De ANWB heeft alvast een tooltje online gezet, zodat zowel auto- als treinforenzen kunnen berekenen wat ze volgend jaar extra kwijt zullen zijn. Het ding heet, heel simpel, de ANWB ReiskostenCheck. Geschrokken van de uitkomst? Er zijn vooralsnog een paar mogelijkheden om (deels) onder de lastenverzwaring uit te komen. Zo bestaat er de zogenaamde werkkostenregeling. Komt er eigenlijk op neer dat de werknemer zijn kerstpakket inlevert in ruil voor extra reiskostenvergoeding van de baas. Een kerstpakket inleveren is tenslotte wat minder pijnlijk dan honderd(en) euro’s per jaar extra kwijt zijn aan forenskosten. Voor leaserijders is er ook een opvallende ontsnappingsmogelijkheid: een elektrische auto. Al zal dat voor velen geen optie zijn. Belastingvoordeel weegt niet automatisch op tegen praktisch gebruiksgemak. Of het geitenwollen imago dat elektrische auto’s nou eenmaal hebben, en nog wel een tijdje zullen houden. Ironisch wel: dat komt eigenlijk ook door GroenLinks en hun bijna drammerige haast met duurzaam klimaatbeleid. Onder de streep heeft de partij van Jolande Sap zich in ieder geval niet populair gemaakt bij de gemiddelde forens, of die nou per auto of per trein reist. Politiek gezien moedig om op deze manier inkomsten te willen genereren om begrotingsgaten te vullen, of juist oneindig dom omdat die happy few toch best wel met heel veel zijn – en bijna allemaal stemrecht hebben.

CC-foto: Tubantia

De verschillen tussen verkiezingsbijeenkomsten van Barack Obama en Joe Biden kunnen niet groter zijn. Obama doet de grote steden aan, Biden het platteland. Obama spreekt in sportstadions, Biden in gymzalen. Obama trekt tienduizenden mensen, Biden honderden. Kortweg gezegd, de bijeenkomsten van Obama voelen aan als een popconcert, terwijl die van Biden de ambiance hadden van een jaarlijkse braderie. Toch vond ik ze allerminst saai. Biden weet namelijk iets toe te voegen dat Obama niet kan toevoegen: een personal touch.

De bijeenkomst van Biden die ik vier jaar geleden bijwoonde vond plaats in Martinsville, Virginia. Martinsville is een klein stadje in het zuiden van de staat. In tegenstelling tot andere delen van Virginia heeft het een sterk agrarisch karakter. Dan weet je dat de meeste mensen in de regio stemmen op de Republikeinen. Dat was duidelijk zichtbaar. In de auto op weg naar dit evenement reed ik langs veel huizen met in de tuin een “McCain – Palin 2008”-bord. Voor Biden was er dus veel werk te verzetten toen hij het podium beklom dat voor hem was neergezet in de gymzaal van een lokale vakschool.

Biden heeft een spreekstijl die pas echt indruk maakt als je hem van dichtbij meemaakt. Tijdens sommige momenten spreekt hij rustig en ingetogen terwijl hij op andere momenten staat te brullen alsof zijn leven ervan afhangt. Hij loopt rood aan in zijn gezicht, praat enorm luid en begint groots te gebaren. Die passie is best opmerkelijk als je bedenkt dat Biden drie keer per dag, zeven dagen per week, exact dezelfde speech (van de teleprompter) voordraagt. Na afloop sprak ik een lid van de Secret Service die opmerkte dat hij de speech inmiddels zo vaak heeft gehoord, dat hij hem zelf zou kunnen geven.

De speech van Biden duurde zo’n twintig minuten, dat is een derde korter dan de speeches die Obama geeft op zijn bijeenkomsten. Maar Bidens handelsmerk is niet de speech. Nee, waar hij echt goed in is, is om persoonlijk contact te maken met de mensen die voor hem gekomen zijn. Dat doet hij voorafgaand aan zijn speech door alle lokale prominenten uitgebreid te bedanken. Hij leest het op van een blaadje maar de mensen zijn maar wat vereerd om genoemd te worden. Aangekomen bij de burgemeester maakt Biden zijn standaardgrapje: “President en vice-president, dat zijn lastige banen. Maar burgemeester, dat is helemaal lastig: iedereen weet waar je woont!”

Reisgenoot Lars Duursma op de foto met Biden

Na afloop nam hij maar liefst een half uur de tijd om iedereen die wilde de hand te schudden. Obama deed dat ook maar lang niet zo uitgebreid als Biden. Ik had zelfs de kans om de toenmalige senator een vraag stellen. Ik vroeg hem of hij het leuk vindt om drie keer per dag, zeven dagen per week hetzelfde verhaal op te dienen. “Ik vind het enorm leuk om direct met de kiezers te praten,” luidde zijn diplomatieke antwoord (terwijl ik hem overigens de hand schudde). En mijn reisgenoot Lars Duursma wist Biden zelfs te strikken voor een foto.

Hoezeer hij ook probeert om één van de gewone mensen daar te zijn, is hij dat niet. Dat wordt duidelijk door de enorme beveiliging die alle kandidaten voor het (vice)presidentschap krijgen. Terwijl hij iedereen langs gaat die hem een hand wil geven, blijven meerdere leden van de Secret Service heel dicht bij hem in de buurt. Ze houden alles nauwlettend in de gaten. Biden deelt graag handtekeningen uit maar alleen met zijn eigen pen (die van jou zou zomaar een wapen kunnen zijn). En toen een wat oudere, gezettere vrouw Biden een knuffel gaf, gebeurde dat niet zonder dat de Secret Service Bidens schouders vastpakte en een ander de handen van de vrouw. Hij mag dan geliefd zijn, het is de taak van de Secret Service om te voorkomen dat hij  letterlijk wordt doodgeknuffeld.

