Favoriet Real Alkatel liep uit tot 0-2 met doelpunten van Florian Tack. Maar Witzbolt liet de schouders niet hangen en vocht verbeten terug. Tijdens een tweede helft, bol van emoties, maakten Andreas Cuyt (2x) en Jasper De Grauwe het onmogelijke waar. Op de valreep werd het 3-2. De spektakelrijke eindstrijd werd feilloos geleid door oud-leerlingen Maarten De Geyter en Andreas Van Beveren.

Winnende ploeg Witzbolt speelde met: Willem Verplanken, Willem De Clerq, Tim Baele, Jasper De Grauwe, Nicolas Engels en Andreas Cuyt.

Real Alkatel speelde met: Florian Tack, Bram en Pieter Lavens, Pieter-Jan Dhont en Gilles Vandewiele

Triomferen met de beker en genieten van de toejuichingen.

Toni M (lk)

Als coach Jean-Marie Alexander en zijn spelers erin slagen deze beker te veroveren, dan zou dit een opperste bekroning zijn voor een ploeg die tijdens de kwalificaties een zelden geziene gedrevenheid en goede sfeer etaleerde. We duimen voor hen!
Hadden naast de doelpuntenmakers ook nog een aanzienlijk deel in het succes: doelman Lennert Frederick, Pieter en Bram Lavens, Jelte De Coninck, Davy Hautekeete, Gilles Vandewiele, Pieter-Jan Dhont, Daan Van Den Broecke, Florian Tack, Andries Poupaert, Ward Baert en Maxime De Troch.

Toni M. (lkr)

De elf deelnemers hadden begin maart hun partituren ingediend. Het werk van de jury kon dan al beginnen, want er stonden niet minder dan 60 punten op de “papieren” compositie: originaltieit, melodievoering, dialoog, harmonie, variatie, … er is nu eenmaal veel om op te letten in zo’n compositie.

Er stonden echter ook nog eens 40 punten op de uitvoering, want een werk kan er op papier schitterend uitzien en in uitvoering “niet werken”. Anderzijds kan een papieren compositie magertjes lijken, maar met een sterke uitvoering helemaal tot leven komen. De uitvoeringsavond van 1 april kon dus best doorslaggevend zijn.

En blijkbaar waren de uitvoerders zich daarvan heel goed bewust. Voor een ruim publiek kwamen ze één voor één zeer geconcentreerd het podium op en plaatsten ze zich voor of rond de speciaal voor de gelegenheid gehuurde vleugelpiano. Met een sterke discipline die ze zichzelf hadden opgelegd, waren de uitvoeringen goed voorbereid. Er heerste de hele avond lang een bijzondere sfeer. Het publiek leefde mee en keek gefascineerd toe. Wat een creativiteit , wat een concentratie, wat een prestatie. De componisten werden achteraf op een rijtje gezet en allemaal als winnaars met een stevig applaus en een klein aandenken bedacht. Maar er moeten nu eenmaal ook “echte” winnaars zijn.

Florestan Bataillie kaapte de eerste prijs weg. Zijn “ognaTango” was volgens de jury het beste werk: een sterke dialoog tussen piano (door Florestan zelf gespeeld) en viool (gespeeld door Florestans broer Ludovic). De titel geeft ook de structuur van het werk weer: een langzaam op gang komende tango wordt afgewisseld met een lyrisch tussenstuk waarna een vurige en geanimeerde tango het werk afsluit. De uitvoering – door het “Duo Adelphoi” – was bijzonder sterk en geïnspireerd en zette bijna aan tot dansen. Proficiat!

Op de tweede plaats landde Lodewijk Mispelon met een werk voor orkest, piano en zangstem, getiteld “Amour aveugle”. Het kostte Lodewijk heel wat moeite om voldoende muzikanten bijeen te krijgen, maar het resultaat mocht er zeker zijn. Een weemoedige melodie werd heel intens gezongen en dat thema kwam dan versneld voor in andere instrumenten, waarbij een heel mooi kleurenpalet te horen was. Een krachtig slot vormde het orgelpunt. Het was een ambitieus project, maar Lodewijk is erin geslaagd het als dirigent tot een goed einde te brengen. Proficiat!

