തിരിച്ചറിവുകള്‍

എനിക്കിപ്പോ കാണണം 'ഗാന്ധിജിയെ'...

noreply@blogger.com (donadoniman) — Thu, 27 Dec 2012 07:48:00 +0000

"മുറ്റമടിക്കുന്ന വെള്ളമയില്‍ " എന്ന പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞുള്ള ആദ്യത്തെ ഞായറാഴ്ച..
'ഏതൊക്കെ കഥയ്ക്ക് എവിടെ നിന്നൊക്കെ തല്ലു കൊള്ളാനുണ്ട് ' എന്ന ചിന്തകള്‍ക്ക് വിട നല്‍കി സഹമുറിയന്മാരുടെ കൂടെ ഒബെറോണ്‍ മാളിലേക്ക് സായാഹ്ന യാത്ര പുറപ്പെട്ടു..
മാളില്‍ പതിവിലും കൂടുതല്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടം, ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന്റെ നടുവിലായി ഒരു പെണ്‍കുട്ടി മൈകില്‍ എന്തൊക്കെയോ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്..
'എന്താ സംഭവം ' എന്നാരോട് തിരക്കും എന്ന് വിചാരിച്ചു ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോള്‍ ,രണ്ടു പരിചിത മുഖങ്ങള്‍ ഞങ്ങളെ നോക്കി പുഞ്ചിരി തൂകി..
എന്‍റെ കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന സുനീഷും രാജീവും..
ഞങ്ങള്‍ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നടുത്തു..
"അളിയാ.. എന്താടാ ലവള് പറയുന്നത്?? " ഞാന്‍ ചോദിച്ചു..
"ആഹ്.. ആര്‍ക്കറിയാം.." സുനീഷ് പറഞ്ഞു.
"ആഹാ.. നിങ്ങളും ഇപ്പൊ വന്നതേ ഉള്ളോ??? "
"വന്നിട്ട് അര മണിക്കൂറില്‍ കൂടുതലായി.പക്ഷെ ഞാന്‍ അവളെ ശ്രദ്ധിക്കാനൊന്നും പോയില്ല.. അതിരിക്കട്ടെ അളിയാ, ആ ചരക്കിന്റെ മൂക്കിന്‍റെ താഴെ,തീരെ ചെറുതായി കാണുന്നത് മറുകാണോ അതോ ചെറുപ്പത്തില്‍ വല്ലതും മുറിഞ്ഞതോ??? " സുനീഷ് ചോദിച്ചു..
ഞാന്‍ അവളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.. പിന്നെ പുച്ഛത്തോടെ സുനീഷിനെ നോക്കി..
"ഇത്രേം നേരം അവള്‍ പറയുന്നതൊന്നും അവന്‍ കേട്ടിട്ടില്ല, ഒരു പേനാക്കുത്ത് പോലുള്ള മറുക് അവന്‍ കണ്ടു പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.. ലോകത്തുള്ള സകല വായ്നോക്കികളും നിന്‍റെ മുന്നില്‍ നമിക്കുമളിയാ നമിക്കും...." ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
ആള്‍ക്കൂട്ടം പിന്നെയും കൂടുകയാണ്,കാരണം ആ പെണ്‍കുട്ടി അത്രമേല്‍ സുന്ദരിയാണ്‌.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആന നിന്നടുത്തു വാല് പോലും കാണാനില്ല എന്ന് പറഞ്ഞത് പോലെ ആള്‍ക്കൂട്ടം കൊഴിഞ്ഞുപോയി, കാരണം മൈകിലൂടെ ഇപ്പൊ വിളിച്ചു പറയുന്നത് ഒരു പയ്യനാണ് എന്നത് തന്നെ..
ചുമ്മാതല്ല, പച്ചക്കറികടക്കാര് മുതല്‍ മീന്‍ കച്ചവടക്കാര് വരെ ഐശ്വര്യറായിയെയും നയന്താരയെയും വെച്ച് പരസ്യം ചെയ്യുന്നത്.. കലികാലം,അല്ലാതെന്തു..!!!

"അളിയാ.. വാ നമുക്ക് മുകളിലേക്ക് പോകാം..?" കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു..
"സ്വര്‍ഗത്തിലെക്കോ??" സംശയം രാജീവിന്.
"അല്ല നരകത്തിലേക്ക്..ഡാ.. ഫസ്റ്റ് ഫ്ലോറിലേക്ക് പോകാമെന്ന്.."
"ഞാന്‍ വരില്ല..ആ പെണ്ണ് ചായ കുടിക്കാന്‍ പോയതാവും.. അവള്‍ വരുന്നത് വരെ ഇവിടെ തന്നെ വെയിറ്റ് ചെയ്യും ഞാന്‍.."ആടിയാടി അവന്‍ മറുപടി തന്നു..
"അത് ശരി.. അപ്പൊ നീ ഇന്ന് മദ്യപാനി ആണല്ലേ .. ചുമ്മാതല്ല രണ്ടു കാലിലും വേറെ വേറെ ചെരുപ്പ് ഇട്ടിരിക്കുന്നേ..ഇത്രേം നേരം ഞാന്‍ കരുതി പുതിയ ഫാഷനാണെന്ന്.."
ഞാനത് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എല്ലാവരും അവന്‍റെ കാലിലേക്ക് നോക്കി,
ഒരു കാലില്‍ ഏറോസോഫ്റ്റിന്റെ അടിപൊളി ചെരുപ്പും മറ്റേ കാലില്‍ ബാറ്റായുടെ വള്ളിചെരുപ്പും.. What a Combination Sirjee.. !!!
"ആ അതുവിട്..നീ ഇത്രേം നേരം കരുതിയത്‌ പോലെ തന്നെ ഇനീം കരുതിയാല്‍ മതി, പുതിയ പാഷനാണെന്ന്.." അവന്‍ പിന്നേം ആടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..
"ഉം.. കാണുന്ന എല്ലാരോടും പറഞ്ഞേക്കണേ ഇതാണ് പുതിയ പാഷന്‍ എന്ന്..ഇല്ലേല്‍ ആള്‍ക്കാര്‍ 'തെറ്റിദ്ധരിക്കും'.."
"ധരിക്കട്ടെ.. പിന്നെ ഞാന്‍ 'മുറ്റമടിക്കുന്ന വെള്ളമയില്‍ ' വായിച്ചു..നന്നായിട്ടുണ്ട് കെട്ടാ.."
വെള്ളമടിചിട്ടാണേല്‍ പോലും അതവന്‍ പറഞ്ഞത് എനിക്ക് വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു..
'വെള്ളം അകത്തു ചെന്നാല്‍ ബ്ലോഗ്‌പോസ്റ്റ്‌ നല്ലതാണെന്ന് പറയുമെങ്കില്‍ എല്ലാ മലയാളികള്‍ക്കും എന്‍റെ വക കള്ള് വാങ്ങികൊടുക്കും' എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കാന്‍ തോന്നി..
പക്ഷെ പ്രഖ്യാപിച്ചില്ല, കാരണം എന്‍റെ കുടുംബം ഒന്നടങ്കം അനാഥാലയത്തില്‍ ആയേക്കാവുന്ന ഒരു പ്രഖ്യാപനം ആയി മാറിയേക്കാം അത്. കാരണം ഇത് കേരളമാണ്.. !!!

"പക്ഷെ എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരു പരാതിയുണ്ടെടാ അളിയാ.." കുറച്ചു നേരത്തേ മൌനത്തിനു ശേഷം അവന്‍ തുടര്‍ന്നു..
"എന്തോന്ന്??"
"സര്‍ക്കാറിനെയും ജനങ്ങളെയും പോലെ നീയും ഞങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്നു.." അവന്‍ വേദനയോടെ പറഞ്ഞു..
"ഞങ്ങള്‍ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ?? " എനിക്കൊന്നും മനസിലായില്ല..
"ഞങ്ങള്‍ അശരണര്‍,സമൂഹത്തിന്‍റെ ആട്ടും തുപ്പും കേള്‍ക്കാന്‍ മാത്രം വിധിച്ചവര്‍.." അവന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറയുന്നു..
എന്‍റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞുവോ?? അവന്‍ പറയുന്ന ആ അവഗണന ഒരു വിഭാഗത്തോട് ഞാന്‍ കാണിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ അത് വല്ലാത്ത പാപം തന്നെ.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഒട്ടും താമസിക്കരുത്‌..അത് ആരാണെന്നു അറിയണം..അവരുടെ ഉന്നമനത്തിനു വേണ്ടി പേന ചലിപ്പിക്കണം.. (അല്ല കീ ബോര്‍ഡ്‌ ചലിപ്പിക്കണം..)
"പറയെടാ അളിയാ.. ഏതാണാ അശരണ വിഭാഗം. ആരാണേലും പറ.."
"ഞങ്ങള്‍ കേരളത്തിന്‍റെ വികസനത്തിന്‍റെ അമരക്കാര്‍.. കേരള ജനങ്ങളുടെ നിലനില്‍പ്പ്‌ തന്നെ ഞങ്ങളാണ്..ആ ഞങ്ങളെ ഇനിയും അവഗണിക്കാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കാവില്ല.." അവനില്‍ രക്തം തിളച്ചു തുടങ്ങി..
"അധികം കഥാപ്രസംഗം നടത്താതെ ആരാണെന്നു പറയെടാ തെണ്ടി.." എന്‍റെയും രക്തം തിളച്ചു..
"ഞങ്ങള്‍ കുടിയന്മാര്‍.. കുടിയന്മാരെ കുറിച്ച് മാത്രം നീയെന്തേ ഒന്നും എഴുതാത്തത്..??"
ഠിം..
അതുവരെ എന്നില്‍ തിളച്ച രക്തം നീരാവിയായി..
പട്ടയടിച്ചു വര്‍ഗസ്നേഹം കാണിക്കാന്‍ വന്നിരിക്കുവാ തെണ്ടി..!!!

"പറ.. നീ ഞങ്ങളെ കുറിച്ച് എഴുതില്ലേ?? പറ.." അവന്‍ പിന്നെയും ചൊറിഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു..
"എഴുതമെടാ എഴുതാം.. നിന്നെക്കുറിച്ച് തന്നെ എഴുതാം.."
"അത് വേണ്ട.. എന്നെക്കുറിച്ച് വേണ്ട.. ഞാന്‍ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സമൂഹത്തിലെ ആരെയേലും കുറിച്ചെഴുതിയാല്‍ മതി.."
'ദൈവമേ,കള്ള് കുടിച്ചാല്‍ ഇത്രേം വലിയ സാഹിത്യം വരുമോ?? ചുമ്മാതല്ല എഴുത്തുകാരൊക്കെ തലയില്‍ ലഹരി നിറച്ചെഴുതുന്നത്..' ഞാനോര്‍ത്തു..
"ഉം.. ആയിക്കോട്ടെ, ഒരിക്കല്‍ ഞാനെഴുതും.." ഞാന്‍ വാക്ക് കൊടുത്തു..
"ഓക്കേ.. എന്നാല്‍ ആ കഥയ്ക്കുള്ള പേര് ഞാന്‍ പറയാം.."
"വേണ്ട.. ഒരു കലാസൃഷ്ടി ഉണ്ടാക്കാന്‍ എനിക്കറിയാമെങ്കില്‍ അതിനു പേരിടാനും എനിക്കറിയാം.." ഞാന്‍ ചൂടായി..
"നീ എന്തിനാ ചൂടാവുന്നത്?? നീ സൃഷ്ടിക്കുന്ന കുട്ടിക്ക് പേരിടാം എന്നൊന്നുമല്ലല്ലോ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്...കഥക്കല്ലേ? "
എഗൈന്‍ ഠിം.. ഞാന്‍ മൌനിയായി.
"കഥ എഴുതണം എന്ന് പറയാന്‍ എനിക്കറിയാമെങ്കില്‍ അതിന്‍റെ പേര് പറയാനും എനിക്കറിയാം.. കേട്ടോടാ പട്ടി.. " അവനും ചൂടായി,അല്ല അവനില്‍ ഇതുവരെ ഒതുങ്ങിക്കൂടിയിരുന്ന മദ്യം ചൂടായി..
ഞാന്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല..
"പേര് ഞാന്‍ പറയട്ടെ??"
"ഉം.. പറയ്‌.."
"വെള്ളമടിക്കുന്ന മഞ്ഞമയില്‍..!!!"
"എന്തിര്??"
"വെള്ളമടിക്കുന്ന മഞ്ഞമയില്‍..!!!"
ഞാന്‍ ഒന്നും പറയാന്‍ പോയില്ല.. പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല.. കാരണം അവനില്‍ തിളക്കുന്നത്‌ മദ്യമാണ്..!!!

ഏതായാലും ആ ദിവസം കഴിഞ്ഞു..
മദ്യം തലയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിയതോട് കൂടെ ആ കഥയും പേരും അവന്‍ മറന്നു,പക്ഷെ ഞാനൊന്നും മറക്കില്ല രാമാ..
ഇത്,എഴുതാം എന്ന് അവനന്നു വാക്ക് കൊടുത്ത കഥയാണ്.. പക്ഷെ തലക്കെട്ട്‌ "വെള്ളമടിക്കുന്ന മഞ്ഞമയില്‍..!!!" എന്നല്ല..
മറിച്ചു, "എനിക്കിപ്പോ കാണണം 'ഗാന്ധിജിയെ' " എന്നാണ്..

ഇനി കഥയിലേക്ക്‌,
കൊതുക് കടി കൊള്ളാതിരിക്കുക എന്നത് ഒരു കലയാണ് എന്ന തത്വശാസ്ത്രം മനസിലാക്കി തുടങ്ങിയതിന്‍റെ രണ്ടാം വര്‍ഷം, ഒന്ന് കൂടി വ്യക്തമാക്കി പറഞ്ഞാല്‍ എറണാകുളം ജീവിതത്തിന്‍റെ രണ്ടാം വര്‍ഷമാണ്‌ ഈ കഥ നടക്കുന്നത്..
ഞങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ താമസിക്കുന്നത് ത്രിപ്പൂണിത്തുറക്ക് സമീപമുള്ള 'കിണറില്‍ '!!!
(കയ്യിലിരുപ്പിന്‍റെ 'കൊണം' കൊണ്ട് ആരും ഞങ്ങളെ പിടിച്ചു കിണറില്‍ ഇട്ടതല്ല..'കിണര്‍ ജങ്ങ്ഷന്‍ ' എന്നത് ഒരു സ്ഥലത്തിന്‍റെ പേരാ..ഞങ്ങള്‍ പോയതിനു ശേഷം അതിന്‍റെ പേര് മാറ്റി 'കുളം ജങ്ങ്ഷന്‍ ' എന്നാക്കി മാറ്റിയോ എന്നത് ഇപ്പോഴും വ്യക്തമല്ല..)
പേട്ടയില്‍ നിന്നും 5 കിലോമീറ്റര്‍ യാത്രാ ചെയ്താല്‍ 'കിണര്‍ ജങ്ങ്ഷന്‍ ' എത്തും..
പേട്ട കഴിഞ്ഞു 100 മീറ്റര്‍ അപ്പുറത്തായി ഒരു ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പ്‌-ഉം അതിന്റെ അടുത്തായി ഗാന്ധിജിയുടെ ഒരു പ്രതിമയുണ്ട്..
ഏതായാലും രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും ഓഫീസിലേക്ക് പോകുമ്പോഴും വരുമ്പോഴും പേട്ട ജങ്ങ്ഷന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ മനസ്സില്‍ കുളിര് കോരും..
ത്രിപ്പൂണിത്തുറ കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്ന തരുണീമണികള്‍ അവിടെ ബസ്‌ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നത് കൊണ്ടൊന്നുമല്ല അത്,ഗാന്ധിജിയെ കാണുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെയാ..സത്യം..!!!
സിനുവിന്‍റെ കാറില്‍ അവനോടപ്പം ഞാനും പ്രവീണും ശിനോജും അസറും രാവിലെ 9 മണിക്ക് ഓഫീസിലേക്ക് പോകുമ്പോഴും, തിരിച്ചു 6 മണിക്ക് തിരിച്ചു വരുമ്പോഴും, പേട്ടയില്‍ ആ ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ കാര്‍ ഒന്ന് ഓഫ്‌ ആവും..
"എന്ത് പറ്റിയെടാ??" ഞങ്ങള്‍ സിനുവിനോദ് ചോദിക്കും..
"കാര്‍ ബ്രേക്ക്‌ ഡൌണ്‍ ആയതാടാ"
"അതെന്താടാ ഇവിടെ എത്തുമ്പോള്‍ തന്നെ കാര്‍ ബ്രേക്ക്‌ ഡൌണ്‍ ആവുന്നത്??"
"ആഹ്.. അറിയില്ല.." അവന്‍ നിഷ്കളങ്കമായി ഉത്തരം നല്‍കും..
അവിടെ എത്തുമ്പോള്‍ മാത്രം എന്ത് കൊണ്ട് കാര്‍ ബ്രേക്ക്‌ ഡൌണ്‍ ആവും എന്നതിനും, ആ ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പില്‍ ബസ്‌ കാത്തു നില്‍ക്കാറുള്ള ഒരു പെണ്ണിനെ അവന്‍ അടിച്ചു മാറ്റി കൊണ്ടു പോയി കല്യാണം കഴിച്ചതും തമ്മില്‍ എന്തേലും ബന്ധമുണ്ടോ എന്നും ഞങ്ങള്‍ക്കിന്നുമറിയില്ല.. കാണുമോ??
ഏയ്‌.. ഇല്ല.. !!!

