Bir Deliden Nağmeler

taşındım ben ya

2010-09-19T01:34:00.001-07:00

ama hala 600 küsür izleyicimin yeni adresimde sadece onda birini görmek beni üzüyor :( yalnız hissediyorum orada..gelsenize yeni adresime yazıyorum orada..bunu kapatıyorum artık readerlarınıza, blogrollarınıza falan da yeni adresimi ekleyiniz piliz..

http://www.birdelidennagmeler.com

Pişşttt..

2010-07-25T15:51:00.001-07:00

Hey okuyucu! hala yeni adresime gelmemişsin? taşındım demiştim en son..gel bak orda yazmaya başladım artık..yakında kapanıyor burası..ayrıca burda ne işin var, güncellenmiyor ki artık burası?!

http://birdelidennagmeler.com

Taşındık..

2010-07-11T10:26:00.000-07:00

Efendim baya baya uzun bir zaman oldu farkındayım..Yazmıyor olmamın kendime göre oldukça geçerli sebepleri vardı..Bunları elimden geldiğince anlatacağım..Ama artık burada değil yeni adresimde.. Hepiniz yeni adresimi artık readerlarınıza mı alırsınız, rssden abone mi olursunuz, yoksa amaan yemişim yeni adresini siktir et mi dersiniz bilemiyorum ama yeni adresim şu: http://www.birdelidennagmeler.com/ alan adı aldım, wpye geçtim falan..Baya bi önce almıştım aslında alan adını da, işte biraz sürdü toparlamam..Yazmadığım zamanların acısını çıkartıcam ondan emin olabilirsiniz..Takip ettiğinize pişman olmayacaksınız :PP En çok üzüldüğüm de burdaki 600 küsür izleyicimi o adresime taşıyamamak oldu..Alışık değilim oranın öyle bomboş durmasına..Yalnız bırakmayın beni orda :P

O zaman yeni adreste görüşmek üzere diyor ve öpüyorum..

İmece Usulü Tecavüz..

2010-04-21T15:12:00.000-07:00

İlkokuldayken hayat bilgisi derslerinde anlamını ilk öğrendiğimiz kelimelerden biriydi sanırım..İmece..Bir köy ya da köy topluluğunda işlerin yardımlaşarak, el birliğiyle yapılması diye açıklanıyordu bu kelime..Başlığa bakıp, tecavüzün de imecesi olur muymuş demeyin..Oluyormuş işte..Şehir çapında ama bu imece..Öyle kollektif bir şekilde çalışıyorlar ki hem de..Söz konusu tecavüz olunca, farklı profillerden insanlığını kaybetmiş pek çok yaratık dahil olabiliyor bu olaya..Müdür yardımcısı, asker, polis, okuldaki tostçu, tuhafiyeci, baraj işçisi ve daha niceleri..

Konuyla ilgili yayın yasağı konuldu ama haberi duymayan kalmamıştır sanırım.."Siirt'te dördü kardeş, 7 ilköğretim okulu öğrencisi kıza 14-70 yaş arası onlarca erkek tecavüz etti." diye başlıyor haber..Dönüp dönüp tekrar okudum haberi sabah..Okuduklarıma inanamadım..İnanmak istemedim..

Namusun bir insan için ne kadar mühim olduğunu devamlı dile getiren, onu korumak için kardeşini, kızını öldürmekten çekinmeyen yurdum insanın "namus" anlayışının aslında ne kadar ikiyüzlü ve iğrenç olduğunu gösterdi bu olay bizlere bir kez daha..Toplumumuzdaki ahlak ve namus anlayışı nasıl çarpıtılmış, erkek egemen söylemi güçlendirmek, kadını ezmek adına nasıl kullanılmış bunu kafamıza vura vura gösteriyor..İlköğretim çağındaki kızları taciz et, korkut, seslerini çıkarmadıklarını görünce yaptığın sapıklığı daha da abart, sonra kızların adını "yollu"ya çıkartıp diğer sapıkların da onları istismar etmesinin yolunu aç..Yöntem bu, hem sapıklığına devam etmesini hem de bunun duyulmamasını sağlıyor..15 yaşındaki çocuktan 70'lik dedeye kadar herkesin bu iğrençliğe bulaşması da cabası, "ellere var da bize yok mu" zihniyeti yine işbaşında..Şuna adım gibi eminim ki bu kızları aylarca taciz eden, izlerken dalga geçtiğimiz türk filmlerindeki gibi çikolatayla bisküviyle kandıran bu insansıların namusları onlar için en önemli şeydir..

Bu iğrençlik kendi kızlarının, kardeşlerinin başına gelse "namus"larını korumak, başları dik dolaşmak için onları gözlerini kırpmadan çekip vuracaklarına hiç şüphem yok..Ama yanlış anlaşılmasın tecavüzcüyü değil tecavüze uğrayanı cezalandırırlar..Çünkü o kadındır, çünkü o kuyruk sallamıştır, çünkü o namusunu koruyamamıştır..Kendilerinin de farklı olaylarda tecavüzcü olmasından mı kaynaklanıyor bu durum, bir nevi erkek dayanışması, bilinçaltında kendini ve kendi "türü"ndekileri koruma içgüdüsü mü nasıl bir sapkın düşüncedir bilemiyorum ama düşündükçe bu insanlarla aynı ülkede, aynı gezegende yaşıyor olmaktan dolayı utanıyorum.

Düşündükçe daha da fazla sinirleniyorum..Şimdi çıkıp da münferit hareketler bunlar diyenlere de kafa göz dalmak istiyorum..Bu ve benzeri olaylar basbaya kollektif bir sapıklık. kendi kızlarına tecavüz etmekten hicap duymayanlar Siirt'in adı kötüye çıkmasın diye olayı şehir dışına duyurmamaya, üzerini kapatmaya çalışmışlar bir de..Biz her türlü haltı yiyelim ama dışarıya karşı adımız lekelenmesin, elalem ne der sonra değil mi? Nasıl bir ikiyüzlülüktür bu? Bu ülkenin ahlak ve namus anlayışı buysa hem ahlaksızım, hem namussuzum, bundan da gurur duyuyorum.

Nicole Kidman'ın oynadığı Dogville diye bir film vardı..Çok etkilemişti beni..Tüm kasaba aynı kadına tecavüz ediyordu ve herkesin bundan haberi vardı..Bu olayın da dogville filminden bir farkı yok..Ne yazık ki film değil..Gerçeğin ta kendisi..Bu olaya karışmış aynı insanlar, küçücük çocuklarını -kızlarını- para karşılığı 60-70 yaşında adamlarla evlendirir, tecavüze uğramış çocuklarını -kızlarını- tecavüzcüleriyle evlendirip namuslarını temizler, töre diye kendi çocuklarını -kızlarını- çocuklarına öldürtür...Neyin insanlığından, kimin namusundan bahsediyoruz ki? Vicdanları, ruhları çürümüş hepsinin..

İkiyüzlülük ruhumuza işlemiş gerçi bizim..Böylesi bir olaya bile verdiğimiz tepkilerden belli..Orospu çocuğu oluyor hemen bunu yapanlar..Onlara da birileri tecavüz etmeli diyoruz ya da..Futbol maçlarında bile karşı takımı aşağılamak için" sizin kocanız biziz, tecavüz etmeye geliyoruz" gibi seksist söylemler kullanılan, sikmek fiilinin birilerini cezalandırmak, küfretmek için kullanıldığı bir ülkede böyle haberlere tepki göstermek ikiyüzlülük değil de nedir ki?

Bir yazı yazmıştım 1 yıl önce.."Bir kızın sevgilisi/flörtü olduğu zaman orospu damgası yiyebilirken, aynı zamanda tecavüzün, tacizin çok yaşandığı ülkelerden biri olmamız ne kadar ikiyüzlü olduğumuzu göstermiyor mu? Barış için otostop çekerek geldiği ülkemizde tecavüze uğrayan bir Pippa Bacca gerçeğimiz var..Ve o da otostop çekmeseydi canıım, resmen davetiye çıkarmış diyen insanlar (!) var.. Tecavüzcünün evlenmeyi kabul edince affedildiği bir ülkede yaşıyoruz biz..Aldatılmanın ağır tahrik sayıldığı ve büyük ceza indirimlerinin sağlandığı bir ülke burası..En çok namus cinayetlerinin işlendiği doğudan geliyor 'kayınpederi geline tecavüz etti, kuzeni genç kıza tecavüz etti' haberleri..Bunların haricinde duymadığımız pek çok ensest olayı olduğunu da düşünüyorum ben..Böyle şeyler kolay kolay kabullenilmediği için gizli kalıyor..Ama lafa gelince herkes namus timsali geçiniyor..Devam edelim biz başımızı kumdan çıkarmamaya..İkiyüzlü oyunlarımızı oynamaya.." demişim o yazıda..1 yıldan uzun zaman geçmiş üstünden ve ben hala döndürüp döndürüp aynı kelimelerle farklı olayları yazıyorum..Bu gidişle yazmaya da devam edeceğim sanırım..

İyi diyorsun hoş diyorsun da, bu kadar eleştiriden sonra çözüm önerin nedir, diye sormayın bana..Çünkü yok benim çözüm önerim.."Toplumumuzdaki pedofili vakalarının çoğalması, ensestin coğrafi bölgelere göre dağılımı" gibi sosyolojik tespitler yapamayacak kadar da öfkeliyim..Çok öfkeliyim hem de..Başka da sözüm yok..

P.S: Çok uzun zamandır yazmadığımın farkındayım..Pek çok sebep vardı yazmamam için..Bunları anlattığım uzun bir yazım olacak..Bir de domain falan aldım blog için, hostingle uğraştım..wpye geçiyorum ayrıca..Temayla uğraşıyorum şu sıralar..1 hafta-10 gün içerisinde halledip, yeni adres, yeni tema ile yazılarıma devam edicem..Bu yenilikleri yapmadan yazmak istemiyordum aslında ama dayanamadım, bir şekilde öfkemi kusmam gerekiyordu bu haberden sonra..Bahsettiğim değişiklikleri yaptıktan sonra görüşmek üzere diyelim..

Mutlu aşk yoktur..

2010-03-17T15:30:00.000-07:00

Gitti..Ah ne kadar da kolay, tek bir kelimeyle ifade edebilmek bunu..Gitti..

Daha başlamadan belliydi elbet gideceği, biteceği..Kocaman bir pişmanlığın, mahcubiyetin üzerine kurulamazdı ki bir ilişki..Hayatta yapmam dediğim bir şeyi yapmışken ona ben ve üstüne yeni bir hata eklemişken aptallıklar zincirime, devam etmesini beklemek kadar bencilce bir şey olabilir miydi? Ama işte böyle mantıklı cümleler kuramıyor insan, duygular söz konusu olunca..Her konuda konuşabilme, ahkam kesme yeteneğine sahip olan bu deli, işin içine bir adam girdiğinde dünyanın en fazla saçmalayan delisi olabiliyor..Bunu nasıl başarabiliyorum gerçekten bilmiyorum..Kendime sormaktan da yoruldum artık..Gerçek olan bir şey var ortada..O gitti..

Birinin hayatımdan ilk gidişi değil elbet..Ama uzun zamandır bu kadar canımı yakan bir gidiş yaşamamıştım sanırım..Canımın böylesine yanmasının sebebi, tüm hataların bende olması.."Senin bana aşık olmaya hakkın yok" derken o sadece haklısın diyip susmak acı verici..Susuyorum..Çünkü haklı..Herşeyi mahveden benim..Yalnızca ben..Hiç bir zaman "benim tek hatam herkesi kendim gibi sanmam" insanlarından olamadım ben zaten..Hep kendimi suçlayacak bir şeyler buldum..Mutlu olmaktan bu kadar çok korkan başka biri var mıdır bilemiyorum..Kaçınılmaz sonu yaşattım yine kendime..Gerçekten mutlu olabileceğime inandığım bir adamı uzaklaştırdım kendimden..Sonra oturup "ama ben aşık olmuştum, neden gitti, neden bitti" diye ağlamak da neyin nesidir deli? Bunu hakettin sen, ektiğini biçiyorsun yalnızca..

Bazen fazla derin düşündüğüm için hep böyle mutsuz olduğumu düşünüyorum..Basit uğraşları olan, geceleri yastığa başını koyduğunda tek derdi yarın üstüne ne giyeceğini düşünmek olan ya da hayattan tek beklentisi evlenmek olan bir kadın olsaydım daha mutlu olurdum belki..Kafamda bin tane tilki dolanırken, her an her saniye farklı şeyleri düşünürken, izlemediğim film, okumadığım kitap, dinlemediğim şarkı kalmasın diye çabalarken hayatı kaçırıyormuşum hissine kapılıyorum bazen..Basit şeyler beklesem hayattan..Bu kadar düşünmesem her şeyi..Bu kadar anlam yüklemesem hayatıma giren adamlara..Daha mutlu olur muyum acaba? Mutlu olmamız gerekiyor mu gerçekten, onu da düşünmek lazım..Schopenhauer boşa dememiş "Doğuştan gelen tek bir yanılgı vardır, o da mutlu olmak için burada olduğumuzu sandığımızdır" diye..

Mutlu olmak için aşık olmak, ya da aşıkken mutlu olmayı beklemek ne büyük aptallık..Aşkın her ayrıntısında acı gizliyken..İlk aşkta, son aşkta ve hatta yaşanan tek aşkta da bu kaide değişmiyor sanki...Livaneli ne güzel söylüyor: "Mutlu aşk yoktur"

Aldanır aldatırsınız, terkeder terkedilirsiniz, ağlar ağlatırsınız..Hadi bunlar dallasvari geldi size; en yalın aşklarda bile bir küskünlük, kırgınlık, batan bir diken var işte..Bu kırılmıyor bir türlü..En mutlu ilişkilerde bile aşk acısı var..Kimbilir aşkın en iyi dostudur belki de acı..Aşkı niteleyen olduğu için...

Bu acıyla yeni tanışanlara hep benzer şeyler söylenir:

Üzülme..Yorma kendini boşuna can kırıklarını yoğunlaştırıp derinleştirmekle..Bırak zaman aksın, kimse yaralanmasın daha fazla..Bu yoldan yürüyen ilk değilsin, son da olmayacaksın..Acının üzerinden sıyrılıp gitmesi senin ellerinde...

Bak, başına çöktüğünü sandığın dünya yerinde duruyor..Bir noktadan ibaret olduğun bu evrende başetmen gereken şeylerden sadece biri bu..Geçecek hepsi...

Bir bakış, bir koku, bir anı ağlatacak seni hiç olmadık zamanlarda ama alışacaksın..Çünkü insan vurula vurula yürüyüp duruyor..İnsan böyle büyüyor, böyle olgunlaşıyor..Kendine kar say bunları..Deneyim işte...

Oysa söylenen tüm sözlerin anlamsızlaştığı yerde oluyor o an insan..Dinliyor da, duymuyor.. Algılayamıyor...

Aşk acısı, anladığım ama aklımdan milyonlarca kelime geçerken, dilimden ona dair herhangi bir reçete dökülmeyen yara..Öyle bir şey işte..Kelimelerin kifayetsiz kaldığı zamanlarda hep yaptığım gibi, ben susayım şarkı söylesin o halde..

"Vücudunun kokusunu, dudaklarının tadını unutmak istiyorum.

Bir kez olsun mutlu bir hayat yaşamak istiyorum

Bu sebeple, gidiyorum..

Teşekkür ederim, bana tüm söylediklerin için..

Teşekkür ederim, beni sevmiş olduğun için..

Kendimi kandırmayı bırakıyorum..

Seni unutamıyorum.

Bak bana;

Ruhum kanıyor.. "

Arızalı aşkların fon müziği..

2010-03-09T15:58:00.000-08:00

Bazı şarkılar vardır..Dinlememek için kendinizle mücadele edersiniz..Dinlerseniz hiç iyi olmayacaktır sizin için..Bilirsiniz..Yakar, yaralar çünkü..Her notası, her dizesi kalbinizi sızlatır, nefes aldırmaz..Kabuk bağlayan ne kadar yaranız varsa acımasızca koparır..Kanatır da kanatır..Böyle ağır arabesk bir başlangıç yapmak istemezdim aslında..Ama söz konusu şarkı "Ağla Sevdam" olunca başka bir başlangıç yapabilmem mümkün olmazdı..

Acının notalara dönmüş hali sanki bu şarkı..Yusuf Taşkın'ın muhteşem yorumunun da büyük payı var elbet böyle etkileyici olmasında..Aysel Gürel'in adını anmadan da olmaz sanırım şarkıdan bahsederken..Ağır Roman'ın ve Duvara Karşı'nın en yakıcı sahnelerinde girer..O sahnelerle bir bütün gibidir aslında şarkı..Başka yerde kullanılsa eğreti durur belki..Bu şarkının ağlamayı hiç sevmeyen insanları bile ağlattığına şahit olmuşumdur..Ne zaman diplere, en diplere vursam bir "ağla sevdam" dönemine girerim ben..Şimdilerde olduğu gibi..Acı çekmeyi deliler gibi seven tarafım devreye girer hemen "bu bünye bir ağla sevdam ister arkadaş" der..Hayır deli, dinlemeyeceksin, dinleyip de kanatmayacaksın kendini diye yırtınsam da bir işe yaramaz..Yenilir, dinlerim yine..

Sorunlu ortaokul yıllarımda son dersi asarak gittiğim Ağır Roman'da dinlemiştim ilk kez bu şarkıyı..Filmden çıkar çıkmaz arkadaşımın yakasına yapışmıştım "sen de duydun mu o şarkıyı, nerden bulabiliriz" diye..O zamanlar böyle gugılda aratıp 2 saniyede bulma imkanımız yoktu elbet..2 haftalık harçlığı bırakmıştık soundtracki dinleyebilmek için..Aylarca vazgeçilmezim olmuştu..Başa sarıp sarıp dinliyordum..Onla tanıştım bir kaç yıl sonra..Daha tanıştığımız ilk gün, Küçük İskender'den bahsederken konu dönüp dolaşıp Ağır Roman'a gelmişti..Orda bir şarkı vardı, hatırlarsın belki der demez "ağla sevdam" demiştim..Gülümsemiş, "seni de benim kadar etkiledi demek" demişti..O gülümseyişin üstünden 3,5 yıl geçtikten sonra beni bırakıp gittiği o gece sabaha kadar ağla sevdam dinlemiştim..Neredesin diye haykırırken kendi kendime, "yola çık, yollardayım" dizesiyle avutuyordum kendimi..

Küçük İskender'in de dediği gibi dünyanın en uzun gecesi 21 Aralık gecesi değil, beni terkettiği o geceydi..Sonra söz verdim kendime..Bir daha bu kadar uzun bir gece yaşamayacaktım..Hep kaçtım sonra..Ruhumu kanatabilecek herkesten kaçtım..Ara ara dinledim elbet şarkıyı..Hafiften sızlayan yeri tutarak eski günleri hatırladım..Şarkıdaki gibi derin derin "aşığım, ben sana çok aşığım" diyebileceğim hiç kimse girmedi ondan sonra hayatıma..Girmez de zaten artık..

Ama bir kaç gece önce yine neredeyse sabaha kadar bu şarkıyı dinlediğimde eski tanıdık acıyı hissettim..Nefesim kesildi sanki..Bir sigara yakma isteği uyandırdı hatta..Kullanmadığım halde üşenmedim gidip sigara aldım..Hıçkırıklarla ağlarken dizeler döküldü dudağımdan "beni sen al, yeminim var..kül oldum söndüm, ateşine sar" Öyle telaşlıyım ki şimdi aynı acıyı yeniden hissettiğim için..Telaşlandıkça daha da saçma şeyler yapıyorum..Yaşadığım ilişkiyi daha da büyük çıkmazlara sokuyorum..Düzelmeyeceğini biliyorum zaten artık..Karamsarlık değil bu..Öyle yani, düzelmez artık..Geriye şarkıyı söyleyip sigaradan uzun bir nefes çekmek kalıyor işte..Tam da şimdi yaptığım gibi.. "Ağla sevdam ağla, ağla zorba bu dünya"

Not: Haftada bir kez, haftanın şarkısı tadında yazılarım olacak böyle..Şu sıralar blogu çok boşladım zaten..Yazmak için güzel bir bahane olur belki bana..

