سلام دموکرات

ماجراهای جدید در مساله هسته‌ای ایران

دیاکو — 2008-07-14T20:15:04Z

جرج بوش و ایرانی‌ها در بازی دیپلماتیک "چه‌کسی دیوانه‌تر است؟" گیر افتاده‌اند. بوش در حالی که شش ماه به پایان دوره ریاست‌جمهوری‌اش مانده است، بدون کسب هیچ‌گونه منفعت سیاسی در داخل و یا خارج از کشور، تنها نیروهای نظامی متحدالشکلی را در اختیار دارد که با کوچک‌ترین اشاره‌ای به آغاز جنگی جدید، آماده حمله‌اند. واقعا از دولت بوش همین تهدید به حملات نظامی باقی مانده است که گویا قرار است تا ابد "بر روی میز" باشد؛ به این امید که با چنین بلوف‌هایی تهران را در مساله اتمی وادار به سازش کند.

واکنش ایران نیز به اندازه کافی قابل پیش‌بینی بوده است:پس از آزمایش ۹ موشک میان‌برد و دور‌برد در روز چهارشنبه، خبرگزاری دولتی ایران به نقل از نماینده رهبر عالی کشور،‌ آیت‌الله علی خامنه‌ای، اعلام کرد که اگر ایالات متحده یا اسرائیل به ایران حمله کنند، "تل‌آویو و ناوگان امریکا در خلیج فارس اولین اهدافی خواهند بود که در پاسخ کوبنده ایران به آتش کشیده می‌شوند." پیام ایران واضح بود: اگر بوش می‌خواهد نقش یک کابوی دیوانه را بازی کند، ما هم از بازی در نقش ملاهای دیوانه استقبال می‌کنیم.

این گفتگوهای دیوانه‌وار، بیشتر به تئاتر شبیه است. نقاط بحرانی امریکا و ایران در عراق و خلیج فارس اخیرا آرامشی نسبی را تجربه کرده‌اند، چرا که هر دو طرف محتاطانه تلاش کرده‌اند تا از برخوردهای پایداری که می‌توانند به تشدید درگیری‌ها و برافروختن آتش جنگ منجر شوند، جلوگیری کنند. ایران هم هیچ قابلیت نظامی جدیدی را در این آزمایش‌ها نشان نداد. در عین حال دیپلماسی هم به بن‌بست رسیده است، چرا که ایران از افزایش برق‌آسای قیمت نفت برای غلبه بر تاثیر تحریم‌های سازمان ملل بهره می‌گیرد و در چنین شرایطی ایالات متحده همچنان بر تعلیق برنامه غنی‌سازی از سوی ایران پیش از آغاز مذاکرات توسط واشینگتن اصرار می‌ورزد. تلاش‌های اروپاییان برای پایان دادن به این شرایط دشوار نیز تا کنون تا حد زیادی همچون یک مکانیسم مناسب برای به تاخیر انداختن [مذاکرات]، در خدمت ایرانیان بوده است.

بنابراین، چه اهمیتی دارد که ایران روز چهارشنبه ۹ موشک را آزمایش و پرتاب کرد؟ سوزان مالونی، متخصص ایران در موسسه بروکینگز می‌گوید:"این موضوع به‌خاطر تاثیری که بر رقابت‌های انتخاباتی دارد، حائز اهمیت است." پس از سپری کردن یک هفته با خبرهای بد، بازسازی رقابت‌های انتخاباتی و برنامه‌های سبک‌سرانه تلویزیونی، آزمایش‌های موشکی [ایران] همچون هدیه‌ای ارزشمند برای جان مک‌کین بود. چهارشنبه روزی بود که حامیان مک‌کین این آزمایش‌ها را دستاویزی برای انتقاد از بی‌تجربگی باراک اوباما و تبیین خطرات تمایل او به مذاکره با تهران قرار دادند. اوباما هم به نوبه خود سعی کرد با بیان اینکه "[آزمایش‌های موشکی ایران] نشان داد که سیاست‌های دولت با شکست مواجه شده و نیاز به تغییر دارد" از این رویداد بهره ببرد.

