Deel twee - Reviews

Gran Torino (2008)

thomas — Tue, 24 Feb 2009 02:00:00 +0300

Oude mensen zijn fascinerend. Enerzijds weten ze alles wat er over het leven te weten valt, anderzijds hebben ze er ondanks al hun ervaring geen flauw benul van hoe het er in de wereld van tegenwoordig aan toe gaat. Alle zekerheden die ze in een lang leven opbouwden, beginnen te wankelen door kleine en grote veranderingen. Ze leven in een wereld van tegenstellingen waarin ze zelf een plaatsje moeten zoeken. Met Million Dollar Baby, Changeling en het tweeluik Flags of our Fathers en Letters from Iwo Jima bewees Clint Eastwood al dat hij deze materie als geen ander op het witte doek kan projecteren en met Gran Torino is het er weer pal op.

In de winter van zijn leven moet Korea-veteraan Walt Kowalski afscheid nemen van zijn vrouw. Zij laat hem achter met twee zonen die van hem zijn vervreemd en een huis in een buurt waar hij niemand meer kent. Walt is een zelfzekere man die niets moet weten van medelijden, religie en zijn nieuwe Vietnamese buren. Het liefst van al wil hij met rust gelaten worden. Alleen zijn hond Daisy gunt hij een blik waardig. Op een dag redt hij - puur uit eigenbelang - zijn buurjongen van een jeugdbende en vanaf dat moment beschouwt de hele buurt hem als de reddende engel. Aanvankelijk doet hij zijn uiterste best om zijn oude norse zelf te blijven, maar al snel smelt zijn koude hart voor de warmte van zijn buren.

Hoewel het verhaal met zijn protagonist aan The Good, the Bad and the Ugly en For a Few Dollars More doet denken, is Gran Torino geen veredelde western. Het is niet zomaar een strijd tussen goed en kwaad. Walt Kowalski ziet de wereld rond hem veranderen en net daarom is Gran Torino een film van tegenstellingen: jong versus oud, man versus vrouw, vader versus zoon, broer versus zus, Amerikaan versus al de rest. Toch is Eastwood nooit belerend. Hij gebruikt humor, vurige scheldtirades en oprechte emoties om zijn boodschap over te brengen en net omdat hij zelf de rol van Kowalski speelt, is alles geloofwaardig. De gelijkenissen met de filmrollen die hem beroemd hebben gemaakt, zijn sprekend. De schijnbaar emotieloze cowboy schiet een radeloos westerndorpje te hulp, maar vlucht op het einde van het avontuur omdat hij zich niet kan nestelen in de nieuwe beschaafde wereld.

Wie ontspanning zoekt, ziet vooral een rustige film die wat lang bij de details blijft stilstaan. Eastwood neemt namelijk zijn tijd om de situatie te schetsen en maakt zijn punt door kleine aspecten uit te vergroten. De manier waarop hij zijn Ford Gran Torino uit 1972 in de zeep zet is sprekend, net zoals zijn gegrom en gemopper bij het zien van een navelpiercing. Wie net dat tikkeltje meer zoekt, ziet een kalm kabbelend beekje waarvan je weet dat het zich in een wilde waterval te pletter zal storten. Het trage tempo speelt dus enkel in het voordeel van het verhaal en als de actie dan toch losbarst, komt die dubbel zo hard aan (de scène met de zwierende gloeilamp!).

Hoe ouder Clint Eastwood wordt, hoe mooier zijn films. Laten we dus hopen dat hij nog enkele jaren onder ons mag blijven. Iedere prent die hij ons nog kan bieden, is een geschenk voor de hedendaagse cinema en minstens negentig confronterende, diep rakende minuten film. Hell, de oldschool American weet zelfs met de stem van Jamie Cullum te ontroeren.

Stem zelf op deze film!

Milk (2008)

gert — Sun, 22 Feb 2009 22:42:10 +0300

Bij sommige films weet je vanaf het begin dat je goed zit. Milk van Gus Van Sant is zo'n film. In de eerste minuten krijg je via archiefbeelden in korte flitsen een overzicht van het publieke leven en tragische einde van Harvey Milk. Genoeg stof om de kijker ervan te overtuigen dat hij op het punt staat een bijzonder boeiende biopic te zien.