Temiz kadın olmanın altın kuralı: "ahlaksız" kadını aşağılamak..

2010-02-28T13:34:00.000-08:00

Aylar önce bir yazı yazmıştım..Kadın olmanın dayanılmaz ağırlığı idi başlığı..Yazıda; kadınların bu ülkede doğduklarından itibaren çektikleri sıkıntılardan, uğradıkları haksızlıklardan bahsetmiştim..Friendfeed ve blogda yapılan yorumlar ve gönderilen mailler aracılığıyla fazlasıyla geri dönüm almıştım bu yazıyla ilgili..Çoğu kişi yazıyı beğenip, katılmakla beraber "kadınların da hemcinslerini aşağılamalarını, önyargılarını anlatan bir yazı yazmalısın" şeklinde geri dönümler de olmuştu..Zaman zaman niyetlendim bunu yazmak için..Fırsat olmadı bir türlü..Geçenlerde yine yazmayı düşündüğüm bir zamanda friendfeedde bir tartışma döndü bu konuyla ilgili..Orda bu gibi konuları tartışmamaya yeminli olduğum için bir yorum yazmayı tercih etmedim ama okuduğum yorumlar bu konuyla ilgili yazma isteğimi körükledi yine..

Kadınların kadınları sevmemesinin, hatta ileri götürüp nefret etmelerinin sayısız nedeni vardır aslında..Erkeklerin erkekleri sevmeme nedenleri yok mesela..Onlar bizim gibi ayrıntıcı değiller çünkü..Meselelerini çok basit bir şekilde halledebiliyorlar..Ama biz kadınların birbirimizi sevmemek, daha doğrusu birbirimizi devamlı suçlamak için pek çok sebebi var..Çünkü kadınların öğretilmişliklerinden sıyrılmaları, toplumsal baskı unsurlarını bertaraf edip kendilerini birey olarak konumlandırmaları daha zorlu bir süreç..İşin kolayı ise; tüm olumsuz düşüncelerini aslında kendinle benzer yetiştirilişlerden geldiğin biri üzerinden tanımlamak..Tek başına bir kadını suçlamak en kolay yol yani..

O kadar garip bir cinsiyetçi anlayış var ki bazı kadınlarda..Ne olmamız ve ne olmamamız gerektiği konusunda erkeklerin yorum yapmasına çok alışkınım da, daha çok kızdığım ve tahammül edemediğim şey kadınların da bu yorumlara katılıyor olması..Bir erkek "kadına küfür yakışmıyor, eline sigara da yakışmıyor" dediğinde çevresinde pek çok şakşakçı kadın bulabiliyor mesela..Hiç birinin aklına gelmiyor ama.."Peki erkeğe yakışıyor mu bunlar?" diye sormak..Erkeklerle yarışıyor falan değilim..İlla küfredicem ya da sigara içicem de demiyorum..Sadece dediğim gibi kadının ne olup ne olmaması gerektiğiyle ilgili ahkam kesilmesine ve bu ahkamların çoğuna da kadınların katılmasına katlanamıyorum ben..Çoğu insana göre, cinsel özgürlüğü olan sadece erkektir ve garip bir şekilde bunu da çoğu kadın desteklemektedir mesela.."Erkeğimin tecrübesi olacak tabi, olmasın mı yani? Ama ben kendimi kocama saklarım, kadınım ben "temiz" olmalıyım.." düşüncesine sahip o kadar çok kadın var ki..Yanlış anlaşılmasın..Benim derdim her kadının cinsel özgürlüğü olsun, istediğiyle sevişsin falan demek değil..İsteyen kendisini kocasına saklar..İsteyen gider her gece bir başkasıyla yatar..Bu çok kişisel bir konu..Ama ben nasıl cinsel özgürlüğüme sahip bir kadın olarak, evlilik öncesi sekse karşı olan bir kadını "ayy hiç özgür değilsin, ne kadar geri kafalısın öyle örümcek beyinli" gibi sözlerle yaftalamıyorsam, onlar da beni "çok hafifsin, kaşarsın, motorsun" vb sözlerle yaftalayamaz..Yani ben onları geri kafalılıkla suçlayıp, "özgürüm ben" diye prim yapmaya çalışmıyorsam onlar da beni ahlaksız olmakla suçlayarak, "ben temizim" mesajı vermemeli kimseye..

Hep düşünmüşümdür..Bir kadın olarak bu cinsiyetçiliği yapıyor ve destekliyor olmak, nasıl bir kazanç sağlıyor acaba kendilerine? Toplum içerisindeki "saygınlıklarını" mı arttırıyorlar acaba böyle yapınca? Ya da "ahlaksız" diyerek yaftaladıkları kadınlara bu şekilde laf atarak kendilerinin ne kadar "namuslu, temiz, güzel ahlaklı" olduğunu mu anlatmaya çalışıyorlar? Kime göre, neye göre ahlaklı diye sormak istiyorum aslında bir yandan da..Nedir yani sizin ahlak normunuz, kriteriniz? Bir de şunu anlayamıyorum, bir kadının cinsellikle ilgili konuşuyor olması onun "kalitesiz" olduğunun bir göstergesi midir? Bir kadın, kadınlığından utanmadan küfredebilir pekala, cinselliğinden de bahsedebilir..Bununla beraber, yine zarifliğini de koruyabilir..Kadın olmanın belirli bir kalıbı yoktur ki zaten..Pembe kelebekler gibi davranmak mıdır yalnızca kadın olmak? Ya da bir kadını kadın olduğu için değil, insan olduğu için değerlendirmek neden bu kadar zordur?

Ortalıkta kadın özgürlüğü, eşitliği diye yırtındıktan sonra kendinden biraz "farklı" belki biraz daha "rahat" bir kadını görünce hemen silahını doğrultup vurmak istemenin altında yatan nedir acaba? Hani hep kızıyoruz ya bazı kadınlara "kaşar" sıfatının yakıştırılmasına..Aslında bu anlayışı biraz da kadınlar yaratıyor..Bir kadın eğer "önce erkek adım atmalı, ben kadınım ağırlığımı korumalıyım" gibi saçma sapan bir düşüncenin esiri olmadan hoşlandığı erkeğe kur yapıyorsa, hemen o hoşlanılan erkeğin çevresindeki kadınlar tarafından "kaşar" sıfatını alır..Bu nasıl hatun, nasıl böyle rahat davranıyor, ay aranıyor resmen yollu bu vb. yorumlar yapılır..Diyelim ki aranıyor olsun, vermeye adam arıyor olsun..Sana ne bundan? Bu yorumları yapan kadınlar da çeşitli baskılar yüzünden kendilerini rahat ifade edemeyen kadınlardır..Böyle kadınlar hep başka kadınların ne yaptıklarıyla ilgilenirler..Onlara laf atarak, kendilerinin ne kadar "kaliteli" olduğunu göstermeye çalışırlar.."Bakın ben ne kadar da temiz, evlenmeye uygun bir kızım..Böyle kadınlara laf atıyorum, ha ayrıca ben pembe sıçıyorum, iyilik timsali bir kadın olarak kahverengi sıçacak halim yok herhalde, ama bazı kadınlar kahverengi sıçıyor işte" diyerek prim yaparlar ya da yaptıklarını sanırlar..

Bazı kadınların erkek egemen toplumda, "erkek onayı" arayışında olması belki de tüm bu davranışlarının sebebi..Değil mi ki dünyada erkek, erkini kadına üstünlüğü üzerinden tanımlıyor; kafası bundan daha fazla çalışamayan her kadın da aynı öğrenilmiş üstün olma çabasıyla, aynı erkin peşinde, aynı yöntemi kullanarak koşuyor; "kadını aşağılamak"..Ne zaman kendi kadınlığını kabullenir ve sever, kadın olmanın belirli bir kalıbı olmadığını anlar, o zaman nefret etmenin yoruculuğunu ve işlevsizliğini gözleriyle görür böyle kadınlar..Ya da başta da dediğim gibi, bunu görmeyip işin kolayına kaçmaya devam ederler.."Temiz" dünyalarında önyargıları ve cinsiyetçi anlayışlarıyla hemcinslerini aşağılayarak prim yapmaya devam ederler..Öyle bir dünya işte..

Bu yıldızlı gökler, ne zaman başladı dönmeye?

2010-02-13T14:11:00.000-08:00

Bir Cumartesi akşamı..Bir şişe şarap ve bir deli..Geceleri tek başıma içmeye son vermiştim Ankara'dan ayrıldığımdan beri..Bu gece kuralı bozdum..Salonumda bulunan 2 koltuktan birinde otururken yazıyorum bu satırları..Pencereden renkli ışıklarıyla köprünün cumartesi akşamı kalabalığını izliyorum bir yandan da.. (Yazar burda yeni evinin salonundan boğaz köprüsünün görüldüğünü anlatmaya çalıştı) Evet artık yeni bir evim var benim.."Benim" diyebileceğim bir ev..Belki de hayatımda ilk defa..Ortaköy'de cadde üstünde güzel bir ev tuttum 1 hafta önce..3 gecedir de burda kalıyorum..Sevdim burayı, sanırım alıştım da..

Hayatımda her şey o kadar hızlı değişti ki son zamanlarda..İçimde kocaman bir korkuya dönüştü tüm bu değişiklikler..Her an bir şeyler bitecek, yitip gidecek korkusu var içimde..Anlatamıyorum kimseye içimdeki sıkıntıyı..Anlatacak bir şey yok ki..Zaten anlatmaya çalışsam deli misin diye sorarlar büyük ihtimalle..En çok yapmak istediğim şeylerden birini yaptım..İstanbula yerleştim..Güzel bir semtte evim var artık, işe gidip geliyorum her gün..Çoğu arkadaşım burda zaten..Ev arkadaşım desen en yakın arkadaşım, hiç bir sorunumuz olmayacağını biliyorum..Çoğu şey olumlu ve iyi hayatımda dışardan bakıldığında..Sanırım iyi şeylerin olmasına alışık değilim ben..Korkuyorum yitip gitmesinden hepsinin bir anda..

İyi olmayan, daha doğrusu karışık olan şeyler de var elbet hayatımda..Geçen yazımda bahsetmiştim, ebedi yalnızlıktan, mutlu olmaktan korkma halimden..Değişti o yazıdan sonra bir şeyler..Korkarak sevmeye, korkarak özlemeye karar verdim ben..Ebedi yalnız olma halinin, birini sevmeye engel olamayacağına inandırmaya çalışıyorum kendimi şu sıralar..Ama dediğim gibi korkuyorum işte bir yandan da..Aragon'un o muhteşem dizelerini getiriyor sonra aklıma bu korkum: "Sana büyük bir sır söyleyeceğim, korkuyorum senden..

Korkuyorum yanın sıra gidenden pencerelere doğru akşam üzeri..

El kol oynatışından, söylenmeyen sözlerden..

Korkuyorum hızlı ve yavaş zamandan..

Korkuyorum senden..

Sana büyük bir sır söyleyeceğim, kapat kapıları..
Ölmek, daha kolaydır sevmekten..

Bundandır işte benim yaşamaya katlanmam sevgilim.."

Çok klişe bir söz de olsa, sevmek zor evet..Biri için hayatını değiştirmek, ödün vermek özgürlüğünden, hep 2 kişilik düşünmek..Alışmaya çalışıyorum..Bir kişiye ait hissetmek çok zor, çoğu zaman kendime bile ait hissetmezken ruhumu..Alışmayı istiyor muyum onu da bilmiyorum aslında..Belki de yanılgı diyorum bazen bu hissettiklerime..İkiye bölünme; belki eksilmek, belki artmak, ya da ikisi de...Yeniden yazılabilecek bir kanunu var aşık olma durumunun, belki de en büyük kural tanımazlık...Tek bedende birleşen iki ruh, belki de yok olan iki birey..Açılışı şaşalı ağız kulak buluşması, kapanışı salya sümük veda busesi...Sonuçta kesinlikle kaos, karadelik, ihtiras, paradoks..Öyle işte..

Kendimi kelimelerle ifade edebilmek kolay olsa da, sesli bir şekilde anlatamam başkalarına dertlerimi..Kimse kolay kolay bilmez, neler düşündüğümü, neler hissettiğimi..Ben istemedikçe kimse bilmez kırgınlıklarımı, düş kırıklarımı..Gül rengi şarabın içilmeye yakıştığı bir gecede,"bu yıldızlı gökler ne zaman başladı dönmeye?" diye soruyorum kendime..Mutlaka insanın içinde bir yerlere dokunan bir soru bu..Özellikle de 'kimsenin bilmediği' dertleri olan insanlar için..Yıldızlı gökler ne zaman dönmeye başladı, ben ne zaman sarhoş oldum bilmiyorum..Ben susayım şarkı çalsın o halde..Bu yıldızlı gökler, ne zaman başladı dönmeye? Kimse bilmez, kimse bilmez..

Yalnızlık, ömür boyu..

2010-02-01T12:56:00.001-08:00

Dünyanın aşılması en güç duygusu sanırım yalnızlık..Bazen sadece yalnız hissedersiniz, hatta başta içten içe seversiniz bu duyguyu..Kendine yetebilmenin göstergesi sayarsınız ama sonra bakarsınız ki ters giden bir şey var..Akşam üzeri dertleşeceğiniz sizi sadece siz olduğunuz için dinleyip gerçekten değer veren insanların yokluğunu anlarsınız ve belki de en sonunda klişe deyimle kalabalıklar arasındaki yanlızlığın farkına varırsınız.. Herkes zaten yalnız bir şekilde bu hayatta..Çevremizdeki onca insana rağmen yalnızız hepimiz..Sadece bunun farkında değil herkes..Ben farkında olan şanssız ya da belki de şanslı azınlıktanım sanırım..Bilemiyorum.

"All i loved, i loved alone" diyen Edgar Allan Poe'nun yakından hissettiğini düşünüyorüm bu duyguyu..Anlık yalnızlıklar vardır, insan kendini bir an yalnız hisseder..Sevdiği birilerini hatırlayana dek..Sürece yayılan yalnızlıklar vardır..Bir gece mesela..Bir gece büyük yalnızlık çekersiniz..Günün ışığı karanlık düşüncelerinizi dağıtana kadar..Uzun yalnızlıklar vardır..Aylar ya da seneler sürer..Alışmış olmanız gereken yalnızlıklar..Bu tip yalnızlıklar var olduğu sürece ben hiçbir zaman insanın yalnızlıktan kurtulabileceğine inanmam..Zaten Özdemir Asafın tek sevmediğim şiiri "yalnızlık paylaşılmaz, paylaşılsa yalnızlık olmaz"dır..Paylaşılan yalnızlık olmaz olur mu, o da bir başka tür yalnızlıktır..Tolstoy'un "nasıl dünyadaki her kafa kadar farklı düşünce varsa, dünyadaki her kalp için de ayrı sevgi vardır" dediği gibi dünyadaki ruh sayısı kadar da yalnızlık çeşidi vardır..Asafın paylaşılmayan yalnızlık yaşamamış olmasına üzülüyorum..Uzun süren yalnızlıkların vazgeçilmez elemanıdır çünkü paylaşılan yalnızlık..İntihar bile bir nevi yalnızlığını paylaşma isteğine karşı koyuştur..İnsan yalnızlığını paylaşılabileceğini bilir içten içe, paylaşır veya karşı koyar..Ben karşı koyanlardanım kesinlikle..(Belki de Asaf'ınki bir savunma mekanizmasıydı..Karşı koymak istiyor buna kendini iyice inandırmak için şiirleriyle kendine hatırlatıyordu..Sonuçta o bu şiiriyle o an hissettiği yalnızlığı bir ülke insanla paylaşmıştır).

Paylaşılan yalnızlığın kiminle paylaşıldığına dikkat edilmelidir..Sevgiliyle paylaşılan yalnızlıklar çoğu zaman azaltır bireydeki yalnızlık hissini..Ama farklı bir yalnızlık doğurur..İki kişinin yalnızlığıdır bu..Bir de ezeli ve ebedi yalnızlıklar vardır ki yalnızlığın en acı halidir..Her dinin, her mitolojinin kulağımıza fısıldadığı mutlak yalnızlıktır bu..Yalnızlığın en acı hali benim için budur..Bir insanlık sorunudur aslında yalnızlık..Bu sorun kapitalizmin gelişmeye başladığı 18.yüzyıldan bu yana insanlığın gündeminde..Bakıldığında Kafka ve benzeri yazarların eserlerinde insan yalnız doğmamakta, tersine, toplumsal koşullarca yalnızlaştırılmaktadır..

Öyle çok düşünüyorum ki ben bu yalnızlık olgusunu..Her anımda, her düşüncemde var nerdeyse..O yüzden durmam, yazdıkça yazarım yalnızlıkla ilgili..Alıntılar yaparım..Nerden aklıma geldi peki yalnızlıkla ilgili yazmak? İçimi dökmeye ihtiyacım var bu akşam fazlasıyla..Yalnızlığı yazmak istedim..Anlatmak istediğim somut şeyler var aslında..Ama anlatamıyorum..Anlatmamak için sebeplerim var..Şöyle söyleyeyim; ben yine "yalnızlık ömür boyu" şarkısını kendime ispatlamak için deliler gibi kastım son bir kaç günde..

Bir adam vardı, bir süredir hayatıma almak istediğim..Bazı engeller vardı aşmamız gereken..O engelleri aştık ve benim hayatıma dahil olmak için hazır olduğunu, artık tamamen benle olacağını söylediği anda kaçtım..Hem de çok kırıcı bir şekilde yaptım bunu..Neden yaptım bilmiyorum..Yoo aslında biliyorum..Korktum ben..Çok korktum mutlu olmaktan..Anlayamadığım bir şekilde acıyla, dengesizlikle, huzursuzlukla beslenen garip bir yapım var benim..Saçma, yanlış olduğunu bildiğim şeyleri de inadına yapmak gibi bir huyum da var ayrıca..Şundan da eminim ki ben bu huyumu hiç değiştirmeyeceğim..Ömrüm boyunca gel gitli ilişkiler yaşamaya, çok uyduğum, çok sevebileceğim bir adam karşıma çıksa da kaçmaya devam edeceğim..Böyle söyleyince insanlara, "saçmalama karşına doğru insan çıkmamıştır ondan böyle düşünüyorsun" diyorlar..Ama bilmedikleri bir şey var: Doğru insanı biz yaratırız aslında..Hem doğru insan nedir ki? Birinin doğru olduğuna inandırırsın kendini..Her şey inandırmakla alakalı..Bende o inanç yok işte..

Bu yüzden biliyorum ki ben ömrüm boyunca yalnız kalmaya mahkumum..Çok istememe rağmen şirin bir kız çocuğum olmayacak benim..50 yaşıma geldiğimde büyük ihtimalle alkol ve uykusuzluktan 65 gibi gösteren, tüm sevgi ve ilgisini evinde beslediği kedilere ayıran bir teyze olacağım ben..Sevecek başka birileri olmayacak çünkü çevremde..Bunu bilerek, bir ilişkiye başlamak, o ilişkiyi devam ettirmek öyle saçma geliyor ki bana..Olmuyor işte beceremiyorum ben kimsede kalmayı..Kimse de bende kalmıyor haliyle..

Ben susayım, şarkı çalsın o halde..Hep yalnızlık var sonunda, yalnızlık ömür boyu..

İstanbul, istanbul dedim sana geldim..

2010-01-24T13:39:00.000-08:00

Geldim evet..İstanbuldayım..Ayda bir ordasın zaten, nesi ilginç bunun deme okuyucu..Artık hep buradayım..Bir işim var artık İstanbul'da..Aslında bu iş olayı belli olalı 2 haftadan fazla oldu..Geleli de 1 haftayı geçti ama ancak kendime gelip yazabiliyorum buraya..Bir süre daha yazmayabilirdim ama mail atan, gtalktan, ffden dürten o kadar çok kişi oldu ki yazmam konusunda..Artık yazmalı, daha fazla merakta bırakmamalı dedim..