Victor Vlam is redacteur van de WarRoom en geeft in een zesdelige serie elke donderdag een kijkje achter de schermen van de Amerikaanse campagnes. Deze verhalen maken onderdeel uit van zijn lezingen over Amerika die hij geeft voor bedrijven, overheid, politieke partijen en andere organisaties.

Snotballetjes
Je baas ziet dus dat je zo’n zestien keer op een dag naar de koffieautomaat loopt, niet zozeer om koffie te halen maar puur voor de ‘social walk’. Hij ziet ook in welke richting je jouw snotballetjes schiet. Hoe vaak je op Twitter en Facebook zit in zijn tijd en dus ook wanneer – en met welke collega – je ‘flirt’.

We kunnen, als werkend Nederland, ons dan afvragen in welke mate dit gerechtvaardigd is. We hebben immers allemaal dagen dat we minder hard werken dan andere dagen, of periodes waarin we nou eenmaal niet zo scherp zijn. Als een werkgever ziet dat een werknemer aan het falen is, aan de hand van informatie die tot hem is gekomen door middel van afluisteren, kan hij hem daarvoor niet ontslaan. Toch zou hij dan zijn pijlen gericht hebben op die ene werknemer en alles op alles zetten om iets te vinden wat hem niet zint. Om hem op basis daarvan weg te kunnen werken.

Weekend Centerparks
Meer dan eenderde van de werkgevers leest mee met de e-mails die verstuurd worden. Daar gaat ons gevoel voor privacy. Denk je een aanlokkelijke e-mail te sturen naar die klant, in de hoop dat hij wat met je wil drinken na afloop van de afspraak, leest je baas fijn mee over je schouder. Stuur je een mailtje naar je vriendengroep over het weekendje weg (wat je uiteraard ook vanuit je werk hebt geboekt), leest je baas wederom mee en kan hij zelfs ‘Groetjes van Jo’ eronder typen als hij zou willen.

Alles wat je mailt, kan tegen je gebruikt worden.

FNV en SP, bundel jullie krachten!
Welke wetgeving zou er nodig zijn om dit te verbieden? Het is klaarblijkelijk onder de huidige wetgeving mogelijk. Zou dit weer een grijs gebied zijn, of wordt dit in ons land gedoogd? Hoe dan ook is dit opmerkelijk. Opmerkelijk is dan eigenlijk nog een understatement. Het is een onderzoek onder de leden van het FNV wel waard. Een goed nieuw actiepunt. Kunnen ze hun oranje vestjes ook weer uit de mottenballen trekken en het Malieveld weer bestormen. Ongetwijfeld zijn er wel wat enthousiaste SP’ers te vinden die ook altijd te porren zijn voor “AXIE!”. Ik zeg; doen. Nu. Ga de straten op voor onze privacyrechten, de rechten van de werknemers.

Giselle wil zelf haar snotballetjes zorgeloos naar links schieten en probeert nog steeds de prullenbak te raken.

CC-Foto: ‘leko-m‘

De Alfa Romeo 1900 uit 1950 liet bijzonder veel, en veel bijzonder kroost na. Er kwam onder meer een jeep uit voort, de Matta (1952). ‘Gek’ in het Italiaans. Het Italiaanse leger kocht er ruim tweeduizend van. Het 1953 Disco Volante concept borduurde eveneens voort op de 1900, waar Jaguar naar moet hebben gekeken voor hun latere E-type. En dan de B.A.T. 5, 7 en 9 die tussen 1953 en 1955 jaarlijks het licht zagen. Daar hebben Amerikaanse konten tijdenlang hun vinnen aan overgehouden. Onderhuids werden deze Alfamodellen voorzien van een versie van het legendarische twincam blok dat in de 1900 geboren werd. Deels nog van ijzer, werd het later all-alu, en representeerde tot in 1994 het Alfageluid.

B.A.T. 5 achter lijnenverstorende dame

(foto: conceptcarz)

B.A.T. staat voor Berlinetta Aerodinamica Tecnica. Een serie vingeroefening van Alfa en ontwerphuis Bertone om te zien wat er op stroomlijngebied en styling mogelijk was. Dat er qua styling veel mogelijk bleek, is visueel evident, maar ook op stroomlijngebied scoorden de B.A.T. mobielen verdomd goed. Ze bereikten een Cw waarde van 0.19, waar men zelfs nu nog een puntje aan kan zuigen. Technisch gebaseerd op de Alfa 1900 deed het uiterlijk iedereen verstommen toen B.A.T. 5 in 1953 op de autosalon van Turijn aan het publiek werd voorgesteld. B.A.T. 7 in 1954 gaf nog meer stof tot natekenen nadenken. De B.A.T. 9 uit 1955 nam vervolgens iets gas terug, en deed het wat ingetogener met enigszins functionele, rechtuitstabiliteit gevende verticale vinnen. Vinnen die later op z’n Amerikaans steeds platter en daarmee nuttelozer werden.

