A Glimpse of My Life

မောရှမ်းမြေသို့ အလည်တစ်ခေါက်

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Thu, 18 Jul 2013 11:32:00 +0000

ရှမ်းပြည်နယ်ကို အလည်တစ်ခေါက် ထပ်မံရောက်ဖို့ အကြောင်းဖန်လာပြန်ပါတယ်။ ရုံးက လိုက်ပို့ပေးတာပါ။ ကားစင်းလုံးငှားပြီး အယောက် ၂၀ လောက် သွားကြမှာ။ ဒီတစ်ခေါက်က သူတို့တွေနဲ့ ပထမဆုံး vacation trip ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရင်အခေါက်တွေ သူတို့ ခရီးတွေ သွားတုန်းက ကိုယ် တစ်ခေါက်မှ မလိုက်ဖြစ်လိုက်ဘူး။ သွားစရာတွေ တိုက်ဆိုင်နေလို့ ကိုယ်က တစ်နေရာသွား၊ သူတို့က တစ်နေရာ သွား အဲ့ဒီလို ဖြစ်သွားတယ်။

ဒီတစ်ခေါက်နဲ့ဆို ၄ ခေါက်မြောက် ဖြစ်သွားပါပြီ။ ကျွန်မ သွားဖို့ စိတ်အဝင်စားဆုံး ပြည်နယ်တစ်ခုပါ။ ဒါပေမယ့် သွားခဲ့တဲ့ အခေါက်တိုင်းက ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်းကိုပဲ ရောက်ဖြစ်ပါတယ်။ ရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်းကို တစ်ခေါက်မှ မရောက်ဖူးသေးပါ။ အခွင့်အခါကြုံရင် သွားချင်ပါသေးတယ်။ ရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်း ဆိုလို့ ပြင်ဦးလွင် - လားရှိုးလမ်း အထွက်လေးပဲ ရောက်ဖူးပါတယ်။

အောက်ကပုံတွေက ပထမဆုံး အကြိမ် ရှမ်းပြည်သွားတုန်းက ရိုက်ထားတဲ့ပုံ အချို့ပါ။

အောင်ပန်းမြို့

ကလောလမ်း

ဒါကတော့ ၂၀၁၂ ခုနှစ်မှာ သွားတုန်းက လမ်းမှာ ရိုက်ခဲ့တဲ့ ပုံလေးတွေပေါ့။

Add caption

ဟဲဟိုး

ဘဝသံသရာ တံတား

အခု နောက်တစ်ခေါက် သွားရပြန်ဦးမယ်ဆိုတော့ ဓာတ်ပုံတွေ ထပ်ရိုက်ဖြစ်ဦးမယ်။ မောင်လေးရဲ့ ကင်မရာ ငှားလာတယ်။ အခုတစ်ခေါက်ကတော့ scene အသစ်တွေ ရမယ် ထင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မိုးရာသီကို တစ်ခါမှ မသွားဖူးဘူးလေ။

အခုတစ်လော ရန်ကုန် - မန္တလေးလမ်းမှာ ကားတိုက်မှုတွေ ဖြစ်တာများနေလို့ ရုံးက လူတွေက စိတ်ပူနေကြတယ်။ ကိုယ်လည်း နည်းနည်းတော့ စိတ်ပူတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် လူဆိုတာ သေတစ်နေ့၊ မွေးတစ်နေ့ ပါပဲ။ ဒီတော့ ကိုယ်ကံပါလာရင် ဘုရားစာရွတ်လည်း မကယ်နိုင်ဘူးလေ။ ဒီတော့ ထူးပြီး စိတ်ပူမနေတော့ဘူး။ ကားပေါ် အိပ်လိုက်သွားမယ် (အိပ်လို့ရခဲ့မယ် ဆိုရင်ပေါ့)

တာ့တာ ရန်ကုန်။ သိပ်မကြာခင် ကိုယ် ပြန်လာခဲ့ပါမယ်။ အာညှိုး!

ဖုန်ခါခြင်း

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Fri, 12 Jul 2013 10:04:00 +0000

ဘလော့ဂ်ရေးချင်နေလို့ မရေးဖြစ်တာ ကြာသွားတဲ့ မြန်မာဘလော့ဂ်လေးကို ဖုန်လေး ဘာလေး ခါပြီး ပြန်အသက်သွင်း လိုက်ပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ Xanga blog ကနေ ကိုယ်ပိုင် ဒိုမိန်းနဲ့ဘလော့ဂ်ကို အကူးအပြောင်း လုပ်မယ်ဆိုပြီး Xanga မှာ farewell လည်း လုပ်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အဲ့ဒီမှာလည်း ထပ်မရေးချင်တော့ဘူး။ ဒါနဲ့ ဒီရောက်လာတယ် ဆိုပါတော့။

-+-+-+-

ခုတစ်လော ဓာတ်ပုံတွေလည်း သိပ်မရိုက်ဖြစ်ဘူး။ ကင်မရာလည်း မထုတ်ဖြစ်တော့ဘူး။ မိုဘိုင်းနဲ့ပဲ ရိုက်ဖြစ်နေတယ်။ ကိုယ့်ဖုန်းကင်မရာက အကောင်းစားကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် နေ့ခင်းဘက်ဆို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရိုက်လို့ရနေသေးတော့ အဆင်ပြေတယ်။

ကင်မရာ အသေးတစ်လုံးလောက် လိုချင်နေတယ်။ DSLR က နေရာတိုင်း ယူသွားဖို့ အဆင်မပြေဘူး။ ကိုယ့်အပိုင် DSLR တော့ မရှိပါဘူး။ မောင်လေးမှာ ရှိတယ်၊ ချစ်သူ ဆီမှာ ရှိတယ်။ ကြီးကြီးမားမား လိုအပ်လာရင် သူတို့ဆီကပဲ ငှားလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ဆီမှာ အမြဲတမ်း ဆောင်ထားနိုင်မယ့် ကင်မရာလေး လိုချင်နေတာ။ ပေါ့ပေါ့ ပါးပါး လက်ကိုင်အိတ် လေးထဲ ထည့်သွားလို့ရနိုင်တာမျိုးဆို အဆင်ပြေတာပေါ့။

တကယ်လိုချင်တာက ၤFuji X100s

Fuji X100s

ဒါပေမယ့် စျေးက မသေးဘူး ဖြစ်နေတယ်။ :(

ဒီတော့ စျေးသက်သာပြီး ကောင်းလည်းကောင်းတဲ့ ကင်မရာတွေ ရှာကြည့်ဖြစ်တော့ Canon Powershot G15 လေး သဘောကျနေမိပြန်တယ်။

Canon Powershot G15

ပုံစံလေးက မဆိုးဘူးနော်

ဒီ ကင်မရာကို ဟိုတစ်နေ့က မီတင်တစ်ခုသွားရင်း အစ်မ တစ်ယောက်ကိုင်တာ တွေ့လိုက်မိပြီး သဘောကျသွားတာ။ ပုံစံက ခပ်ကြီးကြီးပဲ။ ဒါပေမယ့် မိုက်တယ်။ ကိုယ်က ကင်မရာ အမျိုးအစား စွဲသလိုများ ဖြစ်နေမလားတော့ မသိ - ဒါပေမယ့် ကင်နွန်ပဲ ကိုင်နေကျဆိုတော့ ဒါပဲ ကြိုက်နေမိတယ်။ အဲ့နေ့က သူ့ ကင်မရာ ခဏယူပြီး ပုံ တစ်ပုံ၊ နှစ်ပုံ ရိုက်ကြည့်မိတယ်။ ပုံထွက်လည်း မဆိုးဘူး။

review တွေ ပြန်ရှာဖတ်ကြည့်ရင်း ဟိုနှိပ်၊ ဒီနှိပ်နဲ့ ရောက်သွားတာကနေ ဒီ ကင်မရာလေးလည်း ကြိုက်မိသွားပြန်တယ်။

Fujifilm XF1 (Brown)

Fujifilm XF1 (Red)

ဝယ်ဖြစ်ရင် ဘယ်ဟာဝယ်ဖြစ်မလဲ မသိဘူး။ ပိုက်ဆံ နည်းနည်းစုရဦးမယ်။

-+-+-+-

Meanwhile in Instagram

အခု ပုံတွေကတော့ ဖုန်းနဲ့ ရိုက်ထားပြီး ႈInstagram မှာ တင်ထားတာလေးတွေပါ။ ဖုန်းကတော့ Samsung Galaxy Ace ပါ။

မြို့ပြနှင့် လွတ်လပ်ရေးကျောက်တိုင်

ဆိပ်ကမ်းသာလမ်းထိပ်နားက ငါးသည်

ရန်ကင်း၁၂ လုံးတန်းက အန်တီညို ပဲပြားအစာသွပ်

ပလက်ဖောင်းတွေ ကျဉ်းလာတဲ့ မြို့တော် (သို့မဟုတ်) ရန်ကုန်

အခြားတစ်ဖက်

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Fri, 14 Sep 2012 17:26:00 +0000

ကျွန်မ သိတဲ့ လူတစ်ချို့က ခရီးသွားရတာ မကြိုက်ကြဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မကတော့ ခြေထောက်မှာ ဗွေပါလို့လား မသိ... ခရီးသွားရတာ တော်တော် သဘောကျတယ်။ ခရီးတွေ သွားနေရရင် ပျော်တယ်။ မရောက်ဖူးတဲ့ နေရာကို သွားရမယ်ဆို ရင်ထဲမှာ တစ်လှပ်လှပ်နဲ့ကို ရင်ခုန်မိပြီး ပျော်ရွှင်နေမိပါတယ်။

ဒီတစ်ပတ်ထဲ ကျွန်မ နေပြည်တော်ကို သွားရပါတယ်။ တစ်ပတ်အတွင်း ၂ ခါ သွားရတာ ဖြစ်သွားတယ်။ ပထမ တစ်ခါက လေယာဉ်နဲ့ နေ့ချင်းပြန်။ ဒုတိယ တစ်ခေါက်ကတော့ ၂ည အိပ်၊ ၃ ရက် ခရီး။ Myanmar Investment Forum နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သွားရတာပါ။

အထက်မြန်မာပြည်ဘက်ကို ကားစီးဖြစ်တိုင်း ကျွန်မတော့ တော်ရုံတန်ရုံ မအိပ်ဖြစ်ဘူး။ ဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ ရှိတဲ့ ရှုခင်းတွေ ငေးကြည့်၊ သီချင်းနားထောင်ရင်းနဲ့ပဲ သွားဖြစ်တယ်။ ကြုံရင် ကြုံသလိုလည်း ဓာတ်ပုံ ရိုက်ဖြစ်တာပေါ့။ အထူးအဆန်း မြင်ကွင်းတွေ မဟုတ်ပေမယ့် အဲ့ဒီလို တောင်တန်းတွေ၊ ကောင်းကင်ပြာပြာ နောက်ခံနဲ့ ဖြူလွလွ တိမ်တွေ၊ ဟိုး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထိ တစ်မျှော်တစ်ခေါ် မြင်နေရတဲ့ စိုက်ခင်းစိမ်းစိမ်း (သို့) ဝါဝါလေးတွေကို ကြည့်ရင်း စိတ်ကူးတွေနောက်မှာ မျောပါနေတတ်တယ်။

အခု ဒီခရီးမှာလည်း ဒီလိုပါပဲ။ မနက် ၄ နာရီထဲက ထပြီး ပြင်ဆင်၊ ၅း၁၅ လောက် ကားလာခေါ်၊ ၆း၀၀ လောက် အမြန်လမ်းမ toll gate ကို အရောက်ဆိုတော့ အိပ်ချင်နေပေမယ့် ဘေးဘီဝဲယာက ရှုခင်းတွေ ကြည့်ရင်း စိတ်တွေက လန်းဆန်းလာတယ်။ သူများတွေဆို ကားပေါ်မှာ အိပ်လိုက်လာပေမယ့် ကျွန်မကတော့ မအိပ်ဖြစ်တော့ ညနေဖက်ရောက်တော့ အိပ်ငိုက်တာတော့ ရှိတာပေါ့။

တောင်တန်းတွေကို ကျွန်မ ချစ်တယ်။

မှိုင်းပြပြ တောင်တန်းတွေကို မြင်ရရင် စိတ်ထဲမှာ လွမ်းသလိုလို ဝမ်းနည်းသလိုလို ခံစားရတယ်။ တောင်တန်းတွေကို ကြည့်ငေးနေချိန်မှာ ဘဝတစ်ပါးကို ထွက်သွားတဲ့ မိခင်ကို တောင်တန်းတွေမှာ ပုံရိပ်တွေ ထင်နေသယောင် (ဟိုး လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်က ကာရာအိုကေ ဗွီစီဒီတွေမှာလိုပေါ့) မြင်နေမိတယ်။

တစ်ခါတစ်လေ လည်း ချစ်သူကို သတိရမိတယ်။

ကျွန်မ တစ်ခါတုန်းက အိပ်မက်မက်ဖူးတယ်။ (အမေဆုံးပြီးခါစလို့ ထင်တယ်) အိပ်မက်ထဲမှာ ကျွန်မတို့ မိသားစု အိမ်အသစ်တစ်လုံးကို ရွှေ့သွားကြတယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာ ကျွန်မ အဲ့ဒီနေရာလေးကို တော်တော် သဘောကျနေတယ်။ ခြံ ခပ်ကျယ်ကျယ်ထဲက နှစ်ထပ်အိမ်လေးဟာ တောင်ကုန်းလေးရဲ့ ကုန်းဆင်းလေးမှာ ရှိတယ်။ လမ်းမကြီးတစ်ခုရဲ့ ဘေးမှာပဲ။ ကိုယ့်အိမ်လေးရဲ့ အနောက်ဘက် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ သွယ်တန်းနေတဲ့ တောင်တန်းတွေလည်း ရှိတယ်တဲ့။ အိပ်မက်မက်ရင် အလွယ်တကူ မေ့တတ်တဲ့ ကျွန်မ အဲ့ဒီအိပ်မက်ကိုတော့ အထူးတလည် မှတ်မိနေမိတယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာ အမေက ပြောင်းရွှေ့လာတဲ့ အိမ်ပစ္စည်းတွေကို ကူပြီး နေရာချပေးဖို့ လှမ်းခေါ်ဆူနေတာလည်း မှတ်မိတယ်။

ကျွန်မ အိပ်မက်ထဲက အိမ်လေး နေပြည်တော်မှာ ရှိမလား ဆိုပြီး ရူးကြောင်ကြောင် စိတ်ကူးနဲ့ လိုက်ရှာမိပါသေးတယ်။

တောင်တန်းတွေကို ကြည့်ငေးဖြစ်တိုင်း အမြဲတမ်း စဉ်းစားမိတာ ရှိတယ်။ ဒီ တောင်တန်းတွေရဲ့ တခြားတစ်ဖက်မှာ ဘာတွေ ရှိပါလိမ့် ဆိုပြီး မေးခွန်းထုတ်နေမိတယ်။ နေပြည်တော်မြို့ထဲကဆိုရင်လည်း ဟိုးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ တောင်တန်းတွေကို လှမ်းမြင်ရတယ်။ အနောက်ဘက်က ပဲခူးရိုးမ၊ အရှေ့ဘက်ဆို အရှေ့ရိုးမတောင်တန်း လို့ ယေဘုလျ သိပေမယ့် ကိုယ်လှမ်းမြင်နေရတဲ့ တောင်တန်းတွေမှာ သီးသန့် နာမည်တွေ ရှိနေမလားလို့လည်း တွေးမိတယ်။ ဒီတောင်တန်းတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဟိုးတစ်ဖက်မှာ ဘာတွေရှိမလဲဆိုတာ ကြည့်နိုင်မယ့် အတောင်ပံတစ်စုံ လည်း လိုချင်မိတယ်။ တောတန်းတောအုပ်တွေအပေါ်က ဝဲပျံပြီး အပေါ်စီးကနေ ကြည့်ရတဲ့ အရသာ ဘယ်လို ရှိမလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်။

အမှန်တော့ တောင်တန်းတွေရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာ သိချင်ရင် လွယ်လွယ်လေးပါ။ Google Map မှာ ရှာလိုက်ပေါ့။ ဒါကြောင့် နေပြည်တော်ကနေ လှမ်းမြင်နေရတဲ့ အရှေ့ရိုးမတောင်တန်းရဲ့ ဟိုးဘက်မှာ ဘာတွေရှိလဲ သိချင်မိတော့... ကြည့်လိုက်တာ.. လွိုင်ကော်မြို့ကို သွားတွေ့ရပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ကိုယ်တိုင် ဒီတောင်တန်းတွေကို ကျော်ဖြတ်သန်းပြီး သွားကြည့်ချင်နေမိသေးတယ်။

တောင်တန်းတွေရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ဘာတွေ ရှိနေသလဲဆိုတာ သိချင်နေမိတယ်။ ပြီးတော့... သေခြင်းရဲ့ တစ်ဖက်မှာကော ဘာတွေရှိသလဲ...

