माझी मराठी - भाव मनाचे मान मराठीचा {Majhi Marathi}

Marathi Kavita : नसे मागणे

2012-05-12T13:23:00.000+05:30

नसे मागणे काहीच आता तूला रे
सुखात लोळून जीव माजून गेला
करी राहुदे रेष अरे मेहनतीची
नको आयते, जीव लाडावलेला

नको मागणॆ गुलाबी ती छटा शराबी
नशेत जळून जीव हरवून गेला
धुके नको ते आता डॊळ्यापुढती
असो तोल मी माझाच सांभाळलेला

असो मी माझा आता खरा मित्र
नको ती आणि अन ते डोलते सत्र
घाव सारेच ते नशेचे नशीले
नको आता ती, अन झोकली रात्र

कवि : कल्पी जोशी

Charoli : चारोळी

2012-04-19T09:00:00.000+05:30

प्रेमाची ही अनामिक ओढ
मनाला खुप चकवते
अशीच अवेळी का रे
ती डोळे मिचकवते

तिची अदाच आहे
अशी करुण जाते घाय़ाळ
बोलनेच तिचे रे
बघ किती आहे मघाळ

तिचा हाच इशारा
समजला नाही वेळीच
काय करु आता
हरवली ती कळीच

माझ तर आहेच
नेहमी विरघळणे
पण तिलाच का
नाही हे कळणे

कवि : मृदुंग

Marathi kavita : प्रेम. . .

2012-04-18T15:05:00.001+05:30

आजवर काही मागीतले नाही देवा
पण आज एक वर
हात जोडुन मागतो देवा एक दगडाचं मन दे

हजार वार झाले या काळजावर
... जवळचीच सोडुन गेली अनोळखी वळणावर
नाती जशी तुच देतोस
त्यांना थोड आयुष्य दे
हात जोडुन मागतो देवा एक दगडाचं मन दे

एकांतला आपलं मानतो
आता मला कुणीच नको
मीच स्वःताची समजुत घालतो अन तिला त्रासनको
पण जिनं दिलं दुःख मला
तिला भर-भरुन सुःख दे
हात जोडुन मागतो देवा एक दगडाचं मन दे

ती दुर आहे खुप माझ्या
तरी का ही ओढ आहे
सुःखात असेल ती माझ्याविना हि जानिव गोड आहे
तिच्या जिवनात आनंद आणि हवंतर मला दुःख दे
हात जोडुन मागतो देवा एक दगडाचं मन दे.....

कवि : _______

Marathi kavita : पाऊस आता निनादणार नाही !

2012-04-07T16:38:00.000+05:30

खरं म्हणजे ते कधीही
अचानकच
ठरलं असतं.
ग्रेसचे हे असं न रिमझिमता
बंद पडणं !

काही गोष्टी
शाश्वत आहेत
असच आपण गृहीत धरलेलं असतं.
जसं लता मंगेशकरच
गाणं...
कोजागिरीचा चंद्र....
अंगावर येणारा आणि अनावर !
आईचं आपल्या
सगळ्या चुका
मुकाट पोटात घेणं
आणि वडीलांच
तेव्हढ्यापुरतं रागावण..
हे
सगळं गृहीतच नसतं का ?

तसेच होते ग्रेसचे
कुठेतरी कागदावर गुणगुणत
असणे,
जगणं दिवसेंदिवस शुष्क होत जाताना
ह्याचे शब्द अधिक आर्द होत
जाणं
वनांची वाळवंटे फुलत जाताना
ह्याची बाग मात्र दहीवरत राहणं,
हृदयांचे
जीवाश्म बनत असताना
ह्याचे मात्र सतत गहिवरत जाणे,
हे किती सरळपणे

शाश्वत मानू लागलो होतो आपण,
किती गृहीतच बनले होते हे स्वप्न !

अन
त्याच्या जाण्याची बातमी,
पाऊस अचानक थांबावा तशी !
सगळं भावविश्वच
डीमिमिस्टीफाय करणारी !

आता खरचं पाऊस थांबलाय,
कदाचीत तो नंतर सुरूही
होईल,
त्याच्या आठवणीमुळे संततधार.

पण आता पाऊस
निनादणार नाही......
हे मात्र नक्की !

