Yadepucca!

Yosi

2013-09-24T00:30:00.000+08:00

Sa sobrang daming nagaganap sa buhay buhay, ngayon ko lang naisip na ang tagal ko na palang di natikman ang favorite cigarette brands ko.

Buti na lang nag-status kanina si Ninotchka Rosca, Gabriela USA at author ng isang biography ni JMS: "Do not be distracted. Get a Dunhill."

At dahil na rin siguro sa lagay ng isip, ni hindi ko na naalala yung isa; kinailangan pang i-google ang "cigarette brands with cloves": Gudang Garam.

Marlboro Reds pa pala, pero yung imported na mas matapang sana. Natabunan na ng Fortune at Sin Tax at quitting periods.

Pahingi po ng Sabaw

2012-11-02T01:22:00.000+08:00

Noong bata ako, nasa elementarya pa ako nito, bilib na bilib ako sa ideyang may libreng sabaw kapag kumain sa karinderya. Nakagawian ko na kapag kumakain sa bahay ang paglagay ng sabaw ng ulam sa kanin habang kumakain. Ang kakaiba sa kariderya, sabaw na hindi mula sa ulam na binili ang ibibigay nang libre. Kakaiba yun ah. At libre. Mula noong nakwento ng isa kong kalaro ang tungkol sa kariderya at libreng sabaw, pinangarap ko na ang kumain sa karinderya.

Karaniwan kapag kasama ko ang tatay ko sa lugar na pinagtatrabahuhan niya noong bata ako, umoorder kami ng pagkain sa Jollibee. Isang beses sabi niya lalabas daw kami at kakain sa karinderya. Mas marami raw mga ulam na pwedeng pagpilian. Nasabik ako na kakain ako sa karinderya sa unang pagkakataon. Lahat kaya ng ulam na pwedeng lutuin sa bahay meron doon? Hindi pa kami umaalis sa opisina, alam ko na ang gusto kong kainin. Gusto ko ng letson paksiw. Kaya naman pagkadating namin sa kariderya at pagkatanong ng ale kung anong kakainin namin, agad kong pasabik na sinabi, halos pasigaw, "paksiw!"

Nalaman ko ang aking pagkakamali pagkahain ng pagkain sa mesa namin. Malaki ang pagkakaiba ng letson paksiw sa "paksiw" lang. Kapag sinabi palang "paksiw," iyon ay isdang niluto sa sabaw na kulay tubig lang at maasim-asim ang lasa. Ibang-iba iyon sa nasa isip kong karne ng baboy na may sabaw na Mang Tomas yata ang pangunahing sangkap at malapot.

Nahiya akong ipaalam na nagkamali ako at na hindi ko alam ang mga ganoong bagay na mukhang alam ng lahat. Kinain ko na lang ang maasim-asim na paksiw, tutal hindi naman ako maarte sa pagkain. Pero hindi pwedeng hindi ko masubukan ang libreng sabaw. Sabi ko sa tatay ko ihingi niya ako. Napatawa siya; sabi niya kapag naubos na ang sabaw sa paksiw ko saka niya raw ako ihihingi. Oo nga pala, masabaw ang paksiw.

Adobo ang ulam niya. Dahil yata hindi masabaw iyong adobo, automatic na binigyan siya ng ale ng sabaw ng nilagang baka. Maya-maya, kakahigop, naubos ko na ang sabaw ng paksiw. Masarap rin pala kaya ayos lang na nagkamali ako sa pag-order. Nakihigop rin ako sa sabaw ng baka. Sulit kumain sa karinderya. Nakakabilib, may libreng sabaw na pwedeng ulit-uliting hingin.

Maging hanggang ngayon, paminsan-minsan napagkekwentuhan namin ng mga kaibigan ko kung gaano "kalupet" ang mga karinderya dahil sa sabaw. Halos lahat yata ng mga kakilala ko, gustong may sabaw kapag kumakain. At dahil mukhang hindi talaga mawawala ang libreng sabaw sa isang karinderya, marahil karamihan nga ng mga Pilipino ay mahilig sa sabaw. Narinig ko dati sa radyo, di ko na maalala kung saan at kelan, na mahilig talaga karamihan ng mga Pilipino na lagyan ng sabaw ang kanin. Kahit sobrang dami ang ilagay hanggang sa magmukha nang kanin-baboy ang kinakain, ayos lang. Ang "malupet" pa, pwedeng kanin lang ang bilhin sa karinderya, kung wala masyadong pera, at wag na bumili ng ulam kasi may sabaw naman na pampalasa.

Nasanay akong kumain sa karinderya simula noong sa KruNaLu na ako tumira habang nag-aaral sa UP Diliman. Mayroon akong isang paboritong kainan doon dahil sa murang presyo ng pagkain. Humingi kami ng mga kasama ko ng sabaw. Sabi ni kuyang bantay, sandali lang daw kasi titimplahin pa. Ano, titimplahin? Naisip ko, aking napagtanto sa unang beses, talaga, na ang libreng sabaw sa maraming murang kainan ay broth cubes o kung anumang seasoning na tinunaw lang sa mainit na tubig. Iyan ang sabaw ng maraming Pilipino, kahit gawa lang sa artificial ingredients basta may pampalasa sa kanin.

