RSS feeds van groep 'Nieuws'

Inleiding

Tue, 07 Feb 2012 09:34:42 +0100

Onder deze map vindt u de laatste drie nieuwsberichten per rechtsgebied: ambtenarenrecht, arbeidsrecht en onderwijsrecht.

Nieuws: ambtenarenrecht

Nieuws: arbeidsrecht

Nieuws: onderwijsrecht

Schorsing en korting bezoldiging

Tue, 07 Feb 2012 09:32:55 +0100

Een medewerker van de Belastingdienst met een lange staat van dienst, brengt gedurende drie jaren te hoge bedragen aan aftrekbare hypotheekrente op. Gedurende de verantwoordingsprocedure wordt de ambtenaar geschorst en zijn bezoldiging wordt eerst geheel en vervolgens gedeeltelijk gekort. Beiden maatregelen gingen in vanaf het moment dat het bevoegd gezag aan de ambtenaar berichtte dat hij voornemens was om de ambtenaar onvoorwaardelijk strafontslag te verlenen. De ambtenaar komt tegen beide ordemaatregelen in het geweer.

De Centrale Raad van Beroep bezigt de door haar ontwikkelde vaste rechtsregel dat voor het antwoord op de vraag of het voornemen tot strafontslag op een voldoende grondslag berustte

“(...) niet beslissend [is] of van de beschikbare gronden een zodanige overtuigingskracht uitgaat dat daarop de bestraffing met onvoorwaardelijk ontslag kan worden gebaseerd, maar of daaraan, bezien vanuit het standpunt van de staatssecretaris, voldoende gewicht kon worden toegekend om te komen tot het voornemen tot die bestraffing.”

De Raad oordeelt dat aan de rechtsregel is voldaan op basis van het fiscale onderzoek dat de basis vormde voor het vermoeden van onjuist gedrag. De Raad oordeelt in een heel korte, niet gemotiveerde overweging dat de staatssecretaris in redelijkheid gebruik mocht maken van zijn bevoegdheid om gedurende de schorsing de bezoldiging gedeeltelijk in te houden.

Nu geldt in principe en op basis van ervaringen in de praktijk dat het bevoegd gezag op het punt van ordemaatregelen niet snel door een bestuursrechter teruggefloten zal worden. Alleen als het duidelijk is dat er onvoldoende deugdelijke informatie voorhanden is om een voornemen tot strafontslag op te baseren, zal de bestuursrechter ingrijpen. Dit komt mijns inziens enerzijds door zijn rol als bestuursrechter die niet op de stoel van het bestuur wenst te zitten (scheiding der machten) en anderzijds door de discretionaire bevoegdheid die het bestuur heeft om maatregelen als deze toe te passen. Bij de invulling van die discretionaire bevoegdheid speelt mijns inziens de gezagsverhouding tussen het bestuur en de ambtenaar mee. Immers, het gaat om het standpunt van het bestuursorgaan. Vindt hij dat er voldoende gewicht kan worden toegekend om te komen tot een voornemen tot strafontslag.

Uitspraak: schorsing en korting bezoldiging

Geen korting bezoldiging tweede ziektejaar

Thu, 29 Dec 2011 10:24:29 +0100

Een ambtenaar werkzaam bij de Belastingdienst heeft te kampen met RSI-klachten. Zij stelt dat die klachten zijn ontstaan tijdens en als gevolg van het werk. Zodoende spreekt zij haar bevoegd gezag aan op het moment dat deze laatste met ingang van haar tweede ziektejaar, haar bezoldiging tot 70% kort. De ambtenaar is van mening dat zij ook in het tweede jaar recht heeft op haar volledige bezoldiging. Haar inziens is er namelijk sprake van een beroepsziekte.

Van een beroepsziekte is sprake wanneer er een oorzakelijk verband aanwezig is tussen de klachten en het werk of de werkomstandigheden van betrokkene, objectief bezien. Omdat er sprake is van fysieke klachten (en dus niet van psychische klachten) is niet vereist dat sprake moet zijn van factoren in het werk of de werkomstandigheden die objectief bezien een buitensporig karakter dragen.

De Raad somt een aantal omstandigheden op, op basis waarvan zij concludeert dat er sprake is van een beroepsziekte, te weten:

§ niet is weersproken dat de klachten uit 1999-2000 sterk zijn verminderd nadat betrokkene de beschikking kreeg over een aangepaste werkplek, en dat zij op deze werkplek haar werkzaamheden steeds volledig heeft kunnen uitvoeren.

§ niet meer weersproken is dat betrokkene na een verhuizing van haar werkplek van de Kabelweg in Amsterdam naar de Tijnmuiden in Amsterdam niet langer over deze aangepaste werkplek beschikte.

§ Evenmin wordt door appellant betwist dat betrokkene, hoewel in de loop der jaren hier en daar aanpassingen aan haar werkplek zijn verricht, nimmer meer volledig de beschikking heeft gekregen over de faciliteiten die zij vóór de bedoelde verhuizing genoot.

§ Dit alles blijkt ook uit een drietal werkplekonderzoeken, uitgevoerd in de jaren 2001, 2003 en 2007, uit door betrokkene gevoerde correspondentie met leidinggevenden, en uit verklaringen van voormalige collega’s.

§ De Raad wijst er daarbij op dat de medische noodzaak van verdergaande werkplekaanpassingen dan die waarvan in feite sprake was, ondubbelzinnig naar voren komt uit een tweetal reeds uit 2004 daterende rapportages van de bedrijfsarts, waarin met enige indringendheid tot die aanpassingen is opgeroepen.

§ De Raad merkt verder op dat uit rapportages van diverse door betrokkene bezochte poliklinieken blijkt van pijnklachten in de bovenste extremiteiten. In één van die rapportages is overbelasting op het werk als oorzaak gepresenteerd.

De Raad concludeert dan dat:

Een en ander kan tot geen andere gevolgtrekking leiden dan dat de in 2008 door betrokkene ervaren klachten in overwegende mate hun oorzaak vinden in de aan betrokkene opgedragen werkzaamheden en de omstandigheden waaronder deze moesten worden verricht. Dat geldt zelfs als zou moeten worden gezegd dat de klachten die zich in 1999-2000 hebben geopenbaard, een buiten het werk liggende oorzaak hebben gehad. Hoe dan ook blijkt immers uit het voorgaande dat appellant het in zijn macht had om het werk zodanig in te richten dat het voortduren van de klachten in latere jaren kon worden voorkómen. Dat, zoals door appellant is benadrukt, over de ontstaansgeschiedenis van de klachten feitelijk geen zekerheid meer valt te verkrijgen, doet aan de hier weergegeven gevolgtrekking dan ook niet af.

Maar, is de diagnose van RSI wel gesteld?

Appellant heeft er op gewezen dat in de rapportages van de door betrokkene bezochte poliklinieken niet met zo veel woorden de diagnose RSI voorkomt, en dat één van de door betrokkene geraadpleegde artsen zelfs heeft verklaard dat hij die diagnose nooit heeft gesteld. Dit een en ander vormt voor de Raad geen reden om over het oorzakelijk verband tussen de ziekte van betrokkene en haar werkzaamheden anders te oordelen, te minder nu in een verzekeringsgeneeskundige rapportage van het UWV van 6 april 2009 de diagnose RSI stadium 3 van handen, polsen en schoudergordel is gesteld, met als gevolg ernstige klachten en belemmeringen.

