deli gücük

Binbir Gücük Masalları

2013-04-26T16:33:00.000+03:00

Deli Gücük, yazar Levent Cantek’in yoğun uğraşları sonucu Osmanlı Taşrasında Korku ve Dehşet Hikâyeleri adıyla 2009 yılında bir kitap olarak başladı. Bu çalışmayla, Türkiye’de ilk defa bir kahramanın maceraları, farklı yazar ve çizerlerin yorumuyla, ortak bir albümde toplanmış oldu. Böylece birbirinden çok farklı anlayışlarla çizgi romana tutkun insanlar, birikimlerini Deli Gücük’e aktardılar. Fumetti’den, Amerikan ekolüne; Sandman’dan; Borges’ye ve Kemal Tahir’e, edebiyat ile çizgi romanın en farklı ve etkili boyutları bir araya geldi. Tıpkı Osmanlı Taşrası gibi kurak, zorlu, hırslı yayıncılık dünyasında, bu muğlak, tekinsiz ruh, Deli Gücük miti doğdu. İkinci albüm Deli Gücük, Alacakaranlık Zamanlar hemen bir yıl sonra, 2010 yılında çıktı. Listeye 2012 yılında çıkan Murat Başekim'in DG (İletişim Yayınları) isimli hikâye kitabını dahil etmek gerekiyor. Deli Gücük, Zifirname ise bu zincirin son halkası. Otuza yakın insanın katkısıyla hazırlanan bu siyahî seyyahın serüvenleri Türkiye’de eksikliği duyulan bir boşluğu dolduruyor aslında. Masal geleneği, kahramanlık mitleri, modern anlatı biçimleri fantastik ve korku türünün ince örneklerine dönüşüyor çünkü. Grafik roman, anlamı oluşturmak için hem görselliğe hem de yazıya başvurulan bir ifade biçimi. Ne büyük harfle “edebiyat”, ne de büyük harfle “sanat”. Grafik roman, her ikisidir ve aynı zamanda bambaşkadır. Deli Gücük Zifirname albümü için başarılı bir grafik roman çalışması denebilir. Dikkat çeken bir diğer unsur, hikâyelerin, fantastik ya da korkuyu belki de bir tür olarak ayırmamamız gerektiğini hatırlatması.

Zifirname’deki korku ya da fantastik aslında, yaşamın üzerinde en az durulan yönleriyle ilgilenen edebiyat anlamına gelebiliyor. Bir taraftan ürkütürken, diğer taraftan yaşamın temel meseleleri üzerinde düşündürüyor. Ve elbette Deli Gücük pek çok fantastik mahlukat ile kapışmayı da ihmal etmiyor. Eninde sonunda bu bir hikâye…Deli Gücük’ün ortak bir üretim olması, muğlak kahramanın her hikâyede farklı bir yüzünü göstermesi gibi kendine has nitelikleri var. Bu da onu özgün bir konuma yerleştiriyor. Üçüncü albüm Zifirname ile bu konum hem “kahramanımız” Deli Gücük, hem de üreticiler açısından iyice perçinlenmiş görünüyor. Bunca hikâyeyle anlatılan Deli Gücük kim peki? Bir iblisin rüyası mı, vicdan denen karmaşa mı, sinsice içimizi oyan karga sesleri mi, sessizce ölümümüzü bekleyen akbabalar mı, bir eşkıya ruhu mu yoksa anlı şanlı bir eşkıyanın ta kendisi mi? Bir hikâye evreni kurulmuş durumda ve asıl başarı bu galiba…. Osmanlı taşrası dediğimiz, adım atsanız ölülere, cinlere, ruhlara, gulyabanilere rastladığınız bir kronotop. Öykülerdeki mahlukların ruhları acılı, beşeriyetleri hırslı. Kimi zaman Deli Gücük onlarla çarpışırken, bazen de onlardan biri oluyor. Deli Gücüğün yolu bazen “tarih” olmuşlarla kesişiyor, bazen de “mit” olmuşlarla.

Albümdeki hikâyelerden devam edelim: Aziz Tuna'nın yazdıkları daha yavaş hikâyeler, edebiyata yakın bir dili var. Deli Gücük'ün vicdanıyla hesaplaşmasını daha önceki albümlerde görmüştük aslında. O temayı sürdürmüş Tuna. “Benim Temiz Vicdanım”, “İki Aç Gözlü Adam” ve “Köle” isimli üç hikâyesi albümün “vicdan üçlemesi” olarak tanımlanabilir. Borgesvari bir rüya-kabus dengesi de aramış. Hayal ile gerçeğin, uyku ile uyanıklığın karıştığı hikâyeler de var. Koray Kuranel'in çizdiği "Sıcak ve Güzel Evim", Taner Duran'ın çizdiği "Benim Temiz Vicdanım" bu türden hikâyeler. Albümün bütününe bakıldığında Zifirname yerine Kabus adı seçilebilirmiş çünkü pek çok hikâyede bu uyku hali, yaratılan mite esir olarak korkma, gerçek ile sanrının karışması hakim bir tema olmuş. Can T. Yalçınkaya'nın yazdığı “Uyuyorlar Alim, Uyandırma” iki çizerli hikâye de buradan besleniyor örneğin. Murat Başekim, Aziz Tuna'ya göre daha doğrudan korkuya yönelebiliyor. Türe hakim olduğunu gösteren maharetli bir dil kullanıyor. Korku edebiyatının trüklerini, popüler edebiyatın klişelerini ya da çok bilinen bir tarihi anlatıyı temel alabiliyor. Epik bir dile sahip. DG isimli hikâye kitabının hakkıyla değerlendirilmediğine inanıyorum. Popüler edebiyatçılardan çok daha farklı bir anlatım gücüne sahip çünkü. Hikâyesi itibarıyla ilgi çekici olan Jack, Hakan Tacal'a ait. Dil ve üslup itibarıyla severek yazıldığını hissettiriyor. Karındeşen Jack mitini Deli Gücük evrenine katan oyunbaz bir katkı.

Çizerlere gelince, onların işi daha zor belki de. Çoğu esasen başka işler yapan, fırsat buldukça çizgi roman üreten isimler oldukları anlaşılıyor. Türkiye'de çizgi roman çizerek geçinebilmek neredeyse imkansız olduğu için şartları zorlayarak ürettiklerini hatırlamak gerekiyor. Albümün bir antoloji, kısa hikâyelerden oluşan bir derleme olmasının nedeni de burada gizli. Başka türlü çizilebilirmiş hissine kapıldığınız oluyor ama profesyonel, ne yaptığını bilen, arayan ve iştah gösteren çok sayfa okuyor, seyrediyorsunuz. Albümün sürprizi uzun senelerdir çizgilerini görmediğimiz Soner Tuna olmuş. Uzun bir Eşkıya hikâyesi çizmiş. 19.yüzyıl gravürlerini hatırlatan bir çini kullanmış. Murat Başol'un daha çok çizmesini, Koray Kuranel ve Korkut Öztekin'in daha iddialı işlere girmesini istiyorsunuz. Albüm bittiğinde kısa, sürpriz sonlu hikâyeler yerine daha uzun soluklu, karakterlerin derinleştiği çok sayfalı albümler beklemeli miyiz diye sorası geliyor insanın. Koşulları tahmin etmekle birlikte ben bekliyorum şahsen. Umarım olur.

Sezen Murat, 19.4.2013, Radikal Kitap

Olağandışı Güçlerle İçli Dışlı Bir Varlık

2013-04-11T21:40:00.000+03:00

Deli Gücük çizerlerinden Emre Yüce ile sohbet ettik.

Çizer olmaya nasıl karar verdiniz?
Küçük yaşlardan beri çizgi romanlara öykünüp, karalamalar yapardım. Çizerlik tutkusu, o zamanlardan beri içimde, bazen zayıf bazen kuvvetli, hep var olmuştur.