Harvey Milk is in België een grote onbekende. In Amerika geldt hij echter als één van de pioniers in het gevecht rond burgerrechten en gelijke kansen voor homo's en lesbiennes. In 1977 werd hij in Florida, in een Amerika waar homoseksualiteit nog steeds in de taboesfeer zat, als eerste openlijk homoseksuele politicus verkozen voor een belangrijk politiek ambt. In de jaren voordien stampte hij een belangrijke sociale beweging uit de grond vanuit zijn hoofdkwartier in Greenwich, Florida, die door middel van demonstraties en politieke acties probeerde doorheen de muur van vooroordelen, gewelddadige politieacties en discriminatie te breken.

Wie Milk zegt, zegt ook Sean Penn. Sean Penn speelt Harvey Milk met veel kracht, oog voor detail en empathie. In een regie van Gus Van Sant, die soms intiem, soms afstandelijk maar steeds eerlijk is, vertolkt Penn het personage op een manier die Harvey Milk alle eer aandoet, zonder hem te verheerlijken. Milk toont zijn hoofdpersonage zoals hij was: een normale man die tegelijk sterk is als twijfelt, negatieve kantjes heeft, geslaagde en desastreuze liefdesrelaties opbouwt, een man zoals iedereen. Maar een gewone man die, door enkele beslissingen, tot iets uitzonderlijks in staat was.

Penn bewees al vaker een van de meest getalenteerde acteurs van deze generatie te zijn. In Milk zet hij, gesteund door een uitstekende supporting cast (Josh Brolin, James Franco, Emile Hirsh, Diego Luna), misschien zijn meest verfijnde prestatie tot nu toe neer. Sean Penn verzekert zich met deze film alvast van een plaats op de shortlist voor de Oscar voor beste acteur.

De film zelf is een - zeker voor Gus Van Sant - tamelijk klassieke biopic, maar wel een biopic die zijn doel moeiteloos bereikt. De film is ongelooflijk interessant en vliegt voorbij. De archiefbeelden en foto's die Van Sant doorheen de film verweeft zijn ongemeen doeltreffend om de relevantie van het werk van Milk aan te tonen. Milk is een intrinsiek politiek en menselijk portret dat de vergelijking doorstaat met klassiekers als Nixon of JFK. Een film die je niet mag missen.

Stem zelf op deze film!

Valkyrie (2008)

thomas — Wed, 04 Feb 2009 23:48:14 +0300

Als 'De Rode Loper' een film bespreekt, heeft dat weinig met cinema te maken. De reporter vraagt honderuit over de babysit van Brangelina, de oren van Will Smith en de winkel waar Tom Cruise zijn kleine kleertjes koopt. Jammer, want over zijn laatste film Valkyrie valt genoeg te vertellen zonder uit te wijden over de kabouter zijn sekte of over hoe Duitsland nog steeds moeite heeft om zijn pijnlijk verleden te verwerken.

Regisseur Bryan Singer heeft het zichzelf niet al te moeilijk gemaakt. Het waargebeurde verhaal van de zoveelste moordpoging op Hitler lijkt wel speciaal voor het witte doek geschreven. Claus Schenk von Stauffenberg heeft door zijn geloof en het nakende einde van Hitlers duizendjarige rijk meer en meer moeite om zich iedere dag in zijn nazi-uniform te hijsen. Volgens hem kan de dood van Hitler en de daaropvolgende staatsgreep het pad effenen voor de geallieerden en zo een einde maken aan de terreur die Europa in haar greep houdt. Nadat hij in Afrika tijdens een luchtaanval verminkt wordt aan oog en handen, start von Stauffenberg met de voorbereiding van zijn ultieme plan. Hij doet dit met een groep eensgezinden, want Hitler vermoorden is geen sinecure.

Wat volgt is een nauwgezette thriller die zijn best doet om historisch zo waarheidsgetrouw mogelijk te zijn, maar nooit vergeet dat er een publiek meekijkt. Door de stoffige woestijnen waan je je zo in de Afrikacampagne van Rommel en de swastikavlaggen hangen er piekfijn bij. Verder paradeert een hele reeks beruchte prominenten voorbij: Eva Braun met Hitlers duitse herder, Himmler en Goebbels herken je zonder introductie en hetzelfde geldt voor Adolf zelf. Dankzij Bruno Ganz' prestatie in Der Untergang moeten we dat wel met een korreltje zout nemen: na het verschijnen van die film, lijkt zelfs de originele Führer minder echt. Een ander nadeel - en dat is een eeuwig terugkerend fenomeen bij oorlogsfilms uit Hollywood - is de taal. Russen, Duitsers en Fransen die steevast met een onvervalst Brits accent spreken zijn we ondertussen gewoon, maar het begin van Valkyrie wrijft het er nog eens in. De begintitels veranderen langzaam van Duits naar Engels, terwijl Tom Cruise zijn beste Duits uit de kast haalt om een dagboekfragment voor te lezen. Plots schakelt hij over naar het Engels en zo wordt de kijker er de hele film lang aan herinnerd dat zelfs in een verhaal over Duitse moed een Amerikaan de grote held is.