അങ്ങനെയുള്ള ഒരു രാത്രി..
ഓഫീസില്‍ നിന്നും വന്നു, ഓര്‍ക്കുട്ടില്‍ ആണ്‍ പെണ്‍ അനുപാതത്തില്‍ വല്ല മാറ്റവുമുണ്ടോ എന്ന ഗവേഷണത്തില്‍ മുഴുകിയിരിക്കെ മൊബൈലില്‍ ഒരു കോള്‍..
എടുത്തു നോക്കി...
ഇത് ലവനാ.. കള്ളടിച്ചാല്‍ മാത്രം സ്നേഹം മൂക്കുന്നവന്‍..
"ദി ടെന്‍ മിനുട്സ്,Nothing Matters.....!!! " ഫൈം കാര്‍ത്തി എന്ന കാര്‍ത്തിക്,കുറച്ചു കള്ളടിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ആഗോളവല്‍കരണത്തിനെയും ഉദാരവല്‍ക്കരണണത്തെയും കുറിച്ച് ആശങ്ക രേഖപ്പെടുത്തി,അതില്‍ മനം നൊന്ത്വീണ്ടും വീണ്ടും കുടിക്കുന്നവന്‍..
ഏതായാലും ഫോണ്‍ എടുത്തേക്കാം, ഇല്ലേല്‍ റൂമിലേക്ക്‌ വന്നു "ഫോണ്‍ എടുക്കെടാ പട്ടി" എന്നും പറഞ്ഞു തിരിച്ചുപോയി വീണ്ടും വിളിക്കും അവന്‍.. കാരണം ഒരു കാര്യം വിചാരിച്ചാല്‍ അത്രയ്ക്ക് ആത്മാര്‍ത്ഥതയാ അവന്...(വെള്ളമടിച്ചാല്‍ മാത്രം.. !!!)
"ഹലോ.. എന്താടാ ???" ഫോണ്‍ എടുത്ത ഉടന്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു..
"വീട്ടില്‍ നിന്നും രാവിലെ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ഉണ്ടായതൊക്കെ വൈകിട്ടും അവിടുണ്ടോന്നു നോക്കിക്കൊടെടാനിനക്കൊക്കെ.." അവന്‍ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു..
"ഏതു സാധനത്തിന്‍റെ കാര്യമാടാ നീ പറയുന്നത്..??"
"രാവിലെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന വിലപ്പെട്ട ഒരു സാധനം ഇപ്പൊ അവിടില്ല..അത് തന്നെ.."
'പടച്ചോനെ.. ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ ഇന്ത്യ വിട്ടു പോയപ്പോള്‍ ഇന്ത്യക്കാര്‍ക്ക് ഒരു പണി കൊടുക്കണം എന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ടീവി ഈ കുരുത്തം കെട്ടവന്‍ എടുത്തോണ്ട് പോയി വിറ്റോ?? ആ കാശിനു കള്ള് കുടിച്ചിട്ടാണോഅവന്‍ വിളിക്കുന്നത്‌?? ' എന്ന സംശയത്തില്‍ ഞാന്‍ ഹാളിലേക്ക് ഓടി..
ഭാഗ്യം..ഇന്ത്യയുടെ പൈതൃകത്തിന്‍റെ അടയാളമെന്നോണം ആ പഴയ ടീവി ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെയുണ്ട്.. ഈവീട്ടില്‍ ആകെ വിലപിടിപ്പുള്ളതു ആ സാധനത്തിനാ.അതെല്ലേല്‍ പിന്നെ എന്താണാവോ??
"ടീവി ഒക്കെ ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട്..ഏന്തില്ല എന്നാണ് നീയേ പറയുന്നത്.."
"എടാ പട്ടി.. ടീവിയുടെ കാര്യമൊന്നുമല്ല ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്, ഒരു ജീവനുള്ള സാധനം അവിടന്ന് മിസ്സ്‌ആയിട്ടുണ്ട്..അതാ .."
'ഓ മൈ ഗോഡ്.. കിങ്ങിണി പൂച്ച ഈസ്‌ മിസ്സിംഗ്‌..!! ??' സംശയത്തില്‍ അടുക്കളയിലേക്കു ഓടിയ എനിക്ക് പിന്നേംസമാധാനം..
അടുക്കളയുടെ ഒരു മൂലയില്‍ കിങ്ങിണി പൂച്ച അടുത്ത വീട്ടിലെ കണ്ടന്‍ പൂച്ചയുമായി കുടുംബാസൂത്രണത്തിന്‍റെദൂഷ്യഫലങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചയിലാ..
ഉം.. നടക്കട്ടെ, നടക്കട്ടെ...സ്വര്‍ഗത്തില്‍ കട്ടുറുമ്പാവാന്‍ നമ്മളില്ലേയ് .... !!!

ഞാന്‍ അടുക്കളയില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങി..
"അശ്വമേധം കളിക്കാതെ കാര്യം എന്താന്ന് പറയെടാ തെണ്ടി.." ഞാന്‍ ചൂടായി തുടങ്ങി..
"പ്രവീണ്‍ ഉണ്ടോ അവിടെ??"
"ആഹ്..ആര്‍ക്കറിയാം..??"
"എനിക്കറിയാം.. അവിടില്ല.. കാരണം അവനിവിടെ അടിച്ചു പാമ്പായി നാല് കാലില്‍ ഇരിപ്പുണ്ട്.."
"സഹപാമ്പ് നീ ആയിരിക്കുമല്ലോ.. രണ്ടും പാമ്പും അവിടെ വല്ല മാളത്തിലും കേറാന്‍ നോക്കാതെ നീയെന്തിനാ എന്നെവിളിച്ചിരിക്കുന്നെ?? " ഞാന്‍ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു..
"പോടാ.. ഞാന്‍ എന്‍റെ വീട്ടില്‍ പോകുവാ..നിങ്ങള്‍ വന്നു ഈ പാമ്പിനെ എങ്ങനേലും കൊണ്ടു പോകാന്‍ നോക്ക്.."
"പോടാ പാമ്പേ.. ഞങ്ങള്‍ക്ക് വയ്യ ഈ അര്‍ദ്ധ രാത്രി അവിടം വരെ വരാന്‍.."
"എന്നാ നിങ്ങള്‍ ഇങ്ങോട്ട് വരേണ്ട.. ഞാന്‍ ഇവനേം കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട്‌ വരാം.."
"ഹയ്യോ.. വേണ്ടെടാ വേണ്ടാ.. നീ വരേണ്ടാ.. ഞങ്ങള്‍ എവിടന്നു വെച്ചാ വന്നു അവനെ കൂട്ടി കൊണ്ടു വന്നോളം.."
അവന്‍ കള്ള് കുടിച്ചു അസമയത്ത് റൂമിലേക്ക്‌ വന്നാല്‍ നാട്ടുകാര് കേറിയങ്ങ് മേയും എന്ന കാര്യത്തില്‍ ഒരു സംശയവുംഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് അതും പറഞ്ഞു ഞാന്‍ ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തു..

അടുത്ത റൂമില്‍ കേറി ശിനോജിനെയും സിനുവിനെയും അസറിനെയും അടിചെഴുന്നെല്‍പ്പിച്ചു..
"എന്താടാ കാര്യം??" ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട കലിപ്പില്‍ സിനു ചോദിച്ചു..
"പ്രവീണ്‍ പാമ്പായി.." ഞാന്‍ പറഞ്ഞു..
"ആരാ ???"
"നമ്മുടെ സഹമുറിയന്‍ പ്രവീണ്‍ .."
"ഓഹോ.. അവന്‍റെ നാടിന്‍റെ പേര് പാമ്പായി എന്നാണോ??"
"എഹ്.. അതല്ലടാ.. വെള്ളമടിച്ചു പാമ്പായി പ്രവീണ്‍ കടവന്ത്രയില്‍ ഉണ്ടെന്നു..നമുക്ക് പോയി പൊക്കണം അവനെ.."
"പോടാ ചെക്കാ.. കുടിച്ച വെള്ളം രാവിലെ നീരാവിയായി കഴിഞ്ഞാല്‍ അവന്‍ തിരിച്ചു വന്നോളം.."
"അതല്ലടാ.. അവനെ നമ്മള്‍ കൂട്ടാന്‍ പോയില്ലേല്‍ കാര്‍ത്തി അവനേം കൊണ്ട് ഇങ്ങോട്ട് വരുമെന്ന്.."
അത് കേട്ടതും അവന്‍ ചാടി എണീറ്റു.. കാരണം കാര്‍ത്തി വന്നാല്‍ നാട്ടുകാര്‍ നമ്മുടെ ദേഹത്ത് 'അത്തള പിത്തളതവളാച്ചി' കളിക്കും എന്ന് അവനുമറിയാം..

അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ നാലുപേരും സിനുവിന്‍റെ വണ്ടിയില്‍ കടവന്ത്ര ലക്ശ്യമാക്കി യാത്ര തുടങ്ങി..
ഇത്തവണ പേട്ട എത്തിയപ്പോള്‍ വണ്ടി ഓഫ്‌ ആയില്ല,കാരണം അര്‍ദ്ധരാത്രി ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പില്‍ ആരും കാണില്ലഎന്നത് വണ്ടിക്കു പോലുമറിയാം..

വണ്ടി കടവന്ത്രയില്‍ എത്തി..
ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പില്‍ കാര്‍ത്തിയും പ്രവീണും മാത്രം..
കാറ്റടിച്ചാല്‍ വീണു പോയാലോ എന്ന് പേടിച്ചു കാര്‍ത്തി പ്രവീണിനെ ഒരു ചുമരില്‍ ചാരി വെച്ചേക്കുന്നു..
"എന്താടാ നിന്‍റെ കയ്യില്‍ ?? "പ്രവീണിന്‍റെ കയ്യില്‍ എന്തോ ഒരു പൊടി കണ്ടു ഷിനോജ് ചോദിച്ചു..
"ആന്‍സ്.. " കണ്ണ് പോലും തുറക്കാന്‍ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയില്‍ അവന്‍റെ മറുപടി..
"ആനസാ..??" ഷിനോജ് വീണ്ടും ചോദിച്ചു..
"ടാ.. ഹാന്‍സ് എന്ന്.. " കാര്യം മനസിലായ ഞാന്‍ ശിനോജിനോദ് പറഞ്ഞു..
"ഇതെവിടാ വെക്കേണ്ടത്??" പ്രവീണ്‍ ഞങ്ങളോടായി ചോദിച്ചു..
അത് ശരി.. അപ്പൊ ഹാന്‍സ് കയ്യില്‍ തട്ടി എവിടെ വെക്കണം എന്നറിയാതെ നില്‍ക്കുവാ... കഷ്ടം തന്നെ..!!!
"മൂക്കിലേക്ക് വലിച്ചു കേറ്റടാ .." കലിപ്പോടെ അസര്‍ പറഞ്ഞു..
"നീ ഓരോന്ന് പറയല്ലേ.. മൂക്ക് എവിടന്നാവും അവന്‍റെ അടുത്ത ചോദ്യം..കാരണം അവനിപ്പോ നാല് കാലിലല്ല,എട്ടുകാലിലാ... എട്ടുകാലി.. "
പ്രവീണ്‍ ഒന്നും മനസിലാകാതെ ഞങ്ങളെ തന്നെ നോക്കുന്നു..
ഷിനോജ് പതിയെ അവന്‍റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു..
"ടാ..വാ,നമുക്ക് റൂമില്‍ പോകാം." അതും പറഞ്ഞു ഞാന്‍ അവന്‍റെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചു..
"നീ ആരാ??" കൈ തട്ടി മാറ്റി അവന്‍ ചോദിച്ചു..
"നിന്‍റെ അച്ഛന്‍ സുധാകരന്‍.. " ഷിനോജ് പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ട്,കലിപ്പോടെ പറഞ്ഞു..
"എഹ്..അച്ഛനോ..അച്ഛനെന്താ ഇവിടെ..??" അതും പറഞ്ഞു അവന്‍ നേരെ നില്ക്കാന്‍ ഒരു വിഫലശ്രമം നടത്തി..
"ദേ ,അവന്‍ വിശ്വസിച്ചെടാ..." ഞാന്‍ ശിനോജിന്‍റെ ചെവിയില്‍ പറഞ്ഞു..
"നീ വന്നു വണ്ടിയില്‍ കേറ്,, ബാക്കി വീട്ടിലെത്തിയിട്ടു പറയാം.. " ഒരച്ഛന്റെ ശാസന പോലെ ഷിനോജ് പറഞ്ഞു..
"ഇല്ല..ഞാന്‍ കേറില്ല.."
"നിന്റച്ചനാണ് പറയുന്നത്,വണ്ടിയില്‍ കേറടാ.." ഷിനോജ് കിരീടത്തിലെ തിലകനായി..പ്രവീണ്‍ മോഹന്‍ലാലുമായി..
അവന്‍ നല്ല കുട്ടിയായി വണ്ടിയിലേക്ക്..
സിനു വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ചെയ്തു, അസര്‍ ഓടിക്കേറി വണ്ടിയുടെ മുന്നിലിരുന്നു..
ഞാനും ശിനോജും പ്രവീണിന്‍റെ ഇരുവശത്തുമായി യാത്രാ ആരംഭിച്ചു..

പ്രവീണ്‍ വണ്ടിയില്‍ കേറിയത്‌ മുതല്‍ കള്ളുകുടിച്ചാല്‍ കൂടെ കിട്ടുന്ന റെഡിമേഡ് വാചകങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി ഉരുവിടാന്‍തുടങ്ങി..അതിങ്ങനെ,
"ഞാന്‍ ഇന്ന് മുതല്‍ കള്ളുകുടി നിര്‍ത്തി.."
"ഉവ്വ.. ഇനി കള്ള് കുടിച്ചാലേ നീ ഈ വാക്ക് പോലും ഓര്‍ക്കു.. പിന്നാ.."
"ഫിറോസെ,നീ ആണെടാ എന്‍റെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട്.."
"ഉവ്വ.. ഇന്നലെ അത് ഷിനോജ് ആയിരുന്നു.."
"അവള്‍ എന്നെ ചതിക്കുവാണെടാ..."
"ഉവ്വ.. ഏതവള്‍ ??,ലക്ഷ്മി, ഫൌസിയ,പ്രിയ, മിനി... ??"

അങ്ങനെ പേട്ട എത്തി.. ഇപ്പോഴും വണ്ടി ഓഫ്‌ ആയില്ല,കാരണം ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പ്‌ ശൂന്യമാണ്..
പേട്ട കഴിഞ്ഞു 4 കിലോമീറ്റര്‍, ഇനി റൂമിലേക്ക്‌ ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ കൂടി..