Hindi mawawala ang libreng sabaw sa mga kariderya na madalas kinakainan ng masang Pilipino. Ang tingin ko, ito ay dahil sa parehong dahilan kung bakit nasanay na ang mga magulang ng isang maralitang Pilipinong pamilya na magluto ng lugaw mula sa iilang tasa ng bigas para mapakain ang maraming anak. Kung bakit ang mga drayber ng mga traysikel na nakapila malapit sa kainan ng pares ay nakakailang hingi ng sabaw bago maubos ang laman.

Tama na naman si Marx. Ang kultura ay mayroong materyal na pang-ekonomikong batayan. Ang pagkahilig ng maraming Pilipino, o ang pagkasanay ng marami, na humigop at maglagay sa kanin ng sabaw ay salamin ng laganap na kahirapan sa bayan.

401

2012-09-09T11:02:00.000+08:00

Grade Six ako at Setyembre na. Sa isang di-kilalang pampublikong paaralan sa Albay na ako pumapasok noon. Mababa ang kaledad ng edukasyon doon, di tulad ng dati kong pinapasukang pribadong paaralan sa Laguna. Mahigit kuwarenta kaming first section sa isang silid-aralan at sa kaliwang gilid ako nakasiksik habang ang upuan ko ay sa kabilang dingding nakaharap imbes na sa pisara. Isang beses pinasagot sa akin ng aming guro sa Matematika ang isang division problem sa pisara dahil mukha raw akong hindi nakikinig. Noong gumamit ako ng decimals imbes na remainders, pinuri ako ng guro tulad ng madaming beses niya nang ginawa dahil abante raw ako sa mga aralin. Nakanganga sa mangha ang ilan kong mga kamag-aral. Totoo. Para akong anghel sa lupa na nagdala ng mabuting balita. Halos ayoko na ngang umupo e.

Isang umaga, may tatlong malalaking lalakeng dumating sa bahay na tinitirhan namin sa compound ng mga kapatid ng Mama ko. Kinabahan ako. Nilapitan sila ni Mama at ng dalawa kong tita na kasama namin sa bahay sa may pintuan, at pinatuloy. Maya-maya sinabihan kaming magkakapatid na pumasok muna sa kwarto.

* * *

"Wag kang gumaya sa Papa mong mayabang." Ilang ulit na sa akin sinabi ito ni Mama, una noong elementary habang pinapagalitan at bago ako paluin, noong high school kapag nag-aaway kami tungkol sa mga pamahiing hindi ko pinaniniwalaan at ako ay nag-aastang intelektwal, hanggang ngayong college bilang paalala para maabot ko raw ang aking mga ambisyon at makatulong sa pamilya.

Ayon sa kwento ni Mama, nagkakilala sila ng Papa ko noong nag-aaral sila sa Philippine Christian University. Pareho silang working student. Papasok si Papa sa paaralan nang walang dala maliban sa isang tickler notebook at panulat na nasa bulsa sa may dibdib ng kanyang polo. Matalino raw siya sa Matematika tulad ko na hindi kailangan ng scratch para makasagot.

Nagkwentuhan kami isang araw noong elementary pa ako ni Mama sa mas maaliwalas na kwarto sa bahay, mas maaliwalas kumpara sa kabila dahil may mga bintanang pinapasukan ng liwanag at hangin. Mas malalaki at malalambot ang kama at mga unang nakabalot sa mga mapuputi at mababangong punda. Nagpapahinga siya dahil kakatapos lang maglaba. Tulad ng dati, ako ang nagunguna sa klase pagdating sa Matematika, pareho sa grade at mga paligsahan. Masaya ako, nagyayabang. Natutuwa si Mama sa akin pero pinaalalahanan niya akong huwag maging mayabang. Sabi ko, tingin ko, ayos lang naman maging mayabang kung may ipagyayabang.

Napunta ang usapan namin sa kanila ni Papa bilang mga estudyante. Management ang tinapos ni Mama at naging taga-alaga naming magkakapatid. Pero si Papa, hindi siya nakapagtapos dahil marahil nagkaroon ng problema sa pinansya. Hanggang yabang lang daw e. Ang hindi ko maintindinhan, kasalanan niya ba kung wala siyang pera? At anong mayabang doon? Baka may ibang dahilan kaya hindi siya nakapagtapos, di ko alam. Naramdaman kong kailangang ipagtanggol ang aking ama. Isinumbat ko sa aking ina na dahil siya naman ang magaling na nakapagtapos, bakit hindi rin siya nagtrabaho. Kinatwiran ko pa na kung pareho sana silang nagtatrabaho, mas masarap sana ang pamumuhay namin at kakayanin naman nilang kumuha ng katulong para mag-alaga sa amin tuwing nagtatrabaho siya. Kahit pagod na pagod ang Mama ko, kinaya niyang kunin ang sinturon ni Papa na nakasabit sa dingding malapit sa pintuan at paluin ako sa galit. Isa iyon sa pinakapinagsisisihan kong sinabi sa buong buhay ko.

* * *

Malaking tao si Papa, malaki ang kaniyang tiyan na madaling mapansin kapag nakasuot siya ng mga pormal na damit. Kalbo siya, dahil, ayon kay Mama, ayaw niya sa itsura niya kapag mahaba ang buhok. Siya ang komander ng mga guwardiya sa malaking compound ng Department of Science and Technology sa Bicutan. Siya si 401, ang komander. Minsan lang siya umuwi sa bahay namin na pwede na ngang masabing doon na siya nakatira. Ang nagsisilbing opisina at tirahan niya ay isang model house na may isang dalawang kwarto at bubong na yero. Doon na rin sila madalas kumain ng mga guwardiyang malapit sa kanya at nakatataas ang ranggo kumpara sa marami.