En spelen nevenactiviteiten dan geen rol?

De Raad ziet evenmin grond voor het oordeel dat de nevenactiviteiten van betrokkene dan wel haar (voormalige) hobby’s de voornaamste oorzaak van het voortduren van haar RSI-klachten vormen. Betrokkene heeft immers verklaard, en door appellant is niet weersproken, dat haar nevenactiviteiten van zeer beperkte omvang waren en dat zij de meeste van de door appellant genoemde hobby’s reeds lang geleden heeft opgegeven. De Raad herhaalt in dit verband dat het verre verleden in deze zaak niet van doorslaggevende betekenis is.

Maakt de werkattitude nog een verschil?

Ook in de ter zitting van de Raad door appellant geopperde veronderstelling dat wellicht de in één van de medische rapportages genoemde scoliotische houding van betrokkene in substantiële mate tot haar RSI-klachten heeft bijgedragen ziet de Raad geen reden om over het verband tussen die klachten en de werkzaamheden van betrokkene anders te oordelen, het totaal aan beschikbare medische gegevens in aanmerking genomen. De Raad merkt op dat appellant aan de hand van een in zijn opdracht te verrichten medisch onderzoek, waarbinnen de vraagstelling specifiek op het hier relevante causale verband had kunnen worden gericht, de eventuele aanwezigheid van buiten de werkzaamheden liggende oorzaken voor de klachten had kunnen trachten aan te tonen. Betrokkene heeft laten weten dat zij aan een zodanig onderzoek haar medewerking had willen verlenen. Bij gebreke van een dergelijk onderzoek zal de Raad uitgaan van de aanwezige medische en andere gegevens, die, zoals in de voorgaande overwegingen is weergegeven, op zichzelf beschouwd voldoende aannemelijk maken dat de klachten van betrokkene in overwegende mate hun oorzaak vinden in het werk en de omstandigheden waaronder dat moest worden verricht.

De Raad vindt ten slotte in het gegeven dat betrokkene door haar leidinggevenden steevast werd beschouwd als een zeer gedreven medewerkster, die haar eigen belangen niet voorop stelde, geen grond voor het oordeel dat haar ziekte aan haar schuld of onvoorzichtigheid is te wijten, waarbij de Raad er op wijst dat de genoemde eigenschappen betrokkene er niet van hebben weerhouden om in de loop der jaren herhaaldelijk aan de bel te trekken over het uitblijven van de benodigde aanpassingen van haar werkplek - zonder een toereikend resultaat.

Conclusie luidt dus dat er sprake is van een beroepsziekte en dat het bevoegd gezag dientengevolge ten onrechte de bezoldiging van de ambtenaar in het tweede ziektejaar heeft gekort.

Uitspraak: Geen korting bezoldiging tweede ziektejaar

Hulp aan familielid plichtsverzuim?

Thu, 24 Nov 2011 14:10:24 +0100

Aan een ambtenaar salarisadministratie bij de Dienst en Werk en Inkomen (DWI) van een gemeente wordt strafontslag verleend omdat zij betrokken was bij het onrechtmatig verkrijgen van bijstandsgelden door haar moeder.

Haar moeder had namelijk twee bankrekeningen – die ook op naam van de ambtenaar stonden – verzwegen voor de sociale dienst. Op die bankrekening stond een zodanig vermogen dat ten onrechte tot uitbetaling van bijstand was overgegaan. De vraag was welke rol de ambtenaar hierin had gehad en in hoeverre er sprake was van plichtsverzuim.

De Raad was net als de gemeente van mening dat de ambtenaar

'zich als medewerker van de DWI - de organisatie die met verstrekking van bijstand belast is - had behoren te realiseren dat zij haar financiën zoveel mogelijk gescheiden diende te houden van die van haar bijstand ontvangende moeder en daarvoor actief naar een oplossing had moeten zoeken. Zo zij daarvoor zelf al niet een geschikte oplossing had weten te treffen, zoals het overbrengen van haar eigen gelden naar een afzonderlijke bankrekening, had het in ieder geval op haar weg gelegen hierover met haar leidinggevende te overleggen.'

Omdat de ambtenaar niet overeenkomstig had gehandeld, was er sprake van plichtsverzuim. Wel merkte de Raad op dat bij de overgang van de ambtenaar naar DWI, de ambtenaar kennelijk niet goed was geïnstrueerd over de bijzondere integriteitseisen die het werken bij de DWI aan de medewerkers stelt.

'Pas in september 2006 zijn die eisen, via een groot artikel op Intranet en een aan alle medewerkers gerichte e-mail over “vijf hoofdzonden”, uitdrukkelijk onder de aandacht gebracht. In dit geval is met name van belang hetgeen onder hoofdzonden 4 en 5 wordt gesteld: “zorg dat je nooit, op geen enkele wijze, betrokken bent of raakt bij een uitkering van een familielid; bij twijfel, informeer en overleg altijd met je leidinggevende; en vermijd belangenverstrengeling en de schijn hiervan”. Als betrokkene deze berichten niet heeft gelezen komt dat, zoals de rechtbank terecht heeft gesteld, voor haar risico. Het plichtsverzuim kan haar dan ook - in ieder geval vanaf september 2006 - verweten worden.'

De Raad overwoog voorts dat de ambtenaar ten onrechte geen contact had gezocht met haar leidinggevende toen zij bekend was geraakt met het onderzoek naar de rechtmatigheid van de bijstanduitkering van haar moeder. Zij had de mogelijke schijn van belangenverstrengeling moeten bespreken. De ambtenaar had moeten bespreken wat haar positie zou zijn bij het feitenonderzoek naar de bijstandsfraude en zij had moeten vragen of het was toegestaan om aan haar moeder bijstand te verlenen bij de onderzoeksgesprekken, aldus de Raad. De ambtenaar had evenwel geen contact gezocht met de leidinggevende zodat ook hier sprake was van plichtsverzuim.

Maar niet alle gedragingen van de ambtenaar waren in strijd met haar plichten als ambtenaar. Het behulpzaam zijn van haar moeder bij de administratie leverde namelijk op zichzelf geen plichtsverzuim op; ook niet vanaf het moment dat de ambtenaar bij DWI werkte en kennis behoorde te hebben van de geldende integriteitseisen. Dit zou anders geweest zijn als de administratieve hulp mede zou hebben betroffen de bijstandsverlening aan haar moeder. Dat was echter niet vast komen te staan.

De Raad oordeelde dat tot een bestraffing mag worden gekomen maar dat een onvoorwaardelijk strafontslag, en zelfs een voorwaardelijk strafontslag, een brug te ver is.

Uitspraak: Hulp aan familielid plichtsverzuim?

Niet meer oproepen voor het werk

Wed, 27 Jul 2011 14:25:08 +0200

Ik word niet meer opgeroepen voor het werk, wat kan ik hieraan doen?

Een ambtenaar van de burgerlijke stand wordt niet meer opgeroepen voor het werk, nadat hij drie keer te laat zou zijn gekomen bij het voltrekken van een huwelijk. Deze mededeling wordt niet op papier gezet, maar alleen mondeling gedaan. De ambtenaar is het met die mededeling oneens en hij maakt bezwaar. Uiteindelijk komt de rechter er aan te pas om te beoordelen of er sprake is van een besluit waartegen de ambtenaar in bezwaar kan gaan en zo ja, of dat besluit op een juiste manier tot stand is gekomen.

