Maar je bent jong, je relativeert nog alles en we waren toen niet van plan grootse dingen te doen, dus we moesten niet voor vol aanzien worden. We dachten ook dat dat allemaal wel zou meevallen in de praktijk. Wel, het tegendeel is waar. Op korte termijn heb ik twee keer iets voorgehad wat duidelijk het verschil aantoont.

Als ik met CR Solutions afspraken maak met leveranciers moet ik vechten om iets te krijgen. Standaard betaal je op voorhand. Als je moeilijk genoeg doet krijg je een krediet van een 1000 euro, te betalen binnen de 10 dagen. Als je nog wat moeilijker doet en echt wel genoeg bestellingen doet kan dat zelf 2500 euro worden, te betalen op 15 dagen. Nu 6 jaar later, is dit nog steeds het geval. Je bent een VOF, dus je krijgt geen krediet. Ben je een BVBA? Na de eerste bestelling krijg je een krediet van 10.000 euro op 30 dagen.

Het kan zelf nog erger. 6 jaar klant bij dezelfde leverancier met CR Solutions, m’n krediet is onlangs op mijn vraag aangepast van 2500 naar 5000 euro, simpelweg omdat m’n bestellingen die 2500 euro overschrijden. Ik was er met Avocom nog geen klant. Nu wel, twee bestellingen gedaan, ik vraag een krediet aan want heb iets snel nodig en geen tijd om op voorhand te betalen. Ik stuur een balans op, diezelfde dag is m’n krediet in orde. 15000 euro, en een telefoon met excuses dat het niet meer is. Als het meer moet zijn zou ik een formuliertje moeten invullen.

Twee maten, twee gewichten. Tijd dat een VOF ook een soort balans moet neerleggen zodat je kan aantonen dat je solvabel bent.

Na navraag bij de chauffeur bleek dat hij het pakje wel degelijk op nr 67 afgeleverd had, echter daar wist niemand van iets. En nog steeds, ik ken geen Maria. Omdat het toch wel een vrij kostenlijk pakje was heeft men de chauffeur gevraagd terug te keren naar dat adres en ook aan mij gevraagd om daar aanwezig te zijn. De chauffeur komt recht naar nr 67, het juiste adres. Echter hij herkent niemand van de aanwezigen. De vrouw die getekend heeft voor het pakje is niet aanwezig. Hij beschrijft een wat oudere vrouw, lange grijze haren en met maar 1 arm. Een Maria met maar 1 arm? Zo ken ik er al helemaal geen. Na wat gepalaver besluiten we om aangifte te doen bij de politie. Op het moment dat we naar de chauffeur z’n bestelwagen wandelen, een Mercedes Sprinter, met verlengde wielbasis, elektrisch inklapbare spiegels en een achteruitrijcamera, hoor ik hem opeens roepen. ‘Daar! Dat is ze! Dat is ze!’ Ik zie nog net een voorbijfietsende vrouw, met maar 1 arm, verschrikt achter zich kijken en een tandje bijsteken.  Veel zin had dat laatste niet. De Mercedes Sprinter van de chauffeur was er een uit 2009, een 3-liter V6 met 180 PK en op de koop toe licht geladen. Van een echte achtervolging konden we dus niet spreken. Enkele huizen verder hadden we ze al ingehaald. Na wat vragen waarop de een-armige dame bits reageerde besloten we om de politie erbij te halen. De chauffeur was er zeker van dat zij het was, en ze was verdacht, ze had tenslotte maar 1 arm, zo lopen er niet veel rond.

Lang verhaal kort, de politie heeft een mini-onderzoekje ingesteld, en zij was inderdaad de persoon die getekend had voor het pakje. Haar huis lag trouwens vol met pakjes. Ze had er een ‘hobby’ van gemaakt om samen met haar man pakjes te stelen in en rond Merelbeke. Beide waren werkloos, hadden een invaliditeitsuitkering (haar man had geen benen) en een een tijd terug besloten ze de verveling tegen te gaan met hun nieuwe hobby.