ယူနီကုတ်နှင့်ပထမဆုံး ပို့စ်

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Fri, 22 Jun 2012 08:13:00 +0000

၂၀၁၂ ကို မကူးခင် ကျွန်မရဲ့ ဘလော့ဂ်ကို ဇော်ဂျီကနေ ယူနီကုတ် ပြောင်းမယ်ဆိုပြီး စဉ်းစားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမယ့် သိပ်မအားတာနဲ့ မပြောင်းဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃လလောက်ကမှ စပြီး ကိုစေတန်ရဲ့ ဘလော့ဂ်မှာ ရေးထားတဲ့အတိုင်း လိုက်ပြောင်းဖြစ်တာ အဆင်ပြေပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အဆင်မပြေတာ တစ်ခုကတော့ ယူနီကုတ်နဲ့ ပို့စ် ရေးလို့ မရတာပါပဲ။ ဳKeymagic သွင်းပြီးတော့ စမ်းကြည့်တာမှာ စာရေးရတာ အဆင်မပြေပါဘူး။ အသတ် ရေးလိုက်ရင် ရပင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် သွားတယ်။ အဲ့ဒီလိုမျိုး စာကောင်းကောင်းရေးလို့ မရတာနဲ့ မရေးဖြစ်ပဲ ဒီဘလော့ဂ်က ပို့စ်အဟောင်းတွေပဲ ယူနီကုတ်ပြောင်းပြီး၊ ပို့စ် အသစ်မတင်နိုင်ပဲ ဒီအတိုင်း ထားထားတာ ကြာပါပြီ။

အခုတော့ အလုပ်ပါးတုန်း နည်းနည်း ပျင်းနေတာနဲ့ ပြန်စမ်းသပ်ကြည့်နေတာ။ အခုလို ရေးနိုင်ဖို့ စက်ထဲက ဇော်ဂျီဖွန့်ကို လုံးဝ ဖျက်လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ စာရေးတဲ့နေရာမှာ မှန်မှန်ကန်ကန် မြင်ရတော့တယ်။ အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ မသိပါဘူး။ ဖြစ်ချင်တာကတော့ သူများတွေ ဇော်ဂျီနဲ့ ရေးတဲ့စာကိုလည်း မြင်ရချင်တယ်။ သူတို့တွေနဲ့ စကားပြန်ပြောရင် ဇော်ဂျီနဲ့ ပြန်ပြောချင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းအတော်များများက ယူနီကုတ် မသုံးကြသူတွေ များပါတယ်။ ဇော်ဂျီနဲ့ပဲ ယဉ်ပါးလာတာ ကြာပြီဆိုတော့ ဇော်ဂျီပဲ ဆက်လက်သုံးနေကြသူတွေပါ။ သူက သွင်းရ၊ ထုတ်ရတာ အဆင်ပြေတယ်လေ။ ပြီးတော့ ယူနီကုတ်စာတွေဖတ်ချင်ရင်လည်း ယူနီကုတ်ဖွန့် သွင်းထားရင် အဆင်ပြေတော့ အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ သုံးနေကြတာပေါ့။

ကျွန်မက ကျွန်မ ဘလော့ဂ်မှာတော့ ယူနီကုတ်နဲ့ပဲ ရေးသွားချင်တယ်။ ဒါကြောင့်မို့ ပြောင်းလိုက်တာပါ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ယူနီကုတ်ပဲ အားလုံးသုံးလာကြမှာဆိုတာ ကြိမ်းသေပေါက်လေ။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ဘက်က ကျင့်သားရနေအောင် အခုထဲက စပြောင်းထားတာပါ။ အားလုံးလည်း ပြောင်းပြီဆိုတော့ နောက်ပြန်မလှည့်ကြေးပေါ့နော်။

တကယ်လို့ ဇော်ဂျီဖွန့်မသွင်းပဲ ဇော်ဂျီနဲ့ရေးထားတဲ့ စာတွေ မှန်မှန်မြင်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဇော်ဂျီနဲ့ စာရေးနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါတော့မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ အခုလို ဘလော့ဂ်ရေးချင်တဲ့ အချိန်ကျ zawgyi font ဖြုတ်၊ ဖေ့စ်ဘုတ် တို့ ဂျီတော့ခ်တို့မှာ ဇော်ဂျီနဲ့ သုံးရတော့မယ်ဆို ဇော်ဂျီဖွန့် ပြင်သွင်း။ အလုပ်တော့ ရှုပ်သား။

ဆက်ပြီး tweak တွေ ရှာလိုက်ပါဦးမယ်။

ကင်မ်ချီ ထမင်းကြော်

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Thu, 22 Dec 2011 08:41:00 +0000

ဒီနေ့ မနက် စိတ်ကူးပေါက်တာနဲ့ ကင်မ်ချီ ထမင်းကြော် စမ်းကြော်ကြည့်မယ် ဆိုပြီး ကြော်ဖြစ်ပါတယ်။ မနက်စာ အဖြစ်လည်း စားဖြစ်သလို နေ့လည်စာလည်း ထည့်လာလိုက်ပါတယ်။

မနက်က ဓာတ်ပုံ ရိုက်တုန်းက အရောင် သိပ်မထွက်ဘူး။ နေ့လည်က ထမင်းစားတုန်းက ကြည့်တော့ ကင်ချီထမင်းကြော်လေးက အရောင်လေးကို ရဲနေတာပဲ။

ဟင်းချက်နည်းက အွန်လိုင်းမှာ ရှာကြည့်ပြီး ချက်ထားတာပါ။ ကင်မ်ချီကိုတော့ Hers' တံဆိပ် ကင်မ်ချီ ဝယ်လိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီ ဗူး အဖုံးမှာလည်း ကင်မ်ချီ ထမင်းကြော်နည်း ပါ ပါတယ်။ အဲ့ဒီနည်းနဲ့ ကိုယ် အွန်လိုင်းမှာ ဖတ်ထားတဲ့ နှစ်ခုပေါင်းပြီး ကြော်ထားတာပါ။

အမှန်ဆို ထမင်းကို မနေ့ညက ချက်လိုက်ရမှာ - ထမင်းကြမ်းဆို ပိုကြော်လို့ကောင်းပါတယ်။ အခုကျတော့ ဒီမနက် ချက်တဲ့ ထမင်းပူပူကို ကြော်လိုက်တော့ ထွေးထွေးကြီး ဖြစ်သွားတယ်။

ပါဝင်သော ပစ္စည်းများ

၁။ ကင်မ်ချီ (အနေတော် အရွယ်လေးတွေ လှီးဖြတ်ရပါတယ်)
၂။ ထမင်း (နှစ်ပန်းကန်လုံးခန့်)
၃။ ကြက်ဥ နှစ်လုံး (တစ်လုံးက ထမင်းထဲ ရောကြော်ပြီး နောက်တစ်လုံးက မွှေကြော် ပုံစံမျိုး ကြော်ပြီးညှပ်ထည့်ထားပါတယ်)

၄။ ကြက်သွန်နီ
၅။ ကြက်သွန်ဖြူ
၆။ ဆား (စားပွဲတင်ဇွန်း တစ်ဇွန်း)
၇။ သကြား (စားပွဲတင်ဇွန်း တစ်ဇွန်း)
၈။ ပဲငံပြာရည် (အနည်းငယ်)
၉။ ငံပြာရည်
၁၀။ ကြက်အူချောင်း (ဒါက နောက်မှ စိတ်ကူးပေါက်လို့ ထပ်ထည့်လိုက်တာ)

ချက်နည်း

၁။ ကြက်သွန်နီ၊ ကြက်သွန်ဖြူ တွေကို ဆီသတ်

၂။ ထမင်းထည့်ပြီး လှိမ့်။

၃။ ပဲငံပြာရည် နည်းနည့်ထည့်။ သကြား၊ ဆား ထည့်။ ငံပြာရည်ထည့်။

၄။ ကင်မ်ချီထည့် (အရည်တွေပါ ထည့်ရတယ်။ ဒါမှ အရောင် ရမှာ)

၅။ ကြက်ဥ တစ်လုံး ဖောက်ထည့်။ ကြက်အူချောင်းထည့်။

၆။ အပေါ့ အငန် မြည်းပြီးရင် မီးဖိုက ချလို့ရပါပြီ။

ကျွန်မ ကြော်တာ နည်းနည်း ပေါ့သွားပါတယ်။ အငန် သိပ်မကြိုက်တဲ့လူဆိုတော့ အနေတော်ပါပဲ။

ထိုင်ဝမ်မှ လွမ်းမိတာလေးများ

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Wed, 21 Dec 2011 10:44:00 +0000

ထိုမ်ဝမ် ပို့စ်တွေ ပြန်ရေးဖြစ်တော့လည်း လွမ်းစရာလေးတွေ ပေါ်လာပြန်ရော။ ကောင်လေး ချောချောလေးတွေတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ စားခဲ့မိသမျှ အစားအသောက်လေးတွေပါ။ လွမ်းလှချည်ရဲ့!!! :-'(

ပထမဆုံးအနေနဲ့ ထိုင်ဝမ်ရောက်ရင် မစားမဖြစ် စားရမယ့် အမဲသား ခေါက်ဆွဲ စားဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မ Kaohsiung မှာ တစ်ည တည်းဖြစ်တုန်း အိမ်ရှင်တွေက မြို့ထဲက နာမည်ကြီးတယ် ဆိုတဲ့ အမဲသား ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှာ လိုက်ကျွေးပါတယ်။

ပထမဆုံး side dishes တွေကို မှာပါတယ်။ အစက side dish တွေကို အလကား ရတယ် ထင်နေမိတာ - နောက်မှ ပိုက်ဆံပေးရမှန်း သိတယ်။

ဂဏန်းသားသုပ်

အမဲအစုံ (အသည်းတွေ၊ အူတွေ၊ ကလီစာတွေ အကုန်ပဲ - ခေါက်ဆွဲထဲ ထည့်စားဖို့)

ရေညိှသုပ် (ထင်တာပဲ)

အရန်ပွဲ ကောင်တာ

သိပ်မကြာခင် အမဲသားခေါက်ဆွဲပွဲတွေ ရောက်လာပါတယ်။ menu က တရုတ်လိုတွေဆိုတော့ ဘာသာပြန်ပေးတာကိုပဲ နားထောင်ပြီး ဘယ်ခေါက်ဆွဲရွေးမယ် ဆိုပြီးပဲ ရွေးဖြစ်ပါတယ်။

အမဲခေါက်ဆွဲ (ဆီချက်ပုံစံမျိုး)

ဒါက ကျွန်မစားဖြစ်တဲ့ အမဲသားခေါက်ဆွဲပြုတ်

အောက်က ပုံတွေကတော့ ထိုင်ဝမ်တစ်လျှောက် ခရီးသွားရင်း စားဖြစ်တာလေးတွေပါ။ "တစ်နယ်က အရသာ တစ်နယ်နဲ့ မတူဘူး၊ စားကြည့်၊ စားကြည့်" (ဒါမှမဟုတ်) "ဒီ dish က ဒီနယ်ရဲ့ နာမည်ကြီးပဲ.. စားကြည့်" ဆိုလို့ စားကြည့်လာခဲ့တာတွေပါ။ :P

မြေအိုးကင်းမွန် (ဒါက Kenting မှာ စားဖြစ်တာ)

ဖက်ထုတ်ပြုတ် (ဒါက Hualian မှာ တစ်ညအိပ်တုန်းက night market တစ်ခုနားမှာ စားဖြစ်တာ)

ဒါက ပန်းပွင့်ဖူးလေးတွေကို တမ်ပူရာ ကြော်ထားတာ

ဒါက Kenting မှာ တစ်ညအိပ်ဖြစ်တုန်းက တည်းခိုတဲ့ တည်းခိုခန်းက ချက်ပေးတဲ့ အမေရိကန် မနက်စာ

(အမေရိကန် မနက်စာ စားမယ်ဆိုပြီး ပြောလိုက်တော့ ဒီလို ကျွေးတာပဲ)

ဒါကလည်း Kenting က sea food restaurant က ပုဇွန်ပေါင်း

တိုဖူးဟင်းချိုတစ်မျိုး

အမဲသားခေါက်ဆွဲအကြွတ်ကြော်

ဒါက လူအများကြီး စုစားပြီး ရှင်းရတာ ပိုတန်တယ်ဆိုလို့ စားသောက်ဆိုင်မှာ စားဖြစ်ကြတုန်းက

ဆိုင်က အမြည်းပေးထားတဲ့ ငါးကြော်အချိုရည်ဆမ်းကြော်

ဒါကတော့ Sun Moon Lake သွားတုန်းက night market လေးမှာ ဝယ်စားဖြစ်တဲ့ ငါးကလေး နဲ့ ပုဇွန် ကြွတ်ကြွတ်ကျော်

Sun Moon Lake ညစျေးတန်းက ကြက်သား အစားအစာတစ်မျိုးရောင်းနေတဲ့ ဆိုင်ရှင်တွေ

pita roll (ဒါကတော့ စပိန်နဲ့ ထိုင်ဝမ် ဖက်စပ် အစားအစာပါ)

ချယ်ရီယို

ဗိုက်ဆာလို့ ကားပေါ်မှာ စားဖြစ်တဲ့ tater tots (ဒါကတော့ ထိုင်ဝမ် အစားအစာ မဟုတ်ဘူး :P)

snack shop တစ်ခုက ဝန်ထမ်းတွေ

ကျွန်မတို့ကို ကားမောင်းလိုက်ပို့တဲ့ အန်တီကြီးတွေက တော်တော် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ပါတယ်။ ကားလည်း လိုက်မောင်းပို့ရသေးတယ်၊ ဓာတ်ပုံ ရိုက်ဖို့ လှမယ့်နေရာတွေမှာလည်း ရပ်ပေးတယ်။ ပြီးတော့ အစားကောင်းအသောက်ကောင်း ဆိုင်လေးတွေကိုလည်း လိုက်ပို့ပေးတယ်။ ပိုက်ဆံ မယူဘူး ပြောလွန်းလို့ ကျွန်မနဲ့ ဆန်ဒရင်းနဲ့ ခဏခဏ အတင်း ပိုက်ဆံပေးရပါတယ်။

ထိုင်ပေက ပြန်လာတော့ အနောက်ဘက် ကမ်းရိုးတန်းကနေ Pintung City ကို
ပြန်လာတုန်း၊ An Ping မြို့မှာ ဝင်လည်ခဲ့သေးတယ်။ အဲ့ဒီမှာ နာမည်ကြီး Chou's
Shrimp Roll ဆိုင်မှာ စားခဲ့ကြပါသေးတယ်။ နာမည်ကြီးဆိုင်ဆိုတော့ အကြာကြီး
တန်းစီပြီးမှ စားပွဲ ရပါတယ်။ အကြာကြီး စောင့်ရကျိုးလည်းနပ်အောင် အစားအသောက်က ကောင်းလှပါတယ်။