Taksimde bi arkadaşımda kalıyorum şimdilik..Direk nevizadenin dibindeyiz..Evden çıkınca birden İstiklal'e çıkıyor olma fikrine hala alışabilmiş değilim..Ofis Beşiktaş'ta..Sıkıntı çekmiyorum yolda..Bi kaç gün Bostancı'da ki arkadaşımda kaldım ama o yolu çekemedim daha fazla..Bavullarımı aldığım gibi Taksime attım kendimi..Bu yanında kaldığım arkadaşım zaten en yakın arkadaşım..Onla beraber Mecidiyeköy'de eve çıkmayı planlıyoruz şimdi..Onun işine de benim işime de tek vesait olacak böylece..Rahat olacak bizim için..Bakalım ay sonu gibi çıkıcaz sanırım..

Ailemle aramı düzelttim buraya gelmeden önce..Son hafta eve döndüm zaten..Annemle de barıştım tamamiyle..Ev tutarken annem de gelecek buraya..Eşyalar falan yardım edicek işte..Garip bir şekilde bi anda hayatımda çoğu şey yolunda gitmeye başladı..Sanki sihirli bir değnek dokundu hayatıma..Bu yıldan pek umutlu değildim..Yeni yılla ilgili yazımda da demiştim zaten, yaşayalım bakalım 2009dan ne farkı var diye..Ama farklı olacak gibi sanki..Güzel başladı yani bu yıl..Ha bir de teyze oluyorum ben 7 ay sonra..Bu da yeni yılın ilk güzel haberiydi zaten..Sonra da devamı geldi işte.. :)

İstanbul'da yaşayacak olma fikri bana her zaman çok güzel gelmişti evet..Okuyanlar bilir zaten..Bunu hep çok istemiştim..Ama her şey birden olunca biraz garipsedim ilk hafta..Yani istifa ettim..Buraya temelli olmak üzere geldim falan..Her gün sanki Ankara'ya dönecekmişim gibi geliyor..Garip bir boşluk duygusu oluştu bi an..Ama alışırım sanırım..Güzel şeylere çabuk alışılır değil mi? Bir de o kadar arkadaşım olmasına rağmen burda, yalnız hissettim kendimi biraz..Neden bilmiyorum..Hava da çok kötü zaten geldiğimden beri..Hava düzelse süper olacak..İşte gördüğün gibi okuyucu..Her an şikayet edecek bir şey bulma potansiyeline sahibim ben..Havadan, sudan sebepler bulabiliyorum..

Neyse hoşgeldim sanırım İstanbula..15 milyonluk nüfusa bir de deli eklendi işte..Çok gelmem herhalde bu şehre, değil mi okuyucu?

Lhasa'nın ardından..

2010-01-14T13:23:00.000-08:00

2001 yılında bir İstanbul yolculuğunda tanımıştım onu..Yılbaşı tatili için İstanbul'a gidiyorduk eski sevgilimle..Bir şarkı dinlememi istemişti benden..Kulağımda onun sesi..İspanyolca öğrenmeye heveslenmemin en büyük sebebi o ses..O hüzünlü ses.."con el abismo yo me enamoré*" diyordu..İnsanın yüreğini ağrıtan bir şarkı..El Pajaro..

Sonra onu dinlemeyi hiç bırakmadım..La Llorona albümünü defalarca, defalarca dinleyip her şarkısını beynime kazıdıktan sonra The Living Road geldi 2003 yılında..Con toda palabra, para el fin del mundo o el año nuevo, la confession..Daha da bağımlısı olmuştum onun bu albümüyle..Hayatımın en boktan yılıydı 2003..Bana onu tanıştıran adam tarafından terkedilmiştim..Lhasa'nın şarkıları, o hüzünlü sesi çektiğim acıyı daha da yoğunlaştırsa da onu dinlemeyi hiç bırakmamıştım..Sanki acımı paylaşıyordu o da benimle..Öyle bir bağ oluşturmuştum onunla aramda..Çok az kişide olur bana böyle..Çok az kişiye böyle bağlanırım..Lhasa o "çok az" kişiden biriydi..Çok özeldi benim için..

Onu canlı dinlemek en büyük isteklerimden biriydi..Gerçekleşemedi ne yazık ki..2005te gelmişti Türkiye'ye yanlış hatırlamıyorsam..Gidemediğim için çok üzüldüğüm sayılı konserlerden biridir..2009da çıkardığı son albümü Lhasa'dan sonra tekrar turne düzenler belki diye düşünürken, ölüm haberi geldi..Bir süre önce okumuştum meme kanseri olduğunu ama yenileceği aklıma gelmemişti hiç..Kimin aklına gelir ki? Bu kadar genç yaşta, bu kadar güzel bir insan..Olmadı, hiç olmadı hem de..O gittiğinden beri yaptığım tek şey şarap içip, onu dinlemek..Neredeyse her akşam şu bilgisayarın başına geçince aynı şeyi yapıyorum..İyi ki şarkıların kaldı geriye Lhasa..İyi ki..Ama yine de çok üzgünüm işte.. Çok şükür ki sesi hala bizimle evet..Şarkıları ne kadar yerini tutacak bilmiyorum ama yeni şeyler dinlemek artık yok onun sesinden..Bu kahrediyor insanı..

O kadar etkilenmişim ki rüyamdaydı geçen gece..El pajaro'yu söylüyordu bana..Erken gittin be Lhasa, çok erken gittin..Ölümünün üstünden 2 hafta geçti..Bu yılın başında aldığım en kötü haberdi..Yazmak istedim, çok istedim ama toparlayamadım bir türlü..Onu yazmadan da başka bir şey yazmak gelmedi içimden..Hayatımın büyük değişimlere gebe olduğu şu günlerde, onun bu dünyada artık olmadığını bilmek o kadar üzücü ki..Ölüm karşısında bu kadar çaresiz kalmak çok kötü..En iyilerin sahneyi en erken terketmesi durumundan öyle sıkıldım ki..Kimi çok sevsem gidiyor birer birer..Yazdıkça daha da düğümleniyor boğazımda bir şeyler..Ben susayım, o hüzünlü sesini dinleyelim o halde..

*Dipsiz kuyuya aşık oldum..

İlk şarkı onun sesini ilk kez duyduğım şarkı: El Pajaro

İkinci şarkı da en hüzünlü şarkılarından biri: Para el fin del mundo o el año nuevo

Hayat, o kadar zor mu?

2010-01-05T15:37:00.000-08:00

Tek başıma bir film izledim bugün..Hayatımda ikinci kez yaptım yalnız sinemaya gitme eylemini..Evde yalnızken film izlediğim çok olur, hatta çoğunlukla yalnız izlerim ama sinemaya yalnız gitmek bana zor gelmiştir hep..Salona girdiğimde tüm kafalar bana çevrilmiş gibi hissederim hep.."Yazık, bak sinemaya beraber gidecek biri bile yok hayatında herhalde" diyerek bana acıdıklarını düşünürüm..Saçma belki ama öyle işte..

3 hafta önce vizyona giren bir filmi izledim bugün.."Başka Dilde Aşk.." Fazlasıyla merak ediyordum zaten filmi..İşitme engelli olan bir adamla, "normal" bir kadının tüm zorluklara ve "engellere" rağmen yürütmeye çalıştıkları aşkları anlatılıyordu filmde..Böyle tek bir cümleyle geçiyorum ama izlemeyenler için yazmak istemiyorum aslında..Yoksa son zamanlarda izlediğim en iyi türk filmlerinden biriydi diyebilirim hiç tereddütsüz..

Birbirini seven iki gencin hikayesi vardı filmde evet..Böyle bakınca çok sıradan duruyor belki de..Ama farklı olan taraflardan birinin "engelli" olmasıydı..Filmden çıktıktan sonra şimdiye kadar yaşadığım ilişkileri düşündüm..Eve gelene kadar hepsinin muhasebesini yaptım tek tek..Uzun zamandır düşünmüyordum bunları, düşünmemeye çalışıyordum aslında..Ama film o kadar etkiledi ki beni..Bir genç çift "engellere rağmen" ilişkilerini devam ettirmeye çalışırken, ben hangi "engellere" takılıp da sürdürememiştim bugüne kadarki ilişkilerimi? Fiziksel bir engelim yok şükür ki..Ama demek farklı bir "engelim" var ki ilişkiler konusunda bu kadar başarısız ve tutarsızım..Bunları çok fazla umursamamaya karar vermiştim.."Düşünme deli, sen de böylesin napalım, karşına çıkmıyor demek ki anlaşabileceğin biri" vb. savlarla kendimi rahatlatıyordum hep..Ama bugün düşündüm, uzun uzun düşündüm..

Hatalarımı biliyorum aslında..Bir ilişkide yapılmaması gereken, ama benim yaptığım sayısız şey var..Saymayacağım şimdi..Ama "bunları bunları yapmamalısın deli, yaparsan bak böyle de yalnız kalırsın işte" diye kendime saydığım her şeyi ama istisnasız her şeyi yapıyorum ilişki içerisinde..Kime, neye bu inadım ben de bilmiyorum..Yalnız olmaktan büyük bir zevk duyduğum zamanlar da oluyor, olmuyor değil..Ama her zaman mükemmel bir şey olmuyor işte bu yalnızlık olayı..Bazen öyle bir an geliyor ki, insan sadece sarılmak istiyor birine..Seks falan bir yana, böyle gözlerinin içine baktığında içinin ısınacağı biri olmasını istiyor yanında..Ne bileyim, sahiplenilmek istiyorum mesela bazen..Bugün ki gibi durup dururken olan sebepsiz ağlama krizlerimde arayıp "sesini duymak istedim sadece" diyebileceğim birini istiyorum ben..Bunların hepsi kocaman bir kısır döngü aslında..Dönem dönem istiyorum ben bunu..Her insan gibi ihtiyaç duyuyorum birileriyle "duygusal anlamda" birlikte olmaya..Gidip kapılıyorum birine, sonra yine hüsran..Sonucunu bildiğim bir şeye girmekten öyle yoruldum ve sıkıldım ki..Uzak duruyorum bu yüzden hep..Hoşlanabileceğim birine yaklaşamıyorum bile..Kaçıyorum..

Böylesi bir kişiliği daha ne kadar taşıyabileceğimi hiç bilmiyorum..Tek yaptığım şey kendimi yormak..Karşıma çıkanları da yormak, bıktırmak..Sonsuz bir mutluluk hali var mıdır bilemiyorum..Varsa da ulaşmak istemiyorum sanırım..Doyumsuzum da aynı zamanda..Ne yapsam dolduramadığım bir boşluk var içimde..Tezer Özlü'nün "Yaşamın Ucuna Yolculuk" kitabını okumaya başladım bugün..Şöyle diyor bir yerinde: "Bu yaşam, beni ancak içimde esen rüzgarları, içimde seven sevgileri, içimde ölen ölümü, içimden taşmak isteyen yaşamı, sözcüklere dönüştürebildiğim zaman ve sözcükler, o rüzgara, o ölüme, o sevgiye yaklaşabildiği zaman dolduruyor..Başka hiçbir şey.." Ben ne zaman doldurabileceğim acaba bu yaşamın kocaman boşluğunu? Ya da bir sevgilinin varlığı doldurmaya yetecek mi bu boşluğu doldurmaya? Cevap belli aslında..Aynı kısır döngüyü yaşamaya devam..Şarkı çalsın öyleyse..

Hayat, o kadar zor mu?

Not: Filmi izleyin, mutlaka izleyin..İzlettirin de..

Delinin boktan yılı ve ondan da boktan yeni yıl dilekleri..

2009-12-31T06:01:00.001-08:00

Hayatımın en boktan yıllarından biriydi..Hatta 2003ü saymazsam en kötü yılıydı sanırım..Tek rakamlı yılları hiç bir zaman sevmemişimdir zaten..Sanki çift rakamlılar çok mükemmel geçiyormuş gibi..Ne kadar abuk bir şeydir, kötü geçen günlerin hesabını bir yıldan sormak.."2009 çok berbattı hemen geçsin, 2010 harika geçicek benim yılım olacak biliyorum" diyenlere hayretle bakıyorum..Ne farkı var ki yani..Nedir bu sevinç, bu telaş? 1 ocak olunca takvimler, her şey birden sıfırlanıyor mu nedir? Bütün acılar, üzüntüler, sıkıntılar 2009da kalıyor da benim mi haberim yok? Karamsar olmak istemiyorum ben..Ama tüm güzellikleri yeni bir yıldan bekleyecek kadar da umut dolu değilim ne yazık ki..

Kendi kontrolümün dışında geçen bir yıldı benim için 2009..Hayatımda meydana gelen çoğu değişiklik kendiliğinden oldu..Benim kararlarımdan biraz bağımsız bir şekilde gelişti her şey..Böyle söyleyerek rahatlatıyorum kendimi aslında..Bakmayın bana..Mezun oldum bu yıl, önce bir iş arama stresine kapıldım..İş buldum, her şey yoluna girecek artık dedim..Ama beklediğim gibi olmadı..İşimden hiç memnun değilim..Yüksek lisansa girdim bir de, çok lazımmış gibi..Hasta olduğumu öğrendim sonra..Bir sürü doktor randevusu, ilaç, biyopsi, stres sıkıntı vs..O geçti geçecek derken, annemle aram bozuldu ve evden ayrıldım..2 kez ilişkim olsun diye kasıp ikisinde de terkedildim tabi..Terkedilmek artık rutinim olduğu için bunu söylemiyorum bile..Kendimi yapayalnız, bombok hissettiğim bir yıldı yani..Her şey çok hızlı gelişti bu yıl..Bu kadar değişikliği kaldırabilecek kadar güçlü değilmişim..Her şeyi tek başıma halletmeye çalıştıkça daha da batırdım, beter bir hale getirdim..Yeni bir yıl tüm bunları düzeltmez yani..Boşuna polyannacılık yapmanın lüzumu yok..

2010dan tek beklentim, düzgün bir iş ve doğru insanlarla karşılaşabilmek..Artık İstanbul'a falan taşınmayı da dilemiyorum..Bu zamana kadar çok istedim de ne oldu ki? Olacağı varsa olur zaten..Bu yıl bir şeyleri düzeltmek istiyorum ama..Terapiste gitmeye karar verdim mesela..İşe yarar mı bilmiyorum ama artık bir yerlerden başlamalı..Normal olmadığımın farkındayım..Belki bir çare bulunur, bilemiyorum..Ama böyle oturup, ben mutsuzum demekle, her şey üstüme geliyor demekle, uykusuz kalmakla, depresif şarkılar dinleyip deliler gibi içmekle, sigarayla otla falan çözülmeyecek sorunlar, bunu biliyorum..Öyle işte..

Ha bir de tüm okuyucularıma 2010 yılı dileklerim var naçizane.."2010 yılının en başta sağlık, sonra onu takriben para, başarı, mutluluk getirmesini dilemeyeceğim..Umarım 2010 yılı size sevgi getirdiği kadar nefreti, hüzün getirdiği kadar sevinci, acı getirdiği kadar neşeyi, güler yüz getirdiği kadar gözyaşını, para getirdiği kadar parasızlığı, dostluk getirdiği kadar yalnızlığı da beraberinde getirir..Çünkü biz insanız ve yaşamak fiili içinde bunların hepsi var..Umarım 2010 size yaşadığınızı anlatır ve yaşamı ayaklarınızın önüne serer..Umarım 2010 size yapmak istediklerinizi erteleme fırsatı vermez..Umarım 2010 size cesaret ve şans getirir..Mutlu yıllar..Yaşayın bakalım 2009 dan ne farkı var.." Ne biçim dilekler bunlar demeyin..Delininbirinin dilekleri de böyle olur işte..

Söylemedim bu arada..Bu sabah Trabzon'a geldim ben..Biraz başımı dinlemek istedim..Son zamanlarda fazlasıyla kötü günler geçirdim çünkü..Kuzenim Katüde okuyor onun yanında kalıyorum..Bu akşam yılbaşı partisi varmış üniversitenin düzenlediği..Ona katılcaz beraber..Evde oturup kendimi bilmeyene kadar içeceğim diyordum ama yalan oldu..Partiden sonra içeriz artık bol bol..2 gün de gezerim, biraz temiz hava alırım diyorum..Pazar sabahı döneceğim Ankaraya..Yeni yıl dileklerimi de söyleyip, tüm zamanların en karamsar yeni yıl yazısını da yazdığıma göre kaybolabilirim artık sanırım..

P.S: Şarkıyı çok severim..Güzel kafa yapıyor..Kafanızın hep güzel olacağı bir yıl olsun, karamsar olmaya vaktiniz olmasın böylece..Feed your head ;)

Diplere, en diplere..

2009-12-26T15:56:00.001-08:00

Hayatım çok fena sıçışlarda şu sıralar..Öyle böyle değil..Sağlam sıçıyorum yani..Toparlamaya çalıştıkça daha da batıyorum..Diplere, en diplere sürükleniyorum..Böyle dönemler olur hep diyorum, eş dostla konuşurken..En dibi de görmelisin ki, yüzeye sağlam çıkasın..Ama o yüzeye çıkma aşaması geciktikçe bir şeyler kopup gidiyor benden..Kontrol edemiyorum artık, hayatıma giren insanları, yaşadıklarımı..Her günüm yeni bir sürprize, yeni bir olumsuzluğa gebe..Hayatımın hiç bir döneminde bu kadar çok karışmamıştım ben..Ölesiye seviyorum dediğim adam, götüme tekmeyi attığında bile bu kadar boka batmamıştım..İşin garibi, tepki veremiyorum artık..Oturup ağlayamıyorum bile..Gülüyorum hatta, kahkalarla gülüyorum halime..

Evden ayrıldım 2 ay önce..Kendi ayaklarım üstünde duracağım ben dedim..Gidip iyi tanımadığım bir adamın yanına yerleştim..İyi bir tecrübe oldu benim için bu..Ailemin desteğini almadan bir şeye kalkıştım ilk kez..Bu biraz da kendimi, kendime ispatlama çabasıydı aslında..Doğru yol bu muydu bilemiyorum..Çok mutlu değildim elbet, pek de iyi tanımadığım bir adamla oturmaktan..Ama mecburdum..Başka bir şansım yoktu..Bayramda ailemle aramı düzeltmiştim aslında..Ama işte lanet gururum, geri dönmemem gerektiğini söyledi..İyi bok yedi..Dün akşama kadar iyi kötü idare ediyorum derken, ev arkadaşım evde yokken kapım çaldı..Daha önce fotoğraflarda gördüğüm bir kadın vardı kapıda..Ev arkadaşımın ben ona taşınmadan kısa süre önce ayrıldığı büyük aşkı..İçeri girdi direk..Salona yöneldi..Salonda bir şarap kadehi ve bir şarap şişesi..Her zamanki cuma akşamı depresyonuyla tek başıma içme modundayken ben, çat kapı gelen bir kadına nasıl davranmam gerektiğini bilmiyordum.."Sen kimsin" dedi bana..Ev arkadaşı olduğumu söyledim.."Kimi kandırıyorsunuz siz, diğer kadeh nerde, o nerde" dedi..Neye uğradığımı şaşırdım..Kim olduğunu anlamamış gibi davrandım başta..Siz kimsiniz ki diye sordum..Karısıyım ben onun dedi..