Minsan sa isang hapon kapag katapusan ng linggo, ipapasundo ako sa bahay ni Papa sa isa sa mga guwardiya niya para dalhin sa DOST at doon matulog nang ilang gabi. Dadalhin ako ng sumundo sa akin sa bukana ng Gate Four ng DOST na walang daan para sa mga sasakyan at para lang sa mga pedestrian. Ito ang gate na pinakamalapit sa opisina ni Papa, doon kami magkikita at saka uutusan ng ibang bagay ang pinasundo sa akin. Sa layo ng DOST sa bahay namin sa Sta. Rosa, Laguna na hindi pa siyudad noon, gabi na kami darating sa DOST. Maglalakad kami ni Papa papunta sa bahay niya. Lahat ng aming makakasalubong mga guwardiya ay sasaludo kay Papa at pagkatapos ay yuyuko para saluduhan naman ang anak ng komander. Sabi ko sa sarili ko, magiging katulad ako ni Papa na maraming rumerespeto at sumusunod sa mga utos nang walang pasubali.

* * *

Noong tag-init bago ako tumuntong sa Grade Six kami lumipat sa Bicol, kasama ang mga kapatid ni Mama. Di na namin kinaya ng mga magulang ko na sustentuhan ang pang-araw-araw na gastusin maliban pa sa matrikula namin ng bunso kong kapatid sa pribadong paaralan. Kinailangan namin ang suporta ng mga kapatid ni Mama para magpatuloy sa buhay. Si Papa naman nanatili sa pagtatrabaho sa Maynila.

Magkasama kami ng kuya sa kwarto namin habang ang panganay kong ate at bunso naming kapatid na babae ay nasa kwarto nila. Tuwing ganitong pakiramdam ko ay may masamang balita, kung anu-anong mga masasamang bagay ang iniisip ko, para bang inihahanda ang sarili sa pinakamasamang pwedeng mangyari.

Maya-maya tinipon kaming magkakapatid ng Mama ko at ng dalawa kong tita sa sala. Tinanong ako ni Mama kung naalala ko pa ang Gate Four at ang covered walk na nagdudugtong doon sa opisina ni Papa. Sabi ko, oo naman. Iyon palang mga malalaking misteryosong lalake kanina ay mga tauhan ng pinsan ng Papa ko na isa sa mga may-ari ng agency na pinapasukan niya at nakakontrata sa DOST. Kanina raw, sabi ng mga lalakeng ni hindi ko yata nakita ang mga mukha, ilang oras pagkalipas ng hatinggabi, nakita si Papa ng mga kaibigan niya na nakaupo sa may covered walk at nakasandal sa isa sa mga posteng sumusuporta sa bubong. Wala siyang malay at may mga dugo mula sa kanyang ilong at bibig. Ayon sa forensics, pumutok ang isang bala mula sa baril na anim na talampakan ang layo mula sa kanyang likod at dumeretso sa kanyang aorta, isang malaking ugat na nakakabit sa puso. Inatake siya nang nakatalikod. Patraydor.

Hamon-a-do

2012-08-09T23:44:00.000+08:00

Kanina, pauwi galing sa relief operations, mula CHK patungong KNL, naligo kami ng aking mga kasabay sa ulan. Humiga ako sa ilang parte ng daan, maging sa gitna ng University Avenue at ng Emilio Jacinto, sa gitna ng malaking ekis sa intersection na iyon. Nag-push up din ako sa ilang parte ng daan, maging sa Carlos Garcia, bago dumaan ang truck. Maglalaro pa sana kami ng luksong baka malapit sa Fine Arts kung wala lang akong sugat sa tuhod. Lahat ng iyan, habang umuulan. Heto ang hamon sa inyo na higitan ang mga iyon.

Kasama sina Miko Men, Nads, Mikee, Ria.

Bati na Tayo

2012-08-07T02:04:00.000+08:00

Ano ba to, buong buwan na bang uulan?

Sige! Hinahamon mo ko ha! Puta nginang Ulap ka, pag huminto ka, lilipad ako para sapakin ka para umiyak ka ulit! Yan gusto mo ha! Kahit magsumbong ka sa nanay mo, wala kong pake! Isusumbat ko pa sa kanya kung gaano kapalpak ang pagpalaki nya sayo! Kaya tanga ka e.

Eee. Sorry na. Biro lang, di na to kelangan malaman ni Habagat. Please, huminto ka na lang kasi.

Pagka-SONA

2012-07-24T22:23:00.000+08:00

Habang naglalakad kanina, at maging ngayong medyo nakakapagpahinga na, nararamdam ko ang maliliit na mga hiwa sa aking mga paa dulot ng mga bubog na naapakan dahil sa pagkawala ng mga tsinelas kahapon sa naging kaguluhan sa pagkilos para sa SONA. Naalala ko tuloy noong kumain tayo ng mga sorbetes sa Hilagang Luzon noong tag-init. Umuwi rin akong may mga hiwa sa paa, malalaki pa nga, na dulot naman ng kasiyahan sa dagat at kalikutan ng isa. Hindi ko na alam kung paano tatapusin ang kanta, kaya ganito na lang bigla na lang may nawawala?

Lagnat-laki

2012-07-21T03:01:00.000+08:00

"Was I drunk the whole time?" tanong sa hangin ng pusong akala mo'y nakasama ng iyo.