ဆိုင်ခွဲတွေ ၃၊ ၄ ခု ရှိတဲ့ထဲက ကျွန်မတို့ သွားစားဖြစ်တဲ့ ဆိုင်က အကောင်းဆုံးလို့ ပြောပါတယ်။

ပုဇွန်ဖက်ထုတ်ပြုတ်

ဒီ အမဲသားခေါက်ဆွဲက မတူဘူးနော်။ စားကြည့် ဆိုလို့ စားလာတာ။ ဟုတ်တယ်.. အရသာ မတူပါဘူး။

အခုဟာက အမဲကြိတ်သားနဲ့ လုပ်ထားပြီး ပုဇွန်လေးတွေ ပါပါတယ်။

ပုဇွန်လိပ်ကြော်

ပြီးတော့ An Ping မှာ လည်စရာနေရာတွေ လျှောက်လည်ဖြစ်ပါသေးတယ်။

ဂုံးတွေ ထင်တာပဲ.. အဲ့ဒါကို မီးဖုတ်ကင်ထားတာ

နာမည်ကြီးတယ်ဆိုတဲ့ ဖရဲသီး လက်ဖက်ရည် (သောက်လို့ ကောင်းသား)

ဒီအောက်က ပုံတွေကတော့ ကျွန်မ တကယ် assign ကျတဲ့ မွေးစား မိသားစု နဲ့ စားဖြစ်တာတွေပါ။ သူတို့က အလုပ် လုပ်နေတဲ့သူတွေဆိုတော့ အိမ်မှာ ဟင်းချက်မစားကြပါဘူး။ မနက်စာတောင် အပြင်ထွက်စားရပါတယ်။ :)

အိပ်ရာထ နောက်ကျလို့ မနက်စာ + နေ့လည်စာ ဆိုင် တစ်ခုမှာ စားဖြစ်တဲ့ ဘာဂါ နဲ့ နွားနို့လက်ဖက်ရည်

(နောက် ၂ နာရီလည်း ကြာရော နေ့လည်စာ ထပ်စားရပြန်တယ် :P)

ဒါကတော့ အိမ်ရှင် ဆရာမ စားတဲ့ ကြက်သား တယ်ရီယာကီပါ။

ကြက်သား တယ်ရီယာကီနဲ့ အတူပါတဲ့ side dish လေးတွေ ပြင်ထားတာ တော်တော်လှတယ်။

ဒါက ဆရာမ ရဲ့ သမီး နေ့လည်စာ အဖြစ် စားတာပါ။ ကလေး ဆိုတော့ သူ စားချင်တာ စားတာပေါ့။ :)

ဒါကတော့ ကျွန်မ စားတဲ့ ပင်လယ်စာ ခေါက်ဆွဲပြုတ်။ မနက်စာ နဲ့ သိပ်မကွာတော့ light food လေးပဲ စားဖြစ်တယ်။

အောက်က ပုံကတော့ စားဖြစ်တဲ့ အထဲမှာ မပါပါဘူး။ :P ဟာသ လို့ ပြောရမလား။ ကျွန်မ Kaohsiung မှာ တည်းတဲ့အိမ်မှာ မွတ်စလင် ဘာသာဝင် participant လည်း တည်းတယ်။ သူ့ကို သူ့ အိမ်ရှင်က ဘာတွေ ဘာတွေ မစားဘူးလဲ လို့ မေးတော့.. ဝက်သား၊ စသဖြင့် ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ခွေးသား တဲ့။ (တရုတ်တွေက ခွေးသား စားကြတယ်လို့ သူက ကြားဖူးနေတာကိုး) အိမ်ရှင်က ပြန်ပြောတယ်။ "ငါတို့လည်း ခွေးသား မစားပါဘူး" တဲ့။ "ငါတို့က ခွေး အရမ်းချစ်တာ" တဲ့။ စိတ်မဆိုးလို့ တော်သေးတယ် :D

Kaohsiung မှာ တည်းတဲ့အိမ်က အချစ်တော် ခွေးလေး ၃ ကောင်ထဲက တစ်ကောင်

CKS Memorial Hall

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Fri, 09 Dec 2011 09:25:00 +0000

ထိုင်ဝမ် သွားပြီးတာ ၃၊ ၄ လ ကြာသွားပေမယ့် အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့ ထိုင်ဝမ် ခရီးစဉ်အကြောင်း သိပ်မရေးဖြစ်လိုက်ပါဘူး။ အခုတော့ ကိုယ် ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ ပြန်ကြည့်ရင်း ရေးဖြစ်တာပါ။

ကျွန်မ အခုလို ထိုင်ဝမ်ကျွန်း အနံှ့နီးပါး ရောက်ခဲ့တာ ဆန်ဒရင်း နဲ့ သူ့ရဲ့ အိမ်ရှင် ဆရာမဟောင်း ရဲ့ ကောင်းမှုကြောင့်ပါ။ ကျွန်မ အမှန်တကယ် နေရတဲ့ အိမ်ရှင်တွေက အရမ်းအလုပ်များကြတော့ ကျွန်မကို နေရာတွေ လိုက်မပို့နိုင်ဘူးလေ။ ဒီတော့ သူတို့နဲ့ ကျွန်မကို ထည့်ပေးလိုက်တာ။

ဆန်ဒရင်းကလည်း ကျွန်မနဲ့အတူ Pingtung (ပင်တုန်း) မြို့မှာပဲ ဆိုတော့ အဆင်ပြေသွားတယ်။ သူတို့က Taiwan ကျွန်းတစ်လျှောက် ကားမောင်းခရီးထွက်ကြမယ်၊ လိုက်ချင်ရင် လိုက်ခဲ့လို့ ရတယ် ဆိုတော့ ကျွန်မလည်း လိုက်သွားဖြစ်တာ။

ဆန်ဒရင်းရဲ့ မွေးစားအမေ (host mother) က အင်္ဂလိပ်စာ ဆရာမဟောင်းဆိုတော့ အင်္ဂလိပ်စာ တော်တော် ကောင်းပါတယ်။ စကားပြောရတာ အဆင်ပြေတာပေါ့။ ဆန်ဒရင်းကလည်း မန်ဒရင်းဘာသာကို တော်တော်လေး ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ပြောနိုင်ပါတယ်။

သွားမယ့် သွားတော့လည်း ထိုင်ပေကို နှစ်ခါတောင် ရောက်ဖြစ်တာ။ ပထမ တစ်ခေါက်က ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဆန်ဒရင်းတို့နဲ့အတူ သွားလည်တာ၊ နောက်တစ်ခေါက်ကတော့ program အရ နောက်ဆုံး farewell banquet ကို တက်ဖို့ သွားရတာ။

ပထမ တစ်ခေါက်က တော်တော်လေး လည်ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် တမင် စောစောသွားဖြစ်တာပါ။ program အရ နောက်ဆုံး ပြန်ရမယ့် ရက် (၂) ရက်အလိုမှာ ထပ်သွားရဦးမယ်ဆိုတာကို သိပေမယ့် သူတို့ စီစဉ်ထားပြီးသား အချိန်ဇယားကိုက ပြည့်နေတာနဲ့ သိပ်လည်ရမှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုပြီး ကြိုသွားလိုက်ကြတာ မှန်သွားပါတယ်။ ဘာလို့လည်းဆိုတော့ ဒုတိယ တစ်ခေါက် ရောက်တော့ လျှောက်လည်ဖို့ အချိန် သိပ်မရလိုက်ပါဘူး။

အောက်တိုဘာ (၁၈)၊ ၂၀၁၁

ထိုင်ဝမ်နိုင်ငံ၊ ထိုင်ပေမြို့ရဲ့ နာမည်ကြီး လည်ပတ်စရာ နေရာတစ်ခုဖြစ်တဲ့ CKS Memorial Hall လို့ အတိုကောက်ခေါ်ကြတဲ့ Chiang Kai-sheck Memorial Hall ကို ရောက်ရှိခဲ့ပါတယ်။

အမှန်တော့ အဲ့ဒီကို သွားဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး။ တည်းခိုတဲ့ teacher's hostel မှာ အထုတ်တွေချ၊ အခန်းမရသေးလို့ စောင့်နေရာကနေ ဟိုနား ဒီနား လမ်းလျှောက်မယ်ဆိုပြီး ထွက်လာလိုက်တာ။ Botanic Garden နဲ့ နီးတော့ အဲ့ဒီကို ရောက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ဘယ်သွားကြဦးမလဲ ဆိုပြီး စဉ်းစားရင်း လမ်းလျှောက်လာကြတာ... MRT Station တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်တော့ ဆင်းသွားကြတယ်။ ပြီးတော့မှ မြေပုံ ကိုယ်စီကြည့်ရင်း CKS Memorial Hall သွားမယ်၊ ပြီးရင် Taipei 101 ကို လမ်းလျှောက်သွားမယ်ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

မြေအောက်ရထားနှစ်ဆင့်လောက်စီးပြီး CKS Memorial Hall ဘူတာမှာ ဆင်းရပါတယ်။

CKS Memorial Hall Station

CKS Memorial Hall ဟာ ထိုင်ဝမ်နိုင်ငံရဲ့ အမျိုးသားခေါင်းဆောင်ကြီး Chiang Kai Shek ကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်က ပုံတွေကတော့ CKS Memorial Hall ရှိတဲ့ Liberty Square (Freedom Square လို့လည်း ခေါ်ကြတယ်) ကို မဝင်ခင် ရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေပါ။

Roofed Corridor

Liberty Square ထဲမှာ Opera House နဲ့ Concert Hall လည်း ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဆောက်အဦး နှစ်ခုက ပုံစံတူတော့ ဘယ် အဆောက်အဦးက ဘယ်ဟာဆိုတာ သေချာ မကွဲဘူး ဖြစ်နေတယ်။ :P အချိန် သိပ်မရတာနဲ့ အထဲလည်း ဝင်မကြည့်ဖြစ် ဘူးလေ။

Liberty Square

အော်ပရာရုံလား၊ concert hall လား မသိ

ဒါက ဓာတ်ပုံဆိုင်နဲ့ နည်းနည်း ကလိကြည့်ထားတာ

ခမ်းနားလှတဲ့ CKS Memorial Hall ကြီးကို လှမ်းမြင်နေရပါပြီ။ နေကလဲ ကျဲကျဲတောက် ပူတော့ သေချာတောင် ဓာတ်ပုံ မရိုက်နိုင်ပါဘူး။

အရှေ့က ထီးလေးနဲ့ ကောင်မလေးက ကျွန်မနဲ့ ခရီးသွားဖက် ဆန်ဒရင်းပါ။

လှေကားပေါ်ကို တက်သွားရင် မြင်ရမယ့် Chiang Kai Shek ရဲ့ ရုပ်တုပါ။ ဘေးက အလံတွေက မြန်မာအလံဟောင်းနဲ့
တော်တော်လေး တူလို့ လွမ်းတောင် လွမ်းသွားမိသေးတယ်။


ရုပ်ထုကြီးလား ဆိုပြီး သေသေချာချာ သွားကြည့်မိလိုက်သေးတယ်။ :P

ဒီ အဆောက်အဦးရဲ့ အောက်ထပ်မှာ ပြခန်းတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ကျွန်မ သွားကြည့်တဲ့ အချိန်တုန်းက အီဂျစ် ပြခန်း ပြသနေသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ပိုက်ဆံ ပေးရမယ်ဆိုလို့ ဝင်မကြည့်ဖြစ်လိုက်ဘူး။ မလိုအပ်ပဲ ကပ်စေးနဲလိုက်မိတာ နောင်တရမိပါတယ်။ ကိုယ်က အီဂျစ်ပြည်ကို သွားကြည့်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာကိုး။

ထာဝရ မသေခြင်းကို စူးစမ်းရှာဖွေချင်ရင် ဘယ်ဖက်သို့ ကြွပါ။ (ပိုက်ဆံတော့ ပေးရမယ်)

ဒီမြင်ကွင်းလေးကို သဘောကျလို့ ရိုက်လိုက်မိပေမယ့် လက်တုန်သွားတော့ ဝါးသွားတယ်။ နှမြောလိုက်တာ ဓာတ်ပုံလေးရယ်။

အောက်ကပုံတွေကတော့ Chiang Kai-Shek ပြတိုက်ပါ။ ဒီဟာတော့ ဝင်ကြည့်ဖြစ် လိုက်တယ်။ ပြသထားတာ တော်တော်လေး ခမ်းနားသလို၊ အထိန်းအသိမ်းလည်း တော်တော်ကောင်းကြတယ်။ မြန်မာပြည်မှာလည်း အခုလိုမျိုး ပြတိုက်လေး ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းအတွက် လုပ်နိုင်ရင် သိပ်ကောင်းမယ်လို့ တွေးမိတယ်။ ဒါကြောင့် ပြကွက်ပုံလေးတွေကို အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံ ရိုက်လာဖြစ်ပါတယ်။

Chiang Kai Shek က အလုပ်စားပွဲမှာ မိန့်မိန့်ကြီး ပြုံးပြနေလေရဲ့

၁၉၇၁ ခုနှစ်တုန်းက တွေ့ရတဲ့ Chiang Kai Shek နဲ့ သူ့ရဲ့ ဇနီး

ကလေးတွေနဲ့လည်း ဓာတ်ပုံ တွဲရိုက်ထားတယ်။

သူ သုံးခဲ့တဲ့ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေ

ဖိနပ်က အစ....