Hani böyle biri bir söz söyler, ne demek istediğini anlarsınız ama anlam veremezsiniz ya..Öyle oldu işte bana o anda..O "karısıyım" sözü odanın içinde yankılandı bir süre..Anlayamadım, anlam veremedim.."Nasıl yani, ne karısı" diyebildim sadece..Böyle durumlara çok tepkisiz kalırım ben..Böyle de boktan bir huyum var..Ne söyleyeceğimi, nasıl davranacağımı şaşırırım..Sonrası tam filmlere konu olacak şekildeydi..Kadın ağzıma sıçtı, ben dinledim..Adamı arıyorum, ulaşamıyorum..Dayanamayıp ben de sövdüm biraz hatuna, sonra yine laptopum ve bir kaç parça eşyayı alıp kuzenimin evinin yolunu tuttum..2 ay önce benzer bir şekilde ayrılmıştım ailemin yanından..Yine sokaklardaydım, yine geç bir saatti ve yine alkollüydüm..Başladığım noktaya geri dönmüştüm yani..Biraz dolaşıp kafamı toparladıktan sonra kuzenime gittim..Onun da sevgilisi gelmiş şehir dışından..Rahatsız ettim bariz bir şekilde..Sanırım ben gelmeden 5 dakika önce sevişiyorlardı..Ama o saatte gidebileceğim başka bir yer de yoktu yani..Sabah işe gittim, yarım gündü bugün mesaim..Eve uğradım sonra..Ev arkadaşımın ağzına sıçtım, dün gece bana yaşattıkları için..Tabi bundan önce bir posta da bizi tanıştıran arkadaşımı arayıp sövdüm baya..Yemin etti bana, evli olduğunu bilmediğini söyledi..Öyle bir şey de yokmuş gerçi..Yani ev arkadaşım kesinlikle olmadığını söyledi..Nişanlı olduklarını ve sonra ayrıldıklarını, hatunun biraz sorunlu ve paranoyak olduğunu, bu yüzden ayrılmalarına rağmen ara sıra konuştuklarını ama son 1 aydır pek aramadığını, o yüzden kalkıp geldiğini ve beni de sevgilisi sandığı için öyle davrandığını falan söyledi..Yollamış zaten hatunu..Ben yine de baya bir tepki gösterdim.."Kirasını ödediğim bir evde böyle bir duruma beni düşürdüğün için çok kızgınım sana, dün gece bu hatun bana bir şey yapabilirdi, anlattığın kadar manyaksa" falan dedim..Binlerce kez özür diledi ama benim dün gece yaşadığım stres ve sıkıntı bana yetti tabi..Neler neler geldi aklıma.."Bu hatun polis alır gelir bunlar zina yapıyorlar der" diye bile düşündüm..O yüzden çıkıp gittim zaten o saatte evden..Neyse sorun şimdilik hallolmuş gibi ama benim huzurum kaçtı bir kere..O hatunun bir daha gelmeyeceğini nerden bilebilirim ki?

Perşembe günü de babamla konuşmuştum.."Cumartesi gece eve gel, Ankaraya geliyorum konuşalım" demişti..Tamam demiştim o zaman..Bugün işte ev arkadaşımla konuştuktan sonra arkadaşlarla buluştuk, Sakal'da biraz içtik falan sonra eve geldim..Babamla konuştuk az önce.."Ne yapacaksın bu ev durumunu, böyle devam edecek mi" diye sordu..Evet edecek dedim..Bu sorunları falan hiç söylemedim..Bir de İstanbul durumum var zaten, şu anda kesin değil ama olacak gibi duruyor..Geçen hafta İstanbuldaydım işte 3 gün..Haftaiçi aradılar görüşmeniz olumlu diyip, referanslarımı istediler..Daha aramamışlar sanırım referanslarımı ama aradıktan sonra büyük ihtimal iş teklifinde bulunacaklar..Öyle olursa İstanbul'da yakın arkadaşım var..Onun yanına yerleşeceğim direk..Ama olmazsa ve Ankara'da kalırsam ne yapacağım tam bir muallakta..Babama yine lanet gururumdan evde yaşadığım sorunları söyleyemedim..Zaten ev arkadaşımın erkek olduğunu bile bilmiyorlar..Ve işin ilginci artık onlar da alışmışlar yani..Tamam nasıl istiyorsan öyle yap dedi babam..Annemle hala kötüyüz zaten..Ve ben ilk defa "nasıl istiyorsan öyle yap" demesinler istedim..Ailenin desteğinin yanında olması tahmin ettiğimden de önemli bir şeymiş..Hem maddi, hem de manevi..Ankara'da kalırsam öyle büyük bir çıkmazın içinde olacağım ki..Bu evde kalmak istemiyorum kesinlikle..Başka gideceğim bir yer de yok şu an..Param da yok ayrıca..Kredi kartı borcum aldı başını gidiyor..Nasıl bu kadar açıldım hiç bilmiyorum..

Dışardan konuşmak kolaymış gerçekten..Bir evin sorumluluğunu almak, kendi başına ayakta durmak sandığımdan çok daha zormuş..Ben "başaramadım" demek istemiyorum..Bunu söylemek için erken aslında..Ama çok yıprandım şu 2 ayda..Ve şu an hayatım o kadar karışık ki..Ne hangi şehirde yaşayacağım belli, ne hangi evde yaşayacağım..Yapacağım iş de belli değil..Şu an yaptığım işten hiç memnun değilim..Aslında İstanbul olsun olsun diyip duruyorum devamlı ama ordaki iş de bankacılık yani..Bankacılık istemiyorum ki ben..Ne istediğimi de bilmiyorum..O kadar boktan bir durum içerisindeyim ki..Yani böyle gidecek yerimin olmaması, her şeyin belirsiz olması..Kendimi bu kadar yalnız ve çaresiz hissettiğim bir dönemim olmamıştı sanırım..Sırtımı yaslayabileceğim, bana destek olacak bir adam da yok yanımda..Zaten aşktı, ilişkiydi falan bunlardan çoktan geçtim..O kadar çok dert, sıkıntı içerisine daldım ki, en son ne zaman böyle şeyler hissettiğimi hatırlamıyorum bile..Birini arzulamaktan öte bir şey hissetmeyeli öyle uzun zaman oluyor ki..Yok yani toparlamaya çalıştıkça daha da batıyorum ben..Nerden toparlamaya başlayacağımı da hiç bilmiyorum..Bildiğim en iyi şey içmek böyle durumlarda..Şu anda da olduğu gibi..Bu akşamki biraların üstüne, odamda zulada bulundurduğum şarabı açtım, dadandım şişeye..İyice şarapçı oldum zaten bu aralar..Kadehe bile ihtiyaç duymaz oldum, şişeye dayanıyorum direk..Çok param varmış gibi her akşam içiyorum bir de..Karaciğerim ne durumdadır kimbilir..Hem fiziksel, hem de ruhsal olarak kendimi bitirmek için elimden gelen her şeyi yapıyorum..Gözlerimin altındaki uykusuzluk ve alkolün hediyesi mor halkalar artık makyajla bile kapanmaz oldu..Sigaraya da sardım şu aralar çok fena..Ve bu daha ne kadar sürer hiç bilmiyorum..Bilemiyorum..Öyle işte..

P.S: Şarkının konuyla alakası yok..İçerken dinlemeyi pek sevdiğim bir şarkıdır..Dinleyiniz, dinletiniz..

Barışa "yakın" olmak için..

2009-12-11T09:50:00.000-08:00

Ne çok genç insanın ölüm haberini aldık son günlerde, farkında mısınız? 17 yaşında bir lise öğrencisi..Dershaneden evine dönerken bindiği otobüse atılan bir molotof kokteyli isabet etti o güzel yüzüne..Günlerce yattı hastanede..Geçtiğimiz günlerde de hayatını kaybetti..Aynı gün ülkenin doğusunda 23 yaşında bir üniversite öğrencisi, katıldığı eylemde polis tarafından vurularak öldürüldü..Akciğeri parçalanmıştı..Yaşları birbirinden farklı olmayan 7 asker de farklı bir coğrafyada bu gençlerle aynı kaderi paylaşıyor, öldürülüyorlardı..Hepsinin daha yaşayacağı çok güzel günler vardı belki de..Ama gittiler ansızın..

Neden öldü peki bu gencecik insanlar? Hepimizin bildiği ama bir kısmımızın da kabul etmediği gerçek yüzünden..Savaş yüzünden..Savaş öldürdü bu insanları..Savaş yüzünden öldü koyun otlatmaya gittiği dağda parçalanan Ceylan..Aynı savaş yüzünden öldü dershaneye giderken molotof atılan Serap..Bir kısmımız sadece Serap'ın ölümüne üzüldü..Yüz çevirdi Ceylan'a..Bir kısmımız Ceylan'ın ölümünden provokasyon yapmaya çalıştı..Umursamadı Serap'ı..Aydın Erdem'in ölümüne üzülmeyenler Serap Eser'in ölümüne kahroldu, çok humanist(!) duygularıyla..İkisi de gençti oysa..Neydi onları bu kadar farklı kılan? Bu iki ölüm karşısında neden ayrılır insanlar? Neden ikisine birden yanmaz yürekler? Bilemiyorum, bilmek istemiyorum belki de..

Bildiğim tek bir şey var, o da ortalıkta vatan, bayrak, millet edebiyatı yapanların hiç de samimi olmadığı..Bu insanlar sadece "ölümü yüceltmeyi" biliyorlar..Vatan için ölmenin çok yüce bir şey olduğunu bağırıp duruyorlar ortalıkta..Savundukları tek şey vatanın sağolması için kan akması gerektiği..Öylesine kan bürümüş ki gözlerini, "şu PKK bir eylem yapsa, bir kaç şehit versek de yine yüklenebilsek DTP'ye, açılım politikasına, barış isteyenlere" diyor içlerinden bazıları..Sanal ortamda bir kaç bayrak fotoğrafı altında vatan sağolsun diye bağırabilmek için ölümü destekliyorlar..Bu yüzden inanmıyorum onların üzüntüsüne..İnanmıyorum, çünkü genç insanların ölümüne üzülüyor olsalardı eğer, devletin öldürdüğü gençlere de sahip çıkarlardı..Uğur'a, Ceylan'a, Rozerin'e, Aydın'a da sahip çıkarlardı..Çıkmadılar..Onlar devletin öldürdüğü gençlere sırtlarını dönüp, devlet için ölenlere arka çıkıyorlar yalnızca..Yani umurlarında değil genç insanların ölümü..Varsa yoksa vatanın pek değerli "bölünmez bütünlüğü.."

Oysa artık olay vatanın bölünürlüğü, bölünmezliği üzerine dönmüyor..Bu ülkede artık şu görülmeli..Mücadele, devlet ve PKK ekseninden çoktan çıktı..Mücadele, artık savaşı isteyenler ve barışı isteyenler arasında..Savaşı isteyenler öldürdü Ceylan'ı, savaşı isteyenler öldürdü Serap'ı..Artık bu ayrımı yapabilmeliyiz bizler..Her şeyden önce medyanın bize kendi yorumuyla gösterdiklerini hiç sorgulamadan almamayı öğrenmeliyiz..Her an kışkırtma halinde olan medyanın oyununa gelmemeliyiz..DTP'nin kapatılmasında son aşamaya gelindi..(*) DTP'nin kapatılması isteklerini açık açık dile getirenlerle birlikte, ben DTP içerisinden de bu kapanmanın gerçekleşmesini ve meclis gibi yasal bir platformdan yasal olmayan platformlara kaymak isteyen bir grup olduğuna eminim..Bu grupla birlikte insanları kışkırtan medya da aynı amaca hizmet ediyorlar bence..Bu ayrımın farkında olmayanlar da alet oluyor bu amaca..Dolaylı yoldan da olsa savaşı destekleyen kesimin içinde yer alıyorlar..Medyanın kışkırtmasına ne zaman karşı çıksam, herhangi bir yerde bundan söz edecek olsam laf ağzıma tıkılıyor mesela..Şehit haberi de yapılmayacak mı, vatan haini misin vs vs..Ah bir görebilseniz asıl amacı, demek istiyorum ben onlara..Belki de gördükleri halde bilerek alet oluyorlar buna, böyleleri de var..Ve böyle insanların(!) varlığı daha da korkutucu..

Savaşın devam etmesini isteyen tek bir kesim de yok aslında..Varlık nedeni savaş olan tek bir kesim yok çünkü..Bakıldığında herkes, kendisinin ezilen ve mağdur, karşı tarafın da ezen ve zalim olduğunu düşünüyor. Böyle düşündüğümüzde ezen ulus, ezilen ulus kavramları çıkıyor ortaya..Ama şu da çok açıktır ki, ezilen ulus da ezen konumuna gelecektir..Pek çok ulusun bir arada yaşadığı yerde de zaten ezen ve ezilenler birbirine geçmiştir, içinden çıkılmaz bir hal almıştır..Aydın Erdem mi ezilen? Serap Eser mi ezilen? Yoksa ikisi de mi ezen? Taraflardan bir tanesinin gazetesi birinin ölüm haberini yapmıyor ve kendisine yakın gördüğü kişinin ölümünü manşetten veriyor, diğeri ise tam tersini yapıyor..Halbuki ikisi de ezilen..Ezen ise savaş..Savaştan prim yapanlar..Bunu görmeliyiz..

Bu ülkede barış istiyorsak eğer, bunun için herkes fedakarlık yapmalı artık.. Ağzından barışı düşürmedikleri halde, barıştan karşı taraftakilerin öldürülmesini anlayan, kendi isteklerinin kabul edilmesini ve bunu da silahla yapmak isteyenleri desteklemekten vazgeçmeliyiz..Görülen o ki, bu savaşın bitme ihtimali bir fikir olarak ortaya atıldığında bile heyecan yarattı..O zaman herkesin eşit şartlara sahip olduğu bir barış ihtimali aslında çok zor değil..Sadece sözde barış isteyenlerin etkisinden sıyrılıp, barış için taşın altına elimizi koyabilmeliyiz..Adaletten uzaklaştığımızda barışın gerçekleşebileceğine inanmıyorum ben..En ırkçı fikirleri yayan, insanları gaza getirmekten başka bir işe yaramayan medyayı eleştirebilelim mesela..Çocuklara çok ağır cezalar vermeyi planlayan bir sistemi sorgularken, o çocukları öne süren zihniyeti de sorgulayabilelim..Dediğim gibi doğru olan, barış için adalete önem vermekte..Her cana, kendi canımız gibi üzülebilmekte..Hangi kesime yakın olduklarını düşünmeksizin, ölümlere karşı çıkabilmekte..Şunu bilmeliyiz ki, otobüslerinde insanların yakıldığı bir ülkede adalet olmaz, göstericilerin kurşunlandığı bir ülkeye de adalet gelmez..

*Not: Bu yazı günlerdir duruyor taslak olarak..Son düzenlemeleri yapıp yayınlayamamıştım bir türlü..Bugün ofiste DTP'nin kapatıldığı haberini alıp eve döndükten sonra okudum tekrar yazımı..Ne kadar boşmuş bu yazdıklarım dedim..Ama içim elvermedi de yayınlamamaya..Öyle işte..Ne desek boş..Anlamsız bu ülkede..

Ofis Savaşları vol. 1

2009-12-09T14:17:00.000-08:00

İş hayatında kadınlar birbirini hiç çekemez, kuyularını kazmak için uğraşırlar derlerdi de inanmazdım..Ne kadar haklılarmış! Şurda topu topu 2 aydır çalışıyorum ama anlatsam roman olur denecek türden şeyler yaşadım bu kısa sürede..Hepsi de çok sevgili "bayan" iş arkadaşlarım sayesinde oldu..

Ofiste benimle aynı pozisyonda olan 4 kişi daha var..Bunlardan biri erkek, diğer üçü kadın..Bir de müdürün bi alt pozisyonunda olan ve bizden genel olarak sorumlu olan bir kişi var..O da kadın..Müdürümüz de erkek..Müdür iyi biri..Yani biraz mesafeli elbet..Bizimle ilgili konularda daha çok üstümüzdeki kişiden bilgi alıyor..Ama sorun şu ki bu bizim üstümüzdeki kadın yönetici benim şimdiye kadar gördüğüm en lanet şahıslardan biri..Resmen kök söktürüyor bize..Bir kere mesai saati gibi bir olay yok kesinlikle..Her an her saat çalışmaya hazır olacaksın..Ben işe girerken mesainin 6da bittiği söylenmişti..Ama şimdiye kadar hiç 6da çıkabildiğimi hatırlamıyorum..O kadar komik ki, işin yoksa bile sırf gıcıklığına saat 7ye kadar bekletebiliyor kadın..7de çıkabilirsen yine iyi tabi..Tam hazırlanıp çıkıcam derken hadi performans toplantısı yapıcaz diyor..Çok kurumsal bir firmayız ya zaten..Sadece performans toplantımız eksik..Benimle aynı pozisyonda olan 2 kişiyle iyi anlaşıyorum..Erkek olan ve bir kız daha işte..Ama diğer iki kız acaip lanetler..Zaten işe beraber girmişler aynı bölümde okumuşlar falan..Uzun zamandır arkadaşlar..Ben ilk girdiğimden beri bir garezleri var bana, onun farkındayım zaten..Bu kadın yöneticiyle de araları iyi baya çünkü acaip yalakalar..Benim de en gelemediğim şeydir yalakalık..Hiç beceremem zaten..Üniversitede tek bir dersim bir not daha fazla olsaydı ortalamadan diğer derslerim geçecekti ve okulum uzamayacaktı..Ben bunu bilmeme rağmen o dersin hocasıyla gidip konuşmamıştım bile..Yapımda yok yani birilerine yalakalık yapmak, bir şeyler istemek..Ama hiç bir zaman da saygısızlık yapmadım yöneticimize..Neyse bu 2 hatun benden yalnızca 1 yıl tecrübeli olmalarına rağmen bana bir şeyleri devamlı emretme hakkını görüyorlar kendilerinde..Ki erkek olan en tecrübelimiz aramızda..Ama çocuk o kadar iyi ki, devamlı bir şeyleri anlatmaya öğretmeye çalışıyor bana işe girdiğimden beri..Diğer iyi anlaşıyorum dediğim kız da biraz saf ama o da iyi biri..Bu ikisi gibi sinsi değil en azından..

İşe girdiğim ilk günden beri bu iki kız üstüme giydiğim kıyafetten, taktığım aksesuardan dinlenme saatlerime kadar her şeyime karışıyorlar..Benim de eyvallahım yoktur hiç..Şimdiye kadar kavga boyutuna gelmese de defalarca uyardım ben bunları..Ama anlamıyorlar, beni özellikle çileden çıkarmak için uğraşıyorlar..Kendileri makyajdan süsten ölüyorlar mesela..Ben doğumgünümde biraz kıyafetime saçıma özenip gitmiştim akşam kutlayacağız arkadaşlarla diye..Burnumdan getirmişlerdi tüm gün..Bu kadar süslenmek için saat kaçta kalkmışım da, kulağıma taktığım küpenin modasının geçtiğini bilmiyormuşum da..Bir gün ofiste oturuyorum yine..Saçımı da fönlemiştim o gün..Bu hatunlardan biri geldi baktı bana uzun uzun, ne oldu dedim en sonunda dayanamayıp.."Saçların köylü kızlarına benziyor ne bu böyle uzun uzun, doğru dürüst katı da yok, saçının kızılı da aynı kına yakılmış gibi duruyor, yoksa gerçekten kına mı" dedi..Ben de "senin gibi simsiyah kaşlarıma ve olanca esmerliğime rağmen saçımı bok sarısı yapmaktan iyidir..Allah bilir sen kendini sarışın da sanıyorsundur..Aslında aptal sarışın tanımına uymak için saçını sarıya boyamaya gerek yoktu esmer halinle de yeterince aptal duruyorsun" dedim..O sırada odada bulunan erkek olan eleman gülmekten ağzındaki kahveyi püskürtmüştü.. :D Ama haketmişti o hatun da..Bana dokunmayana, laf etmeyene bulaşmam ben hiç ama sabrımı tüketmişti cidden o tavrıyla..Sonra bu hatun ne yaptı dersiniz? Tuvalete gidip yarım saat ağladı..Bütün ofise sesini duyurdu ağlarken de..En sonunda yöneticimiz olaya el koydu ne oluyor diye.."Deli bana aptal dedi durup dururken" demiş..Bu arada diğer kız da gelip bi posta laf saydı bana..O kızı bir daha ağlatırsan seni çok fena yaparım falan dedi..Hiç sallamadım bunu, iyice çıldırdı..O söylemiş yöneticiye zaten..Yönetici de gelip benim ağzıma sıçtı tabi..Ben de anlattım durumu dedim böyle böyle oldu..Yanımdaki çocuk da destekledi beni..Ama hatun ilginç bir şekilde sadece bana sövmeye devam etti..Umursamadım yine de..Ben lafımı söyledim rahatladım ya bana yeter dedim..Bugüne kadar da devam etti yine o hatunların tavırları..Hep görmemezlikten geldim, sabır dedim..Takmadım kafama..Ta ki bugüne kadar..