Nog een batrij. Slordig uitgericht. Van links naar rechts: 7, 9, 5

(foto: conceptcarz)

Alfa liet het niet alleen bij concepten. In de Alfa Romeo Giulietta en Giulia Sprint Speciale’s die afgeleid van de competitie 750SS tussen 1959 en 1967 voor straatgebruik werden gebouwd, zie je de B.A.T. lijnen terug. Met een bruikbare fraaie Cw waarde van 0.28 gaf de 1290 cc metende twincam van 80 pk bij 5700 tpm de 1300 Giulietta SS een top van 160 km/u. Vanaf 1963 ging de 1600 Giulia SS met een 1570 cc metende twincam van 112 pk bij 6500 tpm zelfs naar de 200 km/u. Niet matta voor iets dat in 1950 begon. Waar Alfa dit jaar naar terugkijkt met een vervolgconcept gebaseerd op zo’n 1900 nazaat. De Disco Volante 2012. Ook met iets twincam-achtigs, alleen wel dubbel in 4.7 liter V8 vorm. Dezelfde 8C Competizione motor als in een eerdere terugblik. In 2008 creëerde Alfa de B.A.T. 11 als leerzaam eerbetoon aan haar verleden.

Vinnen van B.A.T. 7 (boven) en B.A.T. 9 (onder)

(foto’s: conceptcarz)

Alfa Romeo-Bertone B.A.T. 5, 7, 9
Constructie: zelfdragende stalen carrosserie met deels aluminium opbouw. Gewicht: circa 1100 kilo. Motor: 1975 cc DOHC viercilinder. Vermogen: 115 pk bij 5500 tpm. Versnellingsbak: 5 versnellingen. Topsnelheid: 180-200 km/u.

Oogt futuristischer dan het klinkt

Jeremy rond 1955 over B.A.T.

Meer B.A.T. en (afgeleide) Alfa’s bij conceptcarz, waar al dan niet via Alfa alle foto’s vandaan komen.

Docenten op sociale media
Er zijn ongetwijfeld docenten die op hun vrije zaterdagavond de twitteraccounts van leerlingen afstruinen, op zoek naar wat zij zelfdestructief gedrag vinden. Net zo goed als er leerlingen zijn die het twitteraccount zonder slotje van die ene docent in de gaten houden om te kijken of er ook iets over hen getweet wordt. Prima. Voor overlast (te veel mentions of zoiets dergelijks) heeft Twitter een knopje gemaakt: Block.

Er zullen echter weinig docenten zijn die een twitteraccount voor hun leerlingen aanmaken. Docenten die twitteren hebben veelal hun account in hun vrije tijd aangemaakt – in het geval van de jongere generatie misschien zelfs voordat ze überhaupt voor de klas stonden – en gebruiken hem ook zo. Om te zeggen dat het ze niets kan schelen wat hun leerlingen buiten school doen is dan weer overdreven, maar actief meelezen op hun twitteraccount is voor hen dan toch een stap te ver. “En, wat heb jij gedaan dit weekend?” volstaat voor de meeste docenten prima – oude én nieuwe garde.

YOLO!
Sociale media kunnen de docent ook helpen om in contact te blijven met de jongerencultuur; sites als 9GAG of de trending topics op Twitter zijn hier een prima middel voor. En dat waarderen leerlingen dan weer wél, zeker als de docent hier ook actief gebruik van maakt. Een zinnetje als “I was doing the dishes when the phone rang” kan een Engelsdocent prima helpen om de Present Continuous uit te leggen, maar “I was paying attention in class, but then I took an arrow to the knee” houdt de leerlingen er net iets beter bij.

Driekwart van de docenten heeft, met gebruik van hun gezond verstand, een ingebouwde twittercode. Voeg leerlingen niet toe op Facebook tenzij je jezelf dagelijks wil censureren (die dronken foto van gisteren toch maar niet online zetten). De meeste collega’s houden er de simpele doch effectieve vuistregel “pas na hun afstuderen” erop na, en dat werkt prima. En áls je het dan over school hebt op sociale media, houd het dan bij de leuke dingen.

Janou Petit is een twitterende docent Engels. Ze laat haar leerlingen lekker met rust op de sociale media.

De gasten in onderstaand filmpje hadden ons bij ‘my balls’, ‘pie’ en ‘adjust my balls’. Iets met wetenschap. En ballen. Heel veel harde ballen. Die tegen elkaar ketsen. Ballen. Ballen. Ballen.

De zombie-apocalypse is eindelijk hier
Verberg oma op zolder, haal de kruisbogen, koevoeten en kettingzagen uit de schuur en timmer planken voor je ruiten. De zombie-apocalypse, waar het CDC ons 2011 al voor waarschuwde is gearriveerd. Toegegeven, de buurvrouw voert nog steeds de duiven vanuit haar raam en mensen varen – alsof er niet aan de hand is – met onblote lijven in de bootjes door de grachten. Maar de tekenen zijn er. Zondag werd er al een man doodgeschoten door een politieagent in Miami. De man was zijn slachtoffer aan het opeten. Als dat niet genoeg The Walking Dead voor je is, dan weten wij het ook niet meer. Wij gaan in ieder geval niet wachten tot we gevangen zitten in ons toilet, wachtend op onze dood. Je kan ons vinden in de arcadehal in Scheveningen, achter de House of the Dead-kast, saving our face zeg maar.

Game of Lols
Game of Thrones is alweer bijna afgelopen. Gelukkig kunnen we voor onze wekelijkse portie borsten, bloed en afgerukte ledematen binnenkort weer kijken naar True Blood. Buzzfeed zette voor hen die niet zonder GoT kunnen, even het laatste seizoen uiteen. In gifs, altijd leuk. Bijna net zo leuk als Gameoflols.