-श्रीनिवास बेलसरे

Charoli : चारोळीला चारोलीने उत्तर

2012-04-05T16:36:00.001+05:30

दुखाच्या बाजारात..
कुणीच कधी फिरत नाही..
मी खुप सुखी आहे अस म्हननारा
कुणीच का बर भेटत नाही..?

मी सुखी, मी सुखी म्हणून ,
कोण बर सुखी झालाय,
सुखासाठी पळणाराहि,
दु:खाच्या बाजारी परका झालाय!!!

सुख असते फितूर प्रेमिका,
नेहमी ठेवते झुलत,,,,
दुःख असते प्रेमळ वेडे,
करी आयुष्याची सोबत.....!

सुख दु:खाची कशाला चिंता
दिवस जीवनाचे चार,
छोट्याश्या ह्या जिवानामंदी
हौस फिटोस्त्वर मजा मार...

दुःखा शिवाय जीवनात
सुखाला त्या चव काय
काट्यान शिवाय फुलाला
ग़ुलाब अस् नाव काय

दुःख नसेल तर..
आयुष्यात मजा काय...?
दुःख नसेल तर..
सुखाची चव कळणार कशी काय..?

दू:ख म्हणजे नक्की काय असत.....
जे उरत, जगताना.....
सुख म्हणजे नक्की काय असत.........
जे सरत, मरताना........
जे असत, जे कधी नसत....

Marathi Kavita : आयुष्य

2012-03-03T09:06:00.000+05:30

Out dated झालंय आयुष्य
स्वप्नही download होत नाही
संवेदनांना 'virus' लागलाय
दु:खं send करता येत नाही

जुने पावसाळे उडून गेलेत
delete झालेल्या file सारखे
अन घर आता शांत असतं
range नसलेया mobile सारखे

hang झालेय PC सारखी
मातीची स्थिती वाईट
जाती माती जोडणारी
कुठेच नाही website

एकविसाव्या शतकातली
पीढी भलतीच 'cute'
contact list वाढत गेली
संवाद झाले mute

computer च्या chip सारखा
माणूस मनानं खुजा झालाय
अन 'mother' नावाचा board,
त्याच्या आयुष्यातून वजा झालाय

floppy Disk Drive मध्ये
आता संस्कारांनाच जागा नाही
अन फाटली मनं सांधणारा
internet वर धागा नाही

विज्ञानाच्या गुलामगिरीत
केवढी मोठी चूक
रक्ताच्या नात्यांनाही
आता लागते facebook................

ही कविता राज्यव्यापी शिक्षक साहित्य संमेलनासाठी , श्री बबलू वडार (शिक्षक -कोल्हापूर) यांनी लिहिली होती. कविता पठण स्पर्धेत त्यांना पहिला नंबर मिळाला.

Marathi kavita : ते निखळते निखारे

2012-02-10T10:22:00.000+05:30

साक्षीस अजुनी आहेत , तेच आभाळ चंद्रतारे
उचललेचं माझे मीच , आठवांच्या तुझे ढीगारे
कफल्लक कसा म्हणु ,वेदनांनी घर हे सजले
भिजवीतो मदीरेत सांजरात्री , ते निखळते निखारे

ते निखळते निखारे, कधी विझवता न आले
प्याल्यावर प्याले रीते, दू:ख थमवता न आले
तपावर तपे गेली , उलटून तुझ्या आठवात
नव्या बांधल्या घरात , सुख सजवता न आले

न आले पुन्हा कधीही, फुलुनी ते नक्षत्रांचे देणे
चाचपडत मुरुन गेली, पापण्यात अधूरी स्वप्ने
श्वासाश्वासावर हक्क, आठवांचा अजुन तुझ्याच
भटकंती अशीच जीवाची , ना जगणे ना मरणे

कवी : _________

Marathi Kavita : मी

2012-02-09T10:20:00.000+05:30

मी हरण्या साठी नाही जन्माला आलो...!!
मी जरा जरासा मस्त जगुन घेतो
मी हरण्या साठी नाही जन्माला आलो

