Macedonian Documents

Стратегија за одбрана на уставното име

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Sun, 29 Jan 2012 13:34:00 +0000

ВОВЕД

Република Македонија во септември 1991 стана независна, самостојна и суверена држава на еден дел од својата етничка територија со што се оствари вековниот идеал на македонскиот народ за сопствена држава.

Но, уште на самиот почеток Република Македонија се соочи со проблеми во процесот на меѓународно то признавање. Така, на Македонија и беше оспорено уставно то име, нешто, веројатно, дотогаш непознато на меѓународната сцена да се негира есенцијален елемент од правната личност на еден меѓународно-правен субјект.

Во овој контекст, проблематичен стана и македонскиот устав, кој беше ревидиран во јануари 1992 година, неполни два месеца по неговото изгласување во македонскиот парламент, се проблематизира и македонското знаме кое, на крај, доживеа измена во октомври 1995 година.

Значи, во прилично сложени околности Република Македонија го започна својот пат за добивање меѓународно признавање и прием во Обединетите Нации, што ќе се одвива етапно, и тоа, најпрвин неуспешно преку процедурите на ЕЗ како „европско прашање“, а потоа прашањето се префрли во ОН.

Приемот на Република Македонија во ОН ќе биде заокружен вон правилата на востановениот меѓународен поредок; во случајот на Македонија, ОН ќе направат преседан – првпат во својата историја светската организација ќе признае една држава без име и без официјално знаме! Притоа, приемот на Република Македонија, како 181-ва членка на ОН, е нотиран под буквата „Т“, со референцата „Поранешна Југословенска Република Македонија“, а не под буквата „М“, како што налага меѓународната процедура.

Но, притисоците не престанаа. Грција континуирано го држи отворено прашањето за името, заострувајќи го со проблематизирање и на културниот, јазичкиот, како и на историскиот идентитет. На овој начин, Грција во континуитет спроведува стратегија за национален геноцид врз Македонците, иако нејзините објаснувања се, дека ја брани својата национална безбедност.

Од друга страна, Македонија уште во почетокот се определи за дефанзивна политика во однос на наводниот спор, со континуирано попуштање, без оглед на фактот што Грција преземаше мерки што заслужуваа реципрочно однесување од македонска страна.

На пример, затворање на границата за патници од Македонија, бројни провокации, малтретирања и шиканирања под секое човечко достоинство на македонски граѓани што патуваат за Грција, целосна и брутална блокада врз Македонија во 1994 година со цел да ја дестабилизира Македонија економски, потоа притисоците во форма на погранични маневри и навлегување со воени авиони во македонскиот воздушен простор, заканувајќи се посредно со воена агресија и слично.

Република Македонија настапуваше со премногу респект кон демократските норми на ЕУ, кои таа самата ги газеше на секој чекор.

Притоа, македонската политика не разви доволен капацитет за да изгради подобра позиција во овој наводен спор наметнат од Грција, покрај другото, и заради апсурдната поделеност меѓу релевантните македонски политички субјекти, кои се занимаваа сами со себе, или ова прашање од највитален национален интерес го злоупотребуваа во меѓусебната борба за власт.

Требаше да се случи Самитот на НАТО во Букурешт, во април 2008 година за да дојде до отрезнување и за да се сфати потребата од изготвување на стратегија за одбрана на името, националниот идентитет и јазикот.

Конечно, на 3 ноември 2008 година, Собранието на Република Македонија донесе Резолуција за изнаоѓање стратегија за спорот наметнат од страна на Република Грција.

Со државната стратегија е неопходно да се од брани името, највисоките државни и национални интереси и да се зачува идентитетот на македонскиот народ, јазик, историја, култура, постоењето на македонското национално малцинство и да се афирмира позицијата на Република Македонија како суверена и самостојна држава.

Значи, на Република Македонија и е потребна стратегија за одбрана на уставното име, а не стратегија за национален пораз, за наводна неопходност од компромисно решавање на наводниот спор и за наводната неминовност за промена на името на нашата земја.

Стратегијата мора да биде темелена врз документи што не ја лимитираат аргументацијата која е во прилог на одбраната на уставното име Република Македонија.

Затоа, ВМРО Демократската партија и Народното движење за Македонија предлагаат државна стратегија, која се темели врз релевантни историски факти и формално-правни акти што ја афирмираат позицијата на Македонија пред меѓународните институции и пред меѓународната јавност.

Овој Предлог-државна стратегија, покрај воведот и резимето, содржи уште и платформа и основни насоки чиј составен дел се и правните опции кои Република Македонија може да ги избере во рамките на Обединетите Нации со цел да го оствари своето право да биде ословувана како Република Македонија.

ПЛАТФОРМА

Во подготовките за одбрана на уставното име потребно е да се води сметка за следниве неспорни историски факти и документи, опфатени во следната содржина:

1. КРАТОК ПРЕГЛЕД НА ИСТОРИСКИ ФАКТИ

2. МЕЃУНАРОДНИ ДОКУМЕНТИ

2.1. Повелба на Обединетите Нации;
2.2. Декларација на ЕЗ за Југославија и Декларација на ЕЗ за препораките за приз навање на новите држави од Источна Европа и од Советскиот сојуз од 16 декември 1991 година;
2.3. Извештај на Арбитражната (Бадинтеровата) комисија на ЕЗ – Мислење број 6 од 11 јануари 1992 година;
2.4. Резолуција 817 на Советот за безбедност на ОН (1993).

3. ДОКУМЕНТИ НА ДОМАШНИ ОРГАНИ

3.1. Одлука на Собранието на Социјалистичка Република Македонија од 7 јуни 1991 година;
3.2. Декларација на Собранието на Република Македонија од 17 септември 1991 година;
3.3. Уставот на Република Македонија од 17 ноември 1991 година;
3.4. Декларација на Собранието на Република Македонија, од 19 декември 1991 година, за меѓународно признавање на Република Македонија како независна и суверена држава;
3.5. Барање за признавање на независноста на Македонија до претседателот на Министерскиот совет на ЕЗ од 20 декември 1991 година;
3.6. Декларација на Собранието на Република Македонија од 2 јули 1992 година по повод Декларацијата на ЕЗ од Лисабон од 27 јуни 1992 година;
3.7. Изјава на Владата на Македонија од вонредната седница одржана на 28 јуни 1992 година;
3.8. Официјална нота на премиерот Бранко Црвенковски, од 24 март 1993 година, до Претседателот на Советот за безбедност на ОН.

1. КРАТОК ПРЕГЛЕД НА ИСТОРИСКИ ФАКТИ

Овој простор го носи името Македонија, и тоа е по врзано со античките Македонци и нивното славно кралство. Своето име Македонија го носи непрекинато како единствена земја на Балканот, од околу седмиот век пред нашата ера до денеска, близу три милениуми. Уште старогрчкиот историчар Тукидид (463–396 г. п.н.е) дава опис на границата на Македонија.

Самите грчки автори наведуваат дека денешната територија на Република Македонија е стопроцентно иста на нејзината претходничка Социјалистичка Република Македонија и со своите 39% е сместена точно во границите на земјата, која географски и грчките автори ја нарекуваат Македонија.

Во текот на историскиот развиток настапува една трајна историска симбиоза меѓу античките Македонци и другите народи кои поминувале на овој простор со името Македонија.

Во овој контекст, с. до конституирањето на современата македонска нација ниеден друг народ не го носел или присвоил тоа македонско име. Значи, во еден долг и континуиран историски процес, кој трае со векови, се создаваат потребните претпоставки за избор на македонското име како национално и како битна конституанта на македонската национална свест и на македонската нација.

Тоа се случува, со својата закономерност и објективност во текот на деветнаесетиот век. Впрочем, ниту еден од балканските народи во почетокот на деветнаесетиот век сè уште не бил конституиран како нација. Религиозната припадност ја определувала политичката и социјалната положба на султановите поданици за време на турското владеење на овие простори.

На почетокот на деветнаесетиот век во Русија владеело уверување дека тоталниот крах на Турција ќе се случи за многу кратко време. Затоа, руската влада му дава налог на министерот за надворешни работи Јоанис Каподистриас, со грчко потекло, да понуди решение кое би предвидувало основање на неколку балкански држави по распадот на турската империја.

Јоанис Каподистриас во 1829 година и го дал на руската влада следниот предлог. На Балканот да се создаде една држава-федерација составена од 5 држави од втор ранг, организирани како монархии: Кралство Србија (Србија, Бугарија, Босна), Елинско Кралство (континентална Грција, Пелопонез, островите на Архипелагот и јонските острови), Кралство Македонија (Македонија, Тракија, островите Имброс, Самос и Тасос) Кралство Епир (Епир, Северна и Јужна Албанија) и Кралство Дакија (Молдавија и Влашко).

Секако, интересно е тоа што Гркот Каподистриас немал претензии да ја вклучи Македонија во Елинското кралство, а токму на тоа одделно кралство му го дал наводно историски грчкото име Македонија. Не може ни да се претпостави дека еден високообразован еминентен европски дипломат и, секако, добар познавач на работите згрешил.

Тој сигурно постапувал објективно и во согласност со реалните нешта, и името Македонија го предложил за една друга држава, надвор од Грција, и тоа не се сметало ниту за узурпација, ниту за навреда на Грција, односно за фалсификување на историјата, туку за сосема легитимна работа. Разликата, денес, е само во тоа што наместо кралство имаме Република Македонија.

Најинтересно е дека Јоанис Каподистриас (1875–1931) е првиот премиер на нововековната грчка држава.

Во 1876 година, австроунгарскиот министер за надворешни работи, грофот Андраши, побарал создавање на автономна Македонија во царинска унија со Австроунгарското Царство, но со тоа не се согласил рускиот канцелар Горчаков.

Еминентниот француски научник Ами Буе (1794–1881) во сите свои научни сознанија и комбинации предвидува држава која го содржи името Македонија.
Врз оваа основа, претседателот на Географското друштво од Женева, Бутилие д’ Бомон изработил географска карта во која Македонија фигурира како одделна држава која се простира надвор и северно од територијата на Грција.

Прочуениот англиски државник Вилијам Гледстон ќе напише: „А зошто да не биде Македонија на Македонците, како што е Бугарија на Бугарите и Срби ја на Србите?“

Бројни се записите на странски набљудувачи, етнографи, слависти, историчари, воени команданти, политичари итн., кои вршеле истражувања на лице место, во Македонија и ги изнесувале објективно своите резултати, заклучоци, предлози.

Подоцна, самата Грција пред Лигата на народите (основана 1919 г.) презеде низа обврски дека ќе ги почитува правата на македонското население како национално малцинство.

Бројни се записите во кои Македонците категорички изјавуваат дека не сакаат да бидат ниту Бугари, ниту Срби, ниту Грци, туку само ортодоксни Македонци.

На Балканскиот конгрес во 1929 година, Е. Венизелос, како премиер на Грција, не само што го потврдува постоењето на македонското малцинство во Грција туку и ветува дека тој лично ќе се заложи за задоволување на правата на тоа малцинство. Во својот таен меморандум од 12.02.1934 година до тогашниот министер за надворешни работи на Грција, Максимос, Венизелос истакнува дека Македонците не се чувствуваат ниту како Грци, ниту како Бугари.

Има повеќе написи од деветнаесетиот век во кои одделни грчки кругови изнесуваат објективни сознанија и покажуваат објективен однос кон македонското прашање, кон карактерот на Македонците и на македонската нација. Значи, автентични и компетентни грчки извори од тоа време го потврдуваат постоењето на посебна македонска нација за која употребуваат и соодветно име кое го содржи зборот Македонец. Во овој контекст, од 1900 до 1941 година голем број автори и луѓе од политиката зборуваат сосема отворено за значителниот број граѓани на Грција, во грчка Македонија, кои зборуваат на еден јазик што тие го нарекуваат македонски, а луѓето кои го зборуваат овој јазик ги именуваат како Македонци.

Грчката севкупна левица, речиси, отворено го признаваше постоењето на македонското малцинство во Грција, а Комунистичката партија на Грција во еден период ја издигна паролата за независна Македонија и Тракија.

Серафим Максимос, шеф на парламентарната група на Обединетиот народен фронт, во 1927 година, во својот говор во грчкиот парламент, меѓу другото, ќе рече дека основната политика на социјалистичките партии од Првата до Третата интернационала го признаваше правото на самоопределување до отцепување на секој народ, вклучувајќи го и македонскиот народ.

Во изјавата на командантот на ДАГ, и претседател на Привремената демократска влада на Грција, генералот Маркос Вафијадес, од март 1947 година, се вели дека ќе бара целосна рамноправност на Македонците и на другите националности во Грција.

Привремената влада на Грција во април 1949 изврши реорганизација на својот состав со приемот во ранг на министер на еден претставник на НОФ на Македонците, Паскал Митревски, од егејскиот дел на Македонија.

Лидерот на левите либерали во Грција, Јоанис Софијанопулос, и бивш министер за надворешни работи на Грција, во грчкиот парламент, во септември 1950 година, признава дека во Грција има македонско малцинство.

