deli gücük

Necromancer

2011-08-11T11:58:00.001+03:00

Üçüncü albümden bir kare
Masumlar hikayesinden
Çizgi: Korkut Öztekin
Yazan: Aziz Tuna C.
link

Deli Gücük’ün Yürüdüğü Rivayet Olunan Yerler Ve Fiilleri

2011-07-07T14:03:00.003+03:00

1800 : Doğanyer köylüleri, ova höyüklerinden birinde çığıran yedi karganın taşıdığı kara saçlı bir bebek bulur.

: Başka bir rivayete göre Kargalar Padişahı, kendisine derman veren bir oğlana, Hikmetini ve Kargalar üzerinde Kelam sırrını bahşeder.

1801 : Taraklıhatun’un doğumu. Ailesi, çift cinsiyetli bebeği zebani dölü diye boğmaya çalışır. Bebeğin yanına kimse yaklaşamaz.

1807 : Anadolu’da büyük Eşkıya hareketleri.

180?: Kargaları Konuşturan bir Ermiş, Arap bir seyyahı haydutlardan kurtarır (11 şahit önünde)

1809-1812: Doğu Yaylalarında Alkarısı’nın köyleri bastığına dair vakalar.

18??: Deli Gücük ve Alkarısı bir dağ başında savaşır (2 yeminli şahit var)

18??: Yüzbaşı Baha’nın doğumu.

1817: Başka bir rivayete göre Mezararkalı, sonradan Gücük olacak sübyanın tüm soyunu, sopunu, kavmini, köyünü katleder. Sebebi meçhul.

1820-1850: Anadolu’nun her köşesinden, dev bir Karga Güdücü’ye dair vakıalar, havadisler geliyor. Bu meçhul zat, eşkıyalara, çapulculara, yoz zaptiyelere, kaçakçılara saldırıyor.

1850: Deli Gücük aşıkları kavuşturuyor, hovardalara ve delilere görünüyor.

1853: Bulgar Rumelisinde, bir Arnavut cini, bölgedeki son eşkıya grubunu katlediyor. Yürüyen bir korkuluğa dair rivayetler.

1855: Deli Gücük, Kırım Sevastopol Körfezinde, Vos’moi sınıfı, 74 toplu Nikolai Belomorski fırkateynine saldırıyor. 248 ölü. Rus ve İngiliz kayıtları çelişkili.

1858: Deli Gücük, Ören bölgesinde kaçırılan bir kızı kurtarıyor, eşkıya-zaptiye kumpasını bozuyor. (17 ölü, 5 şahit).

1866-1869 : Büyük Cin Savaşları...Deli Gücük, Anadolu’daki tüm tabiatüstü varlıklara savaş açıyor. Yaylalarda tuhaf ışıklar, gümbürtüler.

1870: Deli Gücük’ü madenlerde, ormanlarda, ırmaklarda görenlerin yeminli ifadeleri. Bu mekanların koruyucu ruhu addediliyor.

1877-1878: Deli Gücük Plevne’de ortaya çıkıyor. Tek başına bir Rus topçu bataryasını ve bir Kazak süvari alayını imha ettiğine dair gizli Rus evrakları mevcut.

1879: Deli Gücük Anadolu’ya dönüyor. Meşhur eşkıya Uzun İskender’e saldırıyor.

1880: Garip bir varlık, yaylalarda, kaçırdıkları oğlanları hadım edip saraya satan esircilere saldırıyor. Sağ kurtulan yok.

1883: Konya’nın bir köyünde, bir köylü tarlasında uyuyan Gücük’ün bir zebani oğlak kovaladığını söylüyor.

1884: Irmak Kızı’nı görenlerin yeminli ifadeleri.

1885-? : Deli Gücük Ege’de...kendisini linç etmeye kalkan toprak ağalarıyla savaş. İki ayaklı atların yürüdüğü rivayet ediliyor.

1886: Gücük, bir köyü, it-kafalı çapulcu mahluklardan temizliyor.

1887: Deli Gücük Yüzbaşı Baha’ya karşı.

1890?: Yazıcı Mustafa Ağa’nın Katli. Ayinmez Ormanında Kuyruklular yürüyor.

1900: Yüzyıldır korku salan Deli Gücük’ün karşısına öz vicdanı dikiliyor.

1901: Deli Gücük bir sanat ehlini, Art Ayaklı Ayanlar’dan kurtarıyor.

1911: Sarıpınar Köyünde korkunç cinayetler. Deli Gücük canavarla savaşıyor.

19??:Deli Gücük Köpekler Adası’nda.

1913: Yanya Civarındaki ormanlarda kendi kellesini kesip ağaca çivileyen bir varlığa dair rivayetler.

1916: Hasta Adam’ın siperlerde ilk göründüğü yıl.

1917: Hicaz tren yolunda savaşlar.

1917: Hasta Adam son kez görülüyor. Gökten ölü kargalar yağıyor.

Çizgi: Ethem Onur Bilgiç

Sketch

2011-07-06T10:18:00.002+03:00

M.Korkut Öztekin
link

Deli Gücük 3 Geliyor

2011-06-16T00:28:00.000+03:00

Ekim 2011'de...

Zilhicce 1432. . .

2011-05-28T22:19:00.003+03:00

Gürdal Akkoç: "Esin Dediğin Çizebilen Adama Yeteneğin Promosyonu"

2010-11-02T14:38:00.003+02:00

Gönlünüzü çalan ilk çizim/ilüstrasyon hangisiydi?