Minsan ipapahalindusay ka ng sakit sa higaang malamig at matigas sa sahig. At may maiisip kang magpapaisip sa'yong malaki ka na. Gugustuhing magkaron ng pusong hihimas ng init sa likod, mangungunan sa ulo, at maglalaman ng goto sa tiyan. Higit pa sa pagpapatigas at pagpapatikas, gusto mo ng puso. Lumaki ka na nga.

Makakahanap ka ng isang matindi, may dagdag pang himig sa lambot at init. May pabaon pang matamis pagkalunok ng huling sabaw.

Papansinin mo ang pagbuo at paglaho ng buwan mula sa hinihigaan. Matigas iyon at matikas ka. At bago maisip na ang init, ang lambot, ang busog ay di totoo. Pagkalasing pala sa tigas at tikas dulot nung puso, aakusahang ikaw ang nanlasing.

Hahanapin mo ang tamis. Ang himig. Bata pa rin ang puso mo.

Posting.

2012-02-23T00:20:00.000+08:00

Sigaw by Ry Victoria Pura
When you feel helpless and want to just scream it out.

Kuliglig by Bert
But you're so down all you can do is feel.

When you can't proudly cite your favorite Lenin quote.

When the person who promised to give you confidence when things fail

fails you.

Or don't even remember doing that.

When you want to go bash those trash this election season on Reklamotion.

But what you post about is this shit.

Most of them don't even understand this shit.

Or give a shit.

Manila Times December 7, 2011 cover photo
When you feel/almost feel/feel almost defeated.

Dudes: Dwight & Betits & Lomi

#

Visual Artist or Drama Queen?

2011-10-15T04:24:00.001+08:00

Kung walang pakialam na ipatong at ipunas ng lahat ang kanilang mga paa sa isang papag, magkaiba ba ang pagpatong ng isang tiklop ng mga dokumento sa papag na iyon sa walang pakialam na paghulog nito sa sahig? Ito ay aking sinagot sa pamamagitan ng 'moverments.' "Actions speak louder than words," wika nga. Lupet. Artista nga rin yata ako.

Buti pa ang sahig, winawalis. Ngunit ang papag, minsan lang napapagpagan. Sana malakas pa ang taong naghahanap ng pahinga para wala sanang anuman upang hindi magpagpag. Habang ang mga may lakas na tumabil ng hanggang kantong ingay ay tila walang lakas upang magpagpag ng kanilang mga paa bago, tulad ng mga dokumento, ay ipatong sila sa papag.

Charoz. Hindi ako artista. Walang ilusyon na mahusay sa pagsusulat o anu pa mang arte. Lalo na sa movements. Lalo, alol, lola, lol.

Hindi ko ninanais na balang araw ay maparangalan katulad ng isa ngayong araw, pero tanaw ko naman ang patuloy na pagkilos. Pagkilos para magpakilos upang balang araw mapadpad sa lipunang magagawa ang mga interes at magagamit ang tunay na kakayanan (malinaw na hindi pag-arte). Para sa malilinis na papag ng maduduming paa na bubuhay sa lipunang iyon! Pero ngunit bagamat, kasabay ng pagkilos ay ang aking matinding pagpapahalaga sa ibang mga kaekekan. Papansin talaga ang mga naturang kaekekan, kaya hindi ko na kayang problemahing ipagpalit ang kinikilusang tabing ng mga artista. Ang naging resolusyon tuloy ay magpatuloy na lang at hanapin ang arte na tatangap sa inhinyero.

Itlog at manok, pangmatalinong mundo ng mga artista at ingay nila, ingay at usok, theory of everything at dialectic materialism, at marami pang iba ang plinano ko sanang usapin dito. Pero saka na. Antok na ko at baka sakaling wala na ang mga paa sa papag at talino sa ere. Buti na lang napagpagan.

Pulang pagpupugay.

Just when I thought I was over you

2011-09-26T21:05:00.000+08:00

Ang tagal ko ng gustong gumawa ng post na yun ang title.

Napakaraming naganap nitong nakaraan na exciting. Pero nakakapagod. At sa pagitan ng mga exciting na kaganapan ay di mawawala ang mga patay na sanadali kung saan nakatanga lang ang bida ng kwento sa ere. Tulad tuwing nakasakay sa MRT o LRT at iniisip kung kailangan bang ibigay ang upuan sa babae. O habang nakaupo sa kubeta at lumalanghap ng maduming hangin mula sa usong patpat na nakakagawa ng usok. O bago matulog. At marami pang ibang sandali na weird or lame ilagay sa isang blog post. Minsan nakatangang nakangiti. Minsan nakatangang nanggagalaiti sa isa o mas madaming tao o pangyayari. Minsan nakatanga habang nag-iisip ng mga bagay na pa-witty na plinanong ilagay sa blog kapag nagkaroon ng free time sa pagitan ng mga panahon ng pagiging estudyante ng inhinyeriya, aktibista sa lansangan at bida sa pelikulang maaksyon at madrama. Ang shit na ito ay tungkol sa mga pa-witty na shit or plain shit that I once or twice thought I was over with. (I can hear her say, "ang dami ng sinabi ni Jerome.")