De derde stek werd ingenomen door Jasmien Vercruysse. Zij ging aan de piano zitten voor haar werk “Entre les murs de la liberté”, een pianowerk bestaande uit twee aaneensluitende delen die ook de tegenstellingen in de eigenheid van de maker weerspiegelen: soms uitbundig, soms ingetogen, soms helemaal vrij, soms helemaal aan banden gelegd. Een bijzonder krachtige en bijna charismatische uitvoering bekoorden niet enkel de juryleden! Proficiat!

Aangezien de drie winnnaars uit de derde graad kwamen, werd ook nog een aanmoedigingsprijs toegekend. Die ging naar Paco Collumbien met zijn pianowerk “The emu”, een creatief, speels en zeer gevarieerd werkje dat ook met een leuke knipoog werd uitgevoerd. We hopen meer van Paco te horen in een volgende editie.

Dank aan de juryleden die aan alle deelnemers ook nog eens een uitgebreide feedback meegaven. En vooral dank aan de deelnemers: naast de genoemde winnaars waren dat ook nog Jonas Janssens, Korneel Van Neste, Ilias De Wit, Ann-Sophie Lamon, Pieterjan Lamon, Tom Van den broecke en Simon Dechaene. Zij zorgden mee voor een meer dan geslaagde eerste editie van deze wedstrijd. Wij hopen op een even ruim deelnemersveld over twee jaar!

Daniel V (lkr)

Na een alweer leuke en leerrijke (dat is toch wat we vermoeden) lesvoormiddag haastte de selectie van Sir Alex zich in de richting van de gezellige en ietwat kille cafetaria van DBZ. Een broodje gezond stond wederom op het menu. Ik hoopte dat de laattijdige voedselopname ons geen parten zou spelen. Immers, normaal dient er een lichte maaltijd genuttigd te worden een 4-tal uren voor de sportprestatie.
Momenteel verloopt de voorbereiding dus nog niet optimaal.

Rond 12u45 was het tijd om in te schepen richting het veld van onze opponent. De spelersbus koos voor de kortste weg richting bestemming en na een rit van ongeveer 20 minuten bereikten we het olympisch stadion. Mijn spelers hadden vertrouwen in de afloop maar de concentratie en de ernst waren nu reeds aanwezig.

Alvorens de kleedkamer op te zoeken gingen mijn mannen eventjes het terrein inspecteren. Tot ontzetting van alles en iedereen was dat terrein eerder omgedoopt tot een ijspiste. Immers, de vrieskou, de sneeuwval en vervolgens de dooi hadden ervoor gezorgd dat het bovenlaagje modderig kwam te liggen. En daaronder; een keihard bevroren terrein.
Goed voetbal brengen op zo’n moeilijk te bespelen (lees; onbespeelbaar) terrein zou geen sinecure zijn. Zelfs de keuze van het ‘ideale’ schoeisel was al bijzonder lastig.

Na het aantrekken van de spelersoutfit (de sokken spanden een beetje…) en de korte tactische bespreking zochten mijn mannen de schaatsbaan op om de warming-up op te starten. Duidelijk werd toen al dat kort draaien en vlot bewegen op zo’n terrein bijna onmogelijk waren. Ik had er niet zo’n goed oog in. Neen, op dit terrein kon je geen technisch verzorgd en snel combinatievoetbal brengen. En dat vond ik jammer. Zeker voor de honderden meegereisde fans en de talentscouts die ondertussen nieuwsgierig de zittribune hadden opgezocht.
Zij zouden zeker op hun honger blijven zitten en nooit het beste DBZ-voetbal kunnen bewonderen.