Alfa yayınları’nın yayınladığı Conan sayı 147’nin kapağı. Jusko çizmiş idi. Hatta linkini de vereyim: http://nedesem.com/conan.jpg

Deli Gücük çizmenin hoş ve çetin yönleri neler? Sizin için kimdir Deli Gücük?

Deli Gücük çizmenin çetin yönü yok benim için. Kargalarını çizmek biraz zaman alsa da, memleketten bir şeyler çiziyor olmak, insanın içinde ayrı bir enerji yaratıyor. Deli Gücük’ün benim için kim olduğuna gelince, Gücük, bu memleketin hala ve gerçekten ihtiyacı olan tek şey: adalet. Ve Gücük, en üst mertebeden, en alttakine kadar, şikayet edebileceğiniz tek merci.

Bir Deli Gücük senaryosu çizimini ne kadar sürede tamamlıyorsunuz?

Senaryo geldikten sonra sayfa düzenlemelerini yapmak bir kaç saat alıyor. Sayfayı komple eskizlemek bir iki saat, çinilemek de bir üç saat. Tabii bu süreler tablet kullanarak çizdiğim için bu kadar kısa. Çok yaşa CTRL + Z, çok yaşa Manga Studio diyorum.

İyi çizer nasıl olunur? Talim mi, ilham mı? Disiplin mi, esin mi?

Gerçi iyi çizerin ne olduğuna bağlı ama, çizdiğini kendin gibi çizip, bolca talim yaparsan, bir yerden sonra disipline ihtiyacın kalmaz diye düşünüyorum. Ha, deadline varsa başka tabii... Esin dediğin ise zaten çizebilen adama yeteneğin promosyonu...

Issız bir adaya düşseniz yanınıza alacağınız üç çizer kimler olurdu?

Zor soru. Güçlü kuvvetlilerinden üç tane seçerdim herhalde, ne yapacağım adada çizeri?

Gölge kullanımına özel bir bilinç ve titizlikle yaklaştığınız görülüyor, hangi ilkelere göre bu ışık-gölge zıtlığını ayarlıyorsunuz?

Aslında kare neyi gerektiriyorsa ona göre kontrastı ayarlıyorum ancak bazı karelere “ulan biraz daha siyah vurayım da havalı olsun” dediğim de oldu. Bunun tam bir açıklaması olmadığı için net bir cevabım yok, çizerken bir yandan da seyrettiğiniz için göz, kendisi uyarır, “bak şurası fazla beyaz kaldı, karartalım orayı.” diye...

Çizgi roman tercihleriniz neler? Gözdeleriniz ve keşifleriniz?

Uzun zamandır çizgi roman satın alamadım. En son okuduğum çizgi roman Red Sonja idi, o da doğum günümde hediye gelmişti...

Bugünkü haliyle dünya bir tablo olsaydı, köşesinde hangi ressamın imzasını görürdük?

Muhtemelen Simon Bisley.

Son olarak. . .Deli Gücük mü döver, Cinhan mı?

Bu ikisinin kavga etmek yerine bi hana gidip beraber kımız içeceklerini düşünüyorum ben.

seruven.org'tan alınmıştır.

Sayfa 8

2010-10-19T12:00:00.004+03:00

Murat Başol
link

Diyet

2010-10-19T11:57:00.001+03:00

Murat Başol
link

Uğur B. Sertçelik: “Çizgi Romanın da Bir Mühendisliği Var”

2010-07-29T14:29:00.003+03:00

Deli Gücük çizerlerinden Uğur ile sanat, hayat ve çizgi romanlar hakkında konuştuk.

Uğur, mühendis olup sanatla uğraşmak nasıl bir şey...
Mühendis olup sanatla uğraşmanın benim açımdan en ilginç noktası, farklı iki yaşam tarzını bir arada sürdürmek olabilir. Şöyle açıklıyayım, gündüz herkes gibi işime gidiyorum, akşamları ve haftasonları ise yıllarca okuyup kendilerine özendiğim kostümlü çizgi roman kahramanları gibi gizli kimliğime bürünüp çizmeye başlıyorum…Son dört yıldır bu şekilde çalışıyorum.

İster istemez bir kıyaslama yapmış olmalısın. Güzel Sanatlarda yüksek lisans yaptın çünkü…

Bir kıyaslama yapmam gerekirse, mühendislik ve çizgi roman çok uzak konular değil bence. Çizgi romanın da bir mühendisliği var. Çünkü sanat yapıyorum diyip devasa tuvallere boya bidonları fırlatıp hah bu oldu! demiyorum. Çizgi roman öncelikle bir disiplin işi, zamanı çok iyi kullanmak lazım, belli bir plan doğrultusunda çalışıp, bir senaryoyu size ayrılan birkaç sayfaya en doğru şekilde ve okuyanın en rahat anlayabileceği şekilde aktarmak lazım, bu da mühendisliğe çok uzak bir nokta değil bence. Her çizer kendi tarzını oluştururken yaptığı şey de tam anlamıyla bu işin mühendisliği. Bir çizeri çizgisinden tanırız. Çizer de bu çizgiyi oluşturana kadar farkında olmadan uzun bir süre bu işin ARGE’sini yapıyor. Bir çizeri diğerinden ayıran da, belli sorunlara getirdiği çözümler oluyor ve bu da onun tarzını oluşturuyor. Çizgi roman ve mühendislik denilince aklıma Scott Mc Cloud geliyor; “Çizgi Romanı Anlamak”, “ Çizgi Romanı Yeniden Keşfetmek” diye iki kitap yazdı, şu anda MIT’de, Microsoft’ta, Electronic Arts’ta görsel iletişim seminerleri veriyor.