Во ноември 1959 г., кога грчкиот парламент расправаше, а потоа го ратифицира Договорот за погранична соработка меѓу Грција и Југославија, тогашниот министер за надворешни работи на Грција (еминентен член на раководството на партијата на Караманлис), Евангелос Авероф во грчкиот парламент го спомна и македонскиот јазик.
Македонското име за Македонците без предрасуди го спомнуваат доминантни личности и во духовниот живот на Грција, вклучително и современиот грчки поет Јанис Рицос, добитник на Златниот венец на Струшките вечери на поезијата.

Европскиот парламент во извештајот од 1977 г. ве ли дека во Грција има пет малцинстава, меѓу кои и македонското, дека во таа земја се зборува освен на официјалниот уште на 4 други јазици: турскиот, албанскиот, влашкиот и македонскиот. Независни от пратеник, Филинос, имаше храброст да потврди во грчкиот парламент дека во Грција, навистина, живеат наведените малцинства.
Грција, на Третата конференција на ОН за типиза ција на географските имиња (која, впрочем, се одржа во Атина во 1977), ја прифати без никакви резерви Резолуцијата на Конференцијата, според која се усвојуваат меѓународните системи за латинична транскрипција на српско-хрватските и на македонските географски имиња со констатација дека во Југославија веќе одамна се применува предавањето на латиница на српско-хрватското и на македонското кирилично писмо.

Во 1982 година, на Четвртата конференција на ОН, што по истиот предмет беше одржана во Женева, грчката страна отиде уште понатаму и наведе дека Грција им дава подршка на сите соодветни резолуции на Конференцијата на ОН за типизација на географските имиња и предложи почитување на националните топоними, така како што се тие типизирани од компетентните органи за географски имиња во секоја одделна земја.

Значи, Грција во 1977 и 1982 година со овие одборувања, практично, на најкомпетентната трибина ги призна името Македонија и македонскиот јазик.
Во средината на февруари 1993 година 358 грчки интелектуалци се појавија со петиција до Владата на Република Грција, со која бараат никој да не оспорува дека постои и друга, негрчка Македонија и дека таа претставува стварност.

На 28 март 1993 година на седница на Грчкиот парламент, одговарајќи на нападите од страна на опозицискиот ПАСОК, премиерот К. Мицотакис истакна: „Сите влади во земјата, досега, го поддржуваа ставот дека Скопје има право во името да го употребува географскиот поим Македонија“.

На оваа седница Мицотакис уште . обелодени на јавноста една изјава од Андреас Папандреу (тогаш премиер на Грција) од 4 мај 1986 г., кој, говорејќи пред грчките офицери во Алекдруполис, кажал: „Ние не се обидуваме да извршиме притисок врз Југославија да не го употебува терминот Македонија.
Нивно право е како независна земја да прават што сакаат“.

Има многу податоци според кои најповикани луѓе, дипломати и научници од балканските земји во службени и доверливи документи уште во деветнаесетиот век зборуваат за Македонци, македонски народ, македонски литературен јазик.

2. МЕЃУНАРОДНИ ДОКУМЕНТИ

2.1. Повелбата на Обединетите Нации Според член 4, став 1 од Повелбата на ОН прием на нови членки во светската организација е можен со исполнување на следните услови: државите да се мирољубиви, да ги прифатат обврските што произлегуваат за нив од Повелбата и реално да се способни и да имаат волја да ги спроведуваат. Значи, на Македонија при приемот во ОН . беа поставени два дополнителни услова кои немаат правен карактер и кои значат директно кршење на Повелбата и тоа: да прифати описно име ПЈРМ и да преговара со Грција за своето уставно име.

Меѓународниот суд на правдата, како еден од главните органи на Обединетите Нации, го разгледуваше прашањето за поставување дополнителни услови за членување во Обединетите Нации. Во своето советодавно мислење, од 28 мај 1948 година, во врска со условите за прием на една држава во членството на Обединетите Нации, судот зазеде правно стојалиште (содржано во ICJ Reports, 1948, p.57.) дека барањата наведени во член 4, став 1 од Повелбата за членството „претставуваат исцрпувачко набројување, и дека тие не се дадени едноставно како раководни принципи или пример”. Тоа значи дека, ако апликантот ги задоволи четирите услови од член 4, став 1 од Повелбата, таа држава треба да биде примена во членството.

Судот го зазеде овој став во врска со приемот во ОН на Цисјорданија, Италија, Финска, Португалија и Ирска, кој беше блокиран од страна на тогашниот СССР и на неговите сојузници со поставување на дополнителни услови.

Според напред наведеното судско мислење од 1948 година, една држава не може да се условува пред приемот со претходно признавање на елементи од правната личност, односно таквото условување претставува поставување дополнителни услови кои се спротивни на член 4 став 1 од Повелбата на ОН; судот експлицитно се изјасни дека со поставувањето на такви услови се крши Повелбата на ОН.

Мнозинството на судии застана на правното стојалиште дека приемот на една држава во ОН не смее да се заснова на други услови освен на условите пропишани во член 4, став 1 од Повелбата. Затоа, ОН не може да инсистира дека користењето на името ПЈРМ е услов за членство на Македонија во ОН.

Со дополнителните услови поставени на Македонија се повредува и принципот на правна еднаквост на државите-членки на ОН, содржан во член 2, став 1 од Повелбата, како и став 7 од истиот член затоа што овие дополнителни услови се однесуваат на едно инхерентно право (името на државата) кое е во строга внатрешна јурисдикција на една држава, а со тоа се повредува принципот на немешање на ОН во внатрешните работи на земјите-членки.

2.2. Европската Заедница и нејзините земји-членки на 16 декември 1991 година, во Брисел донесоа Декларација за Југославија и Декларација за препораките за признавање на новите држави од Источна Европа и од Советскиот сојуз со што ги поставија условите за признавање на оние југословенски републики кои тоа ќе го побараат. Притоа, како услови за признавање на новосоздадените држави беа формулирани критериуми како правна држава, човекови права, демократија и владеење на правото.

2.3. Во согласност со Декларацијата на ЕЗ за Југославија од 27 август 1991 година се востанови мировната конференција во Хаг и се формираше Арбитражана комисија која ќе ги разгледува спорните прашања во југословенската криза.

Врз основа на пристигнатите пријави од Словенија, Хрватска, БиХ и Македонија, во смисла на Декларацијата на ЕЗ од 16 декември 1991 година, со која е побарано од југословенските републики да се изјаснат до 23 декември 1991 година дали сакаат да бидат признати како независни држави, Арбитражната комисија, составена од претседателите на уставните судови на Белгија, Италија, Германија и Шпанија, предводени од Роберт Бадинтер, претседател на Уставниот суд на Франција, донесе соодветни мислења.

На 11 јануари 1992 година Арбитражната комисија го поднесе својот извештај, односно повеќе извештаи што прават целина. Претседавачот на Комисијата, Бадинтер, го достави извештајот до лорд Карингтон, претседавач на Конференцијата за Југославија и до Претседателството на ЕЗ, кое го достави до владите на земјите на ЕЗ и до Европската комисија.

Арбитражната комисија во својот извештај препорача меѓународно признавање на Македонија. Делот од извештајот содржан во мислењето број 6 се однесува на признавање на Република Македонија од страна на Европската заедница и нејзините држави-членки. Република Македонија со писмо од 20 декември 1991, упатено до претседателот на министерскиот совет на Европската заедница, побара земјите-членки на ЕЗ да ја признаат Македонија. Арбитражната комисија пристапи кон разгледување на нашето барање, применувајќи ги одредбите од Декларацијата за Југославија и насоките за признавање на нови држави во Источна Европа и во Советскиот Сојуз, што Министерскиот совет на Европската Заедница ги усвои на 16 декември 1991 година, како и процедуралните одредби што Комисијата ги усвои на 22 декември 1991.

Врз основа на информациите со кои располагаше, откако беше сослушан известувачот, Арбитражната комисија изнесе мислење дека Република Македонија ги задоволува условите за прием, потенцирајќи дека Република Македонија се откажува од какви било територијални претензии и дека ќе се воздржува од секакви непријателски пропаганди вперени против некоја друга држава.
Според тоа, употребата на името Македонија не би требало да подразбира никакви територијални претензии на сметка на некои други држави. Значи, според Арбитражната комисија, Македонија јасно ја изрази народната волја, има суверена власт, јас ни граници, не бара туѓи територии и не ги негира националните права на националните малцинства што живеат во нејзините граници.

2.4. Советот за безбедност на ОН со Резолуцијата 817 (од 7 април 1993 година) му препорача на Генералното Собрание да ја прими во членство на Обединетите Нации, државата, која за сите потреби во Организацијата привремено ќе биде ословувана со „Поранешна југословенска република Македонија“, до решавањето на разликите што се јавија околу името. Инаку, Резолуцијата 817 е краток текст во кој Советот за безбедност изразува оптимизам дека несогласувањето што се јави околу името треба да биде решено, а од двете страни се бара да соработуваат за постигнување на брзо решавање на несогласувањата.

На крај, Советот јасно истакнува дека референцата „Поранешна југословенска Република“ не носи какви било импликации дека државата на која се однесува оваа рефенца има каква било врска со Сојузна Република Југославија. Таа само го отсликува историскиот факт дека државата што е препорачана за прием во ОН со сегашната Резолуција, во минатото била република во поранешната Социјалистичка Федеративна Република Југославија.

3. ДОКУМЕНТИ НА ДОМАШНИ ОРГАНИ

3.1. Собранието на Социјалистичка Република Македонија на 7 јуни 1991 година донесе Одлука за бришење на одредницата социјалистичка од името на државата што значи дека оттогаш името на државата е РЕПУБЛИКА МАКЕДОНИЈА. Претходните именувања се: Демократска Федеративна Македонија (од 16.04.1945), Народна Република Македонија (од 08.03.1946), Социјалистичка Република Македонија (од 12.04.1963), и притоа немало ниту една реакција во меѓународната зедница, вклучувајќи ја и Грција, во врска со изборот на името на државата.

3.2. Собранието на Република Македонија на 17 септември 1991 година донесе Декларација со која ги потврди резултатите од референдумот од 8 септември и констатира дека Македонија ќе го темели меѓународно-правниот субјективитет врз доследното почитување на општо усвоените принципи на меѓународните односи, содржани во документите на ОН, завршниот документ на КЕБС и Париската повелба. На референдумот, македонските граѓани со огромно мнозинство, односно 95,26% од излезените избирачи, се изјаснија дека се за самостојна и суверена држава под името РЕПУБЛИКА МАКЕДОНИЈА.

3.3. Собранието на 17 ноември 1991 година го донесе Уставот на Република Македонија со кој Републиката се конституира како национална држава на македонскиот народ во која се обезбедува целосна рамноправност на другите национални малцинства. Истовремено со највисокиот правен акт се утврди дека името на државата е РЕПУБЛИКА МАКЕДОНИЈА. Меѓународните фактори го оценуваа Уставот со највисоки оценки, а Арбитражната комисија со која претседавше Роберт Бадинтер, македонскиот устав го оцени како акт што ги содржи структурите на демократските режими, како и гаранции за човековите права што се во сила во Европа.

3.4. Собранието на Република Македонија на 19 декември 1991 година донесе Декларација за меѓународно признавање на Република Македонија како независна и суверена држава со што, всушност, одговори на прашалникот содржан во Декларацијата за Југославија, што ја донесе Советот на министрите на ЕЗ во Брисел на 16 декември 1991 година. Значи, побарано е признавање на државата под името Република Македонија.

3.5. До претседателот на Министерскиот совет на ЕЗ, на 20 декември 1991 година, е доставено барање за признавање на независноста на Македонија со посебна нагласка дека Република Македонија нема никакви територијални претензии и дека нема да се меша во внатрешните работи на други држави и побара Заедницата да ја признае Република Македонија.

На 10 јануари 1992 година Арбитражната Комисија побара дополнителни информации од Министерот за односи со странство на Република Македонија, што се доставени до Комисијата со телефакс, на 11 јануари (изјава дека Република Македонија ќе се воздржи од каква било непријателска пропаганда вперена против една соседна земја членка на ЕЗ).

Во врска со нашето барање за признавање, од страна на Собранието, на 6 јануари 1992 г., експресно беа усвоени амандмани за измена на членовите 3 и 49 од Уставот на Република Македонија со кои Републиката се обврзува дека нема никакви територијални претензии спрема соседните држави и дека нема да се меша во внатрешните работи на други држави.

3.6. Во расправата на 43-тата седница на Собранието на Република Македонија по повод Декларацијата на ЕЗ од Лисабон од 27 јуни 1992, со која се бара во името на државата да го нема терминот Македонија, сите политички партии едногласно усвоија Декларација со која енергично се отфрла делот од т.н. Лисабонска декларација, што се однесува на признавањето на Републиката со име кое нема да го вклучува терминот Македонија, оценувајќи ја притоа ваквата декларација за неприфатлива, понижувачка, непринципиелна и заснована на лажни аргументи. Во овој контекст, македонските пратеници консензуално и категорички се изјаснија против какво било пазарење или менување на името на Македонија.

