Groot was mijn verbazing toen bleek dat ik maar één van de weinigen was die gereageerd hadden en dat we dus terechtkwamen in het team dat zich al jaren inspant voor dit toch wel prachtig initiatief.

Eén voor één geweldige mensen, die me al redelijk snel op mijn gemak en vooral niet als een buitenstaander of “nieuweling” deden voelen.

Het kennismakingsgesprek, de brainstormsessie en het afscheid: alles verliep in een aangename sfeer en ik had meer het gevoel een discussie te voeren met vrienden dan met vreemden. Méér nog, deze mensen begrijpen hoe gevoelig de materie ligt en weten er dan ook met heel veel respect mee om te gaan.

Mijn enthousiasme is gegroeid, mijn motivatie is duidelijk: de volgende afspraak staat al gepland in mijn agenda en ik kijk er naar uit om dit project mee te ondersteunen. Mijn antwoord, na vandaag, op alle vragen is alvast gekend: “Ja, ik ga ervoor”, “Nee, er is helemaal geen confrontatie, er is gewoon begrip en medeleven”, “ik heb nog nooit zo gemakkelijk over het onderwerp kunnen praten
als vandaag” en ja, ik heb mijn verhaal kúnnen doen. Achteraf bekeken was het geen kwestie van moeten en kunnen, maar van willen. Zoals zo vaak in het leven….

Margot

Op de agenda:

• Aan de hand van concrete cases verder nadenken over hoe bezoekers van de DVO-site deze website gebruiken, wat ze er willen vinden en welke info er op moet staan.
• Nadenken over de look and feel van de site: ter voorbereiding vragen we dat deelnemers al eens wat sites opzoeken die als voorbeeld kunnen dienen, beelden kleuren, knipsels meebrengen mag ook.
  Dit is geen technische vergadering, input van iedereen die wel eens gebruik maakt van de DVO-site is welkom.

De vergadering vindt plaats in Turnhout. Ben je er graag bij? Stuur dan voor 21 mei een mailtje naar Isabelle Rossaert of bel Isabelle op (0495/51 29 15)

Wij kijken ernaar uit om je te ontmoeten!
Het DVO-vrijwilligersteam

Altijd wel een moeilijk moment. Je bent het gewoon om je eigen moeder al jaren in de boemetjes te zetten, maar eens de kinderwens er is, voelt die dag dubbel aan. Ook jij wilt eens in de boemetjes staan, knutselwerkjes en zelfgeplukte bloemetjes krijgen of een pannenkoek met je vingers eten met allerelei kleuren van suiker.

Een actieve kinderwens is niet een wens die van de ene dag op de andere heel sterk en overheersend aanwezig is. Maar als de kinderwens niet snel in vervulling komt dan begint het je hele doen en laten te beheersen en alles staat nog meer in het teken van een nog onzichtbaar kindje, van hoop naar geborgenheid. Meer dan ooit voel je je moeder in je hart.

Vandaar onze protestactie: Dag van het Moederhart !

Geniet van die dag en laat je verwennen en maak een wensje dat je mooie dromen mogen uitkomen !

Het DVO Team

Werken aan een nieuwe website

Twee nieuwe vrijwilligers, een prachtige presentatie over de statistieken van de huidige website, een boeiende brainstorm over waar mensen naar op zoek kunnen zijn op de website van DVO, lekker eten… Dat was onze eerste vergadering met de nieuwe vrijwilligersploeg in de dop.

Wat we onder andere geleerd hebben? Dat de DVO-website goed is voor 15.000 unieke bezoekers per week. Dat de meeste mensen de website vinden via een zoekmachine, maar ook facebook als doorverwijzer is in opmars. Dat bezoekers gemiddeld 6 pagina’s per bezoek bekijken: deze website wordt goed gelezen! Dat naast de homepage vooral de chat en de rubriek ‘*delen*’ erg populair zijn. Dat ‘Clomid’ een veelgebruikte zoekterm is. Dat tienduizend mensen de website lezen via de iPad en nog eens een slordige 12.000 mensen via een smartphone (jawel, onze bezoekers zijn helemaal mee met de nieuwe technologie, en we beseffen dat de website daarin mee moet evolueren). (Met heel veel dank aan P. die de mooie presentatie maakte).