Als trainer hoopte ik op 2 zaken; een zege behalen en hier ongehavend en zonder blessures  uit de strijd komen. Misschien was dat laatste nog wel het allerbelangrijkste…

Rond de klok van 14u betrad de scheidsrechter het terrein. Eventjes het terrein checken; even stampen met het linkerbeen, even wiebelen met het rechterbeen, even wiegen en draaien met de heupen. Dat gaat? Jawel.
“Oké, het terrein ligt er bespeelbaar bij. We starten de partij.”
Eigenlijk niet te begrijpen en totaal onverantwoord!

We moesten dus aan de bak. En al snel kwamen mijn voorspellingen uit. Deze voetbalpartij leek meer op een aaneenschakeling van glijpartijen en valpartijen dan op een normale voetbalmatch. Het ene slippertje volgde de andere uitschuiver op. Al die slippertjes net voor Valentijn… Goed dat de spelersvrouwen niet van de partij waren!
Of toch; Bemerkten we daar niet een blonde jonge dame met mooie lederen laarsjes aan? Inderdaad, Florian Tack zijn schatje moedigde haar voetbalbink luidkeels aan. Leuk om horen. En vooral om zien.

Ondertussen verliep de wedstrijd vrij gelijkopgaand. De thuisploeg hanteerde de lange lel naar voren en liep er dan maar achter aan. Wij probeerden te voetballen. Maar nogmaals, een goeie en snelle combinatie op de schaatsbaan in elkaar knutselen, was bijna onmogelijk. Neen, mijn  talentrijk team kon gezien de omstandigheden nooit zijn niveau halen. En dat vond ik echt treurig.
Te meer, de staat van het terrein speelde in het voordeel van de thuisploeg.

De eerste echte kans was dan ook voor de thuisploeg. Onze centrale verdediger Gilles Vandewiele toonde zich niet de meest wendbare pion en kon een schot van kortbij niet verijdelen. Gelukkig kon de karpersprong (= trage en laattijdige strekbeweging) van gelegenheidsdoelman Gilles Orlans ons vrijwaren voor een achterstand.

De wedstrijd kabbelde verder. Langzamerhand kwamen wij meer opzetten. Zo noteerden we een aantal mogelijkheden van op afstand van Pieter-Jan Dhont. Helaas belandden zijn schoten te vaak centraal op doel. Ook Arne Van Ongevalle kreeg een goeie kans toen hij van kortbij naar doel mocht besluiten. Jammer, ook zijn schot kende geen succes.
Hier zat nochtans meer in.

Maar goed, steeds meer namen wij het initiatief en steeds dichter kwamen we bij het doel van de thuisploeg. We hadden de wedstrijd nu duidelijk in handen en probeerden een opening te vinden. Die vonden we rond de 20ste minuut toen Mathieu Blondeel een vrijschop van Jelte De Coninck in doel verlengde. Oef, 0-1. Althans, dat dachten we.
Maar niks was minder waar; de scheids keurde het doelpunt af omdat hij off-side had gezien.
Geloof me, dat doelpunt was in geen honderd jaar buitenspel. Maar de bijna 100-jarige scheids had het dus anders gezien.
En zo bleef de stand op het scorebord op 0-0 steken.

Mijn jongens waren niet van slag en bleven het proberen. In moeilijke omstandigheden bleven we domineren en de thuisploeg diende zich meer en meer te beperken tot verdedigen. Wij kwamen steeds dichter bij een doelpunt.
En jawel, dat doelpunt kwam er een na 31 minuten toch. Een lange bal van de beste man van het veld (Pieter-Jan Dhont) bereikte de aalsnelle Mathieu Blondeel.  Mathieu bleef overeind en duwde de bal beheerst voorbij de doelman.
Oef, eindelijk 0-1. Opluchting en gejuich bij het oranjezwarte legioen. DBZ olé, olé! DBZ olé, olé!