Una. Para kay Noynoy at gobyerno nya at kay Sakuragi na itim imbis na pula na mahilig sa bagay na kunwari'y hilig ko rin at higit na mas matanda sa akin. Oo, ang ikalawang tinutukoy ay blind item. Eto: Anong akala mo, na ikaw ay magsasaka at kami ay mga butil ng palay na kapag binayo-bayo mo ay magiging bigas na pwede mo nang lutuin at kainin? Ano ba yan Noynoy at gobyerno mo, budget cuts na naman? Ano ba yan Sakuragi na itim...,...

Ikalawa. Para sa'yo, random person. Eto: May panahon kung kelan napadalas ang paglabas-pasok ko sa isang MRT station dahil sa isang exciting pero nakakapagod na pangyayari. Nung panahong yon laging may grupo ng mga tindero at tindera na lagi akong sinasalubong ng mga bula mula sa kanilang mga baril na nakakagawa ng bula. Ang air bubbles gun o kung anumang tawag don ay isang genius. piece. of work. Nakakatuwa masyado, minsan. Nakakairita naman pag nagmamadali ang bida. Isa pang genius. piece. of work. na madalas nilang pinaglalaruan, pero luma na, ay ang racquet na pampatay ng lamok. Meron silang hawak na small. piece. of wire. na idinidikit at idina-drag sa parang net ng racquet para makagawa ng tunog na para bang may mga lamok na nakukuryente.

Isang beses non may buntis na sumakay ng MRT at tumayo malapit sa inuupuan ko. Nagkatitigan kami, mata sa mata. Napatingin ako sa tyan nya at nag-isip ng shit na pa-witty. Naisip ko ang ulo ni Noynoy. Hindi ko nabigay/binigay ang inuupuan ko kasi masyado kong pagod non at binalak umidlip sa byahe. Nakaidlip nga ko at may ibang nagbigay ng upuan. Balik sa pagiging pa-witty. Ano ba yan Noynoy at gobyerno mo, threat ng MRT-LRT fare hikes na naman?

Mas parang bula mula sa baril kesa tyan ng buntis ang ulo ni Noynoy. Maliban sa utak baril at militarisasyon si Noynoy, parang bubble ang ulo nya na lumaki at kelangan ng putukin. Strike.

Ikatlo. Para sa hindi sumama nung strike. Eto: Isa sa mga pa-witty na naisip ko ay gawin ang blog post na to bago ang strike at sa huling parte ay mag-imbita para don. Pero bilang busy-bisihang estudyante, hindi ako nakahanap ng oras. Pumasok pa nga sa parang bubble na ulo ko na hindi sumama sa strike para mag-aral. Rebolusyonaryong Peer Pressure o RPP na kilala rin bilang collective action ang nakapasama sa kin. Napaisip ako, sinong atrasado ang hindi sasama ng strike para lang pumasok, pipiliing hindi sumama sa isang makasaysayang pangyayari kasama ang libu-libo para lang sa isang routine activity?

Madami pang shit ang naisip at binalak kong isama dito. Isa don ay witty joke ba-se sa mga courses sa isang college na alam ng taumbayan na madaming hindi sumama sa strike. Pero wag na. Or next time siguro. Yung ibang shit naman ay para na sa ibang posts.

Ang witty ko no? Birthday ko kasi bukas kaya papayag ka. Boom!

Ako pala yung parang galit sa picture sa baba. Nagcha-chant kasi ako nyan. Si Daboy ang kumuha nung Sept. 23, 2011 march mula UP Diliman hanggang Mendiola. Wumawagayway ang flag ng Alay Sining sa may likuran ko salamat sa pole ng Anakbayan na natanggalan ng flag nila hohoho.

Election Love

2011-02-16T21:49:00.015+08:00

Here is a summary of links to the posts I made during the campaign period for the 2011 student elections at the University of the Philippines, Diliman:

On ISA's 250 Likes and Facebook "Activism"
:: I find this one to be funny.
Another note on the issue of militant activism vs. "alternative activism"
:: This is not a blog post but rather a long reply to a reader's comment on the previous post.
ALYANSA = FAIL
:: I dare to call this mash-up of Twitter's fail whale and Alyansa's logo a digital art. I also included a link to the joint statement of UP Youth for Earth Alliance, UP Sanlahi Alliance and Ugnayan ng Nagkakaisang Artista on Alyansa's GPOA.
Sablay ng Dilaw sa PPP
:: PPP stands for Public-Private Partnership, just so you know.
Let's Make It Work
:: This is a blog reply to a blog reply to the first post.

Ale(j/r)and(r)o(m)

2011-01-07T19:09:00.005+08:00

Naisip ko si Lady Gaga dahil kay Alejandro. Bagay ang salitang Gaga sa post na ito dahil ito ay pang-gago. Mabalik kay Alejandro. Sya, si Alejandro Abadilla, talaga ang una kong naisip dahil sa tula nya na ayon sa teacher ko noong high school ay nag-iwan ng malaking marka sa Panitikang Pilipino. Biglang dumaan si Ate Guard para i-on ang TV dito sa dorm lobby para makapanood ng evening news. Basahin nyo ang ikalawang pinakapaborito kong tula sa Pilipino, Ako ang Daigdig ni Alejandro Abadilla.

Parang tula ni Alejandro ang pag-iisip ko, hindi maintindihan ng mga ordinaryong tao. Kaya, ewan ko lang ha, malamang wala kang mapupulot dito. Sabi nga ni Lemony Snicket, author ng A Series of Unfortunate Events, "stop reading now."

Aba, napili mong magpatuloy. Magsimula na tayong mamaril.