ဒါကတော့ သူ့ရဲ့ မိန့်ခွန်း လက်ရေးမူပါ

Chiang Kai Shek စီးခဲ့တဲ့ မာစီးဒီးကြီး

မာရှယ် စီမံကိန်း တင်သွင်းခဲ့တဲ့ George C Marshall ၊ အမေရိကန် သမ္မတ Herbert Hoover တို့နှင့်အတူ

သမိုင်းစာအုပ်မှာ ဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ မောင့်ဘက်တန် ရဲ့ပုံကိုလည်း အခုမှ တွေ့ဖူးပါတယ်။

အန္တာတိက တိုက်၊ တောင်ဝင်ရိုးစွန်းမှာ စိုက်ထားတာ မြန်မာအလံ မဟုတ်။ :P


မော်ဒယ်

ခဏ လျှောက်ကြည့်ပြီးတော့ ထိုင်ပေ ၁၀၁ ကို မသွားခင် ဒေါက်တာ ဆွန်ယက်စင် အထိမ်းအမှတ် အဆောက်အဦးကိုလည်း သွားဦးမယ် ဆိုပြီး Liberty Square က ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။

နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါသည် CKS Memorial Hall

အပြန် MRT Station သို့ မဝင်ခင်

ရင်ပြင်ထဲက ရေပန်းတြွေကားမှာ ပြေးလွှား ပျော်နေတဲ့ ကလေးလေးရဲ့ ပုံလေး တင်ရင်း ဒီပို့စ်ကို အဆုံးသတ်လိုက်ပါတယ်။ :D

မှတ်ချက် - ငယ်ငယ်တုန်းက သင်ခဲ့ရဖူးပေမယ့် Chiang Kai-Shek ကို မြန်မာလို မပေါင်းတတ်တော့လို့ အင်္ဂလိပ်လိုပဲ ရေးသွားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

အရင်အတိုင်း ရန်ကုန်

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Wed, 07 Dec 2011 08:56:00 +0000

တစ်ချိန်မှာ ရန်ကုန်မြို့ဟာ စင်္ကာပူလို ဖြစ်လာရမတဲ့။

ဒီလို ဘက်စ်ကားတွေ ကနေ အဲယားကွန်း ဘက်စ်တွေ၊ စပယ်ယာ မလိုတဲ့ ဘတ်စ်ကားတွေ ဖြစ်သွားလေမလား

ဒီလမ်းမကြီးရဲ့ အလည်မှာ sky train ကြီးများ ပေါ်လာလေမလား

အဲ့အခါ ဒီလိုမျိုး သစ်ပင်ကြီးတွေ ရှိပါဦးမလား။

ဘယ်လိုပဲ ပြောင်းလဲပါစေ၊ ကောင်းတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို ကြိုဆိုရမှာပါ။ လမ်းတွေ အခုလောက် ကားမကြပ်တော့တာမျိုး၊ လေမရတဲ့ so-called အဲကွန်းဘက်စ်ကားတွေကို ငါးပိငါးချဉ်သိပ် တိုးဝှေ့မစီးရတော့တာမျိုး၊ ပလက်ဖောင်းတွေ အပြည့်ခင်းထားတာမျိုး၊ အမှိုက်ပုံးလေးတွေ လက်လှမ်းမီတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာမျိုး၊ မြောင်းတွေထဲမှာ အမှိုက်တွေ မပြည့်နေတာမျိုး၊ မိုးလေးနည်းနည်း ရွာရင် ရေမလျှံတာမျိုးတွေပေါ့။

ဒါပေမယ့် ကျွန်မအတွက်တော့ အရင်တိုင်း ရန်ကုန်ကလည်း လှပနေပါတယ်။

အသည်းရက်စက်တယ်

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Wed, 09 Nov 2011 10:19:00 +0000

ဆို - တူးတူး

မကြားချင်ပေမယ့်လည်း အသည်းရက်စက်တယ်
မေ့လိုက်တော့လို့ တကယ်နှင်ပြီလား
မမျှော်လင့်တဲ့စကား
ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်သွားတယ် ဘယ်လို မင်းပြောရက်လဲ

မချစ်တော့ဘူးတဲ့လား အသည်း

နားရှိလို့သာကြား သိပ်မယုံချင်ဘူးကွယ်
ရွှေနှုတ်ခမ်းက ပြောတဲ့စကားများ
သံရည်ပူလိုလား တစ်ဖက်သား ခံစား
တစ်ဖက်နားနဲ့ ဆုံးဖြတ်လားကွယ်
အကြောင်းမဲ့ ရက်စက်တယ်

CHO:
(အသည်းခွဲသွားတဲ့ ချစ်သူရေ
ကတိတွေ ဖျက်ပြီလား ပြောစမ်းကွယ်
တို့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်များ
အိပ်မက်တော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး
ချစ်ခဲ့တဲ့ တို့ရဲ့ အချစ်တွေက
ရက်စက်ခြင်းနဲ့ လမ်းခွဲဖို့လား
မင်းက မေ့လိုက်တော့လို့ ပြောပေမယ့်
မမေ့လိုက်နိုင်ပါဘူး)

မကြားချင်ပေမယ့်လည်း အသည်းရက်စက်တယ်
မေ့လိုက်တော့လို့ တကယ်နှင်ပြီလား
မမျှော်လင့်တဲ့စကား
ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်သွားတယ် ဘယ်လို မင်းပြောရက်လဲ

(အသည်းခွဲသွားတဲ့ ချစ်သူရေ
ကတိတွေ ဖျက်ပြီလား ပြောစမ်းကွယ်
တို့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်များ
အိပ်မက်တော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး
ချစ်ခဲ့တဲ့ တို့ရဲ့ အချစ်တွေက
ရက်စက်ခြင်းနဲ့ လမ်းခွဲဖို့လား
မင်းက မေ့လိုက်တော့လို့ ပြောပေမယ့်
သေတောင် ကိုယ်မမေ့ဘူး)

လွယ်လွယ်နဲ့ မေ့ရမလား

ကိုယ်သိပ်ချစ်ခဲ့တာ မသိလို့လား
အချစ်သစ် မင်းရှာတွေ့လို့လား
ကြြွေပီ ကိုယ့်အသည်းယဲ့ယဲ့ကလေး
တစ်စစီဖြစ်အောင် နင်းချေသွားခဲ့နိုင်သူလေး
ဘယ်သူ့ကြောင့် မင်းစိတ်ပြောင်းသွားခဲ့လဲ
ဘယ်သူ့ကြောင့် မင်းက အစားထိုးသွားလဲ
အကြောင်းမဲ့ ရက်စက်တဲ့ အချစ်လေး
အချစ်လေး

အသည်းခွဲရက်စက်သွားတဲ့ ချစ်သူရေ
ကတိတွေ ဖျက်ပြီလား ပြောစမ်းကွယ်
တို့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်များ
အိပ်မက်တော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး
ချစ်ခဲ့တဲ့ တို့ရဲ့ အချစ်တွေက
ရက်စက်ခြင်းနဲ့ လမ်းခွဲဖို့လား
မင်းက မေ့လိုက်တော့လို့ ပြောပေမယ့်
မမေ့လိုက်နိုင်ပါဘူး

ခွဲဖို့ မပြောနဲ့ အချစ်ဆုံး
(မင်းကိုလွမ်းတယ်)
ဒါတွေသေတောင် ကိုယ်မမေ့ဘူး အချစ်ဆုံး
ကိုယ်ကြင်နာတာ မင်းလေး အသိဆုံး

http://www.mediafire.com/?yfry4jzhhkx

-+-+-+-

iTunes မှာ shuffle နေရင်း ပေါ်လာတဲ့ သီချင်းလေးကို repeatedly နားထောင်ဖြစ်တယ်။ ဒီ သီချင်းလေးကို အရမ်းကြိုက်တယ်။ ဟုတ်တယ်... ကော်ပီမှန်းသိလျှက်နဲ့လည်း အရမ်းကြိုက်ပါတယ်။ ငယ်ဘဝကိုလည်း ပြန်သတိရမိပါသေးတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ ဗိုလ်လုပွဲ အခွေထဲမှာ Crab နဲ့ Zin Zin တို့ကလည်း new version အနေနဲ့ ပြန်ဆိုထားကြပါသေးတယ်။

http://www.mediafire.com/?vtvwnyj1b91lyl9

မူရင်းကတော့ George Michael ရဲ့ Careless Whisper ဆိုတဲ့ သီချင်းပါ။

အဲ့ဒီ သီချင်းကိုပဲ Sarah Washington က dance version အနေနဲ့ cover လုပ်ထားသေးတယ်။ အဲ့ သီချင်းလေးလည်း မိုက်တာပဲ။

အကြည့်

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Wed, 28 Sep 2011 10:25:00 +0000

ကျွန်မက Myanmar Youths in Action အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်တဲ့အတွက် အဖွဲ့ရဲ့ activities အတော်များများမှာ လိုက်ပါရပါတယ်။ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဓာတ်ပုံရိုက် ဝါသနာ ပါတော့ အဖွဲ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဓာတ်ပုံလိုက်ရိုက်ဖြစ်ရင်း အလိုလို အဖွဲ့ရဲ့ ပင်တိုင် ဓာတ်ပုံဆရာ ဖြစ်သွားပါတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဝါသနာပါတဲ့ အလုပ်ဆိုတော့ မငြီးမညူ ဓာတ်ပုံတွေ လိုက်ရိုက်ပေးတာပေါ့။

ပြီးခဲ့တဲ့ တနင်္ဂနွေနေ့က ပဲခူးမြို့နားက အဝိုင်းကျေးရွာက မူလွန်ကျောင်းမှာ ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူ အယောက် ၄၀၀ အတွက် စာရေးကိရိယာတွေ သွားလှူဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ဓာတ်ပုံတွေ အများကြီး ရိုက်ဖြစ်ပါတယ်။ ကြည့်ချင်ရင်တော့ Myanmar Youths in Action ရဲ့ Facebook Page မှာ သွားကြည့်လို့ရပါတယ်။

အခုပုံတွေကတော့ အဲ့ဒီထဲမှာ မပါပါဘူး။ ဖြူစင်သန့်ရှင်းတဲ့ ကလေးလေးတွေရဲ့ အကြည့်လေးတွေကို စုစည်းထားတာပါ။

၉

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Mon, 19 Sep 2011 11:50:00 +0000

ဒီ စက်တင်ဘာ ရဲ့ ၁၈ ရက်နေ့ဟာ ချစ်သူ နှစ်ဦးရဲ့ ချစ်သူ သက်တမ်း ၉လ တိတိ ပြည့်ခဲ့တဲ့ နေ့လေး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

Source: Google Images

အဲ့ဒီနေ့က မိုးရွာပါတယ်။ ကောင်မလေးဟာ ချစ်သူနဲ့ မတွေ့ခင် စာသင်ရာမှအပြန် အချိန် နည်းနည်း ပိုနေတာနဲ့ ဆူးလေ တစ်ဝိုက် လမ်းလျှောက်ပါတယ်။ ဆူးလေ ဘုရားနားရောက်တော့ ဓာတ်ပုံ လမ်းရိုက်လိုက်ပါတယ်။ ရိုက်ပြီးချိန်မှာ လက်ချော်ပြီး ပလက်ဖောင်းပေါ် ကင်မရာ ပြုတ်ကျသွားပါတယ်။ ကင်မရာ တခြား၊ ဘက်ထရီ တခြား ဖြစ်သွားပါတယ်။ ကောင်မလေး ရှေ့တည့်တည့်က အဒေါ်ကြီးက ထိတ်လန့်စွာ အော်ပါတယ်။ ကောင်မလေးမှာ ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးရင်း ကင်မရာကို ဘက်ထရီ ပြန်ထည့်ပြီး ရိုက်ကြည့်ပါတယ်။ ကောင်းပါသေးတယ်။ ကင်မရာက အကြမ်းခံတယ်လို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မှတ်ချက်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ၁ မှတ်

ထီးလေးအောက်မှ အတွဲ တစ်တွဲ (ကင်မရာ ပြုတ်ကျအပြီး ရိုက်ချက်)

အဲ့ဒီနေ့မှာ ချစ်သူ နှစ်ဦးဟာ ရိုမန်တစ် မဆန်စွာဖြင့် The Rise of the Planet of the Ape ကို သွားကြည့်ခဲ့ပါတယ်။ (ရွေးစရာကလည်း မရှိဘူးလေ။) ရုပ်ရှင်လေးကတော့ တော်တော်ကောင်းပါတယ်။ မျောက်ဝံတွေကိုလည်း သနားပါတယ်။ James Franco လေးကိုလည်း သနားပါတယ်။ မျောက်ဝံမင်းသား ဆီဇာ က "Caesar is home" လို့ နောက်ဆုံးမှာ ပြောလိုက်တာလေးကိုလည်း အရမ်းသဘောကျပါတယ်။ ကိုယ် ကြည့်ချင်နေတဲ့ကားလေးကို အတူတူ လိုက်ကြည့်ပေးတဲ့ ချစ်သူကိုလည်း အရမ်း ချစ်ပါတယ်။ (ဘာမှ မဆိုင်ဘူးနော်)

ဇာတ်လိုက် နာမည်က ဆီဇာ တဲ့။

ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ ဓာတ်ပုံ မရိုက်ရ ဆိုတဲ့ စည်းကမ်းရှိပေမယ့် ခိုးပြီး ဓာတ်ပုံ ရိုက်လိုက်ပါသေးတယ်။ အောက်ပါ ပုံ အတိုင်း ထွက်လာပါတယ်။

မည်းမည်းလေးလည်း ကောင်းပါတယ်။ ကြွားတယ်လို့ ထင်မှာစိုးလို့။ :P

ရုပ်ရှင်ပြီးတော့ ချစ်သူ နှစ်ဦးဟာ Coffee Circles ကို သွားပါတယ်။ အဲ့ဒီဆိုင် တစ်ခါမှ မသွားဖူးသေးလို့ သွားကြတာပါ။ စစချင်း jalapeño fries မှာပါတယ်။ (စားချင်ဇော နဲ့ ရိုက်လိုက်တော့ ဝါးသွားသလို ဆိုင်ထဲမှာက အလင်း သိပ်မကောင်းတော့ ပုံက ကွာလတီ မကောင်းပါ။)

ပြီးတော့ ထိုင်းစာ ကြက်သား ပင်စိမ်းကို ထမင်းနဲ့ စားကြပါတယ်။ ပြီးတော့ တုန်ယမ်းဟင်းချို စားပါတယ်။ (ဓာတ်ပုံ မရိုက်မိပါ)

ကောင်လေးက ကပ်ပချီနို သောက်ပါတယ်။ (မြန်မာလို ဒီလို ပေါင်းရတယ် ထင်တယ်နော်)

ကောင်မလေးကတော့ ရေပဲ သောက်ပါတယ်။ (တုန်ယမ်း ဟင်းချိုက စပ်တော့ ရေပဲ သောက်တာပါ။ :P)

ကောင်လေးကို ၉လ ပြည့် လက်ဆောင် အဖြစ် Angry Bird ကီးချိန်းလေး ပေးပါတယ်။ သူက ချက်ချင်းပဲ သူ့ရဲ့ ဖုန်းလေးမှာ တပ်လိုက်ပါတယ်။ ဝက်ဘုရင်မလေး ကီးချိန်းကတော့ ကောင်မလေးအတွက်ပါ။ ၃ သိန်းအောက် ဟန်းဖုန်းကို စောင့်မျှော်နေတဲ့ ကောင်မလေးအတွက် သိပ်မကြာတော့တဲ့ အချိန်မှာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်တော့မယ့် future ဟန်းဖုန်းမှာ ချိတ်မယ်လို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။ :P

သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆီမှာ တွေ့မိတဲ့ ဒီ ကီးချိန်းပုံစံလေးအတိုင်းကို လိုက်ရှာနေတာ ကြာပြီ။
အဲ့ဒီနေ့ကျမှ ပန်းဆိုးတန်းနားက ဆိုင်မှာ ရှာတွေ့သွားတယ်။ မိုးရေထဲ လျှောက်ရကျိုး နပ်သွားပါတယ်။ :)

အဲ့ဒီဆိုင်မှာ ညစာစားပြီးတော့ ကောင်ကလေးက ကောင်မလေးကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကောင်မလေးရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ဘက်စ်ကားဂိတ်မှာ တက်ဆီ ရပ်ခိုင်းပြီး ကောင်ကလေးကို ဘက်စ်ကားဂိတ်မှာ ကားစောင့်နေတာကို အတူတူ ရပ်စောင့်ရင်း စကားတွေ ပြောနေဖြစ်ပါတယ်။ ကောင်လေး ဘက်စ်ကားပေါ် တက်သွားပြီး ဘက်စ်ကား ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီးမှ ကောင်မလေးက အိမ်ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။

အဲ့ဒီနေ့ဟာ ချစ်သူ နှစ်ဦး အတွက် ပျော်စရာ နေ့ကလေး တစ်ရက်ပါ။ <3

ဘုရားရှိခိုးနေသူ

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Thu, 15 Sep 2011 10:49:00 +0000

ဒီမနက် ဘုရားသွားတော့ ဘုရားမှာ မယ်သီလရှင် တစ်ဦး ဘုရား ရှိခိုးနေတာ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူ့ပုံစံက နိုင်ငံခြားက မယ်သီလရှင် ထင်တယ်။ ဒီတော့ အမြင်ဆန်းနေတာနဲ့ ဓာတ်ပုံ ရိုက်ခဲ့မိတယ်။

ရွှေတိဂုံဘုရားကို နေပူကျဲတဲထဲမှာ LCD ကို မမြင်ရပဲ လှမ်းရိုက်လိုက်တာ နည်းနည်းစောင်းသွားတယ်။
ဒါပေမယ့် သပ္ပာယ်လျက်ပါပဲ

