CHEFKANG - ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑ...

Τι είπες; - Μπύρα σου IPA!

noreply@blogger.com (Ayu Setia) — Tue, 02 Feb 2016 10:35:00 +0000

Μόλις γύρισα πίσω στη σκοτεινή μου κουζίνα από ένα λιβάδι όχι σκοτεινό, αλλά καταπράσινο και ανοιξιάτικο. Ένα λιβάδι στο οποίο κυριαρχούσε η μυρωδιά του ρετσινιού, του πεύκου, του φρέσκου γρασιδιού και των ανθισμένων λουλουδιών.
Όχι, αυτό το λιβάδι δεν είναι κάπου στην εξοχή. Δεν είναι στη φαντασία μου. Είναι κλεισμένο σε μπουκάλι!

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:
I.P.A. είναι τα αρχικά των τριών λέξεων India Pale Ale και πρόκειται για είδος μπύρας που κατά τον 18ο - 19o αιώνα φτιάχτηκε στην Αγγλία, απ' όπου και μεταφερόταν με πλοία στην Ινδία.
Για να μην αλλοιωθεί η μπύρα κατά το μεγάλο σε διάρκεια ταξίδι, είχε αρκετή ποσότητα λυκίσκου, μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε αλκοολικούς βαθμούς και για να μην είναι πολύ πικρή, η "αιχμηρότητα" του λυκίσκου αντισταθμιζόταν από τη γλύκα της βύνης.

Η επαφή μου με το είδος μπύρας I.P.A. δεν είναι και τόσο μεγάλη καθώς είναι είδος σχετικά άγνωστο στη χώρα μας (τουλάχιστον για τους περισσότερους), ωστόσο προσπάθησα να κάνω όσες αναζητήσεις/δοκιμές μπόρεσα το χρόνο που μας πέρασε έως και αυτή τη στιγμή, έτσι ώστε να είμαι σε θέση να πω ότι -ως επί το πλείστον- πρόκειται για μπύρες με χαρακτηριστικό άρωμα φρεσκάδας λυκίσκου, άρωμα άνοιξης θα έλεγα, γεύση με εναλλαγές πικρού - γλυκού και ενδιαφέρουσα βαθιά επίγευση (κάποιες από αυτές τουλάχιστον).

Οι δοκιμές μου λοιπόν, συνοψίζονται στις παρακάτω μπύρες:

Αυτή πρώτη και καλύτερη. Με (κάποια) επιφύλαξη, μπορώ να πω ότι είναι όχι απλά η καλύτερη του είδους (από όσες δοκίμασα), αλλά η καλύτερη μπύρα γενικά που έχω πιει ως τώρα.
Αντιγράφω την παρουσίαση που της είχα κάνει σε ένα μπυρο-site, το forum του οποίου δεν υπάρχει πια!

"Για τη ζυθοποιία από τη Σκωτία που έγινε γνωστή τα τελευταία χρόνια και ονομάζεται BrewDog πολλά έχουν ακουστεί, τόσο για τις μπύρες που παράγουν, όσο και για το marketing που χρησιμοποιούν για να τις προωθήσουν (θυμίζω την παλιότερη είδηση της κυκλοφορίας μπουκαλιών μπύρας από ταριχευμένα πτώματα ζώων)!

Το μπουκάλι της φωτογραφίας το αγόρασα 5,50 € από το Beer Factory στο Χαλάνδρι. Αν και η τιμή ήταν κάπως τσιμπημένη, έχοντας διαβάσει πολύ καλές κριτικές δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά!
Η Brewdog Hardcore IPA είναι double IPA ή Imperial IPA. Η περιεκτικότητά της σε αλκοόλ είναι 9,2% και το περιεχόμενό της 330 ml.
Με το που βγάζω το καπάκι και μυρίζω το περιεχόμενο μέσα στο μπουκάλι, μου έρχεται να την ψεκάσω σαν κολώνια πάνω μου αντί να την πιω… :)
Δεν το κάνω -ευτυχώς!- και τη σερβίρω.

Ο αφρός στην αρχή είναι πλούσιος με χρώμα λευκό – μπεζ που φεύγει μετά από λίγο, διατηρεί όμως μέχρι το τέλος ένα λεπτό στρώμα στην επιφάνεια.
Το χρώμα σκούρο πορτοκαλί, αρκετά θολό.
Και τώρα αρχίζουν τα ωραία:
Κλείνω τα μάτια, πλησιάζω τα ρουθούνια μου και μυρίζω την Άνοιξη στο ποτήρι μου!
Άρωμα: Με μια λέξη, υπέροχο! Γλυκό και βοτανικό μαζί. Σίγουρα πολυδιάστατο. Διακρίνονται λυκίσκος, μέλι και αρμπαρόριζα και άλλα αρώματα βοτάνων και λουλουδιών που δε μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς.

Και ήρθε η ώρα να γευτώ αυτό το υγρό ανθισμένο λιβάδι!
Το σώμα της είναι αρκετά δεμένο, πλούσιο, γεμάτο και το ανθρακικό είναι μέτριο προς χαμηλό. Αυτή η συνύπαρξη/εναλλαγή γλυκού – πικρού καθώς την πίνουμε, είναι πολύ ενδιαφέρουσα.
Αν και περιέχει υψηλό ποσοστό λυκίσκου -χαρακτηριστικό του είδους-, δεν υπάρχει τόσο έντονα αυτή η γνωστή ξηρή αίσθηση των IPA που στεγνώνει τον ουρανίσκο. Είναι αρκετά ευκολόπιοτη και το υψηλό αλκοόλ της δε φαίνεται παρά ελάχιστα και δεν ενοχλεί καθόλου.
Η επίγευση είναι μακράς διαρκείας και ακόμα κι εκεί, δεν είναι μόνο η πικρή/στυφή αίσθηση του λυκίσκου αυτή που μένει, αλλά και κάτι το θερμό και γλυκό.
Το εξαιρετικό περιεχόμενο των 330 ml δυστυχώς αργά ή γρήγορα θα καταναλωθεί και θα τελειώσει, αλλά για πολύ ώρα αυτή η βαθιά, πολυδιάστατη γεύση και επίγευση, αφήνει στο λάρυγγα μια ζεστή, ευχάριστη αίσθηση.

Ως προς τον συνδυασμό της με φαγητό, δε μπορώ πραγματικά να σκεφτώ εδέσματα αλμυρά ή γλυκά που θα μπορούσαν να σταθούν επάξια δίπλα της. Καταναλώνεται εξάλλου τόσο απολαυστικά και μόνη της!
Λόγω του εκπληκτικού αρώματός της όμως, πιστεύω θα ήταν κατάλληλη για χρήση στη μαγειρική, ίσως ακόμα περισσότερο στη ζαχαροπλαστική για τη δημιουργία ξεχωριστών –φωτεινών γλυκών (θυμίζω και τη θρυλική μπυρο-γρανίτα, η οποία θα γινόταν εκπληκτική αν μπορούσα να τη φτιάξω με μία τέτοια μπύρα!)

Ενθουσιασμένη, τη βαθμολογώ συνολικά με 9,5 έχοντας ως άριστα το 10 και φυσικά, τη συνιστώ ανεπιφύλακτα!
Ήταν μια εξαιρετική επιλογή και θα τη δοκιμάζω κάθε φορά όποτε τη βρίσκω!"

"Η Old Empire περιλαμβάνει όλα τα γνήσια χαρακτηριστικά μια αληθινής I.P.A." γράφουν στο site της αγγλικής Marston's Beer Company, και στα 5,7% ABV με χρώμα μελί - ανοιχτό χάλκινο, λευκό πλούσιο αφρό και άρωμα λυκίσκου αρχικά ο οποίος δίνει τη θέση του στη βύνη θυμίζοντας μέλι και ανοιξιάτικα λουλούδια με το μπουκέτο να "ανθίζει" όσο περνάει η ώρα, η Marston's Old Empire I.P.A. μάλλον ανταποκρίνεται σ' αυτό!
Καθώς την πίνουμε η αίσθηση στον ουρανίσκο είναι καθαρή, το ανθρακικό μέτριο, μέτριο προς γεμάτο και το σώμα της.
Στην αρχή είναι γλυκιά, το πρώτο στοιχείο που γίνεται αισθητό είναι η βύνη. Αμέσως μετά όμως η -ανεκτή κι ευχάριστη μεν- πικράδα στεγνώνει τον ουρανίσκο και γενικά, εκεί που η αίσθηση είναι θερμή και γλυκιά, η ξηρότητα που σε "χτυπάει" μετά μοιάζει να έρχεται από το πουθενά.
Τελείωμα ξηρό φυσικά, με τον λυκίσκο εμφανή στην επίγευση.