Ga uit je dak op Super Shark
Wat is cooler dan Super Shark? Mega Shark vs. Crocosaurus, zeg je? Sharktopus? Je bent gek. Het enige wat cooler is dan Super Shark is Super Shark op een groovy beat.

Tien dingen
Tien ontwikkelingen bij Apple die Steve Jobs in zijn graf doen rondtollen. Tien wetenschappelijke conceptenTien dingen die je Romney of Obama niet zal horen zeggen. Tien dingen die je niet van knuffel-alien ET wist. Tien films die – met of zonder Palm d’Or – de moeite waard zijn om te kijken.

‘Egypte is sterk, maar verlamd’
Alaa Al-Aswany is een van de belangrijkste schrijvers (en tandartsen) in Egypte. Zijn maatschappijkritische essays, columns en boeken (The Yacoubian Building) vormen al jaren een belangrijk politiek tegengeluid. Eerst tegen Mubarak en zijn zoon Gamal, nu de militaire leiders van SCAF. Al-Jazeera sprak hem uitgebreid over de staat van het land na de eerste vrije verkiezingen in jaren.

Rondje van Pavlov geeft elke woensdag een overzicht van de meest opmerkelijke blogposts, interviews, muziek of filmpjes van de afgelopen week.

Een korte samenvatting van de verzoeken uit Brussel: Nederland moet de pensioenleeftijd koppelen aan de levensverwachting en dus verhogen, de gezondheidszorg moet beter op de vergrijzing worden ingesteld, arbeidsparticipatie moet omhoog voor specifieke doelgroepen (vrouwen, gehandicapten, ouderen, migranten) en werken moet aantrekkelijker worden door niet-kostwinners.

Nederland moet bovendien inzetten op innovatie, met extra aandacht voor topsectoren. En, daar is-ie, de huizenmarkt moet vervormd worden middels het afschaffen (in fases) van de hypotheekrente-afrek.Bovendien moet er meer marktwerking in de huursector komen, terwijl de sociale huur de inkomenslijn van huurders beter aan moet houden. De uitgebreide voorwaarden zijn hier te lezen.

Strategische speler
Sinds Ahmad Shah Durani in 1747 Afghanistan stichtte, is het land het strijdtoneel geweest van vele oorlogen; tussen de Engelsen en de Russen, invasies van Perzie (Iran), bezetting door de Russen, etc. Afghanistan is al vele eeuwen strategisch belangrijk. Het ligt tussen Pakistan en Iran, grenst aan China en in de nabijheid van Rusland. Het was al een belangrijk doorvoerland in de vroege handel tussen Europa en Azië. Afghanistan is nooit een eenheidstaat geweest. Na meer dan tien jaar oorlog wordt nu gesproken over terugtrekking.  De NAVO en de Amerikanen hebben vele fouten gemaakt in Afghanistan, maar helemaal terugtreden in 2014, zou de grootste fout van allen zijn.

Utopische modelstaat
Niemand kan pretenderen dat Afghanistan nu een utopische modelstaat is wat het Westen beloofde in 2001 toen de Amerikanen binnenvielen, maar in alle gevallen is het een beter land geworden na de middeleeuwse toestanden onder het Talibanbewind met duidelijke tekenen dat ze op de goede weg zijn. Meer dan 8 miljoen kinderen (omhoog van 1 miljoen in 2001) hebben nu toegang tot lager en middelbaar onderwijs met getrainde leraren en tekstboeken  en meer dan 115.000 studenten studeren aan een van de 25 universiteiten. De gezondheidszorg is aanzienlijk verbeterd alsook het lot van vrouwen en kinderen. Recente opiniepeilingen in Afghanistan, met al de mogelijke  fouten, laten een patroon zien: meer dan twee derde van de bevolking heeft geen enkele sympathie meer om terug te gaan naar de Taliban tijd, in 2009 was dat een derde. Een duidelijke meerderheid zegt dat ze blij is met hun nationale en provinciale overheden.

Universiteit
Vorige week bezocht ik de Onderwijsuniversiteit van Kabul. In 2002 waren er 1200 studenten, nu 6000, waaronder 3000 vrouwen. De baas van de Universiteit van Kandahar, het aardsconservatieve Taliban bolwerk in het zuiden, vertelde me trots dat er nu onder zijn 4020 studenten nu al 280 vrouwen zijn. De Nederlandse ambassade hier doet haar uiterste best om mee te werken. Er is een Nationaal Landbouwkundig Onderwijscentrum dat leraren traint voor landbouwscholen in de provincie. Het is een samenwerkingsproject met de Landbouwuniversiteit van Wageningen. Dit jaar worden de eerste 88 leraren opgeleid door Afghaanse docenten die daarvoor getraind zijn in Wageningen.
Dit alles leidt tot een relatieve stabiliteit. De Taliban activiteiten in het zuiden zullen nog wel enige tijd voortduren, maar het Afghaanse leger kan de zaak waarschijnlijk onder controle houden en dit zal de regering in staat stellen om het land bij elkaar te houden, Afghanistan is voor het eerst in haar geschiedenis min of meer een eenheidsstaat.  Het is de verwachting dat in de komende jaren de Taliban zullen inzien dat ze, vooral ook economisch,  beter af zullen zijn als ze hun wapens neerleggen en normaal aan het politieke proces gaan deelnemen.