ရေးချင်တာရေးသည်

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Wed, 14 Sep 2011 10:34:00 +0000

မနေ့ကအထိ Google Reader ကနေ Blogspot ပို့စ်တွေ ဖတ်တာ ဘန်းထားတုန်းပဲ။ ဒီနေ့ Google Reader ကနေ မ KOM ရဲ့ ပို့စ်ဖတ်နေတုန်း ပုံတွေပါ ပေါ်လာတာ တွေ့ရတော့... "ဟယ်.. Blogspot ပြန်ပွင့်နေပြီ ထင်တယ်" ဆိုပြီး check လိုက်တာ... အမှန်တကယ် ပွင့်နေပါရောလား။

ကိုယ်ကပဲ ခေတ်နောက်ကျနေသလားတော့ မသိပါဘူး။ သူများတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လထဲက ပွင့်နေတယ်လို့ ပြောကြာတယ်။ ကိုယ့်ရုံးက အင်တာနက် server ကပဲ refresh မလုပ်လို့လား မသိဘူး။ ဒီနေ့မှ စရတယ်။

ဘာပဲပြောပြော... ကိုယ့်ရဲ့ မြန်မာ ဘလော့ဂ်မှာ စာပြန်ရေးဖြစ်ဖို့ တွန်းအား တစ်ခုဖြစ်သွားတာပေါ့။

-+-+-+-

အခုတစ်လော ကိုယ့်ရဲ့ အင်္ဂလိပ် ဘလော့ဂ်မှာတောင် စာရေးချင်စိတ်က သိပ်မရှိဘူး။ ဘာလို့လဲတော့ မသိဘူး။ ရေးချင်နေတာတွေကတော့ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မရေးသင့်ဘူး ထင်လို့ မရေးဖြစ်တာတွေလည်း အများကြီးပဲ။ ဒါကြောင့် ဓာတ်ပုံတွေပဲ လှိမ့်တင်နေဖြစ်တယ်။ တင်စရာ ဓာတ်ပုံတွေကတော့ အများကြီး ကျန်သေးတယ်။

-+-+-+-

မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ချစ်သူနဲ့ ဘုရားသွားမယ်။ အမေ့ ၄လပြည့်အတွက် ပိုက်ဆံသွားလှူမယ်။ ပြီးတော့ ဘုရားရှိခိုး အမျှဝေမယ်။ အမေက သိချင်မှ သိတော့မှာ ဆိုပေမယ့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့လေ။ :)

အခုချိန်ထိ အမေ့အကြောင်းကို မျက်ရည်မကျပဲနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်မပြောနိုင်သေးဘူး။ တစ်ခါတုန်းကလည်း ချစ်သူနဲ့ အမေ့အကြောင်း ပြောနေတုန်း ငိုနေလို့ ချစ်သူက လိုက်ချော့ရသေးတယ်။

ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာတော့ အမေက ခရီးဝေးတစ်ခုကို ကိုယ့်အရင် ကြိုသွားနှင့်တယ်လို့ပဲ ထင်နေမိတယ်။ အခုချိန်ထိ အမေ မရှိတော့ဘူးလို့ မထင်မိဘူး။ ဒီလို တွေးမိတာက denial လား၊ closure မရသေးတာလား၊ ဘာလည်းတော့ မသိဘူး။

အမေဆုံးတာနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကိုလည်း သူငယ်ချင်း အဖြစ်က ရပ်စဲခဲ့တယ်။ နောက်တစ်နေ့မှာ နောင်တရပေမယ့် ကိုယ့်အမေဆုံးတဲ့အချိန်မှာတောင် ကိုယ့်ကို ဖေးမစကား ပြောဖို့ ဝေးစွ၊ ကိုယ် မထားနိုင်ခဲ့တဲ့ ကတိတစ်ခုအတွက် ကိုယ့်ကို အပြစ်တင်ဝေဖန်ပြော၊ ပြီးတော့ မစာနာ နားမလည်စွာနှင့် ဘလော့ဂ်မှာ ကိုယ့်အမေဆုံးတဲ့အကြောင်းရေးတာ sympathy လိုချင်လို့ လို့ ပြောထွက်ရက်တဲ့ ရ နှစ်ကျော်ကြာ ခင်မင်လာခဲ့တဲ့သူကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် ဆက်ထားလည်း ဆက်ပြီး ရန်ဖြစ်နေရမှာ၊ drama တွေ ပိုဖြစ်နေရမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်တော့တယ်။ တစ်ခါတစ်လေတော့ အရင်တုန်းက ခင်မင်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်သတိရသား။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါတွေက ပြီးသွားခဲ့ပါပြီ။

ပြဿနာ အရင်းခံကို ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်မိတော့ ကိုယ် မလိုက်နာနိုင်တဲ့ ကတိကို အလွယ်တကူ ပေးခဲ့မိတာက စတာ။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အပြင်မှာ မတွေ့ရပဲ အွန်လိုင်းပေါ်ကနေပဲ ဆက်သွယ်နေရတာဆိုတော့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး ပြောရတာနဲ့စာရင် နားလည်မှုတွေ ပိုလွဲခဲ့ကြတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သင်ခန်းစာ တစ်ခုပါပဲ။ အခုချိန်ဆို ကတိတစ်ခုကို အလွယ်တကူ မပေးတတ်တော့ပါဘူး။

အဲ့ဒီ ဖြစ်ရပ်က ရခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ခုကတော့ ကိုယ့်ကို စိတ်ဆိုးမှာကို ကြောက်မိတာပဲ။ စိတ်ဆိုးတာ တစ်ခုကစပြီး အများကြီး ဆင့်ပွား ပွား၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်အပေါ် အကောင်းမမြင်နိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေထိ ရောက်သွားမှာ သိပ်စိုးရိမ်နေမိတယ်။ ဒါကြောင့် စိတ်ဆိုးစရာ တစ်ခု လုပ်မိပြီလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထင်မိရင် ကိုယ် မှားတယ်၊ မှန်တယ် အရင်မတွေးပဲ တောင်းပန်တာက အရင် လုပ်မိနေဖြစ်တယ်။

နောက် ဒဏ်ရာ တစ်ခုကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အခင်ဆုံး သူငယ်ချင်းအဖြစ် ထပ်မလက်ခံချင်တော့တာပါပဲ။ အခုချိန်မှာ ကိုယ့်ချစ်သူဟာ ကိုယ့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော boyfriend ဖြစ်သလို၊ တစ်ဦးတည်းသော best friend ပါပဲ။ ကိုယ်တိုင်ပင်စရာတွေကို သူ့ကိုပဲ တိုင်ပင်ဖြစ်တယ်။ တခြား သူငယ်ချင်းတွေကတော့ ရှိပေမယ့် close friend တစ်ယောက်လိုမျိုး ရင်းရင်းနှီးနှီး မတိုင်ပင်ဖြစ်တော့ဘူး။ အဲ့ဒီတော့ တစ်ခါတစ်လေ ချစ်သူက ခရီးသွားနေချိန်၊ မအားတဲ့ အချိန်မျိုးကျ ကိုယ့်မှာ တစ်ယောက်တည်း lonely ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း စကားမပြောဖြစ်ဘူး။

-+-+-+-

အခု Diploma in Development Studies တက်နေတာ နောက်လ ပထမပတ်ဆို first semester အတွက် စာမေးပွဲ ရှိတယ်။ စာတွေ ရပြီလား လို့ မေးရင်တော့ မရသေးဘူးလို့ပဲ ပြန်ဖြေပါမယ်။

ဒိုင်ယာရီ

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Wed, 08 Jun 2011 11:28:00 +0000

ဒိုင်ယာရီ

ငါ တစ်ခါ တစ်ခါ တော်တော် အလိုက်ကန်းဆိုး မသိတတ်တဲ့သူပဲနော်။

ဒိုင်ယာရီ

ငါ့ရဲ့ အကျင့်တစ်ခုကို ပြင်ရဦးမယ်။ သူငယ်ချင်းတွေကို ရင်ဖွင့်တတ်တဲ့အကျင့်လေ။ အဲ့ဒါ မကောင်းဘူး သိလား။ ငါ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားရကြပ်လာရင် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ယောက်ဆီကို ပြောပြပြီး အကူအညီ တောင်းတတ်တယ်လေ။ အဲ့ဒီလို ရင်ဖွင့်လိုက်ရရင် ငါ့စိတ်တွေ ပေါ့သွားရော။

အမှန်တော့ ဒါ ငါ့ရဲ့ အတ္တ တစ်ခုပါပဲ။ ကိုယ်စိတ်ပေါ့သွားချင်တာနဲ့ပဲ သူများကို အပူတွေ ပေးမိတာကိုး။

ဒိုင်ယာရီ

တစ်ခါတစ်ခါ အမှန်အတိုင်းတွေချည်း ပြောတတ်တာ မကောင်းဘူး။ ဒါလည်း ပြင်ရမယ့် အချက် တစ်ချက်ပဲ။

ဒိုင်ယာရီ

ဒီနေ့ ငါ စာ မသွားသင်ချင်ဘူး။ ငါ အိမ်ပဲ ပြန်ပြီး ပျော်စရာ ရုပ်ရှင်လေး တစ်ခုခု ကြည့်ချင်တယ်။ စိတ်ညစ်နေတဲ့အချိန်မှာ ဟာသကားလေးတွေ ကြည့်ရတာ သဘောကျတယ်။ ဒါပေမယ့် မဖြစ်ချေဘူး။ ကိုယ် responsibility ယူထားတဲ့ စာသင်တဲ့ အလုပ်ကို သွားလုပ်ရပေဦးမယ်။

ဒိုင်ယာရီ

ငါ အခု သီချင်း တစ်ပုဒ်ထဲကိုပဲ repeat လုပ်ပြီး နားထောင်နေတယ်။ ချစ်သူ ပို့ပေးထားတဲ့ သီချင်းလေးပါ။ လင်းလင်း နဲ့ ချစ်သုဝေ ဆိုထားတဲ့ နားလည်မှု တဲ့။ အဲ့ သီချင်းလေး ကောင်းတယ်။

ဒိုင်ယာရီ

ငါ ဒီ တနင်္ဂနွေ မတိုင်ခင် presentation တစ်ခု လုပ်ရမယ်။ ခက်တာက ငါ့မှာ ဘာအကြံဉာဏ်မှ မရှိသေးဘူး။ eek

၂၀၁၁

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Thu, 06 Jan 2011 10:12:00 +0000

၂၀၁၁ ရေ။ ပျော်ရွှင်မှုလေးတွေနဲ့ ကျွန်မကို ကြိုဆိုခဲ့တဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

သိပ်ပြီး mushy mushy တွေ မရေးချင်တော့ပါဘူး ၂၀၁၁ ရယ်။ ကိုယ် ဘယ်လောက် mushy ဖြစ်တာ အခုဆို ဖေ့စ်ဘွတ်က သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံး သိကုန်ကြပါပြီ။ (အခုဆို အမြင်တောင် ကပ်နေလောက်ပါပြီ။ :P)

ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ၂၀၁၁ မစခင်၊ ၂၀၁၀ နိုဝင်ဘာလအကုန်ကတည်းက ရရှိခဲ့တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေဟာ ခုထက်ထိ မကုန်သေးပါဘူး။ နောက်နှစ်တွေအထိ ဆက်လည်တည်ရှိနိုင်မယ့် ပျော်ရွှင်မှုတွေလို ထင်မြင်မိပါတယ်။ ကံဆိုးတတ်တဲ့ ကျွန်မအတွက် ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ အကြာကြီး ကိုယ်နဲ့ အတူ မနေတတ်တော့ ဘယ်တော့များ ဒီ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားမလဲဆိုတာ တစ်ခါတစ်ခါ တွေးပူမိပါရဲ့။ ဒါပေမယ့် အချိန်ကြာလာတာနဲ့ အမျှ ဒီ ပျော်ရွှင်မှုဟာ ကိုယ်နဲ့ အတူတူ အကြာကြီး ရှိမယ်ဆိုတာ ပိုသေချာလာတဲ့အတွက် အဲ့ဒီလို အကျိုးမဲ့ ပူပန်မှုတွေလည်း မရှိတော့ပါဘူး။

အခုချိန်မှာ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေကိုလည်း ပြန်ပြီးမတွေးတော့ဘူး။ အနာဂတ်ကိုလည်း တွေးမပူနေတော့ဘူး။ လက်ရှိကိုပဲ ကြည့်ပြီး၊ ပျော်ရွှင်မှုလေးနဲ့ အတူတူ နေသွားမယ် လို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်။

အခုလို ပျော်ရွှင်မှုလေးတွေကို ဖန်တီးပေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ၂၀၁၁ ရေ။ :)

(လပေါင်းများစွာ ဘလော့ဂ်ကို ပစ်ထားပြီး အခုကျမှ ဘာစိတ်ကူးပေါက်လို့ လာရေးပါလိမ့်လို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်နော်။)

ဆန့်ကျင်ဘက်

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Fri, 10 Sep 2010 09:32:00 +0000

ဆန့်ကျင်ဘက်

ဆန့်ကျင်ဘက် ဆိုလို့ မျိုးကြီးရဲ့ သီချင်း တစ်ပိုင်းတစ်စက ခေါင်းထဲရောက်လာသေးတယ်။ ဘာတဲ့...

တို့အချစ်က လွတ်လပ်ခြင်း

မင်းအချစ်က သိမ်းပိုက်ခြင်း

တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ် တကယ်ကို ဆန့်ကျင်ဘက်

တကယ်ပဲ ဆန့်ကျင်ဘက်တွေ ဖြစ်နေခဲ့ပြီလား။

အသစ်တဖန် မွေးဖွားခြင်း

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Fri, 28 May 2010 04:42:00 +0000

မနက် ၅း၃၃

၆းဝ၁

မေလ ၂၃ ရက်နေ့က နေထွက်ချိန်လေးမှာ ရိုက်ထားတာပါ။

အမှန်တော့ အရုဏ်ဦးဆိုတာလည်း ဘဝကို အမြဲတမ်း ပြန်ပြန်စနေရတာပါပဲ။ =)

ပြီးခဲ့တဲ့ တနင်္လာ

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Thu, 29 Apr 2010 05:49:00 +0000

ပြီးခဲ့တဲ့ တနင်္လာနေ့က ဆာကူရာ တာဝါ အပေါ်ဆုံးထပ်က Sky Bistro မှာ နေ့လည်စာ သွားစားဖြစ်တယ်။ ဒီလိုနေရာမှာ နေ့လည်စာ သွားစားတယ်ဆိုလို့ ကြီးကျယ်လိုက်တာ လို့ ထင်သွားလား။ မထင်ပါနဲ့။ ဒီလိုပဲ ရောက်ဖူးတယ် ရှိအောင် သွားစားတာပါ။ ပြီးတော့ view ကောင်းတယ်ဆိုလို့ ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်တာလည်း ပါတာပေါ့။

ရန်ကုန်မြစ်လည်း လှမ်းမြင်ရတယ်

အောင်ဆန်းကွင်းကြီးလည်း လှမ်းမြင်ရတယ်

ရွှေတိဂုံဘုရားလည်း လှမ်းမြင်နိုင်တယ်

FMI Centre နဲ့ စကော့စျေးလည်း မြင်ရတယ်။

ရုံးက လူတွေနဲ့ သွားစားတာ... သူတို့တွေက ကြေးအိုး သောက်တယ်။ ဆာကူရာ အထိတောင်လာပြီး မှ ကြေးအိုး မသောက်ချင်တာနဲ့ နေ့လည်စာကို စပါဂတီ စားပါတယ်။ အမှန်အတိုင်းဆိုရရင် စပါဂတီကို မစားဖြစ်တာ ကြာပြီ။ ဆိုင်တွေမှာတော့ တွေ့မိပါရဲ့.. ကောင်း၊ မကောင်း မသေချာတာနဲ့ မစားမိတာ။ ဒီတစ်ခါတော့ စားဖြစ်သွားတယ်။ စပါဂတီကို စားရင်းနဲ့ ငယ်ငယ်တုန်းက အလယ်တန်းကျောင်းမှာ ကျွေးတဲ့ စပါဂတီကို သွားသတိရလိုက်သေးတယ်။ သူ့ဟာမှာတော့ အသားလုံးတွေပါတယ်.. အခုစားတာမှာတော့ မပါဘူး။