Zij ging op pad met de fiets, op zoek naar adressen waar er regelmatig pakjes afgeleverd werden. Als er niemand thuis was ging ze er vervolgens zelf gaan staan wachten tot er een levering was die ze kon aftekenen. Eens afgetekend gaf ze een seintje aan haar man, die haar dan kwam halen met de wagen. Een aangepast model van een Fiat Fiorino Qubo, de man had tenslotte geen benen. Eens thuisgekomen vlogen de pakjes op een grote hoop, ze deden ze zelf niet open. De kick was genoeg blijkbaar.

Ik verwacht nog een uitnodiging van de burgemeester voor een kleine huldiging op het gemeentehuis als bedanking voor het weer iets veiliger maken van Merelbeke. Maar beste burgervader, als je dit zou lezen, dit is helemaal niet nodig, ik ben al blij dat ik m’n pakje terug hebben, en al die andere mensen gelukkig heb kunnen maken waarvan de pakjes ook gestolen waren. (het mag natuurlijk altijd, liefst niet aanstaande donderdag, andere dagen lukken meestal wel)

—————-

En dan nu de spannende versie:

De chauffeur had het pakje niet geleverd op het adres op de bestelbon, maar wel op m’n standaard leveradres. Dit stond niet op de bestelbon, maar die chauffeur levert voor een andere leverancier van me ook op dat adres, en het zal uit gewoonte geweest zijn. Ik weet nog steeds niet wie Maria is. En op dat leveradres had ik al gevraagd of er iets geleverd was, maar het pakje stond in het atelier, dus de dame aan de telefoon zal niet geweten hebben dat er iets stond.

Eind goed al goed!

En nu mag u nog met het argument afkomen dat die betaalnetwerken het moeilijk hebben op piekmomenten zoals kerst, wel, wat mij betreft mogen ze de helft van het normale budget van zo’n verkiezingsdag investeren in de betaalnetwerken. Het is tenminste geen weggesmeten geld, maar iets dat dagdagelijks door heel veel belgen gebruikt wordt, en waar men dus alleen maar van kan profiteren.

De jongeman kijkt eens naar mij en doet een gebaar van ‘oeps, had ik niet gezien’. Hij stapt uit, kijkt niet naar zijn wagen of de andere wagen, z’n vriendin stapt uit en haalt een kruk uit de wagen. Ze loopt rond de wagen en geeft het aan de jongeman die op 1 been staat te wachten. Samen huppelen ze weg…

Ik had toen al zoiets van eigenlijk moet ik er iets op zeggen, en de ochtend erna had ik zin om terug te rijden en die mongool op te wachten. Ten eerste rij je niet tegen andere wagens, en ten tweede rij je niet als maar 1 voet naar behoren werkt, en al zeker niet als je vriendin naast je zit die wel twee behoorlijk functionerende voeten/benen heeft. Sommige mensen denken echt dat bumpers gemaakt zijn om te voelen dat je te ver zit. Daarom stel ik het volgende voor:

Elke straat heeft twee kanten, in plaats van alternerend parkeren gaan we het anders aanpakken. De ene kant is voor mensen die eigenlijk niet zo graag rijden, die hun wagen als een vervoersmiddel zien, en die mogen parkeren hoe ze willen. Tegen de borduur, op en over andere wagens, het maakt me niet uit, het is jullie eigen kant, have fun.

De andere kant is voor bestuurders die hun wagen wel graag zien, die graag met de wagen rijden, die bumpers zien als het einde en begin van hun wagen, en niet als iets om mee te botsen. Die zelf in de meest smalle plaats hun hand liever pletten dan de andere wagen te raken bij het openen van de deur als er een wagen naast hen staat. Die koude rillingen krijgen als ze nog maar het gevoel hebben dat hun velg even de borduur raakt. Mensen die als ze eens botsen evenveel inzitten met de andere als met hun wagen.

En denk nu niet dat je aan de ene kant enkel dure wagens zal zien, integendeel, al heb je een wrak van 17 jaar oud, zolang je maar respect hebt voor jou en de andere wagens.

