Depresif Günlük

Yine Yollara…

Aydın — Thu, 02 Jul 2009 09:16:49 +0000

Bir yaz daha geldi, uzun yollar serdi yine önüme. Öğleden sonra düşüyorum yollara. İstanbul, Bolu, Eskişehir ve belki sonra Bursa, Ayvalık ve İzmir. Yolları, yolculukları seviyorum aslında, ama her gidiş yine de ayrılmanın hüznüyle başlıyor, nereden ayrıldığım hiç farketmiyor. Zaten uzun aralarla dolan buralar uzun süre boş kalabilir ama “Ayakkabılarımın Altındaki Dünya” temalı fotoğraf blogum, ayağımın değdiği her yeni yerle büyüyecek. Takip etmek isteyenler Ground Under My Shoes adresine gidebilir veya RSS Beslemesini ekleyebilir.

16 yıl önce bugün çok acı bir şekilde hayatını kaybeden 33 aydınımızı anarak bu yazıya son veriyorum.

Görüşmek üzere…

So Long MJ…

Aydın — Sat, 27 Jun 2009 09:40:37 +0000

Gitmiş olabilir ama bitmiş olamaz…

Lionel Neykov – Freeze My Senses

Aydın — Tue, 23 Jun 2009 16:24:06 +0000

New York çıkışlı bir Indie şarkıcısı Lionel Neykov. Kendisini myspace’de şu sözlerle anlatmış:

7 yıl önce elime aldığım gitarı, bu zamandır hiç bırakmadım. Kısa süre önce de kendi şarkılarımı yapıp kaydetmeye başladım. Son 18 aydır “Songs of Want and Loss” isimli ilk albümümün çalışmalarıyla uğraşıyorum ve kendi çabalarımla yayınladığım bu albümün tanıtım çalışmaları için interneti kullanıyorum.

Gerçekten dinlenesi şarkıları olan Lionel’in Freeze My Senses videosunun üstüne bir de myspace veya garageband sayfasındaki I Need You şarkısını dinlemenizi şiddetle tavsiye ediyorum.

Note: A very special “thank you” goes to Grace Kelly again. Great to have you by my side…

Hukuk bunun için mi var?

Aydın — Tue, 23 Jun 2009 12:10:44 +0000

İnternet çok başına buyruk bir mecra, pek çok konuşan kafa mevcut: kimisi gerçekten dinlenesi cümleleriyle renk katarken diğer bir taraf gereksiz ve düşünülmeden döküldüğü belli cümlelerle ortalığı karıştırıyor. Fakat özgürlüğün aslı da bu değil midir zaten? Düşünce suçu gibi bir saçmalıktan sıyrılmaya çalışıyorken, yerli yersiz her düşündüğünü [belki de sanal ortamdaki anonimlikten de cesaret alarak] yazabilen insanlar da çoğalıyor. Bu başına buyruk mecrada her söyleneni gerçekten kale almak ne kadar gereksiz ve zaman kaybettirici bir eylem oysa. Eğer ki gerçekten vahim bir durum söz konusuysa neden bu durumu hemen orada yerinde bir müdahale ile çözmek yerine, salıncaktan indirilen çocuklar gibi ağlanmaya başlanıp, öğretmene şikâyet ediliyor anlamlandıramıyorum.
Kemal Kılıçdaroğlu, takip edebildiğim kadarıyla takdir ettiğim, beğendiğim bir siyasetçi. Fakat şurada okuduğum haberdeki yaklaşımı ile aklıma ağlayan ve şikâyet eden bir çocuk geliyor ister istemez. Tamam, facebook’ta kurulan grup hakaret içeriyor, bu gayet açık fakat bu grubu kuran birkaç densiz için hemen dilekçeler karalayıp mahkemelere koşmak, bu mekânın tamamını kapatmaya çalışmak ne kadar mantıklı acaba? Kahvede bir adam televizyonda sizi görüp küfür etse, tüm kahveyi kapatacak mısınız Sayın Kılıçdaroğlu? Biz bunu kaç keredir yaşıyoruz, bir video sebebiyle kapanan youtube hala açılmıyor. Zamanında kısa sürelerle ismi lazım değil kişi tarafından hem wordpress hem blogger engellenmişti. Facebookta yaşanan durum da daha önce pek çok kere yaşandı ve bildiğim kadarıyla facebook bu işi otomatiğe bağladı, belli bir şikâyet sayısına ulaşan gruplar otomatik olarak kapatılıyor [yanlış biliyorsam düzeltiniz]. Gerekiyorsa, bu sitenin yönetimiyle iletişime geçilerek bu grup sürekli olarak engellenebilir, grubu kuran kişiler hakkında detaylı bilgiler edinilebilir ve doğrudan suç işleyen kişiler cezalandırılabilir. Pire için yorgan yakılmalı mı, iki üç kişinin densizliğine her şahit olduğumuzda dilekçeler döşeyip mahkemelere mi koşalım, her küfür eden adam yüzünden kahveleri mi kapatalım, hukuk bunun için mi var?