मी दुख पाहिले तरीही नाही खचलो
मी रडण्या साठी नाही जन्माला आलो

मी होतो कोठे..? नि आलो आता कोठे ..?
मी जग बघण्यासाठी जन्माला आलो

हे दुख किती नि सुख किती येथे मिळते ..?
ना हिशेब केले की नाही मोजीत बसलो

हरणे अथवा जिंकून जाणे हे गौण समजलो होतो
मी रडीचा डाव न खेळत चुकून बसलो

दुख कधी मी कुरवाळीत नाही बसलो
दुखाला मी दूर लोटुनी मी शांत राहिलो

मी भणग होऊन आलो मी अनवाणीही फिरलो
मी कंदील घेउनी फिरलो ,नि तंबू ठोकून बसलो

जमेल तसे मी आनंदाचे रतिब टाकीत बसलो
सूर जराशे चाल जराशी गाणे गाऊन गेलो

मी जरा जरासा मस्त जगुन घेतो
मी हरण्या साठी नाही जन्माला आलो

कवी : प्रकाश

Marathi Kavita : गेटवरचा तो रोजचा चेहरा

2012-02-07T10:18:00.002+05:30

गेटवरचा तो रोजचा चेहरा
आज थोडा उदास दिसला
आपुलकीन बघत माझ्याकडे
थोडे हळूच उसन हसला

"निघालास ना शेवटी ....
.... खूप आठवशील रं साह्यबा
नवीन मानस .... अन तू साधा
.... स्वत:ची काळजी घे रं बाबा"
.
.
.
रोज त्याने मला चहा पाजला होता
सकाळ-संध्याकाळ सलाम ठोकला होता
मला आवडतो म्हणून डब्यात शिरा आणला होता
रात्री थांबलो होतो
तेव्हा ओरडलाही होता
.
.
.
मी पाकीट काढलं, त्याने हात जोडले
मी पैसे काढले, त्याने डोळे मिटले
"बस सुखात रहा" त्याचे ओठ हलले
आशीर्वादाचे पाठीवर कापरे हात फिरले

मी पाहिलं त्या डोळ्यांत माया साठलेली
सांगताना मला ओसंडून वाहिलेली
मग दोन-चार आसवे खळकन ओघळली
सांडताना मला जाऊ नको म्हणाली
.
.
.
कोण ही माणस, कुठून आली होती
ना ठाऊक केव्हा, कधी जुळली नाती
का लावतात जीव, का वाटतात
आपली का आपल्या दु:खाची, त्यांना काळजी होती
.
.
.
चल येतो म्हणत
मी त्याला ओझरता पाहिला
त्याने मग शेवटचा सलामही केला
त्याचा हात तसाच तिथेच अडकला
काळजावर माझ्या उगीच दगड ठेऊन गेला

मी हताश
तसाच पायऱ्या उतरलो
चाललोय कुठे सारे विसरलो
मागे पहायचं धाडस होईना
नकळत साऱ्या आठवणीत हरवलो

.... गेटवरचा
तो रोजचा चेहरा

कवी : रुपेश सावंत

Marathi Kavita : धुंद अबोली ....

2011-12-28T10:00:00.000+05:30

निळी सावळी रात नशीली
प्रहर जुना प्रीत नवेली ....
खुलवीत गेली रंग कोवळे
मिठीत घेता धुंद अबोली ....

गंध गहिरा पाकळ्यांचा
बहर नवा गोड फुलांचा
तरारले मन आज कशाने
स्पर्शात स्पर्श चांदण्याचा

देहात गोऱ्या मग मिसळे लाली
ओठी हसू जणू गुलाब गाली ....
खुलवीत गेली रंग कोवळे
मिठीत घेता धुंद अबोली ....

मंद मंद प्रवास प्रणयाचा
कहर होता यौवनाचा
आज असे हे हृदय गुंतले
कसा आवरू क्षण मोहाचा

श्याम वेडी मग राधाही भुलली
मेघ वर्णी जणू न्हाऊन गेली
खुलवीत गेली रंग कोवळे
मिठीत घेता धुंद अबोली ....

कवि : रुपेश सावंत

Marathi Kavita : खूप अवघड असत ...

2011-12-26T10:00:00.000+05:30

खूप अवघड असत ...

