برای فراویولا

الو

noreply@blogger.com (Don Ario) — Fri, 20 May 2011 22:28:00 +0000

این وبلاگ را کسی می‌خواند؟

دلم می‌خواند خوانده شود. هرچند قصه‌های من از مردم اینجا شاید چندان مرتبط با زندگی و فرهنگ ایرانی نباشد.

اگر می‌خوانید لطفا یک پیامی بگذارید و بگوید چکار کنم که اینجا خوانده شود.

تابلو

noreply@blogger.com (Don Ario) — Fri, 20 May 2011 17:32:00 +0000

"عاشق شدن مثل نصب کردن تابلو روی دیوار می‌ماند. هر چه عشق طولانی‌تر باشد، تابلو روی دیوار بیشتر می‌ماند. وقتی عشق تمام شد، انگار که تابلو را از روی دیوار برمی‌داری. خودش را دیگر نمی‌بینی، اما جایش روی دیوار باقی می‌ماند. هر چقدر عشق طولانی‌تر و عمیق‌تر، جایش بیشتر معلوم است. تنها راهش این‌ است که یک تابلو بزرگ‌تر پیدا کنی و نصب کنی جای تابلو قبلی."

فراویولا هر چند وقت یک‌بار عاشق می‌شود.

تب

noreply@blogger.com (Don Ario) — Fri, 20 May 2011 01:41:00 +0000

تب جزیره گرفته بودم. روزهای سختی بود. حالا بهترم و برگشته ام.

شیطنت

noreply@blogger.com (Don Ario) — Wed, 09 Sep 2009 05:12:00 +0000

"خوب آدم چشم دارد یاد می‌گیرد. تجربه می‌کند و به خاطر می‌سپارد. خم و چم خیلی چیزها و خیلی کس‌ها دستش می‌آید. درس زندگی‌اش می‌شود. یک قسمت‌‌ای از یادگیری‌های من هم از دیدن و چشیدن و چشانده شدن توسط آدم‌ها‌ بوده است. خیلی وقت‌ها که خودخواهی‌، وسوسه لذت آنی، راحتی و یا هر چه مرا بسویی می‌راند که آن طرف معادله‌اش بوده‌ام و نتیجه‌اش را قبلن چشیده‌ام به خودم نهیب می‌زنم: نکن. مثل فلانی‌ نباش. نشو بهمان کسک.همان مثل از که ادب آموختی؟" این‌ها را من دارم به فراویولا می‌گویم. در جواب خنده‌‌ی شیطنت آمیزش را می‌کند و اغواآمیز می‌گوید: "جایش و وقتش برسد که همه این درس‌ها را فراموش کنی!"

آدم نمیشود این فراویولا.

تیک تاک

noreply@blogger.com (Don Ario) — Tue, 25 Aug 2009 03:29:00 +0000

"یک زمانی واحد رابطه ما دقیقه بود: همین چند دقیقه پیش با او حرف زدم یا فقط دو ساعت دیگر می‌بینمش. بدِ بدش می‌شد روز: يه روز است که از او خبر ندارم. دیروز ندیدمش. اما حالا چند سال شده که واحد فاصله ما شده سال: آخرین باری که دیدمش دو سال پیش بود. آخرین باری که چت کردیم پارسال. همين نشان می دهد که وضع هر کدام از ما چقدر تغییر کرده و حتی بیشتر از این هم تغيیر می‌کند. چرا از سال انتظار دقیقه را داری؟"

این‌ها را ملینا می‌گوید. سال‌ها دوستی‌ ما بین بین رابطه نزدیک و دوستی ساده در نوسان بود.

حقایق

noreply@blogger.com (Don Ario) — Sun, 26 Jul 2009 10:15:00 +0000

"این اولین بار بود که هیچ صدایی در دلم شکایت نمی‌کرد." این را بلیتا می‌گوید. "این بار که دیدمت تمام حقایق زندگی‌ام را می‌گویم." چه حقایقی؟ مگر فرقی هم می‌کند؟

طلاق مکزیکی

noreply@blogger.com (Don Ario) — Fri, 24 Jul 2009 07:45:00 +0000

"پدرم که گذشته رفته گفته برمی‌گرده مکزیک. مامان هم غش کرده افتاده داره گریه زاری می‌کنه و هر چی هم می‌گم آروم نمی‌شه!" این‌ها را انریکا پشت تلفن با خنده و شیطنت می‌گوید. جریان این است که خبر شده‌اند که دختر دیگرشان دارد از شوهرش جدا می‌شود و ظاهرن طلاق یک مصیبت بزرگ حساب می‌شود در فرهنگ شان. جالب خود خواهر انریکا است که عین خیالش نیست و با دوست پسر جدید رفته یک بیچ خلوت تفریح!