Dit is slechts muggenzifterij. De film is een perfecte weergave van hoe alles echt gebeurd is. Het grote voordeel van naar de cinema gaan met een geschiedenisfanaat, is dat je meteen een kritische blik op alle gebeurtenissen krijgt. In het geval van Valkyrie viel daar niets op aan te merken. Aanvankelijk zou je denken dat bepaalde spanningselementen zijn toegevoegd om de dramatiek te verhogen, maar niets is minder waar. Uiteindelijk blijken alleen de tafelpoten in de bunker een schoonheidsfoutje te zijn. Een andere verdienste van de regisseur is de manier waarop alles in beeld is gebracht. De letterlijk duizelingwekkende camera die meedraait met de elpee van "Die Walküre" van Wagner is de cinematografische versie van de gloeilamp die oplicht boven het hoofd van de stripfiguur. Ook de beelden in het dennenbos rond Wolfsschanze zijn zelfs te mooi voor de verschrikkelijke beslissingen die er genomen werden en de scène in de kerk vertelt met één enkel beeld hele bibliotheken vol.

Kortom: Valkyrie is een historische thriller met oog voor detail die geen seconde verveelt. Speel het maar klaar om een verhaal waarvan iedereen de afloop kent, van begin tot einde spannend te houden. Meer nog, je kan je als kijker zelfs niet bedwingen om te denken dat de aanslag dit keer misschien toch lukt. Dit is onder meer te wijten aan de geloofwaardige acteerprestaties van Tom Wilkinson, een intense Carice van Houten en de charismatische Tom Cruise. Het gaat misschien wat ver om von Stauffenberg met Obama te vergelijken, maar Cruise is wel in staat om hem een gelijkaardig mytisch karakter te geven. Beide willen ze immers het huidige beleid een halt toeroepen en een concentratiekamp sluiten (Guantanamo). Laten we hopen dat Barack een ander lot is beschoren. Laten we hopen dat Bryan Singer (of Spike Lee) ooit een even mooie film over hem mag maken.

Stem zelf op deze film!

Revolutionary Road (2008)

Schwami Kim — Wed, 04 Feb 2009 23:45:13 +0300

Wanneer Frank en April elkaar ontmoeten, ligt de wereld aan hun voeten. Hun leven zal anders zijn, beter en vol avontuur. Tien jaar later wonen ze in een buitenwijk waar ze steeds burgerlijker en steeds ongelukkiger worden. Frank haat zijn baan en April haat haar leven. Wanneer die haat lijkt over te slaan op hun huwelijk, besluiten ze in een uiterste wanhoopspoging naar Parijs te verhuizen om hun jeugddromen terug te vinden. Hun relatie herleeft en de ‘hopeloze leegte' die hun leven geworden was, krijgt terug kleur. Wanneer hun droom echter strandt op onbegrip en achterdocht, kan niets ooit nog hetzelfde worden.

Sam Mendes' nieuwste kan nog best omschreven worden als een verhaal over zij die worden gegijzeld door hun eigen leven. In het na-oorlogse Amerika waren veiligheid en zekerheid termen die belangrijker waren dan geluk of zelfs liefde. Mensen klampten zich hopeloos en onzeker vast aan een bestaan zonder uitdagingen in een leven dat geen uitgesproken dieptes kende, maar ook geen echt geluk. Wanneer je echter meer verlangt, is de gedachte aan minder ondraaglijk.

Wie Titanic II wil zien, kan zich beter een kom popcorn maken en thuis gezellig naar de eerste kijken. Ga je echter om twee steengoede acteurs aan het werk te zien in een beklijvend en imponerend verhaal? Dan heb je de juiste keuze gemaakt. Kate en Leo zijn volwassen geworden: dat toont zich niet alleen in rimpeltjes rond hun ogen of hun filmkeuze, maar ook in hun spel. Geen van beiden schuwt echte emoties, maar toch is er geen greintje overacting te zien. Eat that, Tom Cruise!