Foto 6: Gelibolu’dan

Aydın — Wed, 17 Jun 2009 12:20:51 +0000

Gelibolu 57. Alay Şehitliği

Çanakkale’yi denizden geçemeyen İtilaf Devletleri’nin 25 Nisan 1915 günü Gelibolu Yarımadası’na ve Kumkale’ye asker çıkarmalarıyla Çanakkale kara savaşları başlamıştı. 25-26 Nisan 1915 tarihlerinde Arıburnu’nda karaya çıkıp Conkbayırı’nda ilerleyen çıkarma kuvvetleri, 19. Tümen K.Kur.Yb. Mustafa Kemal’in 25 Nisan günü verdiği “Ben size taarruz emretmiyorum, ölmeyi emrediyorum. Biz ölünceye kadar geçecek zaman zarfında yerimize başka kuvvetler ve komutanlar geçebilir” emrini uygulayan Türk birliklerince durduruldu. Bu birliklerden biri Yb.Hüseyin Avni Bey’in komutasındaki 57. Alay’dı. 57. Alay’ın başta komutanları olmak üzere 628 kişilik mevcudunun tamamı 25-28 Nisan 1915 tarihleri arasında şehit düştü.

Kaynak: http://www.canakkaleili.com/

Foto 5: My Twi

Aydın — Wed, 17 Jun 2009 12:07:42 +0000

Aylardan sonra ancak çekebildiğim fotoğrafıyla huzurlarınızda: kızıl şimşeğim ve ben…

O münzevi nerede?

Aydın — Tue, 16 Jun 2009 23:09:35 +0000

Öyle anlar oluyor ki, korkutuyor insanı kendi gibi hissettiren her şey. Önce yeminler ediliyor uçurumlara düşmemek, doruklarda gezmemek adına… Bir zaman sonra bir uçurum görünüyor cezbedici, yeni bir zirve baştan çıkarıcı… Ve bu kez tırmanmak kanatlanmakla, düşmek uçmakla eşdeğer. Eriyen buz dağları içerde, içine sımsıcak bir bahar doluyor, çiçekler ve kelebeklerle. Ve el değmemiş bir gelecek için keşfe çıkılıyor.

Bu el de nesi, bu gözler, bu saçların kokusu ne?

Kim bu sorular soran acemi?

Yeminler etmiş o münzevi şimdi nerede?

Said there’d be no going back
Promised myself I’d never be that sad
Maybe that’s why you’ve come along
To show me, it’s not always bad…

Picture by m-a-t-h-e-s

Song: Jem – Falling for you [unplugged]

Once

Aydın — Wed, 10 Jun 2009 17:07:22 +0000

Konser tadında bir film Once. Filmin açılış sahnesinde Glen’in söylediği harika şarkılardan birisi Say it to me now. Dinlenmekle yetinmemeli, izlenmeli.

IMDB burada.

Bir de şuradaki fragman/klip hali var ki tadından yenmez.