စပါဂတီကို စားရင်လည်း အမဲသားနဲ့ပဲ စားချင်တယ်။
(Spaghetti Bolognese)

ပြီးတော့ ချောကလက် milkshake သောက်တယ်။ နောက်ဆုံးရလဒ်ကတော့ အီထွက်သွားတာပါပဲ။

အေးအေးဆေးဆေးတော့ ရှိတယ်။ သီချင်းလည်း သိပ်အကျယ်ကြီး မဖွင့်တာ သဘောကျတယ်။ စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ သီချင်းအကျယ်ကြီးဖွင့်ထားတာတွေဆို သိပ်မကြိုက်ဘူး။ နေရာကလည်း ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း ရှိပါတယ်။ ဗျူးကောင်းတာလေးကိုလည်း သဘောကျတယ်။

စျေးတွေကတော့ အနည်းငယ်ကြီးပါတယ်။ ကြေးအိုး တစ်ပွဲကို ၅၅၀၀ ကျပ်၊ ကျွန်မစားတဲ့ စပါဂတီက ၆၅၀၀ ကျပ်။ milkshake က ၁၅၀၀ .. ဒါကတော့ မဆိုးလှဘူး.. အပြင်ဆိုင်တွေကအတိုင်း နီးပါးပဲ။ နားမလည်တာက ဘာလို့ သစ်သီးဖျော်ရည်တွေက စျေးပိုကြီးနေရသလဲ ဆိုတာပဲ။ မှာလည်း မသောက်ဖြစ်ကြတော့ ဘာထူးမှန်းလည်း ပြောလို့မရဘူး ဖြစ်သွားတယ်။

ဒါပေမယ့် ဗျူးကောင်းတာနဲ့တင် တန်သလိုလို ဖြစ်သွားတယ်။ အနာဂတ်မှာ ရည်းစားရှိလာခဲ့ရင် ရည်းစားနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး သွားစားလို့ကောင်းတဲ့ နေရာလို့ မှတ်သားလာပါတယ်။ :P

အဓိပတိလမ်းက ခြေရာများ

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Fri, 05 Mar 2010 04:03:00 +0000

အဓိပတိလမ်းက ခြေရာများ
ရေး - ဝင်းမင်းထွေး
ဆို - ထူးအိမ်သင်

အဓိပတိလမ်းမထက် အတိတ်ကတို့ခြေရာများ
တိမ်တိုက်လို ဝေးလွင့်လို့သွား အားလုံး ပျောက်ကွယ်လေပြီ
ရာသီတြွေခာခြာလည် မှုန်ဝါး အတိတ်က ခြေသံ တိုးတိုးသွား
တို့နှစ်ယောက်တကယ်ကို ဝေးခဲ့ကြပြီလား

ပွင့်သစ်စ ရနံ့ဆွတ်ပျံ့ အခုတော့ ပျောက်ပျယ်လွင့်ပါး
ပြောင်းလဲခြင်းများရဲ့ မြစ်ရေတို့ ဘဝကို ဖြတ်ကျော်တာ ကြုံတယ်
ဒဏ္ဍာရီလိုလို ဝေဝေဝါး အတိတ်က ခြေသံ တိုးတိုးသွား
ဒီမှာ တို့နှစ်ယောက်တကယ်ကို ဝေးခဲ့ကြပြီလား

(အို အဓိပတိလမ်းက/မ လည်း အရင်လိုပါလား
အို တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်တွေ/တို့ မခိုင်မြဲကြ
အချစ်တွေ့မိရဲ့လား.. တို့ရဲ့အဖြစ်များ
အားလုံးပြောင်းလဲသွားခဲ့ပေါ့ ယုံနိုင်မလား)

(Guitar Solo)

အဓိပတိလမ်းထက် လျှောက်ခဲ့ကြ တို့ခြေရာများ
အမြဲတမ်းတွဲသွား မခွဲတမ်းလျှောက်ခဲ့.. အို အချစ်တဲ့လား
ကမ္ဘာတည်အောင် ခြေရာတွေ ချန်နေရစ်မလား
အခုတော့ ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့သလဲ
ကြင်နာသူတွေ တကယ်ကို ဝေးခဲ့ပြီတဲ့လား

(Chorus) x 2

အားလုံးပြောင်းလဲသွားခဲ့ပော့ ယုံနိုင်မလား

အင်္ဂလိပ် ဘာသာပြန်

Footsteps on Adipati Road
Lyrics: Win Min Htwe
Singer: Htoo Eain Thin

These footsteps of the past on Adipati Road
They all have disappeared like clouds drifting away
Many seasons have come and gone... and the sound of these footsteps gradually fades away
Have you and I really parted?

The fragrance of budding flowers have slowly disappeared
We faced the current of changes slowly passed by our lives
Like a legend, it has become unclear… and the sound of these footsteps gradually fades away
Have you and I really parted?

Chorus:
(Adipati Road has always been the same
Yet, our love didn’t last
Did you see what has happened to us?
Everything had changed, can you believe it?)

(Guitar Solo)

Our footsteps were paved on Adipati Road
We never separated, and always together, was it love?
We thought to leave our footprints so that they’ll last until the end of the Earth
But now what had happened?
Those who were lovers had really parted?
Everything had changed, can you believe it?

(Chorus) x2

Everything had changed, can you believe it?

-+-+-+-

အဓိပတိလမ်းမှာ လမ်းလျှောက်ဖြစ်တိုင်း ဒီ သီချင်းလေးကို အမှတ် ရမိတယ်။ ဒီ သီချင်းလေးကို နားထောင်ရတိုင်းလည်း အဓိပတိလမ်းကို သတိရမိတယ်။ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ရော တခြား တက္ကသိုလ်တွေမှာပါ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစရာ အချစ်ဇာတ်လမ်းလေးတွေ မရှိခဲ့ဖူးပေမယ့် ဒီသီချင်းလေးရဲ့ စာသားတွေထဲမှာ စီးဝင်နစ်မြောပြီး၊ သီချင်းရေးဆရာ ပုံဖော်ခဲ့တဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းလေးကို မျက်စိထဲမှာ မြင်ယောင်မိပာတယ်။

"ချစ်ပြီးမှ ကွေကွင်းရတာ ပိုပြီး ကောင်းသလား။ ဒါမှမဟုတ် အဆုံးသတ် မကောင်းဘူး ဆိုတာ သိနေတဲ့အတွက် မချစ်ခဲ့ကြတာ ပိုပြီး ကောင်းသလား။ ဘယ်ဟာက ပိုပြီး ခံစားရသလဲ။ "

"ဘာလို့ သူတို့တွေ ကွဲကွာခဲ့ကြရတာလဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သစ္စာဖောက် ခဲ့လို့လား။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ဘယ်လိုမှ ညှိလို့မရတဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် လူနှစ်ဦး ဖြစ်နေတာ သိလိုက်ရလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် မိဘတွေက သဘောမတူတာတို့၊ "သမီး သူ့ကိုယူရင် အမေ သေရပါလိမ့်မယ်" ဆိုပြီး တားလို့ မိဘတွေကို ငဲ့ညာပြီး ဝေးကွာရတာလား။" ဆိုပြီး စဉ်းစားမိသေးတယ်။

ကျွန်မတော့ ဒီသီချင်းကို ငယ်ငယ်လေးကတည်းက နှစ်ခြိုက်ခဲ့ရပါတယ်။ အသက်နည်းနည်း ကြီးလာတော့မှ ဒီသီချင်းဟာ Bertie Higgins သီဆိုထားတဲ့ "Casa Blanca" ဆိုတဲ့ သီချင်းကို ကော်ပီထားမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီ Casa Blanca ဆိုတဲ့ သီချင်းလေးကလည်း သူ့ အနှစ်သာရနဲ့သူ နားထောင်လို့ ကောင်းတဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်ပါပဲ။

ဒါပေမယ့် အခု ထူးအိမ်သင် ဆိုထားတဲ့ မြန်မာပြန်လေးကိုလည်း ကြိုက်တယ်။ ဒီ သီချင်းမှာ ကိုထူးအိမ်သင် ရဲ့ အသံ ဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့လေးကို သဘောကျတယ်။ ငယ်ငယ်က ပထမဆုံး နားထောင်ဖူးခဲ့တာတော့ ဟေမာနေဝင်း သီဆိုထားတဲ့ ဗားရှင်းပါ။ ဟေမာနေဝင်း ရဲ့ ပထမဆုံး သီချင်းများ ဆိုတဲ့ အယ်လ်ဘမ်ထဲမှာ ပါပါတယ်။ စာသားတွေတော့ နည်းနည်း ပိစိလေး ကွဲလွဲတာ မှတ်မိတယ်။

ဥပမာ - "အဓိပတိလမ်းကတော့ အရင်လိုပါလား .. တို့ရဲ့ အချစ်ကတော့ မခိုင်မြဲဲဲဲဲကြ" လို့ ထူးအိမ်သင် ဆိုသွားပေမယ့်၊ ဟေမာနေဝင်း ဆိုတုန်းကတော့ "အဓိပတိလမ်းကတော့ အရင်လိုပါပဲ.. တို့ရဲ့အချစ်ကတော့ မခိုင်မြဲဘူး" လို့ ဆိုခဲ့ပါတယ်။ အဆုံးလေးတွေ ကွဲသွားတယ်။ အခုလောလောဆယ် အဲ့ဒီ ဟေမာနေဝင်းရဲ့ အယ်လ်ဘမ် မရှိလို့ ကျန်တဲ့ ဘာစာသားတွေ ပြောင်းသလဲ ဆိုတာ မမှတ်မိတော့ဘူး။

အခု ကျွန်မ ရှယ်ယာလုပ်ထားတဲ့ ထူးအိမ်သင် သီချင်းကတော့ ၂၀၀၃ ခုနှစ်မှာ ထွက်ခဲ့တဲ့ တစ်နေ့စာ အလွဲများ ဆိုတဲ့ အခွေကပါ။ ဒီသီချင်းကို ပထမဆုံး ထူးအိမ်သင် စဆိုခဲ့တာက ချစ်ကောင်း၊ ဟယ်ရီလင်း နဲ့ ထူးအိမ်သင် တို့ရဲ့ အိပ်မက်ကုန်သည် (၂၀၀၂ ဝန်းကျင်မှာထွက်ရှိသည်) ဆိုတဲ့ အတွဲခွေထဲမှာ စပါဖူးတယ် လို့ ကိုဖိုးသားကို မေးကြည့်လို့ သိရပါတယ်။

ဗီစီဒီ

နောက်များမှ အဓိပတိလမ်းကို ဘယ်လို လျှောက်ခဲ့တယ် ဆိုတာ ဓာတ်ပုံနဲ့ တကွ တင်ပြသွားပါဦးမယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှင့်။ (Mandalay FM ကို အားကျလို့ပာ :P)

ဓာတ်ပုံ ဒိုင်ယာရီ - ဖေဖေါ်ဝါရီ ၁၄ ရက်

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Thu, 25 Feb 2010 11:06:00 +0000

ဒီနှစ် ဗယ်လတိုင်းနေ့တော့ ဘယ်သူငယ်ချင်းနဲ့မှ ချိန်းထားတာ မရှိတော့ ညီမနဲ့ အတူတူ ရုပ်ရှင် သွားကြည့်ဖြစ်တယ်။ တစ်ပတ်ကြိုပြီး ဘွတ်ကင် လုပ်ထားတယ်။ အဲ့အရင် တစ်ပတ်က Park Royal Hotel မှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် မင်္ဂလာဆောင် ရှိလို့ သွားတုန်း၊ ရုပ်ရှင်ရုံရှေ့က ဖြတ်လျှောက်မိတော့ ပိုစတာကြီး မြင်ပြီး.. “အင်း နောက်တစ်ပတ် ကြည့်ရင်ကောင်းမယ်” ဆိုပြီး စိတ်ကူးဖြစ်လို့ ကြိုတင် လက်မှတ် ဖြတ်ထားလိုက်တယ်။

ဒီအောက်က ပုံတွေကတော့ ဘက်စ်ကားဂိတ် အသွားလမ်းမှာ ရိုက်ထားတာပါ။

(ဘယ်- ညာဘက်က ဖြူဖြူအဆောက်အဦးကြီးက အရင်တုန်းက တက်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းပေါ့။ ညာ - ပန်းသည်လည်း ရိုက်လိုက်တာပဲ)

အစကတော့ ဒီ ဓာတ်ပုံတွေ ပြရင်ကောင်းမလား၊ မကောင်းဘူးလား စဉ်းစားမိသေးတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီ နေရာတွေကို သိတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မ ဘယ်နေရာမှာ နေတယ် ဆိုတာ ခန့်မှန်းနိုင်တယ်လေ။ ဒါပေမယ့် အခုမှတော့ မထူးတော့ပါဘူး။ အရင်တုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ ပရိုက်ဗက်စီကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပဲ ရေးလာခဲ့ပြီးပြီ ဆိုတော့ သိပြီးသူတွေလည်း သိကုန်လောက်ပါပြီ.. ဟိဟိ

ဒီ ဦးဇင်းတွေ၊ ကိုရင်တွေက မနက်တိုင်း ဒီလမ်းကနေ ဆွမ်းခံကြွတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ကိုယ့်မှာ ကင်မရာ အသင့်ရှိနေတော့ ဓာတ်ပုံရိုက်ခွင့် ရသွားတယ်။ ထူးခြားတာက ညာဘက်ပုံမှာဆို ကလေးလေးတွေက မြေကြီးမှာ ထိုင်ပြီး ဘုန်းကြီးတွေ ကြွသွားတာကို ကန်တော့နေကြတယ်။ ဒီလိုပုံမျိုးက ရန်ကုန်မြို့ကြီးမှာ တော်တော် ရှားနေပြီလေ။

ကျွန်မတို့ သွားကြည့်ဖြစ်တဲ့ ရုပ်ရှင်က “အတိတ်ရဲ့ အရိပ်” (Shadow of the Past) တဲ့။ အောင်သူရ ဆိုတဲ့ မင်းသားသစ်နဲ့ အိန္ဒြကျော်ဇင် တို့ရဲ့ ရုပ်ရှင်ပါ။ ဆွစ်ဇာလန်မှာ သွားရိုက်တယ်လို့ ကြားကတည်းက ရုံတင်မှာကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်မျှော်နေမိတဲ့ ကား တစ်ကားပေါ့။

ကျွန်မအတွက်တော့ ရုပ်ရှင်က ကြည့်လို့ကောင်းပါတယ်။ တခြားပြနေတဲ့ ကားတွေထက်စာရင်တော့ တော်တော်လေး သာပါတယ်။ အသံတွေ ဘာတွေကို ပြန်လည်ပြုပြင်ထားတော့ နောက်ခံသံ ဆူဆူညံညံတွေလည်း မပါတော့ဘူး။ ပြီးတော့ တီးလုံးလေးတွေက အစ မိုက်တယ်။ (ဒါတောင် ဘယ်လိုမှ မလိုက်ဖက်တဲ့ အတိတ်ရဲ့အရိပ် မြန်မာသံ ဇာတ်ဝင်တေးကြီးက ပါလိုက်သေးတယ်) ဒါပေမယ့် မင်းသား အိုက်တင်ကတော့ အနည်းငယ် လိုသေးတယ်။ သူ မတ်တပ်ရပ်နေပုံတွေကို ကြည့်ပြီး ပရိတ်သက်တွေက တဝါးဝါး တဟားဟားနဲ့.. အားတောင်နာတယ်.. မင်းသားရယ်။ :D ဒါပေမယ့် သူ တော်တော်လေးကို ကြည့်ကောင်းပါတယ်။ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံနဲ့ဆို ပိုတောင် စမတ်ကျသေးတယ်။ မိုက်တယ်။ :)

ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ ဓာတ်ပုံ စမ်းရိုက်ကြည့်သေးတယ်။ မည်းမည်းကြီးပဲ ထွက်လာတယ်။ သိပ်လည်း မရိုက်ရဲဘူး.. တော်ကြာ သူတို့ရုပ်ရှင် ခိုးကူးနေပါတယ် ဆိုပြီး ရဲ လာဆွဲမှာစိုးလို့.. :D

ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီးချိန်မှာတော့ တရုတ်တန်းသွားပြီး၊ လသာက အခွေ ဆိုင်သွားမွှေမယ်၊ ဆီချက်စားမယ် ဆိုပြီး ထွက်လာပါတယ်။ လမ်း၃၀ မှာ ဘက်စ်ကား သွားစီးမယ် ဆိုပြီး လမ်းလျှောက်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

(မှတ်ချက် - ညာဘက်မှ Myanmar Shopping Mall ပုံသည် အရင်တစ်ပတ်က ရိုက်ထားသောပုံကို ရောထည့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။)

၃၁ လမ်းကနေ ဖြတ်ဖြစ်တော့ အဲ့ဒီက ဝတ္ထုတန်းကို နည်းနည်း ဝင်ကြည့်လိုက်ပါသေးတယ်။ ဘာမှမဟုတ်ဘူး.. မင်းသိင်္ခရဲ့ ဆားပုလင်း နှင်းမောင် ဝတ္ထုအဟောင်းတွေများ ရှိမလားလို့ ရှာကြည့်မိသေးတယ်။ (အဲ့စာအုပ်တွေတော့ အရမ်းကြိုက်တယ်) စပ်စပ်စုစု ဝတ္ထုတစ်အုပ် ကောက်ကိုင်ပြီး ဘယ်လောက်လဲ မေးမိသေးတယ်။ ရ၅၀ ကျပ် တဲ့။ ငယ်ငယ်ကတော့ အဲ့ဒီ အချစ်ဝတ္ထုတွေ တော်တော် ဖတ်ဖြစ်တယ်။ ရတဲ့ စာအုပ် ဖတ်တတ်သူ ဆိုတော့ စာရေးဆရာ တော်တော်စုံစုံကို ဖတ်ဖြစ်တယ်။ ခုနောက်ပိုင်းတော့ မဖတ်ဖြစ်တာ ကြာပါပြီ။

လသာကို ဘက်စ်ကား စီးသွားတယ်။ ပြီးတော့ လသာလမ်းပေါ်က မိတ္တုဆိုင် တစ်ဆိုင် ဝင်တယ်။ ညီမက သူ ငှားထားတဲ့စာအုပ် တစ်အုပ်ကို မိတ္တူကူး စာအုပ်ချုပ်တယ်။ ဒီဗွီဒီဆိုင်ကတော့ ပိတ်ထားလို့ ဝင်မကြည့်လိုက်ရဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ ဆီချက်ဆိုင်ကို တန်းရောက်သွားပါတယ်။

လမ်း ၂၀ က ဆီချက်ဆိုင်မှာ ဆီချက် ပွဲကြီးစားတယ်။ ညီမ က ကော်ရည်ခေါက်ဆွဲ စားတယ်။ တစ်လမ်းလုံးမှာ အရင်က ဆိုင်လေးတွေ အများကြီးဖွင့်တာ.. အဲဒီ့နေ့က ဒီ တစ်ဆိုင်ပဲ ဖွင့်တယ်။

(အဲ့နေ့က တရုတ်ဘုံကျောင်းရှေ့မှာ ရှင်းလင်းနေတာပဲ

ပြီးတော့ မဟာဗန္ဓုလလမ်းတစ်လျှောက် မော်တင် အထိ လမ်းလျှောက်တယ်။ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး.. ဓာတ်ပုံ ရိုက်ချင်လို့.. ပြီးတော့ ခြင်္သေ့အကတွေ ဘာတွေများ ဓာတ်ပုံရိုက်ခွင့်ရမလား ဆိုပြီး လိုက်ရှာတာ.. ကိုယ်ပဲ ကံမကောင်းလို့လား မသိဘူး.. မတွေ့လိုက်ဘူး။

အိပ်နေတုန်း တစ်ခုခု ဆွဲပြေးသွားရင် ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ မသိဘူးနော်

လမ်းမတော် ရဲစခန်းဘေးက ရှော့ပင်းစင်တာလည်း တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးလို့ ဆိုပြီး ဝင်ကြည့်လိုက်သေးတယ်။

(ဒီပုံကို ဟိုကြည့် ဒီကြည့်နဲ့ ရိုက်လာခဲ့တာ :P)

ဘာလို့မှန်း မသိဘူး။ ရှော့ပင်းစင်တာတွေထဲမှာ ဓာတ်ပုံ ရိုက်လို့မရဘူး ပြောကြတယ်။ :(

ပြီးတော့ မော်တင်နားကနေ ဘက်စ်ကားစီးပြီး အိမ်ပြန်တယ်။ အထူးကားက အိမ်နားက မှတ်တိုင် တန်းရောက်တယ်။ ပြီးတော့ ထိုင်ခုံလည်း ရတော့ ဘေးဘီဝဲယာတွေ ဓာတ်ပုံ ရိုက်ပြီး လိုက်လာခဲ့တယ်။

သိမ်ကြီးစျေး

သိမ်ကြီးစျေးမှတ်တိုင်နား

တက်တူးနဲ့လူကြီးက သူ့ကို ဓာတ်ပုံရိုက်နေတာ တွေ့သွားသေးတယ်။

ဆူးလေဘုရား

အစိမ်းရောင် အဆောက်အဦးကြီးကတော့ ကျော် Home Mart ဆိုတာပေါ့ (မသိတဲ့သူတွေ အတွက်ပါ) မြို့တော်ခန်းမတော့ မသိတဲ့သူ မရှိလောက်ပါဘူး။ :)

ပန်းဆိုးတန်းကားဂိတ်နား

အတွင်းဝန်ရုံးက အဆောက်အအုံ တစ်ချို့လည်း ဘယ်သူမှ ရုံးမထိုင်ကြတော့ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး

စိန့်ပေါလ် မှတ်တိုင်နား

အဲ့ဒီနေ့က ဓာတ်ပုံတွေ လျှောက်ရိုက်တာ ပုံ ၁၀၀ ကျော်တယ်။ အဲ့ဒီထဲကမှ ပြန်ရွေးပြီး ပုံ စုစုပေါင်း (၅၆) ပုံ တင်လိုက်တယ်။ ဓာတ်ပုံတွေတော်တော် များသွားပေမယ့် မလျှော့နိုင်တော့လို့ပါ။

ဘယ် - သိမ်ဖြူ တင်းနစ်ကွင်း (တင်းနစ်ကစားတာ ဝါသနာပါသူလေးကို သတိရမိပါတယ်)
ညာ - မင်္ဂလာစျေးနားက ဟိန္ဒူဘုရားကျောင်း

မင်္ဂလာစျေးနားက billboard တွေ

ဒါကတော့ ယုဇနပလာဇာရှေ့က ဆိုင်တွေ

စျေးကွေ့ နဲ့ ရန်ကင်းစင်တာ

အင်း.. တော်တော်လေး နောက်ကျနေတဲ့ ပို့စ်ပါ။

နောက်ကျနေပေမယ့်... ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။

လမိုက်ည

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Thu, 04 Feb 2010 11:13:00 +0000

"တီ..."

ဖုန်းမြည်သံကြောင့် ကျွန်မ လန့်နိုးသွားခဲ့ပါတယ်။ မီးဖွင့်ပြီး နာရီကို ကြည့်လိုက်မိတော့ ည ၁ နာရီ။ မနက် ၁ နာရီဆို ပိုမှန်ပါတယ်။ အမောတကော အောက်ထပ်ဆင်းပြီး ဖုန်းကောက်ကိုင်လိုက်ချိန်မှာ ဖုန်းက ကျသွားပါပြီ။ ည ၁ နာရီ ဖုန်းဆက်တာဆိုလို့ ရင်ထဲမှာ နည်းနည်း ထိတ်သွားတယ်။ ဘာ တစ်ခုခုများ အရေးကြီးလဲပေါ့... အရင်တစ်ခါ အဖွားဆုံးခါနီးတုန်းကလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ညဖက်ကြီး ဖုန်းလာဖူးတာကိုး... ဒါပေမယ့် ပြန်မဆက်ပုံထောက်တော့ အရေးမကြီးလောက်ပါဘူး ဆိုပြီး စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်တယ်။ တော်ကြာ ဟိုတစ်ခါလို အဖေ့ဘော်ဒါတွေ ညဖက်ကြီး အရက်ဆိုင်ထိုင်ရင်း ပိုက်ဆံမလောက်လို့ လာချေးမလို့ ဆက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ (ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဖုန်းမကိုင်လိုက်တာ ခပ်ကောင်းကောင်းရယ်)

ပြီးတော့ အိပ်ရာပြန်ဝင်တယ်။ ဒါပေမယ့် တော်တော်နဲ့ ပြန်အိပ်လို့မရ ဖြစ်သွားတယ်။ အိပ်ရာကနေ လှဲနေရာကနေ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ လကွေးကွေးလေးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။

အိပ်မရတော့ ဟိုတွေး ဒီတွေး ဟိုစဉ်းစား ဒီစဉ်းစား လုပ်မိတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေက အဖြစ်အပျက်တွေကို မျက်စိထဲမှာ ပြန်မြင်ယောင်မိတယ်။ အီးမေးလ်ထဲက စာသားတွေ... ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားလုံးတွေ... ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ... အကုန်လုံး... အကုန်လုံးပဲ။ ပုံရိပ်ပြသလို ပြန်ပြီး မြင်ယောင်လာတယ်။ ခုချိန်မှာတော့ ကျွန်မ ဒေါသတွေ မထွက်တော့ဘူး။ ဝမ်းနည်းတာပဲ ကျန်ခဲ့တော့တယ်။

ကျွန်မဟာ ကလေးဆန်တယ်၊ ရင့်ကျက်မှု မရှိဘူး၊ ကိုယ့်ကို ဂရုစိုက်မှုကို လိုလားတယ်၊ အချစ်အတွက်နဲ့ဆို ရူးသွပ်တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်သေးတဲ့ စိတ်ရှိတယ်။ ဒါတွေ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မ အသက် ဒီအရွယ်အထိ ကျွန်မ ဒီလို စိတ်မျိုးတွေနဲ့ နေလာခဲ့တာပါ။ အခုချိန်မှာ ဒီအကျင့်တွေကို ပြင်မယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်မပြင်နိုင်ပါ့မလား။

ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်တုန်းကမှ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဖူးဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တစ်ကိုယ်ကောင်း မဆန်တဲ့သူ၊ သူများကောင်းကျိုး၊ အများကောင်းကျိုးအတွက်ပဲ ဦးစားပေးတဲ့သူလို့ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ အခုလို ကျွန်မကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်လို့ အပြောခံရတော့မှ ကျွန်မရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ပြန်ပြီး သုံးသပ်မိတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်နေရာတွေမှာ ဘယ်လို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခဲ့ပါလိမ့် ဆိုပြီး။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း... ဟုတ်သလိုလိုပဲ... ကျွန်မ ကိုယ့်ဖို့ကိုယ်ပဲ ကြည့်ခဲ့မိတာတွေ အများကြီးပဲ။ ဥပမာ - လတ်တလောအရ ပြောရရင်၊ ကျွန်မက တာဝန်ကျေပွန်ချင်လွန်းလို့ တာဝန်သိစိတ်နဲ့ ဟိုပြေး၊ ဒီပြေး လုပ်နေမိချိန်မှာ ကိုယ့်ကို ခင်မင်တဲ့ အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်ကို ignore လုပ်သလို ဖြစ်မိသွားတယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို ဂရုမပြုတဲ့အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောတယ်.. အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မလုပ်မိပေမယ့် အဲ့ဒီလို ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်မ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မိတယ်ပေါ့။

နောက်တစ်ခါက ရုံးက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ပျဉ်းမနားက နွေးနွေးမြေပဲပွကြော် စားချင်တယ်ဆိုပြီး နောက်ပြီး ပြောလိုက်မိတာ... သူက တကယ် မှာပြီး ဝယ်ပေးတယ်.. ပြီးတော့ ကိုယ့်ဆီကို ကိုယ်တိုင် လာပို့တယ်။ သူ လာတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်အာရုံက ကွန်ပြူတာပေါ်မှာ ရောက်နေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အကျင့်က တစ်ခုခုပေါ် အာရုံရောက်မိနေရင် ကျန်တာတွေကို သိပ်ပြီး ဂရုမပြုမိတော့ဘူး။ အဲ့ဒီတုန်းက Twitter မှာ Barcamp အကြောင်း လိုက်ဖတ်နေတာ.. အဲ့ဒါ သူက လာပေးချိန်မှာ ကျေးဇူးပဲနော် ဆိုတဲ့ စကားက လွဲပြီး ကျန်တာ မပြောမိဘူး။ ကျေးဇူးက တကယ်တင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ လွယ်လွယ်ပဲ ပြောမိလိုက်တယ်။ ဒါဆိုရင် ကျွန်မ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မိတယ်ပေါ့...

အိမ်မှာ အဖေနဲ့ အမေက အိမ်ကို စောစောပြန်လာဖို့.. မိုးမချုပ်ဖို့ ခဏခဏပြောပေမယ့် အိမ်ကို အမြဲတမ်း နောက်ကျပြန်တယ်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် Facebook က ဂိမ်းတွေ ကစားပြီးမှ ပြန်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ချက်နေတာ မပြီးလို့ နောက်ကျတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ပြန်ခါနီးမှ (ဒီနေ့လို) ဘလော့ဂ်ရေးဖို့ စိတ်ကူးရလို့ ပြီးအောင် ထိုင်ရေးတယ်။ ဒီတစ်ခါလည်း ကိုယ့်ဖို့ကိုယ် ကြည့်မိပြန်တယ်။

ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခဲ့မိပါတယ်။

ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာကို မခံစားမိတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ ၂၀၀၉၊ နိုဝင်ဘာလမတိုင်ခင်က ကိုယ်ဟာ ကမ္ဘာရဲ့ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေခဲ့သလို ပျော်ရွှင်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီကတည်းက downhill ဆင်းသွားတာ.. အခုထိပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မဆိုတဲ့ သူဟာ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ အတူမနေနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်နေတယ် ထင်ပါရဲ့။ လူမိုက်နဲ့ငွေ အတူမနေဆိုတဲ့ စကားအတိုင်းပေါ့။

အိပ်သင့်ပြီလို့ စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို ပြန်မော့ကြည့်ချိန်မှာ ခုနက သာနေတဲ့ လ ကို မမြင်ရတော့ပါဘူး။

ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကို ကျောပေးပြီး အိပ်လိုက်တယ်။ ဒီညတော့ လရောင်ဟာ ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်မှုတွေ မပေးနိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်မထက်ပိုပြီး ထိုက်တန်တဲ့သူတွေ၊ ကျွန်မထက် သူ့ကို ပြန်လည်နှစ်သိမ့်မှု ပေးနိုင်တဲ့သူတွေဆီ သူသွားပြီ ထင်ပါရဲ့။

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Sun, 31 Jan 2010 11:08:00 +0000

စိတ်ထဲမှာ ပင်ပန်းနေတယ်။ ပြောစရာ စကားတွေ ရင်ထဲမှာ ပြည့်သိပ်နေတယ်။ မကျေနပ်ချက်တွေလည်း အရမ်းများနေတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြောမထွက်ဘူး... ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ရင်ဖွင့်လို့ မရဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြိတ်ခံနေရတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သနားတယ်။ သောကြာနေ့ညက မခံနိုင်တော့လို့ အော်ငိုပစ်လိုက်တယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ နည်းနည်း ပေါ့သွားသလိုတော့ ရှိသား...