Çizmeyi sevdiğiniz öykü türleri hangileri?
Öykünün türünden çok, öyküyü benimseyip benimsemek daha önemli benim için, bu herhangi bir tür olabilir. Şunu da itiraf etmeliyim ki, benimsemediğiniz bir öyküyü çizmek de sizi oldukça geliştiriyor. Bir de kendi kurguladığım öyküleri çizmeyi isterim.

Tarzınızı nasıl tanımlarsınız?
Çizim tarzı biraz da öyküye bağlı, genelde resimsel çalışsam da bazen karikatüre kaçabiliyor.

Son dönemde üzerinde çalıştığınız projeler hangileri?
Belirtiğim gibi, kendi kurguladığım öyküleri çizmek istiyorum. Elbette DG, Dumankara benzeri projeler olursa onlara da katkıda bulunmak isterim.

Sanatını takdir ettiğiniz eski/yeni üstatlar hangileri?
O kadar çok ki, birkaçını yazsam, diğer ismini anmadıklarıma ayıp etiğimi düşünürüm. Bülent Arabacıoğlu’ dan Alfredo Alcala’ya, Milazzo’ dan Turhan Selçuk’a, Hernandez Palacios’ dan Engin Ergönültaş’ a kadar bu liste uzayıp gider.

Deli Gücük sizce kimdir?
Genelde adaletten yana, bazen olayların tam göbeğinde, bazen de kenardan izleyen, olağandışı güçlerle içli dışlı bir varlık. Ayrıca, çok sayıda yazar ve çizerin katkıları da Deli Gücük’ e sürekli yeni özellikler katıyor.

Canavarları Çizmek Her Zaman Daha Zevkli

2013-04-09T11:43:00.001+03:00

Deli Gücük çizerlerinden Uğur B.Sertçelik ile konuştuk.

Korku çizgi romanları, adının gerektirdiğini yapabiliyor mu?

Üretimin bu kadar çok olduğu ve belli şablonların tekrar tekrar kullanıldığı bir ortamda korku sineması ve çizgi romanlarının izleyicileri ve okuyucuları korkutmasının gittikçe zorlaştığını düşünüyorum. Sinemaya oranla çizgi roman bu konuda daha şanslı gibi, sonuçta sinema izleyicisi filmlerdeki belli anlatım biçimlerine alıştıkça yeni anlatım biçimleri ve korkutucu numaralar bulmak gerekiyor. Çizgi roman ise bu anlamda daha özgür bir ortam sağlıyor. Filmler yüksek bütçeleri nedeniyle seyircinin izlemesini sağlamak zorunda, yoksa para kazanamazlar. Bu durum da üreticileri belli kalıpların dışına çıkmamaya, tutan ve başarılı olan formüllere yönelmeye götürüyor. Fakat çizgi roman sinemaya oranla çok daha küçük bütçeyle hazırlanabilen bir iş olduğu için bir albümün çok satmaması yaratıcılarının üretmeye devam etmesini engellemiyor, bu nedenle yaratıcılar daha özgürler. Zaten Hollywood da bunu fark etti ve neredeyse son 10-15 yıldır çizgi roman uyarlaması dizi ve filmin sayısı gittikçe artıyor, satış başarısı yakalayan her çizgi romanın sinema filmi çekilebiliyor. Hatta Amerika’da Men in Black çizgi romanının yaratıcısı Scott Rosenberg’in kurduğu Platinum Studios (Cowboys And Aliens, Dylan Dog portföyünde bulunan filmler) ileride filmini çekebilmek amacıyla çizgi roman yayınlayan bir firma. Çizgi romanda çizgileri bana tekinsiz gelen tek çizer Richard Corben, korku türünde üretmediği çizgi romanlar bile insanı ürpertmeyi başarabiliyor. Korkutabilmek bir yetenek sanırım.

Fotorealistik tarzda resimlediğiniz senaryoları ne kadar sürede tamamlıyorsunuz?

Bu tarzda yaptığım çizgi romanlar 2007 yılında yayınlanan Tam Macera dergisinde yer alan Meşhur Hafiyeler idi. Genelde çizdiğim hikâyeler 8 sayfadan oluşuyordu ve yaklaşık bir ayda çiziyordum. Meşhur Hafiyeler ’deki her kareyi, her objeyi fotoğraf referanslı çiziyordum. Genelde de hikâyenin geçtiği dönemin atmosferini yakalayabilmek için filmleri referans alıyordum, filmlerin karelerini dondurup bazı sahneleri veya mekânları hikâyelerde kullanıyordum. Yorucu ama aynı zamanda çok doyurucu bir çalışmaydı. İleride yine böyle çalışmalar yapmak isterim. Ayrıca fotoğraf referanslı çalışmanın hikâyeyi zenginleştirdiğini düşünüyorum. Şu anda da çizdiğim hikâyelerde özellikle mekânlar için ayrıntılı bir fotoğraf taraması yapıyorum, internet bu anlamda çok yardımcı oluyor.

Sizi etkileyen ilk korkunç resim hangisi idi?

Korkunç resim olarak aklıma bir şey gelmiyor ama bir filmden sahne derseniz, ilk olarak Elm Sokağı’nda Kâbus serisinin 3. filmi “Dream Warriors” derim. Filmin başında baş karakter Kristen Parker (Patricia Arquette) rüyasında yataktan kalkıp banyoya gidiyor ve musluğu açmaya çalışıyor ve musluk elini kavrıyor. Bu sahneyi izledikten sonra tek başıma banyoya gitmek çok korkunç bir tecrübe haline gelmişti. Zaman geçip de insan büyüdükçe filmler veya çizgi romanların daha az korkutucu geldiğini düşünürken 2005 yılında sinemada “The Exorcism of Emily Rose"u izledim ve bunun yaşla bir ilgisi olmadığını anladım. Geçenlerde televizyonda da yayınlandı, açıkçası evde tek başıma izleyemedim diyebilirim. Emily Rose dışında Ringu (Halka) da seyirciyi korkutma açısından gayet başarılıydı. Ama bu anlamda başarılı olan çok az film var, bu işin ne kadar zor olduğunun bir göstergesi sanırım.

Bu ara projeleriniz neler?

Şu anda yine Levent Cantek’in yazdığı “Ormanda” üzerinde çalışıyorum. En büyük hedefim tamamını benim çizdiğim bir çizgi roman albümü yayınlamak, bu kitap bittiği zaman bunu gerçekleştirmeyi umut ediyorum.

Çizim aşamanız nasıldır? Müzik/ sessizlik? Gece/Gündüz?

Geceleri daha iyi çalışabiliyorum, ama ne yazık ki sabit bir yerde çizemiyorum, ne kadar çok istesem de bir çalışma odam yok, ne zaman kendime bir çalışma odası hazırlasam mutlaka bir süre sonra oradan sıkılıp başka bir yere geçiyorum. Çalışırken genelde televizyon açık oluyor. Bu aralar genelde modüler bir şekilde çalışıyorum. Bütün çizim malzemelerimi yanımda taşıyorum, böylelikle haftanın belli günleri kendi evimde, annemin evinde veya boş vaktim olduğu zaman da dışarıda bir kafede çizebiliyorum.

DG bir canavar mı?

Bir çizer olarak canavar olmasını isterim, çünkü canavarları çizmek her zaman daha zevkli…

Büyülü Dükkan İmza Gününden

2013-04-09T11:34:00.002+03:00

7 Nisan 2013'te İstanbul-Kadıköy'de Büyülü Dükkan'da yapılan Deli Gücük-Dumankara imza gününden
Fotoğraflar, facebook'tan, çeşitli arkadaşların sayfalarından derlenmiştir, kendilerine teşekkür ederiz.

