Hier de video van 21 december over socaile media in 2012 (met Obama, Tofik Dibi, Kony2012, Project X Haren en Geenstijl):

En de video van 14 december over de verschillende online-plannen uit dagbladenland (het nieuwe online-model van de Volskskrant, de NRC-reader-app die in deze video wordt besproken en Rob Wijnberg die in de Volkskrant vertelde over zijn initiatief De Vijfde Macht):

Ook op 7 december had ik een column, die is hier te vinden.

Het bericht Video: tv-columns in De Kunst van het Maken over online-kranten in 2013 en sociale media in 2012 verscheen eerst op Jaap Stronks.

Update: columns 2 en 3 staan hier.

Het bericht Video: m’n eerste tv-column over Sint & Piet, de Paus en Geenstijl verscheen eerst op Jaap Stronks.

En ook bij de keuze voor dat model worden Rotterdammers uitgenodigd mee te denken – of nou ja: ze mogen een keuze maken tussen twee modellen, waarvan de details in twee respectievelijke video’s op een speciale website uit de doeken worden gedaan.

Dat schilderen is een metafoor voor het brede palet aan mogelijkheden – ben benieuwd hoeveel betrokken hobbyschilders dit iets te letterlijk nemen…

In een notendop:

• het model ‘Gebiedsbestuur‘ (PDF) is een uitkleding van het huidige systeem van deelgemeenten die plots ‘stadskwartieren’ worden genoemd. Vijf tot negen gekozen ‘gebiedsbestuurders’ maken plannen, adviseren de gemeenteraad en hebben enige zeggenschap over de besteding van op stadsniveau aangereikt budget. Eén ambtenaar is in dienst om de uitvoering van plannen te coördineren.
• het model ‘Wijkparticipatie (PDF)’ gaat uit van veel kleinere gebieden (55 ‘stadswijken’) waar inwoners geen bestuurders kiezen, maar wel een wijkvertegenwoordiger ‘aandragen’ die in de wijk meningen peilt en de belangen van bewoners behartigt in een Adviesraad voor de Wijken die de gemeenteraad weer adviseert. Ook legt dit model meer nadruk op andersoortige participatie zoals vrijwilligerswerk.

Nou, ik heb gestemd voor het tweede model. Het probleem met deelgemeenten was niet alleen dat ze topzwaar waren en het openbaar bestuur verlamden – het probleem was ook dat deze nadelen niet gecompenseerd werden door democratische legitimatie. De argumentatie die ik online mocht toevoegen aan mijn keuze voor het kleinschaliger model was daarom:

De organisatie van bestuur en volksvertegenwoordiging is idealiter een afspiegeling van de betrokkenheid, interesse en belangen van bewoners. Die liggen op enerzijds stadsniveau en anderzijds buurtniveau (de directe leefomgeving). Zowel de huidige deelgemeenten als de gebieden uit het model ‘wijkparticipatie’ voldoen niet aan deze voorwaarde.

Daarnaast is het van belang om de scheiding tussen formele inspraak (inspraakprocedures, stemmen) en informele betrokkenheid (vrijwilligerswerk e.d.) op te heffen en de diversiteit van participatiemogelijkheden te vergroten. Ook om deze reden is het wijkparticipatiemodel te prefereren.

Maar ik heb nog een paar andere opmerking, en die wilde ik nog kwijt. Hij luidt:

Organiseer gradaties van betrokkenheid

Cocreatie, crowdsourcing en deelname aan debatten zijn hoogdrempelige, intensieve participatievormen. De enige aangeboden participatievorm die laagdrempeliger is die van het (al dan niet digitaal) stemmen.

Welnu: de belangrijkste modernisering van betrokkenheid die instituties (politiek, ngo’s, overheden) moeten maken betreft niet zozeer de digitalisering van de participatievormen, als wel de laagddrempeligheid en schaalbaarheid ervan – en de relevantie van de betrokkenheidsvorm voor de gebruiker.