Nog voor de rust gingen we op zoek naar een tweede en geruststellende treffer. Een aantal keren kwamen we daar dichtbij. Maar het lukte net niet. Waardoor we na 45 minuten met het kleinste verschil de kleedkamers opzochten. Een terechte en verdiende voorsprong. Neem het van me aan, op een normaal terrein was de partij al lang in ons voordeel beslist. Want, het klasseverschil tussen ons en de thuisploeg was zelfs in deze moeilijke omstandigheden duidelijk zichtbaar.

Tijdens de rust uitte ik mijn tevredenheid over de inzet en de goeie organisatie van mijn team. Ik vroeg mijn jongens om ook in de 2de helft risicoloos te voetballen. Dit betekende; geen risico in de opbouw, snel verticaal spelen en vervolgens bijsluiten bij de spitsen en/of aansluiten om vaak de 2de bal te winnen. Voor het overige rekende ik op de concentratie van iedereen om de kleine bonus die we hadden opgebouwd, vast te houden.
Nog enkele minuten peptalk en mijn mannen waren klaar om het terrein te ‘beglijden’ voor de 2de periode.

Het 2de bedrijf was er één die bijna volledig oranjezwart gekleurd was. Mijn talentjes namen van bij de start het heft in handen. Een gedreven en agressief St.-Lievens deed er alles aan om ons spel te beletten; ze knokten voor elke bal en maakten vele foutjes om op die manier het tempo uit de partij te halen. Ons voetballend vermogen en technische bagage was duidelijk veel groter dan dat van de opponent.

Het was alleen zaak om ons overwicht om te zetten in een 2de treffer. Die zou de wedstrijd wel helemaal op slot doen.
Meermaals waren wij  in de buurt van dat geruststellende doelpunt. Maar in de waarheidszone zat het net niet mee. Of de eindpass, of de besluitvorming of een been van de tegenstander… er liep altijd wel iets fout.

En zo bleef de spanning en St.-Lievens in de wedstrijd…
Iedere keer dat St.-Lievens de neus aan het venster stak, bleef het opletten geblazen. Opgelucht haalden we adem toen de thuisspits op 12 minuten van het eind alleen in onze 16-meter verscheen en het ronde ding zwak in de handen van doelman Gilles trapte. Oef, hier kwamen we goed weg. Dit was meteen de enige mogelijkheid van de 2de helft voor een voetballend beperkte thuisploeg.

Stilaan naderde de wedstrijd zijn einde. De nervositeit bij het ‘legioen’ en de technische staf van DBZ nam toe. Nog steeds de krappe 0-1 voorsprong op het bord. Het leek opnieuw nagelbijten te worden tot de laatste seconden van de partij. Dat alles deed sterk denken aan de partij in de vorige ronde tegen Aalst.
Maar neen. 7 minuten voor het einde kon de beste man van de partij de genadestoot toedienen aan de thuisploeg. ‘Man of the match’
Pieter-Jan Dhont knalde een vrijschop keihard voorbij de thuisdoelman. Een schitterende trap van de beste voetballer op het veld.
We stonden op 0-2. Meer dan verdiend.

Wat overbleef waren luttele minuten waarin wij nog kansen kregen om de score op te drijven. De veer bij de thuisploeg was gebroken. Wij bleven domineren en onze klasse in lastige omstandigheden etaleren. Het verschil tussen de thuisploeg en een dominant en technisch superieur DBZ was nu echt groot. Maar desondanks lukte scoren niet meer.

Uiteindelijk wonnen we de partij verdiend met 0-2. Een deugddoende zege die behaald werd in moeilijke omstandigheden. Ik was tevreden en met een brede glimlach stapte ik richting kleedkamers. Yes, mijn talentjes hadden de klus alweer geklaard. Ik feliciteerde mijn mannen dan ook van harte. En samen juichten we en zongen we.