Als ik een mail zie die begint met ‘beste jens’ is m’n eerste gedacht *delete*. Ik doe dit meestal uiteraard niet, de meeste mails die ik ontvang zijn professioneel, en het zou dom zijn om voor zoiets triviaal klanten te laten vallen, maar intussen erger ik er mij wel aan. Idem als mensen hun eigen bedrijfsnaam of hun eigen naam zonder hoofdletter schrijven. Het betuigt van weinig respect naar de ander en jezelf toe in mijn ogen. Bijna elk toetsenbord heeft 2 keer een caps toets en vaak nog een caps lock. Er is geen enkele andere functie waarvoor er drie toetsen op een toetsenbord staan, dus doe eens die moeite om een eigennaam met een hoofdletter te typen/schrijven.

Het ergert me zelf in die mate dat bij het replyen op een mail waarin m’n naam zonder hoodletter staat ik dit zal aanpassen, enkel m’n eigen naam. Als ze hun eigen naam zonder hoofdletter typen doe ik de moeite niet, dan draai ik eens met m’n ogen, erger me wat en denk er het mijne van. Dat je op IRC of een andere chat de zin niet begint met een hoofdletter, en geen of beperkt leestekens gebruikt, tot daaraantoe, maar ook daar, eigennamen met een hoofdletter graag.

Andere vinger dan maar zeker.

Daar die actieve rol niet helemaal geworden is wat de bedoeling was, en om later problemen met geld te vermijden had ik hem gevraagd of ik hem mocht uitkopen. In eerste instantie was het de bedoeling z’n aantal aandelen terug te brengen, of een andere tweede aandeelhouder te zoeken, maar een BVBA met maar 1 aandeelhouder is automatisch een eenpersoons-BVBA. Daar dit niet echt nadelen heeft hebben we dan maar hiervoor gekozen momenteel.

Daarnet een hapje gaan eten met de papa, het contract ondertekend waarin hij z’n aandelen verkoopt, en hem een pak poen gegeven.  Toen we bij de rekening aankwamen vroeg ik hem of ik deze nu moet betalen omdat ik aandelen gekocht heeft, of hij omdat hij net een mooie duit verdiend had? Het contract was echter duidelijk en stipuleert dat ik alle kosten op mij neem, dus heb ik nog maar wat extra geld uitgegeven vandaag.

Bij de oprichting was ik ook bij m’n andere ouder gaan aankloppen. De mama had me een paar duizend euro geleend om een deel van de  oprichtingskosten te kunnen betalen. Bij deze is die schuld ook volledig afgelost.

Ik ben vandaag even een schuldenvrij man, en Avocom is volledig van mij. Ik heb ook geen geld meer, maar wel een broodrooster die zorgt dat oud droog brood weer wat smakelijker wordt.

De chauffeur was achteruit gereden, zag me staan, op de remmen, en is wat blijven glijden over de sneeuw.

Resultaat: Spiegel eraf, blutsen in m’n wielkas en wat scharten op m’n deur.

Papieren ingevuld, telefoontje naar verzekeringsmakelaar, een halve week wachten en we hebben alweer een spiegel. In een camionette zonder ruiten zijn die dingen best handig. Nu nog even afwachten met deze vervelende periode op een expertise, en dan kan de rest hersteld worden.

Gisteren op het feestje van Barcamp Gent 3 had ik na de tweede cocktail, zoals het een goed chauffeur betaamt, besloten niet meer naar huis te rijden (dat liet me meteen ook toe er nog wat te drinken). Een overnachting bij Tys later ben ik opgestaan om samen met de rest van België te ontdekken dat er een mooi pak sneeuw lag. Het initele plan was om met het openbare vervoer terug naar m’n auto in Gent  te raken, maar met het sneeuwtapijt was de kans op niet rijdende bussen groot.

In de gang kwam ik iemand z’n papa tegen, die me wist te vertellen dat hij naar de Blaarmeersen moest, en dat dat met z’n 4×4 helemaal geen probleem ging zijn. Ik greep m’n kans en vroeg of hij me eventueel aan de Sint-Michiels parking kon afzetten. Het zou mij een wandeling door de sneeuw en de kans op het niet komen van de bussen besparen. Maar dat ging niet, het was 20 voor 10 en hij moest om 10u aan de Blaarmeersen staan, wat ‘helemaal de andere kant is’.

Een gemiste kans voor een goeie daad noem ik zoiets.

Blij dat De Lijn me niet in de steek gelaten heeft deze ochtend, de tram was mooi op tijd.