یک شب فقط

noreply@blogger.com (Don Ario) — Thu, 23 Jul 2009 07:34:00 +0000

فراویولا اهل وان نایت استند است. با آن همه جذابیت و اغواگری که دارد و با این همه توریستی که به این جزیره می‌آیند، خوب کار سختی نیست برایش. کم هم نمی‌آورد. "فکر می‌کنی برگرده یک روز؟" این را فراویولا در یک شب مهتابی که در تاریکی پورچ جلوی خانه‌اش نشسته‌ایم و شراب‌هایمان را مزه‌مزه می‌کنیم، از من می‌پرسد. هنوز عاشق مرد سابقش است. همان که رد دستش شب اولی که با هم آشنا شدیم زیر چشمش پیدا بود.

"امید به برگشت احمقانه‌ است فراویولا. حتی اگر بعد از این همه مدت برگردد او همان آدمی نیست که تو می‌شناختی و می‌خواستی. بجای چشم به راه بودن، منتظر یک عشق جدید باش. بعدش می‌فهمی که این همه انتظار و درد برای گذشته چقدر احمقانه بوده است." این را من می‌گویم.

سابرینا

noreply@blogger.com (Don Ario) — Tue, 21 Jul 2009 07:36:00 +0000

در یکی از بهترین دانشگاه‌ها تخصص گرفته‌. بعد هم فوق تخصص و فوقِ فوق تخصص. یک پی اچ دی هم. الان همزمان دو شغل تمام وقت در بیمارستان دارد و یک آزمایشگاه تحقیقاتی را در دانشگاه می‌چرخاند. همه‌اش با سی و پنج سال سن. می‌گوید بیشتر ویک‌اند‌ها را کار می‌کند. خوشگل و خوش‌هیکل هم هست. بگو و بخند و شیرین. خوش لباس هم. می‌پرسم برای تعطیلات چکار می‌کنی؟ می‌گوید: نمی‌روم. می‌سوزد معمولن. بعد صحبت دیت و پارتنر و این‌ها می‌شود می‌گوید یک آدم فان می‌خواهم. حوصله سربر نمی‌خواهم باشد. می‌پرسم: از کجا معلوم که طرفت از دست تو حوصله‌اش سر نرود؟ نگاه‌اش خیره می‌ماند.

تاریخ‌گردی

noreply@blogger.com (Don Ario) — Wed, 15 Jul 2009 18:19:00 +0000

بلیتا هر روز برایم پیغامی می‌گذارد: ساعت فلان می‌آیم جلوی هتلت. روالمان شده که تقریبن هر روز عصر یک محله را بگردیم. محله‌ها را من انتخاب می‌کنم، جاهایی که توریست‌پسند نیستند: کلیسا‌های کوچک، کوچه‌های باریک، بارهای محلی. بلیتا از خودش می‌گوید و من از تاریخ محله‌ها و کلیساها و آدم‌ها. گفتگو‌های جذابی می‌شوند این تنیدن تاریخ و زندگی شخصی و چیزهای دیگر.

کارهای مهم

noreply@blogger.com (Don Ario) — Tue, 14 Jul 2009 08:02:00 +0000

در یک سخنرانی بزرگ، آدم‌های مهم برای هم سخنرانی می‌کنند. تمام مدت به این می‌بالند که حرف‌های مهمی می‌زنند.

در یک جمع کوچک، مشتی آدم کوچک بی صدا کار می‌کنند. این آدم‌های کوچک‌اند که کارهای بزرگ انجام می‌دهند.

این‌ها را پسر کوچک فراویولا که فقط ده سال دارد می‌گوید.

بلیتا

noreply@blogger.com (Don Ario) — Mon, 13 Jul 2009 03:39:00 +0000

بلیتا می‌گوید:دلم روشن است از این رابطه. بلیتا را عصر یک دوشنبه در شهری دور ملاقات کردم. لبخند شیرینی بر لب داشت. همان طور که رد می‌شد چشم در چشم دوخته بودیم و با چشمانش دنبال جواب پرسشی بود. من ایستاده جلو هتل با دوستی گپ می‌زدم. او که آمد با آن دوست خداحافظی کردم و دوستی ما همان‌جا شروع شد. بلیتا لبخند شیرینی بر لب دارد.

هنر

noreply@blogger.com (Don Ario) — Fri, 22 May 2009 07:18:00 +0000

فراویولا می‌گوید که پسر بزرگش زیاد دروغ می‌گوید. بدتر این‌که فکر می‌کند تا وقتی دورغش آشکار نشده رفتارش اشکالی ندارد و هیچ عذاب وجدانی ندارد. فراویولا می‌گوید حتی وقتی مچ پسرش را می‌گیرد، پسر شروع می‌کند به توجیه کردن و فکر می‌کند اگر بتواند از مهلکه در برود هنر کرده. به فراویولا به شوخی می‌گویم پسرت را بفرست ایران. اگر آدم‌ نشد، حداقل با قشر خودش رفت و آمد می‌کند.

میهمان

noreply@blogger.com (Don Ario) — Wed, 20 May 2009 07:43:00 +0000

این جزیره تهِ تهِ دنیاست. متولدین‌ این‌جا عمومن می‌خواهند از این‌جا برود. اما آدم‌هایی که اینجا آمده‌اند یا تمام دنیا را طی کرده‌اند و رسیده‌اند به آخرش و دیگر جایی نبوده‌ که بروند، و یا آمده‌اند ببینند ته دنیا چه شکلی است. انگار که یک نگاهی بی‌اندازند از لب بام. یک هفته‌ای هم اینجا می‌مانند و برمی‌گردنند سر جای اول‌شان.

هر از گاهی آشنایی از سال‌های دور و نزدیک اینجا پیدایش می‌شود و گاهی من را خبر می‌کند. بعضی از داستان‌های آن‌ها را هم می‌نویسم.

کلاوس

noreply@blogger.com (Don Ario) — Tue, 19 May 2009 07:32:00 +0000

جمع شده بودیم با والت و انریکا و کلاوس و انیشیا برای شام. بساط نوشیدن و خوردن و خنده و شوخی برپا بود. بعد هم انریکا بردمان رقص سول و بزم و پایکوبی. به نظرم آمد که به همه خوش گذشته. انیشیا اولین بار بود که کلاوس را می‌دید. به محض این‌که کلاوس را رساندیم، انیشیا گفت: "این آقاهه چقدر افسرده‌س."

کلاوس را کمتر از یک سال است که می‌شناسم. درست بعد از وقتی که یک روز زنش آمده بود خانه و به او گفته بود دیگر نمی‌تواند با او زندگی کند. بعد از پانزده سال زندگی مشترک. کلاوس هم چمدانش را بسته بود و زده بود بیرون. آن اوایل فکر می‌کرد زنش پشیمان می‌شود و برمی‌گردد. افسردگی شدید گرفته بود اما خودش را به آن راه می‌زد. این روزها قبول کرده که برگشتی در کار نیست. آخر هفته‌ها سه پسرش را می‌آورد آپارتمان اجاره‌ای خودش. زنش هم در خانه بزرگ‌شان ماندگار شده و در این بازار خراب هیچ‌کس خانه‌شان را نمی‌خرد.

دوام

noreply@blogger.com (Don Ario) — Mon, 18 May 2009 07:14:00 +0000

تام زنگ زده که آخر هفته را بیایید پیش من. حساب کردم که نیم ساعت هواپیما باید سوار شویم تا برسیم به جزیره‌ی تام و سه ساعت هم رانندگی تا بخانه‌اش. گفتم انیفیا تازه جراحی داشته و نمی‌تواند مسافرت کند. والت هم درگیر اجاره دادن خانه‌اش است. تام تنها مانده، در جزیره و جنگلی که آن‌قدر صداهای عجیب و غریب می‌دهد و آن‌قدر انگار کسی دارد نگاهت می‌کند که ترس برت می‌دارد. نمی‌دانم چطور دوام می‌آورد.

جدایی

noreply@blogger.com (Don Ario) — Fri, 15 May 2009 08:23:00 +0000

فراویولا سی و چهار سال دارد. این رابطه آخری‌اش هفت سال طول کشیده. دو بچه از ازدواج سابقش‌ داشته و شریکش هم با یک بچه از قبل. هر کدام خانه‌های خودشان را داشته‌اند. اما تعطیلات و مسافرت و عید‌ها را همه دور هم می‌گذراندند. فراویلا می‌گوید: "بهم خوردن این رابطه همون قدر سخت بوده برای من و بچه‌ها که طلاقم."