Με τι θα ταίριαζε αυτή η μπύρα; Ήταν η αμέσως επόμενη σκέψη καθώς την δοκίμαζα. Ούτε τυριά, ούτε ξηροί καρποί, ούτε κρέατα κι αλλαντικά στέκονται δίπλα της.
Πιστεύω πως η δροσιά/καθαρότητα σε συνδυασμό με την ξηρότητά της (όπως εξάλλου οι περισσότερες μπύρες του είδους), θα συνόδευαν αρκετά καλά λαδερά, κοκκινιστά φαγητά του καλοκαιριού με λαχανικά, π.χ. μελιτζάνες τηγανιτές ή στο φούρνο με ντομάτα ή παπουτσάκια (χωρίς κιμά ή μπεσαμέλ όμως), μπάμιες κοκκινιστές, ακόμα και με γίγαντες πλακί με ντομάτα, σέλινο και καρότο θα ήταν ταιριαστός συνδυασμός!
Γενικά με λαχανικά τουρλού ή και γιατί όχι, με κάποια μεσογειακή μακαρονάδα με πλούσια σάλτσα ντομάτας και λαχανικά όπως μαύρες ελιές και πιπεριές!

Κλασική αγγλική IPA επίσης αυτή της Meantime, η περιεκτικότητά της σε αλκοόλ είναι 7,5% ABV και το περιεχόμενο του μπουκαλιού 750 ml.
Στο site της, κλικ μου έκανε ο χαρακτηρισμός "hop wine", για να δούμε τι λέει λοιπόν:
Το χρώμα της μελί, λίγο θολό. Ο αφρός μπεζ - λευκός, πλούσιος στην αρχή, υποχωρεί σταδιακά αφήνοντας ένα λεπτό στρώμα στο τέλος.
Άρωμα από βύνη, λυκίσκο, χαμομήλι και αυτή η αίσθηση του... σαμπουάν!
Υπάρχει καλή ισορροπία μεταξύ λυκίσκου και βύνης, αρωματικά και γευστικά. Μέτριο είναι το ανθρακικό της, μέτριο έως και αδύναμο το σώμα της. Πίνεται πολύ εύκολα και κατεβαίνει ευχάριστα, το 7,5% ούτε που το καταλαβαίνεις.

Πάντως γενικά περίμενα κάτι παραπάνω, ίσως και λόγω του σαμπανιζέ, στυλάτου μπουκαλιού αλλά και της -χμμ!- αρκετά τσουχτερής τιμής!
Άτονη και άνευρη, σύντομη και ισχνή η επίγευση, εξασθενίζουν τα αρώματα όσο περνάει η ώρα και σχετικά νερουλό το σώμα της.
Ομοίως αδύναμη και νερουλή ήταν και η porter της Meantime που είχα δοκιμάσει παλιότερα (και σε επίσης τσουχτερή τιμή!), οπότε το σίγουρο είναι πως η επόμενη φορά που θα προτιμήσω κάποια ετικέτα της συγκεκριμένης ζυθοποιίας, θα είναι όταν κάποιος με κεράσει (δηλαδή όχι σύντομα -ή πιο σωστά, ποτέ! :)

Γευστική Ανακάλυψη: Μυστήριες σοκολάτες (συνέχεια)

noreply@blogger.com (Ayu Setia) — Wed, 23 Dec 2015 15:20:00 +0000

Τα μυστήρια από τη σκοτεινή κουζίνα, περιλαμβάνουν όπως είναι φυσικό και μυστήριες σοκολάτες!

Με κίνδυνο το ζάχαρό μου να χτυπήσει κόκκινο, σας παρουσιάζω άλλη μια σοκολατο-τριάδα από την ίδια εταιρεία (βλ. προηγούμενο post). Ε, δε γινόταν να σταματήσω στις αρχικές τρεις και να αδικήσω άλλες εξίσου ξεχωριστές!

1. Σοκολάτα γάλακτος γεμιστή με μάρτζιπαν
από φυστίκι Αιγίνης αρωματισμένο με σαφράν.

Εξαιρετική! Αισθητό αλλά ταυτόχρονα και λεπτό το σαφράν (κρόκος Κοζάνης) κυριαρχεί σε άρωμα και γεύση. Έχει μια θηλυκή κομψότητα αυτή η σοκολάτα!
Μαζί με την ελαφριά πάστα φυστικιού Αιγίνης, είναι ένα πολύ ταιριαστό ντουέτο που παίζει απαλή και γλυκιά μουσική στον ουρανίσκο...

2. Σοκολάτα γάλακτος γεμιστή με
κρέμα από ανανά και κάσιους

Γάλακτος κι αυτή, αλλά με πιο ανεβασμένους βαθμούς, κάπως λιγότερη γλύκα από την προηγούμενη, ο συνδυασμός του αρκετά αρωματικού "εξωτικού" ανανά μαζί με την τραγανή αίσθηση που προσδίδουν τα τριμμένα κάσιους, κάνουν αυτή τη μπάρα σοκολάτας αρκετά funky θα έλεγα, θυμίζει καλοκαιρινές διακοπές και κάτι το ευχάριστο και παιχνιδιάρικο...

3. Σοκολάτα μαύρη με γέμιση κρέμας
βατόμουρου και φρούτων του δάσους.
Άλλη μια υπέροχη μετάφραση! Δεν πρόκειται για λευκή σοκολάτα όπως γράφει η ετικετούλα στο πίσω μέρος, αλλά για μαύρη όπως φαίνεται και στην παρακάτω φωτογραφία.
Το βατόμουρο και τα κόκκινα φρούτα του δάσους θα κατακλύσουν το στόμα αλλά και τη μύτη. Θυμίζει περίπου τούρτα black forest, η οποία κατά κάποιο τρόπο, ενσωματώθηκε σε μια μπάρα μαύρης σοκολάτας!
Η πιο περίεργη από τις τρεις, ακόμα και στην υφή της κρέμας της γέμισης φρούτων, η οποία μοιάζει σαν κάτι ανάμεσα σε ζελέ και τσιχλόφουσκα βατόμουρο!
Τρώγοντάς την, στιγμές από την παιδική μου ηλικία μου ήρθαν για κάποιο λόγο στο νου... :)

Είχα σκεφτεί να ανεβάσω ένα μόνο post για τις πρώτες -προηγούμενες- τρεις gourmet μυστήριες σοκολατοδημιουργίες, αλλά κάτι με έτρωγε... :)
Αν και είναι λίγο ακριβές, αν τις πετύχετε πουθενά, δοκιμάστε κάποια. Η καλή ποιότητα και γεύση, πιστεύω πως αποζημιώνουν!

Εξάλλου, για να κλείσω και κάπως πιο φιλοσοφικά, η ουσιαστική απόλαυση σε όλους -σχεδόν- τους τομείς της ζωής μας και οπωσδήποτε στον τομέα γεύση, πιστεύω πως έχει να κάνει με την ποιότητα και την κατάλληλη στιγμή και όχι με την παρατεταμένη χρονική διάρκεια και την ποσότητα.

Πάνω σ' αυτό, το παρακάτω απόσπασμα από τη Βάρδια του Νίκου Καββαδία μου άρεσε πάρα πολύ:
"...Τον καλύτερο καφέ στη ζωή μου τον ήπια στη Μόκα. Το καλύτερο τσάι στο Colombo. Όταν ζήτησα τρίτο κύπελλο του Ινδού που σερβίριζε, θύμωσε. «Θέλεις λοιπόν να χάσεις ό,τι κέρδισες;» μου είπε..."

Καλά σκοτεινά Χριστούγεννα

noreply@blogger.com (Ayu Setia) — Tue, 22 Dec 2015 10:18:00 +0000

Κανονικά, έπρεπε σήμερα να βάλω μια γιορτινή συνταγή λόγω της ημέρας, αλλά... όχι! Το σκοτεινό αυτό blog είναι στο κάτω - κάτω δικό μου και τώρα εγώ έχω τη διάθεση να φλυαρήσω λίγο παραπάνω (μόνο γραπτώς), οπότε ας μιλήσουμε λίγο για τα Χριστούγεννα.