Talep Yaratacağını Düşünüyorum Çünkü Eksiklik Var

2013-04-05T09:34:00.002+03:00

Deli Gücük çizerlerinden Murat Başol'la sohbet ettik.

Karanlık çizgileriniz var, sevdiğiniz öykü türleri de bu yönde mi?

Evet öykü türleri yüzünden tercih ettiğim bir karanlık çizgim var. Öykü içeriğine göre çizgi ve atmosferde değişiklik olmalı. Ama öykülerin sağlamlığı karanlık ya da eğlenceli oluşundan daha önemlidir. Ben genelde iyi, çarpıcı hikayeler peşindeyim. İyi hikaye çizgiyi de yükselten bir eküridir. Beraber koşmak için gerekli bir koşul olduğuna inanıyorum.

Bir çizer için, günümüz ülke koşullarında freelance çalışmanın olumlu ve olumsuz yanları neler?
Direkt olarak şunu söyleyebilirim; Bizde freelance çizer olmak çarpık bir durumdur. Çizginizi zamanla bozan bir süreçtir freelance olmak. Üslupsuzluğa yol açmaz ama tam tersi çoklu üslup içinde bulursunuz kendinizi. Bir çeşit bukalemun çizer olursunuz. Sürekli gelen içeriğe göre davranırsınız. Normalde sağlıklı bir sektörümüz olsaydı, çizerlerin üsluplarına göre işler yönlendirilirdi. Ama tersi yapılıyor işlere göre çizerlerin üslupları yönlendiriliyor. Mesela Deli Gücük çiziyorsunuz, çat telefon çocuk maması markasına karakter çizim işini görüşüyorsunuz ajansta. ilk zamanlarda enerjim yetiyordu ama şimdi sinir bozucu olduğunu söyleyebilirim. - Ee o zaman yapma kardeşim diyebilirsin. Ama iyi yanı var. Ekmek parası kazanırsınız, başka da birey değil. Kişisel olarak yan etkisi, bende üslup konusunda tatminsizliğe yol açtı. İneceği durağı beğenmeyen otobüs yolcusu gibiyiydim. Bu aralar iyiyim çok dağıtmıyorum kendimi çünkü kendime ait bir ofisim ve ekibim var. Farklı işler geldiğinde çizgisi uygun olan arkadaşlara paslıyorum.

Bir senaryoyu resimlemek nasıl ve ne uzunlukta bir süreç sizin için?

Ben mizah dergilerinde çizerek yetişen birisiyim. Oralarda pek ön çalışma yapılmaz çünkü zaman azdır, oysa özellikle çizgi roman için ön çalışma önemlidir. Nasıl yazar senaryoya paldır küldür girişemiyorsa, çizer de öyledir. Demlemek gerek hikayeyi. Bu aşamayı daha çok seviyorum. Üzerinde düşünmeyi araştırma yapmayı. Operasyonel kısım olan çizim döneminde kafanın rahat olması gerek. Hâlâ adamın kıyafeti şöyle mi olmalı filan diye düşünmek anlatımdan uzaklaştırıyor sizi, dalıp gidersiniz.

Mizah dergilerindeki çizgi ortamı nasıldı? Geriye dönüp baktığınızda hikayeler-anlatım biçimleri sizce nasıldı?
Çok zordur dergilerde çalışmak, ağır iştir. Uzun bir yoldur. Kolektif ama bir o kadar da bireysel bir alandır dergi. Çizdiğinizi, herkese gösterir fikrini alırsınız, ustaya gösterirsiniz bişeyler söyler ufkunuz açılır, usta-çırak dönemi bugünün dünyasının terk ettiği en önemli kayıp değerlerdendir. Usta aktarırken kendi ustasından gördüğünü damıtır, siz o damıtılmış olanı fark etmeyerek alırsınız. Ama damıtılmış bir bilgi aldığınızın farkında olmazsınız. Sanırsınız ki, bu daha da önceki ustanın kuralları ve yıkmaya çalışırsınız, reddersiniz. Zulüm gördüğünüzü zannedersiniz. Ve bir yerlere ulaşırsınız. Ustanızı aşmanız şart değil ama ustanın ustasını aşmışsanız, tamam! ilerleme var demektir. Siz de, kendi ustanızı eğer olursa çırağınızla aşmayı deneyeceksiniz ama çırak sizi aştığını zannedecek, bu ilişkideki ontoloji böyle devam eder. Sonuç olarak hep yeni olanı bulmaya çalışırsın. Sanıldığı gibi usta-çırak ilişkisi, çok kapalı, gelişimden uzak bir primitif ilişki değildir. Tam tersi yeninin peşinden koşmaya teşvik edicidir. Mesela bugün usta-çırak yerine copy-paste ilişkisi yaşanıyor. Pek yeninin peşinden değil eğilimlerin peşinden koşuluyor.

Hikayelerle ilgili şunları söyleyebilirim. Esprici esprisini yazmaz kendi çizgisiyle olabildiğince eskizler balonlarını yazardı. Siz oradaki ruha sadık kalarak daha iyi nasıl anlatabileceğinizi düşünürdünüz. Çizgi roman öyküsünü yazan da aynı şekilde yapardı. Değişik ortamlar vardı mesela 1990-1991'de Çarşaf dergisinde çalışırken 50-60 lı kuşak oradaydı. Zeki Beyner usta vardı orada, Kapakları o çizerdi elinde eksik olmayan sigarasından küller, guaşla boyadığı alanlara düşerdi. Temizlerdi ama tam olmazdı. Beyazlar hep gridir Zeki Beyner'de. İbrahim Ersaraç vardı fotür şapkasıyla gelirdi şapkasını portmantoya asar, ceketi kravatıyla oturur masasına tatlı tatlı çizerdi, tam istanbul beyefendisiydi ama çok hard core hikayelerde dinlerdik kendisinden. Zeki abiye arkadaşları gelirdi Cafer Zorlu, Nehar Tüblek.. sonra Avni'deyken kendi kuşağımla beraberdim çok eğlenceliydi. Daha fazla kendimi ifade edebildiğim yerdi. Benim çalıştığım dönem nefis performansların çıktığı dönemdi. Herkes ustalarını aşıyor yeni fikirler hayat buluyordu. Hikayecilik haftalık sayılarda bile iyi yerlere gelmişti. Tabi ithal edilen senaryo formları vardı ama onlar da olmalıydı. Ciber punk hikayeler ya da kısır döngü ve terse yatırma finalleri gibi kalıplar vardı. O dönem için çalışıyordu bu hikayeler. Heavy Metal çizerleri gibi çizmek Moebius gibi konular bulmak gibi arayışlar vardı. Bir de gayet kalıcı olan bizi anlatanlar var. Suat Gönülay bence bir fenomendir. Haftaya ne olacak acaba diye heyecanla beklerdim. Engin Ergönültaş'ın lezzetli hikayeleri. Kemal Aratan, kendi yazdığı kısa çizgi romanlarını alın, kısa film yapın nefis olur. öyle güzel. Gani Müjdenin yazdığı Sencer'in çizdiği Balat Hikayeleri'de çok güzeldi. Sencer'in kamerası çok çarpıcıdır burada. ilban Ertem'in Vicdan'ı ve önceki hikayeleri vb. bugün bu kadar çeşitlilik bulamıyoruz çünkü dergi sayısı da azaldı ve sayfalarında daha az çizgi roman örnekleri görüyoruz. Dolayısıyla hikayecilik te ilerlemiyor. Şöyle hızlıca bakarsanız takip edebildiğim kadarıyla yeni nesilden Ersin Karabulut gözünüze çarpar. Emrah Ablak, kişisel gayretiyle kendi albümünü çizdi. Oky'nin yazdığı Çarpışma kayda değer işlerdi. Hem çizgisiyle hem senaryosuyla ilginç albümler var mesela Ender Özkahraman'ın Yıldız Tutulması pek çok genç okuyucu için şu yaşadığımız dezenformasyon ortamında çok çarpıcı bir albüm.