कोणालातरी मनात ठेवण सोप असत
पण कोणाच्यातरी मनात बसन खूप अवघड असत
कोणासाठी जगन खूप सोप असत
पण कोणीतरी आपल्यासाठी जगन खूप अवघड असत

कोणीतरी आवडण सोप असत
पण कोणालातरी आपण मनापासून आवडन खूप अवघात असत
प्रेम तर खूप जणांवर बसत
पण कोणीतरी आपल्यावर प्रेम करण खूप अवघड असत

उजेडात कोणीही चालतो संगती
पण अंधारात कोणीतरी वाट दाखवण खूप अवघड असत

कवि : नागेश

Marathi Kavita : बंदी

2011-12-24T10:00:00.000+05:30

माझा देह फक्त साडेतीन हात..
इच्छा मात्र अमाप आहेत.
मनाच्या खोल काळ्या बिळात..
विषय-वासनांचे साप आहेत.

थकत नाही मी उपभोग घेउन..
रोज लागतात नवी-नवी साधने.
ठाउक आहे, राहिलोय बंदी होउन..
हवीशीच वाटतात सगळी बंधने.

अध्यात्मापासुन लांबच रहातो..
नाही कळत देहापल्याडच्या गोष्टी.
इश्वरालाही कधी मधी स्मरतो..
फक्त माझ्या कामना-पुर्तिसाठी.

देह जरी हा थकला-पिकला
पुरता कधीच निवणार नाही.
मेल्यानंतर माझ्या पिंडाला..
दर्भाचा-कावळाही शिवणार नाही.

कवि : ________

Marathi kavita : एक-एक पाऊल

2011-12-22T10:00:00.000+05:30

मित्रा जरा आभाळात, झेपाऊन तरी बघ
तुझ्या पंखातले बळ, आजमाऊन तरी बघ

कवेत तुला घ्यायला, आतुर आहे आकाश
चारी दिशांना पसरलाय, छान सोनेरी प्रकाश

धुक्यात हरवलेल्या तुला, आज हे दिसत नाही
धीर धर थोडा काळ, धुके कायमचे असत नाही.

टिकुन रहा धिरोदात्तपणे, घेत यशाची चाहुल
पचऊन सारे नकार, उचल एक-एक पाऊल

कवि : ________

Marathi kavita : अंतिम

2011-12-21T11:34:00.002+05:30

शोकसागरात होईल आयुष्य हे चूर
जाईन जितका मी तुझ्यापासुन दूर

करेन मी प्रेम याच्या-त्याच्यावर
होईल फिके तेही काही काळानंतर

कितीही मिळवले तरी सदा भासेल भ्रांत
नाही होणार माझा जीव कधिही पूर्ण शांत

सतत एक पोकळी मला जाणवत राहिल
भरायचा प्रयत्न करेन तेवढी वाढत जाईल

तूच अंतिम साध्य, भवसागरातुन मला तारणार
तुझ्यापेक्षा काहीही कमी मिळुन सुखी नाही होणार

कवि : ________

Marathi Kavita : मी

2011-12-10T10:00:00.000+05:30

मी तर मी नाहीच
मनातले रुप माझे
कधी कधी तू स्मरताना
ओली पापणी करतोस का
नभाचे पाऊल वाकडे
कधी अंगणी पडते का

उद्याचे स्वप्न बापुडे
कधी आपले म्हणतोस का
गीत माझे स्मरताना
भास जवळी घेतोस का

मी तर मी नाहीच
तूला कधी मी दिसते का
गतकाळाच्या जिर्ण सावल्यां
कधी कुशीत तू भरतोस का

पाऊस वेडा सांगुन जातो
सरीसरीतुन भिजताना
तूला असेच होते कारे
पावसाचे मन जळताना

चिंब झाले मी राधा
नभी सावळा दिसला रे
तूझ्या सावलीचे भास सारे
तू ढगातून हसला ना

कवि : कल्पी जोशी

Marathi kavita : अस्थाला जाणारा सूर्य

2011-12-09T09:32:00.001+05:30

अस्थाला जाणारा सूर्य
निसर्गाची होणारी घुसमट,
आज एक संकेत देत आहे .....
रात्र हि वैर्याची आहे...............

