Το απόγευμα σε ένα μικρό αυτοκίνητο, το βράδυ σε ένα ψηλό μπαλκόνι, τα ξημερώματα σε ένα διαμέρισμα στα Εξάρχεια, βγάλαμε τις εμμονές μας και τις δείξαμε με το δάχτυλο.

Γιατί τώρα – που κάναμε και φτιάξαμε και έχουμε να δείξουμε δυο τρία πράγματα δικά μας σε ανθρώπους . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Το απόγευμα σε ένα μικρό αυτοκίνητο, το βράδυ σε ένα ψηλό μπαλκόνι, τα ξημερώματα σε ένα διαμέρισμα στα Εξάρχεια, βγάλαμε τις εμμονές μας και τις δείξαμε με το δάχτυλο.

Γιατί τώρα – που κάναμε και φτιάξαμε και έχουμε να δείξουμε δυο τρία πράγματα δικά μας σε ανθρώπους που αγαπάμε – οι εμμονές μας φαίνονται και τις βλέπουν και οι φίλοι.

Νοσταλγία.

Βία.

Έρωτας (παρελθοντικός).

Έλεγχος.

Μοναξιά.

Και θα μετρήσουμε τις μέρες και τα έργα μας, όσο και όταν βρισκόμαστε με δυο γουλιές οινόπνευμα και τα αποτσίγαρα να μη χωράνε στο τασάκι.

Και θα μεγαλώνουμε.

Και θα έρθει η ώρα να παραδεχτούμε ότι κάθε φορά, κάθε μας ιστορία, κάθε μας χορογραφία, κάθε μας μικρό αφήγημα, ΛΕΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΑΓΜΑ.

Θα έρθει η ώρα τελικά, που τις εμμονές τις δικές μας – και των φίλων – μπορούμε να παραδεχτούμε ότι τις αγαπάμε.

——————————–
Στους φίλους της Αθήνας που ζούνε και (με) θυμούνται και επιμένουν. 

Και που λες (γιατί μου λέγανε πάντα οι καθηγητάδες ότι δεν ξεκινάμε έτσι παράγραφο αλλά τους κανόνες τούς τους ξέχασα στο ταρατσάκι) δεν υπάρχει . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Και που λες (γιατί μου λέγανε πάντα οι καθηγητάδες ότι δεν ξεκινάμε έτσι παράγραφο αλλά τους κανόνες τούς τους ξέχασα στο ταρατσάκι) δεν υπάρχει σενάριο που να κερδίζεις σε όλα τα σημεία.

Μερικές βραδιές έχασα, μερικές κέρδισα.

Το βράδυ στο Νησί (ένα είναι το Νησί), που διαβάσαμε γράμματα, που θυμηθήκαμε παλιές ιστορίες, που κλάψαμε από τα γέλια, που γύρισα με τα παπούτσια στο χέρι και τα πέλματα γυμνά στις πλάκες, που κοιμήθηκα με τα ρούχα αφού χάζεψα από το παράθυρο την πλάση ν’ανασαίνει λίγο πριν το ξημέρωμα. Ήμουν εκεί.

Το βράδυ που πήγες στη συναυλία, με τα μαλλιά πιασμένα πίσω και τούφες να πέφτουν στα μάτια σου, με μπύρα στο χέρι κι ένα φθαρμένο δέρμα μαύρο δεμένο στον καρπό, με συμφοιτητές γύρω γύρω, με βούισμα στ’αυτιά. Δεν ήμουν εκεί.

Το βράδυ που περπατήσαμε δίπλα στο κανάλι – ο Κρόμγουελ περνούσε βιαστικός απέναντι – και χάσαμε το δρόμο, που γελούσαμε με τις μικρές ιστορίες που βρήκαμε στην πόλη, που ανοίξαμε τα παράθυρα για να μπει το νερό στο σπίτι, που μια μικρή ζωή ήρθε και στρογγυλοκάθησε στο χαλί και δεν έλεγε να φύγει. Ήμουν εκεί.

Το βράδυ που επέστρεψες στο σπίτι μόνος υπεύθυνος, που άνοιξε ο γκρεμός και κοίταξες το χάσμα, που το κλάμα ήταν βουβό, που έφτασε το πρωί και αυτός που μπήκε στο σπίτι δεν ξαναφάνηκε, μόνο είδαμε έναν άλλον. Δεν ήμουν εκεί.

Το βράδυ που πήρα το αυτοκίνητο και πήγα στον Λυκαβηττό – γιατί πού αλλού μπορείς να πας τις θολές τις νύχτες της Αθήνας; – που η ζέστη ήταν μόνο μυρωδιά από άσφαλτο και σκόνη, που μπροστά μου ήταν μια πόλη μικρή και τρυφερή και παραδόπιστη, που είπα αντίο. Ήμουν εκεί.

Το βράδυ που κοίταξες απέντανι τα φώτα, που κάθησες στην ταράτσα και έμεινε ένα κενό να το ατενίζεις, που έμειναν τα μηνύματα αναπάντητα, που έπρεπε να ξεχάσεις παρουσίες και να φτιάξεις μικρά φαντάσματα για να βγει και η αυριανή μέρα. Δεν ήμουν εκεί.

Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι όσο μεγαλώνω δεν ξέρω πότε κέρδισα και πότε έχασα. Όταν ήμουν εκεί; Ή όταν δεν ήμουν;

Άκου πώς έγινε.

Είναι καλοκαίρι (κάπως γίνεται και είναι πάντα καλοκαίρι).

Και φοράει ένα φόρεμα μακρύ, να σέρνεται και λίγο.

Και περπατάει ξυπόλητη (πάλι κάπως γίνεται και ειναι πάντα ξυπόλητη). Να νιώθει στα πέλματα της το ξύλο, την άμμο που έχει μείνει από όλη την ημέρα, . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Άκου πώς έγινε.

Είναι καλοκαίρι (κάπως γίνεται και είναι πάντα καλοκαίρι).

Και φοράει ένα φόρεμα μακρύ, να σέρνεται και λίγο.

Και περπατάει ξυπόλητη (πάλι κάπως γίνεται και ειναι πάντα ξυπόλητη). Να νιώθει στα πέλματα της το ξύλο, την άμμο που έχει μείνει από όλη την ημέρα, που έχει κολλήσει στο δάπεδο, που θα ξεπλυθεί κάπου το Σεπτέμβρη, αλλά ο Σεπτέμβρης είναι μακριά.

Εκεί. Στο μπαρ. Από αυτά που λέγαμε παλιά lounge.

Είναι που λες από αυτές τις βραδιές που ανασαίνει η πλάση. Μετά από μέρες ζεστές, τσουρουφλιστές (έτσι λέγονται), που τις περνάς στην άμμο και στο αλάτι. Αφού έχεις λούσει τα μαλλιά σου και κάτι από τη θάλασσα κολλάει πάνω τους και τα κατσαρώνει.

Και που λες, κάθεται στον καναπέ με τους άλλους και γελάει. Γιατί της είπαν κάτι αστείο. Γιατί της είπαν κάτι έξυπνο. Γιατί μπορεί. Γελάει και παίρνει το γέλιο της η θάλασσα και το φέρνει μέχρι την ακτή που πλέκουν με φύκια τα μαλλιά τους οι γοργόνες.

Έτσι κάπως.

Για την ευτυχία.

Για τα τραγούδια.

Για τα καλοκαίρια που της στέλνουν με τις μουσικές οι φίλοι.

Τελευταία διαβάζω και ακούω για μια όμορφη Ελλάδα πριν την κρίση, για το όνειρο μιας όμορφης Ελλάδας μετά την κρίση. Κι αν ακόμα διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για το δεύτερο, ξέρω *σίγουρα* ότι το πρώτο δεν υπήρξε ποτέ.