Bugün Dg serisi ve Dumankara' dan sonra dergi haricinde de bir çizgi sektörünün olabileceğini görüyoruz. Talep yaratacağını düşünüyorum çünkü eksiklik var. Yeni okuyucular da hep çıkacak. O zaman hep çizmek gerek. Ustaları da tetiklemek lazım. Mesela Suat Gönülay ve Kemal Aratan yeni grafik albüm yapsa bol ve iyi tanıtımla yayınlansa Çizgi roman yayınında bir Şınayder bir Drogba etkisi yaşatır.

DG’yi tanımlasanız…
Deli Gücük, bence grafik roman yayıncılığı için avangart bir role doğru gidiyor. Çoğu çizere cesaret veriyor. Kolektif çalışmanın güzelliğini temsil ediyor. Herkes bişeyler yapmak istiyor DG ile ilgili. Belki DG nin başını çektiği hikayelerin olduğu grafik romanlarla dolu dergi bile olabilir ama okur tabanı şu an için yeterli değil. Yeni romanlar için güzel yollar açtığını söyleyebilirim. Çizer gelişimi açısından da iyi bir platform sağlıyor. Yeni çizerlerin ortaya çıkması için de iyi bir kapı. Benim için de vitamin oldu. I love DG

Benim Temiz Vicdanım

2013-04-04T16:08:00.005+03:00

Çizgi: Taner Duran

Deli Gücük Anadolu Ekolüne Yakın

2013-04-03T12:02:00.000+03:00

Deli Gücük Zifirnamene'nin genç çizerlerinden Sümeyye Kesgin ile konuştuk.

Ekibin genç üyelerinden biri olarak, uzun vadede hedefleriniz neler?

Daha da iyi bi hikâye anlatıcısı olabilmek. :)

DG çizmenin kolay ve zor yönleri nelerdir?

DG çizmek kolay ve zor olmanın ötesinde bana çok fazla şey öğreten bir süreç oldu.

En önemlisi bu coğrafyanın köklerindeki inanışlar, korkular ve biçok şeyle ilgili hissederek birşeyler üretebilmemi sağladı.

DG Avrupa ekolüne mi yakın, Amerikan ekolüne mi?

DG Anadolu ekolüne yakın :) şaka bir yana dilerim bir gün kendi özgün anlatım dilimizi, ekolümüzü yarattığımız günler gelir.

Sanatını beğendiğiniz çizerler kimler?

Çok fazla :) üretimlerine inanarak, bunu yansıtarak üreten herkes…

DG’yi bir kahraman olarak mı görüyorsunuz, yoksa bir anti-kahraman mı?

DG hem bir kahraman ve hem de kendiyle hesaplaşabilen içimizden birisi…

Ottoman Hero

2013-04-03T08:55:00.002+03:00

Bir Deli Gücük yorumu
link

Deli Gücük'ün Bir Baş Düşmana İhtiyacı Var

2013-03-31T15:54:00.001+03:00

Deli Gücük çizerlerinden, ilk albüm kapağımızın ve Deli gücük logosunun yaratıcısı Korkut Öztekin'le kısa bir sohbet yaptık.

Yerli üretimin bugünkü durumunu nasıl buluyorsunuz?

Bu soru bir-iki sene önce sorulmuş olsaydı cevabım olumsuz olurdu. Ancak şu anda görüşlerim tamamen değişti. Türkiye’de çizgi romanı umut vaat eden yeni, genç bir mecra olarak görüyorum. Yavaş yavaş yayın evleri çizgi romanı ciddiye alıyorlar ve Dünya’nın dört bir köşesinden en iyi örnekleri dilimize kazandırıyorlar. Kitapçılardaki çizgi roman seksiyonları gün geçtikçe genişliyor. Yeni yetişen birbirinden kabiliyetli çizerler de cabası… En güzeli de bu yeni yetişen genç yeteneklerin popüler trendlerden uzak özgün bir dil geliştirmenin peşinde olması. Bundan beş sene sonrasını hayal etmek beni çok heyecanlandırıyor.

Üniversitede öğretim üyesisiniz… genç kuşağa dair tespitleriniz neler? Çizgi romana uzaklar mı, yakınlar mı?

Tam ortada duruyorlar! Bence onlar henüz hiçbir şeye yakın ya da uzak değiller. Aslında çok açık fikirliler. Bizden daha açık fikirli ve ilerici olduklarını düşünüyorum. Ellerinden gelenin en iyisini yapmayı istiyorlar ancak bununla beraber hayatı da doyasıya yaşamayı ve anlaşılmayı bekliyorlar. Ve değişik örneklere, ilginç şeylere, açıkçası şaşırmaya açlar. Kedi gibiler; Onların ilgisini kaybetmek de kazanmak da çok kolay. Bence daha çok okumaya, izlemeye ve tartışmaya ihtiyaçları var. Kaliteli grafik öykülemenin onların hayatındaki çok önemli bir entelektüel boşluğu doldurabileceğine inanıyorum.

Çizgi roman 20 yıl önceki sihrini koruyor mu?

Çizgi roman, bir grafik öyküleme tekniğidir, “janr” yani tür değildir. Çizgi roman tekniği ile her türde hikaye aktarılabilir; Fantastik, fantezi, korku, polisiye, toplumsal gerçekçi ya da tarihi; aklınıza gelebilecek her türde metin çizgi roman panellerinde vücut bulabilir. Çizgi roman, hikaye anlatmak isteyen birine akıl almaz denemeleri icra edebileceği sonsuz zenginlikte bir palet sunar. Üstelik fakir adamın sinemasıdır; pahalı özel efektler tasarlamadan ya da dehşetengiz miktarlarda yapım paraları harcamadan, sadece yeteneğiniz ve hayal gücünüz ölçüsünde sınırlı olarak bir öyküyü görselleştirebilmenizi sağlar. Artık Dünya’da pek çok sinemacı, sinema sektöründe gerçekleştiremediği projelerini çizgi roman halinde yayınlıyor. Bunların arasında Darren Aranowsky, Alejandro Jodorowsky, Clive Barker, Joss Whedon gibi isimler de var. Hatta Fellini bile Manara ile çalışmıştı. Çizgi roman asla ölmeyecek. Hızlı, ucuz ve kurnaz olduğu için insanlık tarihi boyunca bir biçimde varlığını sürdürmeye devam edecek. Hele ki mobil teknolojiler sayesinde artık dijital ortamda da çizgi romanı rahatça üretip, paylaşabiliyoruz. Hareketli çizgi romanlar, canlandırma sanatı ile ardışık grafik betimlemeyi harmanlıyor ve bence uygulama çağının en popüler öğesi olma yolunda ilerliyor. Bence çizgi roman yeniden doğuyor, yeniden icat oluyor.

Genç çizerlere ne tavsiyelerde bulunursunuz?

Daha çok çizmek lazım! Çizer kimliğinden korkmamak, onu cesaretle, bir nişan gibi taşımak lazım. Benim kuşağımın azımsanmayacak bir bölümü, sırf hayatta kalabilmek için, sosyal güvenceye sahip olabilmek için çizerlikten uzaklaşarak daha farklı kariyerlerde şanslarını denedi. Oysaki tecrübe şunu gösterdi; Çizer, adı üstünde çizer! Sabah saat 8:30’dan akşam saat 6:00’ya kadar masasının başında çizim yapar. Güzel olan her şey inançla yaratılır ve yine aynı inançla sürdürülür. Hayatta hiçbir şey kolay değildir, ama inandığınız ve tutkuyla sevdiğiniz bir işi yaparsanız aç kalmazsınız. Genç çizerlerin bunları geç öğrenmemelerini ve asla vazgeçmemelerini dilerim. Hayata karşı daha cesur ve girişken olmalarını dilerim.