کمی دورتر از غوغا و جنجال‌ سخنرانی‌ها و مبارزات انتخاباتی، تفاوت چندانی میان مک‌کین و اوباما در موضوع ایران وجود ندارد. حامیان مک‌کین در روز چهارشنبه سعی کردند تا چنین استدلال کنند که اوباما در مساله دفاع موشکی نرمش به خرج می‌دهد، اما واقعیت این است که او از آن حمایت می‌کند. اوباما از رای‌دهندگان می‌خواهد که بدانند مک‌کین به همان اندازه بوش، یک کابوی دیپلمات است، اما در میان مشاوران مک‌کین کسانی همچون ریچارد آرمیتاج، معاون سابق وزارت امور خارجه در دوره وزارت کالین پاول، که در گذشته از مذاکره با ایران حمایت کرده بود نیز حضور دارند.

وقتی از رندی شونمن، مشاور ارشد سیاست خارجی مک‌کین پرسیدند که آیا کاندیدای مورد حمایت او از پیش‌شرط بوش برای مذاکره با ایران - که تعلیق غنی‌سازی از سوی آن کشور است - حمایت می‌کند یا نه، او از پاسخ دادن طفره رفت و گفت:"مک‌کین از امتیاز دادن یک‌طرفه به ایران که موجب تضعیف دیپلماسی چندجانبه می‌شود، حمایت نمی‌کند." به نظر می‌رسد شونمن می‌خواست بگوید هرگاه متحدان امریکا موافقت کنند، مک‌کین پیش‌شرط را کنار می‌گذارد و با ایران مذاکره می‌کند. البته متحدان ما مدت زیادی است که منتظرند تا این مساله با آنها هم در میان گذاشته شود، پس اگر مک‌کین پیروز انتخابات ماه نوامبر باشد، در همان اوایل دوره ریاست‌جمهوری خود به‌دنبال مذاکره با ایران خواهد بود. اوباما هم همین کار را خواهد کرد. او می‌گوید [در صورت پیروزی در انتخابات] بی‌درنگ پیش‌شرط تعلیق غنی‌سازی را کنار می‌گذارد. در واقع گذشته از مواضع متفاوت، در مورد موضوع مذاکره به نظر می‌رسد تفاوت اندکی میان این دو کاندیدا وجود دارد.

به‌طور کلی، مک‌کین از این گردش خبری سود می‌برد. بی‌تجربگی اوباما در سیاست خارجی و مواضع نادرست گذشته‌اش در قبال ایران، از معدود موضوعاتی است که موجب شده است این روزها راهکارهای سناتور جمهوری‌خواه با اقبال بیشتری از سوی رای‌دهندگان مواجه شود. اما مهم نیست که کدام یک از کاندیداها از آزمایش‌های موشکی ایران بیشترین نفع سیاسی را کسب می‌کند، ژانویه فرا می‌رسد و رئیس‌جمهور آینده هم این نکته را درمی‌یابد که با مذاکره یا بدون مذاکره، باز هم همین گزینه‌های محدود دیپلمایتک، سیاسی و نظامی را پیش‌روی خود دارد؛ گزینه‌هایی که بوش را وادار به لاف‌زنی در مورد کارت‌هایی که در دست دارد کرد.■

پیشرفت در مساله ایران ممکن است نیازمند تغییر رژیم باشد؛ البته در امریکا

دیاکو — 2008-07-14T20:12:38Z

ایران در هفته گذشته تهدیدات دراماتیکی که در نتیجه حمله نظامی امریکا یا اسرئیل به تاسیسات هسته‌ای این کشور، دامن‌گیر ایالات متحده خواهد شد را به رخ کشید. اقدامی که بخشی از جنگ لفظی ایران با امریکا و اتحادیه اروپا در چند هفته گذشته بوده است. اما نمایش واقعی را در مرحله‌ای پس از مذاکرات پیچیده می‌توان به نظاره نشست؛ نمایشی که تفسیر آن حتی با استانداردهای پیچیده شش سال جنجال بر سر جاه‌طلبی‌های اتمی ایران نیز دشوار است.