Αργίες, θρησκευτικές λειτουργίες, έθιμα, οικογενειακές συγκεντρώσεις, καλά ρούχα, ψώνια, δώρα, ξεκούραση, πολύ φαγητό, σπιτική θαλπωρή... κάτι από όλα αυτά, ίσως και όλα μαζί χαρακτηρίζουν μάλλον τα Χριστούγεννα.
Οποιαδήποτε καθιερωμένη γιορτή δεν παύει να είναι απλώς μια μέρα όπως όλες οι άλλες. Η τελετή πάλι, είναι κάτι που κάνει μια μέρα, μια χρονική περίοδο έστω να ξεχωρίζει.
Μια φορά το χρόνο ακούς τα κάλαντα, στολίζεις δέντρο, τρως μελομακάρονα (κακώς!) και σε τελική ανάλυση, ό,τι κι αν είναι αυτό με το οποίο θα ασχοληθείς, η διαδικασία της τελετής είναι αυτή που το κάνει γιορτινό, ή έστω ευχάριστα διαφορετικό.

Δε χρειάζονται πολλά λεφτά ή κουραστικές προετοιμασίες για να βάλεις τον εαυτό σου σε γιορτινό feeling, μερικές φορές ένα χαμόγελο αρκεί... :)

Ένα χρήσιμο κι αγαπημένο αντικείμενο καθημερινής χρήσης σε συσκευασία δώρου...

Όμορφες εικόνες και μυρωδιές του χειμώνα...

Και η δική μου μικρή τελετή, ξεκινάει με το άναμμα ενός κεριού και το άνοιγμα ενός ξεχωριστού μπουκαλιού που περίμενε φυλαγμένο την κατάλληλη στιγμή...

Το μεθυσμένο ροδάκινο (κοκτέιλ - smoothie με ροδάκινο)

noreply@blogger.com (Ayu Setia) — Mon, 21 Dec 2015 12:11:00 +0000

Τη σειρά του για να το "ρίξει έξω" περιμένει κι ένα ώριμο, μαλακό ροδάκινο που βαρέθηκε την ανιαρή ζωή του στη φρουτιέρα μου!

Ας δω τι μπορώ να κάνω! Παίρνω:

- 1 φλιτζάνι τσαγιού τριμμένο πάγο
- 1 μέτριο ροδάκινο
- μισό σφηνάκι βότκα
- 1 σφηνάκι λικέρ ροδάκινου (σαν αυτό
της φωτό ή όποιο άλλο βρεθεί)

Στο μπλέντερ τοποθετώ αρχικά τον τριμμένο πάγο, ύστερα το ροδάκινο καθαρισμένο και κομμένο σε μικρά κυβάκια, τη βότκα και το λικέρ.
Βάζω το μπλέντερ μπροστά και χτυπάω σε υψηλή ταχύτητα να ομογενοποιηθεί το μίγμα.
Αδειάζω σε γυάλινο ποτήρι και το μεθυσμένο μου ροδάκινο είναι έτοιμο να το απολαύσω!

Οι αγαπητές blogo-φίλες Μαρία και Χαρά του Cookandfeed μου χάρισαν το παρακάτω βραβείο!

Τις ευχαριστώ και το αφιερώνω κι εγώ με τη σειρά μου σε όλες/όλους σας! Καλά να περνάτε! :)

Και τώρα...

noreply@blogger.com (Ayu Setia) — Sun, 20 Dec 2015 09:41:00 +0000

έφτασε η στιγμή η σκοτεινή μου κουζίνα να κατεβάσει τα μαύρα της ρολά!
Ναι, βγαίνω από την υπόγεια διαδικτυακή μαγειρική μου κατοικία και ανεβαίνω πάνω, στον καλοκαιρινό ήλιο και στη θάλασσα όσο τα προλαβαίνω ακόμα καλοκαιρινά! :)

Η πολυπόθητη άδεια είναι γεγονός, καιρός για ξεκούραση επιτέλους!
Καιρός να επαναπροσδιορίσω την -τώρα τελευταία- ταραγμένη σχέση μου με αυτό το καταπληκτικό αντικείμενο που ονομάζεται κρεβάτι και να παραδοθώ άνευ όρων και μετά μανίας στο θείο δώρο που λέγεται ΥΠΝΟΣ!

Αποχωρώ και σας χαιρετώ λοιπόν, αφήνω πίσω μου κάτι διαβολικές συσκευές που λέγονται τηλέφωνα, προσπαθώ να ανασυγκροτηθώ και ελπίζω να επιστρέψω ξεκούραστη μα το ίδιο σκοτεινή! ;)

Τούρτα παγωτό παρφέ

noreply@blogger.com (Ayu Setia) — Sat, 19 Dec 2015 14:02:00 +0000

Η πόρτα πίσω μου κλείνει, τα φώτα παραμένουν σβηστά, κατσαρόλες, μαχαίρια, κουτάλες και όλα τα συναφή βγαίνουν από τα μαύρα ράφια και η σκοτεινή μου κουζίνα είναι έτοιμη να λειτουργήσει ξανά!

Η παραπάνω τούρτα – παγωτό φτιάχτηκε όχι και τόσο πρόσφατα (30 Αυγούστου όπως καταλάβατε) για τη γιορτή του αδελφού μου, ο οποίος με μεγάλη του χαρά φρόντισε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να μην αφήσει κανένα ίχνος της!
Πρόλαβα ωστόσο να τη φωτογραφίσω και να δοκιμάσω κι εγώ ένα κομμάτι για να καταλάβω ότι γίνεται τόσο λαχταριστή ώστε να ικανοποιήσει τον ουρανίσκο οποιουδήποτε, όπως κι αν λέγεται!

Για να τη φτιάξουμε, θα χρειαστούμε:

- 20 γραμμάρια νερό
- 50 γραμμάρια ζάχαρη
- 100 γραμμάρια μέλι
- 6 ασπράδια αβγών
- 1 κουταλάκι του γλυκού βανίλια σε υγρή μορφή
- 400 γραμμάρια κρέμα γάλακτος
- 1 πακέτο μπισκότα κανέλας
- λικέρ αμαρέτο
- 200 γραμμάρια σοκολάτα κουβερτούρα
- 150 γραμμάρια γάλα εβαπορέ
- 1 κουταλιά της σούπας μέλι
- 1 κουταλιά της σούπας βούτυρο ή καλύτερα
αν έχουμε, σησαμέλαιο ή καρυδέλαιο

Σπάμε τα μπισκότα σε πολύ μικρά κομμάτια (όχι να γίνουν σκόνη όμως), τα τοποθετούμε σε μπολ και τα ραντίζουμε με το αμαρέτο. Τα αφήνουμε στην άκρη.

Η κρέμα γάλακτος πρέπει να έχει μείνει το λιγότερο ένα εικοσιτετράωρο στο ψυγείο. Σε επίσης παγωμένο από το ψυγείο μπολ τη χτυπάμε στο μίξερ μέχρι να γίνει παχύρρευστη, όχι πολύ σφιχτή όπως η σαντιγύ. Ακριβώς επειδή η κρέμα γάλακτος δεν προορίζεται να γίνει σαντιγύ, μπορούμε να αντικαταστήσουμε την ποσότητα που θα χρειαστούμε με μισή ποσότητα γάλα εβαπορέ αδιάλυτο και μισή ποσότητα ανθότυρο κομμένο σε μικρά κομμάτια, όπου τα χτυπάμε στο μπλέντερ μέχρι να γίνει ένα λείο και πηχτό μίγμα, που να θυμίζει παχύρρευστη κρέμα γάλακτος. Αφήνουμε κατά μέρος.

Τα ασπράδια των αβγών πρέπει να είναι σε θερμοκρασία δωματίου. Τα τοποθετούμε στον κάδο του μίξερ και τα χτυπάμε μέχρι να ασπρίσουν, να φουσκώσουν και να γίνουν μια αφράτη και δεμένη, όχι όμως εντελώς σφιχτή μαρέγγα.

Σ’ ένα κατσαρολάκι βράζουμε το νερό με τη ζάχαρη και το μέλι για 3 λεπτά περίπου, μέχρι να λιώσουν καλά η ζάχαρη και το μέλι. Αποσύρουμε το κατσαρολάκι από τη φωτιά και ρίχνουμε το σιρόπι αυτό στα ασπράδια των αβγών όχι καυτό, αλλά σχετικά χλιαρό δουλεύοντας το μίξερ, να κρυώσει έτσι λίγο το σιρόπι και να αλλάξει ελαφρώς χρώμα η μαρέγγα.
Το σιρόπι θα κάνει τη μαρέγγα πάρα πολύ αφράτη κι αυτό είναι η επιτυχία της συνταγής. Επίσης, ακριβώς επειδή η μαρέγγα αυτή είναι έτσι, το παγωτό δεν χρειάζεται καθόλου χτύπημα με το μπλέντερ γιατί βγαίνει μαλακό έτσι κι αλλιώς.
Μαζί με το σιρόπι, καθώς χτυπάμε, ρίχνουμε τη βανίλια και αν θέλουμε, και λίγη κανέλα.