Οι καιροί είναι δύσκολοι.

Μέχρι και . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Τελευταία διαβάζω και ακούω για μια όμορφη Ελλάδα πριν την κρίση, για το όνειρο μιας όμορφης Ελλάδας μετά την κρίση. Κι αν ακόμα διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για το δεύτερο, ξέρω *σίγουρα* ότι το πρώτο δεν υπήρξε ποτέ.

Οι καιροί είναι δύσκολοι.

Μέχρι και η εφημερίδα Guardian το έχει πάρει χαμπάρι (αν και είναι από τις πιο ευαίσθητες στα θέματα της Ελλάδας).

Λόγω των αναρτήσεων μου για την Αγγλία, το βλέπω κι εγώ πολύ έντονα. Οι ερωτήσεις που παίρνω εδώ και δυο-τρία χρόνια τουλάχιστον δεν είναι από φοιτητές όπως παλιά, είναι από ένα σωρό ανθρώπους που αντιμετωπίζουν το αδιέξοδο της Ελληνικής ανεργίας.

Το βλέπουμε και στην κοινότητα στο Λονδίνο. Οι νέοι είναι πολλοί, ένα ετερόκλητο πλήθος από ανθρώπους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα για να επιβιώσουν.

Βοηθάμε όλοι, όσο μπορούμε. Με συμβουλές, με ιδέες, έστω με ένα τηλέφωνο για καφέ, κάνουμε ό,τι μπορούμε. Όχι επειδή έχει αλλάξει κάτι. Αλλά επειδή είναι ρόδα και γυρίζει – κάποιος μας βοήθησε όταν ήρθαμε, κάποιον θα βοηθήσουμε όταν θα έρθει.

Μέσα από τα πράγματα που διαβάζω και ακούω υπάρχει και κάτι που μου προκαλεί μεγάλη έκπληξη. Η πεποίθηση ότι η Ελλάδα πριν την κρίση δεν έδιωχνε τα παιδιά της και ότι μετά την κρίση τα παιδιά αυτά θα επιστρέψουν. Επειδή δεν έχω τη γυάλινη σφαίρα, μου είναι δύσκολο να αμφισβητήσω το δεύτερο (επέτρεψε μου να είμαι πολύ επιφυλακτική βέβαια, λόγω εμπειρίας).

Το πρώτο όμως γνωρίζω ότι δεν είναι αλήθεια. Όχι πως η κατάσταση δεν ήταν καλύτερη για πάρα πολύ κόσμο. Ήταν όμως πλασματικά καλύτερη για αρκετούς από εμάς.

Έφυγα το 2002. Δεν προέβλεψα την κρίση. Ένιωσα όμως (γιατί νοίκιαζα διαμέρισμα και πλήρωνα φόρους και δούλευα) τα βασικά προβλήματα της χώρας. Τη γραφειοκρατία, την έλλειψη αξιοκρατίας, το πόσο μικρή είναι η αγορά, το πόσο λίγα πράγματα προσέφερε για εκπαίδευση και επιμόρφωση. Ένιωσα το πελατειακό κράτος, τον παραλογισμό των δημόσιων υπηρεσιών. Ένιωσα ακόμα την έλλειψη ευκαιριών και την ασφυξία του να ζεις σε μια χώρα που δεν έχει κανένα international outlook που λένε και στο χωριό μου. Όταν αυτά πολύ πριν την κρίση.

Δεν είχε καλά πράγματα η Ελλάδα; Ένα σωρό. Την οικογένεια, τους φίλους, τα χαμηλά νοίκια, τις βραδιές στα Εξάρχεια, τις μουσικές στο Γκάζι… κι ένα σωρό άλλα. Που ξέρεις, αναλόγως τί προσπαθείς να κάνεις με τη ζωή σου, μπορεί να μη σου φτάνουν. Εμένα πάντως, δε μου έφταναν.

Με στεναχωρεί όταν βλέπω φίλους νέους στο εξωτερικό να μην αντέχουν – όχι λόγω του οικονομικού και των δυσκολιών του εξωτερικού. Αλλά κυρίως λόγω μιας περίεργης νοσταλγίας για μια χώρα του παρελθόντος. Και νομίζω ότι φυλακίζονται σε μία ιδέα. Γίνονται λίγο σαν τις παλιές παροικιακές κοινότητες που πίστευαν το 1990 ότι η Ελλάδα είχε ακόμα χωμάτινους δρόμους και παρθένες νύφες.  Δεν ξέρω δηλαδή αν οι “καλύτερες εποχές” στα οικονομικά, προσδίδουν μια πατίνα πλασματικής τελειότητας σε μια εποχή που – όπως και να το κάνουμε – τα πράγματα δεν ήταν τέλεια.

Μετά από τόσα χρόνια στο εξωτερικό, μετά από τόσες συζητήσεις και ανθρώπους και καταστάσεις ξέρω ότι η νοσταλγία πονάει. Αυτό που δεν πονάει, αυτό που επιτρέπει σε μένα να προχωράω και να πηγαίνω μπροστά και να είμαι ευτυχισμένη είναι η ψυχρή ανάλυση των δικών μου εμπειριών. Δυο λίστες αν θέλεις.

Στη μία τα πράγματα που δεν μπορούσα να ανεχτώ στην Ελλάδα.

Στην άλλη τα πράγματα που αγαπούσα στην Ελλάδα.

Η πρώτη ήταν πάντα πιο μεγάλη.

Μπορεί να αλλάξει αυτό κάποτε; Μπορεί.

Εν τω μεταξύ όμως, φτου ξελευτερία πουτάνα νοσταλγία.

Πηγή: http://www.tainiothiki.gr/v2/filmography/view/1/1497/

Το Σάββατο είχαμε πάει στην Όπερα (τέτΧιοι ειμαστάνε) και είδαμε L’elisir d’amore. Έχω και λεπτομερή . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Πηγή: http://www.tainiothiki.gr/v2/filmography/view/1/1497/

Το Σάββατο είχαμε πάει στην Όπερα (τέτΧιοι ειμαστάνε) και είδαμε L’elisir d’amore. Έχω και λεπτομερή κουτσομπολιά εδώ.

Κάποια στιγμή λοιπόν, αριβάρουν τα νέα ότι πέθανε ο θείος του πρωταγωνιστή και τον κληρονόμησε.

Και όσο το κοινό γελάει και χειροκροτάει, εγώ χοροπηδάω στη θέση μου, χτυπάω παλαμάκια και τραγουδάω: Πέθανε ο θείος, πέθανε ο θείος!

Είμαι ήδη δύο μήνες εδώ, μήνες που κάποιες στιγμές έμοιασαν με δύο χρόνια και άλλες με δύο μέρες. Έχοντας αφήσει τους δύο αγαπημένους μου ανθρώπους πίσω για να έρθω μόνος να προετοιμάσω το έδαφος, τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα αλλά το πλάνο μοιάζει να πηγαίνει καλά. Τώρα, . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]> Το αγαπημένο μας ταλαντούχο πλάσμα ήρθε στη Λόντρα.

Είμαι ήδη δύο μήνες εδώ, μήνες που κάποιες στιγμές έμοιασαν με δύο χρόνια και άλλες με δύο μέρες. Έχοντας αφήσει τους δύο αγαπημένους μου ανθρώπους πίσω για να έρθω μόνος να προετοιμάσω το έδαφος, τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα αλλά το πλάνο μοιάζει να πηγαίνει καλά. Τώρα, από ένα δωμάτιο στο Kilburn, κάνω ένα μικρό απολογισμό.