Akşam üstü çay molası verdik yine aynı 3 kişi oturuyoruz işte..Bu iyi anlaştığım kız sana bir şey söyleyeceğim ama hemen tepki verme dedi..Noldu dedim..Pazartesi günü benim işe girdiğimin 2. ayıydı..Sözleşmeme göre benim ilk 2 ay deneme süresi olarak geçtiğinden daha az maaş alacaktım..Eğitim ücreti diye geçiyormuş ilk 2 ay aldığım maaş..Sonra normal maaşa dönüyordu..Ama pazartesi günü maaşı çekerken bi baktım normal maaşım yatmış..Bi yanlışlık olmasın diye yöneticimiz olan kadına sordum..O da müdürün öyle istediğini söyledi.."Delinin maaşını bu ay tam verelim, hem eve çıkmış o anlamda katkı olur hem de bu ay normal bir elemandan farksız çalıştı çabuk da kavradı işi, eğitim için ekstra bir masrafımız da olmadı ona" demiş..Saolsun dedim..Müdüre de gidip teşekkür ettim zaten sonra..Biz bunu yöneticiyle konuşurken mi duydular artık bilmiyorum ama bu 2 gıcık hatun duymuş bu maaş olayını bir şekilde..Ve bu benim saf dediğim kızı da çekmişler bir köşeye ve sormuşlar bu maaş olayı doğru mu diye..Kız da doğru diyince "biz buraya ilk girdiğimizde 2 ay eksik maaş aldık sesimizi de çıkarmadık, deli neden tam maaş alıyor? Artık müdüre ne yaptıysa tam maaş vermesi için" demişler..Kız da geldi bunu söyledi bana..Ben çıldırdım tabi..Var mı böyle bir şey ya? Nasıl çirkin bir şeydir bu? Bu zamana kadar saçımdan götüme kadar her bokuma laf ettiler nerdeyse ama bu kadarı da fazla..Gerçekten fazla..Sinirden kendimi yedim bugün ofiste ama hiç bir şey söylemedim..O kıza özellikle söylediler bence bunu..Benim kulağıma gitsin diye..Öfkeyle kalkıp zararla oturmak istemedim ben..Geçen sefer ki ufak çıkışımda bile yöneticiden bir sürü laf yedim zaten..Bunu da şimdi ortaya atsam, inkar edecekler belki ve zararlı ben çıkıcam..Şu anda ne yapacağımı bilmiyorum ama bekleyeceğim biraz..Tabii ki yanlarına bırakmayacağım bu çirkin iftiralarını ama şimdilik beklemek benim için daha iyi sanırım..

Off ne zor işlermiş bunlar ya..Keşke hep öğrenci kalabilseydim..Daha iş hayatına atılalı 2 ay oldu ve başıma gelenlere bak..Hayır anlamıyorum insanlar neden bu kadar çekemez oluyorlar? Kıskanılacak bir şeyim de yok ki..Ne çok güzelim, ne de müthiş başarılara sahibim..Benle uğraşınca ellerine ne geçiyor ki? Yemin ederim şu işe ihtiyacım olmasa bir saniye bile durmazdım sanırım..Ama muhtacım işte bu işe..Yapacak bir şey yok..Arkadaşım çalıştığı yere beni önerebileceğini söyledi..Ortamları çok iyiymiş..Acaip rahatlarmış, cumartesi pazar kesin tatil 6 diyince hemen çıkıyorlarmış falan..Ama maaş daha az..Ben zaten kira veriyorum falan anca geçiniyorum bu maaşla..Off bi şeytanın bacağını kırıp gidemedim ki İstanbul'a..

Bu arada İstanbul demişken 17sinde gidiyorum İstanbul'a..18inde bi iş görüşmem var..Bakalım umarım olur bu sefer..Haftasonu da ordayım..Yakın arkadaşım da İstiklal'in göbeğinde ev tutmuş..Onda kalırım artık..Biraz gezeyim ya çok ihtiyacım var buna gerçekten..Yazamadım da buraya pek..Bir haftadır çok fena griptim..Ateş, boğaz ağrısı, öksürük falan derken..Pazartesi günü de izin aldım zaten..Haftasonu da dinlendim hep..Annem olmayınca yanımda böyle sık sık hastalanıyorum işte..Çok da özledim annemi..Off..Neyse girmeyeyim bu konuya..Hadi gittim ben okuyucu..

Ankara Yanılsamaları..

2009-12-03T15:05:00.001-08:00

Saçmalamanın sınırlarını epey bir zorladıktan sonra yine -ait olduğum yere- döndüm..Başından beri biliyordum aslında döneceğimi.Neden blogu kapatacağım dedim peki? Ben de bilmiyorum..Son zamanlarda yaptığım çoğu şeyin nedenini bilmiyorum aslında..Anlamsız olduğunu bildiğim şeyleri yapmaya devam ediyorum yalnızca..Bir tür kendimle mücadele yöntemi sanırım bu..Elimden geldiğince tutarsız, dengesiz olma çabası..Ya da adına her ne denirse işte..

1 haftadır nete hiç girmiyorum..Kendimle saçma bir inatlaşma içine girdim..İşe yaramadı da değil..Kafamı toparladım baya..Daha fazla okudum, daha çok film izledim..Aslında bir süre daha bunu devam ettirmeyi düşünüyordum ama bugün bir film izledikten sonra vazgeçtim..Kaufmann'ın yazıp yönettiği bir film..Synecdoche NewYork..Uzun zaman önce aldığım bir filmdi bu aslında..Ama garip bir şekilde bir türlü izleyememiştim..İlk izlemeye niyetlendiğimde bir arkadaşım gelmişti çat kapı..2.de dvd kumandam kaybolmuştu..Altyazıyı ayarlayamadığım ve laptopta da seyretmek istemediğim için kalmıştı yine..Bugün yine berbat bir iş gününün ardından eve döndüğümde artık izlemeliyim bu filmi dedim..İzledikten sonra da zamanlamayı nasıl bu kadar iyi yapabilmiş olduğuma şaşırdım..Daha önce izleyemememin sebebi şimdi izlemem gerekliliğiymiş meğer..Ben inanırım böyle şeylere..Yani bir şey olmuyorsa, çok da zorlamam olması için..Doğru zamanda gelir beni bulur bir şekilde..Bu film de öyle oldu..Daldığım kış uykusundan öyle sert ve gerçekçi bir şekilde çıkardı ki beni..Dayak yesem bu kadar etkili olmazdı sanırım..

Hayır, filmi anlatmayacağım..Anlatmaya çabalasam da beceremem zaten..Her şeyi ve hiç bir şeyi anlatıyor bu film..Karışık ve karışık olduğu kadar da etkileyici..Ya da beni böyle hayatın anlamını bulmaya çalıştığım bir dönemde fazlasıyla etkiledi..Bilemiyorum..Bildiğim şu ki; film bittikten sonra düşündüğüm tek şey: "Sen önemli biri değilsin deli, önemli biriymiş gibi davranmaktan vazgeç artık" oldu.. Bilinçli ya da bilinçsiz olarak yaptığım şey bu aslında çok uzun zamandır..Belki de tüm hayatım boyunca..Şunu kabul etmeliyim ki ben herhangi biriyim..Dünyadaki pek çok herhangi biri gibiyim..Artık kendimi -özel ve önemli- hissettirecek kişiler aramaktan, özel hissedeceğim şeyler yapmaktan vazgeçmenin zamanı sanırım..Şöyle deniyordu filmin sonunda:

"Artık heyecanlı ve gizemli hayatın geride kaldı..Yaşadın, anladın ve hayal kırıklığına uğradın..Onlar da başkaları tarafından hayal kırıklığına uğradılar. yapacak birşey yok..Yaşamaya devam et..Sen sadece yaşamını sürdürmen için işini yapmaya devam et..Artık onu da nasıl yapacağını biliyor musun? Bu şehirde milyonlarca insan var ve hiçbiri diğerinden fazla değil..Onlar sadece kendi hikayelerinin başrolünü oynayan, kendilerine verilen ‘yaşama’ görevini yapan insanlar..Sen de sadece yaşa..Yaşadıkça hiçbir şeyin değişmediğini göreceksin..Hayat o kadar basit ki!

Saat 7:44 şimdi buradasın..Saat 7:45..Şimdi artık yoksun.."

Bir cenaze sahnesinde pederin söyledikleri vardı bir de beni fazlasıyla etkileyen:

"Her şey senin düşündüğünden daha karmaşık..Doğru olanın sadece 10’da 1’ini görüyorsun..Verdiğin her karardan etkilenecek milyonlarca şey var..Her seçim yaptığında hayatını mahvedebilirsin..Ama belki aradan 20 yıl geçer..Ve sen asla ama asla neden böyle olduğunu anlamayabilirsin..Ve doğru işi yapmak için yalnızca tek şansın vardır..Sadece dene ve boşanmanın nedenini bulmaya çalış..Kader diye bir şeyin olmadığını söylerler..Herkes kendi kaderini belirler..Ve dünya ne kadar uzun devam ederse etsin sen sadece saniyelik zaman dilimi için buradasın..Zamanın büyük kısmı ölüyken ya da doğmamışken harcanır..Ama yaşamak varken sen gelip birinin her şeyi düzeltmesini bekliyorsun..Bir telefon için, bir mektup için ya da bir bakış için yıllarını harcıyorsun..Ve gelecek gibi görünmesine rağmen asla gelmiyor..Sonuçta zamanını hayal meyal bir pişmanlık ya da gerçekleşmesi imkansız bir umut ile geçiriyorsun..Sana bağlılık hissettiren bir şey..Kendini bir bütün hissetmeni sağlayan şey..Sevildiğini hissetmeni sağlayan bir şey..Gerçek şu ki çok kızgınım..Ve gerçek şu ki lanet olsun çok mutsuzum..Ve gerçek şu ki çok yalnız kaldım ve çok uzun süre çok acı çektim..Ve yalnız kaldıkça bütün bu süreç zarfında iyiymişim gibi davrandım..Nedenini bilmiyorum..Belki herkes kendi dertleriyle ilgilenirken benim zavallılığımı duymak istemediği için..Pekala, herkes siktirsin..Amin.."

Bunlar benim bildiğim gerçeklerdi aslında..İtiraf etmeye çekindiğim..Birilerinin bana bunu hatırlatması gerekiyormuş..Filmlerden bu kadar alıntı yapmam ama özellikle bu alıntıladığım 2 sahne içinde bulunduğum durumu o kadar güzel özetliyor ki..Kendi cümlelerimle anlatamazdım sanırım..Yetersiz kalırdı..

Bu kadar sözün üstüne hala yazmadığım 3 hafta boyunca neler yaptığımı merak ediyor musun okuyucu? Eve dönmedim hala, farklı bir doktora da göründükten sonra düzenli ilaç kullanmaya başladım, işimi hala sevmiyorum, bir sevgilim olur gibi oldu ama direkten döndü, işe gittim her gün, işten sonra dışarı çıkıp bol bol içtim, okudum, film izledim, müzik dinledim, uyku düzenim normale döndü, ilacın da etkisiyle 2 kilo aldım vs vs..Filmin sonunda çalan şarkıda bahsi geçen "just a little person"ın yaptığı pek çok şeyi yaptım işte..Bunları anlamlandırmak ve daha fazlasını beklemek aptallık sadece..Anlam aramayacağım ben artık..Olduğu gibi, sorgulamadan yaşamayı deneyeceğim..Bizlere sunulan hayat bu çünkü..Yaşa, yaşlan ve öl..Kuklalar gibi..Geçenlerde izlediğim Revolutionary Road filminde "deli" olarak adlandırılan bir adamın, insanların içine düştüğü umutsuz boşlukla ilgili bir tespiti vardı:

"Çoğu insan boşluğun farkındadır, ama umutsuzluğu görmek gerçekten cesaret ister. "

Ben o umutsuzluğu da gördüm sanırım..Gördüm ve artık sıradan hayatımı yaşamaya eskisinden daha istekliyim..Gereksiz umutlara yer yok artık hayatımda..Öyle işte..

P.S: Burda yazmadığım süre boyunca kendimce kısa kısa saçmaladığım bir blog açtım..Geçici demiştim kendimce ama bir konseptin esiri olmadan saçmalamak hoşuma gitti sanırım..Devam edeceğim yani orda saçmalamaya..Blogun adı: Delinin Kuyuya Attığı Taşlar..

Hiç bitmeyecek bir kış uykusu..

2009-11-17T12:18:00.001-08:00

Öylece ekrana bakıyorum saatlerdir..Günlerdir yaptığım gibi..Blog yazmaya başladım başlayalı hiç bu kadar uzun bir ara vermemiştim sanırım..3 gün yazmasam huzursuz oluyordum..En son postumda -yazmadan olmuyor- demiştim..Ama artık yazınca da olmuyor..Daha doğrusu ben artık yazamıyorum..Taslaklar kısmı günlerdir başlayıp başlayıp bitiremediğim, yarım bıraktığım yazılarla dolu..Tıpkı şimdiye kadar başlayıp da bitiremediğim binlerce şey gibi..Kafamı toparlayamıyorum bir türlü..Sadece yazı için değil, hiç bir şey için toparlayamıyorum..Biriyle sohbet ederken, bir şarkı dinlerken, film izlerken, kitap okurken..Aklım devamlı bir şeylerle dolu..Düşünmeyeyim, kafamı biraz boşaltayım diye ne kadar uğraşsam da olmuyor..

Günlerdir uyuyamıyorum hiç..Eskiden de uyuyamazdım ama bu kadar değildi..İnat edip erken yatmak da bir işe yaramıyor..Dönüp duruyorum yatakta..Aklımda yine bin türlü düşünce..Sabahı ediyorum..Hastalığımın etkilerinden biriymiş uykusuzluk..Bunu biliyordum zaten..Doktorum da söyledi son gidişimde..Bu arada hastalık demişken, biyopsi sonucum temiz çıktı..İlaç tedavisine başlayacağım sadece..Doktor kendine çok dikkat etmelisin dedi..Çok uyuyamasam da mutlaka dinlenmeliymişim, dengeli beslenmeliymişim vs vs..Bense tam tersini yapıyorum..Evden ayrıldığımdan beri 2 kilo daha verdim..Neredeyse yemek yemiyorum..Zaten yalnız başına yemek yemekten nefret etmişimdir hep..Mutfak konusunda pek iyi olduğum da söylenemez..Alkole sardım son zamanlarda fazlasıyla..Dediğim gibi uyumuyorum da hiç..Uzun zaman sonra gidip sigara aldım bi de..Yani kendime zarar verecek ne varsa yapıyorum..Gözlerimin altındaki morluklar o kadar belirgin ki, çoğunlukla üşengeçlikten makyaj yapmayan ben, artık makyaj yapmadan dışarı çıkamaz oldum..Bunları neden yapıyorum kendime? Bilmiyorum..

Hayat kimseye adil davranmıyor elbet..Herkesin bir sürü derdi var..Eminim benden çok daha büyük sorunları olan insanlar var..Ama ben artık başedemiyorum hiç bir şeyle..Belki de sandığım kadar güçlü değilim..Kocaman bir boşluk var içimde, bir türlü dolmuyor..Nasıl dolar hiç bilmiyorum..24 yaşındayım ve geri dönüp baktığımda görebildiğim tek şey binlerce hayal kırıklığı..Bundan sonra ne yapmak istiyorum, nasıl yaşamak istiyorum bilmiyorum..Amaçsızım..Tüm bunların ağırlığı altında gün içerisinde işe ve okula gitmek benim için yeterince zorken, akşam eve geldiğimde bir de sanal ortamdaki yükü kaldıramayacağımı farkettim..Bu yüzden facebook, twitter, msn, friendfeed ne kadar hesabım varsa hepsini kapatıyorum..Yalnızca gtalk olarak da kullandığım iletişim kısmındaki mailim açık kalacak..Bir de iş ve iş başvurularım için kullandığım mail..Bunların haricinde sanala dair ne varsa kapatıyorum..

Blogu kapatıp kapatmamayı çok düşündüm..Artık yazamadığım için burayı da kapatmaya karar verdim..124 yazı yazmışım burda şimdiye kadar..Beni çok mutlu eden yorumlarla beraber, hakarete varan yorumlar gelen yazılarım da oldu...Blog sayesinde çok güzel insanlarla da tanıştım..Burda gelip yazılarımı okuyup iyi ya da kötü yorumlar yapan herkesin çok büyük emeği var bu blogda..Yazmaya devam etmek isterdim ama olmuyor..Son yazılarıma baktığımda görebiliyorum bunu zaten..Hep karamsar, can sıkıcı..Sanırım benim için yazmamak ve uzaklaşmak daha iyi olacak..Öyle olmasını umuyorum en azından..Blog okumaya devam ederim kesinlikle..Yorumlarımla varlığımı hissettireceğim yine sizlere..Ve dediğim gibi gmailim açık olacak..Ordan da iletişim içinde olabiliriz..Herkese çok teşekkür ediyorum bu blogdaki emekleri için..Hoşçakalın..

Doğarken ağladı insan, bu son olsun, bu son..

2009-11-07T14:58:00.000-08:00

Yazmadan olmuyor..Bunu gördüm ben, şu 6 gün gibi kısa süre içinde..Bir organımı kaybetmiş gibiyim sanki..Gün içinde aklıma bir şey geliyor, "yazmalıyım bunu bloga" diyorum..Sonra duruyorum..Yok yazmayacaktım ben 1 ay diyorum kendi kendime..Yazmayacak olma düşüncesinin beni mutlu etmediğini gördüm..Bir süre sanalın dışında olursam, kafam rahat olur diye düşündüm..Ama olmuyor..Paylaşınca, kendimi kelimelerle ifade edince daha mutlu oluyorum ben..11 yaşında günlük yazmaya başladım ben..Geçen yıla kadar yazdım da..Hala ara sıra kağıda dökerim hissettiklerimi..Unutmak istemediğim rüyalarımı bile yazarım ben..Kaçınızın rüya günlüğü var ki? Seviyorum yani kendimi anlatmayı, ne düşündüğümü söylemeyi, yazmayı..Bu daha önce günlüktü, bugün blog olur, yarın başka bir yer olur belki bilemiyorum..Ama bildiğim şu ki, sıkıntılarımı, sevincimi, beğendiğim bir filmi, okuduğum bir kitabı cümlelere dökmediğim zaman mutsuz oluyorum ben..Her şey daha da çözümsüz oluyor..Bu yüzdendir, 1 ay yazmayacağımı söyleyip, 1 hafta sonra dönmem..

Çözüm bulan pek bir şey yok hayatımda..Hala evden ayrıyım, hala hastalığımın akıbeti belli değil..Telefonum günlerce kapalıydı..Bir kaç kez açıp merak etmesinler diye kardeşime mesaj attım..Onun haricinde hep kapalıydı..Geçen salı biyopsi için doktora gittim..Dün sonucunu alacaktım..Ama alamadım..Alınan örnek yetersizmiş..Raporda yetersiz materyal yazıyordu..Doktor olabiliyor bazen böyle, tekrar alınsın dedi..Öyle kolay tabi tekrar alınsın demesi..Boğazına iğne batırılan benim..Bir arkadaşımın da böyle bir rahatsızlığı vardı..Onun doktoruna gideceğim haftaiçi arkadaşımla beraber..Şu sonucumu bi alıp rahatlasam çok iyi olacak..Şu an en fazla sıkıntı yaptığım konu bu..Evden ilk ayrıldığım gün gittiğim arkadaşımdan ayrıldım bu arada, kuzenime yerleştim..Ama ondan da ayrılacağım yarın..Kuzenin de olsa, aileden biriyle kalmak zor oluyor..Devamlı evdekilerle iletişim halindeydi zaten bunu hissedebiliyordum..Telefonum kapalı olduğu için bana ulaşamayınca babam da kuzenimi aramış geçen akşam..Yeni gelmiştim işten, kuzenim direk telefonu dayadı kulağıma..Konuştum ben de..Beklediğimden çok daha sakindi..Eve dön, annenle aranızdakilere karışmayacağım ama böyle olmaz eve dön dedi..Hayır dönmeyeceğim dedim..O zaman bir ihtiyacın var mı diye sormayacağım sana, hepimize rest çekip evi terkedebildiğine göre başının çaresine bakabilirsin sanırım diyip kapattı telefonu..Evden biraz ayrı kalınca annem konusunda yumuşamıştım aslında..Yani çok kırdı beni gerçekten, ama annem o..Hemen olmasa bile illa ki barışacaktık..Dönsem mi acaba diye düşünürken babamın bu sözü tamamiyle çevirdi beni..Dönersem başaramadım demektir..Başımın çaresine bakamadım, o yüzden döndüm demektir..İstemiyorum bunu..Saçma bir gurur belki de, aileye gurur yapılmaz evet..Ama dönmeyeceğim..Babamın da dediği gibi başımın çaresine bakmalıyım ben..