Hoe zou jij reageren in uiterste wanhoop? Hoe zou jij je geliefde behandelen wanneer je hem of haar verder en verder voelt wegglippen? Emoties en gevoelens zijn zo goed vertaald dat je soms een onbehaaglijke gevoel lijkt te hebben een voyeur te zijn die binnekijkt bij een gezin uit de jaren '50. Niet alleen het samenspel van Winslet en DiCaprio zorgt daarvoor, maar ook de strakke regie van Mendes, die ervoor koos om vooral met lichte kleuren en vaste shots te werken.

Niet iedereen zal Revolutionary Road echter smaken. Het is zeker geen feelgoodmovie en bovendien denk ik dat het van je persoonlijkheid afhangt of je de film echt volledig begrijpt. Dat het echter een verhaal is waar achteraf stevig over kan gediscussieerd worden, staat vast.

Stem zelf op deze film!

Slumdog Millionaire (2008)

Moniek — Sun, 25 Jan 2009 01:07:06 +0300

De film vertelt het verhaal van Jamal Malik, een Indische jongen uit de sloppenwijken, die op het punt staat om 20 miljoen roepies te winnen met het wereldberoemde programma “Who wants to be a Millionaire?”. Dat succes is hem echter niet gegund. De presentator van de quiz verdenkt hem van valsspelen en levert hem nog de avond voor de finale uit aan de politie. Ook daar regeert het ongeloof. Hoe kan een 18-jarige jongen uit de sloppenwijken doorstoten naar de finale zonder te hebben valsgespeeld?

Life is the answer. Jamal legt zijn ondervragers uit hoe hij alle antwoorden simpelweg weet. Zijn harde leven wordt verteld in flashbacks, aan de hand van de quizvragen die hem zijn gesteld. De film toont hoe hij opgroeide als wees in de sloppenwijken, hoe hij zijn verloren en herwonnen liefde Latika leerde kennen, hoe hij samen met zijn broer Salim een lucratief handeltje van gids voor toeristen en van verkoper van gestolen schoenen opzette en hoe hij samen met diezelfde broer komaf maakt met goed georganiseerde straatbendes. Elk hoofdstuk van zijn leven levert hem een antwoord op voor de quiz.

Hoewel thema’s als armoede, kindermishandeling, verminking en moord worden aangesneden is Slumdog Millionaire toch een feelgood-movie. Het is een klassiek Hollywood melodrama - in een alternatieve Bollywood setting - waarin de liefde overwint. Dankzij de originele vertelwijze slaagt regisseur Danny Boyle erin om van dit verhaal geen kleffe lovestory te maken. Maar ook de dynamiek draagt hiertoe z’n steentje bij. Van de maker van Trainspotting verwachten we niets anders: de openingsscène van deze film is ongetwijfeld nog niet uit jouw geheugen gewist. De krachtige montage van de beelden en de muziek die deze montage alleen maar opdrijft, neemt Boyle over in zijn nieuwste verwezenlijking. Zo wordt M.I.A’s Paper Planes slim gemonteerd over de scène waarin de broertjes Malik een handeltje opzetten op de trein die hen naar Mumbay zal brengen. "All I wanna do is (BANG BANG BANG BANG!), and (KKKAAAA CHING!), and take your money."

De promotie rond deze film laat al wel eens het woord Bollywood vallen, maar laat je hier vooral niet door afschrikken. Gezangen en danspartijen à la The Guru komen niet aan de orde tot aan de aftiteling. De Bollywood hatende aftitelfreaks en zittenblijvers zijn nu al gewaarschuwd: ren de zaal uit! Maar ondanks de muzikale epiloog is deze film zeker een cinemabezoekje waard.

Stem zelf op deze film!

Australia (2008)

gert — Fri, 12 Dec 2008 22:14:32 +0300

Met Romeo+Juliet en Moulin Rouge profileerde Baz Luhrman zich al snel als een zeer flamboyante en eigentijdse regisseur. Door zijn gedurfde visie werd hij gehaat door sommigen, maar geliefd door nog veel meer. Hoe dan ook, filmkijkers en filmcritici keken met volle verwachtingen uit naar zijn volgende film Australia. Niet in het minst omdat Baz Luhrman zelf het niet onder stoelen of banken stak dat zijn volgende film zijn meest ambiteuze project was tot nu toe: een filmepos, dat het legandarische Gone with the Wind naar de kroon zou steken.