پیش‌بینی‌ناپذیری آنها از عوامل جدیدی نشات می‌گیرد: مخالفت‌هایی در درون ایران در مورد مذاکره و شرایط انجام آن، کم‌رنگ شدن تدریجی احتمال اقدام نظامی امریکا یا اسرائیل که اکنون دیگر کاملا بعید به نظر می‌رسد، و گرایش تازه دولت بوش به ایجاد ارتباط با مردم ایران با هدف ایجاد احساس حمایت از امریکا در داخل این کشور.

علی شیرازی، روحانی میان‌پایه‌ای که نماینده آیت‌الله علی خامنه‌ای در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران است، می‌گوید:"رژیم صهیونیستی در حال فشار آوردن بر مقامات کاخ سفید برای حمله به ایران است." وی تاکید می‌کند که "اگر آنها مرتکب چنین حماقتی شوند، تل‌آویو و ناوگان دریایی امریکا در خلیج فارس از اولین اهداف ایران خواهد بود." این جنگ لفظی از زمانی آغاز شد که گزارش‌هایی پیرامون مانور نیروی هوایی اسرائیل در رسانه‌های امریکایی انتشار یافت و به گمانه‌زنی‌هایی در مورد حمله به تاسیسات هسته‌ای ایران دامن زد.

هر دو طرف ماجرا برای قرار گرفتن در موضعی که فوران متقارن تهدیدات را به دنبال دارد، توجیهاتی دارند. یافتن کسانی که با جدیت از حملات هوایی حمایت کنند، با توجه به دشواری‌های این ماموریت، اثرات کنترل‌ناپذیر آن بر منطقه و مخالفت افکار عمومی امریکا، کنگره، بسیاری از نظامیان امریکایی و متحدان این کشور، حتی درمیان بازهای جمهوری‌خواه در واشینگتن نیز بسیار سخت است. در عین حال که بدون پشتیبانی امریکا امکان حمله‌ای از سوی اسرائیل وجود ندارد، چرا که هواپیماها یا موشک‌های اسرائیلی باید از فراز عراق عبور کنند. برخی از مقامات غربی با اکراه با اشاره محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور ایران، به اینکه برای بوش حمله [به ایران] در حکم "خودکشی سیاسی" است، موافق‌اند. نشانه‌هایی از تغییر مسیر متفاوتی در سیاست‌های ایالات متحده نیز به چشم می‌خورد. آن‌طور که مارک فیتزپاتریک از اتاق فکر IISS در لندن می‌گوید، برخی از مقامات در فکر فرستادن کارکنان کنسولی به بخش مربوط به امریکا در سفارت سوئیس در تهران بوده‌اند، تا از این طریق در گرفتن ویزا به ایرانیان کمک کنند و از ایجاد احساس حمایت از امریکا در ایران بهره بگیرند. اما فیتزپاتریک می‌گوید یکی از مشاوران ارشد احمدی‌نژاد مانع این کار شد.

اکنون نمایش واقعی بر پایه پاسخ ایران به مشوق‌های اقتصادی ۵+۱ (اصطلاحی دیپلماتیک که به بریتانیا، فرانسه، آلمان، امریکا، روسیه و چین اشاره می‌کند) که در ازای موافقت با تعلیق غنی‌سازی اورانیوم ارائه شد، استوار است.

مقامات بلندپایه ایرانی هفته گذشته اعلام کردند که ایران نگاه مثبتی به بسته پیشنهادی دارد. گفتگوهایی در مورد "تعلیق در برابر تعلیق" هم بود؛ به این صورت که ایران بر ظرفیت غنی‌سازی خود نیفزاید و در مقابل، تحریم‌های جدیدی هم اعمال نشود. اما یک مقام غربی که نامه را دیده است گفت:"در پاسخ ایران هیچ اشاره‌ای به تعلیق غنی‌سازی یا تعلیق در برابر تعلیق نشده است." وی این نکته را هم افزود که آنچه در این نامه آمده، تا حدود زیادی توجیه مواضع ایران است. با این وجود، در پاسخ ایران چیزی در مورد رد پیشنهاد مذاکرات نیامده است و خاویر سولانا، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، در چند روز آینده با مقامات ایرانی دیدار خواهد کرد تا از آنها بپرسد که واقعا منظورشان چیست.