"നിര്‍ത്ത്.. നിര്‍ത്ത്.. വണ്ടി നിര്‍ത്ത്.." പെട്ടെന്ന് പ്രവീണ്‍ ചാടി എണീറ്റു പറഞ്ഞു..
"ടാ സിനു, വണ്ടി നിര്‍ത്തെടാ.. ആ പന്നിക്ക് മുള്ളണമെന്നാ തോന്നുന്നേ.." ഞാന്‍ പറഞ്ഞു,,
"ഇനി വീട്ടില്‍ ചെന്നിട്ടു മതി മുള്ളലും തുള്ളലുമെല്ലാം .." അതും പറഞ്ഞു അവന്‍ വണ്ടി ഒന്ന് കൂടി സ്പീഡ് ആക്കി..
"ടാ.. നിര്‍ത്തെടാ..." പ്രവീണ്‍ ഒന്ന് കൂടി അലറി..
"ടാ നിര്‍ത്തിയില്ലേല്‍ ഇവന്‍ വണ്ടിയില്‍ മുള്ളും കെട്ടാ.."
"വണ്ടിയില്‍ മുള്ളിയാല്‍ അവന്‍റെ മുള്ളാണി ഞാന്‍ ചെത്തിക്കളയും.." അതും പറഞ്ഞു സിനു വണ്ടി നിര്‍ത്തി..
ഞാന്‍ വണ്ടിയില്‍ നിന്നുമിറങ്ങി...പിറകില്‍ പ്രവീണും..
ഇറങ്ങിയ ഉടനെ അവന്‍ ചുറ്റുപാടും നോക്കി..
"എന്താടാ നോക്കുന്നെ?? മുള്ളണേല്‍ മുള്ള്.." ഞാന്‍ പറഞ്ഞു..
"എവിടെ??"
"ആര്??"
"ഗാന്ധിജി??"
"എന്തോന്നാ??"
"എനിക്കിപ്പോ കാണണം 'ഗാന്ധിജിയെ'... "
"എന്തിര്??"
" 'ഗാന്ധിജിയെ' എനിക്കിപ്പോ കാണണം എന്ന്.. "
"എന്തിനു??" ഒന്നും മനസിലാകാതെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു..
"കാണിച്ചു താടാ പന്നി..." അത് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു...
"പടച്ചോനെ, കള്ളടിച്ചപ്പോള്‍ രാജ്യസ്നേഹം മൂത്തെന്നാ തോന്നുന്നേ..ഏതായാലും നല്ല കാര്യമല്ലേ, കാണിച്ചുകൊടുത്തേക്കാം.."
അതും പറഞ്ഞു ഞാന്‍ പേഴ്സ് എടുത്തു അതിനകത്ത് നോക്കി.. 100 രൂപയുടെ നോട്ട് മാത്രമേ അതിലുള്ളൂ..
"ടാ.. നിന്‍റെ കയ്യില്‍ പത്തു രൂപ ഉണ്ടോ??" ഞാന്‍ ശിനോജിനോടായി ചോദിച്ചു..
"എന്തിനാടാ??"
"ഇവന് ഗാന്ധിജിയെ കാണണമെന്ന്..എന്‍റെ കയ്യില്‍ നൂറു രൂപയുടെ നോട്ട് മാത്രമേ ഉള്ളു, അത് കൊടുത്താല്‍എനിക്ക് ഗാന്ധിജിയെ മാത്രം മതി, ചുറ്റുമുള്ള പറമ്പ് വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു ഇവന്‍ ഗാന്ധിജിയുടെ പടം മാത്രംകീറിയെടുക്കാന്‍ സാധ്യത ഉണ്ട്.. പത്തു രൂപ ആണേല്‍ കുഴപ്പമില്ലല്ലോ.. അതാ.."
ഷിനോജ് ഒരു പത്തു രൂപ നോട്ട് എടുത്തു എന്‍റെ നേരെ നീട്ടി.. ഞാന്‍ അത് വാങ്ങിച്ചു അതിലുള്ള ഗാന്ധിജിയുടെഫോട്ടോ അവനെ കാണിച്ചു..
"ഇതാടാ അളിയാ,നമ്മുടെ രാഷ്ട്ര പിതാവ് ഗാന്ധിജി.." ഞാന്‍ ബഹുമാനപൂര്‍വ്വം അവനോട് പറഞ്ഞു..
അവന്‍ എന്നെയും ഗാന്ധിജിയെയും മാറി മാറി നോക്കി..
"എനിക്ക് കാണേണ്ടത് ഈ ഗാന്ധിജിയെ അല്ല.."
"പിന്നെ.. സോണിയ ഗാന്ധിയെ ആണോ??" ഞാന്‍ ഞെട്ടലോടെ ചോദിച്ചു..
"അല്ലേടാ.. "
"പിന്നെ ??"
"പേട്ടയിലുള്ള ഗാന്ധിജിയെ.."
"വലിച്ചു.. " നാല് കിലോമീറ്റര്‍ അപ്പുറമുള്ള ഗാന്ധിജിയുടെ പ്രതിമയാ ഇവന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്ന് മനസിലാക്കിയഞങ്ങള്‍ നാലും ഒരുമിച്ചു പറഞ്ഞു..
"എടാ.. അത് കഴിഞ്ഞെടാ.. നമ്മളിപ്പോ റൂമില്‍ എത്താറായി...."
"അതൊന്നും പറയേണ്ട..ഞാന്‍ വരുമ്പോള്‍ നോക്കിയതാ.. ഗാന്ധിജി അവിടെ ഇല്ല..ഗാന്ധിജിക്ക് എന്തോപറ്റിയിട്ടുണ്ട്.." അവന്‍ വേദനയോടെ പറഞ്ഞു..
"എടാ.. ഉണ്ടെടാ...ഗാന്ധിജി അവിടെ തന്നെയുണ്ട്..ഞാന്‍ കണ്ടതാ.." ഞാന്‍ ഒന്ന് കൂടി വ്യക്തമാക്കി പറഞ്ഞു.
"ഇല്ല ഇല്ല ഇല്ല.. ഗാന്ധിജിയുടെ തിരോധാനത്തിനു പിന്നില്‍ നിന്നെയാ എനിക്ക് സംശയം.." അവന്‍ ഉച്ചത്തില്‍രോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു..
ഠിം..
ഞാന്‍ ചുറ്റും നോക്കി..
'പടച്ചോനെ, ആരേലും ഇത് കേട്ടാല്‍..? വിശിഷ്യാ ആടിനെ പട്ടിയാക്കുകയും പട്ടിയെ പേപ്പട്ടിയാക്കി തല്ലി കൊല്ലുകഎന്ന സമീപനമുള്ള മാധ്യമങ്ങള്‍ കേട്ടാല്‍??? '

ആ കാര്യം ആലോചിച്ച എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഏഷ്യാവിഷന്‍ വാര്‍ത്ത‍ മുന്നില്‍ തെളിഞ്ഞു..
'നമസ്കാരം, ഞാന്‍ നിതീഷ് കുമാര്‍, ഏഷ്യാവിഷന്‍ എക്സ്ക്ലുസിവ്..
ഗാന്ധിജിയുടെ തിരോധാനത്തിനു പിന്നില്‍ ഉണ്ടെന്ന സംശയക്കുന്നയാള്‍ എറണാകുളത്ത് പിടിയിലായി..
കണ്ണൂര്‍ സ്വദേശി ഫിറോസ്‌ ആണ് തൃപ്പൂണിതുറയിലെ 'കിണറില്‍' വെച്ച് പിടിയിലായത്..
സംഭവം നടന്നതിനു ശേഷം അറുപതുകാരനായ പ്രതി ഇരുപത്തഞ്ചുകാരനായി വേഷം മാറിയതിന്റെ സുപ്രധാനതെളിവുകള്‍ ഏഷ്യവിഷന് ലഭിച്ചു..'

ഗോതമ്പുണ്ട..തീഹാര്‍..കൊലക്കയര്‍..
"ഓന്‍റെ മയ്യിത്ത് പോലും എനിക്ക് കാണേണ്ടാ " എന്ന് പറയുന്ന എന്റുമ്മ.
ഇതൊക്കെ ഒരു മിനിറ്റ് കൊണ്ട് എന്‍റെ മനസിലൂടെ കൊള്ളിയാന്‍ പോലെ പോയി,ഞാന്‍ ദയനീയമായിപ്രവീണിനെ നോക്കി..

"നിന്‍റെ മുഖം കണ്ടാലറിയാം, നീ തന്നെയാ ഗാന്ധിജിയുടെ തിരോധാനത്തിനു പിന്നില്‍.." പ്രവീണ്‍ ഒന്നുകൂടിഉച്ചത്തില്‍ പറഞ്ഞു..
അത് കേട്ടതും ഞാന്‍ സിനുവിനോടായ് അലറി..
"കേറ്റടാ ഈ പന്നിയെ വണ്ടിയില്‍,തിരിക്കെടാ വണ്ടി, വിടെടാ വണ്ടി പേട്ടക്ക്.."

അങ്ങനെ വണ്ടി വീടും പേട്ടയിലേക്ക്..
പേട്ടയെത്തി.. പ്രവീണിനെ വണ്ടിയില്‍ നിന്നും പിടിച്ചിറക്കി,ഗാന്ധിജിയുടെ പ്രതിമയെ ചൂണ്ടി ഞാന്‍ നെഞ്ച് വിരിച്ചുപറഞ്ഞു..
"നോക്കെടാ നോക്ക്.. ഗാന്ധിജി ദേ നില്‍ക്കുന്നു.. ഇനിയേലും വിശ്വാസിക്ക്, ഗാന്ധിജിയെ ഞാന്‍ ഒന്നും ചെയ്തില്ലന്നു.."
അവന്‍റെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വിടര്‍ന്നു.. അവന്‍ പ്രതിമയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി..പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞുപറഞ്ഞു,
"എനിക്ക് ആരതി വേണം... "
അതുവരെ സീനില്‍ ഇല്ലാതിരുന്ന അസര്‍ ചാടി എണീറ്റു.. പ്രവീണിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..
"അളിയാ.. നീ വിളിക്കെടാ.. എവിടെയാണേലും നമുക്ക് കൂട്ടാന്‍ പോകാം.."
"ആരെ??" ഞാന്‍ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു..
"എടാ അവന്‍ ഏതോ ആരതിയെ വേണം എന്ന് പറയുന്നു..അവളെ..." അവന്‍റെ ചിരിച്ചു കൊണ്ടുള്ള മറുപടി..
"എടാ പട്ടി.. അവന്‍ ഗാന്ധിജിയെ ഉഴിയാന്‍ ആരതി വേണം എന്ന പറയുന്നേ.. "
അസറിന്‍റെ മുഖത്തെ ചിരി മഞ്ഞു.. അവന്‍ പുച്ഛത്തോടെ പ്രവീണിനെ നോക്കി..അപ്പോഴും പ്രവീണ്‍ പറഞ്ഞു,
"എനിക്ക് ആരതി വേണം... "
"എടാ.. ആരതിയൊന്നും ഈ നേരത്ത് കിട്ടില്ലെടാ.." സിനു പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു..
"എന്നാല്‍ അര്‍ച്ചന മതി.."
അത് കേട്ടതും അസര്‍ ചുറ്റിലും നോക്കി..
"നീ ആരെയാ നോക്കുന്നത്???" ഞാന്‍ ചോദിച്ചു..
"അര്‍ച്ചന ഉണ്ടെന്നു.." അവന്‍റെ നിഷ്കളങ്ക മറുപടി..
"എന്‍റെ പൊന്നെ.. അര്‍ച്ചന എന്ന പറയുന്നതും പെണ്ണല്ലഡേയ്.."
അവന്‍റെ മുഖത്ത് പിന്നേം നിരാശ..അത് നോക്കാതെ ഞാന്‍ പ്രവീണിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു..
"അളിയാ,, ആരതിയും അര്‍ച്ചനയൊന്നും ഇപ്പൊ ചെയ്യാന്‍ പറ്റില്ല..നീ വാ,നമുക്ക് വീട്ടില്‍ പോകാം,,"
പക്ഷെ പ്രവീണ്‍ അത് കേട്ടത് പോലും ഭാവിക്കാതെ പ്രതിമയുടെ മുന്നില്‍ മുട്ട് കുത്തി ഇരുന്നു.. ഞാന്‍ ചുറ്റിലും നോക്കി..
ആരേലും ഇതുവഴി വന്നാല്‍.. ശോ.. മാനം കപ്പല് കേറി ഉഗാണ്ടയിലെത്തും ..

"അളിയാ.. അവന്‍ ദേ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു,മിക്കവാറും ഇനി മെഴുകുതിരി ചോദിക്കും.. " ഷിനോജ് പറഞ്ഞു..
സിനു ആ മനോഹര സീന്‍ മൊബൈല്‍ ക്യാമറയില്‍ പകര്‍ത്താന്‍ തുടങ്ങി..
പ്രവീണ്‍ രണ്ടു കയ്യും കൂപ്പി പ്രതിമക്കു മുന്നില്‍ നിന്നും സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി,
"മഹാത്മാ, അങ്ങ് മഹാനാണ്..അങ്ങയുടെ പ്രവര്‍ത്തന ഫലം കൊണ്ടാണ് ഈ മണ്ണ് സ്വതന്ത്രമായത്,അത് കൊണ്ടുതന്നെ അങ്ങയെ എനിക്കും വല്ലാതെ ഇഷ്ടമാണ്..പക്ഷെ..!!!"
അവന്‍ "പക്ഷെ" പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി..
"എന്തോന്ന് പക്ഷേ???? " ഞങ്ങള്‍ അവന്‍റെ അടുത്ത വാക്കുകള്‍ക്ക് വേണ്ടി കാതോര്‍ത്തു..
"അങ്ങയോട് ഒരു കാര്യത്തില്‍ എനിക്ക് ദേഷ്യമുണ്ട്.." അവന്‍ വേദനയോടെ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി..
എഹ്.. അതേത്‌ കാര്യം???
"പറയ്‌, ആ ചതി ചെയ്തത് അങ്ങയാണോ??"
ഏത് ചതി???
"അങ്ങാണോ ഗാന്ധി ജയന്തിക്കു ബാര്‍ അവധി ആക്കാന്‍ ഉത്തരവിട്ടത്.. ഏതായാലും അതെനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടില്ല..പറഅങ്ങാണോ ആ കൊലച്ചതി ചെയ്തത്???"
ഠിം..
ഞങ്ങളില്‍ കുരു പൊട്ടി..
"ഒഹ്.. കയ്യില്‍ വടിയുള്ള ഗാന്ധിജിയുടെ പ്രതിമയാകാതിരുന്നത് നന്നായി..ഇല്ലേല്‍ പ്രതിമ ആണേല്‍ പോലും വടിഎടുത്ത് അടിച്ചേനെ.."
"പറയ്‌.. അങ്ങ് തന്നെയാണോ ആ ചതി ചെയ്തത്..?? ഒരുത്തരം അങ്ങ് തന്നെ പറയാതെ ഞാന്‍ പോവില്ല.. പറയൂമഹാത്മാ, പറയൂ.. " പ്രവീണ്‍ പ്രതിമക്കു മുന്നില്‍ നിന്നും കേഴുന്നു..
അത് കേട്ടതും ഞാന്‍ അടുത്ത് കണ്ട കടവരാന്തയില്‍ കേറി കിടന്നു,കാരണം ഗാന്ധിജിയുടെ മറുപടി കിട്ടാതെ അവന്‍പിന്തിരിയില്ലന്നു...!!!
"പറയൂ മഹാത്മാ പറയൂ.."
അത് കൂടി കേട്ടപ്പോള്‍ എന്‍റെ സകല നിയന്ത്രണവും പോയി,ഞാന്‍ ചാടി എണീറ്റു അവനു നേരെ കുതിച്ചു..
"ഈ നായിന്‍റെ മോനെ ഞാനിന്നു കൊല്ലും.."
ഷിനോജ് എന്നെ തടഞ്ഞു..
"നീ അടങ്ങു..ഇതിനുള്ള പോംവഴി ഞാന്‍ ചെയ്തു തരാം.." അതും പറഞ്ഞു അവന്‍ പ്രതിമയുടെ പിറകിലേക്ക് പോയി..
"അങ്ങാണോ ഗാന്ധി ജയന്തിക്കു ബാര്‍ അവധി ആക്കാന്‍ ഉത്തരവിട്ടത്.." പ്രവീണ്‍ വീണ്ടും..
"അല്ല മകനെ,, നോമല്ല അത് ചെയ്തത്.." പ്രതിമക്കു പിറകില്‍ നിന്നും ശബ്ദം കനപ്പിച്ചു ഷിനോജ് മറുവാക്ക്മൊഴിഞ്ഞു..
അത് കേട്ടതും പ്രവീണിന്‍റെ മുഖം പ്രസന്നമായി,കാരണം ഗാന്ധിജി അവനുള്ള മറുപടി കൊടുത്തിരിക്കുന്നു..
"അല്ലേലും എനിക്കറിയാം.. അങ്ങിങ്ങനെ ഒന്നും ചെയ്യില്ലാന്ന്.. അങ്ങ് പാവമാണ്, അങ്ങേയ്ക്ക് ശേഷം വന്നു കുറെഅപരാധി മക്കള്‍ തന്ന ആ കൊലച്ചതി ചെയ്തത്.."
ഞാന്‍ പതിയെ അവന്‍റെ അടുത്തേക്ക് പോയി..
"വാ.. നിനക്ക് മറുപടി കിട്ടിയില്ലേ.. നമുക്ക് ഇനിയേലും വീട്ടിലേക്കു പോകാം.."
അവന്‍ എന്നെ നോക്കി.. പിന്നെ ഗാന്ധിജിയെ നോക്കി..
"ഞാന്‍ പോകണോ മഹാത്മാ??" അവന്‍ വീണ്ടും..
"പെട്ടെന്ന് പോടാ *$^@$വ)(%#@ മോനെ.. " ഗാന്ധിജിയുടെ മുഖം മൂടിയിട്ട ഷിനോജ് ചൂടായി..
അത് കേട്ടതും അവന്‍ എഴുന്നേറ്റു കാറിനുള്ളിലേക്ക് പോയി,കൂടെ ഞങ്ങളും..
വണ്ടി വീണ്ടും റൂമിലേക്ക്‌,റൂമിലെത്തിയപ്പോള്‍ രാത്രി 2 മണി..
പാമ്പിനെ ഒരു മാളത്തില്‍ കേറ്റി ഞങ്ങളും ഉറക്കത്തിലേക്ക്..