Έχει κι άλλο.

Σχόλια εκεί.

Η γιαγιά Θεοδώρα, που μας άφησε δραματικά πριν λίγο καιρό, δεν είχε κάποια ιδιαίτερη προτίμηση στα λούσα. Μάλλον ο παππούς ήταν (και παραμένει) ο κοκέτης της οικογένειας, με το γιλέκο, με το σακάκι, με το καλογυαλισμένο παπούτσι και με τη . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Η γιαγιά Θεοδώρα, που μας άφησε δραματικά πριν λίγο καιρό, δεν είχε κάποια ιδιαίτερη προτίμηση στα λούσα. Μάλλον ο παππούς ήταν (και παραμένει) ο κοκέτης της οικογένειας, με το γιλέκο, με το σακάκι, με το καλογυαλισμένο παπούτσι και με τη μπριγιαντίνη στα μαλλιά. Η γιαγιά Θεοδώρα – έτσι όπως της θυμάμαι – ήταν μάλλον της σχολής “κόβω τα μαλλιά μου μόνη μου, βάζω και λίγο Μυρτώ, κι έξω από την πόρτα”. Όχι πως δεν ήταν περιποιημένη, μια χαρά ντυνόταν, αλλά κοκέτα δεν την έλεγες.

Πριν λίγα χρόνια, βρεθήκαμε στο χωριό και γύρευε τώρα πώς έγινε, έβαλα τη γιαγιά και τον παππού να μας πούνε την ιστορία της γνωριμίας τους. Όποτε σκέφτομαι εκείνο το απόγευμα (δεν αντέχω να δω το βίντεο που τραβήξαμε γιατί είναι πρόσφατος ο θάνατος της γιαγιάς), σκέφτομαι επίσης ότι μεγαλώνουμε και γινόμαστε άλλοι και άντε να πείσουμε αύριο μεθαύριο τα εγγόνια μας ότι κάποτε είμασταν κι εμείς αθάνατοι και νέοι και ερωτευμένοι.

Με τον παππού δεν το έχω αυτό το πρόβλημα για δύο λόγους. Πρώτον παραμένει ροκ και πολύ μπροστά από την εποχή του (ναι, είναι μπροστά ακόμα και από τη σημερινή εποχή). Δεύτερον επιβιώνουν φανερές (και μερικές κρυφές) ιστορίες από τα νιάτα του που όσο και να τους βγάλεις την υπερβολή, πάλι θαυμαστές παραμένουν. Ο άνθρωπος είναι μύθος και θρύλος.

Η γιαγιά αποτελούσε μεγαλύτερο πρόβλημα. Πρώτον δεν ήταν ποτέ ροκ. Ήταν ΓΙΑΓΙΑ και ΜΑΝΑ. Απλά πράγματα, μπορεί να ήταν και άλλα στα νιάτα της όμως εγώ έτσι τη γνώρισα. Δεύτερον δεν ήξερα πολλές ιστορίες της (φανερές ή κρυφές) που να μου έδιναν μια κάποια ιδέα του τί νέα γυναίκα ήταν.

Μία τέτοια ιστορία άκουσα όταν μου είπαν η γιαγιά και ο παππούς για τη γνωριμία τους. Η γιαγιά δεν ήταν απλά πεισματάρα αλλά 19 χρονών νιάνιαρο ήταν τόσο σίγουρη για το ποιο ήταν το σωστό και δεν άφησε τον θαραλλέο και ωραιότατο νέο (που έγινε άντρας της μετά) να κάνει του κεφαλιού του. Ιστορία για μια άλλη φορά.

Ένα πράγμα όμως που με πείθει ότι η γιαγιά ήταν και νέα, και αθάνατη και ερωτευμένη είναι το φόρεμα της. Το οικογενειακόν κειμήλιο τούτο είναι από το 1956, δώρο του παππού προς την νεαρά νύφη, ραμμένο στα μέτρα της, από μπροκάρ που γύρευε πού το πέτυχε. Όχι ετοιματζίδικο και βλακείες, κανονικό φόρεμα που πήγαινες στη μοδίστρα για πρόβες. Στην οικογένεια μπορεί να μην μας έμειναν άλλες αντίκες, μας έμεινε όμως το φόρεμα της γιαγιάς, που το φόρεσε η μαμά Δέσποινα και μετά πέρασε σε μένα.

Τις προάλλες που το φόρεσα για να πάμε να δούμε Μανόν (ναι, έχω και κουτσομπολιά από αυτό) μπήκα πάλι στις ίδιες σκέψεις. Ποια ήταν τελικά αυτή η γιαγιά που έφτιαχνε φέτες ψωμί με μερέντα και έβγαζε την πέτσα από το αγελαδινό γάλα για να το πιούμε;

Και μετά θυμήθηκα ότι σε όποιο γάμο και να πηγαίναμε πάντα ζητούσε ένα βαλς για να το χορέψει με τον παππού. Αναρωτιέμαι αν την ώρα που την στροβίλιζε ο παππούς στην πίστα, ήταν στο μυαλό της είκοσι χρονών, με μακριά κοτσίδα, με δέρμα κατάλευκο, αν ήταν βέβαιη ότι φορούσε το μπροκάρ φόρεμα και ανέμιζε η μπόλικη φούστα σε κάθε στροφή.

Στην Αθήνα, με θυμούνται (και με γνωρίζουν) σε πολλαπλά επίπεδα. Άμα το σκεφτείς, κυκλοφορούν δυο τρεις εκδοχές μου ελεύθερες κάθε φορά που είμαι εκεί.

Τις βραδιές του Πειραιά είμαι κολλημένη στο 1996 με 1997 γιατί εκεί με θυμούνται. Τις βραδιές της Αθήνας είμαι κολλημένη . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Στην Αθήνα, με θυμούνται (και με γνωρίζουν) σε πολλαπλά επίπεδα. Άμα το σκεφτείς, κυκλοφορούν δυο τρεις εκδοχές μου ελεύθερες κάθε φορά που είμαι εκεί.

Τις βραδιές του Πειραιά είμαι κολλημένη στο 1996 με 1997 γιατί εκεί με θυμούνται. Τις βραδιές της Αθήνας είμαι κολλημένη στο 2000 – 2001 γιατί τότε αγάπησα την πόλη και τα στενά του κέντρου. Τις ημέρες, κυκλοφορώ εγώ. Του 2014. Εκτός κι αν πετύχω κάποιον φίλο που έχω χρόνια να δω και ξαναγίνω στο βλέμμα του όσο ήμουν την τελευταία φορά που τα είπαμε.

Δεν το εξηγώ πολύ καλά.

Τέλος πάντων, στην Αθήνα γίνεται το εξής: Πάει το τώρα μου και κάνει μια βόλτα στο χτες μου.

Πού και πού – όπως έγινε αυτή τη φορά – παίρνουμε φόρα από το χτες και φτιάχνουμε το αύριο. Στεριώνουμε με παλιές ιστορίες από τη θάλασσα, θυμόμαστε βραδιές στο κέντρο, χρωματιζόμαστε με διακοπές από τα παλιά και πάμε και βοηθάμε τους ανθρώπους που αγαπάμε να στήσουν το επόμενο βήμα στη ζωή τους. Ό,τι και να το πεις, λίγο πάντως δεν το λες.

Πού και πού – όπως έγινε αυτή τη φορά – γερνάμε στα μάτια των άλλων. Το βλέπω στις ερωτήσεις και τις συμβουλές τους – σφυρίζοντας αδιάφορα ότι τάχα δεν άκουσα.