Kuzenimle kalmak istemiyorum ama başka çarem yok diye düşünürken, bugün güzel bir gelişme oldu ev konusunda..Evet arada böyle güzel şeyler de olabiliyor hayatımda..Bugün 1 haftadır iş ve okul haricinde dışarı çıkmadığım için biraz kafamı dağıtayım dedim..Eski Yeni'ye gittik arkadaşlarla..Orda işte ev sıkıntımdan, İstanbul'a taşınma ihtimalimden dolayı uzun süreli olarak ev tutmak istemediğimden falan bahsederken bölümden bir arkadaşımın arkadaşı bende kalabilirsin dedi..Daha önce tanışmıştım zaten çocukla, bir kaç kez aynı ortamda bulunmuştuk..Odtü'de okuyor ve bu dönem mezun oluyormuş..Ocak sonunda evi boşaltacakmış..Ev arkadaşım yazın mezun olup gitti ben de bi kaç aylığına ev arkadaşı aramadım istersen gel bende kal dedi..Kiraya yardımcı olmak koşuluyla kabul ettim..Ev işe yakın baya, öyle bir şansım da var..Rahat olacak benim için gerçekten..Çocuğu pek tanımıyorum tabi..Ama arkadaşım için rahat bir şekilde kalabilirsin dedi..Yani erkek olmamasını tercih ederdim elbet..Daha rahat davranmak açısından..Ama çok da sorun değil benim için..Kardeşimle konuştum, yarın kimse olmayacakmış evde..Gidip kalan kıyafetlerimi, kitaplarımı falan alıcam..Taşınıcam yeni evime.. :) Ondan sonra geri dönüp arabayı bırakıcam..Evi terkederken alışkanlıktan arabanın anahtarını da alıp çıkmıştım..Zaten ben kullanıyordum yıllardır ama araba benim değil tabii ki..Kendi ayaklarımın üstünde duracaksam, bana ait olmayan hiç bir şeyi kullanmamalıyım sanırım..Hem iyi olur benim için..Arabaya çok alışmıştım..Zorluk da çekmeliyim biraz..İş eve yakın zaten dediğim gibi..Okula giderken biraz sıkıntı olacak ama napalım artık..Hem daha az gezerim böylece..Araba olduğu zaman dayanamayıp dışarı çıkıyordum illa ki..Ankara'nın ulaşım olayı malum..Artık çıksam da geç bir saatte dönemem ..Evde oturur ders çalışırım işte..Ders demişken, vizelerim yaklaştı iyice..Bir de daha önce dediğim gibi maliye bakanlığının sınavına, banka sınavına falan çalışıyorum..Son 1 haftadır baya ağırlık verdim..İşten döner dönmez dersin başına oturuyorum..Bugün de çalıştım tüm gün..Umarım bu çabam sonuçsuz kalmaz..

Bende son durumlar böyle işte okuyucu..Hala çok sıkıntılı olmakla beraber, içimde garip bir iyimserlik de var aynı zamanda..Belki biraz alkolün etkisi, bilemiyorum..Ama şimdiye kadar çok ağlamış olsam da geçen hafta boyunca tutulduğum ağlama krizlerinin son olmasını istiyorum ben..İmkansız bir istek de olsa, buna inanmak istiyorum..Bu gece eve dönerken arabada döndürüp döndürüp bu şarkıyı dinledim..Siz de dinleyin istedim..Bitirmeden önce "Ne yalnızlık ne de yalan üzmesin seni, doğarken ağladı insan, bu son olsun, bu son" demek istiyorum garip iyimserliğimin de etkisiyle.. :)

Kendime gidiyorum, döneceğim..

2009-11-01T15:05:00.001-08:00

Bazı dönemler olur, her şey ters gider insanın hayatında..Her şey üstüste gelir..Hangisine üzüleceğini, hangisini çözmek için çabalayacağını şaşırırsın..İşte tam olarak öyle bir dönemdeyim..

Evden ayrıldım bugün..Annemle baya ciddi bir kavga ettik..Defol git bu evden dedi bana..Aldım laptopumu, bir kaç da giysimi, bir arkadaşıma geldim..Onun evindeyim şimdi..2 haftadır falan konuşmuyorduk zaten annemle..Her gün dışarda olmama, çok içmeme kızıyordu..Aslında her akşam dışarda falan değilim..Ama Cuma Cumartesi akşamları çıkıyorum mutlaka..Hafta içi de bazen çıkıyorum..Zaten yüksek lisans derslerine gitmeye başladım artık..Vizelerim yaklaşıyor..Haftaiçi akşam çok da gezmiyorum yani..Ama annemin gözüne batıyorum nedense..İşin ilginç kısmı ben öğrenciyken o kadar rahattı ki annem..Yıllardır bir yere gitmek için izin aldığımı hatırlamam ben hiç..Gidiyorum der ve giderim..Mezun olduktan sonra bir haller geldi bu kadına..Garip bir şekilde her adımımı sorgulamaya başladı..Babam zaten işi gereği şehir dışında hep..Bu konularda çok yüz göz olmuyoruz o yüzden babamla..İşte 2 hafta önce arkadaşımın doğumgününden döndüğüm bir gece şiddetli bir tartışma yaşadık annemle..Ben haklı olduğumu düşündüğüm için alttan almadım, o da üstüme gelince oldukça kırıcı sözler söyledik birbirimize..O zamandan beri de konuşmuyorduk..

Bugün de zaten canım sıkkındı..Dışarı çıkıp yürüyüş yaptım biraz..Akşamüstü eve geldim..Baktım annem baya sinirli..Gel konuşucaz senle dedi..Evi doktorun aradı, ultrason sonuçlarını günlerdir almadığını bugün muayenehanesinde olacağını gidip alman gerektiğini söyledi, hastasın ve benden saklıyorsun aferin sana dedi..Şurda bahsetmiştim hastalığımdan..Tiroid hastalığında nodül de görülebilir bir şeymiş..Kanser riski de olabiliyormuş nodül olunca..Bunun incelenmesi için ultrasona girmiştim yaklaşık 2 hafta önce..Anneme hasta olduğumu söyleyecektim aslında ama hasta olduğumu öğrendikten 2 gün sonra kavga edince vazgeçmiştim söylemekten..Çok kırmıştı çünkü beni..Kendim hallederim diye düşünmüştüm..İşte ultrasonun sonuçlarını da almaya gitmedim sonra..Benim ihmalim tabii ki..İstesem vakit bulup gidebilirdim, gitmedim..Bugün de dışardayken cepten aramış doktorum duymadım..Ulaşamayınca evi aramış..Çok tepki gösterdi annem nasıl söylemezsin diye..Sonra eski defterler açıldı..Ondan her şeyimi sakladığımı düşünür kendisi..Öyle bir paranoyası var..Evet anlatmadığım şeyler var elbet..Ama herkesin bir özeli vardır değil mi? Ya ben gelmişim 24 yaşıma..Hala çocuk gibi davranıyor bana..Yine tartıştık baya..O bağırdı, ben bağırdım..Kapılar çarpıldı, annem sinirden mutfak balkonunun kapısını hızla kapattı, camı indirdi..Sonra da defol git bu evden dedi işte..Çıktım doktora gittim önce..Eve kadar aradığına göre önemli herhalde diye düşündüm..Ki öyleymiş..Ultrasonumda nodül saptanmış..Biyopsi yapılacak salı günü, kötü huylu mu değil mi anlayabilmek için..İnce iğneyle boğazımdan doku örneği alacaklarmış..Duruma göre ameliyat olabilirmişim..Ona da canım sıkıldı baya..Umarım kötü bir şey çıkmaz..

Bir şeyler yolunda gitmediğinde hep avuturdum kendimi..En azından sağlığım yerinde diye..Artık öyle bir avuntum da yok..Hayatımda tutunabileceğim hiç bir şeyim yok..İşimden memnun değilim, ailem de yok artık yanımda, sağlığım yerinde değil, sevgilim zaten yok..Bir şeylerin iyi gitmesi için çırpındıkça daha da diplere çekildiğimi hissediyorum..5 kuruş param da yok işin kötüsü..Ve maaşımı almama 1 hafta var daha..Salı günü doktor umarım ek bir şeyler istemez diye dua ediyorum..Sigortam var gerçi, başka bir şey çıkmaz umarım..

Bugün arkadaşıma geldikten sonra çok düşündüm..Özellikle son 1 yıldır yaptığım tek şey yolunda gitmeyen şeyler için sızlanmam..Herkesin hayatında böyle dönemler oluyordur elbet..Ben bugün artık sızlanmayı bırakıp çözüm için uğraşacağım dedim..Oturdum öncelikler listesi çıkarttım kendime..Birincisi sağlığıma kavuşmak elbet..İhmal etmeyeceğim artık..Biyopsiyse biyopsi..İlaç mı kullanılacak, ameliyat mı artık ne gerekirse..Tek başıma nasıl halledeceğim bilmiyorum ama bir yolunu bulacağım..Evden bir yardım almayacağım kesinlikle..Telefonumu kapattım zaten..Yeni bir hat alacağım..Ulaşamayacaklar bana..Kardeşime mesaj attım sadece arkadaşımdayım merak etme diye..O söylemiştir zaten..Sağlıktan sonra 2. önemli konu iş..İşimdem memnun değilim hiç..Gün boyunca yaptığım tek iş raporları çevirmek ve excel dosyaları hazırlamak..Değişecek gibi de durmuyor..Ortamı da hiç sevmiyorum zaten..Maliye Bakanlığı'nın bir sınavına başvurmuştum bir de banka sınavları var bi kaç tane..Hepsi bu ay içinde bu sınavların..Kıçımı kırıp onlara çalışacağım işten sonra..Son olarak da bi ev bulmam lazım kendime..Arkadaşımda devamlı kalamam..Şimdi ev arkadaşı şehir dışında diye kalabiliyorum..Bir haftaya gelecek arkadaşı..Zaten çocuğun kız arkadaşı baya sorun çıkardı bugün..Şehir dışında kız arkadaşı bunun..Benim onda kalmama kızmış..Haksız da sayılmaz..Ben olsam ben de kızardım..Gideyim ben dedim ama izin vermedi..Kız arkadaşlarım ya aileleriyle yaşıyor ya da evlerinde yer yok..Onları da rahatsız etmek istemedim..Kalacak bir yer bulmam lazım acilen..Yalnız yaşayan bir kuzenim var..Ona gidebilirim belki bilmiyorum şimdilik..Aslında ev de tutmak istemiyorum..Hem maddi açıdan zor, hem de bu bahsettiğim işler olursa İstanbul'a yerleşme gibi bir ihtimalim var..Yani ben özellikle İstanbul isteyeceğim zaten mülakatlara kalırsam..O yüzden bir kaç aylık ev de çok mantıklı değil..Bakalım artık..

Okulda da vizelerim yaklaşıyor bir yandan..Diğer yandan iş ve bu hazırlanacağım sınavlar..Doktor işim de var ayrıca..Bu ay benim için oldukça yoğun olacak yani..Bu yüzden bir karar aldım ben..Bu ay yazmayacağım hiç..Bir aylık bi ara veriyorum yani..Gtalk, msn falan da açmayacağım..Friendfeed'ede de girmemeyi düşünüyorum..Hem ders çalışmam lazım, hem de biraz kafamı boşaltmalıyım..Hayatımı bir yoluna koymalıyım artık..En azından adım atmalıyım bunun için..1 ay gezip tozmayacağım da..Biraz kendime vakit ayıracağım..Sanal ortam çok vaktimi alıyor aslında..Eskisi kadar çok film izlemiyorum mesela..Okumadığım bir sürü kitabım var..Sadece sanal da değil..Dışarda da çok vakit harcıyorum..Bu ay biraz kendimle kalayım diyorum..Bu bana gerçekten iyi gelecek..Maillerime cevap veririm ara sıra..Blogları da okumaya çalışacağım..Özleyin bu deliyi biraz..Bir ay sonra görüşürüz artık..

"Deli bir dünyaya" doğmuş bu deli..

2009-10-29T15:26:00.000-07:00

Doğdum ben..Bugün 24 bitti..Kendimi arayıp bir türlü bulamadığım, kimi zaman mutlu olduğuma, kimi zaman aşık olduğuma kendimi inandırdığım, bazen gerçekten eğlendiğim, bazen ölmeyi düşünecek kadar hayatımdaki her şeyden ve herkesten nefret ettiğim, fazlasıyla düşündüğüm, çok okuduğum, çok film izlediğim, çok içtiğim, kendime sorduğum sorulara çoğu zaman yanıt bulamadığım 24 yıl..İyi ki doğmuşum diyemedim ben hiç bir zaman..Sadece diyenlere teşekkür edebildim..Dünya, eğer bu deli olmasaydı nasıl bir yer olurdu bilemiyorum..Kimlerin hayatında iz bıraktım acaba, diyorum bazen..Kimler için gerçekten değerliyim, önemliyim? Bilmiyorum..

Doğumgünü kutlamayı sevmedim hiç bir zaman..Daha düşünceli olurum doğumgünlerimde..Mutlaka içerek girerim yeni yaşıma, yani en azından son 7-8 yıldır..Bugün de geleneği bozmadım, aldım rakımı yanıma..Mad World dinleyerek giriyorum yeni yaşıma..Dünyanın en hüzünlü şarkısı bence..Her yıl garip bir şekilde doğumgünüme bir kaç gün kala aklıma gelir bu şarkı..Son 3 gündür hiç abartısız dinlediğim tek şarkı bu..Ama bu sene diğerlerinden daha farklı sanki her şey..Yine içiyorum, yine aynı şarkıyı dinliyorum fakat yarattığı burukluk daha derin..Yıllar geçtikçe, yaş ilerledikçe artıyor mu bu burukluk bilmiyorum..Ama hisssettiğim kocaman bir boşluk duygusu var içimde ve gittikçe daha da büyüyor..

Her şeyi tükettiğimi hissediyorum ben..Yalnızca 24 yaşındayken hem de..Bundan sonra yeni bir şeyler yaşayamayacağımı hissediyorum..Aşık olamam, biriyle evlenip anne olamam..Yeni insanlar tanımak, yeni bir şarkı dinlemek, yeni bir kitap okumak, yeni bir film izlemek eskisi gibi mutluluk da vermiyor bana..Olmasını çok fazla istediğim bir şey yok..Çok büyük beklentilerim, hayallerim de yok eskisi gibi..İş bulabilirsem her şeyin çok farklı olacağına inandırmıştım kendimi..Değişen bir şey olmadı elbet..İstanbul'a yerleşmeyi çok istiyorum diyorum ama oraya yerleşsem de çok mutlu olamayacağımı biliyorum..Günlük hayatın koşturmacası içinde bunları düşünmemeyi becerebiliyorum ama bu her zaman mümkün olmuyor işte..O kadar çok biriktiriyorum ki her şeyi içimde, işte böyle ağlama krizi olarak dışa vuruyorum sonra..Dedim ya her doğumgünümde biraz buruk olurum ben diye..Hiç bir doğumgünümde bu kadar boktan hissetmemiştim ama..Yıllar geçtikçe daha da buruk olunuyorsa eğer, önümüzdeki yıl üzüntüden aklımı kaçırabilirim sanırım..Böyle bir yazı olmayacaktı bu..Biraz buruk olacaktı ama -yine de iyi ki doğmuşum be- düşüncesine bağlayıp mutluluk oyunuma devam edecektim..Yapamadım..

Ne istiyorum ben de bilmiyorum..Ama tanıdığım hiç bir insan, devirdiğim hiç bir kadeh, dinlediğim hiç bir şarkı, izlediğim hiç bir film kendimi iyi hissetmeme yaramayacak..Bazı şeylere karşı inancını yitirip hayattan çok da zevk almamaya başladığında, insanlardan uzaklaştığında, bir de üstüne seni olduğun gibi sevebilen, tahammül edebilen bir adam yanında olmadığında bu kadar tatsız bir gün oluyor işte doğumgünleri..Atılan bir kaç sms, facebookta sayısız iyi ki doğdun mesajı, belki arayan bir kaç kişi..Doğumgünümde beni doğuran insanla bile günlerdir olan küslüğüm bitememişse, neyleyim ben bu doğumgününü? Çevremdekileri kırıyorum, kendime çok fazla yükleniyorum..Bunları bilmeme rağmen düzeltmek için çabalamıyorum da..Sürüklendiğimi hissediyorum..Ama nereye sürüklendiğimi bilmiyorum..Böyle de boktan bir ruh hali işte okuyucu..

Dünya aslında pek de matah bir yer değilmiş dedirtiyor bu şarkı insana..Hayatımdaki onca kalabalığa rağmen yalnız hissettiriyor..Hayatta her şeyin sonunun ayrılık olduğunu düşündürüyor..İçine işliyor insanın..Boğazımda kocaman bir yumru, kalbimde sıkışma sebebi bu şarkı..Bu "deli dünyanın" içinde mutsuz, yalnız bir deli olduğumu hatırlatıyor..Bu şarkı da, içtiğim rakı da, doğumgünüm de..Yine de tek bir doğumgünümde olsun "iyi ki doğmuşum" demek istiyorum..Bunu diyebileceğim bir doğumgünüm olacak mı okuyucu?

Not: Resim Rene Magritte'nin sevdiğim ve beni hüzünlendiren bir eseri..

Mustafa Kemal Atatürk, Türkiye'nin en büyük tabusudur..

2009-10-29T11:22:00.001-07:00

Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu..Lider..Türklerin atası..Büyük kurtarıcı..Çağdaş, ilerici, mükemmel insan..Hatta bazılarına göre insanüstü bir varlık..Mustafa Kemal Atatürk..Aslında sadece göğüslerde bir rozetten ibaret hale getirilen lider..

Onla ilgili en eski hatıram 5 yaşındayken yaptığım Anıtkabir ziyareti sanırım..Babamın elinden sıkıca tutmuştum..Mozalenin önüne geldiğimizde babam "bizim atamız yatıyor burada" demişti..Kendimi bildim bileli zaten Atatürk sevgisiyle yetiştirilen bir çocuk olarak o mozalenin önünde ağladığımı, sonra ablamın dalga geçmek amacıyla söylediği "ağlama, o normal insanlar gibi değildi, aslında canlanabilir o isterse" sözüne günlerce inandığımı hatırlarım..Okula başladım sonra..Karşımda çatık kaşlarıyla bir Atatürk portresi..Öğretmenimizin söylediğine göre o fotoğrafa baktığımızda sınıfın neresinde oturursak oturalım, gözlerimizin içine baktığını görürmüşüz..En ufak bir yaramazlık yaptığımızda, Atatürk size bakıyor, sizi izliyor çocuklar derdi..Öyle bir hale gelmişti ki bende Atatürk'e olan inanç ve sevgi, kavga ettiğim arkadaşlarıma "seni Atatürk'e söyliycem" derdim..Sınıfın en çalışkan öğrencisi, her sene tartışmasız sınıf başkanı olarak milli bayramlarda şiir okuma görevi de benimdi elbet..Mikrofona bağıra bağıra

“Atatürk yoktu, düşman çoktu
Atatürk geldi düşmanı yendi,
Bu güzel yurdu bizlere verdi”

dizelerini okurken benden daha mutlusu yoktu..Bu ülkedeki her çocuk işte bu anlattığıma benzer anlayışla yetiştiriliyor..Geçen yıl facebookta Atatürk'ün ölümüne ağlayan bir kız çocuğu vardı hatırlarsınız..Herkes "işte görün şu çocuğu, Atatürk sevgisi budur" nidalarıyla paylaştı o videoyu..Kimse o çocuğun ruh halini düşünmedi ama..Kuzenimin 5 yaşındaki oğlu geçen gün "anne bizi Atatürk mü yarattı" diye sormuş..Annesi olur böyle şeyler bu yaşta, öğretmeni Atatürk sevgisi aşılıyor işte şeklinde bir yorum getirdi bu olayı bana anlatırken..