Na-experience mo na ba to: May V.I.P. kang dapat/gustong samahan at lakad na dapat/gustong lakarin ng sabay. Hindi mo alam kung ano gagawin, kasi nga sabay. Pero actually alam mo. Hindi mo sisiputin parehas dahil merong isang mahalagang meeting na sumasabay rin na syempre kelangan mong puntahan kasi ikaw pa ang nag-plano nito. Sa tatlong dapat mon

Sorry. Napagod ako. Ipagpatuloy natin.

Sa tatlong dapat mong puntahan, yung meeting ang tingin mong pinakaimportante. Ang problema, henyo ka at hindi mo katulad mag-isip ang ibang mga nilalang. Ok naman yung isa, gogo raw sya sa meeting nyo. Ayos, dalawa na kayo. Tapos boom! Ang unang gaga ay nagparamdam. Hindi raw sya pwede kasi nga bobo sya. Pero seryoso, may project raw kasi sya. Bobo nga, kasi kailangan nya raw lahat ng oras sa mundo para magawa ang project. O, academics naman pala eh, importante yun! Pero ipunin mo lahat ng atraso nya sa grupo nyo, idagdag pa ang kulay utot na kutis nya, hindi ba mag-iinit ang dugo mo pag sinabi nyang hindi nya kayang maglaan ng napakaikling oras para sa isang meeting na tingin mo, ikaw na isang henyo, ay napakaimportante? Utot. Di ba nya napapansin na hindi lang sya ang may isa-sacrifice. Utot.

Ikalawang gaga naman. Sus, haha. Di ko na inasahan yon kahit nagsabi syang pupunta sya. Isip bata yun eh. Walang isang desisyon. Sabi nga nila, talo nya pa ang manananggal na may regla. Ako lang pala nagsabi non. Haha. Hahaha. Haha. Bad trip.

WTF? Bago ko ikwento ang tungkol sa ikatlong gaga, ang pinkamalupit sa tatlo, patanong. Bakit nandito sa dorm lobby namin itong pinsan ng unang gaga?! Kanina pa pitik ng pitik ng kamera, nasisilaw na ko. Sarap sipain.

Si ikatlong gaga. Matibay to! May doctrines and philosophies raw sya haha at naka-Ingles pa ng i-announce na hindi raw sya pupunta. Ever again. Bahala sya sa buhay nyang patapon. In fairness, sya lang ang nag-RSVP ng maaga. Tawa! Ever again ko mukha mo.

Here's the gist: lima kayo, tatlo don wala. Anong ginawa mo? Eh di cancelled ang meeting. At nag-sorry sa gogo sanang isa kasi pinaghintay mo sya. Pero sabi naman nya ok lang, may smiling emoticon pa nga. (Oh, ok, bless you good boy.) At ultimately, wala kang napuntahan.

Wala akong napuntahan. At ito ay ikailang ulit na.

Depungal, pitik pa rin sya ng pitik.

At iyon ang matapang na kwento ng bida ngayon. Kanina excited ako magsulat ng bagong blog post dahil matagal na yung huli at dahil ito ay isang hate shit. Yeah, ang sarap. Sobrang dami tuloy ng mga random na bagay na pumasok sa ulo ko kanina. Kaso nawala silang lahat ng biglang boom nagutom ako kaya kumain muna ako ng dinner, bumili ng extra rice ng libre, at binigyan ng extra ulam kasi ako raw ay friendly. Char! Ito pala ang pinakapaborito kong tula sa Pilipino.

daigdig
tula
ako

Come together! Right now... faithfully!

2010-12-06T12:40:00.003+08:00

» Reklamotion blog
» Reklamotion on Facebook
» Reklamotion on Twitter

My Account of the Nov. 25-26 Student Strike #PHstudentstrike

2010-11-29T06:35:00.005+08:00

Edukasyon! Edukasyon! Karapatan ng mamamayan!

Last November 25 and 26, students of University of the Philippines (UP) at Diliman and Manila, Polytechnic University of the Philippines, and Philippine Normal University held a strike to protest the budget cuts in state universities and colleges (SUCs).

As a member of Kabataan Partylist's online media team, I was tasked to provide live updates on the student strike. I do not intend this post to act as a summary report (or anything like that) on the strike, however. This is rather my more personal part of the story. But if you feel like reading my updates during the strike, go ahead and click here.

The thing is, that was the first time I attended a rally. And what could I say? Joining the strike was liberating and exhilarating! It was a great learning experience. You would really learn a lot by listening to what the student leaders and other experienced activists had to say. You think you know what's fun? Try marching (and running) and shouting chants with thousands of people who share the same cause as you—now that's ecstatic!

Kung ayaw mo sa budget cut, pumalakpak ka! *pak! pak! pak!*

Another big thing. I followed the strike on the first day from the College of Fine Arts, where some of the productions for the strike was being done by UP Alay Sining. While helping to do some stuff, I was invited to join the cultural organization by Jessica, a friend who was already a member, then in the afternoon I accepted the invitation with another friend, Daniel. Yes, just like that. On the second day of the strike, an idea for a project suddenly came to us while waiting for the PUP contingent in front of UST: an album of new cultural songs, and maybe music videos, by UP Alay Sining! Now that's something to watch out for next year!

You should try breaking from the status quo. Join a rally, even at least once in your cute college life. Seriously, see me on December 1.