Obama, Hollande…
Het Westen heeft een belangrijke rol te spelen in het bereiken van deze minst slechte uitkomst. Tegen het einde van 2014, als alle 130.000 troepen van het westen hier weg zullen zijn, moet het Afghaanse leger in staat zijn om voor de veiligheid te zorgen. Omdat Afghanistan nog niet genoeg middelen heeft om voor haar eigen veiligheid te betalen moet het westen vanaf 2014 ongeveer 5 miljard dollar per jaar  bijdragen aan steun voor het Afghaanse leger.
Sommigen zullen zeggen dat dat een slechte deal is in deze tijd van economische crisis in Europa en Amerika, maar deze kosten zijn slechts een fractie van de 120 miljard  dollar die de Amerikanen jaarlijks alleen hebben gespendeerd in de afgelopen tien jaar. Bovendien weten we maar al te goed hoe het hier volledig uit de hand kan lopen.

In de laatste weken is de hele international jet-set hier op bezoek geweest. Obama zelf en vandaag zijn collega Hollande, die zei dat de Franse troepen hier klaar zijn en dat Frankrijk kan gaan.

Het is te hopen, dat het Westen Afghanistan niet vergeet en blijft ondersteunen  met ontwikkelingshulp om de vele idealen van de Afghanen te helpen realiseren. Het is ook te hopen dat de westerse pers eens oog krijgt voor meer dan soldaten en oorlogvoeren. Voor een beetje journalist liggen andere positieve voorbeelden hier voor het oprapen. Ik vraag me met The Economist af waarom er in onze pers zo negatief over Afghanistan wordt geschreven?

De Afghanen willen niets liever dan hier gelukkig samenleven, met onderwijs voor hun kinderen en een redelijke gezondheidszorg. Is er een verschil tussen Afghanen en Nederlanders?

Leo Schellekens is werkzaam als UNESCO Adviseur voor de Minister voor Hoger Onderwijs in Kabul

Maar amper een week na de val van het kabinet was de PvdA in een klap opeens twintig procent van haar virtuele zetels kwijt. Het gevolg van de principiële keuze niet mee te doen met de triomfantelijke technocraten van het lichtgroen-rechtse Kunduz-akkoord. Gek zou je ervan worden, maar dat zou verspilde moeite zijn . Want juist het Kunduz-akkoord toont de relevantie aan van de sociaal-democratie in 2012. Het kapitaal was immers nog nooit zo machtig. 

Achterhaalde echo?
Een oude socialistische kreet als ‘het breidelen van het kapitaal’ lijkt anno nu een licht jeukende, achterhaalde echo uit een ver verleden, maar niets is minder waar. Het kapitalisme is op haar hoogtepunt. Kapitaal stroomt in haar eindeloze zoektocht naar waardevermeerdering sneller en in grotere omvang over de wereld dan ooit. Het brengt groei, het slecht grenzen, maar wordt daardoor ook steeds ongrijpbaarder. Sterker nog: het heeft meer grip op ons dan andersom.

Een mooi voorbeeld is de recente Eurocrisis. Eurolanden vrezen met grote vreze voor een afwaardering van hun kredietstatus door de oppermachtige ratingagencies en houden zich aan wat zij beschouwen als de ‘natuurwetten’ van de markt. Helaas dansen politici ook in Nederland maar al te graag naar de pijpen van de markt. Met het Kunduz-akkoord, onder de noemer van ‘verantwoordelijkheid nemen’, zagen we al dat alles vloeibaar wordt onder druk van de beursvloer. Liberalen veranderen in overtuigde belastingverhogers en linkse groenen in heldhaftige beschermers van de portemonnee van de rijken. Want in het paniekakkoord van Kunduz I was geen hapsnap maatregel te gek. Zolang het tekort in 2013 maar onder de 3% komt en het damrak, the city en Wall Street blij blijven. Aan de lange termijn werden weinig woorden vuilgemaakt, op een plan om de woningmarkt te verzieken na.

Winnaars en verliezers
Maar het onbegrensde kapitalisme heeft meer gevolgen dan een achterkamertjesakkoord van angsthazen, het drijft ook de samenleving uit elkaar. Want het proces van globalisering, het ultieme gevolg van oneindig vrij kapitaal, kent niet alleen winnaars, maar voornamelijk verliezers. Voor de winnaars, meestal hoogopgeleid en internationaal georiënteerd, biedt globalisering vooral kansen: wonen, werken, reizen en ondernemen kan op de hele planeet. Zij hebben zin in de toekomst! Maar globalisering kent ook een keerzijde en voor veel, vooral lager opgeleiden, is dit anders. Hun banen verdwijnen naar goedkopere landen, contracten worden onder druk van globalisering minder zeker en hun wijken veranderen. Meer en meer krijgen mensen het idee dat ze de grip verliezen op hun eigen leven. En gefocust op de heilige 3%, zijn de smeders van dit akkoord blind geweest voor dit gevoel van onmacht dat zoveel mensen hebben in dit land. Dit belangenconflict leidt tot een botsing tussen deze groepen, een botsing die meer en meer zichtbaar wordt in de politiek. Waar partijen als D66 en in minder mate Groenlinks vooral de belangen van de hoogopgeleiden verdedigen, bedienen partijen als de PVV en SP voornamelijk de lager opgeleiden.

Ontbrekende puzzelstukje
Is het niet de sociaal-democratie, die is ontstaan met als doel de grip op het kapitaal weer terug te krijgen? Is het niet de sociaal-democratie, die ontstaan is uit een verbond van alle lagen binnen de samenleving? In deze tijd waarin we de grip op onze economie en ons eigen leven zijn kwijtgeraakt, in deze tijd waarin groepen tegenover elkaar komen te staan en het dictaat van de markt als natuurwet wordt gezien, heeft de sociaal-democratie het ontbrekende puzzelstukje in handen. Laat de PvdA dit puzzelstukje weer op de juiste plaats leggen, en laat al die mensen die denken alle grip volledig kwijt te zijn, het heft weer in eigen handen nemen.

