Ξαναγίναμε DEASY-tal era.

Οι εκλογές ήταν μία από τις περιστάσεις που μπορείς να διαπιστώσεις πόσο επιλεκτικά φτιαγμένες είναι οι λίστες των πραγμάτων που βλέπεις online. Αν έκρινε ο καθένας μας από αυτές για να βάλει στοίχημα το πιθανότερο είναι ότι θα έχανε πολλά λεφτά.

Το . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Ξαναγίναμε DEASY-tal era.

Οι εκλογές ήταν μία από τις περιστάσεις που μπορείς να διαπιστώσεις πόσο επιλεκτικά φτιαγμένες είναι οι λίστες των πραγμάτων που βλέπεις online. Αν έκρινε ο καθένας μας από αυτές για να βάλει στοίχημα το πιθανότερο είναι ότι θα έχανε πολλά λεφτά.

Το προφανές πρόβλημα είναι το ψηφιακό χάσμα. Όλες οι χώρες κι όλες οι κοινωνικές ομάδες δεν έχουν την ίδια πρόσβαση online ούτε κάνουν απαραίτητα την ίδια χρήση. Κι αν την κάνουν δε βοηθάει κι η γλώσσα. Βλέπε τα άπειρα δίκτυα – τέρατα στην Κίνα. Τί λένε εκεί μέσα; Θα σκάσω.

Αλλά ας το αφήσουμε αυτό στην άκρη που ειναι και μεγάλο θέμα κι ας πιάσουμε λίγο τα δικά μας. Η παρέα σου ποτέ δεν μπόρεσε να προβλέψει το αποτέλεσμα ενός αγώνα.
(έχει και συνέχεια)

Σχόλια εκεί.

Συγχαρήκια εδώ.

Σματς

Ήταν μια φορά – ή μπορεί και δύο – να πάω στο Νεστόριο.

Να έρθω στο Νεστόριο.

Να σε (με) βρω στο Νεστόριο.

Ήταν να περπατήσω στα κρύα νερά, να αφήσω τα μαλλιά μου κάτω, να βγάλω τα μαύρα σκισμένα all star από το πίσω μέρος της ντουλάπας.

Ήταν να καπνίσεις στα κλεφτά, να . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Ήταν μια φορά – ή μπορεί και δύο – να πάω στο Νεστόριο.

Να έρθω στο Νεστόριο.

Να σε (με) βρω στο Νεστόριο.

Ήταν να περπατήσω στα κρύα νερά, να αφήσω τα μαλλιά μου κάτω, να βγάλω τα μαύρα σκισμένα all star από το πίσω μέρος της ντουλάπας.

Ήταν να καπνίσεις στα κλεφτά, να σκίσεις το τζιν σου χωρίς να το θέλεις, να ξεχάσεις κάπου το κινητό σου – αλήθεια δεν ξέρεις που.

Ήταν να φορέσω τα μαύρα δέρματα στο χέρι και να κάνω ένα γύρω εφηβικό με μαύρο μολύβι στα μάτια μου.

Ήταν να βρεις εκείνο το πράσινο μπλουζάκι και να φοράς στον καρπό σου το λαστιχάκι για τα μαλλιά. Για να στο παίρνω.

Ήταν… Ήτανε λέει να είμαι εγώ, κι εσύ, και οι άλλοι, και όλοι, πάντα με μια ελαφριά μυρωδιά από μπύρα ή χασίσι. Και στη μικρή την κούραση του Σαββάτου να κάνουμε γιορτή.

Ήταν και χορδές, χορδές μεταλλικές, και μικρά αστεία της παρέας που βαρέθηκε τον εαυτό της κι επιμένει. Στην άμμο του ποταμού πλέξαμε τραγούδια.

την αναπνιά σου να γροικώ τη μέση σου να πιάσω

να σε βαστώ και να γροικώ τσι χτύπους τσι καρδιάς σου

Δεν πήγα.

Δεν ήρθα.

Δεν ξέρω πώς έγινε ακριβώς – ή μάλλον ξέρω – και στο Νεστόριο μεγάλωσα πολύ για να έρθω.

Στις 9 του Μάη στη Ρωσία τιμούν τη μέρα της Νίκης – День Победы – ενάντια στο Ναζισμό. Οι απώλειες της Σοβιετικής Ρωσίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο ήταν όχι απλά υψηλές αλλά σχεδόν απίστευτες. Πάνω από 26 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ άνθρωποι (στρατιώτες και πολίτες) χάθηκαν στον πόλεμο με τη Ναζιστική . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Στις 9 του Μάη στη Ρωσία τιμούν τη μέρα της Νίκης – День Победы – ενάντια στο Ναζισμό. Οι απώλειες της Σοβιετικής Ρωσίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο ήταν όχι απλά υψηλές αλλά σχεδόν απίστευτες. Πάνω από 26 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ άνθρωποι (στρατιώτες και πολίτες) χάθηκαν στον πόλεμο με τη Ναζιστική μηχανή. Σκέψου. Πάνω από ΔΥΟ ΕΛΛΑΔΕΣ.

Αποφάσισα να μάθω Ρώσικα για πέντε θεατρικά έργα που αγαπάω, για ένα δυο τραγούδια που μουρμούρισα, για μια χούφτα ποιήματα που διάβασα στα Αγγλικά. Και είχα δίκιο. Θα είχα δίκιο αν το αποφάσιζα για ένα μόνο ποίημα, για το Жди меня  - Περίμενε με – του Κονσταντίν Σίμονοφ. Που δεν το ήξερα. Μας το έδωσε σήμερα η καθηγήτρια στην τάξη, επ’ ευκαιρία της μέρας της Νίκης αύριο.

Πριν ξεκινήσει την απαγγελία στο βίντεο, ο ποιητής λέει πως στο τέλος του πολέμου (ήταν πολεμικός ανταποκριτής) βρέθηκε σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στην απελευθέρωση των αιχμαλώτων. Και οι αιχμάλωτοι στέκονταν σα χαμένοι χωρίς να ξέρουν τί να κάνουν. Αναποδογύρισε έναν κουβά, ανέβηκε πάνω και απήγγειλε το ποίημα αυτό, που το είχε γράψει για την μετέπειτα γυναίκα του το 1941 όταν έφευγε για το μέτωπο. Λέει λοιπόν (Ρώσικα δεν ξέρω ακόμα, ελπίζω στα σχόλια να με διορθώσετε) ότι ποτέ πριν και ποτέ μετά από εκείνη τη μέρα έξω από το στρατόπεδο συγκέντρωσης δεν απήγγειλε το ποίημα με τόσο συναίσθημα.

Και χωρίς αυτή την ιστορία όμως, και χωρίς τα εκατομμύρια νεκρούς, το θαύμα του γυρισμού, θα ήταν αρκετό.