Deli Gücük’ü nasıl tarif ederdiniz?

Deli Gücük hakkında çok şey söylenebilir. Ben onu biraz Clive Barker’in Candy Man karakterine benzetiyorum. Arılar yerine kargaları var. Tabii Deli Gücük daha olumlu… Bence Deli Gücük bir “Non-Sequitur” çizgi roman karakteridir. Yani ardışık anlatım boyunca tiplemesinde tutarlı bir grafik devamlılık olmasa bile yaşamayı sürdürebilen bir karakterdir. Gaiman’ın Sandman’i ya da Arcudi’nin The Mask’ı Hewlett’in Tank Girl’u gibi… Deli Gücük’ü bir çizer olarak istediğiniz gibi çizebilirsiniz. Sadece dikkat etmeniz gereken birkaç şey var; Uzun siyah saçları ve sakalı olmalı! Sakalı çok uzun olmamalı ve bıyıkları dudaklarını çok fazla örtmemeli. Bir asa taşımalı; Bu asanın niteliği ve niceliği duruma göre değişir. Deli Gücük bu asayı sadece havalı olduğu için taşıyor, yani bu asaya yaslanarak yürümüyor. Genelde diğer çizerler Deli Gücük’ü ifadesiz çiziyorlar; Ben de olabildiğince haşin çiziyorum. Deli Gücük kızgın görünmeyi seviyor. Oysaki o aslında kızgın filan değil, sadece duygularını maskeliyor. Bu sebeple asa, bir ikinci mimik işlevi görebilir, şekil değiştirebilir ve Deli Gücük’ün ruh durumu hakkında daha derin ipuçları vererek alt anlamlar oluşturabilir. Kargaları biraz Batman’ın Robin’i gibi; Deli Gücük onlarsız da var olabilir. Kargaların gerçekten şimdiye kadar dekor olmak dışında pek bir işlevi olmadı. Bence bu durum genç yazarların ve çizerlerin çözmesi gereken bir sorun. Kargaların kimlikleri olabilir, vazifeleri olabilir, iç dinamikleri ve diyalogları olabilir. Bir de Umberto Eco’nun Süperman için yaptığı eleştiri Deli Gücük karakteri için yinelenebilir. Deli Gücük, sahne aldığı öykülerdeki karakterlerin vicdanlarının hayaleti mi yoksa gerçek bir karakter mi? Eğer öyleyse yürümeye devam edebilmesi için birazcık daha fazla şeye ihtiyacı var. Mesela bir baş düşmana! Şimdiye kadar Deli Gücük her şeye kadir bir mahlûk portresi çizdi. Acaba gerçekten öyle mi? Bence Deli Gücük hala etlenmesi ve biçimlenmesi gereken bir karakter; Onun hakkında ve ona dair daha yazılıp çizilecek çok şey var. Yani kısacası bence Deli Gücük hakkında şimdiye kadar pek bir şey görmedik, fazla da bir şey bilmiyoruz. Tevatür, hepsi bu…

Uçarken Parlayan Karga...

2013-03-28T12:38:00.000+03:00

Deli gücük çizerlerinden Murat Gürdal Akkoç ile mini bir röportaj yaptık. Madem Zifirname çıktı, üçüncü albüme ulaştık. Tadını çıkarıp, laflayalım.

Genç çizerlere tavsiyeniz ne?
Kaslı adam ve güzel kadın çizmeyi bi kenara bırakıp, gördükleri canlı cansız her şeyi çizsinler. Çizim konusunda hiç bir eğitim almamış bir insan evladı olarak en çok sıkıntısını çektiğim durum bu oluyor.

Mizah öyküleri mi, macera öyküleri mi çizmek keyifli?

İkisi de eğlenceli, yeter ki senaryonun sonunda okuyucuya okkalı bir şaşkınlık küfürünü sallatabilelim.

Yerli piyasanın durumu nasıl sizce?

Yerli piyasa diye bir şey olduğuna pek inanamıyorum; insanlar çizgi romanı fiyatına göre seçip aldıkları, alıştıkları tadın dışında bir şeyleri denemeye çalışmadıkları sürece de bu durum değişmeyecek gibi görünüyor.

Profesyonel çizerlerin tarzı oturmalı mı yoksa sürekli evrilmeli mi?

Çizim aşkı ve yenilik ihtiyacı insanın içinde olduğu sürece ister istemez o tarz evrilecektir, "tamam ben oldum" deyip bırakan çizere ben çizer diyemem.

Kim bu Deli Gücük?
İnce bir alıntıyla cevap vereyim de, sevdiğim bir başka yazara da göz kırpayım: "Sessizlikteki söz, ışıktaki karanlık; bomboş gökyüzünde uçarken parlayan karga..."

Deli Gücük Lansman Gecesi

2013-03-27T18:40:00.002+03:00

Fotoğraflar, facebooktan, çeşitli okur ve dostlarımızın sayfalarından derlenmiştir. Kendilerine teşekkür ederiz.

17 Mart Deli Gucuk Zifirname Lansman Gecesi

2013-03-14T14:20:00.004+03:00

17 Mart aksami Saat 19-21 arasi Kadikoy Dunia Cafe-Bar’dayiz.

Deli Gucuk 3 - Zifirname (Flaneur Comics) ve Dumankara, Hayat Bir Yangindi (İletisim Yayinlari) albumlerinin yazar ve cizerleri 17 Mart’ta toplaniyorlar.

Levent Cantek - Deli Gucuk ve Dumankara

Murat Basekim - Deli Gucuk

Murat Basol - Deli Gucuk ve Dumankara

Zeynep Ozatalay - Deli Gucuk ve Dumankara

Yildiray Cinar - Deli Gucuk

Hakan Tacal - Deli Gucuk

Sumeyye Kesgin - Deli Gucuk ve Dumankara

Berat Pekmezci - Dumankara

Cagri Coskun - Dumankara

Ethem Onur Bilgic - Deli Gucuk ve Dumankara

Ugur B. Sertcelik - Deli Gucuk ve Dumankara

Mert Yavasca - Dumankara

Onur Atay - Dumankara

Koray Kuranel - Deli Gucuk

Omurden Bakachan – Dumankara

Murat Gurdal Akkoc – Deli Gucuk ve Dumankara

Deli Gücük, 14 Mart'ta Çıkıyor

2013-03-06T20:52:00.000+03:00

Deli Gücük 3 - Zifirname
Flaneur Comics etiketiyle 14 Mart'ta çıkıyor

DG

2012-10-03T10:06:00.005+03:00

Bu oğlanın memleketinde bir mahluktan bahsederler: Enkebir... Bir nevi gece cini. Anadolu’da başka başka isimlerle bilinir. Ardahan’da Yolazdıran, Aladağlar’da Harparik, Yozgat’ta Kibilik, Diyarbekr’de Kepoz derler ona; Harput’ta Kamos, Niksar’da Aldaçı, Zile’de Hobur, Kars’ta Mekir, Edirne’de Koncolos... Çukurova’da Varsaklar ona Kara-kırnak ya da Kara Tırnak der. Sürmene’dekiler ise Karakura. Lazlar Germakoçi bazen de Dağkoçi der... Dağ Adamı yani. Kaftarküski, Çarşamba Babası veya Ahubaba diyen de çoktur ona. Kimi Kara Baba diye bilir onu. Ama şu kuru bozkırın göbeğinde, Anadolu’nun çorak kasıklarının ortasında, onu esas Deli Gücük diye bilirler... Oğlan onu imdada çağırıyor.