Kosten noch moeiten werden gespaard. Voor Australia kon Luhrman rekenen op een sterrencast (Nicole Kidman en Hugh Jackman), een torenhoog productiebudget (ongeveer 130 miljoen dollar) en 9 maanden filmtijd in de wijdse landschappen van zijn thuisland Australië. De film zelf vertelt het verhaal van een Britse aristrocrate (Kidman), die in de Australische outback aan de vooravond van WOII probeert het levenswerk van haar overleden echtgenoot – een ranch - verder te zetten. De ruwe cowboy Hugh Jackman helpt haar om een grote kudde runderen dwars door de Australische wildernis naar de kust te drijven om ze te verkopen aan de Britse mariniers. Een klassieke liefdesgeschiedenis in oude stijl is het logische gevolg.

Luhrman weet in Australia zijn unieke visuele vertelstijl quasi te perfectioneren. Hij is grappig wanner het nodig is, weet zijn excentrieke vertelstijl op tijd in te tomen en maakt op een adembenemende manier gebruik van het immens mooie Australische landschap. Het magnifieke decor wordt op een werkelijk overweldigende manier in beeld gebracht. Een Oscar voor beste camerawerk lijkt slechts een formaliteit.

Spijtig genoeg is de overweldigende cinematografie niet in staat om de mindere punten van de film te camoufleren. Baz Luhrman is vooral een visuele regisseur, en geen verteller zoals bijvoorbeeld Anthony Minghella in het WOII-meesterwerk The English Patient, of David Lean in Lawrence of Arabia. Twee gelijkaardige films die meeslepend zijn van begin tot eind. Iets waarin Australia faalt.

De karakters van de hoofdpersonages zijn flinterdun uitgewerkt. Luhrman neemt – ondanks een duurtijd van bijna drie uur - niet genoeg tijd om zijn verhaal te laten groeien, zodat de kijker zich emotioneel betrokken kan voelen. Daardoor komt ook de romantische liefdesgeschiedenis helemaal niet uit de verf. Zijn enige voordeel is dat de Australische kant van de Tweede Wereldoorlog hier niet echt bekend is, waardoor het scenario soms interessanter lijkt dan het in feite is.

Gelukkig zijn beide hoofdacteurs meer dan professioneel genoeg om Australia recht te houden. Het is verfrissend om Nicole Kidman, na enkele erbarmelijke filmkeuzes, weer op haar beste niveau te zien spelen. Toch worden alle twee de supersterren moeiteloos van het scherm gespeeld door Brendan Walters, een 12-jarig aboriginal jongetje dat een van de hoofdrollen op zich neemt. Met zijn charisma en warme glimlach slaagt hij er in waar de rest van de film vaak in faalt: het hart van de kijker winnen.

Australia is dus zeker niet het verhoopte meesterwerk, maar wel nog steeds een fameuze aanrader in deze koude wintertijden. Al was het maar om te genieten van de manier waarop Luhrman er in slaagt om een weinig origineel verhaal toch op een unieke manier in film om te zetten. Een echte filmklassieker zal het spijtig genoeg niet worden.

Stem zelf op deze film!

300 (2006)

stijn — Sat, 06 Dec 2008 04:47:21 +0300

Ik zette mij neer voor een avondje actie en special effects, meer verwachtte ik niet van 300. Maar de filmmakers leken niet zeker te zijn welke kant ze wilden opgaan met de film. Proberen we toch een verhaal te vertellen, of houden we het enkel bij de vechtscènes? Gek genoeg lijken ze die twee aanpakken te combineren. Niet echt geslaagd.

Het verhaal kennen de meesten onder ons wel. Ik niet, ik ben niet zo'n geschiedenismens, laat staan dat ik iets weet over Griekse tragedies. De Perzische Koning Xerxes (hij zegt van zichzelf dat hij een god is) valt Griekenland binnen op zoek naar meer slaven. Dit is zo'n 480 jaar voor Christus. De dappere koning - en Spartaan - Leonidas wil zich niet zomaar gewonnen geven en verdedigt met 300 soldaten de enige doorgang naar het binnenland, de pas van Thermopylae. In hoeverre de film trouw is aan het echte verhaal laat ik in het midden. Deze filmversie is gebaseerd op de graphic novel van Michael Gordon.