Σταματάμε το χτύπημα όταν πια το μίγμα έχει φουσκώσει και διπλασιαστεί (ή και λίγο περισσότερο) σε όγκο και με απαλές αλλά σταθερές κινήσεις, προσθέτουμε την παχύρρευστη κρέμα γάλακτος ανακατεύοντας με κουτάλι ή σπάτουλα να ενσωματωθεί τελείως. Τέλος, προσθέτουμε και τα αρωματισμένα με το λικέρ μπισκότα ανακατεύοντας ελαφρά και βάζουμε το μίγμα του παρφέ σε μία φόρμα της αρεσκείας μας και στην κατάψυξη.

Ύστερα από 45 λεπτά - μία ώρα, ετοιμάζουμε και το γλάσο σοκολάτας για την επιφάνεια της τούρτας.
Λιώνουμε την κουβερτούρα σε μπεν μαρί και προσθέτουμε το γάλα εβαπορέ ανακατεύοντας να γίνει ένα λείο μίγμα. Προσθέτουμε το μέλι και το βούτυρο ή καρυδέλαιο/σησαμέλαιο και ανακατεύουμε. Όταν το γλάσο είναι λείο και κρύο, το απλώνουμε στην επιφάνεια του παρφέ που θα έχει παγώσει και στερεοποιηθεί κάπως και τοποθετούμε το παγωτό ξανά στην κατάψυξη, για μερικές ώρες ή καλύτερα για όλη τη νύχτα.
Την επόμενη μέρα, θα είναι έτοιμο.

Κόβουμε ένα μεγάλο κομμάτι και σερβίρουμε, αλλά... Με σαντιγύ παρακαλώ!

Δύο χρόνια σκοτάδι... Εφτά μαγεμένες νύχτες!

noreply@blogger.com (Ayu Setia) — Fri, 18 Dec 2015 10:52:00 +0000

Τι τίτλο έβαλα...! (για να σας τραβήξει την προσοχή ήταν, το παραδέχομαι :)
Θα ήθελα πάντως να συνεχίσω έτσι ρομαντικά / σκοτεινά και να σας αφηγηθώ παράξενες ιστορίες που διαδραματίζονται όταν τα φώτα χαμηλώνουν, ιστορίες με πρωταγωνιστές απόκοσμα μα σαγηνευτικά πλάσματα που βγαίνουν αφού ο ήλιος έχει δύσει, ή έστω να εκθειάσω την ομορφιά της μεταμεσονύχτιας μαγειρικής, αλλά στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πιο απλά - πεζά, γιατί πρόκειται για ένα blogοπαίχνιδο!

Οι blogo-φίλες thalassamov και Αγγελική με κάλεσαν κι εμένα στο νέο αυτό παιχνίδι που έχει σκάσει μύτη στα blogs τώρα τελευταία.
Στην ουσία είναι κάτι σαν απολογισμός του blog σου, που συνοψίζεται σε 7 σημεία - αναρτήσεις.

Το blog το ξεκίνησα πριν από 2 χρόνια περίπου, βασικά για να περνάει η ώρα κι ομολογώ πως τελικά, πέρασε πολύ ευχάριστα!

Ας κάνουμε λοιπόν ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο... Δε χρειάζεται να κλείσετε τα μάτια σας, είναι ήδη σκοτεινά!

1. H πιο όμορφη ανάρτηση

Όμορφη με τα κριτήρια τίνος; Τα δικά μου εκτός από οπτικά είναι και γευστικά (για τις αναρτήσεις μαγειρικού περιεχομένου φυσικά), επομένως η συνταγή της οποίας η φωτογραφία-ες μου αρέσουν έτσι όπως βγήκαν αλλά μου άρεσε επίσης πάρα πολύ και σε γεύση, ήταν η Γρανίτα κερασόμπυρας - Kriek Lambic Beer Sorbet.
Έχοντας υπόψη μου όμως και το μέσο γούστο (αν δεχτούμε βέβαια ότι υπάρχει κάτι τέτοιο), ως όμορφη ανάρτηση από πλευράς εικόνων, δε θα μπορούσα να μην επιλέξω αυτήν:
Κέρκυρα: Η θετική πλευρά.
Αν σας αρέσουν οι ταξιδιωτικές αναρτήσεις και θέλετε να δείτε εφόσον φθινοπώριασε (?), όμορφες παραλίες και καλοκαιρινές εικόνες, κάντε ένα κλικ. :)

2. Η πιο δημοφιλής ανάρτηση

Petite Fleur: Ζεστή σοκολάτα κανείς;.
Το Stats του Blogger μου λέει πως έχει 780 pageviews (δηλ. τα περισσότερα), πράγμα που αυτομάτως την καθιστά την πιο δημοφιλή All Time!
Η ανάρτηση αυτή ανήκει στην κατηγορία "Χώροι φαγητού - ποτού", στην οποία κατηγορία, κάνω μια ταπεινή σκοτεινή προσπάθεια να φάω τη δουλειά των ρεπόρτερ γεύσης του Αθηνοράματος -με τη διαφορά ότι εμένα δεν με πληρώνει κανείς! :)

3. Η πιο χρήσιμη ανάρτηση

Χρήσιμη; Προβληματίζομαι λίγο εδώ. Κάποια συμβουλή που θα σας σώσει όταν μαγειρεύετε, δε νομίζω ότι έχω ως τώρα. Συνταγή πάλι χρήσιμη... Εύκολη, οικονομική, γρήγορη, νόστιμη, υγιεινή, αυτά τα καταλαβαίνω, αλλά χρήσιμη πως;
Οπότε, επιλέγω κάτι μη μαγειρικού/γευστικού περιεχομένου.
Κάτι που θα μπορούσε να με κάνει γενικότερα να προβληματιστώ εγώ θα το θεωρούσα χρήσιμο, άρα παραπέμπω εδώ:
Ο Άνθρωπος Ζάρι.
Πρόκειται για την παρουσίαση ενός βιβλίου το οποίο με προβλημάτισε όσο κανένα άλλο και φυσικά θα το πρότεινα στον καθένα!

4. Η ανάρτηση για την οποία είμαι υπερήφανη

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΠΥΡΕΣ (Μέρος 2ο).
Ναι, είμαι αρκετά περήφανη γιατί έκανα στ' αλήθεια δουλειά για να την πραγματοποιήσω -περίπου σαν εργασία για τη σχολή ήταν αυτή η ανάρτηση!
Έψαξα (για να βρω μία από αυτές τις μπύρες, πήρα την εταιρεία τηλέφωνο -τέτοια επιμονή!), αγόρασα, περίμενα την κατάλληλη στιγμή, φωτογράφισα, δοκίμασα και γενικά, προσπάθησα να κάνω την κάθε μπυρο-γευσιγνωσία όσο πιο καλά και περιγραφικά μπορούσα!
Χάρηκα πάρα πολύ που βρήκε ανταπόκριση και μάλιστα από αναγνώστες σχετικούς με το θέμα και πολύ πιο έμπει(υ)ρους από εμένα! :)

5. Η πιο αμφιλεγόμενη ανάρτηση

Κέρκυρα: Τι με εκνευρίζει περισσότερο
Το μέρος όπου γεννιέται και μεγαλώνει κανείς συχνά συσχετίζεται με θετικά συναισθήματα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τα όποια στραβά / κακώς κείμενα πρέπει να παραβλέπονται.
Η ανάρτηση όπου τα "χώνω" στην Κέρκυρα λοιπόν, επόμενο ήταν να διχάσει γνώμες και να κάνει κάποιους να διαφωνήσουν με αυτά που γράφω και κάποιους να συμφωνήσουν.
Επομένως, είναι η πιο αμφιλεγόμενη!