စနေနေ့ကျတော့ မနက် ၁၁ နာရီထိုးတဲ့ အထိ အိပ်ပစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အိမ်အလုပ်တွေ လုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ မီး ကလည်း မလာဘူးလေ... မီးလာရင်တော့ အခွေ ထိုင်ကြည့်ရင် ကြည့်၊ သီချင်းနားထောင်ရင် နားထောင် လုပ်လို့ရတယ်။ ပြီးတော့ ညနေပိုင်းကျတော့ အမေနဲ့ မြို့ထဲသွားတယ်။ KMD က ကွန်ပြူတာပြပွဲဆိုတာ သွားကြည့်တယ်။ Graphic card သွားဝယ်မလို့ဟာ.. အဲ့ဒီမှာ မရောင်းဘူး။ အဲ့ဒါနဲ့ Technoland ကို သွား၊ စုံစမ်းတော့ ကွန်ပြူတာကို သယ်လာပြီး ဘယ်ကဒ်က ပိုသင့်တော်တယ်ဆိုတာ စမ်းရင် ပိုကောင်းမယ် ဆိုတာနဲ့ graphic card မဝယ်ဖြစ်ပဲ ပြန်လာတယ်။ ဘက်စ်ကား စီးပြီး အိမ်ပြန်လာတယ်။ လမ်းရောက်မှ ရန်ကင်းစင်တာ ဝယ်လိုက်ဦးမယ် ဆိုပြီး ဝင်ဖြစ်တယ်။ အဝတ်အစား နည်းနည်းပါးပါး ဝယ်တယ်။ ခေါင်းလျှော်ရည် ဝယ်တယ်။ ပေါင်မုန့်ဝယ်တယ်။ ပြီးတော့ အိမ်ပြန်လာတယ်။

တနင်္ဂနွေနေ့ကျတော့ SAM Charity Bazaar သွားတယ်။ ဓာတ်ပုံတွေ အများကြီး ရိုက်ဖြစ်တယ်။ (နောက်မှ တင်မည်။ အကြွေးမှတ်ထားရန် :P) အခုကျတော့ လူ ပင်ပန်းတယ်။ တစ်နေ့လုံး နေပူထဲမှာ နေရတယ်။ ရေကလည်း ဝယ်သောက်တာတောင် မကျန်တော့လို့ သိပ်မသောက်ရဘူး။ ခြေထောက်တွေလည်း ညောင်းတယ်။

အခု ရုံးမှာ ရောက်နေတယ်။ Bryan Adams ရဲ့ I Will Always Return ကို နားထောင်ရင်း ငြိမ့်နေတယ်။ ကောင်းလေစွ...

ကြိုက်မိတဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Wed, 20 Jan 2010 11:06:00 +0000

အချစ်ဆိုတာဟာ ကောင်းကင်က ငှက်တစ်ကောင်လိုပဲ
ဘဝဆိုတာ ဖြတ်သန်းမှ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်
တစ်ချိန်လုံး ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရတဲ့ မိုးတွေကို
ချွေးသိပ်ဖို့ နားခိုရာမဲ့ အချစ်သစ်ပင်ကို

ကူးခတ်ရင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လေကို ထိုးခွင်းလာရင်းနဲ့

အတောင်ပံခတ်သံ.. အချက်တိုင်းမှာ..
ချစ်တယ်... ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ ရိုက်ချက်များ
ရွှေနားတော်အပါးဆီ ပဲ့တင်မြည်ဟီးလို့

ချစ်တယ်.. အရမ်းပဲ ချစ်နေပြီ...
ချစ်တယ်... အရမ်းပဲ ချစ်နေပြီ...
ချစ်တယ်... အရမ်းပဲ ချစ်နေပြီ
ချစ်တယ်.. အရမ်းပဲ... ချစ်နေပြီ

"အရမ်းပဲ ချစ်နေပြီ" ဆိုတဲ့ သီချင်းကို ဖော်ရမ်မှာ ရှယ်ယာလုပ်ထားတာ တွေ့လို့ ဒေါင်းလုပ် လုပ်ပြီး နားထောင်ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီ သီချင်းလေးကို တော်တော် သဘောကျမိတယ်။ ဒါပေမယ့် ရှယ်ယာလုပ်ထားတဲ့ သီချင်းက နည်းနည်း ကွာလတီ မကောင်းလို့ ပိုကောင်းမယ့်ဟာလေး ရှာဖြစ်တယ်။

သူ့အသံလေးက တော်တော် နားထောင်လို့ကောင်းတယ်။ တော်တော်လေး သဘောကျပြီး ခိုက်သွားတယ်။ ဟန်ထွန်း အသံနဲ့လည်း ဆင်တယ်။ ဒါကြောင့် စစချင်း အဲ့ဒီ "အရမ်းပဲ ချစ်နေပြီ" ဆိုတဲ့ သီချင်းကို ဟန်ထွန်းဆိုထားတယ်လို့တောင် မှတ်နေတာ.. နောက်မှ သူ ဆိုတာ မဟုတ်မှန်း သိတာ... သီချင်းစာသား အစလေးကို ဂူးဂယ်လ်မှာ ရှာကြည့်လိုက်တာ သီချင်းစာသားလေးတင်ထားတာ သွားတွေ့တယ်။ ပြီးတော့ ရိန်မိုးဆိုတာမှန်း သိလိုက်ရတယ်။

အဲ့ဒါနဲ့ Myanmar Mp3 Album website မှာ ရှာကြည့်လိုက်တာ ဇာတ်ဝင်တေးများ (၁) ဆိုတာ သွားတွေ့တယ်။ ဘာ ဇာတ်ဝင်တေးတွေလည်းတော့ မသိဘူး.. ကိုယ်ရှာနေတဲ့ သီချင်း ရှိတယ်ဆိုလို့ ဒေါင်းလုပ် လုပ်လိုက်တယ်။ သီချင်း (၉) ပုဒ် ပါတဲ့ထဲမှာ (၉) ပုဒ်လုံး ကြိုက်တယ်။

ဒီတစ်ခါ City Mart ရောက်ရင် သူ့အခွေလေးတွေ လိုက်ရှာဝယ်ဦးမယ်။ :)

ဓာတ်ပုံဒိုင်ယာရီ: ဇန်နဝါရီ ၁၀၊ ၂၀၁၀

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Fri, 15 Jan 2010 12:06:00 +0000

ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ပတ် တနင်္ဂနွေနေ့က Avatar သွားကြည့်ဖြစ်တယ်။ နေပြည်တော် ရုပ်ရှင်ရုံမှာပါ။ မြန်မာပြည်မှာ ဒရီးဒီ ရုပ်ရှင်ရုံမရှိသေးတော့ ရိုးရိုးဟာပဲ ကြည့်ရတာပေါ့။ ရိုးရိုးလည်း ကြည့်လို့ ကောင်းပါတယ်။ မနက် ၁၀ နာရီပွဲ သွားကြည့်ဖြစ်ပါတယ်။ လက်မှတ် ကြိုမဝယ်ပဲ ရုံရောက်မှပဲ ဝယ်ကြည့်တာပါ။ တော်သေးတယ်... မှောင်ခိုတွေ မရှိလို့... ကိုယ်ရောက်သွားတာ ၉း၅၅ မို့လို့ trailer တွေတောင် ပြနေပါပြီ။

အရင်တုန်းကဆို ရုပ်ရှင်တွေကို ကြည့်ရဖို့ တစ်သက်လောက် စောင့်ရတယ်။ ကျွန်မတို့ဆို ဒီဗွီဒီ အခွေ အကြည်ထွက်မှ ကြည့်တာဆိုတော့ ပိုဆိုးတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဘန်ကောက်တို့၊ စင်ကာပူတို့မှ ပြနေချိန်မှာလည်း ဒီမှာ တစ်ပြိုင်နက် ကြည့်လို့ရတယ်။ မြန်မာပြည် အနည်းငယ်တိုးတက်လာကြောင်း သက်သေပေါ့.. အဟက်..

ဒါပေမယ့် ရုပ်ရှင်ကြည့်သူတွေကတော့ .... မပြောချင်တော့ပါဘူး။ ၂၀၁၂ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်တုန်းကလည်း အရှေ့တန်းက ကောင်မလေးက သီချင်းကို စပီကာနဲ့ နားထောင်နေတာ... စိတ်တိုလိုက်တာ မပြောပါနဲ့.. နောက်ကနေ ပိတ်ရိုက်ပစ်ချင်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်သူမှ သီချင်း မနားထောင်နေပါဘူး.. ဒါပေမယ့် နောက်တန်းက လူတွေက စကား အသားကုန် များတယ်။ ရုပ်ရှင်လာကြည့်တာ ဘယ်တုန်းက စကားမပြောဖူးလို့လဲ မသိဘူး... ရုံထဲ ရောက်မှ လေပေါနေကြတယ်။ ကိုယ်က listening power မကောင်းလို့ သိပ်မကြားရတော့ စိတ်တိုတာပေါ့..

သူများတွေတော့ မသိဘူး... ကျွန်မတော့ ရုပ်ရှင်ရုံရောက်ရင် ဘာမှ စားလေ့မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် ဘေးနားက လူတွေ နေကြာစေ့ တစ်ဖျောက်ဖျောက်နဲ့ စားနေသံကို ကြားရင် ဘာကြောင့် စိတ်တိုမှန်း မသိဘူး။ ရုပ်ရှင်က မစသေးဘူး.. နိုင်ငံတော်အလံတောင် မလာသေးဘူး.. သူတို့ဆီက တစ်ဖျောက်ဖျောက် အသံက ကြားနေရပြီ။ ပိုဆိုးတာက အမိှုက်တွေကို ဒီအတိုင်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်တာပဲ.. အရမ်း ညစ်ပတ်ကြတယ်။ ဒါကြောင့် ရုပ်ရှင်ရုံတွေမှာ သန့်ရှင်းရေး အများကြီး ငှားရတယ်။ ပြီးရင် နောက် တစ်ပွဲ မစခင် လှဲကျင်းကြရပြန်ရော.. နောက်တစ်ပွဲပြီးရင်လည်း ထပ်လှဲရပြန်ရော... နည်းနည်းပါးပါး ကိုယ်ချင်းစာကြပေါ့... ကိုယ် သန့်ရှင်းရေး မလုပ်ရတိုင်း...

ရွှေပွဲလာ ပရိတ်သက်များ

လူတွေတော့ တော်တော်များများ လာကြည့်ကြတယ်။ ပြန်အထွက်မှာ ထွက်ပေါက်ရောက်အောင် မနည်း တိုးထွက်လိုက်ရတယ်။

ဆူးလေ လမ်းကျော်တံတားပေါ် ရောက်လို့ ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်ဖြစ်လိုက်သေးတယ်။

ရင်တုန်ကင်းဝင် ဆိမ့်သက်လေးမို့ လူတိုင်းရင်မှာ Gold Roast ပါ

ဂျော်ဒါးနိုး ကြော်ငြာ

ဆူးလေ ဘတ်စ်ကားဂိတ်

ဆူးလေး လမ်းဆုံ

ဆူးလေ မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်က မုန့်ဟင်းခါးလည်း စားလိုက်သေးတယ်။

Sule Mohinga

အဲ့ဒီမှာ နိုင်ငံခြားသား နှစ်ယောက်လည်း မုန့်ဟင်းခါး ထိုင်စားနေကြလို့ အံသြသွားသေးတယ်။

ပြီးတော့ ဘက်စ်ကားစီးပြီး အိမ်ပြန်တယ်။ ထိုင်ခုံရတော့ အေးအေးဆေးဆေး ဓာတ်ပုံလိုက်ရိုက်ပြီး စီးလာတယ်။

မိသားစု ၃ ယောက်

ဗဟန်း ၃ လမ်း မှတ်တိုင်နား

နှစ်သစ်အတွက် ပထမဆုံး ပို့စ်

noreply@blogger.com (အရုဏ်ဦး) — Wed, 06 Jan 2010 06:17:00 +0000

ဘလော့ဂ်စပေါ့ ပြန်ဖွင့်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်နဲ့ စစဆုံး ပို့စ်လေး တင်လိုက်ဦးမှ... :P

ဘာစိတ်ကူးပေါက်ပြီး ဘလော့ဂ်စပေါ့ ပြန်ဖွင့်ထားလဲ မသိဘူး။ ပြီးတော့ ဘယ်တော့ ပြန်ပိတ်မယ်မှန်းလည်း မသိဘူး။ ဇန်နဝါရီ (၁) ရက်နေ့က စပြီး ပွင့်နေတယ် ပြောတာပဲ။

YouTube လည်း ဖွင့်ထားပါရဲ့.. ဒါပေမယ့် video play လိုက်တိုင်း "An error occurred. Please try again later" ပဲ ပြောနေတယ်။ :(

No matter... ကိစ္စမရှိပါ။ အရင်တုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ နည်းအတိုင်းပဲ YouTube ကြည့်လိုက်မှာပေါ့။ :P

-+-+-+-

မနေ့ကပဲ ခရီးတစ်ခုက ပြန်လာခဲ့တယ်။ ၃ ရက်နေ့ ည ရး၃၀ လောက် ကတည်းက ရန်ကုန်က ထွက်တယ်။ ၅ ရက်နေ့ မနက် ၃ နာရီ အိမ်ပြန်ရောက်တယ်။ သွားခဲ့တာက ဧရာဝတီ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသက ရွာလေးတစ်ခုပါ။ ရုံးက အဖွဲ့တွေနဲ့ သွားတာဆိုတော့ ပျော်စရာကောင်းပါတယ်။ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်လည်း ပါတယ်ဆိုတော့ ပိုပျော်ဖို့ ကောင်းတယ်။

ဧရာဝတီမြစ်ရဲ့ အရုဏ်ဦးအလှ

လှေပေါ်ကနေ ဓာတ်ပုံတွေ တော်တော်များများရိုက်ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အပြန်ခရီးကျတော့ စိတ်မပါတာနဲ့ မရိုက်တော့ဘူး။ စာအုပ်ပဲ ဖတ်နေလိုက်တယ်... တစ်ခါတစ်လေတော့လည်း အိပ်ပျော်သွားရော... ညနေ နေဝင်တာလေးကိုတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ထိုင်ကြည့်နေလိုက်ဖြစ်တယ်။ ကင်မရာကလည်း သူများဆီ ရောက်သွားတာကိုး... သူတို့ ရိုက်ထားတာတွေတော့ ရှိပါရဲ့...

မနက် ၃ နာရီလောက် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အကျႌပဲ လဲဖြစ်လိုက်တယ်... ပြီးတော့ အိပ်ရာထဲ ဝင်ပြီး လှဲလိုက်ဦးမယ် ဆိုပြီး လှဲလိုက်တာ... နေ့လည် ၂း၃၀ လောက်မှ နိုးတော့တယ်။ :P

နောက်မှပဲ ဓာတ်ပုံတွေ အပြည့်နဲ့ ပို့စ် တင်ဦးမယ်။ ခုလောလောဆယ်တော့ ဓာတ်ပုံတွေ edit လုပ်ဖို့ ဖီးလ် မလာသေးလို့.. :D

ညနေ ၅းဝ၀ update: Blogspot ပြန်ပိတ်သွားပြန်ပါပြီ။ ထင်သားပဲ...