انریکا

noreply@blogger.com (Don Ario) — Tue, 12 May 2009 07:26:00 +0000

انریکا دختر شاد و خوش‌مشربی است. هنر را خوب می‌شناسد. مخصوصن موسیقی خوب می‌داند. تا دلت بخواهد کنسرت رفته. سفر هم کرده. کمی از دنیا را دیده.انریکا رام‌نشدنی بوده کلی. اما حالا دوست دارد ازدواج کند و خانواده تشکیل بدهد. والت نمی‌خواهد اما. والت انریکا را برای دوستی می‌خواهد، دوستی با مزایای ویژه.

معرفت‌

noreply@blogger.com (Don Ario) — Sun, 10 May 2009 23:09:00 +0000

می‌گوید: "حالا معلومم نیس که بریم." والت مثل خود من است. گاهی از دهانش کلماتی خارج می‌شود که همان موقع هم می‌داند از گفتن آنها پشیمان خواهد شد ولی قسمتی از کله‌اش کار خودش را می‌کند و حرف را می‌زند. بعد هم معرفت‌اش نمی‌گذارد حرفش را پس بگیرد. به انریکا گفته: بیا چهار روز برویم مکزیک. انریکا هم رفته دو روز مرخصی گرفته و حالا والت مانده بین دلش که راضی نیست برود و معرفت‌اش که می‌گوید "نامردی نکن."

تب

noreply@blogger.com (Don Ario) — Sat, 09 May 2009 09:04:00 +0000

پدر و مادر فراویولا اهل هائیتی هستند. اما خود فراویولا را که می‌بینی از نژاد سفید به نظر می‌آید. اینجا متولد شده و همه عمرش را در این جزیره زندگی کرده. پدرش در کار رستوران بوده و خودش کیترینگ دارد. می‌گوید: "من هیچ وقت تب جزیره نمی‌گیرم."

مهاجرت

noreply@blogger.com (Don Ario) — Fri, 08 May 2009 08:00:00 +0000

والت می‌خواهد از این‌جا برود. می‌گوید: "ده ساله که اینجام. همه رو دیگه می‌شناسم. یه مدتی می‌خوام یه جای دیگه باشم. زبون جدید. آدمهای جدید..." والت صمیمی‌ترین دوست من است. بعد از رفتن‌اش تنها می‌شوم.

تام

noreply@blogger.com (Don Ario) — Thu, 07 May 2009 07:31:00 +0000

تام می‌گوید: "یه هکتار زمین در یه گوشه جزیره خریدم، به سمت مغرب و رو به اقیانوس. هزار پا از آب بالاتره و هر روز میشه از اون‌جا غروب آفتابو تو اقیانوس دید." تام می‌گوید که زمینش تا نزدیک‌ترین شهر دو ساعت و نیم جاده کوهستانی باریک فاصله دارد. اسکلت خانه‌اش را داده ساخته‌اند. اما بقیه خانه را خودش ساخته. اشتراک برق دارد و به اینترنت هم از طریق شبکه موبایل که آنجا آنتن می‌دهد وصل می‌شود. برای آب، مخازنی ساخته که آب باران را جمع می‌کنند. میوه را هم از جنگل‌های اطراف می‌چیند. می‌گوید: "با برق و اینترنت به هیچ چیز دیگه احتیاج ندارم. بقیه احتیاجاتمو طبیعت می‌ده." تام تنها زندگی می‌کند.

نیم

noreply@blogger.com (Don Ario) — Wed, 06 May 2009 07:38:00 +0000

"دوازده سال و نیمه، و ده سال و نیمه." این را فراویولا می‌گوید وقتی دارد در مورد پسرهایش حرف می‌زند. "وقتی برای بچه‌هات گفتن نیم سالش مهمه، برای تو هم مهم می‌شه و در گفتنش هم تاکید می‌کنی!"

آنیفیا

noreply@blogger.com (Don Ario) — Tue, 05 May 2009 06:29:00 +0000

"اگر بخوام یه روزی بچه‌دار بشم می‌رم با کسی که بچه بخواد." این را آنیفیا می‌گوید.

فراویولا

noreply@blogger.com (Don Ario) — Mon, 04 May 2009 07:36:00 +0000

"تمام کردن یک رابطه بعد از هفت سال خیلی سخته." این را فراویولا در حالی سرش را چرخانده به سمت من می‌گوید. زیر نور کم بارِ،سعی می‌کنم خط آبی کم‌رنگ زیر چشمش را نگاه نکنم وقتی دارم به حرف‌هایش گوش می‌دهم.