6. Η ανάρτηση που δεν έλαβε την προσοχή που θα της άξιζε

Δηλαδή τώρα πρέπει να παραπονεθώ; :)
Δεν ξέρω ακριβώς πως και πόσο να μετρήσω την προσοχή. Αν ως μονάδα μέτρησης πάρουμε τα σχόλια των αναγνωστών, στο ξεκίνημά του κάθε blog λογικό είναι να έχει κανένα ή έστω ελάχιστα.
Από τη στιγμή λοιπόν που έγινα "διάσημη", η μόνη ανάρτηση με μηδέν σχόλια, ήταν αυτή: Διακοπές και Φαντασία.
Ε, ήταν αυθόρμητες, σκόρπιες σκέψεις που δεν είχαν σχέση με την κουζίνα.
Πείτε την αλήθεια όμως: Σας αρέσει η σκοτεινή μου πλευρά. Όταν γίνομαι ποιητική / ρομαντική δε με προσέχετε... :)

7. Η ανάρτηση που με ξάφνιασε με την επιτυχία της

Μυστήρια με παντζάρια. Τρεις απλές θα τις χαρακτήριζα συνταγές με παντζάρια, που έκαναν 20 άτομα (περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη ανάρτηση δηλαδή), να αφήσουν σχόλια!
Πραγματικά δεν το περίμενα και ακόμα αναρωτιέμαι αν τα παντζάρια αρέσουν στ' αλήθεια τόσο πολύ στον κόσμο ή αν απλώς εκείνη τη μέρα/μέρες για κάποιο λόγο, αρκετοί bloggers μαζί είπαν να γίνουν κοινωνικοί και βάλθηκαν να κόβουν βόλτες! :)

Για να μην επιλέγω συνέχεια τα ίδια και τα ίδια, καλώ τα νέα (για μένα) παρακάτω 7 blogs (αν και εγώ θα ήθελα να καλέσω αυτούς τους 7), να συνεχίσουν το παιχνίδι:

Και παιχνιδιάρικα αλλά πάντα σκοτεινά, σας χαιρετώ και αλλάζω "κανάλι"! Πάω να ξαναδώ την πιο κατάλληλη ταινία που μου έρχεται στο μυαλό αυτή τη στιγμή!

Σαλάτα ζυμαρικών με σταφύλι, γραβιέρα και βασιλικό

noreply@blogger.com (Ayu Setia) — Thu, 17 Dec 2015 10:15:00 +0000

Η καλύτερη εποχή για σταφύλια νομίζω πως είναι ο Σεπτέμβρης και μάλιστα προς το τέλος του. Ψωμί με σταφύλι και τυρί (συνήθως κασέρι) είναι κατά την άποψη πολλών ένα πλήρες μικρό, μα θρεπτικό γεύμα ή κολατσιό!
Κι αν αντί για ψωμί βάζαμε ζυμαρικά όπως πένες και φτιάχναμε μια ελαφριά και υγιεινή μακαρονοσαλάτα; Κάτι τέτοιο σκέφτηκα και μου προέκυψε ένα ωραιότατο κατά τη γνώμη μου πιάτο!

Διάλεξα πένες ολικής αλέσεως (δε θέλω να κάνω διαφήμιση αλλά αυτές της Melissa μου φάνηκαν καλύτερες με διαφορά από τις άλλες) και νομίζω πως στη συγκεκριμένη συνταγή ταιριάζουν περισσότερο από τις λευκές!
Έβρασα al dente σε αλατισμένο νερό μια μερίδα (με το μάτι τα υπολόγισα όλα), τις σούρωσα αμέσως και τους έριξα φρέσκο κρύο νερό – Προσοχή: ΜΟΝΟ όταν πρόκειται για σαλάτα ξεπλένουμε τα βρασμένα ζυμαρικά μόλις τα στραγγίζουμε! Αυτό το κάνουμε για να μην κολλήσουν μέχρι να τα ανακατέψουμε με τα άλλα υλικά και το dressing, αλλά και για να έχουν μια αίσθηση κάπως "κρουστή".

Τις ξανασούρωσα από το κρύο νερό και με γρήγορες κινήσεις, τους πρόσθεσα ρώγες από σταφύλι σουλτανίνα (μερικές που μου φάνηκαν μεγάλες τις έκοψα στη μέση), μικρά κομματάκια από γραβιέρα Νάξου και αρκετά φυλλαράκια φρέσκου βασιλικού.

Είχα ετοιμάσει από πριν ένα ελαφρύ μα αρωματικό dressing από ελαιόλαδο, χυμό και ξύσμα λεμονιού, λίγο τριμμένο φρέσκο τζίντζερ και λίγο μέλι (δοκιμάζουμε και προσθέτουμε αν θέλουμε παραπάνω μέλι ή χυμό λεμονιού).
Έριξα και το dressing λοιπόν, ανακάτεψα (δοκιμάστε και αν θέλετε προσθέστε αλάτι ή πιπέρι, εμένα μου φάνηκε ότι δε χρειαζόταν), άφησα τη μακαρονοσαλάτα για καμιά ώρα στο ψυγείο να ανακατευτούν οι γεύσεις και τα αρώματα και ύστερα φρόντισα να την περιποιηθώ κατάλληλα! :)

Παγωτό κυδώνι

noreply@blogger.com (Ayu Setia) — Wed, 16 Dec 2015 10:18:00 +0000

Το κυδώνι είναι ένα φρούτο που ευδοκιμεί στη χώρα μας, το τιμούσαν ήδη από την αρχαιότητα και το είχαν αφιερώσει στη θεά Αφροδίτη.
Φρούτο που στις μέρες μας τουλάχιστον, δεν τρώγεται -σχεδόν- ποτέ ωμό. Φρούτο στο οποίο χρωστάμε μερικά πολύ χαρακτηριστικά και αγαπημένα σε πολλούς γλυκά, όπως το κυδωνόπαστο, το γλυκό του κουταλιού και φυσικά τη μαρμελάδα κυδώνι.
Φρούτο που έχει στιγματίσει με τη γεύση και το άρωμά του τις φθινοπωρινές αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων. Δεν είναι υπερβολή να πω ότι η μικρή Dark Chef είχε φάει σπιτική μαρμελάδα κυδώνι με τους κουβάδες, καθώς κάθε χρόνο τέτοια εποχή, κυδώνια από τον κήπο του σπιτιού, από τον κήπο της γιαγιάς, από τους κήπους γνωστών και συγγενών αφθονούσαν και η μητέρα μου μη γνωρίζοντας άλλες συνταγές για να τα αξιοποιήσει, κατέφευγε στη σίγουρη και δοκιμασμένη λύση, δηλαδή αυτήν της μαρμελάδας!

Πλέον, η μόνη κυδωνιά του σπιτικού κήπου στο χωριό που άντεξε στα χρόνια, βγάζει κάθε χρόνο όλο και πιο λίγα γερά κυδώνια και φέτος, τα μόνα άξια ζαχαροπλαστικής χρήσης ήταν τα παρακάτω τέσσερα:

Ομολογώ ότι για κάτι τέτοιες συνταγές αξίζει η αναμονή ενός χρόνου (εννοώ μέχρι να βρεθώ στο συγκεκριμένο μέρος) γιατί φέτος είχα αποφασίσει αν βρω καλά, αρωματικά και -κυρίως!- γερά κυδώνια, να φτιάξω κάτι διαφορετικό, όπως ας πούμε ένα παγωτό!

Αλλά ας τα πάρουμε απ' την αρχή:

Για την κρέμα θα χρειαστούμε:

- 2 και 1/2 φλιτζάνια τσαγιού φρέσκο πλήρες γάλα
- 1 φλιτζάνι τσαγιού κρέμα γάλακτος
- 2/3 φλιτζανιού τσαγιού μέλι
- 2 με 3 φυλλαράκια αρμπαρόριζα
- 1 και 1/2 κουταλιά της σούπας κορν φλάουρ που το έχουμε διαλύσει σε 2 κουταλιές της σούπας κρύο γάλα
- 120 γραμμάρια ανθότυρο κομμένο σε μικρά κομματάκια, το οποίο το πολτοποιούμε μαζί με 2 - 3 κουταλιές σούπας γάλα στο μπλέντερ μέχρι να γίνει μια σφιχτή και λεία κρέμα

Για τα κυδώνια:

- 4 μέτρια κυδώνια, καλά πλυμένα, σκουπισμένα και κομμένα σε λεπτές φέτες (χωρίς να τα ξεφλουδίσουμε)
- μερικά φυλλαράκια αρμπαρόριζας
- 1/4 φλιτζανιού τσαγιού μαύρη ζάχαρη
- λίγη κανέλα και μοσχοκάρυδο σε σκόνη
- λίγο βούτυρο ( 1 με 2 κουταλιές σούπας ή 10 με 20 γραμμάρια)
- προαιρετικά, μια χούφτα σταφίδες ξανθές, μουλιασμένες για μερικές ώρες σε κονιάκ ή αρωματικό με μπαχαρικά τσάι (αν θέλουμε να αποφύγουμε το αλκοόλ)