De rechter is van oordeel dat de mondelinge mededeling om de ambtenaar niet meer op te roepen voor zijn werk een besluit is (8:1 Awb). Weliswaar is er geen sprake van ontslag of een schorsing, maar de ambtenaar wordt door de beslissing hem niet meer op te roepen (wel) rechtstreeks in zijn belangen geraakt.

De genomen beslissing zelf is ondeugdelijk. De ambtenaar had een goede staat van dienst en vanuit de zijde van het bevoegd gezag was niet of onvoldoende gedocumenteerd gedurende welke periode en op welke dagen de ambtenaar te laat was geweest. Voorts was niet aannemelijk geworden dat het bevoegd gezag in gesprekken herstelkansen aan de ambtenaar had geboden en was tijdens of na die beweerdelijke gesprekken geen hoor- en wederhoor toegepast.

Daarnaast had de ambtenaar zich beroepen op overmacht. Onduidelijk was of het bevoegd gezag die stelling had onderzocht waardoor het besluit onzorgvuldig tot stand was gekomen. Het was met andere woorden aan het bevoegd gezag om het beroep op overmacht te onderzoeken. De ambtenaar mocht alleen overmacht stellen.

Tijdens de procedure bij de rechter wordt door het bevoegd gezag naar voren gebracht dat het te laat komen voor een huwelijksvoltrekking een ‘doodzonde’ is. Met die stelling maakt de rechter korte metten omdat zij niet wordt gestaafd door de feiten. Immers, de ambtenaar mocht van zijn bevoegd gezag nog een aantal huwelijken voltrekken nadat hij beweerdelijk te laat was gekomen.

‘Evenmin strookt deze motivering met de stelling van verweerder dat hij niet is overgegaan tot het ontslag of de schorsing van eiser om de positie van babs die eiser in andere stadsdelen en gemeenten vervult, niet in gevaar te brengen. Als verweerder daadwerkelijk geen vertrouwen meer heeft in het functioneren van eiser, dan valt te verwachten dat verweerder niet wil dat eiser nog een huwelijk sluit. Verder getuigt het niet van een zorgvuldig opererende overheid om, als verweerder geen vertrouwen meer in eiser heeft, andere stadsdelen of gemeenten, die gebruik maken van de diensten van eiser als babs, daarvan niet op de hoogte te brengen.’

Het bevoegd gezag zal dus opnieuw haar huiswerk moeten doen.

Uitspraak: niet meer oproepen voor het werk

Voorstel wijziging rechtspositie ambtenaren

Mon, 02 May 2011 17:57:16 +0200

Dient de rechtspositie van een groot deel van de ambtenaren genormaliseerd te worden?

De wens vanuit de politiek om de rechtspositie van ambtenaren grotendeels te normaliseren met de rechtspositie van werknemers in de marktsector is geen nieuwe wens. De laatste ontwikkelingen zijn het initiatiefvoorstel van de leden Koser Kaya en Van Hijum van de Tweede Kamer en het advies van de Raad van State over dat voorstel.

U vindt het initiatiefvoorstel hier, en

het advies van de Raad van State met de reactie daarop van beide parlementariërs, hier.

Routeplanner en kilometervergoeding

Fri, 29 Apr 2011 15:33:21 +0200

Een hoger aantal kilometers (8) op basis van hetzelfde type routeplanner. Dient het bevoegd gezag dat verschil in kilometers te vergoeden?

Bij het berekenen van de vergoeding voor reiskosten wordt binnen de sector rijk gebruik gemaakt van de zogeheten AND-routeplanner. Bij het berekenen door enerzijds de ambtenaar en anderzijds diens bevoegd gezag, werd een verschil van acht kilometers in reisafstand zichtbaar. De ambtenaar wilde dat zijn bevoegd gezag ook die acht kilometers zou vergoeden. Deze laatste weigerde dit met een beroep op de berekening van de AND-routeplanner aan de hand van de recentste versie.

De rechtbank overweegt dat het bevoegd gezag vrij is in de keuze van de routeplanner. De routeplanner die is gekozen, is de AND-routeplanner zoals die bij P-direct in gebruik is. Die duidelijke keuze wordt door de rechtbank gerespecteerd. Dat de gekozen routeplanner niet de onderliggende routebeschrijving laat zien – waardoor niet gecontroleerd kan worden welke route de routeplanner berekent – acht de rechtbank geen reden om de routeplanner onbetrouwbaar te achten. Budgettaire redenen en de reden om discussies met ambtenaren te voorkomen, zijn van een voldoende gewichtig belang om de routebeschrijving achterwege te laten.

Toch kunnen zich wel situaties voordoen waarin het bevoegd gezag moet afwijken dan de gebezigde routeplanner.

‘Dat zou het geval kunnen zijn waarin toepassing tot een apert onjuiste afstandsberekening zou leiden. In de enkele omstandigheid dat er een andere routeplanner is die voor eiser een langere reisafstand heeft berekend ziet de rechtbank -anders dan eiser- geen reden om te oordelen dat verweerder een andere routeplanner tot uitgangspunt had moeten nemen.’

De rechtbank vermeldt eerst de visie van het bevoegd gezag dat i) iedere routeplanner zijn eigen parameters heeft hetgeen tot verschillen kan leiden en ii) niet valt uit te sluiten dat de routeplanners die de ambtenaar heeft ingevuld op dit punt fijnmaziger instellingen kennen dan de door het bevoegd gezag gekozen routeplanner. Vervolgens overweegt de rechtbank dat een verschil van acht kilometers niet betekent dat de uitkomst van de AND-routeplanner apert onjuist was. De uitzondering gaat dus niet op voor de ambtenaar.

Tot slot – voor dit artikel – overweegt de rechtbank dat ook op het punt van de interpretatie van het begrip ‘snel’ aan het bevoegd gezag enige beleidsvrijheid toekomt. Het bevoegd gezag hoeft niet de onder alle omstandigheden allersnelste of de door ambtenaar gevolgde route tot uitgangspunt te nemen.

Routeplanner en kilometervergoeding

Geen geschreven norm, wel plichtsverzuim?

Wed, 06 Apr 2011 10:53:28 +0200

Is er sprake van plichtsverzuim als je een norm overtreedt die niet opgeschreven is?

Een ambtenaar bij de Belastingdienst was tijdens zijn ziekte meerdere keren niet telefonisch bereikbaar. Zijn bevoegd gezag vond dit gedrag onjuist en strafte de ambtenaar daarom met een berisping. In de voorschriften van de dienst was echter niet expliciet bepaald dat een medewerker tijdens ziekte telefonisch bereikbaar moest zijn. Mocht hij wel worden berispt?

De Centrale Raad van Beroep vindt in dit geval van niet. De Raad oordeelt dat van plichtsverzuim geen sprake is. Ondanks dat er geen bepaling is aan te wijzen die expliciet voorschrijft dat een ambtenaar tijdens ziekte telefonisch bereikbaar moet zijn, kan het niet telefonisch bereikbaar zijn toch plichtsverzuim opleveren.

'Of dat zo is, hangt af van de omstandigheden van het geval. In dit geval zijn geen afspraken gemaakt tussen appellant en zijn leidinggevende over de bereikbaarheid van appellant tijdens ziekte, heeft appellant de telefoon niet opgenomen vanwege de door hem gevoelde spanning in de relatie met zijn leidinggevende en bleek appellant wel bereikbaar toen hij op 21 oktober 2008 thuis werd aangetroffen tijdens een huisbezoek. Onder deze omstandigheden kan naar het oordeel van de Raad het telefonisch niet bereikbaar zijn niet worden aangemerkt als strafwaardig plichtsverzuim. Het hoger beroep slaagt.’