Πού και πού – όπως έγινε αυτή τη φορά – δημιουργείται μια μικρή χωροχρονική φούσκα σε μία βραδιά, πέφτουν τα τσίπουρα βροχή κι η Αθήνα φωτίζει τους δρόμους της ξημερώματα μόνο για μας.

Πού και πού – όπως γίνεται κάθε φορά στην Αθήνα για μένα – ένα ταξίδι γίνεται μια μικρή πυξίδα.

Συνήθως στις αναρτήσεις μου για την μετακίνηση στην Αγγλία, αναφέρομαι σε ανθρώπους που έρχονται να δουλέψουν. Αυτό συμβαίνει επειδή γράφω για τις δικές μου εμπειρίες και τα πράγματα που γνωρίζω. Σπούδασα κι εγώ στη Βρετανία αλλά επειδή δούλευα από την αρχή (fun times) είχα . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Συνήθως στις αναρτήσεις μου για την μετακίνηση στην Αγγλία, αναφέρομαι σε ανθρώπους που έρχονται να δουλέψουν. Αυτό συμβαίνει επειδή γράφω για τις δικές μου εμπειρίες και τα πράγματα που γνωρίζω. Σπούδασα κι εγώ στη Βρετανία αλλά επειδή δούλευα από την αρχή (fun times) είχα και άλλα θέματα. Τελευταία όμως λαμβάνω αρκετές ερωτήσεις από ανήσυχους φοιτητές οι οποίοι έχουν τα γνωστά και αναμενόμενα προβλήματα. Γιατί είναι ψάρια.

Δεν στο λέω υποτιμητικά αγαπημένο μου ψάρι. Όλοι περάσαμε από το στάδιο του ψαριού. Εσύ όμως έχεις και κάποια άλλα ιδιαίτερα θέματα. Ή που είσαι πιπινάκι και φεύγεις πρώτη φορά από το σπίτι, ή που ήρθες για μεταπτυχιακό και θα πάθεις κάτι από σοκ με το πώς λειτουργούν τα Πανεπιστήμια εδώ. Τους Διδακτορικούς δεν σας αναλαμβάνω, μεγάλοι άνθρωποι είστε και ακαδημαϊκοί πολίτες, οι άλλες αναρτήσεις μάλλον σας καλύπτουν.

Ξέρω ότι υπάρχει περίπτωση να νομίζεις ότι τώρα πας να πιεις Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς, σνιφ – λυγμ – κλαψ, όπως στο τιτανοτεράστιο άσμα παρακάτω. Ο στίχος είναι μεστός από νόημα.

Όχι όμως αγαπημένο μου φοιτητάκι. Δε θα κλαις σαν το μετανάστη του ’50 που είχε στη διάθεση του μόνο ένα γράμμα το τέρμινο και επέστρεφε στην Ελλάδα… ποτέ. Είσαι ελίτ, νέος, ωραίος και τολμηρός. Λίγα λόγια που λες, όπως πάντα από την προσωπική μου εμπειρία, και ελπίζω να σου φανούν χρήσιμα. Προσθήκες, γκρίνιες, ιδέες στα σχόλια που είναι πάντα ευπρόσδεκτα.

Αυτό το attitude που λένε και στο (νέο) χωριό σου

Ο τρόπος που βλέπεις την μετακίνηση σου στην Αγγλία για σπουδές μετράει. Ορίζει τη συμπεριφορά σου. Και η συμπεριφορά σου μπορεί να σου κάνει τις σπουδές στην Αγγλία έναν μικρό εφιάλτη ή μια όμορφη εμπειρία. Πριν φύγεις από την Ελλάδα κάτσε και βάλτα κάτω. Γιατί πας; Πώς το διάλεξες; Ποιος σου έγραψε την αίτηση; (έλα τώρα, μεταξύ μας). Τη διάβασες πριν τη στείλεις; Γενικά, όσοι ήρθαν τυχαία (ήθελε η μάνα μου, κάτι έπρεπε να κάνω κλπ.) δυσκολεύονται πάρα πολύ στην αρχή. Τέλος πάντων, ήθελες δεν ήθελες τώρα θα πας Αγγλία (ή Ουαλία ή Σκωτία ή Βόρειο Ιρλανδία) οπότε απόλαυσε το. Η θετική συμπεριφορά, η όρεξη, το ανοιχτό μυαλό, όλα αυτά θα σε βοηθήσουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ τους πρώτους μήνες.

Ενημερώσου και προετοιμάσου

Ξεκινάω λίγο ανάποδα. Όσο και να ενημερωθείς ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΙΔΕΑ πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα. Στην αρχή θα περιφέρεσαι σα χαζό. ΜΗΝ ΠΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ του κλασσικού Ελληναρά που από το κόμπλεξ του τα βλέπει όλα ηλίθια, χαζά και άσχημα φτιαγμένα. (Βλέπε αυτό που λέγαμε για το attitude) παραπάνω. Ενημερώσου από την αρχή.

• Διάβασε προσεκτικά όλες τις πληροφορίες από το Πανεπιστήμιο σου και ό,τι υλικό υπάρχει online για αυτό
• Προ-ετοιμάσου για τα μαθήματα σου, ΕΙΔΙΚΑ αν σου στείλουν Course Syllabus (θα με ευγνωμονείς αργότερα)
• ψάξε online όλες τις πληροφορίες του student union του Πανεπιστημίου σου. Αν ανησυχείς για οτιδήποτε, κλείσε ραντεβού με τον student welfare officer

Σημείωνε: Τα Πανεπιστήμια εδώ έχουν Student Union. (Σημειώνω ότι δεν υπάρχουν πολιτικές νεολαίες και δεν πρέπει να πηδήξεις κάποιον από παράταξη για να πάρεις πάσο). Αναλόγως το Πανεπιστήμιο το Union έχει κάποιο καφέ/ εστιατόριο, ένα μικρό κατάστημα, ίσως γυμναστήριο, υπηρεσίες για τους φοιτητές, διάφορες κοινότητες και ίσως εφημερίδα. Ψάξε, χώσου, οργανώσου. Μπορεί να βρεις και κάποια part time δουλειά για να καλύπτεις κάποια έξοδα σου μέσω του Union.

• Να είσαι έτοιμος για το πού θα μείνεις (αν θα πας στην εστία) ή το πώς θα βρεις σπίτι. Μίλα οπωσδήποτε με το Student Accommodation Office του Πανεπιστημίου σου που οφείλει να σε βοηθήσει.
• Ψάξε online και μάθε πληροφορίες για την πόλη που θα μείνεις, πώς θα φτάσεις εκεί και πώς θα πας στο Πανεπιστήμιο την πρώτη μέρα.
• Έχε μαζί σου χρήματα. Βάλτα κάτω να ξέρεις πόσα χρειάζεσαι.
• Μάζεψε τα χαρτιά σου (ταυτότητα, διαβατήρια, ό,τι αποδεικτικά σου έχουν πει ότι θα χρειαστείς.
• Πάρε πιο ζεστά ρούχα από αυτά που νομίζεις ότι θα χρειαστείς.
• Πάρε πολλές κάλτσες και σώβρακα. Ειλικρινά. Την παλεύεις να βάλεις τζιν δεύτερη φορά (και τρίτη άμα λάχει) αλλά όχι κάλτσες.

Ένα πολύ σημαντικό να αναφέρω είναι ότι ΔΕΝ ΠΑΣ ΣΤΗ ΜΑΥΡΗ ΗΠΕΙΡΟ ΝΑ ΣΠΑΣ ΠΕΤΡΕΣ. Έλεος. Ναι στα δυο ξύδια με τους κολλητούς, όχι στα δακρύβρεχτα αντίο στο αεροδρόμιο. Ψυχραιμία.