On December 1, the students of the three largest SUCs in Panay (University of the Philippines in the Visayas, Western Visayas State University, & Western Visayas College of Science and Technology) will hold a strike while we, the students in the Metro Manila together with those from UP Los Baños, will march to Senate. UP Baguio and other SUCs in Baguio will have a three-day camp out starting on December 1, and all Davao City schools will have a two-day strike starting on November 30.

Read the compilation of statements on the education budget cuts.

8-||-8

2010-05-14T21:07:00.000+08:00

8th Novemer 2008

Naisip kong kailangan na pa lang i-record ang date na ito.
Baka kasi malimutan ko. Unti-unti na kasing nawawalan ng sense.
Para sa future, kung malimutan ko nga, baka maalala kong ginawa ang note na ito.
Tapos ito na lang ang hahanapin ko.

Astig noh? Rak en Rol!

Hopya, bawal magtanong ng kahit anong related sa nasabing date.
Penalty: Iba-block ko sa facebook for one day.

*game face*

__________________________________________________________________

This was originially posted as a Facebook note on 14 May 2010 at 9:07pm
facebook.com/notes/jerome-joker-margallo-dela-cruz/8-8/397905267349
The note was deleted and this blog entry was created on 9 June 2012.

Magandang Gabi

2010-04-21T23:11:00.010+08:00

Noong bata ako gusto ko lahat pantay-pantay. Lahat fair. Kapag nahawakan ko ang right side ng isang bagay, kahit di sinasadya, dapat mahawakan ko rin ang left side. Kapag naman nasobrahan ko ang diin sa left, didiinan ko ulit ang right para maging pantay. At kapag nasobrahan pa ang dagdag na diin, juskupo! Noong tumanda pa ako ng kaunti, dumagdag pa ang top, bottom, front, at back. Mahirap, ngunit kailangan. Ginusto kong maging fair sa lahat ng bagay. Ito ay in preparation na rin sa aking pagiging superhero.

Marked World
Isang masterpiece na ginawa ni delajoker noong ikalawang taon nya sa Pisay Bikol. Para kay Lea at Marjen, na noon ay nasa kaliwa at kanan ng upuan ng '-ñ!Njã-'

Nagagandahan ako sa gabing ito. Ngunit wala kong magawa na may kongkretong resulta. Kaya eto, etre, epor, epayb. Dapat magsusulat ako ngayon para sa REKLAMOTION (all caps dapat!), pero sa dami ng isyu (at kalokohan na mas madami) na umiikot-ikot sa utak ko ay di ko maisip kung saan na magsisimula. Isipin mo na lang meron kang isang libong makukulit na batang pinsan na kailangang hulihin. At ang biblis nilang tumakbo, parang 220 volts. Sige nga, hulihin mo sila!

Naisipan kong mag-relaxe. Chill. Kuha headphones, play some music. Ang ganda ng gabi. Langhap ng usok. Yeah, babeh!

Ga-graduate na ang roommate ko. Nakapatong ang tatlong kopya ng naka-hardbound thesis nya sa kanyang higaan habang nagdo-DOTA sya sa mesa nya. Walang malay na extra sya sa post kong ito *evil smirk*. Nagdo-DOTA sya, nagta-type ako. Hindi naka-on ang fluorescent lamp sa di malamang kadahilanan.

Kinailangan pa ng superhero na i-Google para malaman kung tama ang spelling nya ng "florescent." Gusto nya pa lang iabot ang isang magandang balita sa mga kasama nya sa REKLAMOTION: Hindi na sinasabi ng Google na mali ang "reklamotion" at pinipilit ang "reclamation" bilang ang tamang spelling. Booyah!

Maliban sa pagpasok sa klase ng a las siete ng umaga dito sa Diliman ngayong summer (may Tagalog ba ang "summer?"), tumutulong rin pala ako sa kampanya ng Kabataan. Blog Action Day for Employment sa 28 ha. Kung may blog ka, sumali ka. Kung wala, may iba pang paraan. O kaya gumawa ka na ngayon. Hala bira!

Sige na, tama na at o-order pa ko ng footlong at ham+burger+egg sa Ate Vicky's Food Corner. Wait lang. Salamat pala kay Ate Vicky sa pagtulong sa kampanya ni Amme noong nakaraang student elections. Wait lang. Doon sa kampanya na iyon nagsimula ang inclination ko sa mga pulitikal na bagay. Wait lang. Bumisita ka rin sa REKLAMOTION ha!

Hoy, mag-comment ka! Maging patas ka!

Naalala ko ang ACAS

2010-03-29T20:54:00.011+08:00

During my early high school years, there were only three student organizations in Pisay Bicol; aside from the Supreme Student Government, there were the Sci-Math Club and the Arts and Culture Appreciation Society (ACAS). I was a sophomore, the school was in its seventh year, and most students did not really care about having other clubs. Let me share a short story about ACAS and try hard to fit it with the "Education is a right" theme.

One time ACAS decided to issue ID’s to its members. In line with this and maybe other things I don’t recall, the club’s officers decided to host a competition to find a logo. The rules were simple: 1) any student or group of students may submit an entry; 2) a student may cast a vote for an entry after paying a price; 3) a student may vote any number of times basta may pambayad; and 4) the entry with the most number of votes wins.

I was not a member of ACAS but, as mentioned earlier, any student at the school may submit an entry. I and D submitted a coat of arms-looking logo. With the support of our batchmates (cheers to Keir for being our biggest sponsor), our entry easily secured the popularity contest. Or so we thought.