गावाबाहेरची पडकी विहीर
नरसोबाच्या नावाचा उतारा,
अमावस्ये चा चंद्र साक्षीला आहे ......
रात्र हि वैर्याची आहे...............

वेशी कडचे चिंचेचे झाड
रात्री अपरात्री टीवटीवनारी टिटवी,
जंगली कुत्र्याचं आकसून रडण सांगत आहे
रात्र हि वैर्याची आहे...............

मैलो अंतराची पाऊल वाट
रस्त्यात लागलेली मसणवाट ,
चिता जाळण्यात मग्न आहे
रात्र हि वैर्याची आहे...............

दूर कुठे ओसाड रान
पिकलेल ते उसाचे शेत ,
आज कोल्हयांची गर्दी वाढतच आहे
रात्र हि वैर्याची आहे...............

खळ खळ वाहणारा ओढा
अवती भवती पसरलेली शांतता ,
आज ओरडून ओरडून सांगत आहे
रात्र हि वैर्याची आहे...............

पडलेल्या घराच्या भिंती
हवेने वाजलेली कडी ,
कोणीतरी असल्याचा भास होत आहे
रात्र हि वैर्याची आहे...............

मध्यान रात्रीची वेळ
तीच श्वासांची कुजबुज
अजूनही रात्र सरायला वेळ आहे
रात्र हि वैर्याची आहे...............

अंधाराच्या चादरीला पडलेलं चिद्र
एक सूर्य कवडसा आत आला आहे
ह्या पाहते नंतर ती रात्र..... पुन्हा येणार आहे
रात्र हि वैर्याची आहे...............रात्र हि वैर्याची आहे..

कवि : रोहन पाटील

Marathi kavita : चंदेरी वादळं

2011-10-27T05:00:00.000+05:30

स्वतःच्या मनात दाटलेल्या अमावस्येला
लाखोली वाहत असताना एकदातरी पहायचा होतास

माझ्या नजरेत उतरलेला चंद्र...

जग नसतं दीपलं पण
वाट दाखवण्यापुरतं चांदणं नक्की होतं

माझ्या चंद्रमौळी आकाशात...

भैरवी बरीच रेंगाळली होती,
तरी तू आला नाहिस..

गालावर सुकून गेलं चंद्रपाणी..

डोळे गच्च मिटुन
सगळी कवाडं बंद करुन बसले

तरी श्वासात दरवळत होताच चंद्र...

चंद्राळलेलं आभाळ नाही मिळालं तुला
पण तोवर माझ्यात रुजला होता

तुझा चंद्राचा हट्ट...

निघुन जातात तुझ्यासारख्याच
नि:शब्द शांततेत

हल्ली चाहुली उठवत नाहीत चंदेरी वादळं...

शुभ दीपावली

2011-10-25T15:53:00.002+05:30

तेज दिपांचे उजळुन आले
दिप मनींचे झणी प्रकाशले..
तेजाळलेल्या ज्योतींमधुनी
ओज तयांचे ओसंडूनी न्हाले..!!

दिपवाळीच्या आनंदामध्ये
आर्त मनांचे विरुनी गेले..
सुख-दु:खाच्या गंधात सारे
आयुष्य सुखे गंधावून गेले..!!

गाणे मनातले ओठी आले
दिपावलीसह फुलून गेले..
सुमन सुगंधी दिपावलीचे
दिपांसवे जिवनी दरवळले..!!

कानी निनादती तेच तराणे
सदैव एक ते आनंदी गाणे..
आले दिन सौख्याचे आले
सवे घेवुनी समृद्धीचे मेळे..!!

शुभम भवतु ! शुभ दीपावली !!

Marathi kavita : काव्यात जीवन

2011-10-06T10:00:00.000+05:30

काव्यात जीवन की जीवनात काव्य
नेमके मला कळत नाही
'डेली रुटीनच्या 'चक्रात अडकलेल
जगणंही मला जमत नाही

माझ्या परीने कवितेचा
अर्थ वेगळा मी लावतो
धकाधकीच्या जीवनात हरवलेले
क्षण पुन्हा एकवार जगतो

तसं कविता करणे हा
माझा प्रांत नाही
भावना आवरू शकतो
शब्दांचा हट्ट जात नाही

कवितेतून प्रेमाचा अविष्कार करणे
आजकालची fashion बनलीय
प्रेमवेडी कविताही आज
कितेकांच्या 'दिल की धडकन' बनलीय

असत कवितेत कधी कधी
पर्ज्यन्यधारांच बरसण.....
तर कधी असत
नुसतंच कळीतून फूलाच उमलण ...