Sanatçı kaprisi yapmıyor musun örneğin
Yukarıda da bahsettiğim tuvallere boya bidonu fırlatıp sanat yapsaydım ve hayatımı bununla kazansaydım çok güzel kapris yapardım.

Senin için karikatür kökenli diyebilir miyiz? Şimdilerde foto realistik işler yapıyorsun o yüzden sordum…

Ben kendimi pek öyle görmüyorum. Karikatür konusunda hiçbir zaman çok hevesli olmadım, para kazanmak için yaptığım işler genelde karikatüre yakın olduğu için uzun bir süre öyle çizdim. Şu anda yaptığım işler için pek foto realistik diyemem ama Tam Macera’ya çizdiğim Meşhur Hafiyeler öyleydi, bir sayfayı bazen 3 günde bitiriyordum. Gerçekten çok yorucu ve sabır gerektiren bir süreçti. Zaten şu anda en çok kafayı yorduğum nokta da bu, kaliteli bir iş çıkarıp aynı zamanda nasıl hızlı çizerim bunun yolunu bulmaya çalışıyorum. Genelde günde 1 ya da 2 sayfa (çinileme hariç) çiziyorum. Ve şunu farkettim ki bu tür hızlı çizilen sayfalar daha önceden çizdiğim foto realistik işlere göre daha tatmin edici oluyor (ya da zamanımın eskisinden az olduğu gerçeği yüzünden kendimi kandırıyorum :)

Çizgilerinde gore etkisi çoğaldı. Korku literatürünü andıran grotesk sahne ve tiplemeler kullanıyorsun. Üzerine kalacak, Slayer hikâyecisi olacaksın…

Keşke olabilsem. Son zamanlarda daha fazla bu tür şeyler çizmeye başladım ve galiba kendiliğinden bir yönelme oluştu. Ayrıca yaratık çizmekten zevk almayan çizer yoktur sanırım.Çizerken benim için önemli olan farklı duygusal ifadeleri verebilmek ve hikayede bir atmosfer oluşturabilmek. Korku hikayelerinde de bunu yapmamı sağlayacak yeterince malzeme var. Bunun yanında çok ağır bir melodram senaryosu gelseydi onu da bayıla bayıla çizerdim, ama ne yazık ki gelmiyor……

Görsel olarak kendini nasıl besliyorsun? Filmler, fotoğraflar…

Sinema, çizgi romanlar ve mizah dergileri diyebilirim. Genelde isme göre takip ediyorum, yani genelde beğendiğim yönetmenlerin filmlerini izliyorum, çizgi romanda ise çizerine göre., Hikaye ne kadar güzel olursa olsun beğenmediğim bir çizerin kitabını sonuna kadar okuyamam. Mizah dergileri de Suat Gönülay, Galip Tekin, Kemal Aratan, Bülent Arabacıoğlu, İlban Ertem gibi ustaları tanımama vesile oldu. Bir hikayeye hazırlanırken filmlerden ve fotoğraflardan yararlanıyorum . Genelde mekan çizerken filmlerin karelerini dondurup bakardım, ama artık vaktim olmuyor. Bu konuda internet çok işime yarıyor, mümkün olduğunca fotoğraf referanslı çizmeye çalışıyorum. İlk çizdiğim hikayelerde herşeyi bakarak çiziyordum, mesela bir ceketin kıvrımlarını çizmek için bile fotoğraf araştırıyordum, şu anda sadece obje ve mekanlar için fotoğraf kullanıyorum.

Deli Gücük sence bir korku karakteri mi?

Amacı korkutmak olsaydı böyle bir şeyi kabul edebilirdim, ama hikayelerin sadece korku türüne ait olamayacak kadar zengin olduklarını düşünüyorum.

Çizgi roman aksiyondur diyenlerden misin?

Kesinlikle böyle bir düşüncem yok, olsaydı zaten o tür şeyler çizerdim. Soru aklıma Örümcek Adam çizeri Ross Andru’yu getirdi, bu türün en iyi örneklerini verdiğini düşünüyorum.

Kargalar konuşur mu?

Akıllı hayvanlar olduklarını biliyorum, konuşsalar bile az ve öz konuştukları kanaatindeyim.

Fotoğraf: Kerem Yücel

seruven.org adresinden alınmıştır.

Deli Gücük’ün Kalabalık Bilinçaltı

2010-07-27T21:14:00.003+03:00

Geçen sene Kamra Yayıncılık tarafından yayımlanan Deli Gücük -Osmanlı Taşrasından Korku ve Dehşet Hikâyeleri-, Türkiye’de ilk kez farklı yazar ve çizerlerin çalışmalarıyla katkıda bulunduğu bir çizgi roman albümü olma özelliğini taşıyordu. 12 yazar-çizer hayalgücünde olan bir kahraman vardı karşımızda. Aynı kahramanın yeni maceralarıyla dolu ikinci Deli Gücük albümü “Alacakaranlık Zamanlar”, raflardaki yerini aldı. Deli Gücük’ün karanlık bilinçaltı kadrosu yine sıkı bir çalışma ortaya koymuş.