En zo duurt het sprookje voort en gaat het succesverhaal van de scholieren van DBZ verder. Die vandaag in moeilijke omstandigheden lieten zien dat ze echt wel kans maken op die fel begeerde kardinaalsbeker.
In mijn dromen hou ik de bokaal al vast. Ik kus hem, aanbid hem en aai hem. Kortom, de drang om de grootste trofee naar DBZ te halen wordt stilaan zeer groot. Niet alleen bij de coach, ook bij de spelers!

Ik geloof dat ik met dit ploegje nog een eind ver kan komen…

Sir Alex

Met dank aan volgende talentjes:

Gilles Orlans (schitterende doelman), Gilles Vandewiele (glijdende verdediger), Florian Tack (op het veld verdediger maar offensief ingesteld bij zijn ‘blondje’), Jelte De Coninck (flankverdediger met nummer ‘10’ allures), Andreas Cuyt (gekrulde ‘kuitenbijter’), Pieter-Jan Dhont (klassevolle klassespeler), Jasper ‘Yapi’ Degreauwe (het zieke ventje met liefde voor DBZ), Pieter Lavens (kapitein en verlengstuk van de coach), Arne Van Ongevalle (Merelbeekse wonderboy op links), Davy Hautekeete (gedreven spelertje met manager-chauffeur) en Mathieu Blondeel (lieve jongen die leeft voor zijn sport)

Zaterdag 14 februari is het nog behoorlijk vroeg als in het Sint-Lievenscollege, waar de voorronde doorgaat, de eerste deelnemers langzaam binnendruppelen.

We geven onze deelnemerskaart aan een vriendelijke vrouw die zich verwondert over “jongeren die zo vroeg wakker zijn, amai” en zoeken een plaatsje in de eetzaal van de school.

Even later komen ook de laatsten aan. Een kranig heertje bespreekt uitvoerig het reglement (spieken leidt tot een nul!), waardoor we ons weer even in de examenperiode wanen, en dan kunnen we eindelijk beginnen met het echte werk: het dictee. Dat blijkt eigenlijk helemaal geen echt ‘dictee’ te zijn maar bestaat uit een aantal pagina’s spellingsoefeningen. Een flink uur lang zwoegen we op dt-fouten en tussenletters, krabbelen we bladen vol, worden woorden geschrapt, verbeterd en opnieuw geschrapt, terwijl we tevergeefs proberen het hoofd koel te houden en logisch na te denken. Als onverbiddelijk het eindsignaal klinkt, onderstreep ik nog snel een laatste woord en geven we onze bundeltjes af. Gemakkelijk was het zeker niet.

Hoewel we er niet veel van verwachten, besluiten we toch terug te komen voor de prijsuitreiking, die om 12 uur plaatsvindt. Dat blijkt geen vergeefse moeite te zijn; heel wat leerlingen en leerkrachten van dbz zetten immers indrukwekkende prestaties neer.

Bij de cadetten behaalde Esther Van Ovost (2GL) een knappe tweede plaats, in de categorie scholieren werden Marie Borremans (3GRLA) en Karen Dedecker (3GRLA) respectievelijk eerste en tweede en Adinda Cocquyt (lkr) werd derde als liefhebber bij de volwassenen. In elk geval verdient elke DBZ-deelnemer een dikke pluim! Nu is het afwachten wat de finale brengt …

MB (3GRLA)

Een half jaar nadat MOS werd voorgesteld aan de leerlingen van de eerste graad, werden een aantal MOS-leerlingen uitgenodigd om op vrijdag 26 september 2008 reeds het 1ste  MOS-logo af te halen.

’s Middags om half één vertrokken zeven enthousiaste Mos-leerlingen en twee leerkrachten met de fiets (op ecologische wijze, jawel) naar de theaterzaal van de ‘Vieze Gasten’. Halverwege kreeg één van de leerlingen fietspech. Met z’n zeven kwamen we uiteindelijk aan bij de theaterzaal. De pechvogels kwamen een beetje later met de auto. Ecologisch was dit spijtig genoeg maar een half succes …

Na een spetterende voorstelling waarin Eskimo’s, wolven, 4×4’s, 60 tonners, de vleesindustrie en rare leraressen aan bod kwamen, werden de verschillende MOS-logo’s aan diverse scholen uitgedeeld.
Een school kan drie verschillende logo’s behalen:
Het eerste logo (ons logo!) staat voor ‘een beetje’ groene school, het tweede staat voor een groene school en het derde voor een zéér groene school. Per jaar kan je slechts één logo verkrijgen.