പിറ്റേന്ന് പ്രഭാതം..
ആരോ തട്ടി വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ മൂന്നു പേരും ഉറക്കച്ചടവോടെ എഴുന്നേറ്റു..
കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ കുളിച്ചു ചന്ദനം തൊട്ട് എക്സിക്യൂട്ടീവ് വേഷവും അണിഞ്ഞു കഥാനായകന്‍ പ്രവീണ്‍പുഞ്ചിരി തൂകി..
"എന്താടാ ------ മോനെ???"
"നിങ്ങളെ ഇന്നലെ കണ്ടില്ലല്ലോ..എവിടെ പോയതായിരുന്നു.."
"എഹ്.. ഞങ്ങളോ.."
"അതേ.. ഞാന്‍ നേരത്തേ വന്നു..വന്നപ്പോള്‍ നിങ്ങളില്ല..നിങ്ങള്‍ സിനിമയ്ക്കു വല്ലതും പോയോ??"
അത് ശരി.. അപ്പൊ ഇന്നലെ നടന്ന പുകിലൊന്നും നിനക്കോര്‍മ ഇല്ല അല്ലേടാ പന്നി...
"ഉം.. പോയെടാ പോയി.. ഞങ്ങള്‍ ഒരു സിനിമയ്ക്കു പോയി.." മനസ്സില്‍ വന്ന തെറി കടിച്ചമര്‍ത്തി ഞാന്‍ അവനുമറുപടി കൊടുത്തു..
"ഏതു സിനിമ??"
"അത്...ഗാന്ധിജിയെ സ്നേഹിച്ച ആണ്‍കുട്ടി.. "
"എഹ്.. അങ്ങനത്തെ പടമൊക്കെ ഇറങ്ങിയാ??" അവനു സംശയം..
"ഉം.. ഇറങ്ങി ഇറങ്ങി.. ഇന്നലെ അര്‍ദ്ധരത്രിയാ ഇറങ്ങിയത്‌.. "
"ഉം.. ഞാന്‍ കണ്ടില്ല.. " അവനു സങ്കടം..
"വേണേല്‍ ട്രൈലെര്‍ കാണിച്ചു തരാം.." അതും പറഞ്ഞു സിനു അവന്‍ പിടിച്ച വീഡിയോ എടുത്തു പ്രവീണിന് നേരെനീട്ടി..

അവന്‍ 'ഗാന്ധിജിയെ സ്നേഹിച്ച ആണ്‍കുട്ടിയുടെ' വീഡിയോ കാണാന്‍ തുടങ്ങി..
ഓരോ സീന്‍ കാണുമ്പോഴും അവന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ അത്ഭുതങ്ങളുടെ തിരയിളക്കം..
വീഡിയോ കണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു..
"ഞാന്‍ വെള്ളത്തിലായിരുന്നു എന്നത് ഓക്കേ.. പക്ഷെ എന്‍റെ ചോദ്യത്തിന് ഗാന്ധിജി ഉത്തരം പറഞ്ഞത്എനിക്കിപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ലെടാ..അത്ഭുതം തന്നെ.."
എഹ്.. എന്തോന്ന്??
എന്തോ പറയാന്‍ ഒരുങ്ങിയ എന്നെ സിനു തടഞ്ഞു..
"നീ ഒന്നും പറയേണ്ടാ.. അവന്‍റെ കെട്ട് ഇപ്പോഴും വിട്ടിട്ടില്ല.. ബോധം തിരിച്ചു കിട്ടുന്ന മൂന്നാംപക്കം പറഞ്ഞാല്‍മതി,ഗാന്ധിജിയല്ല ഷിനോജ്ജി ആണെന്ന്..."

അപ്പോഴും പ്രവീണ്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു,,,
"എന്തായാലും മഹാത്മ എന്‍റെ സംശയം തീര്‍ത്തല്ലോ.. എനിക്കത് മതി..ഈ സന്തോഷത്തിനു ഞാനിന്നു കുടിച്ചുചാവും..."
"സൈക്കിള്‍ ബ്രാന്‍ഡ്‌ അഗര്‍ബത്തികള്‍ ..കുടിക്കാന്‍ ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഒരോ കാരണങ്ങള്‍.." കയ്യിലെടുത്തചന്ദനത്തിരി കത്തിച്ചു ശിനോജിന്‍റെ ആത്മഗദം..
"എന്നാലും ഗാന്ധിജിക്ക് മലയാളം അറിയുമെന്ന് നിങ്ങള്‍ എവിടേലും വയിചിട്ടുണ്ടോടാ?? " പ്രവീണിന്‍റെ സംശയംതീരുന്നില്ല..

നിങ്ങള്‍ പറ, ഞങ്ങളെന്താ അവനോട് പറയേണ്ടത്???
ഇനിയിപ്പോ ഗാന്ധിജി തന്നെയാണോ ശരിക്കും അത് പറഞ്ഞത് ???
ആഹ്.. ആര്‍ക്കറിയാം അല്ലെ?? :)

--ശുഭം--

Link : http://kannurpassenger.blogspot.in/2012/05/blog-post_10.html

രംഗബോധമില്ലാത്ത കോമാളി !!!

noreply@blogger.com (donadoniman) — Sun, 18 Nov 2012 13:29:00 +0000

“അപ്പോള്‍ ഇത് ഇപ്പോള്‍ മൂന്നാം തവണ ആണല്ലേ…”

“ഉം…”

“ഹ ഹ ഹ കഷ്ടം തന്നെ…മൂന്നു തവണയും പരാജയപെട്ടു എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അത് നാണകെട് തന്നെ മഹാ നാണകെട്…”

ഞാന്‍ നിര്‍വികാരത്തോടെ അയാളുടെ മുഖം നോക്കി.ആ കണ്ണുകളില്‍ തെല്ലും സഹാതാപമുണ്ടായിരുന്നില്ല,ഒരു ആ വാക്കുകളില്‍ ഒരു തരിമ്പു സ്നേഹം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല…ആ മുഖത്തു നിന്നും എനിക്ക് വായിച്ചെടുക്കാന്‍ സാധിച്ചു എന്നോടുള്ള,എന്‍റെ ചെയ്തികളോടുള്ള അയാളുടെ പുച്ഛം.അങ്ങനെയല്ലെങ്കിലല്ലെ അത്ഭുതപെടേണ്ടതുള്ളു.മുന്നു തവണ ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചു പരാജയപെട്ടവനോട് ഇതില്‍ കൂടുതല്‍ ബഹുമാനം തോന്നുന്നത് എങ്ങനെ???കൌണ്‍സിലര്‍ ആണെങ്കിലും അയാളും ഒരു മനുഷ്യന്‍ തന്നെയല്ല…മനുഷ്യന്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ ദുരിതങ്ങളില്‍ ആഹ്ലാതം കണ്ടെത്തുന്ന പ്രകൃതിയില്ലേ ഒരേ ഒരു ജീവി !!!

“ഏയ് താങ്കെളെന്താണ് ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്…” അയാളുടെ ശബ്ദം പോടുതനെ എന്നെ ആലോചനയില്‍ നിന്നുണര്‍ത്തി…

“മൂന്നു തവണ പരാജയപെട്ടത്‌ എന്നത് ശരി തന്നെ…പക്ഷെ അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ ഇതില്‍ നിന്നും പിന്തിരിയും എന്ന് നിങ്ങള്‍ കരുതേണ്ട…ഒരു സൂചിദ്വാരത്തിന്‍റെ ഇട കിട്ടിയാല്‍ പോലും ഞാന്‍ ഇനിയും അതിനു ശ്രമിക്കും…” അത്യന്തം ക്രോധത്തോടെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു

“ഹ ഹ ഹ താന്‍ ഒരു വിഡ്ഢിയും എടുത്തുചാട്ടകാരനുമാണ്.അത് കൊണ്ടുമാത്രമാണ് കഴിഞ്ഞ മൂന്നു തവണയും താന്‍ മരിക്കാതിരുന്നത്.മരിക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞവന് ധൈര്യം മാത്രം പോരാ അല്‍പ്പം തയ്യാറെടുപ്പും കൂടി വേണം.ഉറപ്പായ അവസ്സരം ഉണ്ടാക്കിയതിന്‌ ശേഷമേ ഇതിനൊക്കെ ഇറങ്ങാന്‍ പാടുള്ളൂ.അല്ലെങ്കില്‍ ഇത് പോലെ അബദ്ധമാകും…”
“ഹും താങ്കള്‍ കരുതുന്നുണ്ടാവും എന്നെ അങ്ങ് ഉപദേശിച്ചു ഉപദേശിച്ചു ഇതില്‍ നിന്നൊക്കെ പിന്തിരിപ്പിക്കാം എന്ന്.അത് നിങ്ങളുടെ വെറും വ്യാമോഹം മാത്രമാണ്.എന്‍റെ മനസ്സ് കരിങ്കല്ലുപോലെ ഉറച്ചതാണ്.ഈ തീരുമാനത്തില്‍ നിന്ന് ഇനി എന്നെ പിന്തിരിപ്പിക്കാന്‍ ദൈവം വിചാരിച്ചാല്‍ പോലും സാധ്യമല്ല…”

“താങ്കള്‍ എന്ത് കരുതി ഞാന്‍ അങ്ങനെ ഉള്ള ഒരു മൂഡാനാണെന്നോ?സത്യത്തില്‍ ഈ കാര്യത്തില്‍ തന്നെ സഹായിക്കാനാണ് ഞാന്‍ ഇവിടെ വന്നത്.നാലാം ശ്രമത്തില്‍ വിജയം ഉറപ്പിക്കാന്‍ ഞാന്‍ താങ്കളെ സഹായിക്കാം.എന്താ സമ്മതമാണോ?”

“അയാളുടെ വാക്കുകള്‍ എന്നില്‍ അത്ഭുതം പടര്‍ത്തി.കാര്യം മനസ്സിലാകാനാവാതെ ഞാന്‍ അയാളുടെ മുഖത്തു തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു…”

“എന്താ വിശ്വസിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ലല്ലേ.സത്യം ഞാന്‍ താങ്കളെ സഹായിക്കാം.” എന്‍റെ കൈകള്‍ കുലുക്കികൊണ്ടു അയാള്‍ പറഞ്ഞു

“എങ്ങനെ !!!” ഞാന്‍ കൌതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“ഉം അങ്ങനെ വഴിക്ക് വാ…ഏതൊരു കാര്യത്തിനു വേണ്ടി ഇറങ്ങിതിരിക്കുമ്പോഴും നമ്മള്‍ അതിനെ പറ്റി പൂര്‍ണ്ണമായി പഠിച്ചു മനസ്സിലാകിയതിനു ശേഷമായിരിക്കണം.നിങ്ങള്‍ മരണത്തെ തേടുന്നത് അതിനോടുള്ള അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശം കൊണ്ടൊന്നുമല്ല, മറിച്ചു ജീവിതത്തോടുള്ള നിങ്ങളുടെ വെറുപ്പ്‌ കൊണ്ടു മാത്രമാണ്.അവിടെ മരണം നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു അഭയം അല്ലെങ്കില്‍ ഒളിചോടുവാനുള്ള ഒരു വഴി മാത്രമാണ്.ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും ഒളിച്ചോടാനുള്ള ഒരു കുറുക്കു വഴി.സത്യമല്ലേ?”

“അത് സത്യമാണെല്ലോ.ആത്മഹത്യാ ചെയ്യുന്ന എല്ലാവരും അങ്ങനെ തന്നെയാണെല്ലോ?”

“ശരിയാണ് എല്ലാവരും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.പക്ഷെ ഞാന്‍ ചോദിക്കുന്നത് എന്ത് കൊണ്ട് താങ്കള്‍ക്കു ഈ കാര്യത്തില്‍ ഒന്നു വ്യത്യസ്ഥാനായികൂടാ?താങ്കളുടെ മുന്നില്‍ രണ്ടു വഴികളുണ്ട്.ഒന്നുകില്‍ നിങ്ങള്‍ ജീവിതത്തോടുള്ള വെറുപ്പ്‌ വെടിഞ്ഞു അതിന്‍റെ പ്രതിബന്ധങ്ങളെ നേരിട്ടിട്ടു അന്തസോടെ മുന്നോട്ടു പോവുക.അല്ലെങ്കില്‍ മരണത്തെ ആത്മാര്‍ഥമായി പ്രണയിക്കുക.അതിന്‍റെ വശ്യതയും കുളിര്‍മയും ആവോളം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടു അതില്‍ അലിഞ്ഞു ചേരുക…”

“ജീവിതത്തോടുള്ള വെറുപ്പ്‌ ഉപേക്ഷിക്കുക എന്ന് പറയുന്നത് എന്നെ സംബന്ധിച്ച് തികച്ചും അസംഭവ്യമായ കാര്യമാകുന്നു.എന്നില്‍ നിന്ന് അതു ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷികേണ്ടതില്ല.പക്ഷെ രണ്ടാമത് പറഞ്ഞതിന്‍റെ പൊരുള്‍,അതു എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.മരണത്തെ പ്രണയിക്കാന്‍,അതിന്‍റെ എല്ലാ ഭംഗിയും ആസ്വദിച്ച്‌ അതില്‍ ലയിക്കാന്‍ ഞാന്‍ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?താങ്കള്‍ ദയവു ചെയ്തു അതു എനിക്കു വിശദീകരിച്ചു തന്നാലും…”

“തീര്‍ച്ചയായും.നമ്മളെയൊക്കെ ജീവിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഘടകങ്ങള്‍ എന്താണെന്നു ചോദിച്ചാല്‍ അത് ആഗ്രഹങ്ങളും,ഓര്‍മകളും മാത്രമാകുന്നു.എല്ലാ മനുഷ്യര്‍ക്കും ഉണ്ടാകും പല പല ഓര്‍മകള്‍ പല പല ആഗ്രഹങ്ങള്‍.വളരെ കുറച്ചു പേര്‍ക്ക് മാത്രമേ അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ വേണ്ട വിധത്തില്‍ സഫലീകരിക്കാന്‍ സാധികാറുള്ളൂ.ബാക്കി ഉള്ളവര്‍ പൊതുവേ ഉള്ളത് കൊണ്ട് തൃപ്തിപെടുകയാണ് ചെയ്യാറ്.എന്നാല്‍ മറ്റു ചിലര്‍ക്ക് ആഗ്രഹിച്ചതോന്നും കിട്ടുകയില്ല എന്നു മാത്രമല്ല അതിനു നേരെ വിപരീതം സംഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.പലപ്പോഴും അത്തരക്കാരാണ് ഇതുപോലെ ജീവിതമവസാനിപ്പിക്കാന്‍ തീരുമാനമെടുക്കുന്നത്.അവിടെ അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ നശിക്കുന്നില്ല.മോഹങ്ങള്‍ സാധികാത്തതിനാല്‍ അവര്‍ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നു ഒളിച്ചോടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.ഓര്‍മ്മകള്‍ അവര്‍ക്ക് വിഷധായകമാകുന്നു.അവിടെ മരണം അവര്‍ക്ക് ഒരു അഭായമാണ്…വെറും അഭയം മാത്രമാണ്.അവര്‍ അതിനെ ഒരിക്കലും പ്രണയിക്കുന്നില്ല.മരണത്തെ പ്രണയിക്കണമെങ്കില്‍ മോഹങ്ങളും,ഓര്‍മകളും മനസ്സില്‍ നിന്നു പൂര്‍ണ്ണമായും ഇല്ലാതാവണം.മനസ്സ് ഒരു വെള്ളകടലാസു പോലെ ശൂന്യമാവണം.അത് സാധ്യമായാല്‍ ആര്‍ക്കും മരണത്തെ പ്രണയിക്കാനാവും.അതിന്‍റെ വന്യമായ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിക്കാനാവും!!!”

“ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നു അങ്ങ് പറഞ്ഞതിന്‍റെ പൊരുള്‍.ശരിയാണ് ഓര്‍മ്മകളും,ആഗ്രഹങ്ങളുമാണ് ഒരാളെ ജീവിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഘടകങ്ങള്‍.അതില്‍ പാളിച്ചകള്‍ സംഭവിക്കുമ്പോള്‍ ജീവിതമുപേക്ഷിക്കുവാന്‍ തോന്നുന്നു.ആ അവസ്ഥയില്‍ അങ്ങ് പറഞ്ഞത് പോലെ മരണം മാത്രമാണ് ഞങ്ങളുടെയൊക്കെ ആകെയുള്ള ഒരു പ്രതീക്ഷ.എന്നിട്ടും നമ്മള്‍ അതിനെ ഒരു തരം ഭീതിയോടെ തന്നെ കാണുന്നു.മരണത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെക്കുമ്പോഴും അതിനെ ആസ്വദിക്കുന്നതിനു പകരം നഷ്ടമാകാന്‍ പോകുന്ന ഒന്നിന്നും കഴിയാത്ത നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ ഓര്‍ത്തു നാം വൃഥാ ദുഖിക്കുന്നു…ഈ നിമിഷം മുതല്‍ മരണം എന്‍റെ കാമുകിയാകുന്നു….ഞാന്‍ അതിനെ ആത്മാര്‍ഥമായി പ്രണയിക്കുന്നു…”

“പക്ഷെ അവിടെയും ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്.മരണത്തെ പ്രണയിക്കുന്ന ഒരുവനില്‍ നിന്നു അതു അകന്നു അകന്നു പോകുന്നു.ഒരിക്കലും പിടിതരാത്ത ഒരു കാമുകിയെ പോലെ അത് അങ്ങനെ വഴിമാറിപോയികൊണ്ടേയിരിക്കും…പിന്നെ പതുക്കെ പതുക്കെ അത് നമ്മളെ ജീവിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കും…ആഗ്രഹങ്ങളൊക്കെ സഫലമാകുവാന്‍ തുടങ്ങും…പിന്നെ അത് നമ്മളെ ജീവിതത്തെ പ്രണയിക്കാന്‍ പഠിപ്പിക്കും…ജീവിതത്തോടുള്ള പ്രണയം പതുക്കെ മരണത്തോടുള്ള ഭീതിയായി മാറും…മരണത്തെ ഭയക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്ന നിമിഷം മുതല്‍ അത് നിങ്ങളെ തേടി വരാന്‍ തുടങ്ങും…എപ്പോഴും എവിടെയും എങ്ങനെയും അത് നിങ്ങളെ വേട്ടയാടുന്നതായി നിങ്ങള്‍ക്ക് അനുഭവപെടുവാന്‍ തുടങ്ങും…അത് നിങ്ങളുടെ മനോനില തന്നെ തെറ്റിക്കും…ഒടുവില്‍ ജീവിതത്തിന്‍റെ ഏറ്റവും ഔന്നിത്യത്തില്‍ നില്‍ക്കെ നിങ്ങള്‍ അറിയാതെ തന്നെ അത് നിങ്ങളെ അപഹരിച്ചു കൊണ്ട് പോകും!!!”