3.7. На вонредната седница одржана на 28 јуни 1992 година, Владата на Македонија ќе упати категорична порака дека го отфрла делот од Лисабонската декларацијата, што се однесува на Македонија.

3.8. Во март 1993 година, Владата на Република Македонија донесе одлука македонскиот став за не прифаќање на промена на името на Македонија да се депонира во Обединетите Нации во официјална форма за да биде составен дел на процедурата за прием на РМ во ОН. За таа цел, тогашниот премиер Бранко Црвенковски на 24 март 1993 година, до H.E. г. Теренс Кристофер О’Брајен, претседател на Советот за безбедност, упати официјална нота во врска со Нацрт-резолуцијата 817 (93) на Советот, во која се нагласува дека Република Македонија, под никакви услови НЕ Е ПОДГОТВЕНА да прифати назив „Поранешна југословенска република Македонија“ како име на земјата.

ОСНОВНИ НАСОКИ

1. Никој нема право да разговара и да преговара за промена на името. Резолуцијата 817 не произведува таква обврска, таа не прејудицира која страна и какви промени треба да прифати, таа не исклучува дури ни трајна статус кво ситуација. Од друга страна, нема нешто што им дава право на оваа генерација Македонци, и тоа само на делот што живее во Република Македонија, да одлучува ат за името и за идентитетот на сите Македонци во светот, и тоа во името и на претходните и на идните генерации.
По речиси две децении откако Грција ни го наметна овој наводен спор за уставното име, денес е повеќе од јасно дека нашиот јужен сосед со наметнувањето на овој спор спроведува стратегија за подривање на темелите на македонската нација. Името е само параван зад кој се крие оваа антимакедонска стратегија.

2. Изборот и усвојувањето на националното име не е регулирано со меѓународни норми, ниту со мултилатерални или билатерални акти и спогодби. Прифатено е обичајното право, според кое, секој народ, секоја нација има право самата да го избере и да го носи своето име. Од таму, никој нема право да обвини една држава и да и го оспорува националното име, и затоа и не постои институција до која може да се упати вакво обвинение. Иако овој официјален протест на премиерот Црвенковски е целосно игнориран во натамошната постапка во Советот за безбедност, тој има свое формално-правно значење. Притоа, наведената заложба на македонската Влада дека не прифаќа промена на името, премиерот Црвенковски ќе ја реафирмира и во наредното писмо, од 5 април 1993 година, до новиот претседател на Советот за безбедност на ОН, H.E. г. Џемшид Маркер.

Во овој контекст, Република Македонија згреши што и покрај поволните историски моменти и факти, промовираше воздржаност во изнесувањето на своите аргументи од самиот почеток во наметнатиот спор, се определи за дефанзивна позиција, задоцни со отварањето на некои прашања, како, на пример, за правата на македонското малцинство во Грција, за имотите на Македонците бегалци и не отвори други, како, на пример, за екстериторијалноста, како сукцесор на поранешна Југославија, во врска со слободната зона во Солун и слично.

За разлика од нас, Грција уште на самиот почеток на спорот примени тактика на т.н. високо отворање, наметнувајќи поекстремна почетна позиција, а на тоа одговаравме погрешно, со екстремна кооперативност.

3. Потребно е Собранието на Република Македонија да донесе посебен документ (Декларација, Резолуција) чија суштина би се сведувала на тоа дека РМ ќе го отфли секој предлог за промена на името, а како решение на спорот, да ја понуди можноста нашиот јужен сосед истоимената провинција во рамките на неговите сегашни меѓународни граници, да ја нарекува Јужна Македонија, по примерот на Република Ирска и Северна Ирска. Зашто, според меѓународното право, правото на Македонија да го задржи своето природно историско име како име на држава е посилно од правото на друга држава која претендира да ја нарекува својата провинција со истото име.

Од меѓународната заедница треба да се побара, исто како во случајот со Кипар, на Република Македонија да и биде дозволено „правото на несогласување“ со начинот на кој Грција сака да го реши проблемот, што таа го има со нашето име, затоа што тоа е прашање кое задира во највиталните национални интереси.

Резолуциите 817 и 845 на Советот за безбедност не ја обврзуваат Македонија да постигне спогодба за решавање на наводниот спор со Грција, ниту пак резолуцијата 817 прејудицира, која страна и какви промени треба да прифати, таа не ја исклучува дури ни трајната статус кво ситуација.

Исто така, државниот врв на Република Македонија, кога зборува за името на Република Македонија, треба да зборува не за некое отстапување, туку да ја убеди европската и светската јавност, дека никому не би требало да му пречи што постои Македонија како држава и како сосед на Грција, зашто таа постоела и порано. Зар Французите треба да се лутат што Велика Британија го има истото име што го има и нивната покраина Бретанија. Една од белгиските покраини се нарекува Луксембург. Дали Белгијците воопшто некогаш помислиле поради тоа да и го оспоруваат правото на истото име на соседната суверена држава. Што би било ако Белгија се однесува како Грција, па да му забрани на Луксембург да се вика со тоа име и да го попречува неговиот опстанок? Како ќе гледа на тоа меѓународната заедница?

4. Република Македонија да ги прекине разговорите за компромисно решавање на уставното име, а кои ни се наметнуваат како услов за наш прием во НАТО и во ЕУ. Во прилог на ваквата одлука, пред сè, говори и фактот што 128 држави членки на ОН н. признале под уставното име. Во овој контекст, уставното име не е спорно и за трите моќни држави во Советот за безбедност, САД, Русија и Кина.

Во таков сооднос на меѓународната сцена, крајно несериозно и непријатно би било, и за огромниот број на држави што н. признале под уставното име, сега да прифатиме некакви придавки, или додавки на името на државата, кое пак е нераскинливо поврзано со името на македонската нација, идентитетот и јазикот.

Република Македонија постапуваше во согласност со барањата на Резолуцијата 817 (93) на ОН преку целосно учество во разговорите со посредство на Обединетите Нации во текот на разумен период на време (18 години) и со исцрпување на сите локални средства (Арбитражната комисија на ЕУ и потоа Управниот комитет на Меѓународната конференција за Поранешна Југославија и добрите услуги на Генералниот секретар) и сега е слободна проблемот да го решава по свое наоѓање.

Резолуциите 817 и 845 на Советот за безбедност не ја обврзуваат Македонија да постигне спогодба за решавање на наводниот спор со Грција, ниту пак резолуцијата 817 прејудицира, која страна и какви промени треба да прифати, таа не ја исклучува дури ни трајната статус кво ситуација.

Во горе споменатите резолуции на ООН не само што никаде не се спомнати преговори туку не е содржан ниту поимот разговори; Советот за безбедност бара од страните да продолжат да соработуваат со ..., да продолжат (со) нивните напори....

Текстот е во духот на потребата од пријателски убедувања и разговори бидејќи се работи за разлика, а не за спор за кој се потребни преговори, заемни отстапки, компромис и спогодбено решение.

Република Македонија ги исполни сите поставени барања, и во изминатите осумнаесет години се согласи на бројни отстапки во корист на Грција, како приемот во ОН со описно име, промена на Уставот и знамето, а проблемот с. уште останува нерешен, разговорите западнаа во ќорсокак, достигнувајќи мртва точка и не можат да доведат до солуција.

Со оглед на таквите факти, Македонија треба да се повика на тоа дека привремениот период за употреба на името „Поранешна југословенска република Македонија“ е изминат и, како резултат на тоа, разговорите треба да се прекинат, а во ОН и во другите супсидијарни организации треба да побара да биде ословувана како Република Македонија.

ПРАВНИ ОПЦИИ ЗА ПРОМЕНА НА ПРИВРЕМЕНАТА РЕФЕРЕНЦА ПЈРМ СО УСТАВНОТО ИМЕ РЕПУБЛИКА МАКЕДОНИЈА ВО ОН

Во ОН на Македонија и стојат на располагање повеќе начини за да го оствари своето барање да биде нарекувана Република Македонија во рамките на ОН.

Се разбира, клучен фактор во одредувањето на најсоодветниот начин ќе биде политичката проценка на Македонија за тоа кој орган на Обединетите нации ќе реагира најпозитивно во однос на нашето барање да бидеме нарекувани Република Македонија.

1. СЕКРЕТАРИЈАТ

Македонија може да бара да го промени своето име преку Секретаријатот, едноставно известувајќи го Генералниот секретар дека сака да биде нарекувана со името „Република Македонија“. Во овој контекст, му препорачуваме на државниот врв да го проучи востановениот прецедент од страна на Белорусија и Украина, кои своевремено го променија своето име со едноставна нотификација до Генералниот секретар за промена на името.

Во моментот не е сосема јасно дали Генералниот секретар ќе ги нотифицира другите членки и органи на ОН за промена на името или ќе му го препушти прашањето на Генералното Собрание или на Советот за безбедност. Генералниот секретар може да одлучи да го достави барањето до Генералното Собрание поради овластувањето на Собранието да одлучува за работи што се однесуваат на продолжено членство. Причините за одлуката на Генералниот Секретар да го достави барањето до Советот за безбедност содржат факти што се однесуваат на меѓународниот мир и безбедност како и фактот дека Советот прв даде препорака за прием на Македонија во Обединетите Нации.

Не чекајќи што ќе преземе Генералниот Секретар, сметаме дека тактички е добро, веднаш по известувањето на Генералниот секретар, Македонија да започне да го употребува своето уставно име на својата табличка во ОН, притоа повикувајќи се на своето домашно право, пред с., на Уставот.

2. ГЕНЕРАЛНО СОБРАНИЕ

Македонија може најпрвин своето барање да го достави до Генералното собрание заедно со Предлог резолуција, поставувајќи го како прашање од дневниот ред што треба да биде ставено на пленарно гласање, доколку оцени дека Генералното Собрание повеќе би се изјаснило во прилог на нашето барање, отколку што би го сториле тоа Генералниот секретар или Советот за безбедност.

Тука треба да се има предвид дека Резолуцијата можеби ќе треба да биде донесена со двотретинско мнозинство, ако Грција успее да го наметне како т.н. важно прашање, а во спротивно, во согласност со Повелбата, ќе биде потребно просто мнозинство. Но, како и да е, да потсетиме дека во моментот сме признати под уставното име од 128 држави членки на ОН, што значи дека се потребни претходни соодветни дипломатски контакти со нашите пријатели.

Во овој контекст, со цел однапред да се процени исходот од гласањето за каков било можен спор на пленарната седница на Генералното собрание, Македонија може своето барање прво да го достави во некој од комитетите на Генералното Собрание (ни се чини најсоодветен Шестиот-правен комитет) заради претходно гласање и испитување на расположението на земјите-членки на ОН, бидејќи евентуалното неповолно гласање за Македонија во некој од Комитетите на ОН ќе предизвика помала штета, отколку, ако тоа се случи на пленумот.

Алтернативно, Генералното Собрание може да го достави барањето до Советот за безбедност или пак да побара советодавно мислење за предметот од Меѓународниот суд на правдата.

3. СОВЕТ ЗА БЕЗБЕДНОСТ

Спорот може да стигне до Советот за безбедност преку Генералниот секретар или Генералното собрание, како и преку истрага водена од самиот Совет. Македонија, или Грција, може, исто така, да побара да го поднесе спорот пред Советот за безбедност. Советот за безбедност може да го одреди барањето на Македонија или како прашање на членство за чие изгласување е потребно двотретинско мнозинство или како спор што претставува закана за мирот и безбедноста. Треба да се има предвид дека во Советот за безбедност може да дојде до несогласици во однос на барањето на Македонија.

Ако Советот за безбедност го третитра ова прашање како прашање за членство и ако даде препорака на Генералното Собрание, тогаш Генералното Собрание е обврзано да гласа по тоа прашање. Ако пак Советот за безбедност го третира прашањето како создавање на основа за спор, тогаш препораката дадена од Советот за безбедност ќе биде необврзувачка, и од Генералното Собрание нема да се бара да постапува по таа препорака.

Советот за безбедност може исто така да бара советодавно мислење од Меѓународниот суд на правдата или може да даде препорака за обврзувачка арбитража на страните во спорот.

4. МЕЃУНАРОДЕН СУД НА ПРАВДАТА

Генералното Собрание или Советот за безбедност можат да го достават барањето на Македонија до Меѓународниот суд на правдата за да добијат советодавно мислење. Во постоечките околности, Генералното Собрание и Советот за безбедност можат да го сфатат ваквото мислење како најдобар можен начин за разрешување на ова прашање во Обединетите нации.

Иако советодавните мислења дадени од страна на Меѓународниот суд на правдата не се обврзувачки, тие често се разгледуваат од страна на органите на ОН.