Om het logo op school feestelijk in te huldigen, werden appels besteld voor de leerlingen uit de eerste graad. Hopelijk werden deze gesmaakt!

Dit jaar zullen we er ook weer volledig invliegen. Hopelijk kunnen we binnen één of twee jaar opnieuw al fietsend (en dit keer zonder pech) een tweede logo afhalen.

Heb je ook wel zin om bij het MOS-team te komen? Dat kan: elke eerste dinsdag van de maand is er een bijeenkomst in de M&M-klas. Mailen kan ook naar mos@dbz.be

Paco C., 2MWe

En toen in laatste instantie keeper Aleksander Lannoy forfait gaf in Wetteren, sloeg de schrik iedereen om het hart. Maar speler Gillis Orlans trok zonder complexen het keepersplunje aan. Veel werk kreeg Gillis niet, maar de zeldzame interventies waren meer dan voortreffelijk. Tot aangename verassing van de begeleiders, walste de ploeg over de tegenstanders van Mariagaard heen. En aan de rust stonden geruststellende 4-0 cijfers op het bord met doelpunten van de supersnelle Mathieu Blondeel, Arne Van Ongevalle en tweemaal Pieter-Jan Dhondt.
Na de rust was er een dipje en kon Mariagaard milderen. Meteen het signaal om het DBZ-gaspedaal wat dieper in te drukken. Met zijn derde goal voerde Pieter-Jan Dhont de score op tot 5-1. En in een swingende slotfase tekenden Jasper Degrauwe, Jelte De Coninck en Mathieu Blondeel voor de 8-1-eindscore. Een veelbelovende start van het nieuwe seizoen. Werkten nog mee aan dit sportieve succes: Maxime De Troch, Davy Hautetkeete, Ruben Heynssens, Pieter Lavens, Florian Tack en Adreas Vermaerke.

Tony M (lkr)

Départ: jeudi matin 17 avril 08, 6:30 h. Dit moet zowat de grootste groep ooit geweest zijn sedert het begin van de jaarlijkse traditie sedert 19 … ?: 3 bussen, 220 leerlingen, 16 begeleiders, 3 krukken en 1 step op avontuur naar Parijs waar de zesdejaars van DBZ gedurende drie dagen zowat overal te vinden waren.

Un petit aperçu sans doute incomplet:
sur l’Arc de Triomphe, descendant les Champs Elysées, sur le parvis devant la Notre Dame, dans les tribunes du Stade de France, sous l’Arche de la Défense, dans le jardin du musée Rodin, dans les vestiaires de Roland Garros, sur les quais au bord de la Seine, admirant Jan Fabre au Louvre, sur les escaliers de la butte Montmartre, flânant dans les Tuileries, chez les impressionnistes au musée d’Orsay, dans l’escalator du Centre Pompidou, devant le tombeau de Napoléon aux Invalides, dans le Planétarium à la Cité des Sciences, au sommet de la Tour Eiffel, à bord d’un bateau-mouche sur la Seine, dans les restos au quartier latin, sous la coupole des Galeries Lafayette, au cœur du Marais sur la place des Vosges, et même au cimetière du père Lachaise et sur la Tour Montparnasse.

Heel Parijs moest eraan geloven. Of toch bijna, altijd goed om iets over te laten voor een volgend bezoek. Het weer viel mee, de drank was (te) duur, de nachten (te) kort, de metro(paal) handig, de toiletten quasi onvindbaar, de Seine diep, het Frans (te) snel, la carafe d’eau et le pain gratis, de voeten moe en de benen zwaar, les Parisiennes très charmantes, la place Saint-Michel druk etc. (à compléter librement).