به اعفقاد مقامات غربی، آنچه ایران می‌خواهد خریدن زمان، تداوم غنی‌سازی و در عین حال انتظار برای تعیین رئیس‌جمهور جدید امریکا است. اگر چنین باوری درست باشد، سولانا راه به جایی نخواهد برد و ۵+۱ نیز در صدد تلاش برای تصویب تحریم‌هایی که حمایت روسیه و چین را نیز جلب کند، برخواهد آمد،‌ در عین حال که هر دو طرف ماجرا در انتظار نتیجه انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده می‌مانند.■

'خروج توتال' و دشواری سرمایه گذاری در ایران

دیاکو — 2008-07-14T20:09:16Z

در مورد شرکت نفتی توتال در ایران اظهار خبرهای متفاوتی انتشار یافته اما کارشناسان این اخبار را نشانه دشواری در سرمایه گذاری خارجی در ایران تلقی کرده اند.

چند روز بعد از انتشار خبر تصمیم شرکت فرانسوی توتال به خروج از ایران، گزارش شده که روابط عمومی نمایندگی این شرکت در تهران این خبر را تکذیب کرده و انتشار آن را به شیطنت های رسانه ای روزنامه های امریکایی نسبت داده است.

دو مارژری دشواریهای سیاسی را عامل تصمیم به خروج از بخش انرژی ایران عنوان کرده است

رویا فرهنگ، مدیر روابط عمومی نمایندگی توتال در ایران، در گفتگو با خبرگزاری دانشجویان ایران - ایسنا - اظهار داشته که " این شرکت به هیچ وجه قصدی برای خروج از ایران ندارد و مدیر عامل این شرکت نیز حرفی از این موضوع به میان نیاورده است."

اشاره خانم فرهنگ به خبری در روزنامه فایننشال تایمز - تایمز مالی - است که به نقل ای کریستف دو مارژری، مدیر عامل توتال، نوشته بود که از آنجا که سرمایه گذاری در ایران با خطرات سیاسی همراه است از این کار صرف نظر خواهد کرد.

به گفته آقای دو مارژری "امروز سرمایه گذاری در ایران برای ما با ریسک سیاسی خیلی زیادی همراه خواهد بود زیرا مردم ما خواهند گفت که توتال برای پول، هر کاری خواهد کرد."

توتال بزرگترین شرکت فعال غربی در صنعت نفت ایران است و صاحب نظران اظهارات مدیرعامل این شرکت را این گونه تفسیر کرده اند که شرکت توتال بعد از سالها مذاکره، از همکاری در پروژه توسعه میدان گازی پارس جنوبی برای تولید گاز مایع انصراف داده است.

مقامات ارشد توتال خبر خروج این شرکت از ایران را تکذیب نکرده اند و واکنش وزارت نفت ایران نیز نشان می دهد که این وزارتخانه منتظر چنین اقدامی از سوی این شرکت بوده است.

غلامحسین نوذری وزیر نفت ایران گفته است "اگر توتال به حضور در پروژه پارس ال ان جی (تولید گاز مایع) و سرمایه گذاری در ایران علاقمند نیست، هیچ اصراری به ماندن آنها نداریم و خودمان پروژه را اجرا خواهیم کرد."

محدودیت های تازه سرمایه گذاری

شرکت توتال در سال ۱۹۹۷ یک قرارداد دومیلیارد دلاری را همراه با دو شرکت گازپروم روسیه و پترونانس مالزی امضاء کرد که موضوع آن کمک به بهر‌ه‌برداری از میدان پارس جنوبی در فازهای دو و سه بود.

نوذری وزیر نفت ایران نوذری: اصراری به ماندن توتال نداریم .

این شرکت در حالی سرمایه‌گذاری در پروژه‌های نفت و گاز در ایران را آغاز کرد که شرکت امریکایی "کونکو" در اسفند ۱۳۷۳(مارس ۱۹۹۵) به واسطه فشارهای دولت آمریکا از بزرگترین قرارداد خود با ایران چشم پوشیده بود.