Bonus Tip: Χώρισε. Ειλικρινά. Αν έχεις σχέση σε άλλη χώρα ΧΩΡΙΣΕ ΤΩΡΑ. Αν θες μπορείς να περιμένεις βέβαια. Από τους ανθρώπους που συνεχίζουν την σχέση όταν πάνε για σπουδές

• το 60% χωρίζει τα πρώτα Χριστούγεννα
• το 20% χωρίζει το Πάσχα
• το 18% χωρίζει μετά από 10 χρόνια σπουδές και σχέση από απόσταση, όταν επιτέλους βρεθούν στην ίδια χώρα και διαπιστώσουν ότι πολύ κακώς δεν ζήσανε τη ζωή τους χωρίς καταπίεση διότι τελικά δεν ταιριάζανε
• το 2% των σχέσεων επιβιώνει.

Σημαδιακά πράγματα.

Οι πρώτες μέρες

Με το που θα φτάσεις στο αεροδρόμιο θα φανεί η καλή σου προετοιμασία. Τώρα θα λάμψεις (ειδικά άμα συνοδεύεσαι από γονιό). Να έχεις στην τσέπη σου σημείωμα (ή στο κινητό σου) το πώς θα πας εκεί που θέλεις να πας (Google Maps. Trust me). Ναι, είσαι σαν το βλάχο στην Αθήνα με το καλάθι και την κότα να ξεπροβάλλει. Είσαι και πάλι καλύτερα από τα απροετοίμαστα ταλαίπωρα που θα φτάσουν 3 ώρες μετά στον προορισμό τους. ΜΗΝ ΑΚΟΥΣ ΤΗ ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟΣ. Υποθέτω ότι στα 18 σου ξέρεις από ξύδια, γκόμενες/ γκόμενους και πρώτες τραγωδίες. Δεν είσαι μωρό.

• Έχε μαζί σου τη μάνα σου (ή τον μπαμπάκα) αν το χρειάζεσαι αλλά μην τους ακούς πολύ. (Αγαπητοί γονείς, για σας υπάρχει τούτο). Γενικά είναι καλό να έχεις μια βοήθεια ως ψάρι και το μάτι του γονέα κόβει (συνήθως) – άρα θα σε βοηθήσει να τακτοποιηθείς.
• Πάρε το γονιό σου μαζί ή τα λεφτά του και πηγαίνετε να προμηθευτείτε πέντε βασικά πράγματα αν δεν τα έχεις φέρει. Ένα θα σου πω. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΑΡΚΕΤΗ ΧΛΩΡΙΝΗ. Πάρε. Μάθε. Τα στάνταρ καθαριότητας τα δικά σου (και της μάνας σου) ουδεμία σχέση έχουν με ανθρώπους που δεν είναι Έλληνες (συνήθως). Προετοιμάσου.
• Πάρε τηλέφωνο, ΑΜΕΣΩΣ και βρες wi-fi. Το μηνιατικό σου όλο στο τηλέφωνο δε λέει, χρειάζεται να φας κι όλας.
• Τα Πανεπιστήμια οργανώνουν Fresher’s Week. Fresher είσαι εσύ. Ο ψαρούκλας που λέγαμε. Να ξέρεις το πρόγραμμα και να πας. Να πιεις κι όλας. Να είσαι έτοιμος ότι όλο το φοιτητικό σώμα θα ξερνάει σε όλη την πόλη και θα κατουράει στις γωνίες για μία εβδομάδα τουλάχιστον. Επέλεξε τί θέλεις να κάνεις.

Σημείωνε: Fresher’s Week είναι η εβδομάδα πριν την έναρξη των μαθημάτων. Τα Πανεπιστήμια οργανώνουν κάποιες δραστηριότητες και οι ομάδες/ κοινότητες/ union οργανώνουν πράγματα επίσης. Πολλά από αυτά τα πράγματα έχουν να κάνουν με αλκοόλ. Να ξέρεις. Δεν είσαι ο μόνος που φεύγει από το σπίτι του πρώτη φορά και έχε το νου σου στην ασφάλεια σου.

• Πάρε ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ, μάθε πού είναι η βιβλιοθήκη και ΚΛΕΙΣΕ ΕΡΜΑΡΙΟ.
• Περπάτα δυο φορές το Πανεπιστήμιο και άλλες δυο φορές το κέντρο της πόλης. Όταν θα βιάζεσαι να πας στο μάθημα γιατί η μανούλα δεν ήταν εκεί να σε ξυπνήσει (θου Κύριε) θα φτάνεις εγγυημένα στην ώρα σου.
• Άνοιξε φοιτητικό τραπεζικό λογαριασμό, κάνε set up τις μεταφορές από τους γονείς (αν θα σου στέλνουν). Όχι δεν μπορείς να τη βγάλεις ένα μήνα με ψωμί του τοστ και κέτσαπ μέχρι να έρθει το χρήμα.

Οι πρώτοι μήνες

Τους πρώτους μήνες όλα θα είναι καινούρια. Το χειρότερο σου θα είναι η γλώσσα και η αρκγώ. Θα μάθεις. Ιδού μερικές ιδέες για να περάσεις καλύτερα.

• Φάε σαν άνθρωπος. Όχι τα μπέργκερ δε μετράνε. Βρες έναν τρόπο να τρως. Δεν είπα να κάνεις και μουσακά αλλά μια γαμω μπριζόλα με μια ντομάτα μπορείς να τα φτιάξεις. Μια σχετικά ισορροπημένη διατροφή θα βοηθήσει και την ψυχολογία και τις αντοχές σου.
• Διάβασε. ΤΩΡΑ. Εγώ είμαι ολίγον φυτούκλα αλλά να ξέρεις. Ο λόγος που τα essays και οι εξετάσεις μου ήταν εύκολα ήταν επειδή κάθε εβδομάδα είχα διαβάσει αυτά που ήθελε ο καθηγητής. Διάβασε σήμερα, να μην κλαις αύριο.

Σημείωνε: Τα περισσότερα Πανεπιστήμια θα σου βάζουν essays. Τούτα είναι τα δοκίμια που λέμε (αθάνατες δέσμες). Αν έμαθες να γράφεις δοκιμιακή έκθεση τότε ξέρεις να γράφεις και essays.

Σημείωνε: Τα περισσότερα Πανεπιστήμια (ή το Union) έχουν δωρεάν σεμινάρια για τους νέους φοιτητές στο πώς να παίρνεις σημειώσεις, πώς να βρίσκεις πράγματα που θες στη βιβλιοθήκη, πώς να γράφεις essays. Πήγαινε.

Σημείωνε: Ναι, το επίπεδο των Αγγλικών σου μετράει αλλά όχι το ίδιο σε όλα τα Πανεπιστήμια. Βελτιώσου πάντως και μάλιστα σύντομα. Θα σου φανούν όλα ευκολότερα μετά. Δες τηλεόραση, διάβασε εφημερίδες, άκου ράδιο. ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ. Όχι, μην πάρεις τη μάνα σου να κανονίσει να βάλεις Nova.

Σημείωνε: Μην είσαι πρόβατο. Μην φτιάχνεις μια αγέλη από Έλληνες και δε μιλάς σε κανέναν άλλον γιατί χάνεις ένα από τα θετικότερα πράγματα των σπουδών στο εξωτερικό. Τις άλλες κουλτούρες. Μην είσαι κομπλέξας. Είναι ΣΙΓΟΥΡΟ ότι οι περισσότεροι φίλοι σου θα είναι Έλληνες (είναι λογικό). Κάνε όμως και μία συνειδητή προσπάθεια να γνωρίσεις και άλλο κόσμο. Δε δαγκώνουν και δεν είσαι καλύτερος.