De Spartanen zijn allemaal goed voorzien van spieren. Het zijn geboren vechters en strategen. Wat wel nodig is, willen ze met z'n 300 een leger van 1 miljoen man plus god verslaan. Dit levert heel wat actie en bloed op. En gebrul, en one-liners over moraal en vrijheid. Ledematen vliegen in het rond en koppen rollen. Alles wat we verwachten van een epische oorlogsfilm. De gevechtsscènes zitten overigens zeer knap in mekaar. De choreografie moet niet eenvoudig zijn geweest.

Ondanks al dit geweld ging de film voor mij soms nog traag vooruit. De slow motion toestanden kan ik nog vergeven, die horen bij de special effects waarvoor ik keek. Maar de verteller, nee, die deed dat niet goed. Het is niet dat ik niet geïnteresseerd was in wat er op het thuisfront gebeurde, maar dat mocht toch iets minder uitgerokken worden. Veel van deze scènes kunnen makkelijk een paar minuten korter zonder dat de boodschap verloren gaat. Trouwens, ik denk dat het verhaal perfect te vertellen is zonder die blik op het thuisfront. Maar dan wordt het Hollywood misschien iets te bloederig. Niet goed voor de kindertjes en de box office.

Ook de intro duurde mij te lang. Ik wou meteen in de actie gesmeten worden, in plaats van eerst een crash course te volgen over het leven van onze held. Het zou veel interessanter geweest zijn wanneer de makers een bepaald stukje uit zijn vorming hadden genomen en uitvergroot. De fragmentarische intro zorgt voor een moeilijke opwarming.

Nu goed, het moet gezegd worden: knap camerawerk en mooie digitale opkuis. Er zitten heel wat indrukwekkende beelden in 300. De regisseur blijft geregeld stilstaan bij bepaalde beelden, alsof hij zegt 'kijk naar dit kunstwerk, kijk naar wat ik met dat beeld gedaan heb'. Vaak ook terecht.

Je ziet, het is niet allemaal slecht met 300. Ook de muziek vond ik best in orde, en voor wie tussen de lijntjes leest zit er ook flink wat humor in. Het is alleen jammer dat het tempo zo vaak onderbroken wordt, dat de verteller niet genoeg ballen in zijn stem heeft om geloofwaardig over te komen en de acteurs enkel goed zijn voor wat ballet met speren. Ik was zelfs al vergeten dat er een mooi orakel in de film voorkomt.

Misschien heb ik de verkeerde film uitgekozen voor mijn avondje geweld, of heb ik de verkeerde avond uitgekozen voor 300?

Stem zelf op deze film!

Quantum of Solace (2008)

gert — Sun, 09 Nov 2008 03:21:24 +0300

James B(l)ond is back. With a vengeance. Het fel geprezen Casino Royale blies twee jaar geleden de tanende James Bond-franchise nieuw leven in. Quantum of Solace pikt onmiddellijk in waar zijn voorganger eindigde. James Bond, getroffen door het verraad van zijn grote liefde Vesper, is slechts op één ding uit: wraak. En dat levert een bijzonder donkere, enorm fysieke en bikkelharde actiefilm op.

Om de twee films in de Daniel Craig-reeks gestalte te geven, werd een nieuw team samengesteld met Marc Forster (Monster’s Ball, Finding Neverland) als regisseur en ondermeer Paul Haggis (Crash, Million Dollar Baby) om het scenario te schrijven. Twee vakmensen die dichter bij de arthouse-film aanleunen en weinig ervaring hebben in het actiegenre. Deze cross-over tussen twee totaal verschillende genres tekent Quantum of Solace.

Het eindproduct is, nog veel meer dan Casino Royale, een a-typische Bondfilm, voor het eerst ook zonder liefdesgeschiedenis. De Russen en de koude oorlog zijn voorgoed verleden tijd. De soms luchtige, naar kitsch neigende scènes uit vroegere Bondfilms zijn in geen velden of wegen meer te bespeuren. In de plaats daarvan krijg je een zeer gestileerde film voorgeschoteld, vol zwart en witte contrasten en gedesatureerde kleuren. Een actiescène volledig gemonteerd op de muziek van de Italiaanse opera Tosca is waarschijnlijk de meest artistieke actiescène van alle Bondfilms. Kortom, een Bondfilm zag er zelden zo mooi uit om naar te kijken.