İşte Atatürk sevgisi ve bağlılığı öyle bir hale getiriliyor ki, büyüdüklerinde bile hala o çocuk zihniyetine devam ediyor bir çok kişi..Koca koca insanların Atatürk kelimesini duyar duymaz -kötü bir şey söyledi bu galiba- düşüncesiyle taarruza geçmesinin, internet sitelerinde bayrak ve Atatürk fotoğrafları paylaşarak vatanın kurtulabileceğini düşünmesinin, facebookta -29 ekime kadar 1 milyon profil resmi Türk bayrağıyla dolsun- vb. isimlerle gruplar kurmasının, Atatürk değil de atatürk yazılmasının hakaret olduğunu düşünmesinin, Atatürkle ilgili en ufak bir eleştiri yaptığında "o olmasaydı, baban kim olurdu bilemezdin şerefsiz, it, piç kurusu" vb söylemlerle hakaret etmesinin, hala çocuklar gibi, Atatürk fotoğrafları paylaşıp altında "çekemeyen anten taksın" gibi sözler yazmasının, sadece fiziksel bir özellik olan sarı saç ve mavi gözlülüğüyle övünülmesinin, 80 küsür yıl sonra hala atam sen kalk da ben yatam diye ağlanmasının başka bir açıklaması olamaz çünkü..Varsa da ben bilemiyorum..Bu derece uçlarda tahammülsüzlük ve dar görüşlülük benim sınırlarımı zorluyor açıkçası..

Biz, daha 6 yaşında başladığımız okullarda, beynimiz yıkanırcasına kemalist yetiştirildik ne yazık ki..Bu andımızla başladı, gençliğe hitabenin, istiklal marşının 10 kıtasının ezberlenmesi ile devam etti, sınıflarda kutsal Atatürk resimlerine en ufak zarar verenin disiplin cezası ile cezalandırılmasına, tarih ve felsefe derslerinde ezberci, şüpheciliği kaldırmayan, sorgulamayı ilke edinmek yerine bunu bastırmaya çalışan bir zihniyetin benimsenmesine kadar sürdü..Biz tarih öğrenmedik, kemalizmin militanları olarak yetiştirildik..Eğitim hayatımız boyunca bize gösterilen Atatürk fotoğraflarını hiç düşündünüz mü mesela? Hepsi çatık kaşlı, asık suratlı fotoğrafları..Asker üniforması içerisinde, ya da kalpağı başında..Benim en sevdiğim fotoğrafı bunların hiç biri değil ama..Salıncak üstünde neşeyle sallanırken bir fotoğrafı var..O kadar geç bir yaşta gördüm ki o fotoğrafını..Neden? Neden onun da bir insan olduğu gerçeğini öğrenmemiz engellendi? Soruyorum size, başka hangi ülkede bir lider bu kadar büyük bir paranoya yaratıyor? Başka hangi ülkede, bir liderin her yerde ama her yerde fotoğrafları, büstleri, söylemediği halde ona atfedilen sözleri gözümüze gözümüze sokuluyor? "Atam İzindeyiz" yazılı bir pankartın altına bile M.Kemal Atatürk yazılıyor bu ülkede..Böylesine komik bir durumdayız işte..

86 yıl sonra hala onun yaşadığı döneme öykünenleri, kendisini putlaştırıp atam atam diyerek mezarını yatıra çevirenleri pek de hoş karşılamazdı aslında o da..Benim tüm bunları anlayabilmem çok uzun sürdü..İlk kez başka ülkelere gidip, başka milletlerden insanlar tanıyıp, sohbet etme imkanı bulduktan sonra bu ülkedeki atatürk heykellerinin sayıca fazlalığını fark ettim mesela..Sadece heykeller de değil, her yerde Atatürk resmi vardı..Atatürk her yerde dokunulmaz, her yerde eleştirilemezdi..Ben bunu farkedebildim ama geç de olsa..Ya siz? Kimdir Mustafa Kemal Atatürk? Kimdir? Bir kez olsun bunu sordunuz mu kendinize? Bir kez olsun Atatürk benim için ne ifade ediyor acaba dediniz mi? Ben çok sordum bunu..Hala da sormaktayım..Bu ülkedeki pek çok insan gibi çocukluğumdaki Atatürk'e tapınma travmasını yaşamıyorum çok şükür ki..Bir beyne sahibim çünkü..Kullanabiliyorum da onu..Eğitim sistemimizin yarattığı körlük ve ailemin de etkisiyle kendimi 18 yaşına kadar "Kemalist, Atatürkçü" olarak nitelendirdim ben..Sonra daha fazla araştırmaya, okumaya başladım..Pek çok lider gibi onun da kusursuz olmadığını, hataları olduğunu farkettim..

Atatürk bir diktatördü evet..Bir şeyleri değiştirebilmek için dikte etmesi gerekiyordu..O da bunu yaptı aslında..Fakat her zaman sığındığımız "dönemin şartları da bunu gerektiriyordu ama " bahanesi bana samimi gelmiyor hiç..Türkiye'nin yerleşmiş sorunlarına bakıldığında onun izlediği politikadan kaynaklı pek çok sorunun günümüze kadar ulaştığını görüyoruz..
İslamcılık ve kürt sorunu..Bu ülkede 20-30 yıl önce değil, 80 yıl önce kapatıldı bir parti, laiklik gerekçesiyle..Mustafa Kemal daha sonra kendi elleriyle göstermelik bir muhalefet partisi kurdurdu, ancak kendi kontrolündeki bu parti bile gerçek muhalefete dönüşmeye başladı..Bu yüzden partiyi apar topar kapatıp, bir kaç kelle alarak sorunu çözdü..Cumhuriyet döneminde yaşanan kürt isyanlarını bilmeyen yoktur zaten..Bunların tamamının kanla bastırıldığını da.. Dersim'de ve öteki kürt illerinde başgösteren isyanlar katliamla bastırıldı.. Aslında Mustafa Kemal'in bu meseleler hakkındaki görüşleri, devletin şu anki görüşlerinin de özünü oluşturmaktadır..Devlet politikası 80 küsür yıl sonra hala baskı, inkar, sindirme, yok etme gibi politikalara dayanıyor ne yazık ki.. Ha bunların üzerinden Kürtler ve asimilasyon hakkında "tamamıyla" Atatürk'e yüklenmek de çok doğru değil elbet...Sonuçta bu Atatürk ile sınırlı değil..Bu kararı veren Atatürk'ün de üstünde bir türkleştirme ideolojisi aslında..Bu ülkede hala vatanseverlik adı altında faşistçe söylemler devam ediyorsa tamamiyle bu herkesi türkleştirme ideolojisinin eseridir..Neyse bu ayrı ve uzun bir yazı konusu aslında..

O hırslı bir liderdi..Hayalini kurduğu ülkeyi o yıllarda yaratmayı başarabildi..Bir toplumu uyandırdı, bağımsızlık için mücadele vermelerini sağladı..Ben buna her zaman saygı duydum, duyacağım da..Ama bu onu ve politikalarını eleştiremeyeceğimiz anlamına gelmiyor..Mustafa Kemal'in hayalini kurduğu bir ülke vardı evet..Kafasında bir ülke modeli..Ona göre ilkeler yarattı, devrimler yaptı, tarih kurumu, dil kurumu kurdu..Milletin takacağı şapkaya bile karar verdi..Ama şunu da kabul etmeliyiz ki, o ilkelerin bir çoğu artık günümüzde geçerliliğini yitirdi..Hala 80 yıl öncesinin zihniyle hereket etmek, 2. bir ata gelsin başımıza diye beklemek çok mantıksız..Bu ülkenin bugünkü realitelerini görmeliyiz, Türkiye bugün onun kurduğu modelin ideallerine sahip değildir..Eğer sahip olsaydık bugün hala bu kadar köklü sorunlarla başetmeye çalışıyor olmazdık çünkü..Öncelikle bunu kabul ederek başlamalıyız işe..

Mustafa Kemal tüm tarihi karakterler gibi tarihte kendine düşen rolü oynadı ve artık o sahneden çekildi..Hem de yıllar önce..Demokratik olduğumuzu iddia ederken, bir insanı tabulaştırıyoruz biz..Demokrasilerde her tür kişi ve fikir her an eleştirilmeye açık olmalı kesinlikle..Şimdi bakıyorum da, Mustafa Kemal en ufak bir eleştiriye maruz kaldığında çok büyük tepkiler veriliyor.. Bu tepkinin nedeni ne? Çağa uygun, sorgulamacı bir siyasetten neden bu kadar korkuyorsunuz? İdeolojilerden arınmış tarafsız ve özgür bir eğitim almanın neden karşısında duruyorsunuz? Bunları yapabilmeliyiz artık bu ülkede..Bu da ancak tabuları yıkmakla mümkün olur..Bırakın herkes Atatürk'ü istediği gibi sevsin, ya da sevmesin..Bırakın sadece saygı duymak isteyenler saygı duysun..Kemalist olmayanları da vatan haini, bölücü, sorosçu, ikinci cumhuriyetçi veya dinci diye nitelendirmekten de vazgeçilmeli artık..Ben bu saydıklarımın hiç biri değilim..Ama kemalist de değilim..Ben herhangi bir görüşü -izmlerin esiri olmadan eleştirebiliyorum..At gözlükleriyle bakmıyorum bu ülkeye ve sorunlarına..Bir gün bu ülkede yaşayan herkesin -izmlerin esiri olmadan eleştirebilmesini diliyorum ben..Çünkü başka türlü çözemeyiz hiç bir sorunu..

Not: Bugün pek çok kişinin bloglarında yaptığı gibi postumda Atatürk fotoğrafı kullandım..Bu beni kemalist yapmadı ama..Sizi de milli bayramlarda Atatürk fotoğrafları paylaşmak kemalist yapmaz..Bilmem anlatabildim mi?

Ben "Evlenilecek Kız" değilim!

2009-10-26T14:30:00.000-07:00

Kendimi bildim bileli çöpçatanlık olaylarına kılım..Bir kez böyle bir maceraya atılayım dedim, 2 farklı ortamdan arkadaşımı birbirine ayarladım..Beraber oldukları tam 2,5 yıl bana zindan oldu..Her kavgalarında çocuk gibi beni aradılar..Oysa benim tek yaptığım şey tanışmalarını sağlamaktı..Bu yüzden birilerini tanıştırmaya hiç sıcak bakmıyorum..Aynı şekilde bu amaçla biriyle tanıştırılmaktan da hoşlanmıyorum..Yakın zamanda böyle bir tanıştırılma yaşamış, şurda anlatmıştım..Orda da dediğim gibi, çöpçatanlık olaylarından hiç hoşlanmıyorum çünkü acaip geriliyorum böyle durumlarda..Çok saçma geliyor ayrıca..

Hiç hoşlanmıyorum ama bazen de öyle köşeye sıkışıyorum ki, kaçamıyorum bu tanıştırılma olayından..Ne yazık ki bu akşam bir benzerini yaşadım..Geçen seferkinden biraz daha farklıydı gerçi..Bu adamın niyeti "iyiydi" Evlenmek niyetiyle iyi bir aile kızı arıyormuş..Burdaki iyi aile kızı da ben oluyorum.. :D Bir yan komşumuz var bizim..Aynı zamanda uzaktan akrabamız..Pek sevmem hatunu..Biraz fazla ne oldum delisi olan bir insan..Bayılır kendisini övmeye, mal varlığını 30 saniyede bir anlatmaya..Bunun kocasının ortağı artık kızlarla gezip tozmaktan yorulmuş, evlenebileceği "temiz bir kız" arıyormuş..Sevgili komşumuzun aklına da ben gelmişim..Bizim komşunun kızı deli var, okulunu bitirdi yüksek lisans yapıyor şimdi, işi gücü de var diye anlatmış..Bir de fotoğrafımı göstermiş sağolsun..Adam da tanışmak istemiş..Tabi ben bu muhabbetleri hiç bilmiyorum daha..2 hafta önceydi sanırım..İşten gelmişim yorgun argın..İlla gel bana kahve içelim diye tutturdu bu hatun..Gittim, baktım salonda yabancı biri var..İçeri girer girmez anladım ne döndüğünü..Hemen hissederim zaten böyle bir durumda..Neyse tanıştırdı bizi, ben mutfağa gittim ve direk "ben senin niyetini anladım ama hiç hoşlanmıyorum böyle şeylerden haberin olsun" dedim..Niye öyle diyorsun yaa yakışıklı boylu poslu çocuk tanısan ne olur falan dedi ama ben baya tepki gösterince sustu o akşam ama sonraki 2 hafta boyunca resmen başımın etini yedi, o seni çok beğenmiş bir kere yemeğe çıkın lütfen diye..Öve öve bitiremiyor adamı..Onun övmesi de anca mal varlığıyla olur zaten..Ailesi çok zenginmiş efendim..Yok bilmem nerde villaları varmış, yazlıkları varmış..Adam Ümitköy'de villada oturuyormuş, arabası bilmemne markaymış..Haa bir de kendisi öz be öz Türk, doğulu falan değil yani dedi..Orda yuh artık yaa diye bağırmamak için kendimi zor tuttum..Ama tuttum yani..Artık baktım kurtuluşum yok..İyi dedim çıkalım Pazartesi akşamı..

Numaramı falan da vermiş zaten..Öğlen aradı beni bu..Ankara'nın oldukça lüks yerlerinden birinde yer ayırtmış yemek için..Öyle ortamlarda çok kasılıyorum ben..Sevmiyorum da zaten..Ama gitmemek gibi bir şansım yoktu tabi..Neyse çıktım işten gittim söylediği yere..Baya önce gelmiş sanırım..Şarap, peynir tabağı falan almış..Her zamanki gibi işten geç çıktım tabi ben.. :/ Bu beni gördü ayağa kalktı, sandalyemi çekti..Kibarlıktan ölecek..Neyse oturdum, bu başladı ofiste olan bir şeyi anlatmaya..Harita mühendisi kendisi ve anlattığı konuda bir sürü terim kullanıyor, hiç ilgimi çekmiyor haliyle..Suratımda aptal bir gülümseme, hıhı evet yaa doğrudur vb. laflar ediyorum sadece..Sonra sağolsun aklına benim neler yaptığımı sormak geldi..Öyle konuştuk işte havadan sudan bir süre..Sonra garson geldi..Bu benim menüye bakmama izin vermeden ikimiz için de yemek söyledi..O çok beğenirmiş, benim de beğeneceğimi düşünmüş..Yahu tamam ne istediğini bilen, kararlı erkekleri severim de bu da benim seçimime müdaheledir yani..Nerden biliyorsun o yemeği seveceğimi benim? Bir şey demedim ama, yemekler geldi..Adını hiç duymadığım bi kırmızı şarap istedi bu..Yemeğimizle sadece o şarap gidermiş efendim..Sonra 2 saat şaraplardan konuştu..Kırmızı şarabı çok severim evet..Ama öyle şarap kültürüm de yoktur..Bir kaç üzümü bilirim sadece..Marka falan bilmem öyle şeyleri, ilgilenmem de..İlgimi çekmediği de belli yani, bi sus nolur diye gözünün içine bakıyorum resmen..Anlamıyor..Neyse bi ara durdu, sen pek konuşmuyorsun demek aklına geldi..Ben de "sen izin vermiyorsun ki" dedim.. :D Ya ben böyle bir insanım kusura bakma, ilgi alanım olunca susmak bilmiyorum, ee sen nelerle ilgilenirsin? dedi..Aha dedim geldi yine o soru..Böyle lank diye nelerle ilgilenirsin denmesine sinir olurum ben..Ne diyim yani o anda? Ee edebiyatı severim, müziğin her türlüsünü dinlerim, film izlemek en büyük hobilerimden biridir..Ne bu ya? Sohbet içinde gelişir böyle şeyler..Ama adam sadece ben ben diyip devamlı kendinden bahsettiği için öyle gelişen bir sohbetimiz olmadı elbette..

Pek keyifli değildim zaten bu akşam..Bir an önce bitse de gitsek havasındaydım..Sağıma soluma bakıyorum, çoğu zaman dinlemiyorum adamı falan..Yine ilgimi çekmeyen bir şeyden konuşurken "Neyse sen sıkıldın sanırım, ben konuya gireyim en iyisi" dedi birden..Öyle bi -ne konusu yahu- der gibi baktım ama bir yandan da merak ettim tabi..Dinliyorum dedim.."Ben 30 yaşındayım ve şimdiye kadar pek çok ilişkim oldu..20li yaşlarda insan çok düşünmüyor geleceğini..Hele ki erkek olunca sadece gezip tozayım diyor..Evlenebileceğim biriyle hiç flört etmedim şimdiye kadar..Ama işte dediğim gibi 30 yaşına gelince artık yuva kurmak istediğimi farkettim, öyle bir kız aramaya başladım ama artık ortalık amiyane tabirle "motorlardan" geçilmiyor..Senin gibi "iyi aile kızları" çok zor bulunuyor..Benim seninle niyetim ciddi, eğer sen de kabul edersen seni evlenme niyetiyle tanımak istiyorum..Yani sen de istersen tam olarak bir flört olmayacak bu, niyetimiz baştan belli çünkü" dedi..Ben öyle baktım sadece bir süre yüzüne.."Benim iyi aile kızı olduğumu nerden biliyorsun, ya da şöyle sorayım senin iyi aile kızı kıstasın nedir" dedim..Tüm gece neredeyse hiç konuşmadığım için öyle kesin ve biraz da sert bir soru beklemiyordu sanırım..Şaşırdı baya..Yani işte senin gibi diye başladı eveleyip geveledi biraz..Nasıl işte, nasıl benim gibi diye sıkıştırınca "Ya işte senin gibi oturup kalkmasını bilen, iyi ahlaklı, ailesi düzgün biri demek istedim" dedi..Bu sefer "iyi ahlak" kriterin nedir senin? diye sordum..Fazla sıkıştırıyorsun beni dedi..O zaman ben sana söyleyeyim iyi ahlak kriterini dedim.."Konuşmandan anladığım kadarıyla "motor" olarak tabir ettiğin kızlar 20li yaşlarında rahat rahat gezip tozduğun, yatıp kalktığın, yani içinde seks de olan ilişkiler yaşadığın kızlar..İyi aile kızı dediğin ve bulmakta sıkıntı çektiğin kızlarsa -mümkünse az ilişkisi olmuş, gösterip elletmemiş ya da elletse de -çok ileri gitmemiş-, kendisini 20li yaşlarında bol bol "motorlarla" beraber olup sonra -akıllanıp- iyi aile kızı arayan koca adaylarına saklayan kızlardır..Bu da sana göre iyi ahlak kriteri oluyor işte..Kusura bakma ama ben senin kriterlerine göre iyi ahlaklı olmuyorum" dedim.."Sen beni yanlış anladın, yani bu da bir kriter tabi ama ben sadece bunu kasdetmemiştim" dedi..Ben de "-evlenilecek kız- arayan erkekleri iyi tanıdığımı düşünüyorum..Aklınızda nasıl bir profil olduğunu sizden daha iyi biliyorum ben" dedim..