19.yüzyıl Anadolu bozkırı, binbir dilli beddua, göz gözü görmez yağmurlar, kimsenin uğramadığı tenha yollar, gece uykusundan sağ çıkan yolcular, afyon ve tütün dumanı, şayia ve velvele, kan pıhtısı...

Memleket kokan adalet. Huzursuz seyyah, kargalarla konuşan adam "yalan dünya, kahrolası hayat". DG, Osmanlı taşrasında, dünyayla, alçaklarla, kendiyle hesaplaşıyor...

Murat Başekim, karanlık bir adamın hikayelerini anlatıyor. Rahatsız edici, tekinsiz ve tuhaf...Zifiri bir siyahlıkla edebiyat şehrengizine çörekleniyor.

10 Ekim 2012'den itibaren bütün seçkin kitapçılarda

İletişim Yayınlarından...

Necromancer

2011-08-11T11:58:00.001+03:00

Üçüncü albümden bir kare
Masumlar hikayesinden
Çizgi: Korkut Öztekin
Yazan: Aziz Tuna C.
link

Deli Gücük’ün Yürüdüğü Rivayet Olunan Yerler Ve Fiilleri

2011-07-07T14:03:00.003+03:00

1800 : Doğanyer köylüleri, ova höyüklerinden birinde çığıran yedi karganın taşıdığı kara saçlı bir bebek bulur.

: Başka bir rivayete göre Kargalar Padişahı, kendisine derman veren bir oğlana, Hikmetini ve Kargalar üzerinde Kelam sırrını bahşeder.

1801 : Taraklıhatun’un doğumu. Ailesi, çift cinsiyetli bebeği zebani dölü diye boğmaya çalışır. Bebeğin yanına kimse yaklaşamaz.

1807 : Anadolu’da büyük Eşkıya hareketleri.

180?: Kargaları Konuşturan bir Ermiş, Arap bir seyyahı haydutlardan kurtarır (11 şahit önünde)

1809-1812: Doğu Yaylalarında Alkarısı’nın köyleri bastığına dair vakalar.

18??: Deli Gücük ve Alkarısı bir dağ başında savaşır (2 yeminli şahit var)

18??: Yüzbaşı Baha’nın doğumu.

1817: Başka bir rivayete göre Mezararkalı, sonradan Gücük olacak sübyanın tüm soyunu, sopunu, kavmini, köyünü katleder. Sebebi meçhul.

1820-1850: Anadolu’nun her köşesinden, dev bir Karga Güdücü’ye dair vakıalar, havadisler geliyor. Bu meçhul zat, eşkıyalara, çapulculara, yoz zaptiyelere, kaçakçılara saldırıyor.

1850: Deli Gücük aşıkları kavuşturuyor, hovardalara ve delilere görünüyor.

1853: Bulgar Rumelisinde, bir Arnavut cini, bölgedeki son eşkıya grubunu katlediyor. Yürüyen bir korkuluğa dair rivayetler.

1855: Deli Gücük, Kırım Sevastopol Körfezinde, Vos’moi sınıfı, 74 toplu Nikolai Belomorski fırkateynine saldırıyor. 248 ölü. Rus ve İngiliz kayıtları çelişkili.

1858: Deli Gücük, Ören bölgesinde kaçırılan bir kızı kurtarıyor, eşkıya-zaptiye kumpasını bozuyor. (17 ölü, 5 şahit).

1866-1869 : Büyük Cin Savaşları...Deli Gücük, Anadolu’daki tüm tabiatüstü varlıklara savaş açıyor. Yaylalarda tuhaf ışıklar, gümbürtüler.

1870: Deli Gücük’ü madenlerde, ormanlarda, ırmaklarda görenlerin yeminli ifadeleri. Bu mekanların koruyucu ruhu addediliyor.

1877-1878: Deli Gücük Plevne’de ortaya çıkıyor. Tek başına bir Rus topçu bataryasını ve bir Kazak süvari alayını imha ettiğine dair gizli Rus evrakları mevcut.

1879: Deli Gücük Anadolu’ya dönüyor. Meşhur eşkıya Uzun İskender’e saldırıyor.

1880: Garip bir varlık, yaylalarda, kaçırdıkları oğlanları hadım edip saraya satan esircilere saldırıyor. Sağ kurtulan yok.
1883: Konya’nın bir köyünde, bir köylü tarlasında uyuyan Gücük’ün bir zebani oğlak kovaladığını söylüyor.

1884: Irmak Kızı’nı görenlerin yeminli ifadeleri.

1885-? : Deli Gücük Ege’de...kendisini linç etmeye kalkan toprak ağalarıyla savaş. İki ayaklı atların yürüdüğü rivayet ediliyor.

1886: Gücük, bir köyü, it-kafalı çapulcu mahluklardan temizliyor.

1887: Deli Gücük Yüzbaşı Baha’ya karşı.

1890?: Yazıcı Mustafa Ağa’nın Katli. Ayinmez Ormanında Kuyruklular yürüyor.

1900: Yüzyıldır korku salan Deli Gücük’ün karşısına öz vicdanı dikiliyor.

1901: Deli Gücük bir sanat ehlini, Art Ayaklı Ayanlar’dan kurtarıyor.

1911: Sarıpınar Köyünde korkunç cinayetler. Deli Gücük canavarla savaşıyor.

19??:Deli Gücük Köpekler Adası’nda.

1913: Yanya Civarındaki ormanlarda kendi kellesini kesip ağaca çivileyen bir varlığa dair rivayetler.

1916: Hasta Adam’ın siperlerde ilk göründüğü yıl.

1917: Hicaz tren yolunda savaşlar.

1917: Hasta Adam son kez görülüyor. Gökten ölü kargalar yağıyor.

Çizgi: Ethem Onur Bilgiç

Sketch

2011-07-06T10:18:00.002+03:00

M.Korkut Öztekin
link

Deli Gücük 3 Geliyor

2011-06-16T00:28:00.000+03:00

Zilhicce 1432. . .

2011-05-28T22:19:00.003+03:00

Gürdal Akkoç: "Esin Dediğin Çizebilen Adama Yeteneğin Promosyonu"

2010-11-02T14:38:00.003+02:00

Gönlünüzü çalan ilk çizim/ilüstrasyon hangisiydi?

Alfa yayınları’nın yayınladığı Conan sayı 147’nin kapağı. Jusko çizmiş idi. Hatta linkini de vereyim: http://nedesem.com/conan.jpg

Deli Gücük çizmenin hoş ve çetin yönleri neler? Sizin için kimdir Deli Gücük?

Deli Gücük çizmenin çetin yönü yok benim için. Kargalarını çizmek biraz zaman alsa da, memleketten bir şeyler çiziyor olmak, insanın içinde ayrı bir enerji yaratıyor. Deli Gücük’ün benim için kim olduğuna gelince, Gücük, bu memleketin hala ve gerçekten ihtiyacı olan tek şey: adalet. Ve Gücük, en üst mertebeden, en alttakine kadar, şikayet edebileceğiniz tek merci.

Bir Deli Gücük senaryosu çizimini ne kadar sürede tamamlıyorsunuz?

Senaryo geldikten sonra sayfa düzenlemelerini yapmak bir kaç saat alıyor. Sayfayı komple eskizlemek bir iki saat, çinilemek de bir üç saat. Tabii bu süreler tablet kullanarak çizdiğim için bu kadar kısa. Çok yaşa CTRL + Z, çok yaşa Manga Studio diyorum.

İyi çizer nasıl olunur? Talim mi, ilham mı? Disiplin mi, esin mi?