Жди меня, и я вернусь.
Только очень жди,
Жди, когда наводят грусть
Желтые дожди,
Жди, когда снега метут,
Жди, когда жара,
Жди, когда других не ждут,
Позабыв вчера.
Жди, когда из дальних мест
Писем не придет,
Жди, когда уж надоест
Всем, кто вместе ждет.

Жди меня, и я вернусь,
Не желай добра
Всем, кто знает наизусть,
Что забыть пора.
Пусть поверят сын и мать
В то, что нет меня,
Пусть друзья устанут ждать,
Сядут у огня,
Выпьют горькое вино
На помин души…
Жди. И с ними заодно
Выпить не спеши.

Жди меня, и я вернусь,
Всем смертям назло.
Кто не ждал меня, тот пусть
Скажет: – Повезло.
Не понять, не ждавшим им,
Как среди огня
Ожиданием своим
Ты спасла меня.
Как я выжил, будем знать
Только мы с тобой,-
Просто ты умела ждать,
Как никто другой.

(Κακή μετάφραση, λίγο από τα Ρώσικα, πολύ από τα Αγγλικά, αν βρείτε Ελληνική μετάφραση πείτε μου)

Περίμενε με και θα γυρίσω.
Περίμενε με όλη σου τη δύναμη,
Περίμενε, όταν η κίτρινη βροχή σε θλίβει
περίμενε όταν το χιόνι πέφτει γρήγορα
περίμενε όταν το καλοκαίρι είναι ζεστό
περίμενε όταν οι υπόλοιποι δεν περιμένουν,
όταν οι άλλοι έχουν ξεχάσει.
Περίμενε, όταν από εκείνο το μακρινό μέρος,
τα γράμματα δεν έρχονται.
Περίμενε όταν αυτοί που περιμένουν μαζί σου
αμφιβάλλουν ότι είμαι ζωντανός.

Περίμενε με και θα γυρίσω,
περίμενε υπομονετικά ακόμα
όταν σου λένε από καρδιάς
ότι πρέπει να ξεχάσεις
ακόμα και όταν ο γιος και η μητέρα μου
λένε ότι είμαι χαμένος,
ακόμα κι όταν οι φίλοι τα παρατήσουν,
κάτσουν δίπλα στη φωτιά,
πιουν ένα ποτήρι πικρό κρασί
στον πεσόντα φίλο -
Περίμενε! Και μην πιεις μαζί τους!
Περίμενε μέχρι το τέλος.

Περίμενε με και θα γυρίσω
αποφεύγοντας κάθε μοίρα.
Θα πουν ότι ήμουν τυχερός
αυτοί που δεν περίμεναν.
Ποτέ δεν θα καταλάβουν
πως μέσα από τη φωτιά
με την αναμονή σου, αγαπημένη μου,
έσωσες τη ζωή μου.
Μόνο εγώ κι εσύ θα ξέρουμε
πώς με έκανες να επιβιώσω, -
απλά ήξερες να περιμένεις,
όπως μόνο εσύ, κανείς άλλος.

Ξαναγίναμε DEASY-tal era.

Άκουγα κι εγώ Google Drive και νόμιζα ότι ήρθε η ώρα να αναλάβει τη διαχείρηση του αυτοκινήτου η Google για να με πάει όπου θέλω σύμφωνα με το Google maps και να ανανεώνει ανά μισό δευτερόλεπτο το πού είμαι στο Google+. Μάλλον . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Ξαναγίναμε DEASY-tal era.

Άκουγα κι εγώ Google Drive και νόμιζα ότι ήρθε η ώρα να αναλάβει τη διαχείρηση του αυτοκινήτου η Google για να με πάει όπου θέλω σύμφωνα με το Google maps και να ανανεώνει ανά μισό δευτερόλεπτο το πού είμαι στο Google+. Μάλλον μπερδεύτηκα λίγο.

(…)

Παλιά αυτό θα το θεωρούσα φυσιολογικό και θετικό. Access από παντού. Τώρα με ανησυχεί πάρα πολύ. Όχι για τους γνωστούς φόβους του αν το Google ξέρει πάρα πολλά για μένα ή αν χρησιμοποιεί τα δεδομένα μου για να μου δείξει σχετικές διαφημίσεις. Κυρίως με ανησυχεί η πιθανότητα μια μέρα να εξαφανιστεί ο λογαριασμός μου και να τρέχω να βρω όλα μου τα δεδομένα που έχω εμπιστευτεί στην υπηρεσία.

(έχει και συνέχεια)

Σχόλια εκεί.

Συγχαρήκια εδώ.

Σματς

Στην Ελλάδα, σχεδόν όλοι μου κάνουν τις ίδιες δύο ερωτήσεις. Πόσα χρόνια είμαι στο εξωτερικό κι αν θα επιστρέψω.

Η απάντηση στην πρώτη ερώτηση αλλάζει ανάλογα με τη χρονιά στην οποία βρισκόμαστε. Φέτος η απάντηση είναι “στρογγυλά δέκα”. Δέκα χρόνια στο Λονδίνο, δέκα χρόνια σε μία από . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Στην Ελλάδα, σχεδόν όλοι μου κάνουν τις ίδιες δύο ερωτήσεις. Πόσα χρόνια είμαι στο εξωτερικό κι αν θα επιστρέψω.

Η απάντηση στην πρώτη ερώτηση αλλάζει ανάλογα με τη χρονιά στην οποία βρισκόμαστε. Φέτος η απάντηση είναι “στρογγυλά δέκα”. Δέκα χρόνια στο Λονδίνο, δέκα χρόνια σε μία από τις πιο πολυ-πολιτισμικές πόλεις του κόσμου. Εδώ έγινα γυναίκα, “ανδρώθηκα” αν μου επιτρέπεις τον όρο. 22 χρονών trouble, 32 ετών bigger trouble.

Η απάντηση στη δεύτερη ερώτηση παλαιότερα ήταν “δεν ξέρω”. Στο τελευταίο μου ταξίδι ήταν “όχι”. Η πουτάνα η ζωή βέβαια θα μου τα γυρίσει κάποια στιγμή και θα τα λουστώ τα όχι μου όπως τα έχω λουστεί άπειρες φορές στο παρελθόν. Αλλά και τώρα να με ρωτήσεις πάλι όχι θα πω.

Δεν είναι η κρίση στην Ελλάδα. Πίστεψα στο εξωτερικό την εποχή των παχιών αγελάδων στην Ελλάδα και το υποστήριξα με όλη μου τη δύναμη. Εδώ το σπίτι μου, εδώ οι φίλοι μου, εδώ τα όνειρα μου. Και οι αποκλίσεις από το “εδώ” πάλι εδώ με φέρανε.