Van belang is dat die spanning in de relatie tussen de ambtenaar en zijn leidinggevende niet louter subjectief was. Tussen beiden was al een aantal maanden verschil van mening over de vraag of de werkzaamheden die hem werden opgedragen, wel in overeenstemming waren met de mate van zijn arbeidsongeschiktheid. Dit leidde tot spanning bij de ambtenaar, diverse ziekmeldingen en het meermalen vragen van een deskundigenoordeel door de ambtenaar.

Geen geschreven norm, wel plichtsverzuim?

Ingebrekestelling dwangsom

Fri, 18 Mar 2011 16:45:26 +0100

Vanaf welk moment mag een burger een ingebrekestelling sturen om daarmee de termijn van een dwangsom aan te zeggen?

Een student maakt bezwaar tegen de beslissing van DUO om studiefinanciering terug te betalen. Op de laatste dag van de termijn waarbinnen een beslissing op het bezwaarschrift moet worden genomen, stuurt de student een ingebrekestelling aan DUO. Daarmee kondigt hij aan dat als DUO niet alsnog en binnen twee weken een beslissing op zijn bezwaar neemt, deze laatste een dwangsom aan hem verbeurt. Na de aangezegde twee weken volgt geen beslissing op bezwaar en de student stapt naar de rechter.

Duo is van mening dat zij geen dwangsom is verbeurd omdat de ingebrekestelling prematuur was. De normale beslistermijn was nog niet verstreken en de student had al een ingebrekstelling verstuurd. De rechtbank gaat met een beroep op de wetsgeschiedenis niet mee in het verhaal van DUO. Van een premature ingebrekestelling was namelijk geen sprake omdat het bestuursorgaan de ingebrekestelling na de beslistermijn had ontvangen. Volgens de wetsgeschiedenis is namelijk niet de datum van verzenden, maar de datum van ontvangst bepalend.

Mocht de ingebrekestelling wel voor het einde van de beslistermijn zijn ontvangen dan was de ingebrekestelling (dus) wel prematuur geweest. De wetgever heeft namelijk bepaald dat het onmogelijk is het bestuursorgaan ingebreke te stellen wanneer de beslistermijn nog niet is verstreken.

Uitspraak: ingebrekstelling dwangsom

Disiciplinair straffen om functioneren te verbeteren

Mon, 07 Mar 2011 11:38:59 +0100

Wat is het gevolg indien het bevoegd gezag een ambtenaar straft met als strekking dat de ambtenaar zijn functioneren verbetert?

Wat was er aan de hand?

Een ambtenaar van defensie werd disciplinair gestraft omdat hij onder meer weigerde aan dienstopdracht(en) gevolg te geven. Zijn bevoegd gezag strafte hem met een indeling van zijn bezoldiging in een lagere salarisschaal. Uit de motivering van het besluit bleek dat het bevoegd gezag geen bestraffing voor onbepaalde tijd beoogde, maar een aansporing aan de ambtenaar om weer op zodanig niveau te gaan functioneren dat hij weer zijn leidinggevende functie zou kunnen gaan vervullen.

Het oordeel

De Raad is van mening dat deze bedoeling van het bevoegd gezag via een andere weg bereikt kan worden dan via een disciplinaire procedure (denk bijvoorbeeld aan een functioneringstraject). Door desondanks zijn strafbevoegdheid aan te wenden, heeft het bevoegd gezag zijn bevoegdheid gedeeltelijk gebruikt voor een ander doel waarvoor zij is gegeven. Daarnaast heeft het bevoegd gezag de einddatum van de straf te vaag gelaten. De straf zou namelijk bij een “hersteld vertrouwen” eindigen. Dergelijke termen zijn echter te vaag en daarom in strijd met de rechtszekerheid. Wellicht speelt hierbij een rol dat de beoordeling van “hersteld vertrouwen” in beginsel nadrukkelijk bij één partij ligt: het bevoegd gezag.

De disciplinaire besluitvorming blijft uiteindelijk wel intact. De Raad wijzigt wel de strafmaat.

Uitspraak: disciplinair straffen om functioneren te verbeteren.

Herziening uitspraak klokkenluider

Mon, 07 Mar 2011 11:38:51 +0100

Wanneer kan een rechterlijke uitspraak worden herzien?

Die vraag speelde toen een bekende klokkenluider zich in 2009 meldde bij de Centrale Raad van Beroep met het verzoek een uitspraak van diezelfde rechterlijke instantie uit 1997 te herzien. In die uitspraak had de Centrale Raad van Beroep het door de minister aan de ambtenaar eervol verleende ontslag, in stand gelaten. Vanwege de minister was echter – zo bleek later – ten onrechte de mededeling achterwege gebleven dat de bemoeienis van de (gewezen) ambtenaar met de afwikkeling van het ongeval van de heer O., een wezenlijke rol bij zijn ontslag had gespeeld. Zijn bemoeienis was namelijk de bron van het nadien ontstane arbeidsconflict geweest.

De uitspraak op het herzieningsverzoek is interessant omdat het duidelijk laat zien wanneer u een rechterlijke uitspraak kunt laten herzien. Daarvoor zijn een aantal vereisten:

Er dient sprake te zijn van een onherroepelijk geworden uitspraak (populair gesteld: u bent uitgeprocedeerd)
Er zijn u feiten en omstandigheden bekend geworden die zich hebben voorgedaan vóór de onherroepelijke uitspraak
Die feiten en omstandigheden waren u niet bekend en konden u ook niet redelijkerwijs bekend zijn;
waren ze bij de Raad wel eerder bekend geweest, dan zouden ze tot een andere uitspraak hebben kunnen leiden.

Indien u aan deze strenge voorwaarden voldoet, kunt u een herzieningsverzoek indienen. U mag echter niet op u lauweren rusten indien u aanleiding ziet voor een herzieningsverzoek. U kunt namelijk worden tegengeworpen dat u het verzoek tot herziening onredelijk laat hebt ingediend.

In dit geval waren feiten en omstandigheden de gewezen ambtenaar al een aantal jaar bekend en dreigde een ‘afwijzing’ van het verzoek, maar i) de door de gewezen ambtenaar gegeven redenen om niet meteen actie te ondernomen, ii) het aandeel vanwege de minister om zeer langzaam aan het verzoek tot het ter beschikking stellen van archiefstukken te voldoen en iii) het kort na ontvangst van de archiefstukken indienen van het (voorlopig) herzieningsverzoek, redde de gewezen ambtenaar:

‘Dat verzoeker van een aantal belangrijke stukken al veel eerder kennis droeg acht de Raad, gelet op de bijzondere omstandigheden van dit geval, daarom geen reden om te oordelen dat hier sprake is van een onredelijk laat gedaan verzoek, dat buiten behandeling moet blijven.’

Daarnaast speelde kwam nog de vraag aan bod of de klokkenluider afstand had gedaan van zijn recht om herziening te vragen. De minister betoogde namelijk dat met het ondertekenen van een vaststellingsovereenkomst dit het geval was. In die overeenkomst uit 2002 had de Staat de aansprakelijkheid jegens de gewezen ambtenaar aanvaard en was een financiële vergoeding aan de klokkenluider toegekend. Volgens de Raad had de klokkenluider geen afstand gedaan van zijn recht om herziening te vragen omdat hierover in de overeenkomst niet uitdrukkelijk was gerept.

Herziening uitspraak klokkenluider

Beroepsincident tijdens cursus

Tue, 28 Dec 2010 11:18:42 +0100

Is er sprake van een beroepsincident indien een ambtenaar tijdens een verplichte cursus een ongeval heeft?

Wat was er aan de hand?

In opdracht van zijn bevoegd gezag diende een ambtenaar een opleiding Elementaire Zelfverdediging te volgen. Tijdens het sporten is de ambtenaar uit balans geraakt en is hij samen met een collega gevallen. De man kwam ongelukkig neer op zijn schouder en hij liep daarbij ernstige verwondingen op.

Partijen waren het er over eens dat er sprake was van een dienstongeval, maar niet dat er sprake zou zijn van een beroepsincident. De ambtenaar had belang om zijn standpunt gehonoreerd te zien omdat het aanmerken van het dienstongeval als een beroepsincident, betekent dat de ambtenaar ruimere financiële tegemoetkomingen zou ontvangen. Een voorbeeld daarvan is de doorbetaling van de volledige bezoldiging tijdens het tweede ziektejaar.

Het oordeel

De rechtbank is met de werkgever van mening dat er geen sprake is van een beroepsincident en baseert zijn oordeel op de bedoeling van de regelgever. De regelgever had bij de introductie van het beroepsincident namelijk op het oog die gevallen waarin de ambtenaar zich uit hoofde van zijn functie in bijzonder gevaarlijke, risicovolle situaties moet begeven en zijn werk moet blijven doen. Het zou dus louter handelen om situaties waarvan op voorhand kan worden gezegd dat ze bijzonder risicovol zijn. Een voorbeeld daarvan is een wegenwerker die wordt aangereden tijdens het uitoefenen van zijn werk.

Bij een deelname aan een cursus waarvan het toepassen van verdedigingstechnieken onderdeel is, is niet voldaan aan bovenvermelde eisen.

Uitspraak: beroepsincident tijdens cursus?

Doorwerken na 65ste

Fri, 03 Dec 2010 11:10:12 +0100

Een gemeenteambtenaar wil graag doorwerken nadat zij 65 wordt. Zij verzoekt tijdig aan haar bevoegd gezag om dit toe te staan, maar haar bevoegd gezag weigert dit. De afwijzing is gebaseerd op de regel in de huidige regelgeving voor gemeenteambtenaren die vermeldt dat een ontslag is voorgeschreven bij het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd. Voorts zou er geen sprake zijn van een bijzonder geval op grond waarvan een uitzondering op de regel kan plaatsvinden.

De ambtenaar voert onder meer aan dat zij zich niet oud voelt en graag wil blijven doorwerken. Voorts wijst ze op de maatschappelijke ontwikkelingen anno 2007 die het langer doorwerken wenselijk maken.

De Centrale Raad van Beroep laat uiteindelijk de beslissing van het bevoegd gezag in stand. De regel schrijft nu eenmaal ontslag dwingend voor en aan de tenzij-clausule is niet voldaan. Het feit dat de ambtenaar nog goed in staat was om door te werken maakt haar geval niet bijzonder.

Uitspraak: doorwerken na 65ste

Ongewenste omgangsvormen en schadevergoeding

Fri, 03 Dec 2010 11:09:52 +0100

Een agente bij de Vreemdelingendienst van de Politie Regio Utrecht dient een klacht in bij de klachtencommissie van haar werkgever omdat zij gedurende een jaar tijdens het werk geconfronteerd is met fysieke en verbale ongewenste gedragingen.

De klachtencommissie acht de klacht gegrond: een aantal punten van de klacht zijn bewezen en de overige worden hoogst aannemelijk geacht. De agente stapt vervolgens naar de civiele rechter en vordert van haar werkgever een vergoeding van de geleden materiële en immateriële schade.

De werkgever voert aan dat de verklaringen die de commissie heeft gebezigd voor haar oordeel ongeloofwaardig zijn en deelt het standpunt van de werknemer dus niet.

De rechtbank is van oordeel dat op de agente de bewijslast rust van haar stellingen nu de werkgever haar standpunt gemotiveerd betwist. Aan die bewijsplicht heeft de agente niet voldaan. De rechtbank deelt vervolgens niet het standpunt dat de gedragingen die de klachtencommissie heeft vastgesteld of heeft aangenomen als uitgangspunt dienen te gelden. De agente heeft niet aangegeven welke normen geschonden zijn en of de schending van die norm wel beoogt de geleden schade te voorkomen/beschermen. Voorts is de rechtbank van oordeel dat de geschetste gedragingen niet zodanig zijn dat ze een inbreuk op de lichamelijke integriteit van de agente opleveren.

Uitspraak: ongewenste omgangsvormen en schadevergoeding

Beoordeling in één hand: grote zorgvuldigheid

Thu, 02 Dec 2010 13:56:26 +0100

Een ambtenaar van Defensie werd door één beoordelaar beoordeeld omdat zijn leidinggevende geen zicht had op diens functioneren.

De hoogste rechter in ambtenarenzaken heeft deze handelwijze goedgekeurd maar daaraan wel een belangrijke voorwaarde verbonden. Als er maar één beoordelaar is gelden hogere eisen ten aanzien van de zorgvuldigheid waarmee een beoordeling moet worden opgemaakt en vastgesteld.

In dit geval was niet aan die grote zorgvuldigheid voldaan. De ambtenaar werd namelijk verrast door de inhoud van zijn beoordeling die bovendien in strijd met de beleidsregels van zijn departement was opgesteld. Voorts was de werkgever niet de afspraak nagekomen dat met de ambtenaar wekelijks gesproken zou worden over zijn functioneren. Dit acht de rechter onzorgvuldig.

Uitspraak beoordeling in één hand: grote zorgvuldigheid.

24-10-08

Verkapte disciplinaire straf?

Thu, 02 Dec 2010 13:56:11 +0100

Mag de werkgever behalve een disciplinaire straf ook een verplaatsing in het belang van de dienst aan een ambtenaar opleggen?

Een politieagent wordt gestraft omdat hij zich ongepast heeft gedragen jegens een vrouw. Tegelijkertijd besluit de werkgever hem te verplaatsen in het belang van de dienst. De agent accepteert de straf maar niet de verplaatsing. Hij is van mening dat de verplaatsing een verkapte disciplinaire straf is en dat hij daarmee twee keer wordt gestraft voor hetzelfde feit.

De Centrale Raad van Beroep volgt de agent niet omdat hij niet meer gehandhaafd kon worden in de functie die hij bekleedde. Hierbij speelde de bijzondere aard van diens functie een rol. Als senior was hij coach en mentor en diende hij integer te zijn in woord en daad. Hij moest ook positief voorbeeldgedrag laten zien en dat was, gelet op de aard van het gedrag, niet meer mogelijk.

Uitspraak verkapte disciplinaire straf

16-03-2009

Verkeersboete en ambtenaar

Thu, 02 Dec 2010 13:55:56 +0100

Dient een ambtenaar snelheidsovertredingen die hij tijdens zijn dienstverband begaat te vergoeden aan de werkgever? De Centrale Raad van Beroep vindt van wel.