• Θα πάρεις τη μάνα σου να κλάψεις ότι σου κόψανε το τηλέφωνο. Βέβαιο. Χαλάρωσε, κάνε λίστες, οργανώσου. Θα μάθεις να διαχειρίζεσαι τα χρήματα αλλά έχεις και ένα (μικρό) δικαίωμα σε κάποια λάθη στην αρχή.
• Πιες. Δεν αποφεύγεται. Πιες μπύρες, σφηνάκια, ούζα και το τσίπουρο που θα φέρει ο συμφοιτητής του και πατριωτάκη Μήτσουρας από τον θείο του τον Σταύρακα. Αποφάσισε εξ αρχής μέχρι πού σε παίρνει και μέχρι πού θες να φτάσεις.
• Μη λες “το Νησί” υποτιμητικά. “Το Νησί” είναι εκεί που πηγαίνανε τους λεπρούς, όχι εκεί που κακομαθημένα βλαμμένα πάνε να σπουδάσουν σε πολύ καλές συνθήκες και να βγούνε πτυχιούχοι. Να τα λέμε.

Οι διακοπές

Ναι, θα πας στην Ελλάδα και δε θα θες να φύγεις. Θα κλαις. Θα κάνεις ένα μήνα μετά να προσαρμοστείς. Λογικό. Γιατί η Ελλάδα που βλέπεις ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Όχι “είναι καλή” αλλά “είναι ανύπαρκτη”. Είσαι από τους λίγους εκλεκτούς που πάνε ΔΙΑΚΟΠΕΣ με ΛΕΦΤΑ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ χωρίς να δουλεύουν, με έτοιμο φαγί/ πληντύριο/ φίλους/ σοφέρ στην Ελλάδα. Απόλαυσε το αλλά με πλήρη γνώση ότι πρόκειται για εικονική πραγματικότητα.

Πού υπάρχουν ΟΛΕΣ οι πληροφορίες που χρειάζεσαι

Online. Ειλικρινά. Όλα, μα όλα όσα θες να μάθεις (χάρτες, λεφτά, φόροι, δίδακτρα, νοίκια, γιατροί) είναι online όταν ψάχνεις στα αγγλικά.

Πάνω από όλα

Χαλάρωσε. ΟΛΟ το Πανεπιστημιακό σύστημα στη Βρετανία στηρίζεται στην εξής αρχή: Σου δίνει ΤΑ ΠΑΝΤΑ για να σε διευκολύνει να μάθεις. Δηλαδή πληροφορίες, στήριξη για στέγη, καθηγητές που είναι εκεί, βιβλιοθήκη, εστία, ξεκάθαρες οδηγίες, σεμινάρια κλπ. Εσύ τώρα έχεις μόνο μια δουλειά. Να μάθεις. Και όχι, δεν εννοώ μόνο τα του πτυχίου. Να μάθεις πώς ζει ο κόσμος σε μια άλλη χώρα, να μάθεις από άλλους ανθρώπους, να μάθεις από διαφορετικούς τρόπους να βλέπει κάποιος τα πράγματα. Με λίγα λόγια,  καλή η εκπαίδευση αλλά βρες έναν τρόπο να αποκτήσεις παιδεία.

Καλή αρχή.

——————————————
‘Εχω κι άλλες ερωτήσεις θεία Σοφία:

• Πέρνα από δω: Λίγες ερωτήσεις για τη μετακίνηση στην Αγγλία

Παλαιότερες αναρτήσεις εδώ:

• Λίγα λόγια για την καινούρια αρχή στην Αγγλία
• Λίγα λόγια για τη δουλειά στην Αγγλία
• Λίγα λόγια για το αν θα βρεις δουλειά στην Αγγλία
• Λίγα λόγια για τα έξοδα στην Αγγλία
• Λίγα λόγια για το κόστος ζωής στο Λονδίνο (Οκτώβρης 2013)
• Λίγα λόγια για τα άσχημα στην Αγγλία
• Λίγα λόγια για την ενοικίαση σπιτιού στην Αγγλία
• Ενοικιάζεται: Πληροφορίες Εντός
• Λίγα λόγια για τους γονείς με παιδιά στο εξωτερικό
• Guest Post: Κύμα μετανάστευσης – Ψάχνοντας για δουλειά στη Βρετανία – Μέρος Α και Μέρος Β

Δείτε στα γουέμπια:

• Οι περισσότερες αναρτήσεις στο blog From GR to UK
• Δουλειά μετά τις σπουδές στο blog Είμαστε Ακόμα Εδώ, με πληροφορίες για τα Graduate Schemes στη Βρετανία
• Αγγλία – Ελλάδα με οικογένεια στο blog γαϊτανάκι
• Αιτήσεις και εργασία στην Aγγλία στο blog Thinking gamer’s Βlog
• Μετανάστευση στις ΗΠΑ στο blog λ:ηρ (μέρος πρώτο, δεύτερο, τρίτο)
• Λίγα Λόγια Περί Μετοίκισης Στη Φιλανδία στο blog Ovi Greek Stories (μέροςπρώτο, δεύτερο, τρίτο)
• Πληροφορίες για τη μετακόμιση στην Ολλανδία στο website ReInform

——————————————

Tilting γέφυρα (άλλο να στο λέω κι άλλο να το βλέπεις) στο Newcastle

Δεν ξέρω πώς έγινε φέτος και ο Αύγουστος ήταν από τους πιο παραγωγικούς μήνες.

Συνήθως τον Αύγουστο περιφέρομαι στο Λονδίνο με λίγους φίλους (όλοι οι άλλοι είναι διακοπές), δεν υπάρχουν παραστάσεις . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Tilting γέφυρα (άλλο να στο λέω κι άλλο να το βλέπεις) στο Newcastle

Δεν ξέρω πώς έγινε φέτος και ο Αύγουστος ήταν από τους πιο παραγωγικούς μήνες.

Συνήθως τον Αύγουστο περιφέρομαι στο Λονδίνο με λίγους φίλους (όλοι οι άλλοι είναι διακοπές), δεν υπάρχουν παραστάσεις που να θέλω να δω, δεν υπάρχουν συναυλίες που να θέλω να πάω. Διαβάζω πολύ, πίνω πολλούς καφέδες, λέω “καλά, βλέπουμε από Σεπτέμβρη” για ένα σωρό ιδέες και πράγματα.

Φέτος ήταν κάπως διαφορετικά γιατί είχα ένα σωρό αλλαγές και δουλειές και πράματα και θάματα.

Ασημίδα. The Greek Legend.

Τσάκω ας πούμε το update από Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς (έχουμε συνεργασία με το New Diaspora, όι μπαρμπούτσαλα) όπου θα μάθεις για το τσάι, την Ασημίδα, τον Κωνσταντίνο, το τραγούδι, το βίντεο κλιπ και τους ηθοποιούς. Αυτο που δεν θα διαβάσεις εκεί είναι ότι έχω μπει σε ΤΕΡΑΣΤΙΟ πειρασμό να τρολάρω τους ηθοποιούς. Κανα δυο τους ρώτησα διάφορα κουλά χαϊδεύοντας το πηγούνι μου (πχ “πες μου πώς προετοιμάζεσαι για ένα ρόλο” ή “ποιος θεατρικός συγγραφέας σε συγκινεί”) αλλά δεν άντεχα και έσκαγα στα γέλια η βλαμμένη. Οπότε, περνάμε καλά όπως καταλαβαίνεις, κι αυτό βγαίνει στον κόσμο.