Maar het gebrek aan ervaring van regisseur Marc Forster is ook de zwakke schakel in deze film. De actie is alomtegenwoordig, maar te weinig gedoseerd. Dankzij het onuitputtelijke budget oogt het allemaal wel bijzonder spectaculair, maar sommige scènes worden zo snel gefilmd dat je meer moeite moet doen om te volgen, dan dat je kans hebt om van de actie te genieten. Maar het grootste gemis van de nieuwe Bond is – naast de teleurstellende titelsong - het gebrek aan een sterke antagonist.

Om weerwerk te bieden aan een acteur als Daniel Craig, die met een blik iemand zou kunnen vermoorden (om nog maar te zwijgen van zijn indrukwekkende spiermassa), moet je uit goed hout zijn gesneden. Slechterik Mathieu Amalric is ongetwijfeld een goede acteur, maar in deze film lijkt hij slechts een lam dat naar de slachtbank wordt geleid. Gelukkig is er nog Judi Dench die zich duidelijk in haar sas voelt als M om het gebrek aan een slechterik op te vangen. De interactie tussen haar en Bond is duizend keer interessanter dan het gevecht tussen Bond en zijn tegenstanders.

Ik kan me gerust inbeelden dat die hard Bond-fans op hun honger zullen blijven zitten. Waar Casino Royale universeel de hemel in werd geprezen, wordt dit volgens mij een omstreden Bondfilm. Niet in het minst om de harde, bijna arrogante en meedogenloze Bond die Daniel Craig hier portretteert. Bond, verblind door wraak, lijkt zichzelf niet. Dat de onsterfelijke woorden ‘My name is Bond, James Bond’, niet over zijn lippen komen, is in dat opzicht kentekenend.

Hoe dan ook, ondanks enkele tekortomingen, vond ik het een bijzonder entertainende film. En ik blijf resoluut fan van Daniel Craig als de nieuwe Bond, die wederom bewijst dat hij perfect in staat is de volledige film in zijn eentje te dragen. De James Bond-franchise werd met hem meteen een stuk interessanter.

Stem zelf op deze film!

L'Instinct de Mort (2008)

thomas — Tue, 04 Nov 2008 19:54:49 +0300

Hoe lok je mensen in tijden van Loft naar een bioscoopzaal waarin ze een Franse gangsterfilm draaien? Geen idee, maar L'Instinct de Mort zorgt er wel voor dat dat publiek binnenkort opnieuw een kaartje koopt voor deel twee van deze knappe biopic.

Als je een film ophemelt, wind je daar best geen doekjes om. Het eerste deel van dit tweeluik heeft alle eigenschappen van een uitstekende film die toch nooit een kaskraker zal worden: een staalharde motherfucker van een protagonist, een gitzwart levensverhaal, de perfecte setting in het coole Frankrijk van de jaren '60 en '70 en een spanningsboog die perfect balanceert tussen opbouw en brutale actie.

Regisseur Jean-François Richet baseert zich voor zijn vijfde langspeelfilm op de autobiografische roman van Jacques Mesrine. Achter de tralies heeft deze topgangster blijkbaar tijd genoeg om zijn leven neer te pennen, want Richet weet maar liefst vier volle uren film uit het boek te puren. Mesrine is dan ook geen klein bier: zijn leven was een aaneenschakeling van moorden, ontvoeringen, bankovervallen en wapenhandel. In zijn boek durft Mesrine zijn verleden net wat spectaculairder en spannender te maken, maar dat neemt niet weg dat hij al snel bekend stond als publieksvijand nummer 1. Als dat geen perfecte uitvalsbasis voor een film is?

In het eerste deel zien we hoe Vincent Cassel op verbluffende wijze gestalte geeft aan een soldaat die terugkeert uit de broeierige Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog. Terug in Frankrijk loopt hij echter hopeloos verloren. Hierin ligt meteen ook het grote verschil met klassieke gangsterepossen als The Godfather en Once Upon a Time in America. We zien Mesrine nooit als kinderboefje door de straten van Parijs trippelen. Wel is hij een gefrustreerde expat die met zichzelf geen blijf weet in zijn oude thuis en zijn machtsvertoon rustig verder zet. Net zoals Tony Montana uit de Scarface van 1983 of Frank Lucas uit American Gangster voelt hij zich de koning te rijk tussen het geld, de drugs en de vrouwen. Maar zoals ieder Rise and Fall-verhaal blijft het sprookje niet duren. In L'Instinct de Mort is er immers geen tijd voor melancholie of romantiek.