Gerçi iyi çizerin ne olduğuna bağlı ama, çizdiğini kendin gibi çizip, bolca talim yaparsan, bir yerden sonra disipline ihtiyacın kalmaz diye düşünüyorum. Ha, deadline varsa başka tabii... Esin dediğin ise zaten çizebilen adama yeteneğin promosyonu...

Issız bir adaya düşseniz yanınıza alacağınız üç çizer kimler olurdu?

Zor soru. Güçlü kuvvetlilerinden üç tane seçerdim herhalde, ne yapacağım adada çizeri?

Gölge kullanımına özel bir bilinç ve titizlikle yaklaştığınız görülüyor, hangi ilkelere göre bu ışık-gölge zıtlığını ayarlıyorsunuz?

Aslında kare neyi gerektiriyorsa ona göre kontrastı ayarlıyorum ancak bazı karelere “ulan biraz daha siyah vurayım da havalı olsun” dediğim de oldu. Bunun tam bir açıklaması olmadığı için net bir cevabım yok, çizerken bir yandan da seyrettiğiniz için göz, kendisi uyarır, “bak şurası fazla beyaz kaldı, karartalım orayı.” diye...

Çizgi roman tercihleriniz neler? Gözdeleriniz ve keşifleriniz?

Uzun zamandır çizgi roman satın alamadım. En son okuduğum çizgi roman Red Sonja idi, o da doğum günümde hediye gelmişti...

Bugünkü haliyle dünya bir tablo olsaydı, köşesinde hangi ressamın imzasını görürdük?

Muhtemelen Simon Bisley.

Son olarak. . .Deli Gücük mü döver, Cinhan mı?

Bu ikisinin kavga etmek yerine bi hana gidip beraber kımız içeceklerini düşünüyorum ben.
seruven.org'tan alınmıştır.

Uğur B. Sertçelik: “Çizgi Romanın da Bir Mühendisliği Var”

2010-07-29T14:29:00.003+03:00

Deli Gücük çizerlerinden Uğur ile sanat, hayat ve çizgi romanlar hakkında konuştuk.

Uğur, mühendis olup sanatla uğraşmak nasıl bir şey...
Mühendis olup sanatla uğraşmanın benim açımdan en ilginç noktası, farklı iki yaşam tarzını bir arada sürdürmek olabilir. Şöyle açıklıyayım, gündüz herkes gibi işime gidiyorum, akşamları ve haftasonları ise yıllarca okuyup kendilerine özendiğim kostümlü çizgi roman kahramanları gibi gizli kimliğime bürünüp çizmeye başlıyorum…Son dört yıldır bu şekilde çalışıyorum.

İster istemez bir kıyaslama yapmış olmalısın. Güzel Sanatlarda yüksek lisans yaptın çünkü…

Bir kıyaslama yapmam gerekirse, mühendislik ve çizgi roman çok uzak konular değil bence. Çizgi romanın da bir mühendisliği var. Çünkü sanat yapıyorum diyip devasa tuvallere boya bidonları fırlatıp hah bu oldu! demiyorum. Çizgi roman öncelikle bir disiplin işi, zamanı çok iyi kullanmak lazım, belli bir plan doğrultusunda çalışıp, bir senaryoyu size ayrılan birkaç sayfaya en doğru şekilde ve okuyanın en rahat anlayabileceği şekilde aktarmak lazım, bu da mühendisliğe çok uzak bir nokta değil bence. Her çizer kendi tarzını oluştururken yaptığı şey de tam anlamıyla bu işin mühendisliği. Bir çizeri çizgisinden tanırız. Çizer de bu çizgiyi oluşturana kadar farkında olmadan uzun bir süre bu işin ARGE’sini yapıyor. Bir çizeri diğerinden ayıran da, belli sorunlara getirdiği çözümler oluyor ve bu da onun tarzını oluşturuyor. Çizgi roman ve mühendislik denilince aklıma Scott Mc Cloud geliyor; “Çizgi Romanı Anlamak”, “ Çizgi Romanı Yeniden Keşfetmek” diye iki kitap yazdı, şu anda MIT’de, Microsoft’ta, Electronic Arts’ta görsel iletişim seminerleri veriyor.

Sanatçı kaprisi yapmıyor musun örneğin
Yukarıda da bahsettiğim tuvallere boya bidonu fırlatıp sanat yapsaydım ve hayatımı bununla kazansaydım çok güzel kapris yapardım.

Senin için karikatür kökenli diyebilir miyiz? Şimdilerde foto realistik işler yapıyorsun o yüzden sordum…

Ben kendimi pek öyle görmüyorum. Karikatür konusunda hiçbir zaman çok hevesli olmadım, para kazanmak için yaptığım işler genelde karikatüre yakın olduğu için uzun bir süre öyle çizdim. Şu anda yaptığım işler için pek foto realistik diyemem ama Tam Macera’ya çizdiğim Meşhur Hafiyeler öyleydi, bir sayfayı bazen 3 günde bitiriyordum. Gerçekten çok yorucu ve sabır gerektiren bir süreçti. Zaten şu anda en çok kafayı yorduğum nokta da bu, kaliteli bir iş çıkarıp aynı zamanda nasıl hızlı çizerim bunun yolunu bulmaya çalışıyorum. Genelde günde 1 ya da 2 sayfa (çinileme hariç) çiziyorum. Ve şunu farkettim ki bu tür hızlı çizilen sayfalar daha önceden çizdiğim foto realistik işlere göre daha tatmin edici oluyor (ya da zamanımın eskisinden az olduğu gerçeği yüzünden kendimi kandırıyorum :)

Çizgilerinde gore etkisi çoğaldı. Korku literatürünü andıran grotesk sahne ve tiplemeler kullanıyorsun. Üzerine kalacak, Slayer hikâyecisi olacaksın…

Keşke olabilsem. Son zamanlarda daha fazla bu tür şeyler çizmeye başladım ve galiba kendiliğinden bir yönelme oluştu. Ayrıca yaratık çizmekten zevk almayan çizer yoktur sanırım.Çizerken benim için önemli olan farklı duygusal ifadeleri verebilmek ve hikayede bir atmosfer oluşturabilmek. Korku hikayelerinde de bunu yapmamı sağlayacak yeterince malzeme var. Bunun yanında çok ağır bir melodram senaryosu gelseydi onu da bayıla bayıla çizerdim, ama ne yazık ki gelmiyor……

Görsel olarak kendini nasıl besliyorsun? Filmler, fotoğraflar…

Sinema, çizgi romanlar ve mizah dergileri diyebilirim. Genelde isme göre takip ediyorum, yani genelde beğendiğim yönetmenlerin filmlerini izliyorum, çizgi romanda ise çizerine göre., Hikaye ne kadar güzel olursa olsun beğenmediğim bir çizerin kitabını sonuna kadar okuyamam. Mizah dergileri de Suat Gönülay, Galip Tekin, Kemal Aratan, Bülent Arabacıoğlu, İlban Ertem gibi ustaları tanımama vesile oldu. Bir hikayeye hazırlanırken filmlerden ve fotoğraflardan yararlanıyorum . Genelde mekan çizerken filmlerin karelerini dondurup bakardım, ama artık vaktim olmuyor. Bu konuda internet çok işime yarıyor, mümkün olduğunca fotoğraf referanslı çizmeye çalışıyorum. İlk çizdiğim hikayelerde herşeyi bakarak çiziyordum, mesela bir ceketin kıvrımlarını çizmek için bile fotoğraf araştırıyordum, şu anda sadece obje ve mekanlar için fotoğraf kullanıyorum.

Deli Gücük sence bir korku karakteri mi?

Amacı korkutmak olsaydı böyle bir şeyi kabul edebilirdim, ama hikayelerin sadece korku türüne ait olamayacak kadar zengin olduklarını düşünüyorum.