Со оглед на тоа што под уставното име сме признати од речиси две третини од земјите-членки на ОН, реално е да се очекува дека Македонија може да обезбеди преку Генералното Собрание да се побара правно мислење од Меѓународниот суд на правдата.

РЕЗИМЕ

Македонија згреши што прифати политички наместо правен пристап во решавањето на наводниот спор со Република Грција во врска со името на Република Македонија и тоа, не само затоа што разговорите со Грција за разликата околу името според Резолуциите на Советот за безбедност 817 (1993) и 845 (1993) и Времената македонско-грчка спогодба од 1995 година, член 5, став 1, недозволиво ги трансформира во преговори, туку и затоа што прифати да разговара, а потоа и да преговара со нелегитимна страна.

Имено, проблемот не е меѓу Република Македонија и Република Грција, туку на релација Република Македонија – Обединети Нации.
При приемот во Обединетите Нации на Македонија и се поставени два дополнителни и нелегални услови; имено, во Резолуцијата 817, откако се потврдува дека ние ги исполнуваме условите, стои запирка по која следи дел во кој се вели дека оваа држава ќе биде примена со привремено име „Поранешна југословенска република Македонија”, со импликација дека ќе разговараме со другата држава за сопственото име.

Македонија не смее заради политички опортунизам да прифати да решава туѓ проблем, односно да трпи штета заради проблем, нелегално креиран од ОН, со кој е направен ултра вирес акт. ОН треба сами да ја поправат грешката, користејќи ја советодавната јурисдикција на Меѓународниот суд на правдата.

Од друга страна, не може ни да се постигне политичко решение бидејќи нелегалните дополнителни услови поставени при приемот, генерираат нови и нови условувања од страна на Грција, многу нови обврски за Македонија, кои таа не може да ги исполни без губење на националниот идентитет и без сериозно нарушување на сопственото достоинство.

Политичкото решение кое нема да биде список на грчките желби и нема да биде понижувачко за Република Македонија, подразбира Директна резолуција на Генералното собрание на ОН, со која референцата ПЈРМ ќе биде заменета со уставното име – Република Македонија.

Правниот пристап во решавањето на наводниот спор со името подразбира иницијатива од Република Македонија според која Генералното собрание на ОН треба да побара советодавно мислење од МСП за легалитетот на дополнителните услови и обврски со кои сме примени и со кои членуваме во ОН – дали овие услови се дополнителни или не.

Притоа, Македонија треба да се повика на претходното мислење, дадено уште во 1948 година од Меѓународниот суд во Хаг за сродниот случај со Португалија и неколку други земји, кога Судот воспостави принципи за ваквите прашања; тие принципи, денес, на Македонија . гарантираат дека ќе го добие спорот со јужниот сосед.

Предноста на оваа опција е тоа што на Генералното собрание, за да донесе одлука со која ќе побара мислење од Судот во Хаг, му е доволно само просто мнозинство, како и тоа дека за ваквата одлука не треба да расправа Советот за безбедност.

Откако ќе го добие советодавното мислење од Судот, Генералното собрание на ОН, во работата на органите на ОН, ќе ја промени нелегалната времена референца ПЈРМ со уставното име Република Македонија со Недиректна или Неутрална резолуција.

Неутралната резолуција е поприфатлива, меѓудругото, и затоа што таа не подразбира, дека земјите во ОН треба да се определуваат меѓу Република Македонија и Република Грција.

Република Македонија, бидејќи веќе води постапка во Хаг, треба во разумен рок да побара советодавно мислење преку Генералното Собрание на ОН зашто ако задоцни, а, евентуално, судската пресуда да ги легитимира постојните посебни обврски за Република Македонија, тогаш проблемот ќе биде потежок за разрешување.

Истовремено, Македонија треба да ги прекине разговорите за името, што со посредство на ОН, ги во ди со Грција.

Најдобриот тутун расте во Македонија

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Sat, 28 Jan 2012 14:17:00 +0000

За добрите работи надалеку се слуша. За квалитетот на тутунот кој што се одгледува на македонската земја се знаело дури до Америка и тоа пред повеќе од еден век.

Во весникот St. Paul daily globe, од 7 мај 1887 година, стр. 15 пишува:

"Можеби не е општо познато дека во Румелија (назив кој го употребува Османлиската империја за Македонија), татковината на големиот Македонец - Александар, расте најквалитетниот тутун во светот."

"It may not be generally known that in Roumelia, the very home of the great Macedonian, Alexander, the finest tobacco in the world is grown."

Во американскиот весник The Columbus journal, во статија (стр. 7) од 13 октомври 1909 година (како и во уште неколку други весници) за квалитетот на македонскиот тутун пишува:

"Кажано е од страна на еден патник дека најдобриот тутун за цигари во светот доаѓа од Македонија, дека најдобриот тутун (кога воопшто се работи за тутунот) во европските цигари доаѓа од Македонија, и дека кога не доаѓа од Македонија лажат дека доаѓаат од таму."

"Good Tobacco. - It is asserted by a traveler that the best clgaret tobacco in the world comes from Macedonia; that the best tobacco (when it is tobacco at all) in European cigaretts comes from Macedonia, and that when it does not come from Macedonia it is said to come from there."

Во американскиот весник The sun, во статија (стр. 5) од 30 ноември 1912 година, квалитетот на тутунот од Македонија е потврден уште еднаш:

"Најдобриот турски (Македонија во тоа време сеуште е под турскиот јарем) тутун доаѓа од Македонија ... Во Њујорк чини 2,5 $ за фунта..."

"The best Turkish tobacco comes from Macedonia ... Costs in New York as high as 2.5 $ a pound."

А за тутунот од соседството на Македонија, во истиот весник пишува:

"Погруб тутун се одгледува во Грција и Бугарија."

"Coarser tobacco is grown in Greece and Bulgaria", said a representative of Charies Drucklieb tobacco importer."

Не случаjно на грбот на Р. Македонија, како и на грбот на градот Прилеп се прикажани листови тутун.

Александар Стеванов, објавено и на Македонска Нација

The Balcan Insurrection

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Fri, 27 Jan 2012 07:14:00 +0000

Evening Post, Volume LXVI, Issue 52, 29 August 1903, Page 5

THE BALKAN INSURRECTION.

RUSSIA'S NAVAL DISPLAY

ATTITUDE OF THE POWERS

SUGGESTED COMBINED ACTION

VIENNA, 28th August. It is officially announced here that the presence of the Russian squadron, at Iniada, caused Turkey to promise solemnly to punish excesses and introduce reforms. I These the Porte must fulfil.

LONDON, 28th August. The Standard states that Russia has advanced new pretensions, claiming that the Bosphorus is free up to the mouth of the Sea of Marmora. A movement of sympathy, especially in France, is beginning to be aroused on behalf of the Macedonians.
Germany's advice to Turkey to promptly repress the insurrection is interpreted in Paris to mean that Germany would prefer repression to intervention on the part of Austria and Russia.
It is believed that combined measures on a limited scale would be the most humane method of checking further bloodshed.
Opinion in Paris favours an Austro Russian armed demonstration, without the employment of force, as a means of restoring peace.
The corespondent of The Times at Constantinople states that the opinion is gaining ground that international control similar to that regarding Lebanon is I necessary in connection with Macedonia.

PRINCE FERDINAND'S POSITION.

A HINT FROM AUSTRIA.

SOFIA, 28th August. It has been semi-officially hinted to Prince Ferdinand from Vienna that the sooner he returns to Solla the better Austria Vill be pleased.
There are indications that the Prince has been advised to do nothing pending flhe decisions of Count Goluchowsi , Austrian Minister of Foreigh Affairs, and Count Lamsdorff, Russian Foreign Minister.
It is repotted that the police at Sofia discovered under Prince Ferdinand's palace a tunnel thirty yards long, intended for a dynamite outrage
Fears are expiessed for Prince Ferdinand's safety if he returns to Sofia.

MASSIR PASHA'S SUCCESSOR.

THE KRUSHEVO OUTRAGED

CONSTANTINOPLE, 28th August. Massir Pasha has succeeded'' Ibrahini Pasha in supreme command of the Turkish army.
Forty officers and a number of civil officials have been summoned to Constantinople for alleged complicity in the Krushevo outrages.

INSURGENTS IN ADRIANOPLE.

THE TRAIN OUTRAGE.

(Received August 29, 9-a.m.)

CONSTANTINOPLE, 28th Aug. Turkey estimates the insurgents in the Adrianople district exceed 6000.
The dynamiting by revolutionists of the Budapest-Constantinople railway (rain has aroused intense indignation in Constantinople. It is feared the outrage will lead to reprisals, in which all the Christians will suffer.
The Turkish reserves called out at Salonika prove simply to be uniformed Bashi-Bazouks, who are hourly perpetrating robberies.
Supporters of the Young Turk's party in their ranks have been found instilling revolutionary ideas into the minds of the discontented garrison.

PLAN OF AUTONOMY

MACEDONIAN COMMlTTEE'B PROPOSALS

(Received August 29, 9.22 a.m.)

CONSTANTINOPLE 28th Aug. The Macedonian Committee has submitted to the Sultan and Powers a plan of autonomy under European guarantee.
Under the proposals Turkish troop are to garrison at the frontier at intervals Order is to be maintained by local gendarmes, and the militia is to be recruited proportionately from the different nationalities and religions.

I love, live and die for Macedonia

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Thu, 26 Jan 2012 05:46:00 +0000

Banner: I love Macedonia

Банер: Ја сакам Македонија

Macedonian Documents

Македонски документи

Click on the images to enlarge!

Кликнете за целосен размер!

Културолошки есеи - Шелева

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Wed, 25 Jan 2012 03:59:00 +0000

SHELEVA Elizabeta - Kulturoloshki Esei

Културолошки есеи - Шелева

Ајше, мори Ајше

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Tue, 24 Jan 2012 14:55:00 +0000

АЈШЕ, МОРИ АЈШЕ

Ајше, лично Ајше,
на пенџер ти подај се,
јас идам да те видам.
Ајде Ајше, лично Ајше,
кој вино ќе ме служи,
тој в очи да ме пули.

Еј, море лично момче,
јас вино ќе те служам
и в очи ќе те пулам.
Еј, море лично момче,
што ќе ми таксаш, биро,
за таков себап, мило?

Ајше, мори Ајше,
налани ќе ти купам
од пазар, дур од Струга.
Ајде Ајше, мори Ајше,
ти какви сакаш - такви,
за невеста, пак, златни.

Еј, море лично момче,
доаѓај дур е сонце,
аберот ми е сторен.
Ајде, вечер ќе ме грабат
бегалка ќе ме прават
за едно старо аро.

Анета и група Молика

Краток историјат на градот Скопје

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Mon, 23 Jan 2012 08:13:00 +0000

Градот Скопје своите почетоци ги бележи уште во старата Римска империја кога под името Скупи се наоѓал на левата страна на р. Вардар. Градот се развил од легионарски логор во 13-11 год.п.н.е., во време на владеењето на Октавијан Август. Градот станал престолнина на провинцијата Дарданија, сe до неговото разурнување во катастрофалниот земјотрес во 518 г. Место него, се подигнал нов град, главно на територијата на денешно Скопје, кој во византискиот период бил нарекуван Јустинијана Прима, според својот жител, императорот Јустинијан, роден во околината на Скопје.

По смртта на Јустинијан и повеќегодишните напади на Словените врз градот, племето Берзити го зазело Скопје и засекогаш се населило во него. Следните неколку века, Скопје било постојано освојувано и ослободувано, а се менувала власта на Византијците, па на Србите, Бугарите.

Во 14 век Скопје станал втора царска престолнина на српскиот цар Душан. Во тој период градот имал не само политичко туку и културно значење заради обновувањето и изградбата на многу цркви, манастири, болници и сл. Благодарејќи на својата географска положба, Скопје се издигнал како важен трговски и економски центар. Биле изградени анови во кои се одморале трговски каравани кои оделе сe повеќе во правец кон Скопје, отколку кон Запад. Градот тргувал и со Византија-Солун и со Дубровник.

По заземањето на Скопје од страна на Турците во 1392 год. настапил период на стагнација и иселување на словенското население од него, а градот бил колонизиран со турско население. Градот претрпувал постојани растежи и падови и од природни катастрофи. Сепак, повеќе странски патеписци запишале дека Скопје до 17 век пораснал во голем центар, трговски и економски, со жив безистен, караван-сарај, пазари, водовод, чаршија и преубава саат кула. Сета оваа убавина била уништена со опожарувувањето во 1689 год. од страна на австрискиот војсководец Пиколомини.

По повеќевековното стагнирање, во 19 век Скопје повторно се возобновува и развива.

Кон средината на 19 век градот повторно станува главен трговски центар на Повардарјето.

Во развојот на градот посебна улога одиграла железничката линија Солун-Скопје-Косовска Митровица, изградена во 1873 год., а особено линијата Белград-Скопје-Солун од 1888 год. Тогаш Скопје станува железнички крстопат и добива непосредна врска со Белград и преку него со Средна и Западна Европа.

Со лоцирање на железничката станица на десната страна на реката Вардар, овој дел прераснува во средиште на градот и се развива во модерен европски град, додека на левата страна на реката Вардар останува чаршијата како старо јадро на Скопје.

На 13.10.1912 год., по 520 год. турско ропство, Скопје го заземаат српските војски и воспоставуваат своја окупациона власт која ќе трае сe до Втората светска војна, со единствен прекин од 1914 до 1918 год. кога за време на Првата светска војна градот бил окупиран од германски, австриски и бугарски војски. По Првата светска војна Скопје станало главен стопански центар на целата моравско-вардарска област.

До почетокот на ХХ век градот се наоѓал на левата страна на реката Вардар и по текот на реката Серава. По изградбата на железничката станица од десната страна на р. Вардар, градот Скопје се шири кон неа сe до подножјето на Водно, односно кон Каршијакот. Тој дел постепено станувал средиште на градот и се развивал во модерен европски град, додека левата страна сe повеќе добивала карактеристики на вистински турски-источен град.

Иако градот Скопје не бил секогаш главен трговски центар, тој со својата географска поставеност долго време бил главна точка каде што се судирале патиштата кои воделе низ средиштето на Балканскиот Полуостров. Така на пример, низ Скопје минувале главните комуникациски линии од Приморјето до Цариград, од Белград до Солун, потоа од Скопје до Сараево, т.н. “Босански пат”, Скопје-Солун, Скопје-Ниш итн. Покрај овие, постоеле и локални патишта, “Кумановски” од Скопје до Куманово, “Тетовски” од Скопје до Тетово, “Штипски” од Скопје до Штип итн. Географската положба на градот Скопје имале огромен удел во неговиот историски развој.

Извор - Старо Скопје

Ѓорге Иванов - говор

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Sun, 22 Jan 2012 04:09:00 +0000

Дел од говорот на Претседателот на Република Македонија - Ѓорѓе Иванов, по повод 60 години од донесувањето на Европската конвенција за човекови права на Советот на Европа:

"Денес ви се обраќам како Претседател на земјата претседавач на Комитетот на Министри на Советот на Европа, но истовремено и избран претставник на граѓаните на Република Македонија. Денес, кога ги славиме бројните и неоспорни придобивки од Конвенцијата, ние во Македонија преку Охридскиот рамковен договор не само што ги почитуваме туку и ги надградуваме воспоставените стандарди на Конвенцијата. Сепак, морам да нагласам дека дел од овие принципи во некои Европски институции не се применуваат кон нас, кон граѓаните на Република Македонија, пред се поради политички притисок од една земја членка. Ваквиот меч со две острици повеќе боли кога удира во најсветлата придобивка од демократијата – човековите слободи и права, но особено човековото достоинство

Се сеќавам на некои дебати пред 15 години во овој дом на човековите права, кога одредени политичари на земји членки се обидуваа да го оспорат правото на македонскиот народ и на Mакедонецот како дел од европскиот етно-културен мозаик, да се самоидентификува онака како што се чувствува.

Но, денес сум горд и како Претседател на Република Македонија, но и како Mакедонец, што во името на сите држави членки на Советот на Европа, можам да ги испратам благородните пораки за промоција на човековите права во Европа, токму на мојот мајчин македонски јазик.

Од тука, од оваа куќа би сакал да укажам голема благодарност на пратениците на Парламентарната асамблеја на Советот на Европа, зашто вие бевте најголемите поддржувачи на членството на нашата земја и на правото на Mакедонците да бидат Mакедонци.

Денес, нема ниту една држава, ниту една влада и ниту една сила која може да им го оспори правото на Македонците да бидат Македонци, бидејќи човековите права се и посилни и потрајни од минливоста на одредени влади или одредени политичари."

Rizospastis

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Sat, 21 Jan 2012 19:53:00 +0000

Rizospastis

Rizospastis

Грб - Претседател на РМ

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Fri, 20 Jan 2012 04:26:00 +0000

Грб на претседателот на Република Македонија

Грбот на претседателот на Република Македонија е официјалниот симбол на претседателот на државата. Грбот е усвоен на 2 декември 2009 година.

Изработен е од хералдичкото друштво на Македонија, по иницијатива на претседателот на Република Македонија - Ѓорге Иванов.

На грбот е аплицирано (модифицирано) македонското знаме на штит, со натпис „Република Македонија Претседател“ над штитот. Под штитот се наоѓа венец од македонски даб, со златна боја и со по осум листови и осум желади.

Македонистика

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Thu, 19 Jan 2012 02:24:00 +0000

Македонистика 10

Македонистика

Oliver C. Harvey - quotes

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Wed, 18 Jan 2012 13:46:00 +0000

Oliver C. Harvey of the Foreign Office, who visited both Vardar and Aegean Macedonia, wrote during the fact-finding mission and left no doubt about the distinct Macedonian consciousness and identity. In connection with Vardar Macedonia he reported that:

"THE SLAVOPHONE POPULATION OF SERB MACEDONIA DEFINITIVELY REGARD THEMSELVES AS DISTINCT FROM THE SERBS. IF ASKED THEIR NATIONALITY THEY SAY THEY ARE "MACEDONIANS"...NOR DO THEY IDENTIFY THEMSELVES AS BULGARS..." (Foreign Office document 371/11245, p. 2).

"While he agreed with Bateman "that the Macedonian Slavs used, before the days of propaganda, to call themselves 'Christians' rather than Serbs or Bulgars," Gallop did not agree "that the Macedonian Slavs are nearer akin to the Bulgar than to the Serb." In any case, HE QUESTIONED THE IMPARTIALIY OF THE SO-CALLED "AUTHORITIES" AND EMPHASZED THE ACTUAL REALITY THAT "NOWADAYS" THE MACEDONIAN SLAVS CONSIDERED AND CALLED THEMSELVES "MAKEDONCI!"

(Foreign Office document O371/11337, Enclosure, 23 April 1926).

Wanganui Herald - 5 Sept 1903

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Tue, 17 Jan 2012 07:44:00 +0000

Wanganui Herald, Volume XXXVII, Issue 11045, 5 September 1903, Page 5

Preee Asociation.—Telegraph.—Copyright

Received September 4, 11.17 p.m.

ATHENS, September 4.

The Greek Premier has urged the Powers to insist on the Porte punishing Baknaar Pasha (Governor of Krushevo) and the troops for the excesses in that district.

CONSTANTINOPLE, September 4.

Thirty-six were killed aboard the Vaskopu, including 27 paseengers.
The outrage caused consternation in Constantinople.
The Vaskopu has been brought to Burgas.

SOFIA, September 4.

Ferdinand presided at a Council of Ministers held at Exinogrod, including the Premier and the Ministers for War I and the Interior. There is much anxiety in Sofia awaiting the result.

За новата пролет - Гого Ивановски

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Mon, 16 Jan 2012 05:21:00 +0000

IVANOVSKI Gogo - Za Novata Prolet (1946.)

За новата пролет - Гого Ивановски

Battle at Krushevo

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Sun, 15 Jan 2012 07:58:00 +0000

The New York Times - August 10, 1903

BATTLE AT KRUSHEVO

LONDON, Aug. 10 — The Times prints a dispatch from Sofia, dated yesterday, saying that the insurgents held the town of Krushevo, twenty-three miles northwest of Monastir, for two days, and only withdrew after severe fighting with the Turkish troops, in which 100 were killed on both sides.

Носија - Леринска Река

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Sat, 14 Jan 2012 15:03:00 +0000

Македонска народна носија - Леринска Река

Wikipedia: Во Леринска Река, чие население е познато како рекарци, подолго е зачувана женската носија која се состои од кошула со бел ажурен вез по долниот дел и разнобоен на ракавите, шајак од бела клашна со везбени и аплицирани декорации, ткаен појас и скутина - прегач. Во составот на носијата е и облеката ресачка или власеник од црна клашна, со рески од внатрешната страна, слична со истоимените облеки од Долнопреспанските села и Костурско.

Невестинската носија е дополнета со дополнителни украсни детали ќесици - извезени делови за над ракавите на шајакот, буљка - капа со заострен врв, дулбен, коцле, преврска, како и обилен метален и монистрен накит.

Неуништливото име - Македонија

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Fri, 13 Jan 2012 06:28:00 +0000

Името Македонија носи со себе голема историска гордост и вековна традиција, па така секој оној којшто сакал да ги асимилира Македонците прво нешто кон постигање на таа негова цел било оспорувањето на тоа величествено име.

За време на петвековното османлиско ропство на Македонија, Македонците како и сето христијанско население во Империјата биле нарекувани Каури. Македонија пак биле поделена на вилаети.

Во американскиот весник "The sun", од 16 јуни, 1903 година (стр. 12) се објаснети обидите на османлиските власти целосно да го избришат името Македонија бидејќи тоа само по себе асоцира на самостојната земја толку позната во минатото:

"Зборот "Македонија" го буди цензорот после толку многу години. Го сака турското име на територијата наместо името на независната земја...

Турските цензори од Константинопол протестирале за зборот "Македонија" од седмото издание од првото поглавје на Солунјаните беше потврдено преку писмо од Американското библиско друштво...

Ние имаме сериозни тешкотии во Турција со одделот за јавни инструкции. Цензорите протестираа за зборот "Македонија" од Новиот Завет. Нашите апликации за дозвола за нашите нови едиции се подложени на подолготрајно и уште понеразумно одлагање, одошто било кога претходно."

Во американскиот весник "The national tribune" од 24 септември 1903 година (стр. 3) по повод непостоењето на земјата Македонија на географската мапа, е напишано објаснување за читателите за тоа каде Македонија се наоѓа:

"Во дописите од Константинопол постојано се спомнува Македонија. Нашите читатели ќе имаат големи тешкотии да ја најдат на мапата, бидејќи македонското име исчезна од светската политичка историја пред векови.

Во денешно време под тој термин се подразбира земјата на север од Грција (!) расположена меѓу..."

По балканските војни (1912-1913) и Букурешкиот договор, Македонија е поделена меѓу соседните држави Грција, Србија и Бугарија (мал дел Албанија) и се продолжува со засилено темпо да се асимилира тамошното македонско население.

Територијата на денешна Република Македонија потпаѓа под Кралството Србија (струмичко потпаѓа под Бугарија) и српските власти во согласност со нивната пропаганда и асимилаторска дејност ја нарекуваат Јужна Србија, а Македонците Јужносрбијанци.

Од 1918 година територијата на денешна Р. Македонија (вклучително и струмичко) станува дел од Кралството на Србите, Хрватите и Словенците и како што се гледа од името на кралството, Македонија е изоставена од истото. Уставни нации се до 1929 година биле Србите, Хрватите и Словенците, а Македонците биле сметани како дел од српската нација. Македонскиот јазик пак е сметан за дијалект на српскиот и бил забрануван.

Во хрватскиот весник Narodno jedinstvo, број 48, од 1923 година, на насловната страна е цитиран допис од еден Македонец од Скопје во којшто тој го опишува негирањето на Македонија и на Македонците:

"Србите велат дека ние Македонците сме Срби и дека тие не ослободиле. Да видиме што говорат нивните дела, односно недела спрема нашиот народ. А тие говорат дека за нас Србите се полоши и од Турците. Бидејќи не е само тоа што не викаат Јужносрбијанци (?!), ниту тоа што Македонија ја викаат Јужна Србија (се гледа дека на нашите "ослободители" им е тешко да кажат Македонија)."

Од горниот цитат се гледа дека името на Македонија било предмет на негација и во тоа време. Понатаму во текстот се спомнуваат ѕверствата и убиствата вршени над македонскиот народ.

Територијата на денешна Р. Македонија (и дел од Србија) од 1929 до 1941 година, во рамките на кралството Југославија добива нов назив - Вардарска Бановина со цел заборавање на античкиот корен од Македонците и создавање на новата нација Југословени.

Забраната за користење на македонскиот јазик и принудното користење на српскиот во администрацијата и образованието во Македонија продолжила и во овој период. За ова сведочи визионерскиот цитат на Методија Андонов Ченто од 8 Декември, 1940 година:

"Господине директоре, не можете тоа од нас да го барате. Не можете ниту Вие, ниту било кој друг да ни забрани нам и на нашите деца, дома и овде на часовите да зборуваме на својот мајчин македонски јазик, затоа што ние сме Македонци, а нашите деца се македонски деца.

Ние Македонците имаме свој јазик и нашите деца имаат право да зборуваат насекаде на својот мајчин јазик. Ниту ние им забрануваме, ниту некој друг може да им забрани на српските деца, кои се дојдени во Прилеп, да зборуваат на нивниот мајчин српски јазик. Не им браниме да бидат Срби, но нашите деца нека останат Македонци. Ако овој политички поредок не ни ги дава нашите политички и национални права за самостојност, ќе дојде ден, во една федеративна држава, кога оваа земја нема да се вика Јужна Србија, туку Македонија и ќе биде самостојна држава. "

Ситуацијата во пиринскиот дел на Македонија под Бугарија не бил многу поразличен (со исклучок на периодот 1944-1948) што може да се види од фотографијата (десно) на којашто националноста Македонец е пречкртана и на нејзино место е напишано Бугарин.

Ова непризнавање на Македонците и на македонскиот јазик продолжува и до ден денес од страна на официјална Софија.

И покрај тоа што Бугарија е земја членка на ЕУ, таа сепак не ги почитува малцинските права кога се во прашање Македонците.

Најостри мерки против Македонците се превземени во егејскиот дел од Македонија. Во 1926 година грчката влада донесува закон за укинување на македонските топоними и лични имиња. Македонскиот јазик било забранет да се користи дури и меѓу членовите на едно семејство, а за прекршителите биле предвидени остри казни.

Во 1954 година упатена е писмена забрана за македонскиот јазик до леринската префектура.

Грција која денес тврди дека тие имаат право на името Македонија, дури кон крајот на осумдесетите години почна помасовно да го користи за северниот дел на Грција (егејска Македонија). За разлика од ова Македонците иако биле предмет на бројна асимилаторска дејност сепак преку со векови старите народни песни на македонски јазик, покажале дека се идентификуваат со името "Македонија".

Како што гледаме од посочените примери негацијата на нашето вековно име (и јазик и нација) не е само во последните две децении. Тоа бил плански процес којшто траел со векови, на сепак на крајот не бил успешен поради самиот факт што денес постојат Македонци со високоизразена македонска национална свест и земја која го носи името Македонија.

Нашите предци и покрај тешките измачувања, војни , окупација и страдања успеале да го сочуваат името Македонија. Да не дозволиме ние, денешните Македонци во мирнодобни услови самите да се откажеме од него.

Александар Стеванов, објавено и на Macedonian Spark

The Argus 7 Sept 1935

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Thu, 12 Jan 2012 10:30:00 +0000

The Argus (Melbourne, Vic. : 1848 - 1956) Saturday 7 September 1935 (page 11)

Assassins all - Macedonia's Insane Heroes

Македонско-руската врска

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Wed, 11 Jan 2012 19:58:00 +0000

При посетата на Охрид во април минатата година, рускиот министер за надворешни работи Сергеј Лавров изјави:

"Многу ми е пријатно во ова место каде што има една посебна енергија и каде буквално секој камен мириса на историја. Тоа уште еднаш ја потврдува духовната и историска блискост меѓу нашите народи."

Некои оваа поврзаност меѓу рускиот и македонскиот народ за која Лавров зборува, би ја протолкувале како резултат на преселбата на Словените од зад Карпатите на овие простори, и преку тоа на нивното општо потекло. Но дали е така?

Во книга (16 век) специјално подготвена по директна наредба на рускиот цар Иван Грозни, со цел руските деца да се запознаат со светската историја, за континуитетот на Македонците пишува:

"Александар Велики бил Македонец, како и денешните Македонци"

Според ова доколку Македонците на Александар биле исто што и Македонците од 16 век, поврзаноста меѓу денешните Македонци и Руси, за која зборува Лавров, нема како да е резултат на преселбата на Словените од зад Карпатите на овие простори во периодот меѓу 6-от и 9-от век.

За Македонците како автохтоно население на Балканот уште пред новата ера пишува и во српскиот учебник по географија (Земљопис Србиjе и Турскe за основне српске школе, Београд), од 1872 година:

"Јужниот дел на Балканот го заземаат Македонците, кои се потомци на наjстарите Словени, кои беа во Тракиjа уште пред новата ера."

Во 1888 година, за време на пловидбата по реката Дњепар која извира од Русија, Македонецот Исаија Мажовски за својот народ не како доселен од зад Карпатите во периодот меѓу 6-от и 9-от век, туку како за присутен на просторот на Македонија пред новата ера, ќе каже:

"Многупочитувани господа, македонскиот народ е словенски народ од пред 2600 години, кој бил доведен во Македонија од царот Каран, кој, исто како Филип и Александар, бил чист Словен."

Па дури и да ги тргнеме на страна историските факти, доколку прифатиме дека Сергеј Лавров со својата изјава алудира дека "духовната и историска блискост меѓу нашите народи" е резултат на преселбата на Словените од зад Карпатите во Македонија, тогаш каква потврда за таа блискост е тоа што во Охрид, Македонија, како што вели "секој камен мириса на историја"?

Но доколку прифатиме дека неговиот впечаток оти во Македонија "секој камен мириса на историја" и дека таа поврзаност на Русите со Македонија за која зборува министерот Лавров е поради тоа што Русите потекнуваат од овие простори, тогаш изјавата добива смисла.

За поткрепа на ваквото тврдење ќе се послужиме со еден извадок од книгата Порекло Словена (Украдена Историја, Д-р Петар Поповски, стр 361-362) каде што јасно стои:

"Во древниот пишан документ Московски Анали изрично се тврди дека Русите, односно Московитите, кои потекнувале од македонските простори, имале ист јазик со античките Македонци."

Според ова Русите потекнуваат од Македонија, исто како што и рускиот јазик влече корени од македонскиот.

Не случајно и во Webster Dictionary (1967-1969), во табела на индо-европски јазици, гранката на јазици во која спаѓаат македонскиот, бугарскиот, српско-хрватскиот, словенечкиот, чешкиот... И рускиот е заведена под терминот Македоник (Macedonic)!

Во поново време професор Тентов и академик Башевски кои истражувајќи и дешифрирајќи го Каменот од Розета тврдат оти дошле до изводи дека средниот текст е пишуван на антички македонски јазик, кој има многу сличности со денешниот модерен македонски јазик. За ова нивно откритие интерес имаат пројавено повеќе руски интелектуалци меѓу кои и рускиот академик Чутинов, претседател на комисијата за средновековна и древна историја на Руската академија на Науки и Уметности, кој што според академик Башевски за средниот текст од Каменот од Розета, има напишано "ова е сигурно славјански јазик". Знаејќи дека во тоа време со Египет, од каде што и потекнува Каменот од Розета, владееле Македонци од македонската династија Птолемаиди, најлогично е да заклучиме дека тој т.н. славјански јазик бил всушност македонскиот.

За крај да погледнеме една фреска од црквата* во Александров Кремлин (рус. Александровский кремл; анг. Alexandrovsky Kremlin)**, Русија.

Како што забележувате Исус Христос е опкружен со поголем број на 16 зрачни сонца, безмалку идентични со сонцето (т.н. Сонце од Кутлеш) од претходното знаме (1992-1995) на Република Македонија, кое меѓу Македонците има континуитет уште од антиката.

Денес Александров*** е мало и политички незначајно место, но некогаш тоа било најважната точка во Русија. Оваа црква за време на владеењето на првиот руски владетел кој што ќе се нарече себиси цар - Иван Грозни (рус. Иван Грозный), три месеци служела како административен центар на огромната Руска империја и де факто Александров се претворил во руски главен град (од декември 1564 до февруари 1565).

Од ова место кое има исто име како и македонскиот крал Александар III Велики, користејќи ја токму оваа црква како своја резиденција, рускиот цар ја консолидирал империјата и одлучувал за животите на нејзиното население. И сето тоа во непосредна близина на овие 16 зрачни сонца како потсетница за поврзаноста на Русите со Македонија.

Автор: Александар Стеванов

*Осветена е во 1513 година под називот (руски) Покровский собор, а подоцна благословена е повторно под сегашното име Катедрала Св. Троица (рус. Собор Троицы Живоначальной).

**Царската резиденција (рус. Царская резиденция в Александровской слободе; анг. tsar’s residence in the Alexandrovskaya village).

***Старото име на местото за време на Иван Грозни е (руски) Александровская слобода (анг. Alexandrovskaya village). Денешното име на овој град со околу 61 000 жители, оддалечен околу 120 километри североисточно од Москва е Александров (рус. Александров; анг. Alexandrov или Aleksandrov).

Александар Стеванов, објавено и на Македонска Нација

Борис Сарафов - биографија

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Tue, 10 Jan 2012 14:15:00 +0000

Борис Сарафов (12 јули 1872 – 28 ноември 1907, Софија)

Македонски револуционер, раководител и војвода, водач на ВМК, а подоцна еден од водачите на ВМОРО.

Роден во с. Либјахово, Неврокопско (сега Гоцеделчевско) на 12 јули 1872 г. Се школувал во Солун, а потоа се префрлил во Софија каде во 1894 година го завршил военото училиште.

Во 1895 г. влегува во Македонија со чети, испратени од Врховниот комитет и го зазел градот Малник, во кој се одржал неколку дена (Мелничко востание).

Во 1899 година Борис Сарафов станал претседател на Врховниот македонски комитет во Софија.

На Смилевскиот конгрес бил избран за член на Главниот востанички штаб и ја имал задачата да го состави Востаничкиот дисциплинарен устав. За време на Илинденското востание Сарафов учествувал во повеќе битки во Битолско, Демирхисарско, Леринско, Костурско и други реони. По неуспехот на востанието, извесно време се повлекол во Бугарија, каде што со себе го понел и востаничкото знаме.

На 28 ноември 1907 година во Софија, заедно со И.Гарванов, бил убиен од Тодор Паница.

Boris Sarafov (July 12, 1872 – November 28, 1907, Sofia)

Macedonian revolutionary, leader of the Supreme Macedonian-Adrianople Committee and later one of the leaders of IMARO.

Борис Петров Сарафов (12 юни 1872 - 28 ноември 1907, София)

Македонски революционер, войвода и ръководител на Върховния македоно-одрински комитет и един от лидерите на Вътрешната македоно-одринска революционна организация.

Грција - пријател на Србија?

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Mon, 09 Jan 2012 15:28:00 +0000

На повеќе наврати сме слушале од Србите и Грците за нивното пријателство и православно братство. Тие ова го манифестираат на протести, прослави, спортски натпревари и културни манифестации.

Фотографијата долу е направена на протест против прогласувањето на независност на Косово. Најлево се гледа грчкото знаме. Србите го вејат како благодарност за тоа што грчките власти не го признаваат Косово како независна земја.

Фотографијата долу на која се гледа написот "српско-грчко пријателство" (Српско грчко пријатељство) и српското и грчкото знаме, е направена на денот на српскo-грчко православно пријателство (13th annual Greek-Serbian Orthodox and Friendship Day), кој што се одржува секоја година.

"LONG LIVE GREECE!" "LONG LIVE SERBIA!" "LONG LIVE ORTHODOXY AND OUR FRIENDSHIP"

These were the central slogans at the “13th annual Greek-Serbian Orthodox and Friendship Day” which took place, as every year, at the Serbian Orthodox Church-School Community of Saint Archdeacon Stefan, at Rooty Hill, in western Sydney on Sunday 24 September 2006. This event has been an initiative of the Serbian Community of Sydney and in particular of the Saint Archdeacon Stefan Church in order to demonstrate the full appreciation by the Serbian people in the former Yugoslavia and in those in Australia towards Greece, Cyprus as well as the vast Greek Diaspora for the invaluable efforts in human aid and moral and psychological assistance during the tragic civil war in ex-Yugoslavia during the 1990’s and in particular in the former Yugoslav Republic of Bosnia-Hercegovina (извор).

На фотографијата долу, направена на протест на српски студенти во Митровица против прогласувањето на независноста на Косово меѓу другите се гледа и знамето на Грција (и Шпанија). Србите го вејат како благодарност за тоа што грчките (и шпанските власти) изјавија дека нема никогаш да го признаат Косово.

A couple of thousands Serbian students from the Serbian founded University of Pristina displaced in Kosovska Mitrovica, in the ethnically divided city of Mitrovica organized a protest against the proclamation of independence of Kosovo and its recognition by some countries, Kosovo, Serbia, on 21 February 2008 (извор)

Ова нивно пријателство или "пријателство" влече корени уште при распадот на СФРЈ, а причина за него е токму Македонија, па и токму затоа Македонија е жртвата во неговото практикување.

Да се потсетиме на договорот од почетокот на деведесетите години на Милошевиќ и Мицотакис за поделба на Македонија.

Проблемот со Грција е јасен. Не знам дали нашите политичари имаат јасна претстава за тоа, меѓутоа идејата на Атина за растурање на македонската држава како израз на субјективитетот и културниот идентитет на македонскиот народ е конзистентна. Тие се обидоа во времето на Мицотакис и Милошевиќ да го реализираат тоа преку поделба на Македонија и преку присоединување на Македонија кон Србија - интервју со академик Иван Катарџиев, пишува: Виктор Цветаноски

Ханс Лотар Штепан, Македонско Сонце:

Што се однесува до Милошевиќ, може да се верува за постоење на план за поделба на Република Македонија меѓу Србија и Грција (бидејќи меѓу народните медиуми се држат на правилото: каде има дим, таму има пожар). Можеби еден ден ние ќе читаме во неговите мемоари, што тогаш меѓу него и неговиот повеќекратен гостин (и покрај санкциите од ООН), премиерот Мицотакис било договорено.

Иако денес таквото сценарио е неостварливо, сепак антимакедонски изблици меѓу некои Срби продолжуваат да се манифестираат во видоизменета форма и под различен изговор - признавањето на Косово.

За разлика од Македонија која го призна Косово, Грција не го признава Косово. Тоа на прв поглед изгледа логична причина за Србите да и' се лутат на Македонците и да искажуваат благодарност кон Грците, но само на прв поглед.

Фотографија лево: официјална лепенка за униформа за Operation Allied Force (Kosovo) при која Косово беше отцепено од Србија.

Знаме на Грција - најдесно, трето од горе кон долу (знаме на Шпанија - најдесно, петто од горе кон долу).

Фотографија лево: уште една официјална лепенка за униформа за Operation Allied Force (Kosovo) при која Косово беше отцепено од Србија.

Знаме на Грција - шесто од лево кон десно (знаме на Шпанија - четврто од десно кон лево).

Скандалозно! Грција пријателот на Србија е една од земјите кои учествуваа во НАТО операцијата за бомбардирање на Србија и отцепување на Косово! Од друга страна знамето на Македонија никаде го нема при оваа операција.

Да, Македонија го призна Косово, но за разлика од Грците кои лицемерно не го признаваат, не учествуваше директно во неговото отцепување од Србија.

Причината поради која Грците не го признаваат Косово не е љубовта кон Србите туку поради нивни внатрешни проблеми (турското малцинство) и поделениот Кипар. Но сепак и покрај тоа непризнавање на Грците не им пречи да имаат економски врски со косовските власти и да се залагаат за прием на Косово во ЕУ!

Косово гради врски со Грција за економијата и ЕУ

Грчкиот министер за надворешни работи, Ставрос Ламбринидис, се состана со косовскиот премиер Хашим Тачи во четвртокот (8-ми септември), за да го потврди гледиштето на неговата земја за европската перспектива на целиот регион.

Ламбринидис рече дека Грција ги признава аспирациите на сите народи од регионот да бидат дел од ЕУ. Визијата, истакна тој, е претворена во конкретен план познат како Агенда 2014.

„Овој план ќе биде изграден врз основите на солунската Агенда 2003, кога сите земји-членки на ЕУ се согласија за европската перспектива на регионот. Оваа перспектива го вклучува и Косово“, рече Ламбринидис...

По состанокот, Тачи рече дека косовско-грчките односи се на добро ниво, додавајќи дека грчките претпријатија се присутни во Косово веќе некое време.

„Имаме значително присуство на грчките бизниси во Косово, што е успех. Сакаме да истакнеме дека грчката бизнис заеднида е добредојдена да инвестира во Косово“, рече Тачи.

Во следните месеци, Косово се очекува да й се приклучи на Европската банка за обнова и развој. Властите во Приштина сметаат на грчката поддршка во добивањето членство.

“Генералниот секретар на косовската Стопанска комора, Берат Рукичи, рече за SETimes дека Косово може да има економска полза од географската позиција на Грција.

„Косово може да ја користи Грција како место за трговски и економски дејства поради пристаништата што ги има, како што е Солун, кој има важна улога во поврзувањето на трговијата со другите континенти“, рече тој. „Косово мора да реализира директен однос не само со Грција, туку и со сите други земји во кои има економски интереси.“ (SETimes 10.09.11)

Грција официјално не го признава Косово како независна земја, но сепак Грците ја искористуваат ситуацијата за да си ги прошират своите бизниси на таа некогаш српска терирорија. За разлика од Македонија на која Грците на неколку пати и' се заканија и и' ставија вето, за приемот на Косово во меѓународни институции Грците се договориле со косовските власти, да не се противат!

Косовскиот политички коментатор Фатлум Садику изјави за SETimes дека Грција не е проблем за Косово бидејќи земјата е дел од Југоисточна Европа и ги сфаќа проблемите на регионот.„Иако Грција не го признава Косово, тие знаат дека создавањето пречки како што прават Романија и Шпанија, ќе значи создавање проблеми и закани за регионот, и бидејќи се дел од регионот тие ги знаат проблемите и причините за тоа“, рече Садику.

Косово, додаде тој, не врши притисок врз Атина да го промени својот став за независноста.„Владата нема да инсистира на признавање“, рече тој. „Тие најдоа модус вивенди со Грција, така што грчката страна нема да претставува пречка за Косово во приклучувањето на меѓународните организации и процесот на европска интеграција (SETimes 10.09.11).

А што друго претствуваат ваквите официјални средби меѓу грчките и косовски функционери ако не де факто признавање на независноста на Косово?

Грчката официјална позиција кон Косово

Иако официјална Атина го нема признаено постоењето на новата држава, сепак на неколку пати се остварени средби, официјални или неофицијални, меѓу преставниците на двете држави. Ваквиот ’преседан’ од страна на одредени грчки кругови се смета, де факто, како признавање на новосоздадената држава.

Од друга страна, во грчката јавност и медиумскиот простор постојано се говори и пишува за постоење на ’Тајна дипломатија’ меѓу двете држави, поврзана со можното признавање на Косово...

Во суштина грчката влада се обидува да добие во време, со цел одредување на конечен став за независноста на Косово (Македоника, Димитар Љоровски Вамваковски)

Со пријатели како Грците, на Србите непријатели воопшто и не им требаат.

На ракометниот натпревар вчера (08.01.2012) некои српски навивачи дури и ги провоцираа Македонците веејќи го грчкото знаме, а српската телевизија не претстави како БЈР Македонија (фото долу).

Очекувано или не, иако стануваше збор само за пријателски натпревар и не постоеше баш никаков притисок врз домаќинот за некористење на нашето уставно име, за разлика од притисокот кој секако ќе постои за време на ЕП, сепак Србите не пропуштија да ја употребат референцата БЈРМ на телопот до резултатот.Покрај референцата, на трибините во салата во Смедерево можеше да се забележи и грчко знаме, што секако претставуваше провокација од страна на Србите. Ова не е првпат РТС и Србија да не' фиромизираат... - Курир.мк

Ваквите антимакедонски изблици иако и' користат на Грција за да ги скара Србите со Македонците, тие за Србите се безцелни. Освен лицемерното пријателство од Грците, Србите со негативниот и негаторскиот став кон Македонија и Македонците не добиваат ама баш ништо.

Автор Александар Стеванов

WWF-Birds-Imperial Eagle

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Sun, 08 Jan 2012 04:35:00 +0000

MACEDONIA 2001,WWF-Birds-Imperial Eagle,set,MNH

Macedonia WWF Imperial Eagle 4 official FDCs

The Balkan Revolution

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Sat, 07 Jan 2012 04:35:00 +0000

Feilding Star, Volume XXV, Issue 53, 17 August 1903, Page 2

THE BALKAN REVOLUTION.

Horrible Atrocities. 14 Villages Wiped Out.

Telegraph. Press Association. Copyright

ATHENS, August 16.
The Greek Premier, receiving the foreign Ambassadors, pointed oul the necessity of giving Turkey a free hand in dealing with the Balkan troubles, and requesting her to us the utmost severity to restore order
Revolutionary bands dynamited s bridge on the Monastir railway line

CONSTANTINOPLE, August 16.
Halin, Bostovsky's (Russian Consul) murderer, has been sentenced to be hanged with an accomplice who did not interfere to prevent the crime. Another gendarme was sen tenced to 16 years' penal servitude

BELGRADE, August 16.
The Customs authorities have confiscated a quantity of ammunitior in cases labelled hardware nails and destined for Macedonia.

LONDON, August 16.
Belgrade advices state that the Turks have been guilty of horrible atrocities in villages near Monastir They destroyed 14 villages in the Uskub and Viles districts.

SOFIA, August 15.
Bulgaria presents ot the Powers i memorial enumerating the misdeedi on Christians in the villages border ing Bulgaria, and setting out the hopelessness of expecting any good from Turkey's so called reforms.

CONSTANTINOPLE, August 16.
The Ambassadors here demanded that the Porte take measures for the protection of the Consuls and foreign subjects at Monastir owing to the population demanding arms ostensibly for selfdefence.
The Turkt and Macedonians mutually accuse each other of massacres. The instances quoted include Christians at Kitchevo and Moslems at Krushevo, which the troops afterwards reoccupied.

Словените се доселиле во VI-от век (2)?

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Fri, 06 Jan 2012 10:29:00 +0000

Технички е невозможно Словените да се доселиле на Балканот во шестиот век (2)

Драгољуб Антиќ, магистер по нуклеарна физика ја расветлува најголемата тајна на историјата.

Скопје 8 мај 2009 (МИМ)

КОРЕКЦИЈА НА ТЕОРИЈАТА ЗА ПРЕСЕЛУВАЊЕТО

Се разбира, ако се коригира теоријата за преселувањето на Словените, која е смислена од западноевропската историографија, тогаш секако ќе мора да се изврши ревизија и на целокупната современа историска наука, a со тоа мора темелно да се корегираат и сите заклучоци на денес водечките западноевропски нации и држави, сметаат историчарите што се залагаат за преиспитување на претпоставеното масовно преселување на Словените од зад Карпатите на Балканот. Овие истражувачи сметаат дека последниот век и половина најголем проблем во истражувањето на вистинската историја на Словените е како балканските историчари да се ослободат од наметнатата интелектуална инфериорност во однос на Запад за да се овозможи да се сфати дека сите факти за балканската историја се само меѓу балканските народи. За жал, западноевропските историчари уште пред 150 години ја имаат постигнато својата цел: успеале да ја состават својата национална историја на начин кој најмногу им одговарал на нивните национални интереси. Затоа бесмислено е од нив да се очекува било какво редефинирање на балканската историја, затоа што на Западот не му е од интерес да ја опишуваат вековната асимилација на балканските народи и грабежот на нивната историја, култура и писменост.

Според нивната невозможна преселничка” теорија, народи од десетина илјади до неколку милиони луѓе, буквално ја прокрстариле Европа долж и попреку, некои дури и повеќепати, како Визеготите, на пример, правејќи и растурајќи држави, создавајќи нови народи, јазици и култури каде што ќе стигнат, притоа сменувајќи се на разни територии на секои 30 до 50 години! Веднаш по таа бесмислена бркотница, сите тие силни народи одеднаш се смириле и повторно станале земјоделци, сточари, рибари...

СЛОВЕНИТЕ HE СЕ ДОСЕЛИЛЕ НА БАЛКАНОТ

Став на официјалната историографија, кој е доминантен и во Македонија, е дека Словените се доселиле на Балканот во релативно краток период кој обично се сместува меѓу 5от и 7от век. Таквиот став се базира на еден запис на византискиот цар Константин Седми Порфирогенит од 10-от век, според кој главната преселба се случила во 626та година. Токму на оваа историска вистина се прилагодуваат речиси сите наши историчари, специјалисти за тој период, модифицирајќи и отфрлајќи ги сите факти што не се вклопуваат во таквото сценарио. Доколку прифатиме дека вакво масовно доселување навистина се случило, тогаш мора да претпоставиме дека тоа секако морало да предизвика драстични етнички и културни промени на Балканот, иако не се знае како доселениот народ ги избегнал сите асимилаторски процеси во моќното византиско царство без да има пред тоа формирано некаква значајна државна формација. Од друга страна, пак, официјалната, преселничка историографија, воопшто не обрнува внимание на техничките претпоставки за една толку масовна преселба на цел еден народ.