“അവിടെയും ആത്യന്തികമായി സംഭവിക്കുന്നത് മരണം തന്നെയാണല്ലോ…എനിക്ക് വേണ്ടതും അതു തന്നെ…അതിനാല്‍ ഞാന്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന വഴി ഇത് തന്നെ ആയികൊള്ളട്ടെ…”

“എല്ലാത്തിന്‍റെയും ആത്യന്തികമായ അവാസാനം മരണം തന്നെയാണ്…പക്ഷെ അത് നമ്മള്‍ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കാത്ത നേരത്ത് പിന്തുടരുന്ന അവസ്ഥയെ പറ്റി ഒരു പക്ഷെ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇപ്പോള്‍ പറഞ്ഞാല്‍ മനസ്സിലാവില്ല…അനുഭവം കൊണ്ട് നിങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കും…”

“നിര്‍ത്തു നിങ്ങളുടെ ഈ പ്രസംഗം… ജീവന്‍റെ മഹത്വത്തെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് എന്‍റെ മനസ്സ് മാറ്റേണ്ട നിങ്ങളുടെ തന്ത്രം എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്…ഞാന്‍ വീണ്ടും പറഞ്ഞു കൊള്ളട്ടെ എന്‍റെ തീരുമാനം ഒരിക്കലും മാറുകയില്ല…മനസ്സ് കൊണ്ട് ഞാന്‍ മരണം വരിച്ചു കഴിഞ്ഞു…പരമമായ ആ സത്യത്തിലേക്കുള്ള പ്രയാണത്തില്‍ ഞാന്‍ അലിഞ്ഞുചേര്‍ന്ന് കഴിഞ്ഞു…”

“ശരി ഇതില്‍ കൂടുതല്‍ എനിക്ക് നിങ്ങളോട് ഒന്നും പറയുവാനില്ല…എന്‍റെ എല്ലാ വിധമായ ഭാവുകങ്ങളും ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് നേരുന്നു…ശാന്തമായ ഒരു മരണം നിങ്ങള്‍ക്ക് സംഭവിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പ്രാര്‍ഥിക്കാം…”

“എനിക്ക് ഇപ്പോള്‍ ആരോടെങ്കിലും നന്നിയുണ്ടെങ്കില്‍ അത് നിങ്ങളോട് മാത്രമാണ്…മരണത്തിനപ്പുറം ഒരു ലോകമുണ്ടെങ്കില്‍ അവിടെയും ഞാന്‍ നിങ്ങളോട് കടപെട്ടവനാകും തീര്‍ച്ച…”

ചുണ്ടില്‍ ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാന്നിച്ചു ആ മനുഷ്യന്‍ വിട വാങ്ങി…വറാന്തയിലൂടെ മറയുന്ന ആ രൂപത്തെ ഞാന്‍ കണ്ണിമ്മവെട്ടാതെ നോക്കിയിരുന്നു പിന്നില്‍ നിന്ന് മറ്റൊരു വിളി കേള്‍ക്കുന്നത് വരെ…

“സാര്‍ നിങ്ങളെ കാണുവാന്‍ വേണ്ടി നിങ്ങളുടെ ജ്യേഷ്ടന്‍ എത്തിയിട്ടുണ്ട്…”

“എനിക്ക് ഇപ്പോള്‍ ആരെയും കാണുവാന്‍ താല്‍പ്പര്യമില്ല…ദയവു ചെയ്തു അദ്ദേഹതോടു പോകുവാന്‍ പറയു…”

“താങ്കള്‍ എന്ത് പറഞ്ഞാലും കണ്ടിട്ടേ പോകുകയുള്ളൂ എന്നാണു പറഞ്ഞത്…താങ്കള്‍ക്ക് സന്തോഷം പകരുന്ന എന്തോ ഒരു വാര്‍ത്തയുമായാണ് വന്നത് എന്ന് പ്രത്യേകം പറയാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്…”

സന്തോഷം…ഹും അങ്ങനെയൊന്ന് ഇനി എനിക്ക് ഈ ജീവിതത്തില്‍ ഇനി ഉണ്ടാവില്ല.ഓരോരോ ശല്യങ്ങള്‍ വന്നുകൊള്ളും…ജീവിക്കാനേ സമ്മതിക്കുകയില്ല,എന്നാല്‍ പിന്നെ മരിക്കാനെങ്കിലും ഇവര്‍ക്കൊക്കെ അനുവദിച്ചുകൂടെ???മനസ്സില്‍ കോപം അണപൊട്ടുമെന്ന് തോന്നി…എങ്കിലും അത് പുറത്തു കാട്ടാതെയിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചു…

“അദ്ദേഹത്തോടു വരുവാന്‍ പറയു…”

സന്തോഷം നല്‍കാന്‍ വന്നിരിക്കുന്നു.എന്നെ ഈ അവസ്ഥയിലെത്തിച്ചതില്‍ പ്രാധാനിയാണ് ഈ മനുഷ്യന്‍.എന്നിട്ട് ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് സന്തോഷ വാര്‍ത്ത‍ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു പോലും…വേണ്ട ഞാന്‍ ഒന്നും ഓര്‍ക്കുന്നില്ല…ഓര്‍മ്മകള്‍ നശിക്കട്ടെ…

“എടാ”

പിന്നില്‍ നിന്ന് ഏട്ടന്‍റെ ശബ്ദം കേട്ടു ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.ആ മുഖം വളരെ പ്രസ്സന്നമായി എനിക്ക് അനുഭവപെട്ടു.എന്തു കൊണ്ടാവാം അത്?ഗൌരവം വിടാതെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു

“ഉം എന്താ കാര്യം?കണ്ടിട്ടേ പോകു എന്ന് വാശി പിടിക്കാന്‍ മാത്രം എന്താണ് നിങ്ങള്‍ക്ക് എന്നോട് പറയാനുള്ളത്?ഉപദേശിക്കാനാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇപ്പോഴേ പോകാം…ദയവു ചെയ്തു എന്നെ ശല്യം ചെയ്യരുത്…”

“അതൊന്നുമാല്ലെടാ.ഞാന്‍ അച്ഛനെ കണ്ടു.എന്‍റെ സ്ഥലം, അതു നിനക്ക് കൈമാറാന്‍ ഞാന്‍ തയ്യാറാണെന്നു അറിയിച്ചു കഴിഞ്ഞു.വേണ്ട നടപടികള്‍ ചെയ്തു വില്‍പത്രം മാറ്റി എഴുതികൊളളാന്‍ ഞാന്‍ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു.നീ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണമെടാ…ഇപ്പോഴാണ് എനിക്ക് അതിന്‍റെ ഗൌരവം മനസ്സിലായത്‌…ആ സ്ഥലം എനിക്ക് കിട്ടിയിട്ട് ഒരു കാര്യവുമില്ല…നിനക്കാവുമ്പോള്‍ നിന്‍റെ സംരംഭങ്ങള്‍ സുഗമായി തുടങ്ങാനാവും…അതു വെറും എന്‍റെ ഒരു ചെറിയ പിടിവാശി കൊണ്ട് മാത്രം മുടങ്ങുന്നത് ശരിയല്ല എന്ന് ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് മനസ്സിലായി…നിന്‍റെ ജീവന് മുകളിലല്ല എന്‍റെ ഒരു വാശിയും.”

ഏട്ടന്‍റെ വാക്കുകള്‍ എന്നെ അത്ഭുതപെടുത്തി…ഇത്ര നാള്‍ പുറകെ നടന്നു കേണപെക്ഷിച്ചിട്ടും മനസ്സു മാറാതിരുന്ന ഈ ഏട്ടനു ഇപ്പോള്‍ എന്തു പറ്റി…എന്‍റെ ജീവനു ഇവര്‍ ഇത്രയ്ക്കൊക്കെ വില നല്‍കിയിരുന്നോ…അതോ എന്‍റെ മരണം ഇവര്‍ക്ക് നിയമപരമായ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കും എന്നാ ഭയമാകുമോ…ഏയ് അല്ല ഞാന്‍ എന്‍റെ എല്ലാ ആത്മഹത്യ കുറിപ്പുകളിലും എന്‍റെ മരണത്തിന് ആരും ഉത്തരവാദികളല്ല എന്ന് കുറിക്കാറൂണ്ടല്ലോ…എന്ന് വെച്ചാല്‍ ഉള്ളിന്‍റെയുള്ളില്‍ ഇവര്‍ക്കൊക്കെ എന്നോട് സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നോ!!!

“ഏട്ടാ എനിക്കിനി ഒന്നും വേണമെന്നില്ല…നിങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ എന്നോട് സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു എന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എനിക്കു കുറ്റബോധം തോന്നുന്നു…പക്ഷെ എനിക്കു ഇപ്പോള്‍ ഒരു മോഹങ്ങമില്ല…എനിക്കു വേണ്ടി ഇത്ര ത്യാഗം ചെയ്യാന്‍ തയ്യാറായ ആ മനസ്സിനെ ഞാന്‍ നമിക്കുന്നു…പക്ഷെ ഒരു തിരിച്ചു വരവ് എനിക്കു സാധ്യമല്ല…ദയവു ചെയ്തു എന്നെ വെറുതെ വിടുക…”
“സത്യത്തില്‍ ഇത് പറയാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമല്ല ഞാന്‍ വന്നിരിക്കുന്നത്.നിന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷം പകരുന്ന മറ്റൊരു വാര്‍ത്തയുമുണ്ട് എന്‍റെ പക്കല്‍…”

“എന്ത് വാര്‍ത്ത!!!” ഞാന്‍ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു

“ഞാന്‍ രമ്യയുടെ വീട്ടില്‍ നിന്നാണ് ഇപ്പോള്‍ വരുന്നത്…വെറുതെ പോയതല്ല…നിങ്ങളുടെ ബന്ധത്തെ കുറിച്ച് ഞാന്‍ അവളുടെ വീട്ടുകാരുമായി സംസാരിച്ചു…നിന്‍റെ സ്വപ്ന സംരംഭത്തെ പറ്റിയും,അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നമ്മള്‍ക്കിടയില്‍ ഉണ്ടായ ഉരസലുകളും,നിന്‍റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയും,ഇനി അതിനുള്ള പരിഹാരങ്ങളും എല്ലാം ഞാന്‍ അവരെ പറഞ്ഞു ധരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്…എല്ലാം കേട്ടിട്ടും അവര്‍ക്ക് ഈ ബന്ധത്തിനോട് വിരോധമോന്നും ഉണ്ടായില്ല…മാത്രമല്ല നീ മൂന്നു തവണ ആതമഹത്യചെയ്യാന്‍ ശ്രമിച്ച കാര്യം കേട്ടപ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് വിഷമം തോന്നി…ഒരിക്കലും ഒരു സഹതാപം കൊണ്ടല്ല അവര്‍ ഇതിനു സമ്മതിക്കുന്നത്…ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള നിന്‍റെ ആത്മാര്‍ത്ഥമായ സമീപനമാണാത്രേ അവര്‍ നിന്നെ സ്വികരിക്കാന്‍ തയ്യാറായതിന്‍റെ പ്രാധാന കാരണം.ഈ കാര്യം നിന്നോട് പ്രത്യേകം പറയണമെന്നും രമ്യയുടെ അച്ഛന്‍ എന്നോടു പറഞ്ഞു…”

“വേണ്ട എനിക്കു ഇനി ഒന്നും വേണ്ട…ദയവു എന്നെ പഴയ ഓര്‍മകളിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ട് പോകരുത്…ഏട്ടന്‍ പോയികൊള്ളുക…എനിക്കു കുറച്ചു സ്വസ്ഥത വേണം…”

“നീ എന്തിനാണ് ഇനിയും ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കുന്നത്…ഞാന്‍ കരുതിയത്‌ ഇതൊക്കെ കേട്ടാല്‍ നീ സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിചാടുമെന്നായിരുന്നു…നിന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചു അവള്‍ പുറത്തു നില്‍പ്പുണ്ട്…നീ ഒന്നു ഞെട്ടട്ടെ എന്ന് കരുതി അവളെ ഞാന്‍ ഇത്രയും നേരം പുറത്തു നിര്‍ത്തിയത് തന്നെയാണ്…ഞാന്‍ അവളെ വിളിക്കാം…രമ്യാ…രമ്യാ…”

എന്നെ കണ്ടതും സന്തോഷം കൊണ്ടോ സങ്കടം കൊണ്ടോ, എന്താണെന്ന് അറിയില്ല…അവള്‍ പൊട്ടി കരഞ്ഞു…

“രമ്യ എന്താണിത്…ഇങ്ങനെ കരയാതെ…നിങ്ങളുടെയൊക്കെ സാന്നിധ്യം എനിക്ക് സഹികാനാകുന്നില്ല…മനസ്സു കൊണ്ട് ഞാന്‍ മരണം വരിച്ചു കഴിഞ്ഞു…എനിക്കിനി ഒരിക്കലും പഴയത് പോലെ ആകുവാന്‍ സാധിക്കുകയില്ല…എനിക്ക് ആരെയും കാണണമെന്നില്ല…ഒരു മോഹങ്ങളുമില്ല…ഒന്നും ഓര്‍മ്മിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഇഷ്ടപെടുന്നുമില്ല…ഒന്നും….ഓര്‍മകളും മോഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചു മരണമെന്ന ആ മഹാസത്യത്തെ അനുഭവിച്ചറിയാന്‍ ഞാന്‍ തയ്യാറായി കഴിഞ്ഞു!!!”