Σιγοβράζουμε το γάλα, την κρέμα γάλακτος, το μέλι και την αρμπαρόριζα για μερικά λεπτά ανακατεύοντας λίγο με ξύλινη κουτάλα για να διαλυθεί και το μέλι (προσοχή μη σας χυθεί, γιατί το μέλι κάνει το μίγμα να φουσκώνει), αποσύρουμε από τη φωτιά και αφήνουμε το μίγμα για 5 - 10 λεπτά με σκεπασμένη την κατσαρόλα, να απορροφήσει κυρίως το άρωμα της αρμπαρόριζας.
Ταιριάζει πολύ η αρμπαρόριζα με το κυδώνι, αν δεν υπάρχει στον κήπο σας, σε γλαστρούλα στο μπαλκόνι ή αν δεν έχετε γειτόνισσα τη γιαγιά Ντακ, χε χε, κάντε μια βόλτα μέχρι τον Εθνικό Κήπο έχοντας τα μάτια -και τη μύτη σας- ανοιχτά! :)

Αφαιρούμε τα φυλλαράκια, προσθέτουμε το διαλυμένο μέσα στο γάλα κορν φλάουρ ανακατεύοντας συνεχώς και βάζουμε το μίγμα ξανά στη φωτιά χωρίς να σταματήσουμε να ανακατεύουμε μέχρι να πήξει και να γίνει παχύρρευστο. Τότε, κατεβάζουμε από τη φωτιά.
Αν δούμε κομματάκια μέσα (αυτό σημαίνει ότι έστω και για λίγο δεν ανακατέψαμε καλά), δεν πειράζει, απλά περνάμε το μίγμα μέσα από ένα σουρωτήρι.
Όταν κρυώσει το μίγμα, βάζουμε μερικές κουταλιές από αυτό στο πολτοποιημένο, κρεμώδες μίγμα ανθότυρου, ανακατεύουμε και ενώνουμε τα δύο μίγματα ανακατεύοντας απαλά, να γίνει ένα μίγμα, ενιαίο και ομοιογενές. Το βάζουμε στην κατάψυξη όταν έχει πλέον κρυώσει τελείως και ακολουθούμε τη γνωστή διαδικασία των συχνών χτυπημάτων με το μπλέντερ, στην περίπτωση που είμαστε φτωχοί σκοτεινοί σεφ χωρίς παγωτομηχανή! :)

Τα κυδώνια, τα στρώνουμε πάνω σε ταψάκι όπου έχουμε βάλει αντικολλητικό χαρτί ψησίματος, τα πασπαλίζουμε με τη μαύρη ζάχαρη, την κανέλα και το μοσχοκάρυδο, τοποθετούμε πάνω και μερικά φυλλαράκια αρμπαρόριζας και σκορπίζουμε ελάχιστο βούτυρο σε πολύ μικρά κομματάκια σε όλη την επιφάνεια. Ψήνουμε σε μέτριο φούρνο μέχρι να μαλακώσουν (αν τρυπιούνται εύκολα με το πιρούνι είναι έτοιμα) και όταν κρυώσουν λίγο τα κόβουμε σε μικρά κομματάκια.

Στα μισά της "διαδρομής" του χτυπήματος του παγωτού με το μπλέντερ, προσθέτουμε στην κρέμα τα παραπάνω κομματάκια κυδωνιού και τα πολτοποιούμε μαζί. Δεν θα λιώσει εντελώς το κυδώνι, θα δώσει όμως μια ιδιαίτερη αίσθηση στο παγωτό, πιο "τραγανή" αν θέλετε, ευχάριστη όμως, σαν να έχουμε ενσωματώσει περίπου γλυκό κυδώνι στο παγωτό!

Στα επόμενα μπλεντεροχτυπήματα, θα χτυπάμε μαζί κυδωνοκομματάκια και κρέμα, οπότε στην πορεία θα ενσωματώνονται και καλύτερα.
Τις σταφίδες, τις σουρώνουμε από το κονιάκ ή το τσάι (εγώ τις ήθελα μεθυσμένες, οπότε τις μούσκεψα σε κονιάκ) και τις προσθέτουμε στο πιο πηχτό πλέον μίγμα παγωτού μετά από το τελευταίο χτύπημα για να μείνουν -εννοείται- ολόκληρες και να τις βρίσκουμε διάσπαρτες καθώς θα τρώμε το παγωτό, ταιριάζουν κι αυτές πολύ!

Εντάξει, μου πήρε αρκετό χρόνο αλλά άξιζε τον κόπο! Ένα φθινοπωρινό, αρωματικό και ντελικάτο παγωτό, που τα κυδώνια της εποχής το κάνουν να ξεχωρίζει!

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΠΥΡΕΣ

noreply@blogger.com (Ayu Setia) — Tue, 15 Dec 2015 07:35:00 +0000

Επί σειρά ετών, νόμιζα ότι η μπύρα, ήταν ταυτόσημη με δύο λέξεις: Amstel και Heineken.

Τώρα ξέρω πόσο λάθος έκανα… Ο κόσμος της μπύρας είναι πολύ πιο πλούσιος και κάνει για όλα τα γούστα! Εδώ και αρκετά χρόνια, τα σούπερ μάρκετ στην Ελλάδα και ειδικά τα μεγάλα, φέρνουν μπύρες από όλο τον κόσμο, διαφόρων ειδών και κατηγοριών, αλλά επίσης έχουν δημιουργηθεί και ελληνικές μικροζυθοποιίες που παράγουν αξιόλογες μπύρες, εφάμιλλες αυτών του εξωτερικού.

Προσωπικά, το έναυσμα για να ασχοληθώ περισσότερο με τη μπύρα, μου το έδωσε ένα ταξίδι στο Βέλγιο, όταν μπαίνοντας σε ένα τυχαίο σούπερ μάρκετ, είδα τόσες πολλές μπύρες -πάμφθηνες σε σχέση με την τιμή που έχουν εδώ- με γεύσεις φρούτων, μοναστηριακές με επαναζύμωση και περισσότερους αλκοολικούς βαθμούς, weiss, δηλαδή από σιτάρι αντί για κριθάρι με πιο γλυκιά και ήπια γεύση… και άλλες πολλές…

Τα τελευταία χρόνια λοιπόν, ψάχνοντας διάφορες -ασυνήθιστες και μη- μπύρες και δοκιμάζοντας ότι τραβούσε την προσοχή μου, ξεχώρισα αυτές που μου έκαναν τη μεγαλύτερη εντύπωση και έγιναν οι προσωπικές αγαπημένες:

Θολή μπύρα, η πιο αντιπροσωπευτική του είδους «white beer» στο Βέλγιο. Η γεύση της είναι ελαφριά, φρουτώδης και κάπως «φουντουκένια». Το άρωμά της επίσης φρουτώδες και θυμίζει σιτάρι (το βασικό της συστατικό). Νομίζω ότι η συγκεκριμένη μπύρα, θα μπορούσε μια χαρά να συνοδεύσει ελαφριά γλυκά, όπως τάρτες φρούτων!

The Forbidden Fruit

Από το Βέλγιο και πάλι (της ίδιας εταιρείας που βγάζει την Hoegaarden) . Σκούρα βαθυκόκκινη μπύρα, υψηλόβαθμη σε αλκοόλ (8,8 %) που όμως είναι αρκετά γλυκιά, «θερμή» και φρουτώδης καθώς πίνεται.

Άλλη μια βέλγικη δυνατή (8,5%) αλλά ισορροπημένη μπύρα, με αρώματα λεμονιού και αχλαδιού και καθαρή, μεστή γεύση με ένα ελάχιστο «τσίμπημα» στο τελείωμα. Έχει πολύ πλούσιο αφρό, γι’ αυτό πρέπει να «ξεκουραστεί» για λίγο στο ποτήρι. Για ειδικές στιγμές και περιστάσεις…

η δοκίμασα στο Βέλγιο. Δεν την έχω βρει ακόμα στην Ελλάδα. Φλαμανδική, κόκκινη μπύρα, τύπου «ale». Τόσο το άρωμα, όσο και η γεύση, μου θύμισαν ξίδι μπαλσάμικο… Στη γεύση θυμίζει και κεράσι, αλλά έχει και μια οξύτητα που την φέρνει πολύ κοντά στο κόκκινο ξηρό κρασί, παρά στη μπύρα… Σίγουρα για πολύ ιδιαίτερα γούστα και εκπαιδευμένους ουρανίσκους. Ιδιαίτερη και ασυνήθιστη.

Guinness

Η πιο διάσημη μπύρα στην Ιρλανδία (δικαίως), δεν χρειάζεται συστάσεις… Με το γνωστό σκούρο χρώμα και γεύση που θυμίζει καφέ εσπρέσσο, συνοδεύει μια χαρά γλυκά με πικρή σοκολάτα. Ευτυχώς, είναι πλέον αρκετά εύκολο να τη βρούμε στην αγορά.