Με φάγαν επίσης τα τρένα – που όσο και να τα αγαπώ, όταν πάει κάτι λάθος πάει πολύ λάθος. Θύμησε μου να σου πω για το επικό ταξίδι εφτά ωρών (κανονικά ήταν τρεις) και τους πονετικούς συνεπιβάτες που μου βρήκαν νερό για να πάρω κωδεΐνη γιατί είχα ένα θεματάκι που με ταλαιπωρούσε. Άλλες επικές ταλαιπωρίες από εκεί με το NHS. Αλλά το βουλώνω. Δε μιλάω. Το βλέπω συγκριτικά. Γενικά ρε παιδί μου εδώ στη Βρετανία θα έπρεπε όλοι να είμαστε μεταναστάκια. Μόνο εμείς εκτιμάμε το καλό το πράμα τελικά (βλέπε τρένα, σύστημα υγείας, αστυνομία, υπηρεσίες) γιατί έχουμε δει τα χειρότερα. Σκέψου δηλαδή πώς την παλεύουν όσοι φύγανε από τη Βρετανία για να πάνε στην Ελλάδα να φτιάξουν σπιτάκι και να τη βολέψουν με τη Βρετανική σύνταξη, τα τρένα που δε σταματάνε πια στο σταθμό τους και το κέντρο υγείας που δεν έχει γιατρό.

Anyway (που λέμε και το χωριό μου), πήγα και δυο βόλτες – μία στο Durham, μία στο Newcastle και παρέλειψα να σου πω αγαπητέ αναγνώστα το τί είδα στο δεύτερο. Γιατί για το Durham νταξ, έχουμε χρόνο, θα τα πούμε άλλη φορά – πάντως αν βρεθείς κατα κει βρήκαμε τον ΤΕΛΕΙΟ καφέ στο Flat White (σημείωνε).

Στο Newcastle όμως πρέπει να πας. Είναι μια εμπειρία. Να πας Σάββατο. Βράδυ. Για να δεις τις γυναίκες. Μα τηνΜπαναγία, δεν το πίστευα ότι υπάρχουν τέτοιες γυναίκες αλλά υπάρχουν. Κοντές, χοντρές, αδύνατες, με βυζιά ή χωρίς, όλες ΜΑ ΟΛΕΣ ντυμένες Μπάρμπι Καλντεριμιτζού. Δεν υπερβάλλω. Κάνε μια γρήγορη αναζήτηση στο Google και θα πειστείς. Δεν ξέρω αν έχεις πάει ποτέ Μύκονο (δεν έχω πάει) αλλά πιστεύω ότι κάθε σεζόν υπάρχουν πάντα μερικοί άσχετοι. Τούτοι οι άσχετοι κυκλοφορούν λες και πήγαν διακοπές στην Κίθνο ξερωγω, φοράνε σαγιονάρα συντηρητική και έχουν και γυαλιά μυωπίας (τέτοια είμαι εγώ, για να ξες, δεν δουλεύω άλλους) και κοιτάνε σαν τους βλαμμένους γύρω γύρω με απορία. Ε, έτσι κάπως είμασταν κι εμείς Σάββατο βράδυ στο Newcastle, με ΜΠΟΤΑ και ΜΠΟΥΦΑΝ, να παρατηρούμε μπουτάκια, μπρατσάκια, πωπουδάκια και βυζάκια. Ειλικρινά, σκεφτήκαμε ότι οι μπάτσοι μάλλον θα μαζεύαν εμάς. Σαν τη μύγα μέσα στο γάλα ένα πράμα. Ποιοι είναι οι εγκληματίες; Αυτοί εκεί με τα μπουφάν.

Selfie στο Baltic σε μία από τις αίθουσες που εκθέτει ο θεόντας Daniel Buren

Όχι πως δεν περάσαμε καλά, ΣΟΥΠΕΡ ήταν. Είχε και μία έκθεση του Daniel Buren στο Baltic που με άγγιξε βαθιά στα ευαίσθητα φυλλοκάρδια μου (όχι όπως τον Άνδρα τον Αρμάνδο αλλά πλησίασα).

Τις προάλλες (άσχετο αλλά θα το φέρω στα ίσα του τώρα παρακάτω), εξηγούσα ότι όταν ξεκινήσαμε τα μπλόγκια στα Ελληνικά γράφαμε όλοι πολύ πιο προσωπικά. Κάπως έτσι, όπως η σημερινή ανάρτηση.

Καλό φθινόπωρο.

Αγάπη μόνο, στην Ιωάννα Φωτιάδη.

Τι θα συμβεί όταν ο Αλέξανδρος Γατσαμπέας, γόνος γνωστής αστικής οικογένειας, διωγμένος μετά τη σύλληψη του πατέρα του για χρέη στο Δημόσιο, αποφασίζει να αφήσει τη Γλυφάδα και να ξενιτευτεί; Τι μέλλει γενέσθαι με τον Κώτσο Μποζίδη που . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Αγάπη μόνο, στην Ιωάννα Φωτιάδη.

Τι θα συμβεί όταν ο Αλέξανδρος Γατσαμπέας, γόνος γνωστής αστικής οικογένειας, διωγμένος μετά τη σύλληψη του πατέρα του για χρέη στο Δημόσιο, αποφασίζει να αφήσει τη Γλυφάδα και να ξενιτευτεί; Τι μέλλει γενέσθαι με τον Κώτσο Μποζίδη που μεταναστεύει χολωμένος από τα καρτέλ γάλακτος που τσάκισαν την οικογενειακή επιχείρηση στο Κιλκίς; Τον Πόντιο Κώτσο και τον Γλυφαδιώτη Αλέξανδρο, όπως τη θεία Μαρία από τα Κατεχόμενα, την αδίστακτη χρηματίστρια Αντζελα Δελή ή τον φέρελπι ακαδημαϊκό Ζήση Δασκαλόπουλο, θα μπορούσαμε κάλλιστα να συναντήσουμε σε μια βόλτα μας στο μητροπολιτικό Λονδίνο, αν δεν αποτελούσαν φανταστικούς ήρωες πλασμένους από την πένα της Ασημίδας Κουτσηίδου, κατά κόσμον Σοφία Γκιούσου.
(κλικ για τη συνέχεια)

Αν έχεις χαθεί λίγο με Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς κλικ εδώ για τις βασικές εξηγήσεις και κλικ εδώ για να γραφτείς στο newsletter μας και να λαμβάνεις τα πιο σημαντικά μας νέα χωρίς να χρειάζεται να μας παρακολουθείς στα 1000 website και account μας.

Δεν ξέρω αν γνωρίζεις αλλά το Bollywood, το Ινδικό σινεμά που βασίζεται στη Βομβάη (αλλά ο όρος χρησιμοποιείται συχνά για . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]> (Μη με ρωτάς γιατί το γράφω).

Δεν ξέρω αν γνωρίζεις αλλά το Bollywood, το Ινδικό σινεμά που βασίζεται στη Βομβάη (αλλά ο όρος χρησιμοποιείται συχνά για όλο το σινεμά της Ινδίας) είναι μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΜΗΧΑΝΗ/ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΠΟΥ ΚΟΒΕΙ ΛΕΦΤΑ. Πολλά λεφτά. Ασύλληπτα λεφτά.

Μια από τις πιο αγαπημένες ταινίες, το Chalte Chalte, με δύο ΣΟΥΠΕΡ ΣΤΑΡ του Bollywood (είναι τόσο γνωστοί που στην Ελλάδα δεν καταλαβαίνουμε καν για τί μεγέθη μιλάμε), τον Shahrukh Khan και τη Rani Mukerji, έχει γυριστεί ΚΑΙ στη Μύκονο.