“ഇല്ല ഏട്ടനെ മരണത്തിന് വിട്ടു കൊടുക്കാന്‍ ഞാന്‍ അനുവദിക്കുകയില്ല…ഏട്ടന് പഴയത് പോലെ…അല്ല അതിനെകാള്‍ സന്തോഷത്തോടെ ജീവികാനാകും…ഞങ്ങള്‍ എല്ലാമുണ്ട് എട്ടന്‍റെയോപ്പം…” അവള്‍ എന്നെ കെട്ടി പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…
അവളുടെ ആലിംഗനം എന്‍റെയുള്ളിലെ മോഹങ്ങളേ വീണ്ടുമുണര്‍ത്തുന്നതായി തോന്നി…അവളുടെ പതുപതുത്ത ദേഹത്തിലെ ഇളംചൂട് എന്‍റെ സിരകളില്‍ പുതുജീവന്‍ നല്‍ക്കുന്നതായി അനുഭവപെട്ടു…ദൈവമേ എന്നെ വീണ്ടും പരീക്ഷിക്കുകയാണോ…

“മതി മതി എങ്കില്‍ നമ്മുക്ക് ഇപ്പോള്‍ തന്നെ വീട്ടിലേക്കു തിരിക്കാം.രമ്യ ഞാന്‍ നിന്നെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ടു വിടാം…ഇപ്പോള്‍ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും തീര്‍ന്നല്ലോ രണ്ടാള്‍ക്കും…” ഏട്ടന്‍ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു

പിന്നീടാങ്ങോട്ടു ജീവിതം ഒരു വസന്ത കാലത്തെ പൂങ്കാവനം പോലെ മനോഹരമായി എനിക്ക് അനുഭവപെട്ടു…മനസ്സില്‍ കൊണ്ടു നടന്ന ആഗ്രഹാങ്ങളൊക്കെ പ്രതീക്ഷതിലും മികച്ച രീതിയില്‍ മുന്നോട്ടു പോയികൊണ്ടേയിരുന്നു…ഒരു വശത്ത് എന്‍റെ സ്വപ്ന പദ്ധതിയുടെ പണികളും മറു വശത്ത് രമ്യയുമായുള്ള വിവാഹത്തിന്‍റെ ഒരുക്കങ്ങളും…ആകെ കൂടി സ്വര്‍ഗ്ഗസമാനമായ അന്തരീക്ഷം…പക്ഷെ ഒരു ഭീതി,അത് എന്നെ ദിനതോറും വേട്ടയാടികൊണ്ടേയിരുന്നു…അന്ന് ആ മനുഷ്യന്‍ പറഞ്ഞ ആ വാചകങ്ങള്‍…അത് എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ സത്യമായി ഭവിക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി…മുമ്പ് മൂന്നു തവണ മരണത്തെ തേടി ഞാന്‍ പോയപ്പോള്‍ അത് എന്നില്‍ നിന്നും വഴുതി മാറി പോകുകയായിരുന്നു…പിന്നീട് അതു വീണ്ടും ജീവിക്കാനുള്ള പ്രത്യാശകള്‍ എനിക്ക് നല്‍കി…ജീവിതം ഒരു പൂങ്കാവനം പോലെ മനോഹരമായി മാറി…ജീവിതത്തെ പ്രണയിക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ പഠിച്ചു…ഇപ്പോള്‍ മരണമെന്നത് എന്‍റെ വന്യമായ ചിന്തകളില്‍ പോലുമില്ല…അല്ല ഞാന്‍ അത് ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല…എനിക്ക് ജീവിക്കണം…ഇനിയും ജീവിക്കണം…ഇന്ന് ഞാന്‍ മരണത്തെ ഭയക്കുന്നു…എന്ന് വെച്ചാല്‍, മരണം,അതു എന്‍റെ പിന്നില്‍ തന്നെ ഉണ്ടെന്നല്ലേ!!!മരണഭീതി എന്‍റെ മനോനില തെറ്റിക്കുന്നതായി തോന്നി…ഒടുവില്‍ ഞാന്‍ ഉറപ്പിച്ചു ആ മനുഷ്യനെ ഒരിക്കല്‍ കൂടി കാണുവാന്‍…ഇതില്‍ നിന്നും രക്ഷപെടുത്തുവാന്‍ ഒരു പക്ഷെ അദേഹത്തിനു സാധിച്ചാലോ…

“ഹ ഹ ഹ ഹ ഹ” എന്‍റെ ആശങ്കള്‍ കേട്ടതും ആ മനുഷ്യന്‍ പൊട്ടി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു…

“എടോ മഠയാ..ഞാന്‍ ആ പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമാനെന്നാണോ നിങ്ങള്‍ ധരിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നത്…അത് എന്‍റെ ഭാവനകള്‍ മാത്രമാണ്…കൌണ്‍സിലിങ്ങ് നടത്തുമ്പോള്‍ ഇത്തരം ഭാവനകള്‍ നമ്മള്‍ പയറ്റുന്നത് സ്വാഭാവികം മാത്രമാണ്…ആത്യന്തികമായി ആത്മഹത്യയില്‍ നിന്നും ആളുകളെ വഴിതിരച്ചു വിടുകയാണ് നമ്മുടെയൊക്കെ ലക്‌ഷ്യം…ഓരോരുത്തരെയും നമ്മള്‍ ഓരോ തരത്തിലാണ് സമീപിക്കുക…താങ്കളെ കണ്ടമാത്രയില്‍ തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു സാധാരണ ഗതിയിലുള്ള തന്ത്രങ്ങളിലൂടെ നിങ്ങളുടെ മനസ്സു മാറ്റാനാവില്ല എന്ന്…സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ താങ്കളുടെ കാര്യത്തില്‍ പരാജയപെട്ടു എന്നു പോലും കരുതിയിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍…അന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞതും താങ്കളുടെ ജീവിതത്തില്‍ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളും തികച്ചും യാതൃശ്ചികം മാത്രമാണ്…ഇപ്പോഴുള്ള നല്ല ജീവിതം ആവോളം ആസ്വദിക്കുക…ആവശ്യമില്ലാത്ത ആശങ്കകള്‍ മനസ്സിന്നു ഉപേക്ഷിക്കുക…താങ്കളുടെ കല്യാണത്തിന് ക്ഷണിക്കാനായിരിക്കണം അടുത്ത വരവ്…ഒരു നല്ല ജീവിതത്തിനായി എന്‍റെ പ്രാര്‍ത്ഥന എപ്പോഴും നിങ്ങളുടെ കൂടെയുണ്ട്…ങാ പിന്നെ ഊണു കഴിച്ചിട്ടേ ഇന്ന് ഞാന്‍ നിങ്ങളെ വിടുകയുള്ളൂ…”
അന്നത്തെ ഉച്ചയൂണ്‌ അവിടെ ആയിരുന്നു…കഴിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഒരുപാട് തമാശകള്‍ അദ്ദേഹം പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു…പക്ഷെ എല്ലാം ഒരു യന്ത്രത്തെ പോലെ കേട്ടു തലയാട്ടാനെ എനിക്ക് സാധിച്ചുള്ളൂ…ചിലപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ എല്ലാം യാത്രിശ്ചികമായി സംഭവിച്ചതായിരിക്കാം…പക്ഷെ ആ യതൃശ്ചികത ഇനിയും തുടര്‍ന്നാല്‍....

റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കിടയില്‍ ഭീതിധായകമായ പല ചിന്തകളും എന്‍റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നു പോയികൊണ്ടേയിരുന്നു.ദൂരെ നിന്നെവിടുന്നോ ഒരു തീവണ്ടിയുടെ ചൂളമടി ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ടായിരുന്നു ചിന്തയില്‍ നിന്നു ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നത്…റെയില്‍ പാളങ്ങള്‍ ഉച്ച സൂര്യന്‍റെ കിരണങ്ങള്‍ തട്ടി വേട്ടി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു…ആ ചൂളമടി പിന്നില്‍ നിന്നു അടുത്തടുത്തു വരുന്നതായി അനുഭവപെട്ടു…അത് തീവണ്ടിയുടെ ചൂളമടി ശബ്ദം തന്നെയായിരിക്കുമോ???അതോ എന്‍റെ ജീവിതം കവര്‍ന്നെടുക്കാന്‍ വേണ്ടി വരുന്ന മരണ മണിയോ!!!

ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വന്തം നാട് !!!

noreply@blogger.com (donadoniman) — Wed, 24 Oct 2012 08:24:00 +0000

ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വന്തം നാട്!!! ഇന്ന് ഈ പ്രയോഗം എപ്പോള്‍ എവിടെ കേട്ടാലും ഞാന്‍ അയാളെ ഓര്‍മ്മിക്കും.ജീവിതം എന്താണെന്നും അതിന്‍റെ ലക്‌ഷ്യം എന്തായിരിക്കണമെന്നും എന്നെ പഠിപ്പിച്ച ആ മനുഷ്യനെ.

നീണ്ട മൂന്നു പതിറ്റാണ്ട് കാലത്തെ പ്രവാസ ജീവിതത്തിനു ശേഷം വിശ്രമ ജീവിതം നയിക്കുവാന്‍ വേണ്ടി ഞാന്‍ നാട്ടിലെത്തിയ കാലം.ഈ കാലയളവ് കൊണ്ട് നാട്ടില്‍ എനിക്ക് സ്വന്തമായൊരു വീട് അല്ല ഒരു കൊച്ചു ബാഗ്ലാവ് തന്നെ,പിന്നെ വാഹനം പിന്നെ അത്യാവശ്യം മറ്റു ആഡംബരങ്ങളുമോക്കെ ഉണ്ടാക്കാന്‍ സാധിച്ചിരുന്നു.മക്കളൊക്കെ നല്ല നിലയിലായതിനാല്‍ അവരെ കുറിച്ചുള്ള വെവാലാതിയുമില്ല.നാട്ടില്‍ കാരണവര്‍മാരായി പണ്ട് മുതലേ കൈമാറിവന്ന സ്വത്തും കുറച്ചു ഉണ്ടായിരുന്നു.അങ്ങനെ തികച്ചും സമാധാനപരവും സംതൃപ്തവുമായ വിശ്രമജീവിതം തന്നെയായിരുന്നു എന്‍റെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നത്.അതിന്‍റെ ഒരു ചെറിയ അഹങ്കാരവും എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് കൂട്ടിക്കോളൂ.

ജീവിതം അങ്ങനെ സംതൃത്തമായി മുന്നോട്ടു നീങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ അയാളെ കണ്ടുമുട്ടിയത്‌.പറമ്പ് വൃത്തിയാക്കാന്‍ വന്ന ഒരു സാദാ തൊഴിലാളി മാത്രമായിരുന്നു അയാള്‍.എന്നാല്‍ അയാളുടെ വ്യക്തിത്വം,ജീവിതത്തോടുള്ള കാഴ്ചപാടുകള്‍,എല്ലാത്തിനുമുപരി നാടിനോടുള്ള ആത്മാര്‍ഥമായ സ്നേഹം…അത് എനിക്ക് ഞാന്‍ എന്തൊക്കെ നേടി കഴിഞ്ഞു എന്ന് കരുതിയോ അതെല്ലാം വെറും വ്യര്‍ഥമാണെന്നു മനസ്സിലാക്കി തന്നു.അയാളുടെ മുഖത്ത് എപ്പോഴും കാണാവുന്ന സൗമ്യമായ ആ പുഞ്ചിരി മരിക്കും വരെ എന്‍റെ ഓര്‍മയില്‍ തങ്ങി നില്‍ക്കും.അന്ന് അയാളുമായി നടത്തിയ സംഭാഷണങ്ങള്‍ ഇന്നും പകല്‍ വെളിച്ചം പോലെ എന്‍റെ ഓര്‍മയില്‍ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു…

“സാര്‍ കുറച്ചു കാലം പുറത്തായിരുന്നു അല്ലെ?”

“അതെ കുറച്ചു കാലമല്ല നീണ്ട മുപതിമൂന്നു വര്‍ഷകാലം !”

“ഹോ അത് ഒരു വലിയ കാലയളവാണെല്ലോ! സാറിനെ സമ്മതിക്കണം.ഇത്രയും വര്‍ഷമോക്കെ ആ മരുഭുമിയില്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടുക എന്നൊക്കെ പറയുന്നത്…എന്‍റെമ്മേ ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ എനിക്ക് അസ്വസ്ഥത തോന്നുന്നു…”

“ങാ ജീവിതത്തിന്‍റെ ആറ്റങ്ങള്‍ കൂട്ടി മുട്ടികണ്ടേ അവസ്ഥ വരുമ്പോള്‍ ഇത്തരം ത്യാഗങ്ങള്‍ നമ്മള്‍ സഹികേണ്ടി വരും…രണ്ടോ മൂന്നോ വര്‍ഷങ്ങള്‍ കൂടുമ്പോലുള്ള നാട്ടിലേക്കുള്ള വരവുകള്‍ പിന്നെ അവസാന കാലം ഇത് പോലെ സ്വസ്ഥമായി ആരെയും വലുതായി ആശ്രയിക്കാന്‍ ഇടവരുതെയുള്ള വിശ്രമ ജീവിതം…അത് മാത്രമായിരുന്നു ഇത്രയും കാലം എന്നെ ജീവിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ച ഘടകങ്ങള്‍…സത്യം പറയാമല്ലോ ഈ കാലയളവില്‍ ഞാനും എന്‍റെ ഭാര്യയും ഒരുമിച്ചു താമസിച്ചത് കൂട്ടി നോക്കിയാല്‍ കഷ്ടിച്ച് ഒരു രണ്ടു വര്‍ഷമേ വരു !!!”

“ഹോ കഷ്ടം തന്നെ.കൊലപാതകം ചെയ്തു ജീവപര്യന്തം തടവിനു വിധിക്കപെടുന്നത് ഇതിനെകാള്‍ എത്രയോ ഭേദമാണെല്ലോ !!!”

“ഉം അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചാല്‍ സത്യം തന്നെ.പക്ഷെ അത് കൊണ്ട് എന്‍റെ കുടുംബം മെച്ചപെട്ടു.എന്‍റെ മക്കള്‍ക്ക്‌ നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം നല്‍കാന്‍ സാധിച്ചു.അവരൊക്കെ ഇന്ന് നല്ല നിലയില്‍ ജീവിക്കുന്നു.എല്ലാത്തിനും പുറമേ ഇനിയുള്ള വിശ്രമ ജീവിതം ഈ ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വന്തം നാട്ടില്‍ ആരെയും വലുതായി ആശ്രയിക്കാതെ കഴിയാം.ഇത്രയും കാലത്തെ എന്‍റെ കഷ്ടപാടുകള്‍ ഇനിയുള്ള സുഖജീവിതം മായ്ച്ചു കളഞോളും”

“ഉം…പക്ഷെ സാര്‍ ഇപ്പോള്‍ അവാസാനം പറഞ്ഞില്ലേ ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വന്തം നാട് എന്ന്.അതിനോട് എനിക്ക് വിയോജിപ്പുണ്ട്.ദൈവത്തിനും ചെകുത്താനും അങ്ങനെ സ്വന്തമായി ഒരു നാടുണ്ടോ?വീടുണ്ടോ?എല്ലാ നാടും ദൈവത്തിന്‍റെതു തന്നെയല്ലേ???”

“ഹും അത് നിങ്ങള്‍ നാട്ടുക്കാര്‍ക്ക് നാടിന്‍റെ വില മനസ്സിലാവാത്തത് കൊണ്ടാണ്.അല്ലെങ്കിലും നാട്ടിലുള്ളവര്‍ക്ക് നാടിനോട് ഒരു പുച്ഛമാണ്.ഈ നാടിന്‍റെ മനോഹാരിതയും,കുളിര്‍മയും മനസ്സിലാക്കണമെങ്കില്‍ എന്നെ പോലെ പ്രവാസിയായി മണലാരണ്യത്തിലൊക്കെ കഷ്ടപെടണം…ആദ്യം നാടിനെ സ്നേഹിക്കാന്‍ പഠിക്കെടോ…”

“ശരി ശരി ശരി…ഞാന്‍ ഒന്നു ചോദിച്ചോട്ടെ…ഈ പറയുന്ന സാര്‍ നമ്മുടെ നാടിനെ ആത്മാര്‍ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ???”

“നിങ്ങള്‍ എന്താ എന്നെ തമാശയാക്കുകയാണോ?ഞാന്‍ എന്‍റെ നാടിനെ എന്‍റെ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്നു…”

“ആയികൊട്ടെ.സാറിനു എത്ര മക്കള്‍ ഉണ്ട്?അവര്‍ ഇപ്പോള്‍ എവിടെയാണ്???”

“എനിക്ക് രണ്ടു മക്കളാണ് ഉള്ളത്.രണ്ടു ആണ്മക്കള്‍.അവര്‍ രണ്ടു പേരും പുറത്തു ജോലി ചെയ്യുന്നു.ഒരാള്‍ അമേരിക്കയില്‍ വളരെ നല്ല നിലയില്‍ കുടുംബസമേതം ജീവിക്കുന്നു.രണ്ടാമത്തവന്‍ ഡല്‍ഹിയില്‍ ഒരു ഐ ടി കമ്പനിയില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നു…” തെല്ല് അഹങ്കാരത്തോടെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

“ഓ അപ്പോള്‍ അത് ശരി സാറിന്‍റെ മക്കളും സാറിനെ പോലെ ഒരു പ്രവാസ്സികളായി മാറി അല്ലെ?”

“തീര്‍ച്ചയായും.ഇന്നത്തെകാലത്ത് ഞങ്ങളെ പോലത്തെ ഇടത്തരകാര്‍ക്ക് നല്ല ജീവിത നിലവാരം ലഭിക്കണമെങ്കില്‍ പുറമേ തന്നെ പോകണം.”

“ശരിയായിരിക്കാം.പക്ഷെ അതാണ്‌ ഞാന്‍ നേരത്തെ പറഞ്ഞതു സാര്‍ നാടിനെ ആത്മാര്‍ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്നില്ല എന്ന്.സാര്‍ നാടിനെകാള്‍ സ്നേഹിക്കുന്നത് പണവും,പ്രതപവുമാണ്”

അയാളുടെ വാക്കുകള്‍ എന്നെ രോക്ഷകുലനാക്കി.എങ്കിലും ദേഷ്യം പുറത്തു കാട്ടാതെ ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു.

“നമ്മുക്ക് ഈ വിഷയം ഇവിടെവെച്ച് അവസാനിപ്പിക്കാം…ഇനി സംസാരിച്ചാല്‍ നമ്മള്‍ തമ്മില്‍ തെറ്റും.ഏതായാലും പറമ്പ് വൃത്തിയാക്കാന്‍ വന്നതല്ലേ അത് അങ്ങ് ചെയ്തു പോയിക്കോ…”

ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ അയാള്‍ പറമ്പിലേക്ക് പോയി.പിന്നെ അയാളെ കാണുന്നത് വൈകുന്നേരം കൂലി വാങ്ങാന്‍ വന്നപോഴായിരുന്നു.ആവശ്യമായ കൂലി എന്നി തിട്ടപെടുത്തി അയാള്‍ക്ക്‌ കൊടുക്കാനായി ഞാന്‍ കൈ വെച്ച് നീട്ടി.എന്നാല്‍ അയാള്‍ അത് വാങ്ങിയില്ല.