Και μια γρήγορη κι εύκολη συνταγούλα για ένα κοκτέιλ: Σε ένα μεγάλο ποτήρι νερού, ρίχνουμε σιγά – σιγά, ίσες ποσότητες από μπύρα Guinness και coca cola έτσι ώστε το ποτήρι να γεμίσει κατά τα 3/4. Ρίχνουμε κι ένα σφηνάκι λικέρ αμαρέτο και ανακατεύουμε προσεκτικά. Φυσικά και μια καλή μπύρα δεν χρειάζεται να ανακατευτεί με οτιδήποτε άλλο, αλλά μια στο τόσο, μπορούμε να δοκιμάζουμε και κάτι διαφορετικό…

ΠΙΤΑ ΜΕ ΦΥΛΛΑ ΑΠΟ ΛΑΧΑΝΟ ΚΑΙ ΓΛΥΚΟΞΙΝΗ ΓΕΜΙΣΗ ΑΠΟ ΤΥΡΙ

noreply@blogger.com (Ayu Setia) — Sun, 13 Dec 2015 07:57:00 +0000

Μια άλλη πρόταση για να μαγειρέψουμε το λάχανο, πέρα από τους κλασσικούς λαχανοντολμάδες ή το όχι και τόσο αγαπητό βραστό με λαδολέμονο. Είναι κάτι σαν «λαζάνια» μόνο που τα φύλλα είναι αυτά του λάχανου και η γέμιση έχει ως βάση το τυρί, το οποίο όμως το ανακατεύουμε με σταφίδες, κουκουνάρι και αρωματικά!

Πιάτο εμπνευσμένο από την αρχαιοελληνική κουζίνα, το έφτιαξα πριν από καιρό με επιτυχία και σήμερα το ξαναθυμήθηκα, το ξαναέφτιαξα, το φωτογράφισα και σας το παρουσιάζω!

Θα χρειαστούμε:

1 μέτριο λάχανο

250 – 300 γραμμάρια κατσικίσιο τυρί ή φέτα σκληρή

1/3 φλιτζανιού σταφίδες μαύρες, ή δαμάσκηνα αποξηραμένα ψιλοκομμένα

2 κουταλιές της σούπας κουκουνάρι

λίγο φρέσκο δυόσμο ψιλοκομμένο

1 κουταλάκι του γλυκού κύμινο κοπανισμένο

1/2 κουταλάκι του γλυκού κανέλα

ελαιόλαδο, ξίδι

αλάτι, πιπέρι (προτιμήστε αν έχετε, πράσινο πιπέρι)

Χωρίζουμε τα φύλλα του λάχανου, αφαιρώντας τα εξωτερικά σκληρά ή τα πολύ χοντρά κοτσάνια. Τα ζεματάμε σε αλατισμένο νερό που βράζει, όπως κάνουμε και για τους λαχανοντολμάδες. Τα ακουμπάμε σε πετσέτα κουζίνας, να στεγνώσουν καλά και να κρυώσουν.

Στο μεταξύ φτιάχνουμε τη γέμιση του τυριού. Θρυμματίζουμε το τυρί καλά με πιρούνι ή μπορούμε να το λιώσουμε μαζί με ελάχιστο γάλα στο μπλέντερ, να γίνει σαν πηχτή αλοιφή. Το ανακατεύουμε με τις σταφίδες που τις έχουμε μουλιάσει για μια ώρα το λιγότερο σε χλιαρό νερό, ή ακόμα καλύτερα σε λευκό κρασί, τα κουκουνάρια, το δυόσμο, το κύμινο και την κανέλα. Μπορούμε να προσθέσουμε και λίγο φρεσκοτριμμένο πράσινο πιπέρι. Η γέμισή μας είναι έτοιμη!

Σε λαδωμένο ταψί, κάνουμε μία στρώση με λαχανόφυλλα και τα αλείφουμε με ελαιόλαδο, ραντίζουμε με λίγο ξίδι και τα πασπαλίζουμε με αλάτι (αν το νερό που τα ζεματίσαμε δεν είχε αρκετό αλάτι ή το τυρί μας δεν είναι πολύ αλμυρό) και ελάχιστο πιπέρι.

Κάνουμε στρώσεις εναλλάξ με φύλλα (λαδώνοντάς τα και κάνοντας την ίδια διαδικασία όπως την πρώτη στρώση) και τυρογέμιση μέχρι να τελειώσουν τα υλικά μας. Η τελευταία στρώση πρέπει να είναι με φύλλα. Λαδώνουμε καλά την επιφάνεια, καλύπτουμε με αλουμινόχαρτο το ταψί και ψήνουμε σε μέτριο φούρνο για μισή ώρα με τρία τέταρτα της ώρας, μέχρι η επιφάνεια να ροδίσει. Γι αυτό, προς το τέλος του ψησίματος, βγάζουμε το αλουμινόχαρτο έτσι ώστε να πάρει χρώμα.

Όπως φαίνεται και στην φωτογραφία, εμένα όχι μόνο μου ρόδισε, αλλά μου άρπαξε και λίγο στη γωνία, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα… :-( Σημασία έχει η γεύση…

Τρώγεται κατά προτίμηση χλιαρό, αλλά επίσης ευχάριστα και κρύο!

Ελπίζω όσοι το δοκιμάσουν, να μην πουν: «Σιγά τα λάχανα»! :-))

ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ

noreply@blogger.com (Ayu Setia) — Sun, 13 Dec 2015 07:54:00 +0000

Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και με κύριο άξονα τη μαγειρική φυσικά, βλέπεται ευχάριστα και κινείται παράλληλα στο χτες και στο σήμερα, δείχνοντας από τη μία την πορεία ενός blog και από την άλλη, φάσεις της ζωής της γυναίκας η οποία υπήρξε η αφορμή για τη δημιουργία του εν λόγω blog.

Πιο συγκεκριμένα, η Julie Powell, με χιούμορ, ευαισθησία και απόλυτη ειλικρίνεια, αφηγείται στο blog της (The Julia Child Project), μέρα με τη μέρα τα βήματά της στην προσπάθειά της να φτιάξει μέσα σε ένα χρόνο, όλες τις συνταγές του βιβλίου (Mastering the Art of French Cooking) της Julia Child, η οποία είναι το ίνδαλμά της και μία από τις κορυφαίες μορφές στις ΗΠΑ στο χώρο της μαγειρικής.

Η Julia Child, αν και δεν ήταν η πρώτη “T.V. Chef”, η εκπομπή μαγειρικής που παρουσίαζε σημείωσε μεγάλη επιτυχία σε ποσοστά τηλεθέασης και σε συνδυασμό με τα βιβλία της, κατάφερε και έκανε την γαλλική κουζίνα προσιτή στις αμερικανίδες νοικοκυρές.

Η Julie Powell, σήμερα είναι αρκετά γνωστή στις ΗΠΑ, ύστερα από την απήχηση που είχε το blog της στο αμερικάνικο κοινό. Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει βιβλίο με τίτλο: “Julie and Julia: 365 Days, 524 Recipes, 1 Tiny Apartment Kitchen” και όπως βλέπετε και στο trailer, και ταινία…

Ίσως βλέποντάς τη, να εντοπίσετε και κάποια κοινά σημεία με τη μία ή και με τις δύο ηρωίδες…

Η blogger Julie, έβρισκε στη μαγειρική τη διέξοδο που χρειαζόταν, ύστερα από μια απαίσια μέρα στη δουλειά.

Όπως λέει και η ίδια στην ταινία:

“Όταν φτιάχνεις σοκολατόπιτα και προσθέτεις κρόκους αβγών στη λιωμένη σοκολάτα, μπορείς γι' αυτό να είσαι σίγουρη: Η κρέμα θα βγει πηχτή.
Για όλα τα υπόλοιπα, δεν μπορώ να είμαι σίγουρη”.

Αν αυτή η φράση κάπως σας αγγίζει, προτείνω να τη δείτε…

Το blog για το οποίο μιλάμε: blogs.salon.com/0001399/2002/08/25.html

ΨΑΡΙ ΜΠΙΑΝΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

noreply@blogger.com (Ayu Setia) — Thu, 10 Dec 2015 10:41:00 +0000

Ένας από τους λόγους που αποφάσισα να ασχοληθώ με τη μαγειρική, ήταν και για να ξεφύγω από τα ίδια και τα ίδια της κουζίνας της μαμάς μου. Τώρα που δεν ζω μαζί της πλέον, υπάρχουν φορές που αυτά «τα ίδια και τα ίδια», μου λείπουν αφάνταστα… Δεν ξέρω πως κάποια πιάτα από την «κουζίνα της μαμάς» είναι τόσο μοναδικά… Κανένας σεφ, όσο μεγάλος και αν είναι, όσα αστέρια κι αν έχει στο σκούφο του, δεν μπορεί να φτιάξει το αγαπημένο σου σπιτικό φαγητό έτσι όπως το έφτιαχνε η μητέρα σου… Λες και βάζει μέσα στα «μυστικά» συστατικά και μια δόση από τη μητρική της αγάπη και εξασφαλίζει την επιτυχία…

Ένα από αυτά τα πιάτα λοιπόν, είναι και το παρακάτω:
Λέγεται «ψάρι μπιάνκο», δηλαδή ψάρι στην κατσαρόλα με λευκή σάλτσα (χωρίς ντομάτα). Κλασσική συνταγή από την Κερκυραϊκή κουζίνα.