Tercüme ve Babylon

Aydın — Mon, 25 May 2009 20:03:27 +0000

Yıllar önce başladım çeviri yapmaya. Bir müddet gayet ciddi çevirilerle uğraştım ve ekonomik dengemi çeviri sayesinde sağladım. Çevirinin ne kadar zor ve zahmetli bir iş olduğunu, çevirmenin en iyi dostunun ise çok kapsamlı bir sözlük olduğunu o zamanlarda kavramıştım. İnternet üzerinde o zamanlar sadece Altavista servisi olan ve Türkçe’yi desteklemeyen Babelfish vardı (ki şimdi bir Yahoo! servisi olarak hayatına devam etmekte), daha sonra Google Translate çıktı meydana (ki kısa süre öncesine kadar o da Türkçe desteğine sahip değildi). Düşük seviye MTU, Redhouse, vb. sözlükler bir yerden sonra çeviriye yardımcı olmadığı gibi, zamanın da boşa harcanmasına sebep olmaya başlayınca, kapsamlı elektronik sözlük arayışına girdiğim bir dönemde Babylon ile tanıştım. O günden beri ise Babylon, elimin altındaki en büyük yardımcım oldu.

Neden Babylon?

Babylon, bilindik sözlüklerin çok dışında bir yapıya sahip. Aslında Babylon, içini pek çok değişik sözlükle şenlendirebileceğimiz bir kabuk yazılım. Yazılım ile birlikte gelen genel sözlük gayet başarılı olsa da, sadece ücretsiz sözlükler veritabanından indirip Babylon’a ekleyebileceğiniz sözlüklerle, kelime dağarcığı açısından şu anda piyasadaki tüm sözlüklerde bulunanlardan daha geniş bir hazineye sahip olabilirsiniz. Üstelik bu ücretsiz sözlükler [Askeri, Bilişim, Medikal, Hukuk vb. gibi] terminolojik olarak da ayrıldığı için, aradığınız kelimenin tam karşılığını bulmanızı inanılmaz kolaylaştırmakta.
Babylon’u vazgeçilmez yapan bir diğer özellik ise kullanım kolaylığı. Babylon kullanıyorsanız, bir kelimenin anlamını bulmanız için kelimeyi yazmanıza gerek yok. Anlamını bulmak istediğiniz kelimenin üzerine gelip CTRL ile farenizin sağ tuşuna aynı anda bastığınızda, Babylon ekranı karşınıza kelimenin anlamlarını getirecek. Hatta bununla kalmayıp, 7. Versiyonu ile eklediği çeviri özelliği ile aradığınız kelimenin etrafındaki metni çevirmeye çalışacak.

Yıllarca ses çıkarmadan kullandıktan sonra, neden şimdi bu yazıyı yazıyorum?

Hemen sağ tarafta da görebileceğiniz gibi, Babylon, Outreach Program ismini verdiği bir program başlattı. Program ilk önce beni sloganı ile etkilemiş bulunuyor. Yıllardır, pek çok programın tanıtımındaki “En iyi sözlük bizimkisi”, “En iyi çeviriyi bizim yazılımımız yapar” gibi piyasadaki pazarlama tekniklerinin tersine Babylon, “Hiçbir yazılım, profesyonel çevirmenlerin çevirilerinin eline su dökemez” temalı bir sloganla çıkmış yola. İstekleri, yazılımlarının profesyonellerce değerlendirilmesi ve çevirmenlere ne derece yardımcı olabildiğini gerçek ağızlardan duymak. Üstelik, bu konuda istekli olan çevirmenlere 1 yıl bedava lisans vererek, sınırsız deneme yapmalarını sağlıyorlar. Şu anda sadece Outreach Program for Translators başlamış durumda fakat kısa süre içerisinde Babylon Outreach Program for Language Educators [sanırım bu kategoriye de giriyorum] ve Babylon Outreach Program for Academicians/Universities programlarının da başlatılacağı duyurulmuş Babylon blogunda.
2 hafta kadar önce başvurduğum programda, benimle çok yakından ilgilenen Silvio’yu uzun süre soru yağmuruna tuttuktan ve bir süre e-mailleştikten sonra, bugün ben de Türkçe’ye çevirdiğim sloganı yan tarafa ekledim ve ekledikten birkaç saat sonra da 1 yıllık bedava lisansım yine bizzat Silvio tarafından gönderildi. Bu tanıtımı ise yazmaya mecbur olduğum için değil, Babylon’u yıllardır garip şekillerde kullandıktan sonra üzerine böyle bir de hediye aldığım için bir gönül borcu babında kaleme alıyorum. Aranızda, programa kayıt olmak isteyenler var ise; bu adrese e-mail adresinizi bırakarak size dönmelerini beklemeniz ve tek şartları olan bağlantıyı vermeniz yeterli.