Είναι που βρήκα μια μικρή πατρίδα, στις γωνιές που ξετρύπωσα, στους ανθρώπους που γνώρισα, στις αλλαγές που είδα πάνω μου και μέσα μου. Στις δυνατότητες, στις αφραγκίες, στα ταξίδια και στους εκνευρισμούς.

Μικρή πατρίδα, Λονδίνο, Λονδινάκι που λέει κι ένας φίλος, τρυφερή και σκληρή πόλη. Τέτοια αγάπη για τόπο έχω να νιώσω από τότε που ζούσα στα Εξάρχεια. Καμία σχέση θα μου πεις, δε συγκρίνονται. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι τα βράδια του Λονδίνου θέλω να κάνω αυτό που έκανα στα Εξάρχεια. Να μπαίνω στο αυτοκίνητο και να γυρίζω στην πόλη, παγωτό στο Σύνταγμα, αγνάντι από το Λυκαβητό, τσιγάρα στο Λόφο του Στρέφη (εκεί που ο Λόγος του Στρέφει).

Στο Λονδίνο μου έχω τον τόπο μου, τα μέρη μου, τις τρυφερές μου αγάπες. Το Kentish Town, το Camden, τις βόλτες στις αγορές, τις ξάπλες στο Parliament Hill, τις μικρές ανακαλύψεις κάθε φορά που βγάινω έξω. Μέρη που δέκα χρόνια μετά δεν έχω δει. Και είναι εκεί, με περιμένουν.

Δεν έπαψα να έχω πατρίδα την Ελλάδα. Αλλά δε τη θέλω πέτρα στο λαιμό μου. Τη θέλω όπως την έγραψε ο Καζαντζάκης κι ο Ελύτης. Και όσο κι αν η πραγματικότητα της με σκοτώνει, η καλλιτεχνική της απεικόνιση με κάνει αυτό που είμαι.

Κι έτσι κυκλοφορώ, μια Ελληνίδα στο Λονδίνο, μια Λονδρέζα στο Λονδίνο, le flâneur de Londres, a stroller of the old, new, dirty and beautifully strange London.

Για σκέψου. Αν το πρώτο κεφάλαιο ήταν το Αγγλία και Ελλάδα, αν το δεύτερο κεφάλαιο ήταν το Αγγλία και Ελλάδα ΙΙ, τότε αυτό είναι το τρίτο κεφάλαιο. And so we move ever on. 

Με την αδελφή μου έχουμε μικρούς δικούς μας κώδικες. Ένας από αυτούς είναι η σοκολάτα αλλά είναι τόσο απέραντα ωραία ιστορία που πρέπει να τη μοιραστώ.

Όταν ήμασταν πιτσιρίκια εγώ και η Θεοδώρα, το δώρο που έμπαινε πιο συχνά στο σπίτι από επισκέπτες ήταν η σοκολάτα. Πλάκα σοκολάτα να . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Με την αδελφή μου έχουμε μικρούς δικούς μας κώδικες. Ένας από αυτούς είναι η σοκολάτα αλλά είναι τόσο απέραντα ωραία ιστορία που πρέπει να τη μοιραστώ.

Όταν ήμασταν πιτσιρίκια εγώ και η Θεοδώρα, το δώρο που έμπαινε πιο συχνά στο σπίτι από επισκέπτες ήταν η σοκολάτα. Πλάκα σοκολάτα να χαίρονται τα παιδάκια, να λεκιάζονται και να παθαίνει εγκεφαλικά η μαμά Δέσποινα (που μεταξύ μας, δεν τρώει σοκολάτα. Τη μυρίζει)

Μια μέρα λοιπόν, πρέπει να ήμασταν πολύ πολύ μικρές, ένας επισκέπτης απερίσκεπτος εμφανίζεται με μία σοκολάτα. Τί θα κάνουμε τώρα; Τσακώνουμε τη σοκολάτα που λες και πηγαίνουμε στο δωμάτιο μας προβληματισμένες. Τη βάζουμε πάνω στο κρεββάτι και την κοιτάμε.

Μετά από λίγη ώρα η Θεοδώρα έχει φαεινή ιδέα: “Να τη μισήσουμε!”

Η Θεοδώρα τότε ήταν πολύ μικρή και δεν γνώριζε τη λέξη “μοιράζω”. Γνώριζε όμως τη λέξη “μισό”. Άρα; Άρα η λύση ήταν να μισήσουμε τη σοκολάτα δίκαια. Και τη μισήσαμε.

Από τότε, ακόμα και όταν έρχονταν δύο σοκολάτες η απόφαση μας ήταν ξεκάθαρη: “Πρώτα θα μισήσουμε τη μία και μετά την άλλη”.

Ακόμα και σήμερα που είμαστε ολόκληρες γυναίκες όταν είναι να μοιράσουμε κάτι η λέξη είναι ίδια.

Είδες κάτι μικρές τρυφερές ιστορίες; Μπορεί να έχουν και λέξεις που δεν τις περιμένεις.

Ξαναγίναμε DEASY-tal era.

Σάλος προκλήθηκε παγκοσμίως όταν η Sheryl Sandberg, Chief Operating Officer του Facebook δήλωσε ότι φεύγει από το γραφείο κάθε μέρα στις 5.30 και είναι σπίτι της στις 6.00 για να φάει με την οικογένεια της. Εσύ ακόμα στο γραφείο είσαι;

(έχει και . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Ξαναγίναμε DEASY-tal era.

Σάλος προκλήθηκε παγκοσμίως όταν η Sheryl Sandberg, Chief Operating Officer του Facebook δήλωσε ότι φεύγει από το γραφείο κάθε μέρα στις 5.30 και είναι σπίτι της στις 6.00 για να φάει με την οικογένεια της. Εσύ ακόμα στο γραφείο είσαι;

(έχει και συνέχεια)

Σχόλια εκεί.

Συγχαρήκια εδώ.

Σματς

Την Πέμπτη 26 Απριλίου θα είμαι στην Αθήνα μετά από μια πολύ ευγενική πρόσκληση του i for U – Greek Mentoring Network - για το πρώτο τους conference για γυναίκες επιχειρηματίες.

Όπως λένε:

Απευθύνεται σε όλους εκείνους τους senior Manager που θα ήθελαν να . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Την Πέμπτη 26 Απριλίου θα είμαι στην Αθήνα μετά από μια πολύ ευγενική πρόσκληση του i for U – Greek Mentoring Network - για το πρώτο τους conference για γυναίκες επιχειρηματίες.

Όπως λένε:

Απευθύνεται σε όλους εκείνους τους senior Manager που θα ήθελαν να διευκολύνουν ή να γίνουν Mentors σε επιχειρηματίες. Επίσης σε όλες τις γυναίκες που είτε σκέπτονται να ανοίξουν τη δική τους επιχείρηση είτε είναι ήδη στα πρώτα τους βήματα, είτε εργάζονται σαν στελέχη επιχειρήσεων και θέλουν να εξετάσουν επιχειρηματικές κινήσεις.

(από την πρόσκληση τους – στα Ελληνικά και στα Αγγλικά)

Ρίξτε μια ματιά στο πρόγραμμα του συνεδρίου - υπάρχουν ενδιαφέρουσες παρουσιάσες και τρία break out sessions ό,τι πρέπει για ανθρώπους που σκέφτονται την έναρξη. Παρόμοια events στα οποία έχω βρεθεί στο Λονδίνο είναι πάντα χρήσιμα. Όχι μόνο για το περιεχόμενο αλλά και για αυτή την αίσθηση ότι ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ! Κι ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι εκεί έξω που το παλεύουν. Αν δηλαδή ενδιαφέρεσαι γενικά θα έλεγα να κοιτάξεις και αυτό το συνέδριο αλλά και τα Open Coffee Greece, Girl Geek Dinners Greece, και startup live Athens (αν ξεχνάω κάποια – που είναι σίγουρο γιατί δεν μένω στην Ελλάδα και τα χάνω – αφήστε σχόλιο)

Πάμε για τα κουτσομπολιά τώρα (ειδικότης μας).

Αν θυμάσαι, στις 8 του Φλεβάρη είχα βρεθεί πάλι στην Αθήνα για το  3ο συνέδριο social media του Ινστιτούτου Επικοινωνίας. Εκεί μίλησα για τη συνεργασία μου ως food blogger με την OgilvyOne Athens και τη Unilever για το Πας Μαγειρεύοντας (Εδώ η σχετική ανάρτηση με τα κουσκούσια και τις φωτογραφίες). Εκεί γνώρισα και την κ. Έφη Καρακίτσου, Managing Director της Magnet Advertising και μία εκ των συνιδρυτών του ifoU η οποία με κάλεσε και στο συνέδριο του i for U.

Σκέφτηκα πως θα ήταν τουλάχιστον βαρετό (μη πω τίποτα χειρότερο) να καλύψω το ίδιο θέμα. Μέσα από τα πράγματα που έχω δει στη δουλειά, στο πανεπιστήμιο και στον ελεύθερο μου χρόνο υπάρχουν πράγματα που έχω μάθει και υπάρχουν – το πιο σημαντικό – ερωτήσεις στις οποίες δεν έχω απαντήσεις ακόμα. Δε θέλω να μιλήσω για κανόνες – αν με διαβάζεις καιρό ξέρεις ότι δεν τους συμπαθώ. Θέλω μάλλον να μιλήσω για ευκαιρίες, για νέους τρόπους σκέψεις, για το τί μπορεί να κάνει το digital για μια νέα επιχειρηματία και το τί μπορεί να δώσει εκείνη πίσω στην κοινότητα. Και ανυπομονώ να μάθω νέα πράγματα από τους ανθρώπους που θα γνωρίσω εκεί.

Οπότε ουσιαστικά μου έχει δωθεί μια εξαιρετική ευκαιρία να μοιραστώ με τους παρευρισκόμενους τα πράγματα που έχω μάθει μέσα από τη δουλειά μου με τη SoMafusion, μέσα από την έρευνα μου για το Πανεπιστήμιο και μέσα από το blogging.

Θα είμαι που λέμε τρία σε ένα.

See you there.

————
Disclosure: Δεν έχω εμπορική σχέση με το δίκτυο ή τις σχετικές εταιρείες. Η ανάρτηση γράφτηκε ανεξάρτητα.

Ξαναγίναμε DEASY-tal era.

Το facebook έδωσε 1 δις για να αγοράσει το Instagram. Και κλαίαιαιαιαινε οι hipsters. Έχει πάθει τον πανικό σύσσωμο το σώμα των Instagramers ότι μόλις ένιωσαν το θανατερό άγγιγμα του facebook. Κι εδώ που τα λέμε, είναι σαν τη Μαύρη Χήρα, πανάθεμα . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Ξαναγίναμε DEASY-tal era.

Το facebook έδωσε 1 δις για να αγοράσει το Instagram. Και κλαίαιαιαιαινε οι hipsters. Έχει πάθει τον πανικό σύσσωμο το σώμα των Instagramers ότι μόλις ένιωσαν το θανατερό άγγιγμα του facebook. Κι εδώ που τα λέμε, είναι σαν τη Μαύρη Χήρα, πανάθεμα το.

Αν το σκεφτούμε πιο προσεκτικά ό,τι έχει αγγίξει το facebook έχει πάει καλιά του. Από το Gowala να το πιάσεις, μέχρι το Snaptu να το φτάσεις, το facebook ήλθε, είδε, έδωσε κουβάδες δολλάρια και άφησε πίσω του συντρίμια. Για να μη θυμηθώ το friendfeed που το κλαίω με λυγμούς ακόμα.

Η ιστορία με το friendfeed βέβαια πρέπει να αναλυθεί λίγο περισσότερο, καθώς το friendfeed υπάρχει ακόμα! Έπαθες;

(έχει και συνέχεια)

Σχόλια εκεί.

Συγχαρήκια εδώ.

Σματς

Άκου να δεις σοκ που πάθαμε σήμερα στο σπίτι μας.

Συνήθως το πρωί ο Μανώλης ξυπνάει πριν από μένα. Τούτες τις μέρες όμως περνάει ένα βαρβάτο συνάχι οπότε μπορεί και να μην σηκωθεί. Έλα μου όμως που εγώ συνήθισα κι άμα τον αισθάνομαι δίπλα μου έχω μια εντύπωση ότι . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Άκου να δεις σοκ που πάθαμε σήμερα στο σπίτι μας.

Συνήθως το πρωί ο Μανώλης ξυπνάει πριν από μένα. Τούτες τις μέρες όμως περνάει ένα βαρβάτο συνάχι οπότε μπορεί και να μην σηκωθεί. Έλα μου όμως που εγώ συνήθισα κι άμα τον αισθάνομαι δίπλα μου έχω μια εντύπωση ότι ακόμα είναι νωρίς και συνεχίζω το ροχαλητό πατώντας που και που το snooze στα δύο ξυπνητήρια (ναι, δύο).

Να μη στα πολυλογώ, κάποια στιγμή σήμερα καταλαβαίνω ότι δε θα σηκωθεί και σηκώνομαι.

Κοιτάω το ρολόι και είναι 07.35

Επίσης παθαίνω ΔΥΟ τσαντίλες.