(Άσχετο βέβαια, στο Chalte Chalte το ζεύγος φτάνει στη Μύκονο με αυτοκίνητο, μη με ρωτάς πώς)

Διαβάζω ότι τουλάχιστον 4 δημοφιλείς ταινίες του Bollywood έχουν γυριστεί σε τοποθεσίες στην Ελλάδα. Chalte Chalte, Tashan, Wanted και Bang Bang. Κλικ για τη λίστα.

Η πλειοψηφία των φίλων μου από Ινδία, Πακιστάν και Μπαγκλαντές που βλέπουν Bollywood  ψοφάνε να δούνε τη Μύκονο και διάφορα άλλα μέρη στην Ελλάδα λόγω των ταινιών του Bollywood.

Βέβαια στην Ελλαδάρα έρχονται οι άνθρωποι και το κόβω πιθανό να τους κοιτάνε με μισό μάτι και να εκπλήσονται όταν ο λογαριασμός πληρώνεται.

Έτσι είναι. Θέλει τουρισμό ο Έλληνας αλλά με τους δικού του όρους.

Τίποτα δεν αλλάζει που λέμε.

Άκου.

Μπαίνεις στο αυτοκίνητο και “κάνεις τα πόδια”. Ένα γύρο. Τουλάχιστον δηλαδή, γιατί αν προλαβαίνεις κάνεις τους γύρους ξανά και ξανά, συναντάς την άσφαλτο που άφησες το πρωί το βράδυ και κάθε φορά που επιστρέφεις είσαι λίγο διαφορετικός. (Όταν επιστρέφεις δεν είναι το ίδιο . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Άκου.

Μπαίνεις στο αυτοκίνητο και “κάνεις τα πόδια”. Ένα γύρο. Τουλάχιστον δηλαδή, γιατί αν προλαβαίνεις κάνεις τους γύρους ξανά και ξανά, συναντάς την άσφαλτο που άφησες το πρωί το βράδυ και κάθε φορά που επιστρέφεις είσαι λίγο διαφορετικός. (Όταν επιστρέφεις δεν είναι το ίδιο με το να μην έφυγες ποτέ).

Πρώτο.

Τα beach bar επιστήμη (το έχουμε ξαναπεί, ε;), με καφέ, μουσική και κορίτσια με τα οπίσθια έξω. Για το χάζι που λένε. Τα βράδια τις συναντάς στην Καλλιθέα (δεν σκάνε κάτω από τόσο make up; Δεν λιώνουν μέχρι να ισιώσουν όλο αυτό το μαλλί;). Κάνουν δυο νύχτες πιο χαλαρές, πετάνε στον αέρα κάτι ματιές δήθεν μου αδιάφορες. Για τα αγόρια με τα μούσια. Πολλά μούσια. Να ψάχνεις παπά και να μπερδεύεσαι.

Με τυρόπιτα ή μπουγάτσα το ξημέρωμα και τον πιτσιρικά μπροστά σου να ρωτάει: “Τί; Δεν έχει κρουασάν με μερέντα; Μη με λες τέτοια!” Το λες και ποιητικό κάπως.

Α, και μέλισσες. Στις παραλίες, στα φρούτα, στο αντιηλιακό, στον καφέ, ανάμεσα από τα μαλλιά σου (μου μάλλον).

Πρώτο με Δεύτερο (στη μέση).

Μικρές ιστορίες μπλεγμένες σε κήπους με φρεσκοποτισμένο γκαζόν. Που επαναλαμβάνονται στις φωτιές που ανάβουν οι πιτσιρικάδες στις παραλίες.

“Έλα ρε Δημήτρη!” γκρινιάζουν τα κορίτσια και δίνουν ένα άγγιγμα σαν χάδι στα αγόρια του καλοκαιριού. Που λες έχω ανάψει κι εγώ φωτιές, πρώτη φορά αισθάνθηκα ότι κάνω χαλάστρα στους πιτσιρικάδες μέχρι που κάθησα στα παγκάκια και κάπως ξαναγινα δεκαέξι. Λες να παίζουν ακόμα τα παιδιά θάρρος ή αλήθεια; Να ψάχνουν για αχινούς; Να το σκάνε από τα παράθυρα αργά τη νύχτα για ένα πρώτο φιλί; Να πασαλείβουν οδοντόκρεμα τα μαξιλάρια της αντίπαλης παρέας στα μουλωχτά;

Αυτή την πουτάνα την νοσταλγία την βρίσκουν όλοι μπροστά τους ή μόνο όσοι αφήνουν τα μέρη που μεγάλωσαν πίσω; (Απάντησε μου από το φθινόπωρο και μετά).

Δεύτερο. 

Χρειάζεσαι άνετα παπούτσια για να ανέβεις σαν το κατσίκι τους βράχους στις καβουρότρυπες (“Καλησπέρα σας” να πεις την ώρα που θα κατεβαίνεις στις παρέες που δεν βάζουν ράδιο για να ακούνε το ηλιοβασίλεμα).

Να φας μουσμούλια. Στο Πόρτο Κουφό. Μόνο για το όνομα. Τώρα που διαβάζεις πες το απ’έξω σου. “Μουσμούλια, μουσμούλια”. Δεν ακούγεται λίγο σαν τρυφερό υποκοριστικό; Λίγο σαν κοροϊδευτικό παρατσούκλι στην παιδική χαρά;

Το καλοκαίρι έχει ήχο και μυρωδιά. Την επόμενη φορά που θα βρεθείς στη Σιθωνία (αγάπη μου) σου εύχομαι να είναι μεσημεράκι ή απόγευμα, να κλείσεις τη μουσική, να κατεβάσεις το παράθυρο και να δεις τί φτιάχνει το Σύμπαν όταν ο ήλιος κάνει παιχνίδι μέσα από το πράσινο και τα τζιτζίκια βρίσκουν βασίλειο και το πάνε για αυτοκρατορία.

Χαλκιδική

Που εντάξει. Σαν αυτήν δεν έχει.

Στους Royal Botanic Gardens στο Εδιμβούργο έχουν περίπου 25 glasshouses με διαφορετικές θερμοκρασίες (ή τα λέμε κλίματα;) και διαφορετικά ήδη φυτών. Περπατώντας εκεί το Φλεβάρη άνοιξα μια πόρτα και μπήκα στο Ελληνικό καλοκαίρι.

Το Ελληνικό καλοκαίρι έχει μυρωδιά (το έχεις παρατηρήσει κι εσύ, έτσι;)

Μέσα από τις συζητήσεις που κάνω τόσα χρόνια με ανθρώπους που θέλουν να μετακινηθούν στο εξωτερικό ή που έχουν μόλις μετακινηθεί έχω καταλάβει δύο . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Μέσα από τις συζητήσεις που κάνω τόσα χρόνια με ανθρώπους που θέλουν να μετακινηθούν στο εξωτερικό ή που έχουν μόλις μετακινηθεί έχω καταλάβει δύο πολύ σημαντικά πράγματα.

Πρώτον, η μετακίνηση προς το εξωτερικό τα τελευταία 5 χρόνια είναι για κάποιους μονόδρομος δύσκολος. (…)

Δεύτερον, υπάρχουν πάντα οι άνθρωποι που επιμένουν στα στερεότυπα, όσο κι αν προσπαθώ να δώσω μια πραγματική εικόνα της ζωής στο εξωτερικό. Πιστεύουν ότι στην Αγγλία μας πληρώνουν υπέρογκα ποσά, ότι οι δουλειές είναι άπειρες, ότι ζούμε σαν βασιλιάδες. (…)

Κλικ για να διαβάσεις τί έγινε μετά.

Αγάπες New Diaspora, ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον.