Bardzo lubię wszelkie nowinki altmedu, więc z ciekawością zajrzałem na stronę producenta, firmy Bio-Medex SA sp.k., aby zapoznać się tak z firmą, jak i z powołanym przez nią instytutem. Analizę przełomowego produktu emitujące fale podczerwieni w celu ustabilizowania drgań komórek mojego ciała pozostawiłem na później, bowiem ilość raportów, opinii oraz certyfikatów (w tym „Certyfikat udziału w targach medycyny naturalnej„) po prostu mnie przytłoczyła.

Co zatem możemy dowiedzieć się o firmie Bio-Medex? Na stronie internetowej firmy możemy przeczytać, że:

„Firma nasza powstała w lutym 2007 roku z myślą o promocji zdrowego trybu życia oraz promowaniu świadomości naturalnych metod leczenia pod nazwą Vital-Vera. (…) Początkowo firma zajmowała się sprzedażą tylko wyrobów wełnianych. Stopniowo zdobywając doświadczenie, wypracowała coraz lepszą jakość jeśli chodzi o techniki sprzedażowe mające na celu kompleksowość usług. Propagowanie zdrowego stylu życia, poprzez promowanie najwyższej jakości produktów doprowadziło nas w 2012 r. do powstania urządzenia o nazwie BioHarmonizer fotonowy V-V.  Mając na uwadze dobro klientów oraz najwyższą jakość produktów podjęto decyzję o wdrożeniu systemu zgodnego z normami EN ISO 9001 i EN ISO 13485. W roku 2013 firma Vital-Vera przekształciła się w BIO-MEDEX. Chęć rozwoju, obserwacje rynku konkurencji oraz preferencji klientów,  zainicjowały w organizacji zmiany polegające na  poszukiwaniu  nowego asortymentu oraz włączenie do produkcji i sprzedaży wyrobów rehabilitacyjno-leczniczych  w postaci Materacy i Poduszek Termoelastycznych.”

Cudnie, ze sprzedaży wyrobów wełnianych, poprzez Poduszki Termoelastyczne, do przełomu w profilaktyce i leczeniu rożnych schorzeń jaki stanowi Bioharmonizer. A wszystko to z obserwacji rynku, wypracowania lepszych technik sprzedażowych oraz propagowanie zdrowego trybu życia. Firmy medyczne potrzebują chemików, fizyków, lekarzy. Bio-Medex ma za to młodych szefów (’83, ’90, ’83) i równie młodą Radę Nadzorczą, a wszyscy – sądząc po nazwiskach w KRS – stanowić mogą niezwykle uzdolnioną rodzinę. Zapewne właśnie temu genetycznemu uzdolnieniu mogą tworzyć tak śmiałe technologicznie produkty jak termoelastyczne poduszki oraz bioharmonizery. Historia firmy nie jest prosta, bowiem BIO-MEDEX SA sp.k. powstała w lipcu 2011, jej wspólnikami są panowie Musiał, Musiał, Zając i firma BIO-Medex SA. Zaś firma BIO-MEDEX SA powstała w styczniu 2013 z przekształcenia spółki BIO-MEDEX Sp. z o.o. (pewnie tej, która w 2007 rozpoczynała od wyrobów wełnianych). Zdolni koledzy nie skończyli na firmie. Dla uwiarygodnienia produkowanych przez siebie produktów powołali instytut, współpracą z którym się szczycą w swoich materiałach marketingowych (a to niespodzianka byłoby gdyby ze sobą nie współpracowali). W dziale „Współpraca”, oprócz wspomnianego Instytutu, firma wymienia również Fundację Rozwoju Kardiochirurgii. Tyle, że taka współpraca może polegać na przekazaniu darowizny na Fundację oraz podpisaniu umowy sponsorskiej, która upoważnia do zamieszczania stosownej informacji na produktach firmy. Faktycznie, firma jest wymieniona na liście sponsorów Fundacji.

Teraz kilka słów o instytucie. Choć pewnie powinienem napisać „Instytucie”. Wszak to nie byle jaki instytut, lecz Instytut Diagnostyki Termoregulacyjnej i Magnetoterapii Bio-Medex. Powołany do życia w listopadzie 2012r. Jego działalność obejmuje współpracę z lekarzami, szpitalami, promowanie światłoterapii i jeszcze kilka innych działań. Poza tym z lektury wpisu do ewidencji jeszcze można dowiedzieć się, że jego szefami są dwaj starsi ze współwłaścicieli firmy BIO-MEDEX, a w Radzie Nadzorczej, sądząc z nazwisk, znów część rodziny. Niestety brakuje informacji o kadrze naukowej instytutu.

Na koniec ciekawostka graficzna. Na stronie instytutu, w dziale „Działaloność Instytutu” (pisownia oryginalna – mam nadzieję, że nie mylą się tak w ew. testach klinicznych) jest piękne zdjęcie, sugerujące wygląd siedziby Instytutu. Niestety, wygląda identycznie jak na stronie włoskiego producenta płytek, a wg. Google StreetWiev budynek przy ulicy Winogrady 60 w Poznaniu wygląda tak:

Wyświetl większą mapę

O właściwościach urządzenia oraz wspaniałych wynikach jego testów klinicznych w kolejnym wpisie.

Oczywiście się wykaszaniło. W połowie operacji, już po zrzuceniu kopii bezpieczeństwa (nie jestem twardzielem i kopie robię) Worpress zaczął sypać komunikatami błędów w różnych liniach admin.php. A miało być tak pięknie i prosto; trochę poklikać i czekało ciepłe wyrko. Wykonałem kilka prób podmiany plików, w których były zgłaszane błędy, ale bez sukcesu. Wyrko wołało coraz głośniej, więc blog został na noc jako blank page ;] (ta, nawet ‚maintenance mode’ nie działał).

A rano:

1. wejście na FTP i skopiowanie plików „.htacces” i „wp-config.php” oraz (z katalogu „wp-content”) katalogi „themes”, „plugins” i „uploads”. Z katalogów nie zrzucałem wszystkiego, a tylko ten temat i te pluginy, które aktualnie były wykorzystywane na blogu;
2. do nazwy katalogu, w którym zainstalowany był aktualnie WordPress dodałem ’1′ i założyłem nowy o nazwie jak dotychczasowy (w razie gdyby potrzebne okazały się jeszcze jakieś pliki);
3. do nowo założonego katalogu wgrałem świeżutką wersję WordPressa pobraną z wordpress.org;
4. następnie wrzuciłem na serwer skopiowane w pkt. 1 pliki, zachowując ich miejsce w katalogach (niektóry wymagały nadpisania);
5. w przeglądarce wpisałem „http://<adres_bloga.pl>/wp-admin/upgrade.php i wykonałem aktualizację bazy (trzeba nacisnąć przycisk “uaktualnij WordPress”);
6. konsola administratora pozwoliła się już odpalić, więc zmieniłem theme na dotychczasowy i aktywowałem pluginy;
7. na koniec została rzecz najbardziej paskudna – poprawianie ułożenia widgetów, które podczas całej operacji jakoś się rozjechały.

Obecnie blog działa juz poprawnie na najnowszej wersji WordPressa (choć z niektórymi widgetami pluginowymi nadal są problemy – ale trafiło akurat na moduły reklamowe, więc nawet lepiej dla czytelników).  Nie było tak źle, choć przyznam, że ściąganie/wysyłanie po FTP jest bardzo czasochłonne, szczególnie jeśli katalog ‚uploads’ (baza obrazków i innych plików wykorzystanych we wpisach na blogu) waży ponad 60MB w drobnych pliczkach. Czyli kolejny sukces do umieszczenia w c.v. ;]

Dawno, dawno temu.. Jakoś tak w czerwcu na ekranie mojej Nokii E51 pojawiły się czarne plamki – ciekłe kryształki zrobiły się zbyt ciekłe. Na początku niespecjalnie mi to przeszkadzało, bo telefonu  używam do rozmów, a nie do patrzenia na ekran. Jednak w ciągu miesiąca plamki zrobiły się większe i rozlały dwiema liniami przez cała szerokość wyświetlacza. (Podobno to częsta przypadłość w tymchmodelach). To już było irytujące i źle wróżyło na przyszłość, więc postanowiłem oddać telefon do serwisu.

Po dwóch tygodniach wrócił. Z nowym wyświetlaczem, nowym przodem i kawałkiem tyłu (ofoliowana przednia szybka i obiektyw). Cool, uruchomiłem Nokia Suite i spróbowałem wgrać kopię wykonaną przed oddaniem aparatu do serwisu. Coś tam się wgrywało, telefon zapragnął się ponownie uruchomić i.. zonk. „Włączenie telefonu nie powiodło się. Skontaktuj się ze sprzedawcą„. Czyli przestało być cool. Znaczy co, mam znów człapać do serwisu i przez kolejne dwa tygodnia używać swój stary aparat?? Hm, od czego Google!

Wpisałem komunikat widoczny na ekranie i wyszukiwarka wypluła całe mnóstwo ludzi z podobnym problemem. Na szczęście nie tylko z problemem, ale i z rozwiązaniem. Okazuje się, że w tej sytuacji można spróbować magicznego chwytu i spróbować wykonać hard format. Potrzeba do tego pianisty. Albo gracza, który w Mortal Kombat niejedno fatality wykonał ;] Wygląda to tak:
- wyłączamy telefon;
- naciskamy i przytrzymujemy: ‚gwiazdka‚, „3” i „zielona słuchawka” (trzy klawisze);
- cały czas trzymając ww. trzy klawisze, drugą ręką naciskamy „power” i czekamy aż telefon ożyje. Dopiero teraz puszczamy klawisze ;

Proste, prawda? Jako, że pianista ze mnie żaden, a w mortal kombat dostawałem cięgi, mnie udało się dopiero za trzecim razem (ale poradziłem sobie bez użycia zębów). Telefon powstał z fabrycznymi ustawieniami i żył.

Spróbowałem ponownie wgrać starą kopię, ale tym razem skończyło się dziwnie pustym ekranem i brakiem menu. Kontakty, notatki, wiadomości – wszystko było, ale telefon odmawiał wejścia w menu. GRR. Na szczęście, jak na wytrawnego gracza przystało, miałem kopię wykonaną po odbiorze telefonu z serwisu (nigdy nie wiadomo co się czai za następnymi drzwiami więc szybki ‚safe’ nie zaszkodzi, prawda?). Wgrałem tę kopię i telefon zachowywał się poprawnie. Zagadka dropsa. Zatem dałem sobie spokój z wgrywaniem całej swojej kopii (odznaczyłem ‚ustawienia’) i wgrałem tylko kontakty, kalendarz i notatki. Teraz wszystko zakończyło się OK. Zatem jeszcze kwadrans na dopasowanie telefonu do własnych preferencji i obyło się bez kolejnej wizyty w serwisie. Dziękujemy Ci, Google ;]

1. Transport. Tegoroczny urlop spędziłem w Genui. Wraz z żoną i dwójką dzieci wybraliśmy się do Włoch samochodem. Trasa wiodła przez Słowację, Austrię i całą szerokość Włoch. W drodze powrotnej z Włoch wyjechaliśmy najkrótszą drogą na północ, przy okazji przejeżdżając jeszcze przez Niemcy. Trasę wytyczyłem za pomocą Google Maps; wpisałem punkt startu i adres docelowy, a następnie, ?przeciągając myszą? wytyczoną trasę, lekko dostosowałem ją do własnych preferencji. Po drodze nie planowałem żadnych dłuższych postojów zatem Słowację (w większości) i Austrię (w całości) przejechaliśmy autostradami. Włochy od Udine do Genui również przejechałem autostradą, ale nie jest to tanie (ponad 30 Euro) i ma sens kiedy podróżujemy nocą. W drodze powrotnej przez Włochy jechaliśmy w dzień, omijając płatne drogi, dzięki temu mogliśmy zobaczyć piękne krajobrazy (np. Lago di Garda, okolone szczytami przepiękne jezioro ze ślicznymi willami, palmami, gajami oliwnymi i winnicami) oraz wjechać samochodem na wysokość 2211m n.p.m. Paliwo (diesel) zatankowałem do pełna na ostatniej stacji w Polsce (4,54 pln/l), potem tankowanie w Austrii (1,289 Eur/l). W drodze powrotnej, poza tankowaniem w Austrii, musiałem zatankować na Słowacji (1,140 Eur/l).
2. Płatności. Jeśli tylko była taka możliwość płatności realizowałem za pomocą karty kredytowej. W niektórych sklepach nie było to możliwe, podobnie na lokalnych ryneczkach. Wówczas płaciłem gotówką wybieraną w razie potrzeby z najbliższego bankomatu dzięki kartom debetowym (korzystam z kart mBanku i Alior Banku więc nie ponosiłem żadnych dodatkowych opłat za wypłaty). Ciekawostką był dla mnie sposób płacenia za autostradę we Włoszech ? zjeżdżając z autostrady na bramce wsuwasz bilet otrzymany przy wjeździe, wkładasz kartę kredytową i bez żadnego Pinu dokonywane jest obciążenie karty. Teraz zatem czekam na zaksięgowanie wszystkich transakcji i za miesiąc zapłacę za wczasy, które już się skończyły. Doprawdy, nie rozumiem dlaczego wiele osób tak niechętnie odnosi się do korzystania z kart kredytowych. Przez całą podróż nie miałem przy sobie więcej niż 50 Euro gotówki, a po mieście poruszałem się z kilkunastoma Euro i którąś z kart.
3. Ceny w Genui. Najpierw winietki ? 10-dniowa na Austrię kosztuje 7,90 Euro, a tygodniowa na Słowację to koszt 5,90 Euro (kupując je w Polsce zapłacimy dużo drożej). Dokładnych kosztów mieszkania nie znam gdyż korzystałem z gościnności przyjaciół, ale są to kwoty od 50 Euro za noc w hotelu do 400 Euro za miesiąc w wynajętym mieszkanku. Piwo w pubie kosztuje 6-10 Euro. Za to wino w sklepie od 2 Euro. Owoce na mercato od 1 (banany) do 3 (brzoskwinie) Euro za kilogram. Bułki kosztują ok 2?/kg, masło 1-2?, a wędliny (przepyszne dojrzewające szynki) od 6-13 Eur/kg. 90-minutowy bilet komunikacji miejskiej kosztuje 1,20 Euro, a tygodniowy 12 Euro.

Druga część pojawi się jutro.