1. Ζυγίστηκα (ΛΑΘΟΣ τις Παρασκευές)
2. Σκέφτηκα ότι δε θα προλάβω να φάω πρωινό γιατί θα φτάσω στο τσακ 8.30

Δεν πειράζει όμως ντύθηκα και άρχισα προς τη δουλειά.

Όπως κάθε πρωί κατέβασα την εφημερίδα μου στο iPhone και διάβαζα.

Εν τω μεταξύ είχα κι έναν πονοκέφαλο γκντουπ γκντουπ μέσα στο κεφάλι μου.

Κοιτάω το ρολόι και είναι 08.07

Συνεχίζω να διαβάζω την εφημερίδα μου και να εκνευρίζομαι που έχει τόσο πολύ κόσμο το βαγόνι.

Φτάνω κάτω από τη δουλειά και σκέφτομαι μήπως προλαβαίνω να τσακώσω ολίγον πρωινό από το μαγαζάκι στη γωνία.

Κοιτάω το ρολόι και είναι 09.28. 

Όχι 08.28 (που θα ήταν η σωστή ώρα) αλλά ΕΝΝΕΑ. ΕΝΝΕΑ.

Είχα σταθεί μέσα στη μέση του δρόμου σαν την ηλίθια και κοιτούσα το κινητό να βεβαιωθώ. Έβγαλα ΚΑΙ το blackberry ρε για να βεβαιωθώ. Ακόμα ΔΕΝ το πιστεύω.

Το αφεντικό έπεσε κάτω από τα γέλια γιατί είχα μία μούρη με το σοκ ζωγραφισμένο πάνω της.

Εν τω μεταξύ στο σπίτι ο Μανώλης με είχε καταλάβει που τον φίλησα για να φύγω και λίγη ώρα μετά σηκώθηκε.

Κοίταξε το ρολόι και ήταν 08.30.

“Μα τί έγινε”, σκέφτεται, “αφού τώρα έφυγε, κοιμήθηκα μία ώρα;”

Και οι δύο χάσαμε μία ολόκληρη ώρα. Δεν ξέρουμε πού πήγε, δεν ξέρουμε τί έγινε. Όχι, το αποκλείω ότι απλά παρα-κοιμηθήκαμε και το μυαλό μου δεν ανέλυσε σωστά αυτό που έβλεπαν τα μάτια στο ρολόι.

Είναι Παρασκευή και 13. ΤΟΥΤΟ φταίει λέμε, όχι η δουλειά, η κούραση, το ότι βράζαμε πατζάρια 40 ώρες χτες μπας και βάψουμε ροζουλί αυγά.

Από ξεκινήματα δεν πάσχω. Έχω πολλά κάτω από τη ζώνη μου (που λένε κι οι φίλοι μας οι αγγλόφωνοι) και δεν δίστασα για κανένα.

Από άλλα όμως πάσχω. Όπως οι αυτο – μπάτσες (όποιος τις δίνει, ξέρει). Αυτές και κάποια άλλα αναφέρονται στο βίντεο του zefrank που είδα . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Από ξεκινήματα δεν πάσχω. Έχω πολλά κάτω από τη ζώνη μου (που λένε κι οι φίλοι μας οι αγγλόφωνοι) και δεν δίστασα για κανένα.

Από άλλα όμως πάσχω. Όπως οι αυτο – μπάτσες (όποιος τις δίνει, ξέρει). Αυτές και κάποια άλλα αναφέρονται στο βίντεο του zefrank που είδα από τη sugarenia στο twitter.

I don’t wanna start… but I will! This is an invocation for anyone who hasn’t begun…

(…)

Let me think about the people who I care about the most, and how when they fail or disappoint me I still love them, I still give them chances and I still see the best in them. Let me extend that generosity to myself.

(…)

There’s no need to sharpen my pencils anymore, my pencils are sharp enough, even the dull ones will make a mark will ma

Warts and all, LET’S START THIS SHIT UP.

via the amazing zefrank

Ξαναγίναμε DEASY-tal era.

Σήμερα θα σας πω για τον προσωπικό τον καημό του healer στα low level dungeons του World of Warcraft. Είναι μία στήλη με πόνο και κατάθεση ψυχής η σημερινή (κλάψε λίγο).

(…)

Η μητέρα Τερέζα όμως θα είχε μεγαλύτερη υπομονή. Εγώ . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Ξαναγίναμε DEASY-tal era.

Σήμερα θα σας πω για τον προσωπικό τον καημό του healer στα low level dungeons του World of Warcraft. Είναι μία στήλη με πόνο και κατάθεση ψυχής η σημερινή (κλάψε λίγο).

(…)

Η μητέρα Τερέζα όμως θα είχε μεγαλύτερη υπομονή. Εγώ θα ήθελα να έχω ανοιχτό το μικρόφωνο συνέχεια για να βρίζω σε άπταιστα Ελληνικά (κι ας μην με καταλαβαίνουν).

(έχει και συνέχεια)

Σχόλια εκεί.

Συγχαρήκια εδώ.

Σματς

Ξαναγίναμε DEASY-tal era.

Η αλυσίδα ηλεκτρονικών παιχνιδιών GAME παρέδωσε τα κλειδιά στην PwC και είπε ένα πρώτο αντίο. Πάνε τα καταστήματα; Ή υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ;

277 από τα 600 καταστήματα GAME στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ιρλανδία έκλεισαν ήδη. 2000 θέσεις εργασίας . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Ξαναγίναμε DEASY-tal era.

Η αλυσίδα ηλεκτρονικών παιχνιδιών GAME παρέδωσε τα κλειδιά στην PwC και είπε ένα πρώτο αντίο. Πάνε τα καταστήματα; Ή υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ;

277 από τα 600 καταστήματα GAME στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ιρλανδία έκλεισαν ήδη. 2000 θέσεις εργασίας εξαφανίστηκαν. Οι φήμες λένε ότι η εταιρεία θα βγει από την κατάσταση αναγκαστικής διαχείρησης και σύντομα μάλιστα, αλλά μια μεγάλη ζημιά έχει ήδη γίνει. Το στοίχημα τώρα είναι αν οι νέοι ιδιοκτήτες θα τα καταφέρουν να αλλάξουν την πορεία της αλυσίδας.

(…)

Αλλά κυρίως αυτό που μου έλειπε ήταν ο Καλός Gamer της Στουρνάρη.

Ο Καλός Gamer στη Στουρνάρη ήταν ….

(έχει και συνέχεια)

Σχόλια εκεί.

Συγχαρήκια εδώ.

Σματς

Ορίστε. Έλεγα τις προάλλες να στείλετε και άλλες ερωτήσεις και ήδη έχουν αρχίσει να καταφθάνουν.