232 sayfalık çizgi roman kitabında 16 çizgi roman ve usta işi illüstrasyonlarla zenginleştirilmiş 3 öykü bulunuyor. Editörlüğünü Levent Cantek'in yaptığı kitapta Aziz Tuna C., Murat Başekim, Özgür Kurtuluş, Emre Kuzuoğlu, Ömer Bahri Gördebak ve Can Dağ yazar olarak katılıyor. Coşkun Kuzgun, Uğur Bülent Sertçelik, Çağrı Coşkun, Murat Gürdal Akkoç, Ozan Küçükusta, Selçuk Ören, Ethem Onur Bilgiç, Murat Başol, Varol Gökdamar, Emre Yüce çizgi roman sayfalarıyla; Mert Yavaşça, Koray Kuranel, Turgut Demir, Elif Varol Ergen, Zeynep Özatalay, Melike Acar, Yıldıray Çınar, Fatih Okta, M.K. Perker ve Kenan Yarar ilüstrasyonlarıyla yer alıyor. Kitabın sonunda Can T. Yalçınkaya'nın korku çizgi romanları üzerine bir yazısı da bulunuyor.

Anadolu Gotiği
Anadolu topraklarına has sözlü gelenekten yola çıkan anlatıları çağrıştırmasına rağmen alternatif bir havası olan, bize has gibi gözükse de gotik atmosferiyle evrensel bir tadı da olan bir çizgi roman Deli Gücük. Tepesinde ölümün kanatlı temsilcileriyle gezen, genellikle iyilik yapmasına, alçaklarla kendi yöntemleriyle hesaplaşmasına rağmen son derece tekinsiz bir seyyah, mistik bir eşkiya avcısı olan olan Deli Gücük’ün maceraları yine farklı hikâyeciler tarafından yazılıp farklı çizerlerin kaleminde hayat bulmuş.

Aynı kahramanı, aynı albüm içinde farklı yazar ve çizerlerden takip etmek Deli Gücük okurlarına has bir zevk. Bu deneysel ve kolektif yaklaşım sayesinde kahramanımız aynı ruha sahip olsa da görünümü ve kaderi sürekli değişiyor. Her zaman sakallı, uzun saçlı, iri, hırpani olsa da bazen bir black metal grubunun solistine benziyor, bazen biraz daha evcilleşip yönetmen Zeki Demirkubuz’u veya Barış Manço’yu andırıyor. Deli Gücük’ün maceralardaki ağırlığı da çizim tarzı gibi standart değil. Bazen hikâyelerin merkezinde yer alıyor, bazen geri planda, bir tür gözlemci konumunda kalıyor. Bu yapıya alışan okur da her yeni hikâyede Deli Gücük’ün mevzuya nereden ve nasıl dahil olacağını merakla beklemeye başlıyor.

Deliliği Yüceltmek
Farklı yazar ve çizerlerin yaratıcılığından beslenmek, adı “deli”ye çıkmış bir kahramanı anlatmak için ideal bir yöntem aslında. Ne yapacağı belli olmayan, ruh hali sürekli değişen bir karakterin, sürekli değişen yazar-çizer kadrosu tarafından ele alınması son derece esprili bir yöntem. Bu kadar boyutlu ve katmanlı bir karakteri tek bir görüntüye ve ruh haline indirgemek haksızlık olurdu. Zaten karakterin tekinsizliği, her öyküyü başka birinin yazmasından kaynaklanıyor biraz da. Aynı figürü farklı açılardan gördüğümüz kübik bir resim mantığı hakim Deli Gücük’te… Üstelik hem görsel hem de metinsel açıdan…

Genel olarak deliliği yücelten bir duruş var karşımızda. Deli Gücük sözde akıllı olanlara yol gösterip ders veriyor. Bazen onların vicdanı oluyor. Bazen öykülerde denge unsuru oluyor. Veya her şeyi düzenleyen görünmez bir el... Tepesinde uçuşan kara kargalarla birlikte nereden gelip nereye gittiğiyse her zaman belirsiz…

Deli Gücük’ün kareleri şiddet açısından da gayet cüretkâr… Sayfaların arasında canlanan başsız köpeklere, kargalar tarafından gözü oyulanlara, kılıçla kafası uçurulanlara, hatta kendi kafasını kesip yoluna devam edenlere rastlamak mümkün. Konuşan veya değişime uğrayan hayvanlar gibi fantastik öğeler de karşımıza çıkabiliyor. Cinler, hortlaklar, haydutlar öykülerden eksik olmuyor. Bu özellikleriyle de yerli çizgi roman geleneğinin uzak geçmişi anlatan salt kahramanlık hikâyelerinden farklı bir duruşu var Deli Gücük’ün.

Adalet ve intikam ekseninde dönen hikâyeler klasik anlamda olmasa da efsaneleri çağrıştırıyor. Efsane denen şey herkesin kendince anlattığı bir anlatıysa eğer, her Deli Gücük hikâyesinin farklı yazarlar ve çizerler tarafından kaleme alınması büyük isabet.

Öykü, çizgi roman ve İlüstrasyon
Deli Gücük; tam sayfa çizimleriyle bir illüstrasyon kitabı, sadece yazıdan oluşan kısımlarıyla bir öykü kitabı ve diğer bölümleriyle bir çizgi roman... Yani elimizdeki albüm çeşitlilik duygusundan nasibini almış, disiplinler arası olabilen, farklı boyutlar eklenerek zenginleştirilmiş bir çalışma.