Naast het krachtige verhaal en de verbluffende acteerprestatie van Cassel, zit de grote kracht van de prent hem in de vertelstructuur. Het lijkt of de puzzelstukjes van het verhaal lukraak in de doos zijn gelegd, want de regisseur maakt constant sprongen in de tijd. Hij laat de kijker proeven van verleden, heden en toekomst en wekt zo de interesse van het publiek. Het is volledig de verdienste van de regisseur dat je als kijker toch nooit het noorden kwijt geraakt en alleen maar nieuwsgieriger wordt.

Het totale gebrek aan chronologie mag dan wel een meerwaarde zijn, het maakt wel dat je deel twee nooit apart zal kunnen bekijken. Eigenlijk is het zelfs belachelijk dat er bandbreedte wordt verspild aan een recensie van een halve film. Rep je dus naar de cinema en zorg ervoor dat je nog snel één van de betere films van 2008 meepikt. En mocht dat je niet overtuigen: ik heb geen seconde aan Louis de Funès of de idiote Taxitrilogie moeten denken.

Mesrine: L'Ennemi Public n° 1 verschijnt op 19 november in de Belgische zalen.

Stem zelf op deze film!

Loft (2008)

gert — Sun, 02 Nov 2008 23:27:35 +0300

Zelden werd een Vlaamse film zo gehyped als Loft, de nieuwe thriller van Erik Van Looy. Maanden voor de film in de bioscopen kwam was het project al alomtegenwoordig in de Vlaamse media. Na het internationale succes van De zaak Alzheimer (2003) waren de verwachtingen voor de volgende film van Eric Van Looy sowieso al hooggespannen. Toen duidelijk werd dat hij voor zijn volgende project Bart De Pauw als scenarist onder de arm nam werden die verwachtingen nog meer de hoogte ingestuwd. Een zegen vanuit commercieel oogpunt, maar een zware druk op de schouders van de productiecrew…

Loft vertelt het verhaal van 5 vrienden uit Antwerpen. Ze zijn getrouwd, succesvol, niet onbekend in de Antwerpse beau monde en op relationeel vlak zijn hun wittebroodsweken al lang verleden tijd. De verleiding tot overspel wenkt. Wanneer de architect onder hen (Filip Peeters) een loft in zijn nieuwe bouwproject aan de Antwerpse kaaien voor hem en zijn vrienden inricht, worden die fantasieën werkelijkheid. De loft is voor hen de ultieme oase van rust en anonimiteit, waar ze ongestoord hun vrouwelijke veroveringen naar toe kunnen brengen. Alles gaat goed, tot ze het lijk van een jonge vrouw terugvinden in hun loft. Een loft, waarvan alleen zij vijf de sleutel hebben…

Erik Van Looy en Bart de Pauw vormen dit verhaal om tot een knappe thriller. Het scenario is boeiend, onvoorspelbaar en zit - volledig in lijn met het genre - vol intriges en onverwachte wendingen. De regie is strak en gefocust. De acteerprestaties zijn solide en maken nogmaals duidelijk dat de poel van acteurs waaruit Vlaamse filmmakers kunnen vissen misschien wel heel klein is, maar wel vol talent zit. Antwerpen oogt bijzonder stijlvol in de film en dit geldt voor alle camerawerk. Loft straalt professionaliteit uit en lijkt recht uit Hollywood te komen. Een Amerikaanse remake lijkt slechts een kwestie van tijd.

Een compliment, maar tegelijk duidt het ook de limieten van de film aan. Erik Van Looy heeft op veilig gespeeld en een film gemaakt die bijzonder vakkundig volgens alle regels van het genre gemaakt is, maar daardoor ook weinig innoverend uit de hoek komt. Actiefilms en thrillers draaien volledig op spanning en opwinding, en missen naar mijn mening maar al te vaak emotionele diepgang en karakterontwikkeling. Ook in Loft bleef ik hier wat op mijn honger zitten. Loft is misschien wel twee uur lang een rollercoaster van suspense en entertainment, maar het is geen film die je wekenlang zal bijblijven. Het is een typische popcornfilm, in een stijlvolle verpakking, maar met een grote commerciële strik er rond.

Dit gezegd, dwingt de eerlijkheid me toe te geven dat de zaal volledig uitverkocht was en uit de eerste kassacijfers blijkt dat Loft tijdens zijn eerste weekend 120.000 bezoekers wist te trekken. Een astronomisch aantal naar Vlaamse normen. Nu al staat vast dat de film een immens kassucces wordt en al bij al is dit de beste barometer om dit type film op te beoordelen.

Stem zelf op deze film!