Een politieagent reed op de heenweg naar en de terugweg van een ernstig verkeersongeval te hard. De werkgever legt hem voor beide snelheidsovertredingen een terugbetalingsverplichting op. De werkgever had als kentekenhouder namelijk de boete al betaald. Na de bezwaarprocedure handhaaft de werkgever alleen nog een terugbetalingsverplichting voor de snelheidsovertreding die de agent op de terugweg heeft begaan. De agent is het daarmee nog steeds niet eens. Hij is van mening dat hij niet opzettelijk of bewust roekeloos heeft gehandeld en dat de werkgever daarom geen terugbetalingsverplichting aan hem mag opleggen.

De Centrale Raad van Beroep volgt de agent niet. In navolging van datgene wat de Hoge Raad op 13 juni 2008 voor een werknemer in de marktsector heeft bepaald, is de Raad van mening dat snelheidsovertredingen voor rekening van de ambtenaar komen tenzij hem geen verwijt kan worden gemaakt. Daarmee formuleert de Raad een uitzondering op de uitgangssituatie dat voor verhaal van schade alleen plaats is wanneer de ambtenaar op verwijtbare wijze een nodeloos risico heeft genomen. Daarvan is in het algemeen sprake bij opzet of aan bewuste roekeloosheid grenzende ernstige verwijtbaarheid. De agent moet de snelheidsovertreding dus aan zijn werkgever vergoeden.

Uitspraak: verkeersboete en amtbenaar

Geheimhouding

Thu, 02 Dec 2010 13:55:24 +0100

Wat is het belang van een geheimhoudingsverklaring die overeenkomstig de wet is?

Aan een gemeenteambtenaar werd gevraagd om een geheimhoudingsverklaring te ondertekenen die afweek van de wet. Hij weigert waarop de werkgever hem een dienstopdracht geeft. Opnieuw weigert hij daaraan gehoor te geven. Hij tekent weliswaar de verklaring maar met daarbij de woorden 'onder protest'.

Uiteindelijk ligt bij de rechter de vraag voor of de ambtenaar gehouden is de verklaring onverkort te tekenen. De rechter is van mening dat dit niet het geval is. De geheimhoudingsverklaring is namelijk niet overeenkomstig de wettelijke voorschriften.

Bij de schending van de geheimhoudingsplicht kan jegens de ambtenaar een strafvervolging worden ingesteld. In die procedure is het van wezenlijk belang of de geheimhouding in overeenstemming is met de wet. Het is daarom in het belang van de ambtenaar als de werkgever 'dat niet alleen de inhoud van de geheimhoudingsverklaring zorgvuldig is vastgesteld maar vooral dat deze geheimhoudingsplicht slechts overeenkomstig de wettelijke voorschriften wordt vastgesteld. Het legaliteitsbeginsel dwingt daar ook toe.'

Uitspraak geheimhouding
zie ook deze uitspraak

9-3-2009

Seksuele intimidatie

Thu, 11 Nov 2010 09:20:18 +0100

Seksuele intimidatie leidt tot het einde van de aanstelling, of toch niet?

Een dame dient een klacht in wegens seksuele intimidatie op het werk. Haar mannelijke collega zou haar tijdens een nachtdienst ongewild bij de heupen hebben vastgepakt. Aan de desbetreffende collega wordt tussentijds ontslag verleend. Hij was op basis van een tijdelijke aanstelling voor bepaalde tijd in dienst.

Het ontslag blijft tot aan de Centrale Raad van Beroep in stand. Tot dat moment, want de Raad heeft wel oren naar de kritiek van de man. Die kritiek luidt dat de rol van de vrouwelijke collega volledig onderbelicht is gebleven en dat haar gedrag ten onrechte ernstig is gebagatelliseerd. Het was niet hij, maar de vrouw die het initiatief had genomen om haar bij de heupen vast te pakken. De vrouw zou de man hebben uitgedaagd en uitnodigend gedrag vertoond hebben. De man concludeert dat er geen sprake is van plichtsverzuim (en dat het ontslag (dus) geen feitelijke grondslag kent).

Hoewel de Raad vindt dat er sprake is van plichtsverzuim, vindt hij ook dat het verweten gedrag niet zodanig ernstig dat tot een tussentijdse opzegging van de aanstelling besloten had mogen worden. De man heeft terecht aandacht gevraagd voor de rol van de vrouw in deze kwestie. Uit het feitelijk niet-betwiste relaas van de nachtdienst komt een beeld naar voren waarin voorafgaand aan het vastpakken, reeds een seksueel getinte sfeer heerste. Daarmee is niet gezegd dat er dus voor de man een vrijbrief gold om het verweten gedrag te vertonen, maar het plichtsverzuim is in het licht van de relevante omstandigheden niet zodanig dat ontslag mocht volgen. Daarbij speelt onder meer een rol dat een zwaarder onderdeel van de klacht, geen deel meer uitmaakte van de grondslag van het ontslag.

Uitspraak: Seksuele intimidatie leidt tot het einde van de aanstelling, of toch niet?

Onaanvaardbaar zweven

Thu, 11 Nov 2010 09:18:41 +0100

Een helaas bekend fenomeen is dat een ambtenaar (feitelijk) wordt ontheven uit zijn functie en vervolgens niet meteen in een andere functie wordt benoemd. Dit fenomeen staat bekend als 'zweven' en wordt in de rechtspraak niet aanvaard.

Een voorbeeld daarvan is de volgende kwestie. Een hogere ambtenaar van de gemeente Gouda wordt naar aanleiding van een medewerkerstevredenheidsonderzoek ontheven uit haar functie bij de dienst Recht, Veiligheid en Handhaving. De insteek van het bevoegd gezag is dat de ambtenaar haar loopbaan voortzet buiten de Gemeente Gouda. Aan de buitenwereld wordt gecommuniceerd dat de ambtenaar is ontheven uit haar functie. Totdat een andere passende functie is gevonden mag zij met buitengewoon verlof thuis blijven. De ambtenaar is het hiermee niet eens en stapt naar de voorzieningenrechter.

De voorzieningenrechter is van mening dat de gemeente een besluit tot ontheffing heeft genomen omdat (onder meer) a) reeds contact is gelegd met een externe partij om een eventuele overgang te bespreken, b) aan de ambtenaar verlof is verleend en dat verlof ook is verlengd en c) dat door het bevoegd gezag duidelijk is gemaakt dat de ambtenaar haar functie niet meer mag uitoefenen. Deze omstandigheden leiden ertoe dat er sprake is van een besluit tot ontheffing hetgeen de voorzieningenrechter onaanvaardbaar acht. Ontheffing uit een functie, zonder uitzicht op een nieuwe functie is gelet op de rechtspositieregelingen niet mogelijk.

Omdat de ambtenaar inmiddels dermate is beschadigd en een terugkeer naar verwachting tot spanningen en mogelijk een onhoudbare situatie zal leiden, geeft de voorzieningenrechter partijen in overweging met elkaar in overleg te treden, waarbij de gemeente grote inspanningen zal moeten betrachten.

Uitspraak: Onaanvaardbaar zweven

Geen aanstelling vanwege ziekte

Fri, 17 Sep 2010 11:12:36 +0200

Mag een aanstelling niet verlengd worden bij frequent ziektverzuim?

Een jongerenwerker treedt in dienst van de gemeente op basis van een tijdelijke aanstelling met een proeftijd van één jaar. Na dat jaar wordt de tijdelijke aanstelling wederom met een jaar verlengd en wordt de jongerenwerker ingeschaald in de (hogere) functionele salarisschaal.