Zevkler ve renkler tartışılır. İki albümdeki tüm çizimler arasından beni en çok etkileyen birinci albümün kapağının da çizeri olan Korkut Öztekin’inkiler oldu. “Son Saat” öyküsündeki bu çizimlerin her karesi büyütülüp duvara asılacak kadar iddialı bence. Ama Korkut Öztekin’in çizimlerinden bile güzel olansa, her macerada ayrı bir çizim tarzıyla karşılaşmak...

Hakan Bıçakçı
Birgün Kitap, 24.4.2010

İlüstrasyon: Turgut Demir

Çıplak Ayak

2010-07-21T15:07:00.001+03:00

Emir Erol
link

Gölge ile Deli Gücük

2010-07-18T18:17:00.000+03:00

Gölge e-dergi için çizilen kapak çalışması
Şükrü Bağcı
link

Bir Şey İnmiş Harabeye...

2010-07-17T15:41:00.001+03:00

Zeynep Özatalay
link

Ethem Onur Bilgiç: “Çizgi Roman Zor Ama Eğlenceli”

2010-07-10T18:20:00.003+03:00

Gördüğümüz kadarıyla en geç Deli Gücük çizeri sizsiniz. Kendinizi kısaca tanıtır mısınız?

24 yaşındayım. O kadar genç sayılmam heralde : ) . Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesinde Grafik Tasarım bölümünde eğitimime devam ediyorum. Çizgi roman dünyasına küçük yaşlardan beri büyük ilgim olsada son 2-3 senedir bu işe gerçekten kafa yoruyorum.

Deli gücük kadrosuna nasıl katıldınız?

İlk Deli Gücük albümünü gördüğümde heyecanlandığımı hatırlıyorum. Türkiye böyle şeylerin yapıldığını duymak, görmek gerçekten güzel. İkinci albümün yapılacağı duyurulduğunda Levent Cantek le konustuk. Onunla çalışmak benim için gerçekten iyi oldu. Hiç yan yana olmasakta çok şey öğretti bana.

Kitap dergilerinde ilüstrasyonlarınıza rastlıyoruz. Edebiyatla ilgili misiniz? Şu yüzden soruyorum. Çizgi roman ile edebiyat birbirine pek yakın bulunmazdı. Şimdilerde çizgi kitap dergilerinde de yer veriliyor. Çizgi romanlar daha mı nitelikti oldu sizce…

Dergiler ve kitaplar için yaptığım çalışmalar daha çok illüstrasyon oluyorlar. Bence illüstrasyonla çizgi roman kardeşte olsa ayrı dünyalardalar. İllüstrasyonu daha çok grafik tasarıma yakın gibi görüyorum. Birşeyler tasarlıyor ve yazıyı biraz daha desteklemek için kullanıyorsunuz. Çizgi romanın ise kendine has dinamikleri var. Daha çok film çekmek gibi. Bir yönetmen gibi tek tek sahneleri tasarlıyorsunuz. Çizgi roman daha fazla vakit isteyen, ama çok çok eğlenceli birşey.

Çizer olarak belli bir hedefiniz var mı? Pek çok genç çizer adayı gösterilen emeğin karşılığını alamamak gibi ekonomik nedenlerle başka alanlara kayıyor. Bir çizerin karşısında nasıl bir piyasa var size göre…Umut ve umutsuzluk bağlamında nasıl bakıyorsunuz hayata…

Çizer olarak tabiki birsürü hedefim ve amacım var. Çizgi roman alanında olsun animasyon alanında olsun daha fazla iş ortaya koymak istiyorum. Hatta bu aralar hem bir kitap hemde animasyon yapmaya çalışıyorum. Herhalde yakında ikisini de sonuçlandırırım.

İstanbul’da yaşamaktan memnun musunuz?

İstanbula Anadolu Ereğli’sinden geldim. Küçük bir ilçeden büyük bir şehre gelmek tabiki önemliydi. Biraz zor oldu ilk zamanlar ama suan 6 senedir İstanbulda yasıyorum ve gerçekten bu şehri seviyorum. Hem şehir hem etkinlikleri hem de imkânlarıyla Türkiye’nin sanırım en şanslı şehiri. Bu olanakları iyi kullanırsanız da size gerçekten çok sey katan bir şehir.

Son soru: Kargalardan korkar mısınız?

Kargalar her zaman ilginç gelmiştir bana. Çocukken biraz korkardım. Onlara hiç bulaşmamak daha mantıklı gelmiştir hep.

Hasta Adam

2010-07-08T11:23:00.003+03:00

Hasta Adam: Osmanlı’nın son saatinde siperlere musallat olmuş veba ya da harp ruhu. Yoksa başka birşey mi?

Zeynep Ozatalay: "Piyasa İşleri Dışında Projeler Üretmeliyiz"

2010-07-05T08:48:00.003+03:00

Deli Gücük çizerlerinden Zeynep Özatalay ile konuştuk.

Bize kendinizi tanıtır mısınız?

İstanbul Kanlıca’da doğdum. Bahçeli-çayırlı, düşmeli-kalkmalı bir çocukluk geçirdim, kendimi bildim bileli hep çizdim. Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Grafik Bölümü’ne girdim, Eskişehir’in de hayatımda güzel bir yeri vardır. Ondan sonra yolum belli olmuştu zaten. Bir müddet reklam ajanslarında çalıştım, bol bol çizmeye devam ettim. En sonunda tam mesaili çizer olarak buldum kendimi..