Φτιάχνεται πανεύκολα:

Χρειαζόμαστε κάποιο ψάρι κατάλληλο για βραστό, όπως είναι τα μπακαλιαράκια, οι σκορπιοί, οι κέφαλοι, κ.τ.λ. Τα ψάρια που χρησιμοποιήσαμε εμείς, ήταν οι δύο αυτοί κέφαλοι.

Τα πλένουμε λοιπόν καλά και τα καθαρίζουμε από τα λέπια και την ουρά εξωτερικά και εσωτερικά αφαιρούμε τα σπάραχνα και τα βράγχια. Αν θέλουμε, αφαιρούμε και το κεφάλι (αν και αυτό είναι που δίνει την περισσότερη νοστιμιά).

Αν τα ψάρια είναι μεγάλα σε μήκος, τα κόβουμε στα δύο για να χωρέσουν στην κατσαρόλα.
Σε μια μικρή κατσαρόλα, βάζουμε νερό (τόσο όσο νομίζουμε ότι χρειάζεται για να μαγειρευτεί το ψάρι –προσοχή– δεν είναι σούπα). Προσθέτουμε αλάτι, πιπέρι –μην το τσιγγουνευτείτε, στην Κέρκυρα το αγαπούν πολύ!– λίγο ελαιόλαδο, σκορδάκι χοντροκομμένο (και πάλι μην το τσιγγουνευτείτε, υπολογίστε για 2 άτομα, 6 – 7 μεγάλες σκελίδες), μερικά κλωναράκια φρέσκου μαϊντανού και πατατούλες κομμένες σε κύβους.

Κλείνουμε την κατσαρόλα και σιγοβράζουμε μέχρι να μαλακώσουν οι πατάτες. Τότε ξεσκεπάζουμε την κατσαρόλα, δυναμώνουμε τη φωτιά και προσθέτουμε το ψάρι. Μαγειρεύουμε μέχρι να μειωθούν τα υγρά και το ψάρι να βράσει.

Αποσύρουμε από τη φωτιά και σερβίρουμε, ρίχνοντας φρέσκο χυμό λεμονιού σε κάθε πιάτο.
Κανονικά, θα πρέπει το φαγητό να έχει λίγο ζουμί με μια σχετική πυκνότητα. Δεν είναι σούπα! Στη φωτό βέβαια, το πιάτο έχει αρκετό ζουμάκι (μας έπεσε λίγο περισσότερο νερό, απ’ ότι έπρεπε…). Η γεύση βέβαια δεν αλλάζει και μπορείτε ανάλογα με τα γούστα σας, να το φτιάξετε και σαν σούπα.

Η επιτυχία της συνταγής εξαρτάται φυσικά από το πόσο φρέσκο θα είναι το ψάρι που θα χρησιμοποιήσουμε και από τα αρώματα που θα δώσουν το σκόρδο, το πιπέρι και ο μαϊντανός.

Πίνουμε μαζί με το πιάτο λευκό ξηρό κρασί.

Καλή μας όρεξη!

ΠΕΡΙ ΧΡΟΝΟΥ…

noreply@blogger.com (Ayu Setia) — Wed, 09 Dec 2015 10:50:00 +0000

Ο Χρόνος ως έννοια, είναι κάτι ούτως ή άλλως αφηρημένο…
Ο συγκεκριμένος πίνακας -La persistència de la memòria, δηλ. «The Persistence of Memory» του πασίγνωστου ισπανού ζωγράφου Salvador Dalí, απεικονίζει νομίζω πολύ καλά αυτή τη ρευστότητα, τη μεταβλητότητα του χρόνου και μου έκανε εντύπωση από την πρώτη στιγμή που τον είδα…

T.S. Eliot - Burnt Norton
(απόσπασμα)

"Time present and time past
Are both perhaps present in time future,
And time future contained in time past.
If all time is eternally present
All time is unredeemable.
What might have been is an abstraction
Remaining a perpetual possibility
Only in a world of speculation.
What might have been and what has been
Point to one end, which is always present."

ΓΙΟΥΒΑΡΛΑΚΙΑ ΜΕ ΦΥΣΤΙΚΟΒΟΥΤΥΡΟ

noreply@blogger.com (Ayu Setia) — Tue, 08 Dec 2015 10:52:00 +0000

Άλλη μια από τις «τρελές» μαγειρικές ιδέες μου…

Έχει λογική βάση βέβαια, γιατί τα γιουβαρλάκια μ’ αρέσουν, η σάλτσα αβγολέμονου όμως που συνήθως τα συνοδεύει, είναι από τα ελάχιστα που σιχαίνομαι… Έτσι σκέφτηκα να φτιάξω μια σος από φυστικοβούτυρο. Γλυκίζει πολύ λίγο (εξάλλου, το φυστικοβούτυρο έχει αρκετό αλάτι) και η γεύση του ταιριάζει με αυτή του κρέατος! Το πιάτο το ενέκριναν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, που δεν αρέσκονται στα περίεργα…

Υλικά για 2 – 3 άτομα:

250 – 300 γραμμάρια κιμάς άπαχος μοσχαρίσιος

1/4 φλιτζανιού τσαγιού ρύζι καρολίνα

1 ασπράδι αβγού

αλάτι, πιπέρι, μοσχοκάρυδο

μια χούφτα φρέσκα φυλλαράκια μαϊντανού, ψιλοκομμένα

2 κουταλιές σούπας τυρί τριμμένο

λίγο αλεύρι

1 λίτρο ζωμός κοτόπουλου

1 φύλλο δάφνης, 4 – 5 κόκκοι μπαχάρι, 1 ξυλάκι κανέλας

1/2 φλιτζάνι φυστικοβούτυρο chrunchy (δηλ. με κομματάκια φιστικιού), αλατισμένο

Σε ένα μπολ βάζουμε τον κιμά, το ρύζι που το έχουμε μισοβράσει (και σουρώσει), το ασπράδι του αβγού, αλάτι, πιπέρι, λίγο μοσχοκάρυδο, το μαϊντανό και το τυρί και ζυμώνουμε το μίγμα καλά.
Πλάθουμε μικρά γιουβαρλάκια (στο μέγεθος καρυδιού), τα αλευρώνουμε ελαφρώς για να μη μας κολλάνε και τα βάζουμε να βράσουν σε κατσαρόλα με αλατισμένο νερό που κοχλάζει (θα είναι πιο νόστιμα, αν αντί για νερό βράσουν σε ζωμό κότας ή λαχανικών). Εγώ μάλιστα, για να πάρουν ακόμα καλύτερο άρωμα, μέσα στο ζωμό, έβαλα δάφνη, κόκκους από μπαχάρι ολόκληρο και ένα ξυλάκι κανέλας!

Κλείνουμε την κατσαρόλα και αφήνουμε τα γιουβαρλάκια να βράσουν σε σιγανή φωτιά για τρία τέταρτα της ώρας περίπου. Όταν θα έχουν βράσει, τα βγάζουμε με τρυπητή κουτάλα, τα τοποθετούμε σε μια πιατέλα και ετοιμάζουμε τη σάλτσα φυστικοβούτυρου, με την οποία θα τα περιχύσουμε!

Σε ένα μπολ, βάζουμε το φυστικοβούτυρο και ρίχνουμε σιγά – σιγά, ανακατεύοντας, ζωμό από την κατσαρόλα, τόσο όσο χρειάζεται, ώστε να αποκτήσουμε μια σάλτσα πυκνόρευστη, όπως το αβγολέμονο. Ρίχνουμε τη σάλτσα, πάνω από τα γιουβαρλάκια, όσο είναι ζεστά ακόμα και σερβίρουμε. Από πάνω, αν θέλουμε, μπορούμε να βάλουμε και λίγο τριμμενο τυρί.

Σερβίρουμε με ρύζι ή πουρέ πατάτας.

Καλή μας όρεξη!