Bu arada hakkaten sinirli bir şekilde konuşuyorum ben, sinirlendiğim zaman da bunu belli ederim zaten.."Neden sinirlendin ki sen şimdi ya, ben sana kötü bir şey söylemedim, niyetim ciddi dedim ayrıca..Yani tabii ki geçmişte ilişkilerin olmuştur -belli sınırlar çerçevesinde- bir şeyler yaşamışsındır, 24 yaşındasın yani bunun olmamasını beklemek saçma olur..Ben seni gerçekten tanımak istiyorum ama" dedi..Ben de "benim zaten evlenmek gibi bir niyetim hiç yok, çok uzun bir süre de olacağını sanmıyorum..Bu akşam sana bunu kibar bir şekilde söyleyecektim ama yaptığın konuşma beni rahatsız etti o yüzden ne düşündüğümü söylemek istedim, ayrıca senin -belli sınırlar- sözün de benim ne kadar haklı olduğumu gösterdi" dedim..Bu yine yok yanlış anladın falan diye konuya girse de konuştukça daha da battı..Zaten burda yazdıklarım söylediklerinin özetinin özeti..Lafı öyle bir dolandırıyor ki, insanın kafasını allak bullak yapıyor..Şu an beynim uyuşmuş durumda resmen..O yüzden gelip hemen yazayım dedim, yarın tüm bu laf kalabalığını unutmuş olabilirdim çünkü..Neyse konuyu güç bela kapatabildikten sonra kalkalım dedim de ben, bu gereksiz akşam yemeği son bulmuş oldu..

Bilmiyorum çok aşırı bir tepki mi verdim ama erkeklerin bu yüksek egoları beni öldürüyor açıkçası..Katlanamıyorum yani buna..Adama bak sen ya..Bu yaşıma kadar bir sürü kadınla gezdim tozdum, hayatımı yaşadım diyebilecek kadar rahat..Ama aynı kadınlara motor demekten de utanmıyor..Bir de üstüne "temiz aile kızı" arıyor..Bu nasıl bir ikiyüzlülüktür yahu? Önce bir dön de kendine bak derler adama..Ama bunlara da çok görmemek lazım tabi..Doğduklarından itibaren başlıyor anne babalar egolarını şişirmeye..Sen erkeksin yaparsın, sen erkeksin elinin kiri demeye..Böyle adamlar yüzünden şu ülkeyi terkedip gidesim geliyor bazen..Ya da hiç muhattap olmamak için "ben evlenilecek kız, temiz aile kızı değilim" diye bir pankart yazıp boynuma asıp dolaşayım diyorum..Bugün sabah ofisteyken Tuğçe Özel'in "Sevişmeli mi, sevişmemeli mi? İşte bütün mesele bu!" başlıklı yazısını okuduktan sonra da böyle bir akşam yemeği yaşamış olmam pek güzel oldu tabi..Tuğçe'nin yazıda da bahsettiği gibi gereğinden fazla özgüven gösterisi mi yapıyorum acaba diye de düşünmüyorum değil..Bir de aklıma Deniztan'ın geçenlerde okuduğum ve fazlasıyla katıldığım "Türk kadınının cinsellikle imtihanı" başlıklı yazısı geldi bu akşam..Şöyle demişti bir yerinde, Türk kadınını kategorilendirirken "bir takım kızlar uslu durmayı, uslu duramayanlar geçmişlerini saklamayı, bir takım benim gibi salaklar da “sağa ne lan tarram” yaklaşımını tercih ediyor ve tabii nihayetinde evde kalıyor.." evet o salaklardan biri de benim kesinlikle..Bu yüzden ömür boyu evlenemeyeceğimi bugün bir kez daha anlamış bulundum..Neyse sağlık olsun artık..Ben de kariyer yaparım napalım..

Orda bir köy var uzakta..Ama "bizim" köyümüz değil..

2009-10-24T13:47:00.000-07:00

Esmer ve kirli elleriyle önündeki yıpranmış deftere okumayı beceremediği harfleri yazmaya çalışan çocuklar..Derme çatma bir okul..Pek çoğumuz için orda uzakta olan, varlığını bildiğimiz ama gitmesek de, görmesek de "bizim olmayan" bir kürt köyünde öğrencilerine "yabancı" bir dili öğretmeye çalışan bir Türk öğretmen..

Evet pek çok kişinin son zamanlarda aldığı ödüllerle varlığından haberdar olduğu İki Dil Bir Bavul filminden bahsediyorum..Film denir mi aslında tam olarak bilmiyorum..Belgesel deniyor çoğunlukla..Ortada -film- denebilecek bir kurgu da yok zaten..Köy gerçek, okul gerçek, öğretmen gerçek, çocuklar gerçek, konu hepsinden gerçek..Geçen yıl "Uluslararası Amsterdam belgesel film festivali"ne gitmeden önce haberdar olmuştum bu filmden..Kuzenimin yakın bir arkadaşı olan filmin yönetmeni Özgür Doğan'la tanışıp onun ağzından filmi dinlediğimde çok heyecanlanmış, umarım Türkiye'de hakettiği ilgiyi görebilir demiştim..Dün filmin Ankara galasındaydım..Kızılırmak sinemasında Filmin yönetmenleri Özgür Doğan, Orhan Eskiköy ve öğretmen Emre Aydın'ın katıldığı bir kokteyl sonrasında filmi izleme imkanı buldum..Beklediğimden çok daha iyi, çok daha samimi bir film vardı karşımda..

Filmden bahsetmeden önce biraz çekilme hikayesinden söz etmek lazım..Haziran ayında Radikal'de Yıldırım Türker'in filmle ilgili yazısında Özgür şöyle anlatıyordu çekilme hikayesini "Ben Muş, Vartoluyum. Türkçe bilmiyordum. Öğretmen Türkçe öğrenelim diye Kürtçe konuşmamızı yasaklamıştı. Türkçe bilmeyen dedemle ninemin yaşadığı evde bile. Ama tek kelime Türkçe bilmiyoruz ki! Kürtçe konuşunca dayak yiyorduk. O anılar canlandı işte. Kuzenimle oturduğumuz bir gün o da başından geçenleri anlattı. Kaba bir senaryo yazdık. Aslında onun anlattıklarıyla filmdekiler yüzde doksan aynı.”" Uzun süre uygun köy ve öğretmen aramışlar..Yurtdışından aldıkları mali destekle çekebilmişler zaten bu belgeseli..9 ay sürmüş çekimler..Zaten filmde Demirci Köyünün her mevsimini görüyoruz..Yönetmenler öğrencilerin ve öğretmenin hareketlerine kesinlikle müdahele etmemişler..Bu yüzden sarsıcı bir doğallık var zaten filmde..

Başlarındaki öğretmenin söylediği hiç bir kelimeyi anlamayan öğrenciler..Bu çocuklara Türkçe öğretmeye kararlı, idealist bir Cumhuriyet öğretmeni..Türkçe dersinde kitaplarına Kürtçe kelimeler yazdıkları için sınıfta tek ayak üstünde duruyor bu çocuklar..Kendi dillerini kullandıkları için..Bu çocuklar Türkiye'de yaşıyorlar ve ana dilleri Kürtçe..Türkçe öğrenmeye çalışıyorlar ama öğrendikleri dili doğru dürüst kullanamadan "Ne mutlu Türküm diyene" diyorlar..Varlıklarını Türk varlığına armağan ediyorlar..(!) O dağın başında, yokluklarla mücadele eden çocuklar 23 Nisan'ı kutluyor..Çocuk bayramı olan tek ülke olduğumuz için öğretmenleri "sevinin" diyor çocuklara..Gurur duyun bundan..Ne büyük şans (!) bu çocuklar için..Yıldırım Türker'in de dediği gibi bu filmdeki her şey, ama her şey Cumhuriyet’in körlüğünü anlatıyor..Ve bu körlüğü de idealist öğretmen belgeseli izlemeyi bekleyenlerin yüzüne tokat gibi çarpıyor..

Bir ülke düşünün ki bir yanda tüm parasını çocuklarının eğitimine harcayan, en iyi kolejlere, en iyi dersanelere gönderen insanlar mevcut..Daha ilköğretim bitmeden "çocuğum 2. yabancı dili nasıl öğrenir acaba" diye kendilerini yiyorlar..Teknolojik imkanlar, bilgisayar, internet vs.vs.. Diğer yanda ise derme çatma bir okulda, sobayla ısınmaya çalışarak bir şeyler öğrenmeye çalışan yavrucaklar..Bu basit bir ajitasyon gibi geliyorsa işte bu belgesel izlenmeli..Çocuklar karşılarında öğretmen dedikleri, ne dediğini anlamadıkları ama çok saygı duydukları insana bakıyorlar..O bakışlar işte samimi bakışlar..Taa derinlere yazılacak bakışlar..Veliler öğretmene diyor ki "sen hocasın bilirsin, ayıp ettiysek affola, ama bizim elimizden gelen bu" evet onların ellerinden gelen o..Anne ve baba birinci sınıfta okuyan kızlarını okula gönderirlerse evde minik bebeğe bakacak kimseleri olmayacak, kızlarını okula gönderip minik bebeğe bakmak için evde kalırlarsa tarlaya hasata gidemeyecekler..el kadar çocuğu tarlaya götürsen olmaz..Oysa bakıcı tutsalar ne kolay değil mi?(!) Ya da kreşe verseler çocuklarını ne bileyim (!)..Ve bu süreçte çocuklar hala öğretmenin gözünün içine bakıp "acaba bu adam bize ne diyor?" diyorlar..

Bir Zülküf var filmde..Kaleminin arkasını yerken, öğretmenin ne söylediğini anlamaya çalışırken ki bakışları hem güldürüyor, hem hüzünlendiriyor..Bir Rojda var..Utangaç tavırları, kocaman simsiyah gözleri o kadar çok şey anlatıyor ki..Esmer ve kupkuru elleriyle defterlerine anlamsız çizgiler çizerken onlar, ben oturduğum koltukta gözlerim dolmuş bir şekilde izledim onları..Çok farklı şeyler hissettiriyor bu film insana..Böyle kocaman bir yumru, gelip boğazına oturuyor..Yutkunamıyorsun..İzleyin bu filmi, izleyin ve izlettirin..81 dakikalık gerçek bir hikaye bu..Pek çoğunuzun "uzak da olsa" bizim köyümüzdür demediği bir Kürt köyündeki esmer çocukların gerçek hikayesi..Gerçi onlar yine de şanslı..Zorluklarla mücadele ediyor olsalar da tek parça olarak oturabiliyorlar o sıralarda..Boşa demedi Özgür Doğan, Antalya Film Festivali'nde ödülünü alırken "Bu ödülü ikinci dilini henüz öğrenemeden bir havan topuyla öldürülen Ceylan Önkol'a armağan ediyorum.." diye..

İzleyin bu filmi..Israrla söylüyorum, izleyin..Ayrıca Ece Temelkuran'ın filmle ilgili dünkü "Oğullarınız niye öldü" başlıklı yazısını okumanızı tavsiye ederim..Çok güzel yazmış yine..Bir de söylemeden geçemeyeceğim..Bu film bana "Kardeşini Seç" kampanyasını hatırlattı..Benim Diyarbakır'da 2 yıldır bir kardeşim var..Siz de hala bir kardeş seçmediyseniz, mutlaka ziyaret edin siteyi..

Aşk ile sevenler aldanır, aşkı sevenler aldatır..

2009-10-21T14:06:00.000-07:00

İnsanların yıllardır tartışa tartışa bitiremediği bir konu sanırım..Aldatmak ve aldatılmak..Hangi eylemler aldatmaya girer? Seven insan aldatır mı? Erkeklerin hepsi aldatır mı? vb. genellikle klişeleşmiş sözlerle hep tartışılan, ama bir türlü sonuca bağlanamayan..Ben de bir sonuç aramayacağım elbet bu yazıda..Biraz kafa karışıklıklarımı ve bir kaç da tespitimi yazacağım yalnızca..

Aldatmak fiiline çoğu insan gibi çok büyük bir tepkiyle yaklaşamıyorum ben..Bana biraz insancıl geliyor aldatmak..Yani insan olmakla alakalı tamamiyle..Çünkü aldatmak, o "yasak elma"ya ulaşma amacıdır daima..Zaten insanoğlunun da her zaman peşinde olduğu bu değil midir? Bugüne kadar yazılmış ya da sözlü olarak dile getirilmiş tüm toplum kurallarında yasak olan ne varsa insanlar üstüne üstüne gitmiştir..İçki yasaktır, esrar yasaktır, hızlı şekilde ya da alkollü iken araç kullanmak yasaktır, zina yasaktır, birini öldürmek-yaralamak yasaktır vs vs vs...Yasakların insanlara her zaman daha çekici gelmesi hali..

Sadakate önem veririm der çoğu insan..Ezberlemişçesine..Ben de çoğu zaman kurarım bu cümleyi..Sadakatten anladığımız nedir peki? "Birine bir ömür boyu bağlı kalma sözü vermişsen, o söze uymalısın.." "Başkasını düşünmemelisin, e zaten sevgi varsa arada düşünmezsin" vs vs..E madem böyle, neden bu aldatma-aldatılma mevzusu günümüzde sıklıkla yaşanan ve tartışılan bir konu? İnsan yaradılışı gereği bencildir bir kere..Doyumsuzdur da aynı zamanda..Sıklıkla söylerim bunu, aşk da bencilliktir..Böyle duyguları yaşayabileceğini kendine kanıtlama çabasıdır..Bu yüzden aldatmak bana fazlasıyla insani bir eylem gibi geliyor..Bir insanın kolay kolay tek eşli kalabileceğine inanmıyorum..Mesela sürdürmek istemediğiniz halde, ben diyeyim alışkanlık, siz deyin kabullenmek, ben diyeyim kaygılar, siz deyin cesaretsizlik, ne derseniz deyin işte, benzeri nedenlerle, var olan ve istenmeyen ilişki biçimini devam ettirmek de aldatmaktır bence..Hayatında biri varken, bir başkasını arzulayıp onla sevişmekten hiç bir farkı yoktur gözümde bu verdiğim örneğin..

Yani demem o ki ; aslında aldatan insanlara kızmamalıyız..Çünkü onların tek suçu insan olmaktır..İnsan dediğin güçlü bir canlı değildir..İronik olan, aldatma eylemini gerçekleştiren kişinin bunu beyniyle değil, başka uzuvlarıyla üstlenmesidir..Böyle de kalleşizdir ama hoşgörülmelidir yine de..Peki hoşgorülmemesi gereken nedir öyleyse? İlk olarak inkar..Bu gerçeğin kabul edilmemesi, bahaneler üretilmesi kimseye bir yarar sağlamaz..İkincisi ise olayın etrafından dolaşmaktır, ki bu da bir çeşit inkardır..İnsanlar aldattıklarını açıklamaktan hoşlanmaz, doğru, ama bunu açıklamak isteyen tipik örneklerin her zaman için bunu neden yaptıklarının rasyonelize edilmiş bir açıklaması vardır..Aldatmak açıklanamaz aslında..Ne olduğu gayet açıktır..Aldatan insana karşısındaki yetmemiştir ve daha fazlasını istemiştir..Nokta..Belki istediği şeyde eskisinin tadını bulamamıştır, belki eskisinin değerini anlamıştır, belki de memnun kalmıştır..Her ne olursa olsun, insanın kendi doğasını yalanlamasının bir anlamı yoktur, zira o anda başkasını istemiştir..

Böyle anlatınca "bu deli de aldatmış daha önce, şimdi bunu meşru kılabilmek için böyle süslü kelimeler kullanıyor işte.." diye düşünüyor olabilirsiniz..Hayır aldatmadım..Çoğu insanın yaptığı gibi bununla övünmüyorum da..Aslında aldatmanın sınırları nedir, onu da bilmiyorum tam olarak..İşte yazının başında bahsettiğim karışıklıklar kısmı da burda başlıyor.."Sadece fiziksel beraberlik mi aldatma olarak sayılır" kısmında takılıp kalıyorum..Eğer aldatmak fiilinden anladığımız buysa hayır ben aldatmadım..Biriyle beraberken, bir başkasıyla sevişmedim, öpüşmedim bile..Ama bir başkasını düşündüm, pek çok kez..Bir sevgilim varken, başka bir erkekle yatmanın nasıl bir şey olacağını düşündüm..Başka bir erkeği arzuladım, çok istedim ama sevişmedim..Yani mesela benim bir sevgilim var ama başka bir adamı düşünerek mastürbasyon yaptım diyelim..Bu şimdi aldatma sayılır mı? Evet diyorsanız eğer, dünya üstünde aldatmayan tek bir insan var mıdır acaba? Bence olması imkansız..Kesinlikle imkansız.."Aldatmak beyinde biter" sözü bu yüzden çok mantıksız geliyor bana..Hayatında biri varken, neden bir başkasını düşünerek kendini tatmin edesin ki diye sorabilirsiniz..Bilmiyorum..Pek çok sebebi olabilir..İlişki yolunda gitmiyordur..Uzun yıllardır beraberdir ve hep aynı kişiyle sevişmekten sıkılmıştır vs vs..Pek çok sebebi olabilir..Ya da yalnızca yolda yürürken gördüğü adamı/kadını çok çekici bulmuştur..Gece yatağına yattığında onunla seviştiğini düşünmüştür..Olamaz mı? Aslında seks yapmak için illa aşık olmak ya da bir şeyler hissetmek gerekir mi tartışmasını yapmanın tam yeri ama buna girersem konu içinden çıkılmaz bir hal alır ve fazlasıyla uzar..Yani aslında biraz da bu yüzden aşkın insanoğlunun kendini kontrol edebilmek için yarattığı bir şey olduğuna inanıyorum ben..Birine deli gibi aşık olduğunu iddia ederken, karşıdan gelen bir kadını/adamı görünce adrenalin salgılamaya başlıyorsan eğer, aşk denen şey gerçekten var mı yoksa sadece kendini inandırmakla alakalı bir şey mi diye kendimizi sorgulamalıyız..Konu yine aşka kaydı yalnız..

Peki ben böyle düşünüyor olmama rağmen bir ilişki içerisindeyken, arzuladığım bir başka adamla sevişme imkanım varken neden bunu yapmadım diye sorunca kendime, yine bencilce bir cevap veriyorum aslında..Korktum..Vicdanımdan korktum..Öyle boktan bir şey ki çünkü bu vicdan olayı..Bırakmıyor peşini, uyutmuyor..Tabi bir de "sana yapılmasını istemediğin bir şeyi başkasına yapma" hadisesi var..Aldatılınca kızacak, öfkelenecek yüzün olsun diyor insan kendisine..Daha önce 2 kez aldatıldım..İkincisi oldukça yakın bir zamanda aslında..Ama bunu anlatmak istemiyorum şimdi..İlki yıllar önceydi..Aldatılmak garip bir şey..İnsanın egosunu yerle bir ediyor..Nefes alamadığını hissediyorsun..Karşındaki insana karşı çok güçlü duygular beslemiyor olsan bile bir başkasını sana tercih etmiş olması yaralıyor, incitiyor..Binlerce küfürle, öfke nöbetiyle karşısına çıkmış olmana rağmen "neden" diye sorabiliyorsun sadece.. "Merak" diyor..Hazırladığın tüm aşağılama sözleri, küfürler anlamsızlaşıyor o böyle söyleyince..Eyvallah diyip bitiriyorsun..Aldatıldığımı öğrendiğimde kendi hissettiklerimi düşünüyorum şimdi..Ben bunu bir adama yapamam diyorum..Yapamam yani, bu kadar acımasız olamam..

Berbat bir şey bu aslında..Vicdanınla, nefsin arasında sıkışıp kalmak..Bu yüzden sanırım en mantıklısı kimseye bağlı kalma sözü vermemek, bir ilişki içerisine hiç girmemek..Tutamayacağı sözler vermemeli insan karşısındakine..Ama bir yandan da nereye kadar diyorum işte..1, 5, 10, 20, 30 adam..Nereye kadar sürecek bu? Günün birinde kendime yalan söyleyip, bir adama aşık olduğuma inanacak mıyım? Asaf'ın "aşk ile sevenler aldanır,
aşkı sevenler aldatır. " sözünün anlamını bulmaya çalışmaktan vazgeçip kendimi tek eşliliğin huzursuz ama güvenilir kollarına atacak mıyım acaba? Kimbilir...