حضور این شرکت نفتی غربی، که برخی آن را جانشین کونکو می دانستند، پای بسیاری از شرکت های بزرگ اروپایی و آسیایی را به ایران باز کرد اما زمزمه خروج توتال به عقیده کارشناسان، می تواند حاکی از دشوارتر شدن شرایط سرمایه گذاری در ایران باشد.

به خصوص اینکه در سه سال اخیر، ایران به دلیل محدودیت های قانونی داخلی و تحریم های بین المللی نتوانسته است سرمایه گذاران خارجی را به ماندن و همکاری بیشتر تشویق کند.

قراردادهای سرمایه گذاری خارجی ایران به شکلی است که سرمایه گذاران موظفند تا هزینه توسعه طرح ها را بپردازند و بعد از چند سال پروژه را به شرکت ملی نفت ایران واگذار کنند.

در این قراردادها شرکت های سرمایه گذاری خارجی تمام ریسک کار را می پذیرند ولی به گفته مدیران این شرکت ها، از مزایای طرح ها نصیبی نمی برند.

از نظر برخی کارشناسان، در این شرایط سود آوری ناشی از اجرای طرح ها کم است و سرمایه گذاران خارجی معدودی حاضرند به چنین شرایطی تن دهند.

اما مشکل فقط قوانین سرمایه گذاری خارجی ایران نیست بلکه آنچه بیش از همه در شرایط فعلی سرمایه گذاران خارجی را با تردید رو برو کرده ادامه فعالیت های هسته ای جمهوری اسلامی و در نتیجه، تحریم های بین المللی علیه این کشور است.

کندی فعالیت های عمرانی

ایران در طول پانزده سال اخیر سرمایه گذاری گسترده ای روی صنعت گاز کرده است ولی تحریم های بین المللی به شدت این بخش را تحت تاثیر قرار داده و بر اساس برخی گزارش ها، از حجم فعالیت ها در بزرگترین میدان گازی این کشور در پارس جنوبی کاسته شده است.

ایران دومین دارنده ذخایر گاز دنیا بعد از روسیه است و نیمی از ذخایر گاز ایران در میدان پارس جنوبی واقع است.

عسلویه در حوزه پارس جنوبی کمبود سرمایه گذاری خارجی مانع از تکمیل طرح توسعه پارس جنوبی شده است

این کشور این میدان عظیم گازی را به ۲۴ فاز تقسیم کرده که اجرای بیشتر از نیمی از آنها هنوز آغاز نشده است.

پنج فاز از این میدان به بهره برداری رسیده اما فازهای شش تا ده میدان گازی پارس جنوبی با تاخیرهای طولانی مواجه است و عملیات اجرایی بخشی از این فازها که قرار بود حدود دو سال پیش به بهره برداری برسند، هنوز به پایان نرسیده است.

تاخیرهای طولانی در اجرای پروژه های گازی و ناتوانی در جذب سرمایه گذاران خارجی برای توسعه میدان های گازی مهمترین مانع افزایش تولید گاز بوده است.

در اجرای ده فاز اول این پروژه عظیم بیشتر از ۳۰ میلیارد دلار سرمایه گذاری شده و شرکت های خارجی و موسسات مالی بین المللی در اجرای آن همکاری و مشارکت داشته اند.

در عین حال، چهارده فاز دیگر این طرح هنوز در مراحل اولیه قرار دارد و ایران برای جذب شرکای تازه و تامین منابع مالی با مشکلاتی مواجه است و موسسات مالی خارجی و به دلیل اصرار ایران بر ادامه غنی سازی اورانیوم و تحریم های شورای امنیت سازمان ملل از همکاری با ایران امتناع می کنند.

مقامات ایران بر توانایی های داخلی برای توسعه صنعت نفت و گاز تاکید دارند اما مشکل اصلی کمبود منابع مالی و تکنولوژی مورد نیاز است که عمدتا در اختیار شرکت های بزرگ بین المللی قرار دارد.