İlüstratör olarak hayatınızı sürdürdüğünüz için sorma gereği duyuyorum. Nasıl bir hayat bu? Kolaylığı ve zorluğu ne mesela

Dünyanın en zevkli işi ve hayatı! Ama çizer olmak bir yana, bağımsız çalışmak, işi zevkle yaparken bir taraftan muhasebecilik yapmak zor mesela. Pek çok illüstratör tanıyorum, herkes benzer sorunlarla cebelleşiyor. Bir de bu mesleğin saygınlığını tekrar kazanması lazım, çizgi özellikle reklam dünyasında kolayca satın alınabilir bir hizmet (bu kelimeyi de özellikle kullanıyorum) gibi görülür oldu, çizerler de geçinebilmek için çok zor koşullarda çalışmaya razı olmak zorunda kalıyorlar.

Masalsı çizgileriniz var, sert Deli Gücük hikayelerine bir yumuşaklık katmışsınız bana kalırsa…Çizgi romanla ilgili misiniz?

Çok severim çizgi roman okumayı, her an bakılacak bambaşka türler, ekoller var. Çok sağlam hikayeler çıkıyor, özellikle bağımsız şirketlerden. Artık dışarıdaki yayınlara da çok rahat ulaşabiliyoruz . Çizgilerime gelince hikayelere göre çok değişebiliyor, kağıdın başına oturup çizmeye başladığım zaman her seferinde başka bir yola gidiyorum. Bir çizerin tutarlı olması çok daha iyi tabii, ama bende hikayenin, konunun atmosferine göre ne çıkarsa bahtınıza.

Deli Gücük ekibine nasıl katıldınız?

Birinci albümü severek okumuştum, hazırlanma macerasını da Kamra’dan dolayı takip edebildim biraz.. Yeni albüm hazırlığını duyunca Levent Cantek’e bir mail attım, hikaye varsa talibim dedim..

Yerli üretim pek yapılmıyor, genellikle dergilerde yayınlanan işlerin toplanmasıyla çıkan albümler var ve onlar da sınırlı. En azından insanlar bu tür mütevazı katkılarla kolektif üretimler yapılabilir gibi geliyor bana. Bilmiyorum siz ne dersiniz? Bir araya gelemiyor mu çizerler, yazarlar…

Aslında meslek sıkıntılarıyla ilgili bahsettiğim şeyin acısı tam da buradan çıkıyor. Kendimiz için birşeyler yapmak, piyasa işleri dışında proje üretmek.. Etrafım çok yetenekli insanlarla çevrili, o kadar inanılmaz çizerler var ki memlekette.. Ne yazık ki çok büyük vaktimizi sadece geçimimizi sağlamak için çalışmakla harcıyoruz. Ne zaman bir araya gelsek konuşup duruyoruz, ama bu işleri organize eden, takip eden, dağınık olanı toplayıp üretime dönüştürecek ekipler gerekiyor. Sadece bir yazar- çizer birlikteliği de yeterli değil. Gerçi mesela ÇAPA yıllarca kendi çabasıyla üretti, çizdi, bastı, dağıttı. Pek çok fanzin bu duruma örnek gösterilebilir. Ama bunun bir adım ötesine henüz yaygın olarak geçemedik.

Kargalardan korkar mısınız?

Temkinli yaklaşıyorum, ceviz seviyorlar, veriyorum. Seviyeli bir ilişkimiz var onlarla..

Kolektif Çalışma Öğretici ve Zenginleştiricidir

2010-07-01T23:10:00.001+03:00

Deli Gücük çizerlerinden Emre Yüce ile konuştuk.

Sizi Deli Gücük’teki hikâyelerinizden biliyoruz. Bir parça kendinizi tanıtır mısınız?

1972 doğumluyum, İzmir’ de yaşıyorum. Dokuz Eylül Güzel Sanatlar Fakültesi, Grafik bölümü
mezunuyum.

Daha önce çizgi roman deneyiminiz olmuş muydu?

Çizgi roman hep gönlümde olmasına rağmen bu işe biraz geç giriştim. Kendi kendime yaptığım çalışmalar zaten hep vardı ama ciddi anlamda çizgi romana adım atışım, Tam
Macera dergisi ile oldu.

Kendinizi nasıl tanımlarsınız? Çizgi roman okuru musunuz örneğin? Pek çok çizer özellikle sinemadan beslendiğini, çizgi roman okumadığını ve kitaplardan uzak bir yaşam sürdürdüğünü söylüyor. Katılır mısınız bu yargıya…

Bu yargı, en azından benim için geçerli değil. İnsanları belli bir uğraşa veya mesleğe yönlendiren etkenler farklı olabilir. Benim çizim yeteneğimin gelişmesinde en büyük pay, çizgi romana aitdir. Küçükken hem çizgi roman okur, hem de okuduklarımı resimlemeye çalışırdım. İlk çizgi roman okumaya Kızılmaske ile başlamıştım, bunu diğer çizgi romanlar ve mizah dergileri takip etti. Elbette sinemanın ve diğer görsel sanatların çizgi romana etkisi büyüktür ama edebiyatın da bir o kadar etkisi olduğunu düşünüyorum.