Η Νίκη ξεκίνησε με την ιδέα να πω πέντε πράγματα για την αναζήτηση και ενοικίαση σπιτιού. Συμφώνησαν και άλλοι φίλοι στο facebook και στο twitter.

Να προτιμήσουμε ηλεκτρικό ή γκάζι? Να έχει . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Ορίστε. Έλεγα τις προάλλες να στείλετε και άλλες ερωτήσεις και ήδη έχουν αρχίσει να καταφθάνουν.

Η Νίκη ξεκίνησε με την ιδέα να πω πέντε πράγματα για την αναζήτηση και ενοικίαση σπιτιού. Συμφώνησαν και άλλοι φίλοι στο facebook και στο twitter.

Να προτιμήσουμε ηλεκτρικό ή γκάζι? Να έχει shower ή μπάνιο? Είχες αναφέρει σε ένα ποστ σου ότι μόλις ακούσεις πως δεν υπάρχει πλυντήριο το κλείνεις το τηλέφωνο! Γιατί?? Υπάρχει κάποιος τρόπος να εξοικονομήσουμε χρήματα στο ηλεκτικό? Στο νερό? Ποιες ήταν οι ασχημες εμπειρίες σου με τα σπιτια και είπες “το πάθημα έγινε μάθημα?” Γιατί συνήθως, πρώτα μετακομίζουμε και μετά συνειδητοποιούμε ότι το σπιτι είναι …χρέπι! χαχαχαχαχα!!!!! Επίσης, για τη μετακομιση να απευθυνθούμε σε κάποια εταιρεία για να μας τα κουβαλήσει? Πού να ψάξουμε?

Οπότε here goes ακόμα μία ανάρτηση της σειράς Λίγα λόγια για… (κάτι)… στην Αγγλία.

Όπως πάντα, ό,τι γράφω βασίζεται στις δικές μου εμπειρίες και έχει το δικό μου bias. Επίσης μην ξεχνάμε ότι έχω ζήσει μόνο στο Λονδίνο. Σχόλια, παρατηρήσεις, ιδέες και άλλες εμπειρίες πάντα ευπρόσδεκτα.

ΠΕΡΙΟΧΗ 

Η ερώτηση που μου κάνουν συχνότερα είναι η εξής: “Μπορείς να μου πεις τις καλές περιοχές κοντά στο κέντρο;”. Η απάντηση είναι απλή. ΟΧΙ. Αν μπορείς να πας σε πραγματικά καλή περιοχή κοντά στο κέντρο του Λονδίνου (όπως εννοείται η καλή περιοχή εδώ) τότε ΔΕ ΜΕ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ.

Πρώτα πρώτα τί εννοείς καλή. Καλή όπως λέμε Κηφισιά; Ε, δε με χρειάζεσαι.

Το θέμα είναι να βάλεις κάτω τις προτεραιότητες σου. Συνήθως για να κρίνουμε μια περιοχή κι αν θέλουμε να ζήσουμε εκεί βάζουμε κάτω τα παρακάτω σε σειρά προτεραιότητας για μας:

• Εγκληματικότητα
• Απόσταση από τη δουλειά/ σχολείο/ κέντρο
• Τύποι σπιτιών
• Κοινότητα
• Τοπική αγορά
• Μέσα μαζικής μεταφοράς
• Τιμές
• Πάρκα/ χώροι πρασίνου
• Σχολεία και η ποιότητα τους
• κλπ

Σε γενικές γραμμές (αλλά πολύ γενικές) στο Λονδίνο έχουμε τους εξής τύπους περιοχών.

1. Καλή περιοχή: Σημαίνει συνήθως πολύ ακριβή. π.χ. Bayswater, Chelsea, Belgravia
2. Κανονική περιοχή: Είναι οι περισσότερες περιοχές. Έχουν καλές και κακές γειτονιές ή απλά είναι ένα ατελείωτο βαρετό πράγμα. π.χ. Kentish Town, Muswell Hill, Finchley, Southgate
3. Κακή περιοχή: Εντάξει, εδώ λέμε πολύ κακή. Σε φάση που δεν περνάς από κάποια σημεία. Εδώ δεν είμαι πολύ σίγουρη αλλά από την εμπειρία μου θα σας έλεγα μακριά από το Tottenham, Elephant & Castle κλπ. Και γενικά όταν μιλάμε για East London προσέχουμε ιδιαιτέρως.

Ο καλύτερος τρόπος να αποφασίσετε είναι να κάνετε εξονυχιστική μελέτη στα ιντερνέτια, πάντα έχοντας στο μυαλό σας τις προτεραιότητες σας. Αυτό φυσικά ισχύει σε όποιο μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου θέλετε να ζήσετε.

Χρήσιμοι σύνδεσμοι: 

• Metropolitan Police London crime statistics (Metropolitan Police)
• Education and skills in your area (Department for Education)
• Where to live wizard (spareroom.co.uk) – ένας οδηγός που θα σας βοηθήσει προτείνοντας περιοχές ανάλογα με τις προτιμήσεις σας. Δεν είναι και σούπερ ακριβές αλλά θα σας δώσει μια ιδέα

ΠΩΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ 

Δύο βασικοί τρόποι υπάρχουν να ψάξεις σπίτι. Αγγελίες από μεσίτες (που είναι ΣΚΑΤΟΦΑΡΑ) και αγγελίες από ιδιοκτήτες.

Συνήθως λειτουργούμε ως εξής. Εφόσον έχουμε διαλέξει περιοχή πηγαίνουμε σε κάποιο site μεσιτών και βλέπουμε περίπου τιμές για το μέγεθος που μας ενδιαφέρει. Οι τιμές για την ίδια περιοχή από τους ιδιοκτήτες θα είναι περίπου από 5% μέχρι και 20% φτηνότερα.

Προσοχή όμως. Οι ιδιοκτήτες μπορεί να είναι και μούφα ιδιοκτήτες οπότε πάντα είμαστε προσεκτικοί. Δε δίνουμε λεφτά έτσι, όπως να ‘ναι. Γενικά εδώ όλα γίνονται με συμβόλαια και κανονικά χαρτιά οπότε είμαστε κι εμείς σούπερ γραφειοκράτες. Αν έχετε αμφιβολίες ζητήστε από τον ιδιοκτήτη να σας αποδείξει ότι του ανήκει το σπίτι. π.χ. παλιά συμβόλαια, λογαριασμούς κλπ.

Ένα άλλο θέμα είναι ότι σε κάποιες περιοχές θα βρίσκετε σπίτια μόνο από ατζέντηδες. Εκεί είναι δική σας επιλογή. Εγώ δέκα χρόνια στο Λονδίνο δεν έχω πάει ποτέ από ατζέντη γιατί μου τη δίνει πάρα πολύ ο τρόπος που πάνε να σου πασάρουν την τρύπα ως παλατάκι.