कधी कधी कविताही
नागमोडी वळणे घेत येते
जीवनातल्या खाच खळग्याना
अर्थ वेगळा देऊन जाते

खुपदा अस वाटत
आपणही कविता करावी
तिच्या स्वप्नील डोळ्यांना
शब्दांची ओंजळ वाहावी

.....आणि मग माझी
भावना बोलकी होते
शब्दांच लेणें लेऊन
............'कविता' बनून येते

कवि : डॉ परमेश्वर

Marathi Kavita : चार पावल

2011-10-04T15:59:00.001+05:30

चार पावल पुढ गेलो की
पुन्हा पाठी फिरावस वाटत
चुकल्या नजरेंन मान
तिरपी करूंन
तुला पहावस वाटत

ऑफिस मधे निघालो की
तू खिड़की जवळ यायचीस
केसाचा बहाना करत
इशारा मला करायचीस

तुझा हसरा चेहरा पाहून
खुप आनंद वाटायचा
पुन्हा तोच हसरा चेहरा
घरी येताना दिसायचा

गाड़ी सावकास चालव
लवकर घरी ये
जेवलास का
चहा पिलास का
आय मिस यू
असे असंख्य मेसेज
करून तू खुप प्रेम करायचिस
गोड आयूश्याची स्वप्न रंगउन
खुप काही सांगायचीस

तू गावी गेलीस की
जिव कासाविस होयचा
तुझा चेहरा पाहन्या साठी
उर भरून यायचा

तू गावी जाताना
लवकर येते सांगुन जायचीस
ठरलेल्या दिवशी लगेच यायचीस
...त्या दिवशी तू अचानक निघून गेलीस
का ग मला दुखाच्या खाइत सोडून गेलीस
आज तुझ्या सहवासाचा भास् मला होतो
दूर दुखाच्या जगात घेउन मला जातो

कवि : विनोद शिंदे

नवरात्र शुभेच्छा...

2011-09-28T09:28:00.000+05:30

दुर्गे दुर्गटभारी तुजविण संसारी
अनाथनाथे अंबे करुणा विस्तारी
वारी वारी जन्म मरणांतें वारी
हारी पडलो आता संकट निवारी॥१॥
जय देवी जय देवी जय महिषासुरमथिनी
सुरवर ईश्वरदे तारक संजीवनी, जय देवी जय देवी ॥धृ॥
त्रिभुवनी भुवनी पाहता तुज ऐसे नाही
चारी श्रमले परंतु न बोलवे काही
साही विवाद करता पडले प्रवाही
ते तू भक्तांलागी पावसि लवलाही॥२॥
जय देवी जय देवी जय महिषासुरमथिनी
सुरवर ईश्वरदे तारक संजीवनी, जय देवी जय देवी ॥धृ॥
प्रसन्नवदने प्रसन्न होशी निजदासा
क्लेशापासुन सोडी तोडी भवपाशा
अंबे तुजवाचून कोण पुरवील आशा
नरहरि तल्लिन झाला पदपंकजलेशा॥३॥
जय देवी जय देवी जय महिषासुरमथिनी
सुरवर ईश्वरदे तारक संजीवनी, जय देवी जय देवी ॥धृ॥
Source : http://www.marathigreetings.net

Marathi Kavita : सुख

2011-09-21T10:00:00.000+05:30

सुखा मागे धावता धावता विवेक पडतो गहाण,
पाण्यात राहूनही माशाची मग भागत नाही तहान.
स्वप्न सत्यात आनता आनता दमछाक होते खुप ,
वाटी वाटीन ओतले तरी कमीच पडत तुप .

बायका आणि पोरंसाठी चाले म्हणे हा खेळ,
पैसा आणून ओतेन पण मागु नका वेळ.
करियर होत जीवन मात्र जगायच तंत्र ,
बापाची ओळख मुले सांगती पैसा छापयाच यंत्र.