Rick Jonker, voorzitter Jonge Socialisten in de PvdA
Jules Blaisse, Politiek Secretaris Jonge Socialisten in de PvdA

CC-Foto: Sebastiaan ter Burg

In de strijd om zijn herverkiezing heeft President Obama een niet zo geheim wapen: zijn immens populaire vrouw Michelle. Naarmate de verkiezingen dichterbij komen, lijkt de rol van de First Lady alleen maar toe te nemen. Wie de laatste tijd de tv aanzet in Amerika moet zijn best doen om Michelle niet op het scherm tegen te komen. Waar het vroeger nog uitzonderlijk was dat de First Lady te gast is in een tv-programma, is Obama zo frequent te gast bij talkshows, nieuwsprogramma’s en zelfs reality shows, dat het niet eens meer tot hogere kijkcijfers leidt. Om haar in dit verkiezingsjaar nog duidelijker in beeld te krijgen, lanceerde ze gisteren haar boek - getiteld American Grown – over de groentetuin achter het Witte Huis.

Ondanks dat ze vier jaar geleden moest wennen aan het constant op haar gerichte spotlight, is ze uitgegroeid tot een bijzonder mediagenieke presidentsvrouw. First Ladies komen soms elitair en afstandelijk over, zij juist innemend en toegankelijk. Anderen komen stijf en ongemakkelijk over, zij juist gevat en spontaan. Daar komt bij dat ze een voortreffelijk gevoel voor publiciteit heeft. Vorig jaar liet ze zich ‘undercover’ fotograferen terwijl ze winkelde bij Target, zeg maar de Amerikaanse HEMA. De foto beheerste dagenlang het Amerikaanse nieuws. Een betere manier om duidelijk te maken dat ze ondanks de pracht en praal heel gewoon is gebleven, was nauwelijks denkbaar.

Immense populariteit
Het is een verklaring voor haar immense populariteit. In peilingen scoort Michelle zo’n twintig punten hoger dan haar man. In zekere zin is dat ook weer niet gek. Michelle hoeft in tegenstelling tot Barack immers niet de politieke keuzes te maken die altijd bepaalde mensen ontevreden achterlaten. Toch kan ze die populariteit inzetten voor haar mans herverkiezing. Ze prijst hem veelvuldig. De subtiele boodschap: als een gewone vrouw zoals zij hem steunt, waarom dan jij ook niet?

Maar niet alleen haar imago is dik in orde, ook de manier waarop ze haar functie vervult wordt veel geprezen. De First Lady heeft geen officiële taken en krijgt geen salaris maar ze heeft wel een staf bestaande uit 22 man. Waar de President kantoor houdt in de West Wing, doet de First Lady dat in de East Wing. Volgens traditie is de First Lady de gastvrouw van het Witte Huis. In haar naam worden de sociale activiteiten van het Witte Huis georganiseerd. Maar in de afgelopen eeuw is het gebruikelijk geworden dat de First Lady zich publiekelijk inspant voor een goed doel. Nancy Reagan zette zich in voor de ‘Just Say No’-campagne tegen drugs, Laura Bush, een voormalige bibliothecaresse, voor geletterdheid en Michelle Obama wil Amerika’s veel te dikke jeugd helpen afvallen.

Strijd tegen obesitas
De doelen hebben wat gemeen: ze zijn niet controversieel. Niemand in Amerika is voor te dikke kinderen. Slechts één voormalig First Lady hield zich daar niet aan: Hillary Clinton. Zij kreeg de taak om begin jaren negentig de controversiële hervormingen van de gezondheidszorg door het Congres te loodsen. Hoewel tijdens de campagne van Bill er vaak grappen werden gemaakt over het feit dat je met een stem op hem je Hillary er gratis bij kreeg (“two for the price of one”), werd haar politieke rol niet gewaardeerd. Haar populariteit nam af en haar wetsvoorstel werd afgeschoten.

Michelle is minder activistisch dan Hillary. Toch krijgen haar initiatieven tegen kinderobesitas soms ook kritiek. Het zou betutteling en bemoeizucht van de overheid zijn. Maar Obama ontkende gisteren in een interview dat het daarmee te maken heeft: “It isn’t about governement telling people what to do. It’s designed to give families information, support and resources to find their own solutions.”

Gezien dit alles is het gemakkelijk te vergeten dat Michelle ook nog een succesvolle carrière achter de rug heeft als advocate en decaan van de University of Chicago. Net zoals Hillary als First Lady krijgt Michelle regelmatig de vraag of ze zelf geen politieke ambities heeft. Haar antwoord? “I have no interest in politics, never have, never will,” zei ze gisteren. Dat is misschien waar, maar het benadrukken van haar afkeer van politiek is ook wel weer een politiek handige manier om haar imago te bevorderen. Dat soort antwoorden hoort de herverkiezingscampagne van haar man graag.

Foto CC: Obama for America

Victor Vlam is redacteur van de WarRoom en voerde in 2008 campagne voor zowel Barack Obama als John McCain.