Ik zou ten minste de volgende twee betrokkenheidsniveau’s organiseren:

1. Het belangrijkste betrokkenheidsniveau dat vaak niet wordt georganiseerd is dat van de ‘geïnteresseerde volger’. Iemand die voldoende interesse in en belang heeft bij een organisatie om op de hoogte gehouden wil worden. Laagdrempelig voorbeeld: Twitter. Iets hoogdrempeliger, maar superbelangrijk: e-mail. Waarom kan ik niet eens per maand per e-mail door gemeente (en politie, bijvoorbeeld) geïnformeerd worden over belangrijke dingen in Rotterdam algemeen en mijn stukje Delfshaven in het bijzonder?
2. Het volgende betrokkenheidsniveau is dat van de betrokken sympathisant. Wil wel eens een conversatie aangaan, een berichtje delen of bevraagd worden. Te organiseren met: een Facebook-page en opnieuw e-mail. (Gebruik deze bijna onvindbare Facebook-pagina niet voor bij elkaar geraapte nieuwtjes maar voor interactie met betrokken Rotterdammers)

Desalniettemin: complimenten voor het initiatief – en ook de uitvoering is prima(behalve dan de PDF-documenten). Nou wachten welk model wint…

Het bericht Rotterdam vernieuwt lokale democratie met crowdsourcing. Is het wat? verscheen eerst op Jaap Stronks.

Hieronder een bloemlezing van enkele interessante tweets.

Het bericht Op tv bij De Kunst van het Maken (VARA) verscheen eerst op Jaap Stronks.

Het was leuk dat ik een kleine viral had gemaakt, maar mijn vraag was nog onbeantwoord. Tot ik deze comment zag onder mijn foto:

Plots werd het me duidelijk. Er is geen sprake van louter hebzucht of domheid; er gaat slechts iets mis in de beoordeling van deelnamekosten en de kans op winst bij deelname. Zie deze tabel:

Vergelijk ‘meedoen’ en ‘niet meedoen’ maar eens. Bij ‘meedoen’ maak je kans op flinke winst en je riskeert slechts een klein verlies. Bij ‘niet meedoen’ gebeurt er óf niks, óf je lijdt een groter verlies (want: misgelopen winst = verlies). Met andere woorden: nee heb je, ja kun je krijgen.

Er gelden de volgende overwegingen:

• De gebruiker beoordeelt de aantrekkelijkheid van de mogelijke winst (X), de kosten van deelname (Y; is het verlies indien het een scam blijkt) en de kans dat het géén scam is (P)
• De volgende formule geldt: de gebruiker besluit mee te doen indien P(X-Y) > Y. Ofwel: als deelname een tientje kost, de winst 1000 euro oplevert en de winstkans en de winstkans meer dan 1% is, dan is de geschatte opbrengst van deelname méér dan de vereiste investering.
• Er gelden enkele complicerende factoren, zoals de opgelegde tijdsdruk. Deze deadline vergroot het gepercipieerde verlies dat je lijdt indien je niet deelneemt.

Wil je scam bestrijden, dan kun je twee dingen doen:

1. Mensen voorlichten om de kans op winst bij deelname beter te kunnen laten inschatten. Zoals mijn plaatje met aanwijzingen. Werkt echter minder goed dan je zou denken, want zoals uit de formule blijkt: het probleem is niet dat mensen het aanbod geloven, maar dat ze voor de zekerheid tóch maar meedoen – voor het geval dat.
2. Resteert een onderbenutte factor: de inschatting van de deelnamekosten. Mensen denken dat zo’n linkje plaatsen niet erg is, maar als ze beseffen dat ze daarmee mogelijk ook hun persoonsgegevens delen, hun vrienden bootstellen aan ongewenste reclame of (bij software-installaties) hun computer vervuilen of minder veilig maken, dan maken ze wellicht alsnog een verstandiger keuze.

In het geval van Facebook-linkjes geldt in elk geval: laat je spammende vrienden weten hoe irritant ze zijn. Ze spammen jou in de hoop op een prijs – dat laten ze wel uit hun hoofd als ze doorhebben hoe vervelend dat is.

Namen en shamen, dus – nu snap ik ook waarom tweeduizend mensen mijn plaatje deelden…

Het bericht Waarom mensen in Facebook-scams trappen verscheen eerst op Jaap Stronks.

Tijdens de verkiezingscampagne werkte ik (toen nog vanuit & samen met de collega’s van Johnny Wonder) als online-campagneman vooral achter de schermen, maar dan nu toch maar een aantal opmerkingen over de functies van sociale media binnen politieke campagnes.

Sociale media als aanvulling op de traditionele PR-machine

Media-aandacht is voor politieke partijen alleen maar belangrijker geworden (de meeste kiezers zweven, maar de relatief armlastige Nederlandse politieke partijen hebben free publicity van vooral tv-programma’s nodig om hen te bereiken). Daarom draaien politieke campagnes hoofdzakelijk om twee dignen: hopen dat je lijsttrekker goed overkomt in tv-debatten, en het rondsturen van persberichten en actieplannen om een krantenkop of #PenW-uitnodiging te scoren.

Screenshotje van RuttesBanenmachine.nl

De websites Ruttesbanenmachine.nl en ZZPboete.nl zijn treffende voorbeelden. De eerste (die ik voor de PvdA maakte) werd duizenden keren ge-RT’d maar werd uiteindelijk slechts gelinkt door Volkskrant.nl en NRC.nl, en de bezoekersteller stokte ergens rond de negenduizend. De D66-site ZZPboete.nl wist het niveau van digitaal plaagstootje echter te ontstijgen: dankzij de omvangrijke online-buzz haalde het onderwerp de journaals en de krantenvoorpagina’s. Om maar te zeggen: sociale media maken ook deel uit van de traditionele medialogica.

Het moge duidelijk zijn: het is zinloos om sociale media te analyseren zonder de context van andere – juist ook traditionele – media daarbij te betrekken. De succesvolle inzet van sociale media kan zodoende een zeteltje of wat schelen, maar de campagnedynamiek wordt toch voornamelijk gestuurd door traditionele media, en dan vooral tv.

Sociale media als nieuwe infrastructuur voor nieuwsdistributie en betrokkenheid

Laten we de oudemedialogica van kranten, radio en tv even los, dan zie je dat verspreiding van nieuws online wat anders werkt. Sociale media hebben een interessante dubbele functie: ze vormen een belangrijke infrastructuur voor informatieverspreiding maar ook voor betrokkenheid.

Een Facebook-postje van PvdA gericht aan supporters

Wanneer je bedenkt dat traditionele uitingsvormen van politieke betrokkenheid – stemmen en lid worden – in toenemende mate als respectievelijk vrijblijvend & betekenisloos en hoogdrempelig & ouderwets worden gezien, dan wordt duidelijk dat sociale media en de altijd onderschatte e-mailnieuwsbrief broodnodige nieuwe middelen zijn om laagdrempelige doch relatief duurzame betrokkenheid te organiseren. Waarbij de sympathisanten & supporters op Facebook en via e-mailnieuwsbrieven overigens nog weer belangrijker zijn dan volgers op Twitter. (En hoe je invulling kunt geven aan die relaties en opwaartse mobiliteit van betrokkenheid kunt realiseren is weer een verhaal apart.)

Het succesvol organiseren van verschillende gradaties van betrokkenheid heeft wel degelijk de potentie om campagnes te maken of te breken. Obama kreeg zo’n 65 miljoen stemmen, maar voerde campagne met campagnespots die bekostigd werden van donaties van tegen de vier miljoen individuele donateurs.

Hierin schuilt de meervoudige belofte van sociale media, e-mailnieuwsbrieven en andere online-middelen: ze kunnen een broodnodige nieuwe invulling geven aan maatschappelijke betrokkenheid, en politieke partijen bovendien voorzien van zowel de financiële middelen als het publiek voor een sterkere, proactieve eigen campagne – waarmee de bloedlinke afhankelijkheid van actualiteitenprogramma’s en televisiedebatten kan worden verminderd.
—
Dit artikel werd ietsje eerder ook al geplaatst op de site van Johnny Wonder.

Het bericht De rol van social media in verkiezingstijd verscheen eerst op Jaap Stronks.

De Machinist, een puike vervanger van het Amsterdamse Veem

Ruim twee jaar geleden begon ik met Martijn Beckers en Willem Dudok in Amsterdam Johnny Wonder, en niet zonder succes. Het driemanschap werd al snel een klein bureau van zes man dat mooie dingen doet voor mooie klanten. Maar zoals het bericht op JohnnyWonder.nl ook meldt: wanneer na een paar jaar zo’n bureau goed op poten staat, komt het moment om vooruit te kijken en volgende stappen te plannen: waar wil je over een paar jaar zijn en hoe wil je daar komen?

Voor mij spelen daar ook persoonlijke factoren een rol: ik woon in Rotterdam, wil daar ook meer tijd doorbrengen (ook omdat er vorig jaar een kleine Stronks is bijgekomen…) en heb bovendien de wens om zelfstandig projecten op te pakken (maar of dat te schrijven boek er ooit echt gaat komen staat nog te bezien…). Vandaar dat we in goed overleg hebben besloten het zo te doen: Willem en Martijn bouwen Johnny Wonder verder uit, en ik ga verder als zelfstandige – al blijf ik als freelancer meewerken aan gezamenlijke projecten voor bijvoorbeeld de PvdA, dus zo gek veel verandert er nu ook weer niet. Johnny Wonder gaat een mooie toekomst tegemoet, daar heb ik alle vertrouwen in.

En dus! Ben ik ook gewoon back in business. Kort en goed: ik help organisaties met de vernieuwing en implementatie van publieke communicatie en betrokkenheid. Als zelfstandige kan ik dicht op de huid van organisaties kruipen en helpen bij het creëren van orde en samenhang in de chaos die vrijwel onvermijdelijk is wanneer je een vernieuwingstraject ingaat waarbij meerdere afdelingen, communicatie-instrumenten, ict-systemen en externe bureau’s zijn betrokken. Meer weten? Klik maar es rond op m’n nieuwe site!

Het bericht Een nieuwe start als Jaap Stronks Communicatie & Strategie verscheen eerst op Jaap Stronks.

YouTube is uiteraard Google’s sterkste troef in de strijd om de huiskamer, maar kampt met een imagoprobleem, want wordt vooral met amateurvideo’s geassocieerd. Door enerzijds talentvolle amateurs te ondersteunen en anderzijds relaties met productiebedrijven aan te knopen probeert Google YouTube beter te positioneren als platform voor kwaliteitscontent – om optimaal voorbereid de slag om de huiskamer aan te kunnen gaan. Hier zijn wat van de kanalen te vinden.

Beluister het BNR-fragment:

Het bericht Bij BNR: YouTube heeft een imagoprobleem verscheen eerst op Jaap Stronks.

Het interessantst is dat webcare veel méér is dan online-klantenservice: het is ook reputatiemanagement, PR, marketing, klantenbinding, communitymanagement en alle andere communicatievormen waarvoor sociale media zich lenen.

In mijn trainingen en adviezen leg ik daarom altijd de nadruk op de inbedding van webcare in de organisatie en in een bredere strategie. Denk daarbij aan:

• organisatorische integratie: webcare wordt vaak bij de klantenservice-afdeling belegd, maar de afdeling marketing gaat over de Facebook-berichten – hoe regel je dat?
• technische integratie: het aantal plekken waar klantcommunicatie plaatsvindt dijt uit, hoe bereik je het ideaal van integratie met je bestaande CRM-systeem zodat interactie met klanten centraal wordt beheerd?
• integratie van workflows: webcare-cloudsoftware mag dan hoog opgeven over gecentraliseerde afhandeling van Tweets en Facebook-berichten, maar systemen als Salesforce of Sprout Social er niet bij dat ze niet overweg kunnen met Facebook-privéberichten en FB-comments van wallposts niet kunnen verbergen, uitsluitend hard kunnen ‘deleten’ – hoe kun je alle informatiestromen nu het beste beheren?
• integratie van strategische doelstellingen: klantenservicelogica dicteert verhoging van efficiëntie van afgehandelde problemen en klachten, maar webcare kan ook redelijk tevreden klanten in enthousiaste ambassadeurs helpen veranderen, klachten helpen voorkomen door relaties te onderhouden in plaats van relatieproblemen op te lossen, enzovoorts.

Het bericht Casus: webcare Vodafone verscheen eerst op Jaap Stronks.

Screenshotje van RuttesBanenmachine.nl

Hieronder staan een aantal van onze wapenfeiten:

• Invoering en implementatie van de Facebook-strategie (door onafhankelijk platform Webpoliticus.nl als beste beoordeeld), van contentstrategie tot Facebook-ads


Facebook-strategie: plaatjes en praatjes call to actions

• Vernieuwing e-mailnieuwsbrief en e-mailmarketing van de landelijke PvdA inclusief online-fundraisingcampagnes, algemene contentstrategie, formulieren & landingpagina’s, conversieoptimalisatie en trainingen, als beste beoordeeld door onafhankelijk bureau Yourzine
• De ontwikkeling (van concept tot uitvoering) van online-projecten zoals de campagnewebsite Ruttesbanenmachine.nl, diverse activatiecampagnes (zoals een stemoproep) via landingspagina’s, e-mail en Facebook) en snelle multimediale producties zoals de stemoproep en deze Den Uyl-reactievideo – uiteraard gecombineerd met online-nieuwsberichten en campagnes op sociale media en via e-mail.

Het bericht Casus: online campagne PvdA verscheen eerst op Jaap Stronks.