चुकून सुट्टी घेतलीच तरी स्वतः पाहुना स्वताहच्याच घरी ,
दोन दिवस कौतुक होत नंतर डोकेदुखी सारी.
मुलच मग विचारू लागतात बाबा अजुन का हो घरी ?
त्यांचाही दोष नसतो त्याना सवयच नसते मुळी.

क्षणिक औदासीन्य येत ,मात्र पुन्हा सुरु होत चक्र ,
करियर करियर दलन दलता स्वास्थ्य होते वक्र .
सोनेरी वेली वाढत जातात घराभोवती चढलेल्या ,
आतून मात्र मातीच्या भिंती कधीही न सारवलेल्या .

आयुष्याच्या संध्याकाळी मग एकदम जाणवू लागत काही
घालान्याच्या हट्टापाई श्वासाच मुळी घेतला नाही .
सगळ कही पाहता पाहता आरशात पाहन राहून गेल ,
सुखाची तहान भागता भागता समाधान दूर वाहून गेल .

कवी - _________

Marathi Kavita : जमेल का पून्हा लहान व्हायला?

2011-09-19T16:11:00.000+05:30

"क्षणात घेतात कट्टी
अन क्षणात घेतात बट्टी
आवडते त्यांना शाळा
जर असेल तर सूट्टी

कोणाच काही न ऐकनारा
स्वभाव त्यांचा हट्टी
धाक दाखवायला घ्यावी लागते
हातामध्ये पट्टी

अभ्यासाचा वेळी यांना
खेळ भारी सुचतो
क्लासमध्ये बसल्या बसल्या
बाजुवाल्याला पेन्सीलच टोचतो

छडीसारखे प्रसाद तर
यांना रोजचेच भेटतात
दप्तर फ़ेकून घरात
खेळायला पळतच सुटतात

अभ्यासात नेमके यांचे
पाढेच कसे चुकतात
गणित सोडवायला घेतल की
हातचे एकच हुकतात

चित्र काढतांना मात्र
चित्रामध्येच घुसतात
ओरडा खाऊन मोठ्यांचा
कोपर्‍यात जाऊन बसतात

अस हे लहाणपन पून्हा कधीच
वाट्याला कुणाच्या येत नाही
लहान मुलांबरोबर खेळतांना
ठरवूनही मन लहान होत नाही
....मनापासून

कवि : _________

आई, मला पावसांत जाउं दे

2011-09-15T11:02:00.000+05:30

आई, मला पावसांत जाउं दे
एकदांच ग भिजुनी मला चिंब चिंब होउं दे ॥धृ.॥

मेघ कसे हे गडगड करिती
विजा नभांतुन मला खुणविती
त्यांच्यासंगें अंगणांत मज खूप खूप नाचुं दे ॥१॥

खिडकीखालीं तळें साचलें
गुडघ्याइतकें पाणी भरलें
तऱ्हेतऱ्हेच्या होड्यांची मज शर्यत ग, लावुं दे ॥२॥

बदकांचा बघ थवा नाचतो
बेडूकदादा हाक मारतो
पाण्यामधुनी त्यांचा मजला पाठलाग करूं दे ॥३॥

धारेखालीं उभा राहुनी
पायानें मी उडविन पाणी
ताप, खोकला, शिंका, सर्दी वाट्टेल तें होउं दे ॥४॥

गायक : योगेश खडीकर
गीतकार : वंदना विटणकर
संगीत : मीना खडीकर

Marathi Kavita : बासरी..... (गझल )

2011-09-10T12:09:00.000+05:30

तुला भेटण्याची ओढ ना खरी

तुझी भेट व्हावी एकदातरी

तरी राहिले राखेत मी तुझ्या

मला जाळले मेल्यावरी जरी

म्हणू सोय किंवा म्हणू वावडे

नको आपले नाते तुझ्यापरी

तसे काय बाकी व्हायचे म्हणा

फुलांच्या इजांनी या मनावरी

किती अंतरीची अंतरे अशी

जशी खोल अश्रुंना दुःख दरी

कधी ओठ तू होशील रे अता

नको सूर हे आणीक बासरी

जरा ऐक माझे एक एवढे

"जिथे पाय आहे तीच पायरी "

कवी : कविता मोकाशी