این کشور در سه سال اخیر قراردادهایی را بر شرکت های داخلی و برخی شرکت های آسیایی برای توسعه میدان های نفت و گاز امضا کرده اما به گفته کارشناسان، عملی شدن این قراردادها بدون همکاری شرکت های بزرگ نفتی بین المللی میسر نیست.

ایران به دلیل دارا بودن ذخایر بزرگ نفت و گاز از اهمیت زیادی برخوردار است اما برخی کارشناسان معتقدند که اصرار ایران به ادامه غنی سازی اورانیوم و تشدید تحریم های بین المللی، مانع بزرگی بر سر راه سرمایه های خارجی است و بدون حل و فصل پرونده هسته ای نمی توان امیدی چندانی به بهبود وضع موجود داشت.

از نظر این کارشناسان، تا زمانی که تغییری در روند پرونده هسته ای ایران ایجاد نشود، وضعیت سرمایه گذاری خارجی در ایران به مراتب بدتر خواهد شد و تنگناهای بیشتری را در تامین سرمایه و تکنولوژی مورد نیاز برای توسعه صنعت نفت ایران در پی خواهد آورد.

تایید حکم اعدام معلم کرد و فعال حقوق بشر، فرزاد کمانگر

دیاکو — 2008-07-14T19:57:24Z

در ایران دیوان عالی کشور حکم اعدام فرزاد کمانگر، معلم کرد را تایید کرد. کمانگر فعال حقوق بشر بوده و متهم به عضویت در حزب کارگران کردستان "پ ک ک" شده است. مدافعان حقوق بشر، همچون وکیل او، به این رأی اعتراض دارند و فرزاد کمانگر را قربانی دستگاه قضایی ایران می‌دانند.

مصاحبه در این مورد با خلیل بهرامیان، وکیل مدافع فرزاد کمانگر

دویچه وله: آقای بهرامیان، وقتی که شما از دیوان عالی کشور تقاضای تجدید نظر در حکم اعدام موکلتان، آقای فرزاد کمانگر را می‌کردید ، حتما امیدوار بودید که تجدیدنظری در این حکم بکنند. چه چیزی شما را امیدوار می‌کرد؟

خلیل بهرامیان: ما به عنوان وکیل دادگستری راهی جز توسل به قانون برای دفاع از حقوق موکلین‌مان نداریم. قانونی هم که هست، قانونی است که در خود ایران جاری است و اجرا می‌شود. خواه ناخواه در این انتظار بودم که پنج نفر از قضات دیوان عالی کشور حداقل این پرونده را نگاه کنند. چه از جهات رسیدگی شکلی و دادرسی که تمام خلاف قانون بوده، و چه از لحاظ محتوای این یا اصل مقوله تشخیص جرم یا عدم ارتکاب جرم، دقت کنند که کیفرخواستی که براساس قرار مجرمیت بازپرس صادر شده، فقط به موکلم اتهام عضویت در "پ ک ک" بوده که آن هم هیچ گونه دلیلی وجود ندارد. موکل من صرفا از محل شهرستان خودش با یک ماشین کرایه‌ای به تهران آمد. آن ماشین هم دو مرتبه در طول راه از طرف پلیس امنیتی بازرسی شد. هیچ چیزی پیدا نشد. موکلم آمد و چون جایی نداشت، به درخواست یکی از همان سرنشینان که گفت "اگر جایی نداری، بیا خانه‌دوستم، بخواب و استراحتی بکن." او رفته استراحت کرده و آنها بیرون رفته‌اند. پس از یکی دو ساعت که از خواب پاشد و خواست در را باز کند، دید که در از پشت قفل شده است. یک ساعت بعد این آقایان با پلیس آمدند و شخصی بنام کمال که راننده ماشین بود، فرار کرده بود. پس از جستجوی ماشین پودر برای ساختن مواد منفجره را زیر صندلی راننده پیدا کردند که بلاتردید این را در تهران که آمدند خریدند یا جاسازی کردند. خود دو متهم دیگر این پرونده به صراحت در تمام تحقیقات دادسرا و حتی اطلاعات اعلام کردند که فرزاد کمانگر هیچ گونه اطلاعی نداشته است. موکل من صرفا دبیری بوده که به تهران آمده تا برای مادرش دوا و برای خودش کتاب بگیرد و به شهرستان خود بازگردد. همین و همین. موکل من نه اسلحه، نه چیز دیگری در دست داشته است. در هیچ سازمانی هم عضویت نداشته و فقط فعال حقوق بشر و روزنامه‌نگار بوده و دبیر و همین و همین و همین.