Στο ατζέντη επίσης ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΤΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΧΡΕΩΣΕΙΣ. Πέρα δηλαδή από την εγγύηση (4 με 6 εβδομάδες), θα δώσετε και έξοδα συμβολαίου και credit check charges και άλλες τέτοιες παπάρες.

Οι τύποι των καταλυμάτων που μπορείτε να πάτε είναι

• Εστία πανεπιστημίου ως φοιτητές
• Δωμάτιο σε σπίτι όπου μένουν κι άλλοι (νοικιάζοντας το δωμάτιο)
• Δωμάτιο σε σπίτι όπου μένουν κι άλλοι (νοικιάζοντας όλο το σπίτι με φίλους σας)
• Διαμέρισμα
• Σπίτι (εδώ πλέον είστε ζάμπλουτοι και δε χρειάζεστε την ανάρτηση μου, απευθυνθήτε στο μπάτλερ σας)

Τα σπίτια δεν τα λένε δυάρια ή τριάρια όπως στην Ελλάδα. Studio είναι το ένα δωμάτιο (μπορεί να έχει και μικρή κουζίνα, ρωτήστε), one-bedbroom πρέπει να έχει σαλόνι και κρεββατοκάμαρα, two-bedroom δύο κρεββατοκάμαρες και σαλόνι.

Το νοίκι στις αγγελίες εμφανίζεται ανά εβδομάδα (pw = per week) ή ανά μήνα (pcm = per calendar month). Αν έχει τιμή ανά εβδομάδα δεν υπολογίζουμε επί 4. Υπολογίζουμε επί 52 (εβδομάδες το χρόνο) διά δώδεκα (μήνες το χρόνο) κι αυτό είναι το ποσό που θα πληρώνουμε κάθε μήνα.

-- από το: Λίγα λόγια για τα έξοδα στην Αγγλία
δείτε αυτή την ανάρτηση και για μια περιγραφή των βασικών εξόδων!

House ή flat 

House λέμε όταν όλο το πράμα είναι δικό μας, flat όταν έχουμε ένα διαμέρισμα.

Για τα flats υπάρχουν οι εξής περιπτώσεις

• Converted flat: διαμέρισμα σε κτίσμα που κάπως αλλιώς ήταν στην αρχή (π.χ. ολόκληρο σπίτι) και το μετατρέψανε μετά
• Purpose build flat: διαμέρισμα που χτίστηκε ως διαμέρισμα

Για το κτίριο οι εξής:

• House: νορμάλ σπίτι αγγλικό που μπορεί να έχει μετατραπεί σε flats
• High Rise: πολυκατοικία που μπορεί να είναι ex Local Authority (ας πούμε περίπου εργατικές κατοικίες) ή New Build (δηλαδή νέο κτίσμα). Με τα ex Local Authority έχουμε το νου μας γιατί κάποια είναι ολίγον rough κι έχουν εγκληματικότητα
• Low Rise: πάλι πολυκατοικία στυλ, πάλι όπως τα high rises αλλά με λιγότερα διαμερίσματα, και κάποια ίσως έχουν και κήπο. Θεωρούνται πιο ασφαλή από τα high rises.

Χρήσιμοι σύνδεσμοι:

• Gumtree (μπορείτε να του θέσετε να βλέπετε αγγελίες μόνο από ιδιοκτήτες και όχι από ατζέντηδες)
• Find a property
• Rightmove

 ΤΙ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΚΟΙΤΑΜΕ ΣΠΙΤΙΑ 

Δε θα καλύψω το θέμα δωματίου γιατί εκεί εξαρτάται πολύ από το χαρακτήρα σας. π.χ. θέλετε να είστε κοινωνικοί με τους συγκατοίκους, δε θέλετε, σας πειράζει το πώς πλένουν τα πιάτα, θέλετε ησυχία ή όχι κλπ.

Εφόσον είστε σίγουροι ότι είστε εντάξει με την περιοχή, την τιμή κλπ. ήρθε η ώρα να δούμε τα υπόλοιπα.

Πρώτον για τους λογαριασμούς που θα χρειαστεί να πληρώνετε έχω γράψει εκτενώς στο Λίγα λόγια για τα έξοδα στην Αγγλία.

Πάμε σε κάποια άλλα θέματα.

Όταν μπαίνουμε σε ένα σπίτι προσέχουμε τα εξής:

1. Ασφάλεια γύρω γύρω. Για να πάμε εκεί αισθανθήκαμε καλά ή ανησυχήσαμε; Εμπιστευτήτε το ένστικτο σας και κοιτάξτε γύρω γύρω τον κόσμο, τα σκουπίδια, τα αυτοκίνητα κλπ.
2. Ασφάλεια σπιτιού. Είναι καλή η πόρτα; Έχει κλειδαριά της προκοπής; Τα παράθυρα ασφαλίζουν; Έχει ανιχνευτή φωτιάς;
3. Καθαριότητα: Είναι καθαρό; Μυρίζει άσχημα; Μυρίζει μούχλα; Έχει υγρασία; Όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά πράγματα.
4. Τζάμια: Έχει διπλά τζάμια και καλά κουφώματα; Αν δεν έχει θα πεθάνετε και από το κρύο και από την υγρασία.
5. Συσκευές: Είναι οι συσκευές τους κάπως καλές; Ή έχει σκουριά παντού; Τη μπίχλα μη την κοιτάτε πολύ σε αυτά, τα στάνταρ καθαριότητας των Ελλήνων είναι πολύ υψηλά, θα τις καθαρίσετε βιολογικά εσείς.
6. Έπιπλα (αν είναι επιπλωμένο): Είναι κάπως περιποιημένα ή κάποιος πέθανε πάνω στον καναπέ; Κολλάει το παπούτσι στη μοκέτα;
7. ΦΩΣ: Ένα σπίτι σκοτεινό με μικρά τζάμια είναι μεγάλη κατάρα στη Βρετανία. Πρέπει να μπαίνει φως αλλιώς θα πάθετε κοκομπλόκο.
8. Council Tax: Ρωτάμε πόσο χρεώνει ο Δήμος κάθε μήνα για το σπίτι. Υπάρχουν Δήμοι με εξαιρετικά φτηνό κι άλλοι με εξαιρετικά ακριβό Council Tax.

Πάμε τώρα στις ερωτήσεις της Νίκης.

Ηλεκτρικό ή γκάζι

ΦΥΣΙΚΑ ΓΚΑΖΙ! Σπίτι με καλοριφέρ ηλεκτρικά καλύτερα να το κάψουνε παρά να το νοικιάζουνε. Πανάκριβο και δε ζεσταίνει και σωστά.

