Depresif Günlük

+365 since the last one

Aydın — Mon, 30 Aug 2010 00:45:42 +0000

Merhaba Yeni Yaşım

9862 gün geçmişti o zaman, şimdi 365 daha eklendi üzerine. 8760 saat… Yürüyerek, konuşarak, koşarak, yorularak, dinlenerek, uyuyarak, gülerek, kızarak, bağırarak, susarak… Hepsinde de sonuna kadar yaşayarak geçen 8760 saat daha eklendi yaşam öyküme. Ve artık 10.000 gün devrilmiş, 227 gün daha uzanmış yanına.

10.227 gün boyunca, parçalara ayrılabilir insan, tekrar birleşir. Umutlara ve umutsuzluklara boğulur, yine de iyileşir. Sessizliklerde kaybolur, seslerle buluşur. Bazen dostlarda bulur huzuru, bazen acı çekerek kurtulur. Yeşeren de kendisidir, çürüyen de. Şarkı söyleyen de odur, küfreden de.

Ve en sonunda, sadece kendimiz olmak için varız burada, tüm yapabileceğimiz bu. Beni ben yapmak için akıp giden 10bin küsür gün, yüzbinlerce saate elveda derken, kendim olma yolumda yeni yılımla buluşuyorum bugün.

Merhaba yeni yaşım.

Audioslave – Be Yourself

even when you’ve paid enough
been put upon or been held up
with every single memory of
the good or bad, faces of luck
don’t lose any sleep tonight
i’m sure everything will end up alright
you may win or lose

Tatil, ah tatil…

Aydın — Fri, 27 Aug 2010 10:21:15 +0000

...

Tatil biter… Sabah yatıp akşam kalkmalar, haftalarca traşsız dolaşmalar, plansız ve zamansız günler gider…

Bu tatilde deniz tuzu değmedi tenime, güneş sol kolumu yaktı defalarca direksiyon başında, ama neşeli bir koşuşturmaca, mutluluk vaad eden heyecanlarla doluydu. Bu uzun tatilden sonra, kısa bir süre ev işleri ve ardından yeni dönem hazırlıklarıyla tekrar rutin günlere başlıyorum. Tabi müziksiz başlanmaz, Vampire Weekend ile dönüyorum bekleyen işlerime.

Holiday, O Holiday!
And the best one of the year
Dozing off underneath my sheets
While I cover both my ears

Eğitim Devrimine Çağrı

Aydın — Sun, 18 Jul 2010 15:23:12 +0000

Sir Ken Robinson

Bundan iki yıl önce Sir Ken Robinson’un, okulların yaratıcılığı nasıl öldürdüğünü anlattığını konuşmasını yayınlamıştım. Geçtiğimiz Şubat’ta, Robinson, TED’de yeni bir konuşma yaptı. Bir öncekinin devamı niteliğindeki bu yeni konuşmasında, bu sefer tüm eğitim sistemlerinde sürekli iyileştirmeler yapıldığını ama eğitimde asıl ihtiyacımız olanın bir dönüşüm, bir başka deyişle, devrim olduğunu anlatıyor. Konuşması her zamanki gibi eğlenceli, ilgi çekici ve bilgilendirici. Ve tabi ki artık TED’in altyazı özelliği sayesinde Türkçe altyazılı.

Konuşmasından bir bölümü sunuyorum önsöz olarak:

Bütün herkes üniversite okumalı düşüncesiyle eğitim veriyoruz. Ama aslında herkes üniversiteye gitmek zorunda değil, en azından hemen gitmek zorunda değil. Birkaç ay önce tamamen iyi niyetle yazıldığını düşündüğüm bir sloganla karşılaştım. “Üniversite Anaokulunda başlar” diyordu. Hayır, başlamaz. Anaokulunda başlayan şey akaokuludur. Ama etrafımızda, çocuğunu doğru anaokuluna yazdırmak için yarışan bir veliler topluluğu görüyoruz. Hatta anaokulları, bu çocukları seçerken mülakatlar uyguluyorlar, hem de 3 yaşındaki çocuklara! Düşünün ki bu çocuklar, zor beğenen üyelerden oluşan bir kurulun önüne oturup, önlerine özgeçmişlerini koyuyorlar. Üyeler özgeçmişlere bakıp
- “Hepsi bu kadar mı?” diye soruyor.
- “36 aydır yaşıyorsun ve tüm yapabildiğin bu kadar mı? Başardığın hiçbir şey yok, ki ilk 6 ayını da belli ki süt emerek geçirmişsin!“

Sözü artık Sir Ken Robinson’a bırakıyorum.

Not: Türkçe Altyazıyı açmak için View Subtitles linkine tıklayıp, açılır menüden Turkish seçeneğini seçin. Altyazı otomatik olarak görünmeye başlayacak.

