سیب نمی خواست کشته شود پس با اولین گاز آنچنان به گلویم پرید که خفه شدم، او ماند و من مردم.

و سفر به من آموخت اگر خانومی بدون همراهی خانواده در صندلی های ردیف اول اتوبوس (
صندلی های 1و2و3و4) بنشیند، پلیس راننده ی اتوبوس را جریمه خواهد کرد.

به من بگو چرا حق ندارم از خواننده ی سرزمینم حمایت کنم؟ چرا مجبور می شوم آهنگ هایی که دوست دارم را دانلود کنم در حالی که از صمیم قلب آرزو دارم اولین آلبوم نامجو را به رسم حمایت بخرم. آه که چه دربندیم ما مردم این سرزمین و چه سرشاریم از آخ، آخ هایی از سر ناکامی و اندوه، آخ هایی که کشدار است و دردناک و کوک می زند تمام زندگیمان را از لحظه ی تولد تا مرگ ؛و حل می کندمان در نیستی خویش.

( در حالی که دستانش را به دو طرف گشوده است و صورتش را به سمت آسمان گرفته با لبخند فریاد می زند): من عاشق خودم هستم.

(دستانش را دور خود حلقه می زند و خود را در آغوش می کشد لبخند بر لب)

(چند ثانیه بعد با چهره ای بی روح در حالی که شانه اش کمی به جلو خم شده است و چشمانش را به زمین دوخته است، دستانش به آرامی بر روی تنش می لغزند و در دو طرف بدنش به سکون می نشینند)

(نجوایی که به سختی شنیده می شود): چون چاره ی دیگری ندارم.

ای کاش قلب هر آدمی یک بارکد داشت، آن وقت شاید زودتر از اینها می فهمیدم درصد خرده شیشه ات را.

قبل از رفتن همه ی چراغ ها را یک دور روشن کردم، هنوز هم پشت پنجره ها چیزی جز تاریکی نبود و شعله ای در فرودست، میرفت که به دست خاموشی سپرده شود.

و چشمانت آتش سبزی بود به جان زندگیم …

چند سالی است که در حول و حوش چنین تاریخی، پستی در وبلاگم بنا به جبر زمانه نقش می بندد. بارها به خودم، قول دادم و حتی در اینجا هم نوشتم که از این مسابقه ی نابرابر کناره گیری خواهم کرد، شاید اصرار خانواده و مهمتر از آن بیکاری مستمر و بی پایانی که به جان زندگیم افتاده مانع از این کناره گیری می شد، اگر بخواهم راستش را بگویم دیگر علاقه ای برایم باقی نمانده که  بگویم علاقه ی شخصی مرا به استمرار در این راه رهنمون کرد. نمیدانم متوجه منظورم شدید یا نه، شرمنده که هر سال در این باره می نویسم اما این دفعه آمده ام که بگویم بالاخره قبول شدم، درست است که نه در دانشگاه دلخواه اما شاید مهم این است که بالاخره قبول شدم. ارشد را می گویم. حالا حداقل دو سالی سرم گرم درسخواندن خواهد بود و دیگر لازم نیست در دل بگویم ای کاش دخترها هم به سربازی می رفتند که اقلا بهانه ای برای هدر رفتن چند سالی از عمرشان داشته باشند ( میدانم قیاس مع الفارغ و بیهوده ایست اما گاهی دقیقا این جمله در ذهنم نقش می بست). و اگر از احوالات این جانب پس از نیل به این هدف دور و دراز جویایید باید بگویم نه شادم و نه غمگین بلکه بی تفاوت بی تفاوتم، امروز اصلا احساسم از جای خود نجنبید، نه موقع ورود به سامانه ی اعلام نتایج قلبم به تپش افتاد و نه وقتی متوجه قبولیم شدم شادمانیی حتی ناچیز در جانم جوشید. حتی قصد و حوصله ی نوشتن این پست را هم نداشتم اما بعد با خود اندیشیدم که شاید کسی تمایلی به دانستن پایان این قصه داشته باشد، پس نوشتم تا بگویم این قصه هم تمام شد، همین.

بشر در طول تاریخ قدم می زد، حوصله اش سر رفت، آفرید، تقدیس کرد و خود طعمه ی مخلوقش شد.