Arthur: Ha die Joost! Jezus man, dat is lang geleden! Ik denk nog vaak en met veel weemoed terug aan de tijd dat wij de Margriet voor Mannen hadden op jouw ooit zo spraakmakende en vernieuwende website, met leuke recepten, televisie- en muziektips, versieradviezen vijftigplussers, respectvolle anekdotes uit de tijd dat we allebei nog de studentenflat op Kattenburg uitwoonden en natuurlijk bleef de literatuur niet onbesproken, onze grote gedeelde liefde. Ik ben inmiddels doorgedrongen tot de bovenwereld en heb nu een wekelijkse column in de Volkskrant, getiteld Ik Arthur van Amerongen. Die is razend populair en ik krijg nu dagelijks minimal tien huwelijksaanzoek uit IJburg en andere kanswijken waaronder Zoetermeer. Ik zag dat je een nieuw boek uit hebt, getiteld Het Immigratietaboe, en ik begrijp via via dat dat veel stof doet opwaaien. Ik heb het helaas nog niet kunnen lezen omdat ik op werkbezoek ben in Spanje en Portugal en vooral de sportkranten lees over het naderende EK (football that is, my dear friend). Over de bovenwereld gesproken: ik begreep uit betrouwbare bron dat jij zelfs in het praatprogramma van Andries Knevel en Arie Boomsma zat, heb je daarin verteld over jouw religieuze ervaringen of ging het over Het Immigratietaboe? Shoot! Ik wil alles weten!

Joost: Hé man, bovenwereld-onderwereld, daar snijd je me wel een thema aan. Ik ben natuurlijk maar een gewoon burgermannetje en heb de onderwereld nooit zo leren kennen als jij, zoals ik nu ook weer mag lezen in de column in de Volkskrant over crack en Suri’s en hoeren en deze of gene verlaten huisvrouw met een bakfiets waar je dan weer zonodig mee moet neuken. Mijn god, Arthur, hebben we nu niet zo langzamerhand een leeftijd bereikt dat het anders moet? Gelukkig zag ik je ook weer op een foto langskomen op een golfbaan te Portugal, die zo hoorde ik, in het bezit zou zijn van Joost den Draaijer. Ken je die ook al? Trouwens, nu we het toch hebben over bovenwereld-onderwereld, hoe zit dat trouwens met deze site DeJaap, tot welke wereld behoort die? Volgens mij zijn het hier allemaal D66-types die echte banen hebben en waarvan de boeken bij echte uitgeverijen worden gepubliceerd. Dus wat ik nu hier weer doe…

Verder haal je het zoals gewoonlijk weer helemaal door elkaar. Die Boomsma is van de KRO hoor, en ook helemaal geen homo, voor je daar weer over gaat beginnen. Jaja, dat was me wat, dat Knevel en van de Brink. Ik zat dan toch maar mooi aan tafel met Marco Borsato. Die maakte de hele avond een onwaarschijnlijk sacherijnige indruk. Er was iets. Maar wat? Na afloop was het nog gezellig met Tijs in de schmink. Hard werken zo’n programma. Ze beginnen al om negen uur, en om één uur in de nacht verlaten ze de studio. En dat vijf dagen achter elkaar. Weet je dat ze die avond wel één miljoen kijkers hadden? Ik kan me daar helemaal geen voorstelling van maken. Over bovenwereld gesproken. Dan ben je wel eventjes helemaal kopje boven. Het is een wonder dat ik toch zo gewoon blijf. Wat ik van jou niet kan zeggen. Staat mijnheer een keertje in de kleurenbijlage van de Volkskrant, gaat die van de weeromstuit drie maanden in Amsterdam hangen, krijgt een fatale ruzie met Paula en neukt de halve stad plat, zogenaamd vanwege lullevedu, raakt aan de crack en wat niet al.

A: Ik hoor het al, je bent gewoon jaloers! Het wordt tijd dat je weer aan de drank gaat, ouwe, na decennia geheelonthouding op doktersadvies. Pero bueno. Dat boek van jou, hoe zit dat precies? Is het waar dat je gewoon stelt dat immigranten van een niet nader te noemen niet-westerse religie een lager IQ hebben dan wij, de autochtonen? En waar baseer je dat op, heb je schedelmetingen verricht in de geest van Lombroso en professor Buikhuijsen? Ik voel me altijd zo gematigd in jouw al dan niet virtuele aanwezigheid, ik word dan een soort Gutmensch die normaliter goed gedijt en welig tiert op Joop.nl. Ik zal eens navragen bij dhr. Bert Brussen, mijn patroon, of het inderdaad waar is dat zijn achterban overwegend bestaat uit brave, hardwerkend D66-menschjes. Als dat waar is, die valse aantijging, hoe komt het dan dat ik door de ballotage ben gerold? Nou? Waar heb je het nou eigenlijk over gehad bij die Knevel & Co? Ook merkwaardig dat ze jou uitnodigen met jouw illustere achtergrond, je zat zeker nog niet in het kaartenbakje daar. Enfin, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Overigens ben ik door mijn uitgever, de jouw welbekende heer Vic van de Reijt, gepositioneerd als een onvervalste gonzo-auteur, in de geest van Hunter S. Thompson, en verder gekruid met toefjes Jan Cremer en Malcolm Lowry. Nou ja! Somebody has to do the dirty work, nietwaar? Dat betekent wel dat ik moet leven zoals ik nu leef, en bij de Volkskrant zijn ze ook blij omdat ik samen met de onvolprezen Gummba tegengas geef aan Aaf en Nico Dijkshoorn. Maar goed, ik dwaal af, dat boek van jou, de immigratie enzo, kom je inderdaad met nieuwe bevindingen? Die Tijs, die is toch wel homo? Of haal ik nu iedereen door elkaar? Die deed toch Geer en Tijs bij SBS6?