Tijdens deze twee jaar is de jongerenwerker vaak ziek en daarom kunnen niet twee, maar slechts één voorgeschreven beoordeling worden opgesteld. De gemeente besluit de aanstelling niet om te zetten in een vaste aanstelling omdat de jongerenwerker te vaak en langdurig ziek is geweest. De jongerenwerker is van mening dat zij voldoende functioneert en dat de inschaling in de schaal van de functie betekent dat de werkgever dit ook vindt.

De Centrale Raad van Beroep overweegt dat de functie van jongerenwerker tevens vereist dat deze met een normale continuïteit wordt uitgoefend. De jongerenwerker moet een vertrouwensband opbouwen en onderhouden met jongeren hetgeen bij frequent of langdurig ziekteverzuim niet goed mogelijk is. Daarom heeft de gemeente terecht besloten de aanstelling niet om te zetten in een vaste aanstelling.

Uitspraak: Geen aanstelling vanwege ziekte

Strafontslag en ontlastende verklaringen

Tue, 23 Feb 2010 09:10:15 +0100

Een ambtenaar wordt ervan beschuldigd dat hij beledigende of bedreigende berichten op het intranet van zijn werkgever heeft geplaatst. De werkgever doet hiernaar onderzoek en verleent vervolgens aan de ambtenaar strafontslag.

De ambtenaar ontkent dat hij de auteur was van de berichten en hij vindt het strafontslag daarom onterecht. De ambtenaar heeft met name kritiek op de wijze waarop het onderzoek is verricht. Eén van zijn standpunten is dat de werkgever ten onrechte geen onderzoek heeft gedaan naar mogelijk voor hem ontlastende verklaringen. De ambtenaar beweert namelijk dat hij de berichten niet geplaatst kan hebben omdat hij die dag met zijn vaste ploeggenoten aan het werk was. De werkgever heeft die vaste ploeggenoten echter niet gehoord.

De rechter deelt de kritiek van de ambtenaar en vernietigt het besluit tot strafontslag. De rechter overweegt dat werkgever niet alleen de gegevens die belastend zijn voor de ambtenaar mag gebruiken. Aanwijzingen die mogelijk ontlastend voor de ambtenaar 'zouden kunnen zijn' en/of een onderbouwing 'zouden kunnen geven' voor zijn standpunt, dienen (verder) onderzocht te worden. Nu dit niet was gebeurd heeft de werkgever in strijd met zijn onderzoeksplicht gehandeld. Het strafontslag is onterecht.

Uitspraak strafontslag en ontlastende verklaringen

3-11-2008

Ontslag bezwaaradviescommissie

Tue, 23 Feb 2010 09:10:06 +0100

Een werkgever verleent ontslag aan zijn voltallige bezwaaradviescommissie vanwege een onherstelbare vertrouwensbreuk. De commissie heeft een eerdere beslissing ten onrechte naast zich neergelegd en geheel zelfstandig een eigen bemiddelingspoging geïnitieerd. De commissieleden zijn van mening dat voor een vertrouwensbreuk geen aanleiding is. Zij hebben gebruik gemaakt van de onderzoeksbevoegdheid die aan de commissie toekomt.

De rechter overweegt onder meer dat voor de beoordeling van het ontslag de bijzondere verhouding tussen de werkgever en de bezwaaradviescommissie van belang is. De commissie heeft een onafhankelijke rol ten opzichte de van de werkgever. Daarom dient aan de commissie ruimte gelaten te worden om op een verantwoorde wijze gebruik te maken van haar onderzoeksbevoegdheden. De werkgever dient ervoor te waken dat bij het gebruik van de ontslagbevoegdheid niet de schijn wordt gewekt dat een commissielid aan de kant wordt gezet omdat deze een voor de werkgever onwelvallig standpunt inneemt. De Algemene wet bestuursrecht geeft in artikel 4:8 'een zich daartoe lenend instrument voor bezinning, bespreking en een waarborg voor zorvuldige voorbereiding van de besluitvorming'.

Vervolgens beoordeelt de rechter de ontslagbesluiten. De eenzijdige handelwijze en de daarmee gepaard gaande ongewenste politieke lading voor de werkgever zijn belangrijke factoren om de ontslagbesluiten van de voorzitter en een lid van de commissie in stand te laten.

Uitspraak ontslag bezwaaradviescommissie

10-11-2008

Vaststellingsovereenkomst: pensioen en belastingen

Tue, 23 Feb 2010 09:09:56 +0100

Een ambtenaar komt met zijn werkgever (het waterschap) overeen dat hij tot aan zijn FPU-ontslag 90% van zijn bezoldiging zal ontvangen. Hij blijft in dienst van het waterschap maar hij behoeft geen werkzaamheden te verrichten.

Als gevolg van een wijziging in de fiscale wetgeving dient de ambtenaar met ingang van 1 januari 2006 meer belastingen af te dragen hetgeen tot gevolg heeft dat zijn nettobezoldiging lager is. Behalve deze wetswijziging vindt er ook een voor de ambtenaar negatieve wijziging plaats in de pensioenregelgeving. De spilleeftijd wordt gewijzigd hetgeen voor deze ambtenaar betekent dat zijn FPU-percentage daalt van 93,3% tot 75%.

De ambtenaar vraagt aan het waterschap om te bevestigen hij geen financiële gevolgen zal ondervinden van deze wijziging in de fiscale wetgeving. Tevens vraagt hij de garantie dat hij op basis van de overeengekomen voorwaarden met FPU-ontslag kan gaan. Het waterschap weigert deze garanties te verlenen onder meer omdat de ambtenaar op grond van de afspraken niet gevrijwaard is van wijzigingen in fiscale wetgeving. Bovendien is er geen sprake van een garantie op een netto bedrag aan bezoldiging of FPU-uitkering.

De hoogste rechter in ambtenarenzaken is van mening dat de werkgever en de ambtenaar niet zijn overeengekomen om een garantie te verstrekken die erop neerkomt dat 90% van de nettobezoldiging is gegarandeerd. Uit de totstandkoming van de overeenkomst noch uit de considerans is een oogmerk af te leiden dat partijen dit toch bedoeld zouden hebben. Daarom ziet de Centrale Raad van Beroep geen reden om te concluderen dat de uitvoering van de vaststellingsovereenkomst naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is.

Wat betreft de wijziging van de zogeheten spilleeftijd in de pensioenregelgeving, is de Raad van mening dat partijen uitgingen van een FPU-percentage van 93,3 procent. Dat blijkt nu echter 75% te zijn. Als dit correct is dan is de Raad van mening dat er omstandigheden zijn die naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid meebrengen dat partijen een oplossing kiezen die overeenkomt met de geest van de vaststellingsovereenkomst. De Raad verwijst daarvoor naar een afspraak in de overeenkomst dat bij onvoorziene wijzigingen in de pensioenregelgeving partijen in onderling overleg zullen kiezen voor een oplossing die overeenkomt met de geest van de onderhavige overeenkomst. Die ruimte was er omdat partijen dit ook overeengekomen waren. Dit gold niet voor de fiscale wetgeving.