Atla Uçağıma, Gidelim

Aydın — Wed, 14 Jul 2010 15:24:30 +0000

Angus & Julia Stone

İlk dinleyişimde müthiş bir çift olduklarını düşündüğüm Angus ve Julia aslında iki kardeşten oluşan bir ikili. Avustralya, Sydney’de doğan ikili, çocukluklarından beri beraber çalmışlar ama hiç beraber söylemek akıllarına gelmemiş her nasılsa. Sadece biri söylerken, öbürü geri vokallerle destek olmuş diğerine. Sonra 2005 olmuş ve gökten vahiy mi inmiş artık ne olmuşsa bir gece Angus önderliğinde beraber söylemeye başlamışlar. Sonra da elbirliğiyle şarkılar dökülmeye başlamış gitarlarından. 2006′da ilk extended playlerini yayınladıktan 5 ay sonra ikinci EP’leri çıkmış piyasaya. Eh ikisi bir uzunçalar eder heralde. Ama boş durmayan ikili, 7 ay sonra ilk albümleriyle boy gösterip, satışlarda pilatinyum mertebesine erişmişler. Geçtiğimiz Mart ayında çıkan albümleri “Down the Way”, çok akustik, çok sakin, çok neşeli, yavaşça yakalayıp bırakmayan bir hava barındırıyor içinde. Ve aşağıda gördüğünüz videoda ise, iki gitar, iki hem çok tanıdık hem de çok yabancı gelen ses ve defalarca dinlenmeye layık bir performans bulacaksınız. Koca bir uçağa atıp o kadını, uzaklaşmaktan dem vuruyor Angus. Albümün tamamı buradaki adresten dinlenebilir. İyi dinlemeler.

Kill, Kill, Kill…

Aydın — Tue, 29 Jun 2010 15:22:12 +0000

Bir hayalle başlıyor her şey. Sonra peşi sıra dökülüveriyor içinden bir çoğu…
İlk gelen bir provokatörün o en galeyana getiren kelimesini döküyor ağzından: YARIN

Sonra, yarının elele düşlerini, ertesi gün izliyor… Sonraki hafta, sonraki ay, önümüzdeki yıl… Sonra daha da uzuyor hayal aralığı, gözler kapanınca yaşanıyor gelecek, şimdiden yaşanıyor… Şimdiden yaşlanıyor elindeki bir başka el, bir verandada yanyana oturmuş iki ak saçlı insana dönüşüyor gelecek… Mutlulukla hala birbirini izleyen, önündeki yeşil çimenlerde kendilerinden olan parçaları gözleyen iki aşk sarhoşu…

Ve birden bugüne dönünce, çalması gereken telefon çalmayınca, duyulması beklenen ses duyulmayınca, tutmak için sabırsızlanılan el başka temas alanlarındaysa…
İşte o zaman, yıkılan hayaller değil aslında…
Yıkılan o verandalı ev…
Ölen, o hayali resimde oynayan çocuklar…
Biten, aslında hiç başlama şansını bulamayan sarhoşluk…
Ve şimdi, zehirli yılanın dişleri gibi girince tenine, içindeki zehir tüm vücuduna yağdırıyor emri…
İçinde geleceğinin yığıntıları, sesinin tonuna bir akort çekip, tüm umutsuzluğunu gizleyerek, dalga geçerek, küfrederek belki… Söylemeye başlıyorsun:

I’ll kill her, I’ll kill her
She stole my future, she broke my dream
I’ll kill her, I’ll kill her
She stole my future when she took you away

Şarkı: Soko – I’ll Kill Her

Soko

My MJ Top 5

Aydın — Fri, 25 Jun 2010 16:16:56 +0000

Bir yıl geçmiş aradan, ama hiç gitmemiş gibisin. Sesini duydukça hala aramızdasın diyorum, gitmiş olabilir ama bitmiş olamaz demiştim, evet, bitmemişsin. Hatta yeni başlıyorsun belki de daha.

number 5: Thriller

Bir soru düştü bugün aklıma. Kaç yüzyıl sürecek peki adın? Kaç yıl yaşayacak bizimle? Popüler, gelip geçicidir ya hani, peki popun kralı da geçip gidecek mi?

Number 4 : Give in to me

Her klibini bir sinema filmi gibi çekip, yapılmamışı yaparak, denenmemişi deneyerek, sonuna kadar hakettin Popun Krallığını. Pop dünyasında bir sen vardın bir de diğerleri.

Number 3: They don’t care about us

Her yaptığın farklıydı, her şarkın, her dansın, her klibin, her performansın ayrı bir tat verdi yıllarca. Ve senden kalan onca kayıt, o tadı vermeye devam edecek.

number 2: black or white

Ve ben seni her duyduğumda, şarkılarının içinde kaybolmaya devam edeceğim…

Ve ben senin her klibini gördüğümde, hayranlıkla izleyeceğim…

number 1: smooth criminal

Ve ben seni her düşündüğümde, biliyorum ki bitmeyeceksin…

Evet, gitmiş olabilirsin, ama bitemezsin…

bonus: billie jean

Yeni Evde Yeni Giysiler

Aydın — Thu, 24 Jun 2010 15:37:33 +0000

Depresif Günlük - 2010

2006′dan beri gezmediğim diyar kalmadı. Bloggerdan çıkıp yola, Joomlalara uğradım, fazla durmadan devam ettim yola, o ülkede kalamadım. WordPress’e düştü yolum, sevdim, gidemedim, ev sahibime verecek param kalmayana dek. Mecburen koyuldum yola, döndüm ana yurduma. Sonra, sonra youtube diyarına giden yolları kesenler, benim evimin yolunu da kapattılar. Ve ben de arayıp, misafirperver bir ev sahibi buldum, kuruş verme kal burda dedi. Ve yeni elbiseler aldım kendime, yenilendim geldim size. Buyrun, devam edelim.

Ne güzeldi 90lar…

Aydın — Mon, 07 Jun 2010 13:51:00 +0000

Bugün gelen bir istek sonrası, ne kadar özlemişim dedim o güzelim şarkıları. 80lerde çocuk olmak kadar 90larda ergen olmak da güzeldi.

Şarkı: Meredith Brooks – Bitch

Chuck 3. Sezon Promo

Aydın — Sat, 01 May 2010 17:38:00 +0000

Cnbc-e, promo şarkıları konusunda biraz tembelleşmeye başladı gibi. Gossip Girl promosu için Gresby Nash’ten Total Fantasy seçiminden sonra Chuck 3. sezon için de Gresby Nash’ten bir şarkı seçivermiş. Şarkı kesinlikle 2. Sezonun şarkısı olan Just Standing tadını vermiyor. Şarkının ismi Tempted by You. Benim de tembelliğim dolayısıyla, bu kez videosuz olarak sunmak durumundayım.
Tam olarak benim tarzım olmasa da, beğenenler için yine, ilk önce Depresif Günlük‘te
Buyrunuz, keyifle dinleyiniz.

Gresby Nash – Tempted by You

Fotöykü: Yeşil Işık

Aydın — Thu, 22 Apr 2010 15:43:00 +0000

Yeşil Işık

Ve yine kırmızı. Tam arkandayım senin, dönüp bir baksan göreceksin. Saatlerdir ettiğin onca kelimenin titreşimlerini takip ediyorum. Kokunun arkasındayım, saç renginin peşinde. Sana yakın durabilmek için, kalabalık olsun diyorum bu şehir, daha kalabalık. İçim titriyor yine de, yakınlıkta korkular uyanıyor derinliklerimde, ellerimi saçlarına dokundurmamak için ceplerimde taşıyorum. Başımı eğiyorum öne sende kaybolmamak için. Ve hala kırmızı, burda debeleniyorum, içimdeki haykırışları, dalgananan kalbimi zor tutuyorum göğüs kafesimde. Bir dön bak diyorum, bir dönsen geriye. Ama yok, beni görme, korkarız o zaman ikimiz de. Çok mu yakın duruyorum, sağa kayıyorum hafif, gözlerim eflatun küpende. Kulağının kıvrımlarında uyumak istiyorum saçlarını serip üzerime. Evet, kırmızı hala, son 35 saniyeyi sayıyor ışıktaki saat. Sadece 35 saniye elini tutuversem, şu kalan saniyelerde yanında duruversem. Sokuluyorum sağ yanına, yanyanayız işte. Aklım sol yanımda ama gözlerim sağa çekiyor. Sağ tarafta bir fıskıyeden gökyüzüne sular fışkırıyor. Karşı kaldırımda bisikletler sahiplerini bekliyor, yukarıdaki yoldan otobüsler geçiyor peşisıra. Güzel geliyor yanında durmak, yakın olmak, yakıyor yanın, yanmak burada, bu şehirde, bu kaldırımda, yeşilin yanmasını beklerken sen, ben burda, hemen yanında, yanıyorum, yakıyorsun. Birazdan yeşil yanacak, son 5 saniye diyor sayaç, uzaktaki arabalar yavaşlıyor, koşup fıskıyenin altına atasım var kendimi. 3 haftadır peşinsıra ezberlediğim bu caddede, dumansız yangınlarımla eşlik ediyorum sana. Senin gözün yeşil ışıkta, kulağın sol yanında. Başını sallıyor, gülümsüyorsun, “Hımm, tabi” ler dökülüyor ağzından. “Evet ya, cumartesi kesin çıkalım” diyorsun, kulağım iyice kabarıyor, sesin uzaklaşıyor, gözlerim yola doğru kayıyor, kaldırınca başımı yeşili görüyorum, içimden okkalı bir küfür ediyorum, koşsam diyorum peşinden, “Nereye çıkıyorsunuz cumartesi” diye sorsam; soramam… Ayaklarım peşinden gidiyor yine, aramızda ışıklardan önceki 3 adımlık mesafe; başım yerde; ellerim her ihtimale karşı, cebimde…

Photo: Stockholm, Sweden 043 – Ciudad/City by Claudio.A r on Flickr