“സാര്‍ എനിക്കറിയാം നേരത്തെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് സാറിനെ പ്രകോപിച്ചു എന്ന്.എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അത്രയ്ക്ക് അങ്ങ് പറയേണ്ടായിരുന്നു എന്ന് പിന്നീട് ആലോചിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്ക് തോന്നി.” അയാള്‍ പറഞ്ഞു

“അതൊക്കെ ഞാന്‍ അപ്പോഴേ വിട്ടു…താന്‍ ഇത് വാങ്ങി പോവാന്‍ നോക്ക്” തെല്ല് ഗൌരവത്തോടെ ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു

“ഇല്ല സാറിന്‍റെ ദേഷ്യം കുറഞ്ഞിട്ടില്ല…അത് കുറഞ്ഞു ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ,സന്തോഷത്തോടെ തരുന്ന പ്രതിഫലമേ ഞാന്‍ സ്വികരിക്കുകയുള്ളൂ”

“ഹോ താന്‍ എന്നെ ശരിക്കും ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കരുത്.വേണമെങ്കില്‍ വാങ്ങി പൊയ്ക്കോ…” ഞാന്‍ പൊട്ടി തെറിച്ചു

മുഖത്ത് ഒരിക്കലും മായാത്ത നിറപുഞ്ചിരിയോടെ അയാള്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു

“സാര്‍ ദേഷ്യപെടേണ്ട.ഞാന്‍ അങ്ങയെ പ്രകൊപിക്കുന്നതല്ല.എന്‍റെ അച്ഛനുംഏതാണ്ട് സാറിന്‍റെ അതെ പ്രായമാണ്.ആ ബഹുമാനം തന്നെയാണ് എനിക്ക് സാറിനോടുമുള്ളത്”

ഞാന്‍ അയാളെ കൌതുകത്തോടെ നോക്കി.എന്‍റെ രോക്ഷം അപ്പോഴേക്കും കുറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു.അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു…

“എന്‍റെ അച്ഛന്‍ അന്നത്തെ കാലത്തെ പ്രീഡിഗ്രികാരന്‍ ആയിരുന്നു.അതിനു ശേഷം ഏതാനും ഗവണ്മെന്റ്‌ പരീക്ഷകള്‍ എഴുതി.പിന്നെ പിന്നെ അച്ഛന് തന്നെ അത് മടുത്തു.അച്ഛനെകാള്‍ വിദ്യാഭ്യാസം കുറഞ്ഞവരൊക്കെ പല പല സംവരണങ്ങള്‍ വഴി ജോലിയില്‍ കയറി പറ്റി.സമൂഹത്തില്‍ ഉയര്‍ന്ന കുലത്തില്‍ പെട്ട ആളായതിനാല്‍ അച്ഛനെ പോലുള്ളവര്‍ക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു ഉദ്യോഗം കിട്ടാനുള്ള സാധ്യതകള്‍ വളരെ കുറവായിരിന്നു.കുടുംബത്തിലും കഷ്ടപാടായിരുന്നു.ഒരു ജോലി അനിവാര്യമായ അവസ്ഥ വന്നപ്പോള്‍ പലരും അച്ഛനോടു നാട് വിട്ടു പുറത്തെവിടെയെങ്കിലും പോയി ജോലി നോക്കാന്‍ ഉപദേശിച്ചു.എന്നാല്‍ അച്ഛന് നാടുവിട്ടു പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാന്‍ പോലും സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല.അന്യനാട്ടില്‍ പോയി ലക്ഷപ്രഭു ആവുന്നതിനെകാല്‍ ഭേദം നാട്ടിലെ വെയിലും,കാറ്റും,മഴയും കൊണ്ട് ഇവിടെ തന്നെ എന്തെങ്കിലും കൂലി പണിയെടുത്തു ജീവിക്കാനായിരുന്നു അച്ഛന് താല്‍പര്യം.”

“അപ്പോള്‍ തന്‍റെ അച്ഛന്‍ ഇത്രയും വിദ്യാഭ്യാസം ഉണ്ടായിട്ടും വെറും കൂലി പണിക്കാരനായി മാറി എന്നാണോ പറയുന്നത്???” ഞാന്‍ ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു…

“തീര്‍ച്ചയായും…എന്‍റെ അച്ഛന് അതൊരു അഭിമാനമായിരുന്നു.സ്വന്തം നാട് ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ അച്ഛന്‍ ഒരിക്കലും തയ്യാറായിരുന്നില്ല.അച്ഛന്‍ ഞങ്ങളയോക്കെ വളര്‍ത്തിയിരുന്നതും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.നാടിനെ മറന്നുകൊണ്ടുള്ള ഒരു പഠിപ്പും,പണവും പ്രതാപവും വേണ്ട എന്ന നിലപാടില്‍ ഉറച്ചു നില്‍ക്കാനായിരുന്നു അച്ഛന് താല്‍പ്പര്യം.ചെറുപ്പം മുതലേ ഞങ്ങള്‍ മക്കള്‍ക്ക്‌ പഠിപ്പിനോടോന്നും വലിയ താല്‍പ്പര്യമില്ലായിരുന്നു.പാടത്തും,പറമ്പിലുമൊക്കെ കൂലി വേല ചെയ്യുന്ന അച്ഛന്‍റെ തൊഴിലിനോടു തന്നെയയിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ മക്കള്‍ക്കും താല്‍പര്യം.അച്ഛനും ഞങ്ങളെ പഠിക്കാനായി വല്ലാതെ നിര്‍ബന്ധിക്കുമായിരുന്നില്ല.പ്രാഥമീക വിദ്യാഭ്യാസം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയതിനു ശേഷം ഞങ്ങള്‍ക്ക് താല്‍പ്പര്യം ഏതിലാണോ അത് ചെയ്യുവാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം അച്ഛന്‍ നല്‍കിയിരുന്നു.പക്ഷെ നാടിനോടും,ഈ മണ്ണിനോടുമുള്ള കടപ്പാട് എന്നും ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്ന് അച്ഛന് ആഗ്രഹഹിച്ചിരുന്നു.ഇവിടത്തെ പുഴകളും,അരുവികളും,മലകളും,കാറ്റും,മഴയും വെയിലും എല്ലാം അച്ഛന് എന്തോ ഒരു ആവേശം,ഒരു കരുത്ത് നല്‍കുന്നതായി ഞങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.ഒരു പക്ഷെ ആ അച്ഛന്‍റെ മക്കള്‍ ആയത് കൊണ്ടാവണം,അത്തരം ചുറ്റുപാടുകളില്‍ വളര്‍ന്നത്‌ കൊണ്ടാവണം ഞങ്ങളും ഇത് പോലെ ഒക്കെ ആയിത്തീര്‍ന്നത്.നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇതൊക്കെ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ മണ്ടത്തരങ്ങളായും,ഭ്രാന്തായും ഒക്കെ തോന്നുമായിരിക്കാം.പക്ഷെ ഞങ്ങള്‍ ഈ മണ്ണിലുള്ള ഈ ജീവിതം ആസ്വദിക്കുകയാണ്.ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ആളുകള്‍ വലിയ മാളികകളില്‍ ഭാര്യയും ഭര്‍ത്താവും മാത്രമാണെങ്കില്‍ പോലും ഒന്നിച്ചു കഴിയാനാവാതെ ഏകാന്തമായി ജീവിക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാ മക്കളും ഞങ്ങളുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളും അച്ഛനും അമ്മയും നമ്മുടെ കുഞ്ഞു വീട്ടില്‍ സമാധാനത്തോടെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു.ബന്ധങ്ങള്‍ പണത്തിന്‍റെയും പ്രതാപത്തിന്‍റെയും നീരാളി പിടുത്തത്തില്‍ നിന്നും ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്നു.ഞാന്‍ ഇന്ന് അഭിമാനത്തോട് കൂടി പറയുന്നു എന്‍റെ അച്ഛന്‍ എനിക്ക് എന്‍റെ ഈ നാടിനെ പ്രണയിക്കാന്‍,അതില്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്ന് ജീവിക്കാന്‍ പഠിപ്പിച്ചു.ഞാന്‍ ഒന്ന് ചോദിച്ചോട്ടെ സാറിന്‍റെ മക്കള്‍ ഇത് പോലെ നാടിനെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ???ഇനി നാട്ടില്‍ എന്ത് സ്വത്തു ഉണ്ടെങ്കില്‍ പോലും വന്‍ നഗരങ്ങളില്‍ ജീവിക്കുന്ന സാറിന്‍റെ മക്കള്‍ ആ സൌകര്യങ്ങളൊക്കെ ഉപേക്ഷിച്ചു സാര്‍ പറയുന്ന ഈ ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വന്തം നാട്ടില്‍ ജീവിക്കാന്‍ തയ്യാറാകുമോ???”

അയാളുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ എന്നെ ശരിക്കും ചിന്തകുലനാക്കി.ശരിയാണ് എന്‍റെ മക്കള്‍ അവര്‍ ഇന്ന് ഈ നാട്ടുകരേയല്ല.നാട്ടില്‍ ജീവിക്കുക എന്ന് പറയുന്നത് അവരുടെ വന്യമായ ചിന്തകളില്‍ പോലും ഇന്ന് ഉണ്ടാവില്ല.അതിനു കാരണം..അതിനു കാരണം ഈ ഞാന്‍ തന്നെ…അവരെ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല.വല്ലപ്പോഴും മാത്രം നാട്ടില്‍ കാണാറുള്ള അവരുടെ അച്ഛന്‍ തന്നെ നാടിനെ കുറിച്ച് ഒരു മോശം കാഴച്ചപാട് ആണ് അവര്‍ക്ക് ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തത്.അവരെ സംബന്ധിച്ചേടുത്തോളം നാട് ഒരു അഗതി മന്ദിരം മാത്രമായിരിക്കണം.അല്ല അങ്ങനെ അല്ലെങ്കിലല്ലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ.ഞങ്ങളെ പോലത്തെ പ്രവാസികള്‍ നല്ല പ്രായം മുഴുവന്‍ മരുഭുമിയില്‍ ചിലവഴിച്ചു അവസാന കാലങ്ങളില്‍ വിശ്രമിക്കാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം നാട്ടില്‍ വരുന്നതിനെ വേറെ ഏതു വിധത്തിലാണ് വ്യാഖ്യാനിക്കാനാവുക.എന്നെ പോലെയുള്ളവര്‍ ഈ നാടിനെ വിശ്രമാകാലത്ത് കഴിച്ചുകൂട്ടേണ്ട വെറും ഒരു ശരണാലയമായി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.ഉള്ളില്‍ നാടിനോടുള്ള സ്നേഹം ഉണ്ടെന്നു കരുതിയിരിക്കുമ്പോള്‍ പോലും,ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വന്തം നാട് എന്ന് നാഴികയ്ക്ക് നാല്‍പ്പതു വട്ടം വിളിച്ചു കൂവുമ്പോഴും എന്നെ പോലത്തെ ആളുകള്‍ക്ക് പണത്തിനോടും,പ്രതാപതിനോടും മാത്രമായിരുന്നു താല്‍പ്പര്യം.ശരിക്കും നാടിനെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഇയാളുടെ പിതാവിനെ പോലെ ഇവിടെ തന്നെ ചെറുതാണെങ്കിലും സന്തോഷത്തോടെ എന്തെങ്കിലും തൊഴില്‍ ചെയ്തു ജീവിച്ചേനെ.

“ശരിയാണ് നിങ്ങള്‍ പറയുന്നത് ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു.നേരത്തെ നിങ്ങളോടു ദേഷ്യപെട്ടതിനു എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.ഒരു നാടിനെ ദൈവത്തിന്‍റെ നാടാക്കുന്നത് അവിടത്തെ കാലാവസ്ഥയോ,പ്രകൃതിയോ ഒന്നുമല്ല.അവിടെയുള്ള ജനങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് എന്ന് നിങ്ങള്‍ എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കി തന്നു.നിങ്ങളുടെ പിതാവിനെ ഞാന്‍ ആത്മാര്‍ഥമായി ആരാധിക്കുന്നു.അദ്ദേഹം ഒരു വലിയ മനുഷ്യനാണ്.അദ്ദേഹം ഈ നാടിന്‍റെയും,അതിന്‍റെ സംസകാരത്തിന്‍റെയും.മഹത്വം അടുത്ത തലമുറകളിലെക്കും പകര്‍ത്തുന്നതില്‍ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു.ഇങ്ങനെ ഒരു പിതാവിനെ കിട്ടിയ നിങ്ങള്‍ പുണ്യാത്മാക്കള്‍ തന്നെയാണ്.ഞങ്ങളെ പോലത്തെ പ്രവാസികളുടെ വിചാരം പുറമേ പോയി കഷ്ടപെടുകയും,കുറെ പണം സമ്പാദിച്ചു നാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് വരുന്നതും,നാടിന്‍റെ മഹത്വം എപ്പോഴും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു നടക്കുന്നതുമാണ് നാടിനോടുള്ള സ്നേഹം എന്നായിരുന്നു.പക്ഷെ അങ്ങനെയല്ല…ഒരു അമ്മയ്ക്ക് സ്വന്തം മക്കള്‍ എങ്ങനെയാണോ അത് പോലെ തന്നെയാണ് ഒരു നാടിനു സ്വന്തം പൌരന്മാരും.അതിനെ വേര്‍പിരിഞ്ഞു ജീവിക്കുന്നത് കടുപ്പമായിരിക്കും.ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഇതോക്കെ മനസ്സിലാക്കുന്നു…കുറെ വൈകിയാണെങ്കില്‍ പോലും…”

“ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് ശരിക്കും സന്തോഷമായി സാര്‍…അങ്ങ് വളരെ നല്ലൊരു മനുഷ്യാനാണ്.അല്ലെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെയൊന്നും ചിന്തികാനാവില്ല.ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനും ഒരു ആവേശമായി.നമ്മുക്ക് ഈ ഉണങ്ങി വരണ്ട ഈ പറമ്പ് ഒന്ന് പച്ച പിടിപ്പിക്കണം.നാളെ മുതല്‍ നമ്മള്‍ ശരിക്കും ഉത്സാഹിച്ചു ഇറങ്ങും…”

“ശരി അങ്ങനെ ആയിക്കോട്ടെ….നാളെ മുതല്‍ ഞാനും ഉണ്ട് നിങ്ങളുടെ കൂടെ.എനിക്കും ഈ മണ്ണില്‍ പണിയെടുക്കണം…”

“ഓ വളരെ വളരെ സന്തോഷം.ഇതില്‍ കൂടുതല്‍ ഇനിയിപ്പോള്‍ എന്താ വേണ്ടത്!!! അപ്പൊള്‍ നാളെ മുതല്‍ അതിരാവിലെ ഞാന്‍ ഇവിടെ എത്തും…”

“ഡാ ഇന്നത്തെ കൂലി വാങ്ങി പോടാ”

“ഓ അതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ അത് മറന്നു.ഇനിയിപ്പോള്‍ വാങ്ങാമല്ലോ…സാര്‍ ഫുള്‍ ഹാപ്പിയല്ലേ…”

“ഹ ഹ ഹ” ഞാന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു…അയാള്‍ നിറചിരിയോടെ പാടവരമ്പിലൂടെ ഓടുന്നത് അപ്പോഴും കാണാമായിരുന്നു…

അവശ കൃസ്ത്യാനി

noreply@blogger.com (donadoniman) — Tue, 07 Aug 2012 10:54:00 +0000

ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള വിശ്വാസമോ സ്‌നേഹമോ ഒന്നുമല്ല മറിച്ചു ചൊക്കന്‍പുലയന്‍ എന്ന വിളിയും സമൂഹത്തിലെ അവഗണനയും കടുത്തപ്പോഴാണ് ചൊക്കന്‍ മാര്‍ഗം കൂടി കൃസ്തിയാനി ആകാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്. തന്നെക്കാള്‍ പൈമിക്കും കുട്ടികള്‍ക്കുമാണ് മതം മാറാന്‍ താല്പര്യം പണ്ട് മുതലേ പൈമി പള്ളിയിലെ പുറം പണിക്കാരിയാണ് പൈമി ചോക്കനോട് പറയും ഈ കൃസ്ത്യാനികളില്‍ ജാതിയൊന്നും ഇല്ല എല്ലാവരും ഒരു പോലെയാ മാത്രമല്ല മഴ തുടങ്ങിയാല്‍ പെരമേയാനും, പുള്ളകള്‍ക്ക് പഠിക്കാന്‍ പുസ്തകോം ബാഗും എന്ന് വേണ്ട ഉപ്പുമാവ് ഉണ്ടാക്കുന്ന ചോളപൊടി വരെ പള്ളിയില്‍ നിന്നും കിട്ടും .നമ്മുടെ ജാതിയില്‍ എന്താ കിട്ടുക കുറെ ആട്ടും തുപ്പും അവഗണനയും പെലയന്‍ എന്ന വിളിയും മാത്രം .പൈമിയുടെ പ്രലോഭനവും മതം മാറിയാല്‍ കിട്ടുന്ന സമ്മാനങ്ങളും ഉള്ളിലെ അപകര്‍ഷതയും ചോക്കനെ വേഗം ആ തീരുമാനത്തില്‍ എത്തിച്ചു.