Excuusracist
J: Ach, Arthur, jij bent daar gewoon de excuusracist van dienst. Ik ken ze wel, die D66-mensen. Ze staan zogenaamd open voor alles. Nee, dan de refo’s. Die hebben tenminste principes. Die geven niet mee als je ertegenaan stompt. Ik heb begrepen trouwens dat Brussen ook een refo is, net als jij. Ook mijn lief is een refo van huis uit, dus mij hoef je daar niets over te vertellen. Trouwens over dat IQ, ik maakte Tijs in de schmink heel blij met de mededeling dat refo’s een hoger IQ hebben dan katholieken. Daarna liet ik een veelbetekenende stilte vallen en bracht ik de slag toe: ‘Maar atheïsten zoals ik gaan daar vele keren overheen.’
Tijs kon daar dan wel om lachen, maar het ging niet van harte. Eerlijk gezegd vind ik refo’s die gewoon refo zijn gebleven ronduit ontroerend. Ze hebben iets dappers. Zoals Bert de Vries. Daar ben ik eens langs geweest, in Bennekom. Bert was geheel in het driedelige pak, het was een snikhete dag, maar zijn vrouw droeg een strak tijgerbroekje. Dat zijn dingen die je niet snel vergeet. Overigens komt Brussen ook uit Bennekom, is het niet? Dan moet hij maar de groeten doen aan die andere Bert. Want iedereen kent elkaar daar natuurlijk. Heten ze allemaal Bert daar? Is Bert soms de refovariant van Mohammed?

Maar ik dwaal af. Ja, als het gaat om de wetenschappelijke kant van ons bestaan, dan ben jij inderdaad een soort softie. Dus DeJaap, dat past je wel. Jij hebt de mensen op de ultrarechtse site De Dagelijkse Standaard woedend gemaakt toen je zo begon te zeiken over Wilders, dat die een mavoklantje zou zijn. Ja, dat moet ze hier op DeJaap als muziek in de oren klinken.

Multicultisfeer
Maar laten we het maar niet over Wilders hebben, want de tuindeuren staan open, de zon schijnt, mijn lief loopt zingend door het huis en de kraaien in de populieren hebben kleintjes gekregen. Dit is geen dag om het over Wilders te hebben en weer ruzie te gaan maken. Ik ben trouwens sowieso in een multicultisfeer. Hoewel. Ik moest een portemonnee kopen, dus ik ging de stad in, dat wil zeggen de Javastraat, die ken je vast nog wel. Wat bleek. Alle normale winkels waren dicht, maar alle Turkse winkels waren open. Het was sowieso een komen en gaan van onze islamitische landgenoten. Ze waren in opperbeste stemming. De baard strak geknipt (hoe krijgen ze dat toch zo rechthoekig?) en de vrouwtjes in vers gestreken lappen. Ik zo’n winkel in. Of ze ook portemonnees hadden. Jawel hoor. Maar wat bleek, ze hadden alleen maar portemonnees met kettingen om je sleutels aan vast te maken. Zo’n ketting die er helemaal uitviel als je hem open maakte. Dat leek me nu weer bijzonder onhandig, want je gaat je geld toch niet bewaren op dezelfde plek als je sleutels? Ja, zei die man, maar die ketting kon je er ook af halen. Hallo! Het eindresultaat is dat ik nog steeds geen portemonnee heb. Hoe vind je die. Nu wil ik het niet over IQ en etniciteit hebben, want dan word je weer boos, maar het is toch wel een beetje dom om een portemonnee te verkopen met een ketting die je er dan vervolgens zelf vanaf moet halen. Maar daar gaat mijn boek niet over hoor. Dat is een heel ernstig boek met echte wetenschappers erin.

A: De Javastraat! Breek me de bek niet open! Ik kom daar regelmatig omdat mijn zeer gewaardeerde vriendin, de notoire uitgeefster en Cuba-expert Hanny Roskamp daar woont, althans op een boogscheut afstand van de Javastraat. Hanny heeft net die bestseller en pageturner van Margriet Marbus uitgegeven, Het Verdriet van Gouda. Maar dat terzijde. Ik liep dus door de Javastraat, waar een opstootje was voor een Turkse bakker. Een dronken Marokkaan werd door een menigte broeders, type tuinkabouters a la Jihad4Belgium in bedwang gehouden. De Marokkaan had het schuim op de mond en schreeuwde in erbarmelijk Nederlands (een van de zegeningen van de multiculturele samenleving, het Nederlands als vehikel tussen onze vreemde kostgangers van diverse pluimage) dat die Turk een massamoordenaar was omdat hij de Koerden af had geslacht. Enfin, dat had die dronkenlap natuurlijk weer op Joop.nl gelezen, die zijn nooit vies van wat agitprop voor de goede zaak. Man man, wat een zooitje ongeregeld was het, de slotdag van de Volendamse kermis is er niets bij vergeleken. En er waren niet eens dealers op straat, dat vond ik nog het ergste!

Zeg, neem jij mij eigenlijk wel serieus? Je denkt zeker dat jouw boek voor mij te intellectueel is, dat ik er weer eens geen hout van snap! Wil je anders niet een kleine voorpublicatie doen, doe het voor mij en Bert, wij volgen jou al heel lang hoor, je bent old skool en een lichtend voorbeeld voor vele vrije geesten zoals Bert Bennekom! Beloofd? Kusje dan!

Het Immigratietaboe van Joost Niemöller is hier te koop.