Out of the blue somebody, probably an officer, from ACAS thought it would be better to let the faculty members vote on the entries. A student organization had let the faculty to choose the icon that would represent itself. Anyway, our teachers elected that our entry was not good to represent ACAS and another team emerged as winner.

We must train ourselves to notice the details, so that we can be aware of existing occurrences and its causes. –Dwight (oo, sya si D)

Mind you, I had nothing against our amazing high school teachers. What happened just feels weird now that I am in Diliman. It reminds me of the BOR members who intervene with student representation and those who voted "no" during the student referendum. Tsaka, what the hell, gumastos si Keir para sa wala? Parang TOFI lang ah.

More Info:

ACAS was no more the following school year. Tawa na lang kami.
Keir became a good Supreme Student Government prexy in our senior year.
Our high school celebrates its Foundation day on a congressman’s birthday.

Digs o Tae?

SWIPER: Simple program for deleting empty folders (Windows)

2009-10-08T00:18:00.010+08:00

While reorganizing my files a few days back, I encountered a this problem: How could I automatically delete my many empty folders? I looked for some solutions on the web and came across this page that has instructions on how to delete empty folders without having to install any software (because we don't like the idea of installing a software that would just be rarely used, right?). The procedure was nice and easy, but it was quite long so I built a simple program that would execute the procedure. I called it Swiper and made it available for free download.

SWIPER is available upon request. Just email delajoker@live.com.

Just place Swiper in the folder which contains the empty sub-folders you want to delete, then run it. No installation, no hassle.

This is my first post in several months! School just wouldn't give me more breaks like what I am having now because of typhoon Ondoy.

What my life be like five years from now?

2008-07-16T10:40:00.005+08:00

A pro in what I do.

Five years from now I shall be one of the eight or so persons that will march to receive BS degree in Electrical Engineering from the country’s premiere university. After having another look at what I learned in college, I will take the board exam and pass it with flying colours. I will, by then, evaluate the job offers of many reputable power and electricity firms, and will choose the finest among them. After a year or two on practice, I will arrange my time such that it will make possible for me to pursue a Masters of Engineering, or Science, degree while working. I will first work here in the Philippines, serving the people to whom I owe the gift of my high school and college education and to whom I will appeal again to assist me in taking up my Masters.

The lighter side of the story: On a beautiful Sunday morning five years from now, while enjoying my Starbucks coffee, a chap from Inquirer.net will interview me about my life doing blog. He will ask the question that all seasoned bloggers are being asked, “When did you start?” which I will readily answer with, “Delajoker started blogging about five years before now.”

Fav Quote

2008-06-22T19:13:00.009+08:00

Let's fix it if it is broken, let's make it better if it is not. I don't recall the exact words that I have read, but am sure that my restatement is pretty much the same with the most appealing quote that I remember.

As a Philippine Science High School student, I was required to do a science research project in order to get a diploma. My group, which was composed of three members, decided to pursue a study in Electronics. Of course we consulted experts in the field, including my teacher in Electronics, my junior-year elective. But as what any other man who knows the wonders of Internet would do, we Googled to find related studies and circuits. I also consulted online forums, both focusing on the subject and not, for opinions and references. Even though I was very careful in keeping the details about our study (our research teacher told us to be so because somebody might get interested in the project and accomplish our objectives before we do), people on the forums were still able to help.

It was in Discover Circuits (http://www.discovercircuits.com), one of the many sites I checked out, where I first read the aforementioned quote as a signature of someone known as NightFalcon90909, an old hand in the site's forum. The statement, I thought, described his and other faithful users' posts very well. They actually help other users, especially rookies like me, by commenting on each other's posts and responses, eventually forming the best solution or answer to a certain question or inquiry. That was when I decided that I would try to live by the same principle too, and promised to blog seriously and frequent forums more to offer some information that I have.I started blogging and joining online forums when I was a high school sophomore, I don't make regular posts by then though. In my senior year was when my appreciation of forums became evident. I realized that conversing with a brain trust was really effective in finding a best answer, that it was important to digest everyone's idea especially the criticisms. As Filipino blogger Mike Abundo said, the Internet would be very boring if everybody was always agreeing with each other. [watch the interview where he said this]

I have read about how long it takes before writers and playwrights finish their pieces. Mark Twain would definitely agree that what adds to their burdens was their editors' corrections and demands, he even became violent to an editor for correcting the grammatical errors he meant to be included. Reminiscing the last months of my high school life makes me heartily laugh. After presenting our paper to a panel of examinees and revising it according to their and our research adviser's suggestions to make it scholarly, when I and my group mates thought it was already perfect, here comes our English teacher flooding the language of our study with red ink. Oh, how tiring that was, but see, we learned.

The idea of making things better than the way they were before got stuck to my mind. I suddenly wanted to think of how to improve a project over and over again before the deadline for its submission, that is of course if I have the time and energy. I even remember reconstructing the simpler of the two devices that we developed at least three times. The bad things are: firstly, I am lazy, which means that most oftentimes I don't have the energy for making improvements; and secondly, I often start doing them late already, and because of that I cram and cannot apply better but more time-consuming ideas. On the bright side, these bad habits slowly vanish. The quote itself is a useful reminder and the fact of being an engineering student at the University of the Philippines helps keep the pressure.

EDIT: I revisited Discover Circuits. The quote originally goes this way:

It's broken- Let's fix it
It's not broken- Let's make it better