Nokta

Aydın — Sun, 24 May 2009 20:15:49 +0000

Sen hem vardın, hem yoktun. İçimi kavuran acı oldun bir yandan sular serperken yaktığın ateşlere. Her gelişinde gecelerim güne döndü, her gidişinde günlerim geceye; hiç söyleyemedim. Bilmediğim şeyleri hissettim, hayal bile edemediğim, o zamana kadar bir adım bile yaklaşmadığım dünyaların kokularını çektim içime derin derin, kaybetmekten korkarak. Hep mutlu idim, bütün evrene seslendim “dokunmayın bana, mutluyum” diye. Kimsecikler bir şey demedi, bahar geldi, baharla birlikte bekledik, sabrettik. Zaman hiç durmadı bu arada; hayatım eşlik etti zamana, senin hayalinle daha da zenginleşerek. Yine de bilmedin tüm bunları, ben bekledim sabır, mutluluk ve uykusuzlukla. Ve inanmak istedin sen de. Korkunun mutluluğa hükmetmeye çalıştığı bir dünya çıktı karşımıza önce. Biraz tökezledik, göremedik nerede olduğumuzu. Geçmişteki acılarının hayaletleri rahat bırakmadı seni, gelecek günlere baktıkça tedirgin oldum ben. Ve korku galip oldu, ikimizin de yenildiği bu ilk savaşta. Hissettiklerimi sıkı sıkı tuttum ellerimde, artık hissetmek ve bilmek aynı şey oldu benim için.Ve sen de istemedin kaybolmayı yeni yeni kurmaya başladığımız bu dünyada. Korkuya meydan okudukça daha çok bağlandık birbirimize, birlikte daha güçlü olduk, kendi hükümdarlığımızı kurduk.
Ve şimdi; bu yeni dünyada beni hiç bırakmayan mutlulukla dolaşıyorum. Sevgim iki büklüm bıraksa bile beni, keyifle taşıyorum onu. Bahar etrafımda değil artık içimde, hiç gitmeyecek gibi yerleşti çiçekleriyle. Yağmurlarını da getirmeyi unutmamış, bazen bu yağmurlar yüzünden gökyüzü kararsa da sonrasında gelen tazelik her şeye değiyor. Küçük bir çocuk gibi olan bitene hayret ediyorum her seferinde, ayaklarım yere basmıyor, basmasın ne çıkar diyorum, önümde uzanan her şeyi görüyorum işte. Sen varsın, ben varım bu dünyada, başka hiç kimseyi kabul etmiyorum, hatta umursamıyorum yanlış olsa bile. Sadece bir tek şeyden şikayet ediyorum; günlerle birlikte büyüyen özlem. Beni bile susturacak kadar somutlaşıyor bazen, izin vermesem de oturuyor yanımda, sabrım dayanamıyor özlemine, ben biliyorum, bir tek ben biliyorum ve bildiğimle kalıyorum…
Yine de mutluyum işte; sesin kalmıyor en azından oralarda, geliyor kahkahalarınla beraber. Sesin artık benim ışığım oluyor, beni derinlerden tutup çıkartıyor, ben sesine sarılıp uyuyorum, ve sesin elin oluyor, gözlerin, saçların ama en çok yüzün oluyor…

–>

DG, 100. yazısında, bir konuk yazarı ağırlıyor. Teşekkürler Grace Kelly.