Τώρα βέβαια εσύ μπορεί να μην είσαι πολύ του χουχουλιάσματος και να λες “έλα μωρέ, θα αντέξω”. Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να αντέξεις το κρύο αλλά θα πέσεις κάτω από την υγρασία και τη μούχλα που είναι ΕΓΓΥΗΜΕΝΟ ότι θα δημιουργηθούν.

Shower ή bath

Έλα νταξ, εδώ εξαρτάται τελείως από τα γούστα σου. Σπίτι χωρίς μπανιέρα στο Λονδίνο είναι λίγο δύσκολο γιατί τις δύσκολες μέρες του χειμώνα ένα μπανάκι πλατς πλουτς μέσα στο ζεστό νερό το σηκώνει ο οργανισμός σου.

Γιατί θεία κλείνεις το τηλέφωνο αν δεν έχει πλυντήριο;

——————————————
‘Εχω κι άλλες ερωτήσεις θεία Σοφία:

• Πέρνα από δω: Λίγες ερωτήσεις για τη μετακίνηση στην Αγγλία

Παλαιότερες αναρτήσεις εδώ:

• Λίγα λόγια για τη δουλειά στην Αγγλία
• Λίγα λόγια για τα έξοδα στην Αγγλία
• Λίγα λόγια για τα άσχημα στην Αγγλία
• Λίγα λόγια για την καινούρια αρχή στην Αγγλία
• Λίγα λόγια για την ενοικίαση σπιτιού στην Αγγλία
• Ενοικιάζεται: Πληροφορίες Εντός
• Guest Post: Κύμα μετανάστευσης – Ψάχνοντας για δουλειά στη Βρετανία – Μέρος Α και Μέρος Β

Δείτε στα γουέμπια:

• Σύγκριση Τιμών στο blog Δύο Έλληνες Στο Λονδίνο με λεπτομερείς συγκρίσεις τιμών μεταξύ Ελλάδας και Βρετανίας.
• Δουλειά μετά τις σπουδές στο blog Είμαστε Ακόμα Εδώ, με πληροφορίες για τα Graduate Schemes στη Βρετανία
• Αγγλία – Ελλάδα με οικογένεια στο blog γαϊτανάκι
• Αιτήσεις και εργασία στην Aγγλία στο blog Thinking gamer’s Βlog
• Μετανάστευση στις ΗΠΑ στο blog λ:ηρ (μέρος πρώτο, δεύτερο, τρίτο)
• Λίγα Λόγια Περί Μετοίκισης Στη Φιλανδία στο blog Ovi Greek Stories (μέρος πρώτο, δεύτερο, τρίτο)

——————————————

Ήταν χρήσιμη αυτή η ανάρτηση;

Αν βοήθησα, ίσως θέλεις να μου στείλεις ένα βιβλίο (που τα αγαπώ) ή να με κεράσεις έναν γκαϊφέ (που τον χρειάζομαι) – ιδού η ανάρτηση που εξηγώ πώς σκέφτομαι το θέμα του βιβλίου και του καφέ.

Ιδού δυο λίστες από βιβλία που αγαπώ στο Amazon

• πρώτη
• δεύτερη

ή

Οι αναρτήσεις για τη μετακίνηση στην Αγγλία είναι δωρεάν και δωρεάν θα μείνουν και μακάρι να γράψω άλλες τόσες που να είναι εξίσου χρήσιμες. Μη διστάσεις να μου ζητήσεις να γράψω και για άλλα θέματα ή να μου κάνεις ερωτήσεις.

Το πρώτο βιβλίο που μου πήρες (*) (ή μάλλον που διάλεξα με το kindle gift voucher που μου έστειλες) είναι το Unlikely Pilgrimage of Harold Fry της Rachel Joyce.

Ο συνταξιούχος Harold ξεκινάει μια μέρα από το σπίτι για να φτάσει μέχρι το κουτί του . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω...]]>

Το πρώτο βιβλίο που μου πήρες (*) (ή μάλλον που διάλεξα με το kindle gift voucher που μου έστειλες) είναι το Unlikely Pilgrimage of Harold Fry της Rachel Joyce.

Ο συνταξιούχος Harold ξεκινάει μια μέρα από το σπίτι για να φτάσει μέχρι το κουτί του ταχυδρομείου. Θέλει να απαντήσει με ένα σημείωμα στο γράμμα της Queenie, μιας παλιάς συναδέλφου που πεθαίνει από καρκίνο και του έγραψε για να τον αποχαιρετήσει. Μόνο που στο πρώτο κουτί ο Harold δε σταματάει. Και τα πράγματα έρχονται έτσι ώστε ο Harold ξεκινάει ένα ταξίδι με τα πόδια, από τη ΝότιοΔυτική στη ΒόρειοΑνατολική Βρετανία για να κρατήσει ζωντανή την Queenie.

Δεν είμαι κριτικός λογοτεχνίας (μακριά από τους γραφιάδες τέτοιες αξιώσεις) οπότε θέλω να σου πω τί μου έκανε αυτό το βιβλίο.

Με συγκίνησε.

Είχα πολλά χρόνια να κλάψω διαβάζοντας και με αυτό το βιβλίο έκλαψα δύο φορές. Μία από χαρά και μία από θλίψη. Μάλιστα έκλαιγα μέσα στο tube, επιστρέφοντας από τη δουλειά και διαβάζοντας το βιβλίο. Το μόνο που με κράτησε και δεν έκλαιγα σπαρακτικά ήταν ο κόσμος μέσα στο βαγόνι.

Στο The Unlikely Pilgrimage of Harold Fry νόμιζα ότι δε βρήκα κάτι εξαιρετικό ή απίθανο. Κι όμως σιγά σιγά, με μια γλύκα που είχα πολύ καιρό να τη νιώσω με βιβλίο, όλα γίναν εξαιρετικά και απίθανα. Η πλοκή, η ιδέα, οι χαρακτήρες, τα μικρά (και τα μεγάλα) τους μυστικά.

Το βιβλίο κρύβει μέσα του μικρά θαύματα και μικρά δράματα, από αυτά που κάνουμε χωρίς καν να το καταλάβουμε, από αυτά που αγγίζουν τους άλλους γύρω μας αλλά κυρίως μεταμορφώνουν τον εαυτό μας.

And if trying to find a way when you don’t even know you can get there isn’t a smal miracle, then I don’t know what is

—————————————-

(*) Κάτω από κάποιες δικές μου αναρτήσεις για την μετακίνηση στην Αγγλία (παράδειγμα)  υπάρχει το σχετικό κουμπάκι. Το βιβλίο αυτό μου το πήρες εσύ που το πάτησες.