Според мр Драгољуб Антиќ, електроинжинер, магистер по нуклеарна физика и автор на околу 170 научни и стручни студии од својата струка, има многу нелогичности во физичкотехничката изводливост на пресел бата на Словените низ предели испресечени со големи планини, пустини, реки и мочуришта: “Физичкото преселување на населението од едно на друго место подразбира цела низа предуслови и техничка опременост за реализација на преселбата, а потоа и за успешно населување во новата средина. Во секоја селидба не учествува само населението што се сели, туку, во голема мера, и населението што останува на местото на тргнувањето, потоа домицилното население на териториите преку кои се случува преселбата, како и населението меѓу кое доселениците се сместуваат. Фактот што голем број топоними на Балканот се многу постари од 57 век зборува дека тие се наследени од староседелците, зашто наследување на топоними не е возможно ако некој народ се доселува во испразнети или минорно населени простори. Наследените топоними се доказ дека морало да постои долг период на мирен соживот и јазичко проткајување. Меѓутоа, колку и да тврдат западните авторитети дека при големите преселби на народите настануваат големи мешања на населението и создавање на нови народни амалгами, а притоа неброените диви орди доаѓаат од некои недефинирани степи и северни пустари, каде што воопшто немало услови за опстанок на толку бројно население, сепак не можат да не убедат дека таквите преселби се физичкотехнички изводливи. Да замислиме преселба од пределот негде зад Карпатите” во која маса од 100.000 до 300.000 земјоделци со комплетните семејства, и со сето она што ги чини етничка група и организирана економскополитичка заедница, еден убав пролетен ден во 626-та година тргнува на југ и се населува на Балканот во области на медитеранска клима. Притоа мора да се знае дека тоа е население што живее од земјоделие, а тоа значи дека е поврзано со земјата, гробовите на претците, родовскоплеменската организација и некаков организиран систем на одбрана од разбојници и освојувачи. Се разбира дека сето тоа ја гуши желбата за преселба, па логично е таа да биде предизвикана со мотиви кои се појаки од наведените врски со родната грутка. Од друга страна, една заедница од 100.000 до 300.000 лица по правило троши толку храна за луѓето и за стоката колку што ќе произведе, зашто во спротивно вишокот на храна би пропаднап, па нема никаква смисла да се вложува толку тежок труд без потреба. Ако, пак, има вишок на храна, тоа делува на растот на наталитетот, а тоа го поништува вишокот на храна. Како и да е, масовната преселба на земјоделско население подразбира неопходност, освен вообичаената резерва на храна, да се обезбеди и храна за барем уште една година однапред. Тоа значи дека е потребна барем двојна годишна резерва на храна на ниво на заедницата, но ако има можност за такви резерви на храна, тогаш каква е потребата од преселба. Сепак, доколку претпоставиме дека и покрај се овој народ решил негде да се пресели, тогаш се поставува прашањето за транспортот на храната, опремата, алатките, облеката, реликвиите, стоката, живината и друго. Ако едно семејство од тоа време имало по 30 члена во три генерации, тогаш барем неколкумина од нив не се во состојба да поминат пеш пат од 10001500 километри. Значи, потребни се запреги за транспорт на овие лица, но и за резервите храна што се носат, па лесно може да се пресмета дека за едно семејство од 30 членови потребни се во просек 5 тешки запреги со по 4 коњи или волови, или дури 50 товарни коњи, ако семејството нема ниту една запрега”, смета Антиќ.

МАТЕМАТИЧКА ПРЕСМЕТКА

Колку тони храна за по пат Словените морале да носат за да стигнат здрави и живи на Балканот? Светската воена литература, на пример, прецизно го обработува поимот оброк”. Според која и да е воена енциклопедија, почнувајќи од римските легионери до денес дневниот оброк по војник е тежок од 500 до 1000 грама. Значи, дури и ако се користи оброк само за преживување, односно да се зема храна во тежина од околу 300 грама, за 500 дена, до првата жетва во новата татковина, неопходно е секое семејство од 30 члена со себе да понесе околу 5 тона сува, концентрирана храна. Ваквата исхрана во тек на 18 месеци, ако воопшто е возможна, сигурно би довела до масовни болести. Сточната храна, пак, која исто така е неопходна, повеќекратно е потешка од храната за луѓето. Само за исхрана на еден коњ потребни се дневно меѓу 3 и 5 килограми зоб и околу 5 килограми сено.

Егзактните податоци од оваа област говорат дека просечен товарен коњ може да носи околу 100 килограми товар, а литературата за старите Словени тврди дека нивните преселнички коњи биле високи од 123 до 148 сантиметри. Запрежен коњ на добар и рамен пат може да влече товар со тежина која е трипати потешка од негоната тежина. Оттука, лесно може да се пресмета дека за потребите на преселбата, едно словенско заткарпатско семејство од 30 члена треба да има пет тешки двоколки со no 4 влечни коњи или волови, или, доколку нема запрега, да поседува дури 50 товарни коњи! Толку коњи немало ниту едно семејство, зашто обичната математика покажува дека во таков случај дури 30 коњи се вишок, односно тие не можат да се издржат со храна во текот на целата година. Значи, освен куп храна секое семејство морало да располага и со огромен возен парк од запреги со многу запрежни грла. Ако секое семејство има толку храна, стока, запреги, коњи, свињи, овци и кози, тогаш каде е мотивот за преселба на огромно растојание и во непозната средина. Секако, воопшто не треба да се пренебрегне фактот дека движењето низ непозната средина, со толку стока и храна, всушност е потенцијален плен на разбојници, па потребно е меѓу 1030.000 војници за заштита, од кои барем неколку илјади коњаници, кои, се разбира, исто така, се товар на семејствата. Или, ако се знае каква габаритна колона е колона од 300.000 луѓе, се поставува прашањето со која брзина и колку долго колоната ќе се движи кон целта?

АЛЕКСАНДАР ВЛЕГОЛ ВО МАЛА АЗИЈА CO 5000 КОЊАНИЦИ!

Според мр Антиќ, математичар и експерт за нуклеарна физика, но и според истражувањата на голем број историчари кои тврдат дека таква масовна преселба за толку кратко време едноставно не е возможна, по претпоставка колоната Словени да тргнала од зад Карпатите со околу 10.000 семејства и преку 50.000 запреги, или преку 200.000 товарни коњи и коњи за јавање, дваесет илјади телиња, јунци, ждребиња и повеќе стотини илјади грла ситна стока, тогаш како е возможно преселба за толку кратко време и тоа токму преку Дунав!

За да видиме кол ку тој потфат навистина е неостварлив ќе се послужиме со сводоштвото на Карл Фон Клаузевиц, пруски генерал кој во 1812 година влегол во Русија и се борел против Наполеон. Според него, еден организиран марш на голема воена формација подразбира брзина на движење од 45 милји за 10 дена. И тоа, се разбира, е одлична брзина на движење за тоа време. Но, колоната на Словените што тргнале кон Балканот не е воена формација, па брзината на движењето на ваква колона е само неколку километри дневно. Ако за оваа преселба биле потребни да се поминат околу 1000 до 1500 километри, јасно е дека за тоа се потребни најмалку околу 200 дена без поголеми несреќи. Дури и ако народот се движи во една организирана формација, иако нема ниту едно име во историјата што останало забележано како водач на ваквата преселба, колоната би била долга околу 1000 километри, зашто секое семејство би зазело околу 100 метра со своите запреги, крупна и ситна стока. Може да се замисли каква колона е тоа, всушност жив мост кој го спојува местото на тргнување со местото на пристигнување. Или, додека едните уште би тргнувале, другите веќе би стигнале во Стоби, на пример. Дури и ако би се организирале десет паралелни колони, а тоа е невозможно, зашто нема таква ширина на просторот низ кој се движеле, должината на секоја колона би била по околу 100 километри. Оттука би биле потребни околу 30 дена секој дел од колоната да ја помине замислената линија на својот пат кон Балканот. Ако, пак, колоната минува низ еден предел во тек на 30 дена, тогаш јасно е дека трева за испаша на стоката може да има само доколку колоната се развлече во ширина, а тоа треба да биде простор од околу 20 километри, кој би требало да се задржи во текот на целото патување. Co вакво покривање на просторот би била опустошена, односно збришана секоја тревка и грмушка на површина од околу 150.000 квадратни километри, или простор кој е шестпати поголем од вкупната површина на денешна Република Македонија. Притоа проблемот со вода за пиење воопшто не е земен предвид од страна на официјалните историчари, кои тврдат дека Словените се доселиле од зад Карпатите токму на Бапканот. Да се напои со вода толкав народ и стока потребно е да се располага со вода за пиење на секои неколку километри, зашто нема никаква можност толкаво количество вода да се носи во запрегите. Слично е и со дрва за готвење и друго. И, на крајот, да претпоставиме дека овие храбри преселници сите реки на патот ги совладале со пливање, со скелиња или со прегазување, но потоа пред нив доаѓа Дунав. Што со Дунав?

Сепак, пред да стигнеме до Дунав, би требало да видиме што вели Клаузевиц за напредувањето на војската на Наполеон кон Москва во 1812 година. Од 301.000 војници кои тргнале во поход, во маршот долг 70 милји за 52 дена, Наполеон изгубил 95.000 луѓе од кои само 10.000 во двете битки; 85 илјади војници умреле од болест и заостанување во колоната. He го земаме овде предвид релјефот низ кој се минува, пошуменоста или планините, котлините и клисурите, кои бараат многу повеќе време од она што е потребно кога се минува по рамно поле. Се разбира дека по пат некои се раѓаат, други умираат; потребни се закопи, или спалувања на мртвите, а за тоа требаат дрва. Пасиштата на југот на Балканот, особено во јужна Србија и Македонија, уште во јуни се речиси сосема суви, а лисјата на дрвјата пожолтени, па нема шанси да се прави ниту лисник за храна на стоката. А притоа воопшто не ги спомнуваме и староседелците на Балканот, или во Македонија, кои ниту Римјаните толку не ги понижиле и покориле како оваа фантастична колона земјоделци што протатнеле низ Балканот дури од зад Карпатите! Но, како и да е, да се вратиме пак на Дунав, прескокнувајќи ги притоа Дњепар, Дон, Волга, Одра и Висла, а притоа како мала илустрација ќе кажеме дека Александар Македонски за да влезе во Мала Азија со 5000 коњаници имал комора од 2500 товарни грла со резерва од храна за еден месец. Колку товарни грла биле потребни за да се обезбеди храна за 300.000 луѓе кои тргнале на пат долг 1500 километри?

ДУНАВ HE МОЖЕ ДА СЕ ПОМИНЕ CO ТРСКИ ЗА ДИШЕЊЕ!

За да се зборува за поминување на Дунав со трски за подводно дишење, треба да се знаат неколку општи податоци. Имено, Дунав само во должината низ Србија, на пример, има длабочина од 1,8 до 21 метар, и ширина од 380 до 2000 метри. Од Гердап низводно Дунав е длабок 7 метри и широк околу 2600 метри. Во сливот тој во просек е широк околу 15 километри. Од Будимпешта до српската граница, особено на левата страна од Дунав, има повеќе мочуришта во ширина од 5 до 10 километри. Значи, преминот преку Дунав воопшто не е наивен потфат ни денес, а не пак пред 1400 години. Коњаниците во тоа време за премин на реки користеле надуени мешини од разни животни, а во некои учебници често се оперира и со некаков премин преку замрзнатиот Дунав. Останува секако и романтичарската верзија дека Словените го поминале Дунав со движење по дното, дишејќи со трски истопорени над нивото на водата. Оваа верзија се разбира е сосема неверојатна, затоа што ширината на реката од неколку стотини метри, потоа длабочината од повеќе метри, големиот мил, густата подводна трева и бројните вртлози и вирови сосема ја исклучуваат оваа можност. Останува најреално тоа да се стори со пловни средства, зашто чамците и сплавовите биле единствена можност во тоа време да се помине од едниот на другиот брег на Дунав. Но, за превоз на 10.000 семејства потребни се околу 300 сплавови за да може превозот од едниот на другиот брег да се заврши за околу еден месец. Дури и ако претпоставиме дека системот бил многу организиран, потребни се многу дрвена граѓа и илјадници мајстори за да се реализира тој потфат. Сепак, и доколку Дунав некако се помине, следат барем уште месец или два за да се стигне, на пример, до Македонија. И, по сите маки и искушенија, на целта најпосле би стигнале во најдобар случај околу 100.000 луѓе. При таква бројна состојба целата преселба е бесмислена затоа што така мала група население нема доволно моќ да освои територија за населување. Техничкофизичката изводливост на преселбата на Словените од зад Карпатите на југ, на Балканот, со поминување на 1500 километри само во текот на 626-та година, на пример, е сосема невозможна, всушност тоа е утопија измислена од западноевропските историчари за да се поништи континуитетот на балканските народи. Имено, тој потфат не само што не е логичен, туку е и налудничав, зашто практично нема техничкофизички услови да биде успешно реализиран. Поводот за да се измисли една ваква преселба е сумблимиран во тврдењето на Александар Фомич Вељтман дека сите народи на Балканот имаат предантички, антички и средновековен континуитет на истиот простор каде што се и ден денес. Тој, анализирајќи ги записите на Тацит, пасус по пасус, наоѓа логични врски со таканаречените словенски племиња дури и во случај кога се работи за најобични називи и привидно неразбирливи описи. Називите на тие племиња официјалната историографија ги игноирира, или ги препишува на некои изумрени племиња. Вељтман докажува дека зад бројните варијанти на племенски имиња, кои често се модифицирани со превод на значењето на странски јазици, како грчки, латински, германски, готски итн, всушност стојат стари, автохтони балкански народи. Co овие племиња, кои се поклопуваат со локацијата на таканаречените словенски доселени племиња, се докажува континуитетот на ист народ со илјада години, иако современата историска наука воведува бројни нелогични имиња на племиња со неразјаснето потекло, наоѓајќи за целиот тој хаос едно соломонско решение голема преселба на народите”, заклучува мр Антиќ во своето математичко, односно техничкофизичко истражување за невозможноста за доселувањето на Словените на Балканот.

Затоа, смешни се оние кутри луѓе кои пелтечат дека Македонија се антиквизира; Македонија не може да се антиквизира; таа може само да се словенизира според соломонското решение на западноевропските историчари!

Concise - Macedonian language

noreply@blogger.com (Eddie Rebel) — Thu, 05 Jan 2012 14:01:00 +0000

Concise Encyclopedia of Languages of the World - Macedonian

Concise Encyclopedia of Languages of the World - Macedonian