Çizgi roman aksiyondur diyenlerden misin?

Kesinlikle böyle bir düşüncem yok, olsaydı zaten o tür şeyler çizerdim. Soru aklıma Örümcek Adam çizeri Ross Andru’yu getirdi, bu türün en iyi örneklerini verdiğini düşünüyorum.

Kargalar konuşur mu?

Akıllı hayvanlar olduklarını biliyorum, konuşsalar bile az ve öz konuştukları kanaatindeyim.

Fotoğraf: Kerem Yücel

seruven.org adresinden alınmıştır.

Deli Gücük’ün Kalabalık Bilinçaltı

2010-07-27T21:14:00.003+03:00

Geçen sene Kamra Yayıncılık tarafından yayımlanan Deli Gücük -Osmanlı Taşrasından Korku ve Dehşet Hikâyeleri-, Türkiye’de ilk kez farklı yazar ve çizerlerin çalışmalarıyla katkıda bulunduğu bir çizgi roman albümü olma özelliğini taşıyordu. 12 yazar-çizer hayalgücünde olan bir kahraman vardı karşımızda. Aynı kahramanın yeni maceralarıyla dolu ikinci Deli Gücük albümü “Alacakaranlık Zamanlar”, raflardaki yerini aldı. Deli Gücük’ün karanlık bilinçaltı kadrosu yine sıkı bir çalışma ortaya koymuş.

232 sayfalık çizgi roman kitabında 16 çizgi roman ve usta işi illüstrasyonlarla zenginleştirilmiş 3 öykü bulunuyor. Editörlüğünü Levent Cantek'in yaptığı kitapta Aziz Tuna C., Murat Başekim, Özgür Kurtuluş, Emre Kuzuoğlu, Ömer Bahri Gördebak ve Can Dağ yazar olarak katılıyor. Coşkun Kuzgun, Uğur Bülent Sertçelik, Çağrı Coşkun, Murat Gürdal Akkoç, Ozan Küçükusta, Selçuk Ören, Ethem Onur Bilgiç, Murat Başol, Varol Gökdamar, Emre Yüce çizgi roman sayfalarıyla; Mert Yavaşça, Koray Kuranel, Turgut Demir, Elif Varol Ergen, Zeynep Özatalay, Melike Acar, Yıldıray Çınar, Fatih Okta, M.K. Perker ve Kenan Yarar ilüstrasyonlarıyla yer alıyor. Kitabın sonunda Can T. Yalçınkaya'nın korku çizgi romanları üzerine bir yazısı da bulunuyor.

Anadolu Gotiği
Anadolu topraklarına has sözlü gelenekten yola çıkan anlatıları çağrıştırmasına rağmen alternatif bir havası olan, bize has gibi gözükse de gotik atmosferiyle evrensel bir tadı da olan bir çizgi roman Deli Gücük. Tepesinde ölümün kanatlı temsilcileriyle gezen, genellikle iyilik yapmasına, alçaklarla kendi yöntemleriyle hesaplaşmasına rağmen son derece tekinsiz bir seyyah, mistik bir eşkiya avcısı olan olan Deli Gücük’ün maceraları yine farklı hikâyeciler tarafından yazılıp farklı çizerlerin kaleminde hayat bulmuş.

Aynı kahramanı, aynı albüm içinde farklı yazar ve çizerlerden takip etmek Deli Gücük okurlarına has bir zevk. Bu deneysel ve kolektif yaklaşım sayesinde kahramanımız aynı ruha sahip olsa da görünümü ve kaderi sürekli değişiyor. Her zaman sakallı, uzun saçlı, iri, hırpani olsa da bazen bir black metal grubunun solistine benziyor, bazen biraz daha evcilleşip yönetmen Zeki Demirkubuz’u veya Barış Manço’yu andırıyor. Deli Gücük’ün maceralardaki ağırlığı da çizim tarzı gibi standart değil. Bazen hikâyelerin merkezinde yer alıyor, bazen geri planda, bir tür gözlemci konumunda kalıyor. Bu yapıya alışan okur da her yeni hikâyede Deli Gücük’ün mevzuya nereden ve nasıl dahil olacağını merakla beklemeye başlıyor.

Deliliği Yüceltmek
Farklı yazar ve çizerlerin yaratıcılığından beslenmek, adı “deli”ye çıkmış bir kahramanı anlatmak için ideal bir yöntem aslında. Ne yapacağı belli olmayan, ruh hali sürekli değişen bir karakterin, sürekli değişen yazar-çizer kadrosu tarafından ele alınması son derece esprili bir yöntem. Bu kadar boyutlu ve katmanlı bir karakteri tek bir görüntüye ve ruh haline indirgemek haksızlık olurdu. Zaten karakterin tekinsizliği, her öyküyü başka birinin yazmasından kaynaklanıyor biraz da. Aynı figürü farklı açılardan gördüğümüz kübik bir resim mantığı hakim Deli Gücük’te… Üstelik hem görsel hem de metinsel açıdan…

Genel olarak deliliği yücelten bir duruş var karşımızda. Deli Gücük sözde akıllı olanlara yol gösterip ders veriyor. Bazen onların vicdanı oluyor. Bazen öykülerde denge unsuru oluyor. Veya her şeyi düzenleyen görünmez bir el... Tepesinde uçuşan kara kargalarla birlikte nereden gelip nereye gittiğiyse her zaman belirsiz…

Deli Gücük’ün kareleri şiddet açısından da gayet cüretkâr… Sayfaların arasında canlanan başsız köpeklere, kargalar tarafından gözü oyulanlara, kılıçla kafası uçurulanlara, hatta kendi kafasını kesip yoluna devam edenlere rastlamak mümkün. Konuşan veya değişime uğrayan hayvanlar gibi fantastik öğeler de karşımıza çıkabiliyor. Cinler, hortlaklar, haydutlar öykülerden eksik olmuyor. Bu özellikleriyle de yerli çizgi roman geleneğinin uzak geçmişi anlatan salt kahramanlık hikâyelerinden farklı bir duruşu var Deli Gücük’ün.

Adalet ve intikam ekseninde dönen hikâyeler klasik anlamda olmasa da efsaneleri çağrıştırıyor. Efsane denen şey herkesin kendince anlattığı bir anlatıysa eğer, her Deli Gücük hikâyesinin farklı yazarlar ve çizerler tarafından kaleme alınması büyük isabet.

Öykü, çizgi roman ve İlüstrasyon
Deli Gücük; tam sayfa çizimleriyle bir illüstrasyon kitabı, sadece yazıdan oluşan kısımlarıyla bir öykü kitabı ve diğer bölümleriyle bir çizgi roman... Yani elimizdeki albüm çeşitlilik duygusundan nasibini almış, disiplinler arası olabilen, farklı boyutlar eklenerek zenginleştirilmiş bir çalışma.

Zevkler ve renkler tartışılır. İki albümdeki tüm çizimler arasından beni en çok etkileyen birinci albümün kapağının da çizeri olan Korkut Öztekin’inkiler oldu. “Son Saat” öyküsündeki bu çizimlerin her karesi büyütülüp duvara asılacak kadar iddialı bence. Ama Korkut Öztekin’in çizimlerinden bile güzel olansa, her macerada ayrı bir çizim tarzıyla karşılaşmak...
Hakan Bıçakçı
Birgün Kitap, 24.4.2010

İlüstrasyon: Turgut Demir

Çıplak Ayak

2010-07-21T15:07:00.001+03:00

Emir Erol
link

Gölge ile Deli Gücük

2010-07-18T18:17:00.000+03:00

Gölge e-dergi için çizilen kapak çalışması
Şükrü Bağcı
link

Bir Şey İnmiş Harabeye...

2010-07-17T15:41:00.001+03:00

Zeynep Özatalay
link