Uitspraak vaststellingsovereenkomst: pensioen en belastingen

17-11-2008

Dienstwoning

Tue, 23 Feb 2010 09:09:47 +0100

Een ambtenaar bij de gemeente woont al meer dan vijfendertig jaar in een dienstwoning. Zijn werkgever had dit als voorwaarde gesteld ten tijde van zijn aanstelling. De ambtenaar krijgt van de gemeente ruimschoots van tevoren te horen dat hij uit de dienstwoning moet verlaten op het moment dat hij zijn pensioengerechtigde leeftijd bereikt en om die reden wordt ontslagen. De ambtenaar is het hier niet mee eens.

De hoogste rechter in ambtenarenzaken stelt hem niet in het gelijk. De Centrale Raad van Beroep overweegt dat de gemeente bevoegd is om de dienstwoning aan de ambtenaar toe te wijzen en (dus) om die aanwijzing te beeindigen. De ambtenaar heeft bij zijn aanstelling het bewonen van de dienstwoning als verplichting aanvaard en die aanwijzing is nimmer aangetrokken. De woning geldt daarom nog steeds als een dienstwoning.

De rechters gaan niet mee in het argument van de ambtenaar dat de aanwijzing als dienstwoning stilzwijgend verloren is gegaan. Het bewonen van de dienstwoning geldt als arbeidsvoorwaarde en is een verplichting voor de ambtenaar uit hoofde van zijn aanstelling. Hij ontving onder andere hiervoor een maandelijkse vergoeding en hij betaalde via zijn salaris een niet-marktconforme vergoeding voor het woongenot. Het enkele feit dat de ambtenaar als gevolg van reorganisaties en gezondheidsklachten feitelijk niet mee werkzaam was in zijn volledige functie maakt het voorgaande niet anders. Het karakter van de woning is hetzelfde gebleven.

Uitspraak: dienstwoning

1-12-2008

Geen dienstwoning

Tue, 23 Feb 2010 09:09:39 +0100

In een vorige nieuwsbrief werd een voorbeeld gegeven van een zaak waarin een ambtenaar tevergeefs probeerde te betogen dat hij niet in een dienstwoning woonde. Doel van zijn betoog was om een aanspraak te kunnen maken op de bescherming van het huurrecht.

In de hier behandelde uitspraak heeft een ambtenaar van de gemeente wel met succes betoogd dat de woning waarin hij woont, niet meer als een dienstwoning kan worden aangemerkt. In zijn tijdelijk oordeel is de voorzieningenrechter namelijk van mening dat er geen sprake meer is van een dienstwoning. De ambtenaar woont al geruime tijd in de woning terwijl het bewonen daarvan niet meer nodig was voor de goede taakvervulling van de ambtenaar. Ook kon het bewonen van de woning niet meer in belangrijke mate aan die taakvervulling bijdragen. Er is sprake van 'een reeds zodanig lang en zo ver verwijders verband tussen de taakuitoefening door de ambtenaar en de woning', dat er geen sprake meer is van een dienstwoning.

Uitspraak geen dienstwoning

10-12-2008

Recht op een afscheidsreceptie?

Tue, 23 Feb 2010 09:09:21 +0100

De Centrale Raad van Beroep heeft bepaald dat het onthouden van een afscheidsreceptie een besluit is in de zin van de Algemene wet bestuursrecht.

Een aantal ambtenaren werd na een voor hen positief afgerond integriteitsonderzoek met buitengewoon verlof gestuurd tot de datum waarop zij gebruik maakten van een FPU-regeling. Zij mochten geen afscheid nemen van de dienst noch van hun sector.

De Raad is van oordeel dat de beslissing om het nemen van officieel afscheid op een receptie, die hen door de dienst wordt aangeboden, te ontzeggen een voor beroep (en voor bezwaar) vatbaar besluit is. Daarbij speelt een rol dat de werkgever had verklaard dat het houden van een receptie bij ontslag als hier aan de orde volstrekt gebruikelijk is bij het ministerie.

Uitspraak recht op een afscheidsreceptie?

2-2-2009

Overschrijding redelijke termijn

Tue, 23 Feb 2010 09:09:08 +0100

Heb ik recht op schadevergoeding wanneer een procedure te lang duurt?

Het antwoord daarop luidt ja. In navolging van dat uitgangspunt heeft de hoogste rechter in sociale zekerheidszaken een standaard ontwikkeld waarin duidelijk wordt wanneer die termijn is overschreden en welke vergoeding dan geldt.

In zijn uitspraak van 26 januari 2009 heeft de Raad bepaald dat een bestuursrechtelijke procedure in sociale zekerheidszaken in principe niet langer mag duren dan vier jaar: I) een half jaar voor het bezwaar, II) anderhalf jaar voor het beroep en III) twee jaar voor het hoger beroep. De reden voor deze termijn is het zwaarwegende belang dat de uitkeringsgerechtigde heeft bij duidelijkheid over zijn uitkeringsituatie.

Als de behandeling in één van deze instanties langer heeft geduurd, daar geen goede reden voor is en de totale duur van vier jaar is overschreden dan is de redelijke termijn van de gehele procedure overschreden en wordt een schadevergoeding toegekend. De hoogte van die schadevergoeding bedraagt 500 euro voor elk half jaar of deel daarvan waarmee de termijn is overschreden.

Uitspraak overschrijden van de redelijke termijn

3-2-2009

Doorwerken na 65ste

Tue, 23 Feb 2010 09:08:59 +0100

Het kabinet Balkenende IV stimuleert dat werknemers ook na hun 65ste doorwerken. Om aan dat beleid uitvoering te geven is het nodig om regelgeving aan te passen. Voor veel ambtenaren geldt namelijk dat het bereiken van het 65ste levensjaar betekent dat aan hen ontslag moet worden verleend.

De wetgeving op dit terrein is nog in ontwikkeling. In afwachting daarvan geldt voor rijksambtenaren een circulaire die hen in staat stelt toch door te werken. Voorwaarde is wel dat de ambtenaar maximaal zes maanden en minimaal drie maanden voor het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd een aanvraag indient om door te werken. Tevens moet hij of zij tegelijkertijd een verzoek tot ontslag indienen met ingang van 1 januari 2010. Dat is de datum waarop de tijdelijke regeling afloopt.

Betekent dit dan dat u na 1 januari 2010 niet meer mag doorwerken? Nee, daarover zullen de bonden en de overheid als werkgever nog afspraken maken die neergelegd zullen worden in de regelgeving. Hoe die afspraken luiden is nog niet bekend.

De ciculaire vindt u hieronder:

Circulaire doorwerken na 65ste

17-02-09

Transactie en plichtsverzuim

Tue, 23 Feb 2010 09:08:24 +0100

Is alleen het accepteren van een transactievoorstel voldoende om te concluderen dat er sprake is van plichtsverzuim?

Die vraag kwam aan de orde in een beroepszaak van een militair waarvan de werkgever vermoedde dat hij zich schuldig had gemaakt aan plichtsverzuim. Het plichtsverzuim bestond daaruit dat de militair op een uitgaansavond drugs had aangeschaft.

De Centrale Raad van Beroep is het eens met het uitgangspunt van de rechtbank dat het enkel accepteren van een transactie onvoldoende is om te concluderen dat de ambtenaar het in die transactie omschreven gedrag heeft gepleegd. Daarmee is het enkel accepteren van de transactie onvoldoende om plichtsverzuim te bewijzen. In dit geval waren er echter ook nog andere bewijsmiddelen (zoals het ongeloofwaardig ontkennen van de militair) zodat het plichtsverzuim wel aannemelijk was.

Uitspraak transactie en plichtsverzuim

23-03-2009