Deli Gücük kadrosuna nasıl katıldınız? Bildiğim kadarıyla İzmir’de yaşıyorsunuz? Yüz yüze görüştünüz mü yazarlarla…

İlk olarak, okuldan arkadaşım olan Coşkun Kuzgun sayesinde, Levent beyle (Cantek)
İletişim kurup, Tam Macera için çalışmalar yapmıştım. Deli Gücük kadrosuna katılmam
da bunun devamı olarak gelişti. Şimdilik yazar ve çizerlerden, yüzyüze tanıştığım bir tek Coşkun Kuzgun var, Levent bey ile de telefon ve internet üstünden görüşüyoruz.

Pek çok çizer ve yazarın bir araya gelmesini, kolektif bir çalışma hazırlamasını nasıl buluyorsunuz?

Kimileri bu şekilde çalışmanın, insanları zorladığını ve kısıtladığını düşünebilir ancak farklı tarzların böyle buluşması, hem çalışanlar için öğretici olabilir, hem de kurgulanan eseri zenginleştirebilir.

Deli Gücük nasıl bir kahraman sizce?

Çoğu çizgi roman kahramanı adalet ve iyilik için savaşır. Deli Gücük de temelde öyle ama doğaüstü yanları ve görüntüsü insanları korkutuyor. Kimi zaman olayların içine girmeyip, sadece görünüp geçmesi, O’nu herşeyi aşmış, kayıtsız, varla yok arası bir varlığa dönüştürüyor.

Siz kendiniz çizgi roman çalışmaları yapıyor, hikayeler hazırlıyor musunuz?

Evet ama şimdilik kendi kendime hazırlıyorum. İleride yayınlamalarını isterim.

Son bir sözünüz var mı?

Herkese sağlık ve esenlik dilerim.

seruven.org adresinden alınmıştır.

Kayıp Kırmızı

2010-06-29T15:57:00.001+03:00

Kayıp Kırmızı: Hayatımızda eksik olan renk. Herkes farkında değildir ama yokluğunun.

Deli Gücük Animasyon

2010-06-28T15:43:00.002+03:00

Animasyon by C. C. Demirpençe

DG

2010-06-27T23:54:00.000+03:00

Mihat Gökçe
link

Deli Gücük Promo Video

2010-06-26T20:48:00.002+03:00

Üreticileri Deli Gücük'ü anlatıyor...

Deli Gücük Fan Art by Bülent Sarılar

2010-06-24T12:38:00.005+03:00

link

Deli Gücük Fan Art by C.C. Demirpençe

2010-06-24T12:29:00.001+03:00

link

Ölmeyi Reddeden Eşkıya Avcısı

2010-06-23T09:04:00.002+03:00

‘Ray Bradbury’nin değişmez meselesidir ‘Bilginin Kaybı’. Gelivermiş bir gelecekte veya mahşeri bir ‘atom savaşı’nın ertesinde, viranların arasında, eski dünyanın yitik bir değerini bulur çocuklar ya da kaşifler; bu bazen orijinal Mona Lisa’nın paçavrası kalmış buruk tebessümü, bazen de bireysel ‘mobil robot öğretmenler’den çok evvel kullanılmış, ‘kitap’ denilen eski ve antika bir icattır.

2010 yılından baktığımızda Bradbury’nin kehanetlerinin çok da ıskalamadığını söyleyebiliriz ne yazık ki. Bir şeyler unutuluyor; bir şeyler zamanın heyelanına kapılıp altımızdan kayıyor.

Şimdi çocuklara kim anlatacak TRT’de yayınlanacak ‘o filmi’ günlerce beklemeyi, veya bir Haziran Cumartesi sabahı alınan çizgi romanın sayfalarında kaybolup gitmeyi? ‘Sock’ ile ‘Smack’ gibi ses efektleri arasındaki ince farkı? Veya öykünün en nefis yerinde beliriveren ‘Devamı Gelecek Sayıda’dan alınan o mazoşist hazzı?

21. yüzyıla, o eski sağlıklı haliyle sağ çıkması şüpheli şeylerden biri de çizgi roman gerçekten de. Bu aralar her yerde beliren ‘Edebiyat Uyarlamaları’na bakacak olursak manzara başka tabii. O zaman ortalık çizgi romandan geçilmiyor bile denebilir. Ama zaten marketlerde satılan o alüminyum tadındaki kırmızımsı mat şeylere de ‘domates’ deniyor bugünlerde.

Bit pazarına nur yağa dursun, bir grup yaratıcı kendi pazarlarında kendi meyvelerini satmak üzere Deli Gücük isminde bir karakter yaratmış ve 2009 baharında bu ürünü özenli bir kitap ile tomurcuklandırmışlardı. Yabancı kökenli kuzenlerine kıyasla çok daha üstün illüstrasyonlara sahip olmanın yanı sıra Deli Gücük: Osmanlı Taşrasından Korku ve Dehşet Hikâyeleri adlı bu çizgi roman / kısa öykü antolojisi okuyucunun dikkatini, konu olarak seçtiği malzeme ve otantik diyalogları ile de çekti.

Uzun zamandan beri ilk kez bir macera kahramanı ‘Lanet olsun!’, ‘Kahretsin!’ gibi nidalar sarf etmiyor; bir Orta doğu ülkesinin çöllerinde pahalı savaş makinelerinin ve fiyakalı teçhizatların, hasımlara gözdağı dolu, fetiş boy gösterisine alet olmuyordu. Holivud ve Batı macera geleneği eşkıyaların eline düşmüştü.

Deli Gücük’ün öyküleri de bir Orta doğu ülkesinin ‘çölü’nde geçiyordu aslında.

