- انسان ها هنوز دلشان خوش است…

+ برویم.

ـ برویم.

دلم یک جنگل خنک می خواهد با درخت های لاغر بلند که جلوی ورود نور خورشید  را گرفته اند. و فضا نه روشن است و نه زیاد تاریک. دلم میخواهد آنجا که من ایستاده ام شکل دایره بزرگی باشد، و روی زمین صافش برگ ریخته باشد. خاکش را که دست بزنی دست هایت احساس خنکی بکنند. نسیم ملایمی بیاید، و از دور صدای چهچه پرنده ها و یک دارکوب خوشحال را بشنوم. صدای آب را نمی خواهم. صدای حرف زدن درخت ها را میخواهم که برگ هایشان را فشششش‌فششششش تکان می دهند… و من پهن زمین میشوم… چشم هایم را می بندم… خنک می شوم… نفس عمیق می کشم… قطره ی اشکی از گوشه ی چشم چپم راه می افتد… می رود و می رود توی سوراخ گوشم می ماند…

هه…

حالا ما داریم همدیگه رو میکشیم و اونا دنبال علم‌اند…

این حق من نبود…