De brainstorm over wie onze website gebruikt en waar zij naar op zoek zijn leverde alvast een aantal inzichten op: de vernieuwde DVO-website moet rustig–‘zen’- van uitzicht zijn, genderneutraal, en een indruk van betrouwbaarheid geven. Mannen moeten op de homepage hun gading kunnen vinden in de vorm van directe links naar artikels die hen aanbelangen. Naargelang het profiel zoeken bezoekers: het gevoel dat ze niet alleen zijn, een brede waaier aan informatie, herkenning in lotgenotenverhalen. Mensen voor wie de behandelingen helaas niet geleid hebben tot een zwangerschap en op zoek zijn naar lotgenotenverhalen over ‘hoe samen verder’ zullen wellicht liever naar een aparte site gaan (de DVO-website kan daarnaar een brug vormen).

Last but not least hebben we ook gezellig samen gegeten. Een brunch, dat betekent starten met croissants (pech voor de klanten van de Spar van Kessel-Lo: een flinke lading croissants werd door ons ingepalmd) en na het betere denkwerk lekkere huisbereide slaatjes.

Tijdens onze volgende vergadering, eind mei, gaan we nog dieper in op de noden van mensen die momenteel actief aan het behandelen zijn. Daarnaast gaan we een moodboard maken van wat de look and feel van de website moet zijn en proberen we al een zicht te krijgen op hoe de homepage er uit moet zien. Geen technische verhaal: wat we nodig hebben is de inbreng van mensen die de website actief gebruiken. Wil jij er graag bijzijn? Je bent van harte welkom. Stuur een mail of bel naar Isabelle (0495 51 29 15) en vermeld zeker ook je gsm-nummer, zodat we je vlot kunnen bereiken. Deelnemen verplicht je tot niets, wie gewoon eens wil kennismaken is evengoed welkom.

maart 2012

Lente,

Het zonnetje schijnt op m’n huid en warmt alles op. De energie stroomt op zo’n momenten door mijn hele lichaam. Tegelijk besef ik dat mijn lichaam een belangrijk iets is geworden de voorbije jaren.

We zijn al een tijdje geleden gestopt met behandelen. We hebben onze ups maar ook onze downs gehad, en uiteindelijk bleven we achter zonder extra wondertje.
Het is vreemd dat je lichaam faalt, maar vooral dat juist dat lichaam slechte energie van de behandelingen heeft opgeslagen. Er zijn kilo’tje bijgekomen die ik er met de beste wil van de wereld niet af krijg. Tegelijk heb ik een aantal kleine kwaaltjes gehad … eigenlijk een reactie op de dosis hormonen, stress en geduld.

Na enkele jaren, durf ik eindelijk terug zeggen dat ik m’n lichaam aanvaard zoals het is, maar ik besef dat we ook diep zijn gegaan.
We sporten terug, en deze keer samen, leuk en heel motiverend. In het weekend trekken we erop uit met de honden (als het niet regent), en ontdekken weer het plezier van een bos of van leuke plekjes in ons dierbaar België.

Soms gaan onze gesprekken nog over onze behandelingen, maar het is precies een ander hoofdstuk van ons leven. Maar het onderwerp ‘kinderen’ blijft pijnlijk. Als je het nieuws hoort van de busramp, besef je des te meer wat je mist, en welke strijd we gestreden hadden. Het blijft een moeilijk onderwerp, en bepaalde uitspraken van anderen kan je nog steeds niet goed plaatsen. Spijt van de behandelingen? Dat nooit, ik weet dat we tot het uiterste gegaan zijn. Ik weet dat we geprobeerd hebben en dat ons niets te verwijten is. Wel spijt van gemiste warmte en geborgenheid gedurende een aantal jaren.

Maar laat de zon op je huid schijnen, geniet van de gezonde lucht, de vogeltje die kwetteren. Verzorg je lichaam EN je geest. Geniet van de paaskriebels.

Tegelijk wil ik iedereen die hopen op een wondertje, veel moed en doorzetting wensen. En als je nog eens onderweg bent naar een onderzoek, hoop ik stiekem dat je dat kwetterend vogeltje hoort, net voor je binnengaat …

Een lieve lente-groet !