Ama bu kez egzotik bir dekor değildi; fiyakalı kahramanın yumruğuna ilginç bir arka plan sağlamak üzere bulunmuyordu bu ülke. Doğru diyalog, konu malzemesi ve desen birleşince okuyucu Osmanlı Taşrası denilen o uzak ve ürkütücü iklimin tüm kokularını soluyuverdi; dağların reyhanlı rüzgârını, kasabaların nargileli ıhlamurunu, barutun kekremsi güherçilesini, dolgun yosmaların korselerinden tüten taze lavantayı, bir kaya dibinde oluk oluk kanayan eşkıya etinin tütünlü terini; köylerin, ışıksız ahırların talaşlı tozunu burnunun direğinde duydu okuyucu. Osmanlı Taşrası, toprağını ve çakılını kitabın sayfalarından okuyucunun pabucunun içine boca etti neredeyse.

Ve okuyucu, iyi bir çizgi romanın yüksek bir Amerikan gökdeleninin tepesinden yumruklaşmaktan ibaret olmadığını da gördü galiba. . .

Aradan bir yıl geçti, şimdi başka bir baharda Deli Gücük yine meyve verdi. Bu kez albümün adı Deli Gücük: Alacakaranlık Zamanlar. Mekân yine Osmanlı taşrası, aktörler ise yine zalimler, uğursuzlar, mahluklar ve mazlumlar. Ve Rumeli’den İran sınırına kadar herkesin fısıltısının bir köşesinde gizlenen Deli Gücük. Bir masal kırk ilde nasıl kırk biçime bürünürse, Deli Gücük de o kadar değişken. Bir çizgi roman kahramanı olarak oldukça aykırı. Belirli bir ‘orijin’i veya sıkıştığı zaman başvurduğu, tanımlı bir ‘güç seti’ yok. Çapulcularla çatışırken tüfek de kullanabilir, bir âdemoğluna ait olamayacak kadar hızlı çiğneyip öğüten bir çene de. . .

Bir başka erdemi ise, yaratıcıların kendilerini taklit edip, kolaya kaçarak, basitçe ‘Deli Gücük II’ yapmaktan kaçınıp, bu kez daha ilerlemeci bir yol seçmeleri. Deli Gücük’ün öykülerinin kimyasındaki hassas formül duruyor hala elbette. İsteyen buna ‘Metafiction Anadolu Westerni’, ‘Post-modern Eşkıya Edebiyatı’, isteyen ‘Osmanlı Gotiği’ diyebilir. Ama belli ki yaratıcılar, Deli Gücük’ün mevcut kırk tanımı ile yetinmek istememiş ve Yedi Kargalı Tekinsiz Kahramanlarını yeni öykülere, önceden görmediğimiz karakterlerin yanına taşımış. Gücük’ün kırk birinci öyküsünü anlatıp, kırk birinci suretini göstermek istemiş.

Öncelikle, epik diyebileceğimiz bir uzunlukta, çizgi roman ile kısa hikâyenin iç içe geçtiği, üç perdelik bir dev macera ile başlıyor bu yeni cilt. Deli Gücük birbirinden tuhaf düşmanlarla, garabetler ve masal haramileri ile savaşırken bir yandan da kendini, zorbalara karşı savunduğu insanların bürünüverdiği başka zorbalıkların ortasında buluyor. Kolay cevaplar yok Deli Gücük için bu kez. Masalsı hayatının ve ‘Anadolu’ya adalet dağıtan hortlak kahraman’ zanaatının bu evresinde kendini daha çok sorguluyor. Deli Gücük, ete kemiğe bürünmüş anti-tezi ile yüzleşiyor hatta.

Bu ‘Linç Trilojisi’nin ardından kısa öyküler boy göstermeye başlıyor yeni antolojide. Yeni yazarlar ve çizerler yeni Gücükler yaratıyor yine. Öykü anlatma sanatının üç köşesini de, keyiflerince ziyaret ediyor yaratıcılar; macera, atmosfer ve karakter öykü türlerinin üçüne de uğruyor Deli Gücük’ün kargaları ve yazarları

Deri yüzen katiller, keskin nişancılar, Helenistik ormanlarda Yunan askerleri, ecinnilerin büyük anası, loğusaların musallatı, cüzamlılar, Nasrettin Hoca, Don Kişot, konuşan köpekler ve daha başka karakterler Deli Gücük’ün eskimiş çarıkları ile yürüdüğü Osmanlı taşrasında, hasım ya da müttefik olarak karşısına çıkıyor. Dostların dermanları Gücük’ün işine yarayacak mı, orası meçhul. Zira bu kez cendere daha bir amansız, kahramanımız için.

Salt tüketici olmanın zahmetsiz yolu yerine malum nice güçlüğü göze alarak, bir değil ikinci kez kendi özgün öykülerini anlatma ‘deliliği’ni gösteren Deli Gücük yaratıcılarının bu yaptığı, küçümsenmemesi ve desteklenmesi gereken bir cesaret eylemi.

Öyle ki, aşırı iyimser bir genelleme ile, ‘Yeni Türk Sineması’nın öne çıktığı şu günlerde belki de ‘Yeni Türk Çizgi romanı’nın doğuşunu müjdeleyen bir manifesto olacak Deli Gücük ve onun Osmanlı Taşrasından Korku ve Dehşet Hikayeleri.

Umarız Ray Bradbury’i mahcup ederler.

Futuristika'dan alınmıştır.

link

DeliGÜCÜK

2010-06-21T13:25:00.001+03:00

Aycan Taneri
link