دویچه وله: آقای بهرامیان، همین و همین و همین که می‌گویید، با توجه به همزمانی دستگیری آقای فرزاد کمانگر با جنبش مدنی معلمان، برخی دستگیری و حکم اعدام برای ایشان را زهرچشم گیری از معلمان تعبیر کردند، ...

خلیل بهرامیان: من هم استنباطم شاید همین باشد. یعنی در مورد این پرونده کار قضایی انجام نشده است، نه در دادگاه انقلاب که در پنج، شش دقیقه محاکمه انجام شد، بدون حضور سایر متهمین. متهمان را تک تک آوردند که این خلاف آیین دادرسی کیفری و خلاف اصل ۱۶۸ قانون اساسی بوده است. اتهام موکل من سیاسی بوده که باید در دادگاه علنی با حضور هیئت منصفه باشد. حالا، می‌گوییم که آقایان اصلا به آن چیزها توجه ندارند و با قانونمندی دستگاه قضایی سر و کار ندارند. ولی حداقل آیین دادرسی کیفری را باید رعایت می‌کردند. اصلا دستگاه قضایی ما در مورد این نوع پرونده‌ها خودش دستگاهی است که پا روی قانون می‌گذارد و هر کاری که خواسته باشد،‌می‌کند. اصلا من واقعا در تعجبم که اینها گویا فقط منتظرند که یک قربانی پیدا کنند تا در جا حکم اعدامش را صادر کنند. این که زشت است و از دستگاه قضایی هتک حرمت می‌کند. دستگاه قضایی ما غیرقابل دفاع شده است. من نمی‌دانم چرا آقای شاهرودی توجه نمی‌کنند؟ باید پرونده قضاتی را که به این صورت رای می‌دهند، به نظر من، بخواهند و اگر تخلف کرده‌اند، آنان را حتی منفصل از کار کنند. این آقایان چشم خود را بسته‌اند و هر کاری که این آقایان قضات می‌کنند، به نظر من، به صورت ماجراجویانه عمل می‌شود. ولی من این را با کمال جسارت مطرح می‌کنم: به این پرونده رسیدگی کنند، اگر حرف من حتی یک ذره مخالفت داشت، من پرونده وکالتم را پاره می‌کنم، می‌ریزم دور، از کار وکالت خارج می‌شوم. هر مجازاتی را هم تحمل می‌کنم. آقا، شما به چه عنوانی برای یک آدم بیگناه حکم اعدام صادر کرده‌اید؟ چه چیزی شما را دارد ارضا می‌کند؟ این زشت است. دستگاه قضایی و قضات ما خیلی از معرکه قانون پرت‌اند.

دویچه وله: با وجود این، پس از دیوان عالی کشور الان راهی باقی می‌ماند که بتوان جلوی این اعدام را گرفت؟

خلیل بهرامیان: من تنها کاری که می‌توانم به عنوان وکیل دادگستری بکنم، این است که اجرای ماده ۱۸ را از رییس قوه قضاییه، جناب آقای شاهرودی بخواهم، که البته ایشان اختیاراتشان را به رؤسای دادگستری‌های استان تفویض کرده‌اند. ولی در هر صورت تحت نظارت خودشان باید باشد. و از ایشان می‌خواهم که آقا نظارت کنید و چند نفر قاضی سالم و بی‌نظر را که اجرای عدالت بکنند، به کار بگمارید تا اینهمه از دستگاه به این صورت سوء استفاده نشود. من انتظارم فقط همین است. و اگر باز هم ببینم که همین روال جریان داشته باشد، راهی ندارم جز اینکه به مراجع بین‌المللی توسل پیدا کنم. هیچ راهی جز این نیست.

مصاحبه‌کننده: کیواندخت قهاری