Arrivée: samedi soir 19 avril 08 21:30 h. Tout le monde sain et sauf … et satisfait. Zondagje rust kwam zeer goed van pas.
De eerste gewone schoolweek erna: even afkicken en veel positieve feedback. “Een prachtige afsluiter van het zesde jaar.” De sfeer zat goed vooral dankzij – het mag en moet gezegd – des groupes exemplaires: chapeau, les gonzesses et les mecs. Vous avez été fantastiques! Merci. Paris 2008, een prima editie.

© GS

In het kader van de gezondheidsveertiendaagse in februari kregen twee klassen uit de derdes het genoegen om samen met de leerkracht Frans tijdens de lessen een gezonde maaltijd te bereiden en te verorberen. Enige voorwaarde: er wordt Frans gesproken. De leerlingen zagen het zitten; ze verdeelden de taken, voerden die gezwind uit, kregen het water in de mond – en later ook de heerlijke maaltijd – én spraken Frans, allemaal onder het goedkeurend oog van mevrouw Eeckhout.

La cuisine saine de 3LAb3

Le 21 février 3LAb3 a dû cuisiner un repas sain. La classe était divisée en groupes et chaque groupe devait préparer une partie du repas: l’entrée, la soupe, le plat principal et le dessert. Et après la quatrième heure nous avons commencé.
Tout le monde faisait quelque chose: l’un a découpé les légumes et l’autre a pelé les pommes de terre. L’ambiance était déjà super! Comme reporteur c’était évident que je devais goûter de tout et j’ai fait mon job. Surtout la purée était délicieuse. Toutes les choses qu’on a cuisiné étaient des grands succès.
Comme entrée le groupe de Lotte a garni des morceaux de baguette avec de la mozzarella et des tomates. Après cela on a mangé de la soupe au potiron (du groupe de Levi). Tout ce qu’on avait déjà mangé était délicieux et le reste devait encore suivre.
Le groupe de Charlotte s’est occupé du plat principal. Ils ont préparé du poulet avec de la purée et des petits pois. Monsieur Vincke est aussi venu et il a beaucoup goûté!?! Mais alors il a dû faire la vaisselle.
Parce qu’on avait plus assez de temps le jeudi on a dû manger les desserts le vendredi. Il n’y avait pas seulement du tiramisu mais aussi des crêpes et de la salade de fruits.
La seule chose que je peux dire après ce repas est que tout était délicieux et l’idée de faire un repas sain était super. Je pense que tout le monde est d’accord quand je dis qu’on doit refaire ça.

Pieter S. (3LAb3)

La cuisine saine de 3LAb1

Pendant la quinzaine de la santé, nous avons préparé un dîner pendant les leçons de français. D’abord, nous avond traduit les recettes du néerlandais en français. Puis, nous avons fait toutes les courses et mardi le 19 février, nous avons tout préparé. Le seul point négatif: pendant la préparation, nous devions parler le français mais ça a très bien marché, même si bien que Justine et Nicolas ont continué à parler le français entre eux quand le prof n’était pas là !!! Nos garçons ont servi l’apéritif, nous avons bu du jus d’oranges pressé frais accompagné de toasts avec des crevettes, du saumon, du fromage aux herbes et des cuisses de poulet et des zakouskis! Et les filles ont cuisiné. Puis il y avait du potage aux tomates, évidemment avec des boulettes. Le plat principal était des spaghettis avec de la sauce tomate. Après que nous avions tout mangé, il y avait encore un peu de place pour la salade de fruits. Tout a réussi et a été délicieux, contre toute attente. Dommage qu’il y avait encore quelque chose de moins amusant à suivre: la vaisselle. Mais ça s’est très, très vite passé parce que l’union fait la force.

Eline V.H. (3LAb1)

Bekijk de foto’s op het fotoalbum van de school.