ഇടവകയിലെ ഓരോ ചലനങ്ങളിലും വിശ്വാസികളുടെ വിശ്വാസ ജീവിതവും കൃത്യമായി പിന്തുടരുന്ന അജപാലകന്‍ ആണ് ലോപസ് അച്ഛന്‍ .പൈമിയുമായി അച്ഛനെ കാണാന്‍ എത്തുമ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ പൊതുയോഗത്തില്‍ പങ്കെടുക്കുകയായിരുന്നു. ഞായറാഴ്ച കുര്‍ബാന കഴിഞ്ഞു കുട്ടികള്‍ വരിവരിയായി വേദ പാഠ ക്ലാസുകളിലെയ്ക്ക് പോകുന്നതും നോക്കി പോക്കനും പൈമിയും മനസിലോര്‍ത്തു നാളെ മുതല്‍ ഞങ്ങളുടെ കുട്ടികളും ഇവരില്‍ ഒരാളാവും വര്‍ണ വിവേചനത്തിന്റെ തുറിച്ചു നോട്ടങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത തമ്പ്രാനും അടിയാനും ഇല്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തേക്ക് മാളുവും ചോട്ടുവും പറിച്ചു നടപ്പെടും. ദൂരാചാരങ്ങള്‍ക്കും മനുഷ്യ കുലത്തിനും വേണ്ടി സ്വയം മരണം വരിച്ച ദൈവ സുതന്റെ വിശ്വാസത്തിലേയ്ക്ക് പറിച്ചു നടാന്‍ തയ്യാറായി ആണ് താനും കുടുംബവും എത്തിയിരിക്കുന്നത് .പൊതു യോഗം കഴിഞ്ഞു കമ്മറ്റി അംഗങ്ങള്‍ പുറത്തു വന്നു പിറകെ ലോപസ് അച്ഛനും .

‘എന്താ പൈമി കുടുംബ സമേതം വീട്ടില്‍ വല്ല വിശേഷവും ഉണ്ടോ ‘ നടവഴിയില്‍ വെച്ചേ ലോപസ് അച്ഛന്‍ ചോദ്യം എറിഞ്ഞു ‘ അത് അച്ഛനോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട് മേടയിലോട്ടു വരട്ടെ ‘ പിന്നാലെ നടക്കാന്‍ ആങ്ങ്യം കാട്ടി ലോപസച്ചന്‍ മുന്നില്‍ നടന്നു ‘ഇക്കുറി മഴ കുറെ കനത്തു അല്ലെ വീട് ചോരുന്നുണ്ടോ ‘ തങ്ങള്‍ സഹായം ചോദിയ്ക്കാന്‍ വന്നവരെന്നു അച്ഛന്‍ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു ഇതിനു മുന്‍പ് ഒരിക്കലും അച്ഛനോട് സഹായം ചോദിച്ചു വന്നിട്ടില്ലല്ലോ പിന്നെ എന്താണാവോ ഇങ്ങനെ തോന്നാന്‍ ഒരു പക്ഷെ മഴ തുടങ്ങിയിട്ട് അച്ഛനെ കാണാന്‍ വരുന്നവരില്‍ ഭൂരിഭാഗവും സഹായം ചോദിച്ചു വരുന്നവരാകും അതാവും. ‘അച്ചോ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കൃസ്തിയാനി ആയാല്‍ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട് ‘ ലോപസച്ചന്റെ മുഖം ഇലക്ക്‌ട്ട്രോണിക്ക് ട്യൂബ് ലൈറ്റ് പോലെ പ്രകാശമാനമായി ഒരു സംശയത്തോടെ എന്ന വണ്ണം ഞങളെ രണ്ടു പേരെയും പരസ്പരം മാറി മാറി നോക്കി .’ഇപ്പൊ എന്താ ഇങ്ങനെ തോന്നാന്‍ ‘ അത് അച്ചോ കര്‍ത്താവില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പണ്ടേ വിശ്വാസമാ ‘ ലോപസച്ചന്റെ മുഖത്തു നോക്കാതെ ഒരു കള്ളം അങ്ങ് തട്ടി വിട്ടു .കുടുംബം ഒന്നാകെ മാമോദീസ മുങ്ങി സത്യ വിശ്വാസത്തിന്റെ പൊന്‍ ശോഭയിലെയ്ക്ക് പ്രവേശിക്കാന്‍ ഒരു തിയതിയും നിശ്ചയിച്ചു വീടിലെയ്ക്ക് മടങ്ങും വഴി തട്ടാശേരി ചന്തയില്‍ നിന്നൊരു തിരുകുടുംബത്തിന്റെ വലിയ ഫോട്ടോ വാങ്ങി വീടിന്റെ പൂമുഖത്ത് തന്നെ തറച്ചു വെച്ചു.

വാര്‍ത്തക്ക് പൈമി വേണ്ട വിധം പ്രചാരം കൊടുത്തു നാട്ടില്‍ ആകെ പൊക്കന്റെ മതം മാറ്റം ചര്‍ച്ച വിഷയമായി അയലോക്കത്ത് നിന്നും അന്തോണി മാപ്പിളയും ആലീസും ചങ്ങാത്തത്തിന് വന്നപ്പോള്‍ ബാലനും ദേവകിയും കണ്ടാല്‍ മിണ്ടാതെ ആയി സ്വ സമുദായക്കരെല്ലാം ഞങ്ങള് മാറിയിട്ട് റിസള്‍ട്ട് നോക്കി മതം മാറാന്‍ കാത്തിരുന്നു പൊക്കന്‍ ഗീവര്‍ഗീസായും പൈമി എലിയാമ്മയായും മാളു മോളിയായും ചോട്ടു തോമസായും മാറി മാര്‍ഗം കൂടിയിരിക്കുന്നു .ഇനി ആ പഴയ വിളികളെ പേടിക്കേണ്ട അവഞ്ജയോടെ മാറ്റി നിര്‍ത്തുന്ന ആളുകളെ പേടിക്കേണ്ട തങ്ങളും മാമോദീസ മുങ്ങി സവര്‍ണ്ണന്‍ ആയിരിക്കുന്നു .

ഞായറാഴ്ചത്തെ കുര്‍ബാനയ്ക്ക് ശേഷം ലോപസ് അച്ഛന്‍ ഇടവക ജനങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ പുതിയ ഇടവകാംഗം ഗീവര്‍ഗീസ് ചോക്കനെയും കുടുംബത്തെയും ഇങ്ങനെ പരിചയപെടുത്തി . കര്‍ത്താവില്‍ പ്രിയരേ നമ്മുടെ ഇടവകയിലെയ്ക്ക് ഒരു ദളിത് ക്രിസ്ത്യാനി കൂടി വന്നു ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു ഹിന്ദു പുലയ സമുദായ അംഗം ആയിരുന്ന ഗീവര്‍ഗീസ് എന്ന പൊക്കാന് തന്റെ പൂര്‍വ സമുദായത്തില്‍ അനുഭവിച്ചു പോന്ന എല്ലാ ആനുകൂല്യങ്ങളും നിലനിര്‍ത്തി കൊണ്ട് ഒരു ദളിത് കൃസ്തിയാനി ആയി തന്നെ തുടരാവുന്നതാണ് .പോക്കനും പൈമിയും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി ദളിത് കൃസ്ത്യാനിയോ? കുര്‍ബാന കഴിഞ്ഞു പിരിയുമ്പോള്‍ പരിചയപെടാന്‍ എത്തുന്നവരെ കാത്തു നിന്ന പോക്കനും പിള്ളാര്‍ക്കും നേരെ ഓടിയടുത്ത കുട്ടിയെ തടഞ്ഞു കൊണ്ട് എണ്‍പത് കഴിഞ്ഞ കിളവി തള്ള വിലക്കി ‘ പോകരുത് അത് പെലയ ക്രിസ്ത്യാനികളാ.

Read more: http://boolokam.com/archives/57870

‘R.I.P’ അഥവാ ‘രാത്രി ഇറങ്ങി പോകരുത്’…!!!

noreply@blogger.com (donadoniman) — Fri, 22 Jun 2012 11:12:00 +0000

(1)

ചുറ്റും കൂടി നിന്നവരെ എല്ലാം ഒന്ന് ഓടിച്ചു കണ്ടു. ഇത്രയും കാലം ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ഭാര്യ, മക്കള്‍, കൊച്ചുമക്കള്‍, ബന്ധുക്കള്‍..ഇനി ഒരിക്കലും കാണാന്‍ കഴിയില്ലലോ എന്നുള്ള തോന്നല്‍ വല്ലാത്ത ഒരു വേദന ഉണ്ടാക്കി. കാഴ്ച്ച പതിയെ മങ്ങി വന്നു..മങ്ങി മങ്ങി ഇല്ലാതെയായി…എങ്ങും ഇരുട്ട് മാത്രം….ഞാന്‍ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ഈ ജന്മം അവസാനിച്ചു…പക്ഷെ അല്‍പ്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കണ്ണിലേക്കു പതിയെ വെളിച്ചം കടന്നു വന്നു, ചെവിയില്‍ ചുറ്റും നില്‍ക്കുന്നവരുടെ വിങ്ങി പൊട്ടലും സംസാരവും കടന്നു വന്നു തുടങ്ങി..എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്‌ എന്ന് ആദ്യം മനസിലായില്ല…പതിയെ പതിയെ കാഴ്ച വ്യക്തമായി തുടങ്ങി..അടുത്തുള്ളവരെ എല്ലാം കാണാം…സംസാരിക്കുന്നതു കേള്‍ക്കാം…സംസാരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു പറ്റുന്നുണ്ട് പക്ഷെ ആരും കേള്‍ക്കുന്നില്ല… മരണത്തിനു അപ്പുറത്തുള്ള ലോകത്താണ് ഞാന്‍ എന്ന് ഞാന്‍ മനസിലാക്കി…എനിക്ക് അവരെ കാണാം അവര്‍ സംസാരിക്കുന്നതു കേള്‍ക്കാം പക്ഷെ അവര്‍ക്ക് എന്നെ കാണാനോ ഞാന്‍ സംസാരിക്കുന്നതു കേള്‍ക്കാനോ കഴിയില്ല. ചുറ്റും കൂടി ഇരിന്നു കരയുന്നവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്നുണ്ട് പക്ഷെ ഞാന്‍ പറയുന്നത് അവര്‍ കേള്‍ക്കുന്നില്ല.

എന്നെ അവര്‍ വെള്ള തുണി വിരിച്ച ഒരു കട്ടിലിലേക്ക് മാറ്റി, തലക്കല്‍ മെഴുകുതിരികള്‍ കത്തിച്ചു, ചന്ദന തിരിയുടെ ഗന്ധം ദുസഹമായിരുന്നു, മരണവീടുകള്‍ കയറി ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഉള്ള ഈ മണം എനിക്ക് പണ്ടേ ഇഷ്ടമല്ല. കട്ടിലടുത്ത് വിരിച്ച പായയില്‍ ഇരുന്ന പേരകുട്ടി സങ്കീര്‍ത്തന പുസ്തകം വായിച്ചു തുടങ്ങി. കുഞ്ഞുനാളില്‍ എന്റെ മടിയില്‍ ഇരുത്തി സന്ധ്യ പ്രാര്‍ത്ഥനയും ”യഹോവ എന്റെ ഇടയനാകുന്നു..” എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ഇരുപത്തി മൂന്നാം സങ്കീര്‍ത്തനവും വിശ്വാസ പ്രമാണവും ഒക്കെ പറഞ്ഞു കൊടുത്ത് പഠിപ്പിച്ചത് ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു. സുഹൃത്തുകളും അയല്‍ക്കാരും ഓരോരുത്തരായി വന്നു തുടങ്ങി, വേദപുസ്തകം അടുത്തയാള്‍ക്കു കൈമാറി “യഹോവ എനിക്ക് ‘വിശാലത’ വരുത്തി..” എന്നതിന് പകരം “യഹോവ എനിക്ക് ‘വിശാലി’നെ വരുത്തി…” എന്ന് വായിച്ചതു കേട്ട് ഞാന്‍ ചിരിച്ചു…ചുറ്റും കൂടി നിന്നവരുടെ മുഖത്തും ചിരി പൊട്ടിയത് ഞാന്‍ കണ്ടു, പക്ഷെ മരണ വീടല്ലേ ചിരിക്കാന്‍ പറ്റുമോ? ചിരിക്കുന്നവര്‍ ചിരിക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി ഞാന്‍ കുറച്ചു നേരം കണ്ണടച്ചിരുന്നു…ഞാന്‍ കണ്ടാല്‍ എന്ത് കരുതും എന്ന് കരുതി ചിരിക്കാതെ ഇരിക്കണ്ട.

നേരം വെളുത്തു, കുളിക്കാന്‍ സമയമായി…തണുപ്പത് തണുത്ത വെള്ളം ദേഹത്ത് വീണപ്പോള്‍ കുളിര് തോന്നി.. ശവത്തിനെന്തു കുളിരെന്നു കരുതിയാകും തണുത്ത വെള്ളം എടുത്തത്..!! പുതിയ വസ്ത്രങ്ങള്‍ ഇടിയിപ്പിച്ചു ഇടുങ്ങിയ പെട്ടിയിലേക്ക് മാറ്റി..ഇനിയുള്ള ജീവിതം ഈ കുഞ്ഞുപെട്ടിക്കുള്ളിലാണ്‌!!!. പട്ടക്കാരുടെ നീണ്ട നിര, പ്രാര്‍ത്ഥന, വേദപുസ്തക വായന, പാട്ട്, കുന്തിരിക്കത്തിന്റെ വാസന…ഒത്തിരി ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുകളും… എല്ലാം കൂടി ഒരു ഉത്സവത്തിന്റെ പ്രതീതിയായിരുന്നു വീട്ടില്‍. പിന്നെ പതിയെ പള്ളിയിലേക്ക്..അവിടെ വച്ച് അന്ത്യ ചുംബനം…കണ്ണിരിന്റെ നനവോടെ ഓരോ ചുംബനവും നെറ്റിയില്‍ വീഴുമ്പോള്‍ എനിക്കും വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നി…അവസാനത്തെ ആളും കണ്ടു കഴിഞ്ഞു വെള്ള തുണികൊണ്ട് എന്റെ മുഖം മൂടി പക്ഷെ അപ്പോഴും എനിക്ക് എല്ലാരേം കാണാമായിരുന്നു. പിന്നെ കല്ലറയിലേക്ക് അവിടെവച്ചു പെട്ടിയുടെ മൂടി അടക്കപ്പെട്ടു കുഴിയില്‍ ഇറക്കി പെട്ടിയുടെ മുകളില്‍ ചരല്‍ വീഴുന്ന ശബ്ദം അരോചകമായിരുന്നു…കോണ്‍ഗ്രീറ്റ് സ്ലാപ് കൊണ്ട് കല്ലറ അടക്കപ്പെട്ടു…നെടുവീര്‍പ്പുകളും കരച്ചിലുകളും അകന്നു പോയി…അവസാന കാലൊച്ചയും അകന്നു പോയ്‌ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തനിച്ചയാല്ലോ എന്ന് ഓര്‍ത്തു ചെറിയ വിഷമം തോന്നി. എല്ലാ ആരവങ്ങളും അടങ്ങി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പതുക്കെ ഒന്ന് മയങ്ങി.. ഇന്നലെ രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ കഴിയാത്തത് കൊണ്ട് നല്ല ക്ഷീണമായിരുന്നു.

(2)

രാത്രി എപ്പോഴോ നല്ല മയക്കത്തില്‍ നിന്നും ആരോ വിളിക്കുന്നത്‌ കേട്ടാണ് ഉണര്‍ന്നത്. കല്ലറക്ക് ചുറ്റും കുറെ ആളുകള്‍. കൂട്ടത്തില്‍ ഒരാള്‍ : “നമസ്ക്കാരം പുതിയ ആളെ ഒന്ന് പരിചയപ്പെടാന്‍ വന്നതാ.”

ഞാന്‍ കണ്ണ് തിരുമി എല്ലാവരെയും നോക്കി, പടുകിളവന്മാര്‍ മുതല്‍ ചെറുപ്പക്കാര്‍ വരെ ഒരു നീണ്ട നിര. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു : “ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ പുറത്തേക്ക് വരാം..”

പുറത്തെത്തി നോക്കുമ്പോള്‍ സെമിത്തേരി നിറയെ ആളുകള്‍ മെഴുകുതിരി വെട്ടത്തില്‍ വട്ടം കൂടി ഇരിക്കുന്നവര്‍, ഒറ്റയ്ക്ക് മാറിയിരിക്കുന്നവര്‍, പാട്ടു പാടുന്നവര്‍, പത്രം വായിക്കുന്നവര്‍, ചുമ്മാ ദൂരേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്നവര്‍ അങ്ങനെ അനേകം ആളുകള്‍.. എനിക്ക് വലിയ അത്ഭുതമായി തോന്നി..മരണത്തിനപ്പുറം ഇങ്ങനെയും ഒരു ജീവിതമോ..!!

ആരും എന്നോട് പേരും സ്ഥലവും ബന്ധുക്കളെയും സ്വന്തക്കാരെയും കുറിച്ചൊന്നും ചോദിച്ചില്ല. അത് ഈ ലോകത്തിലെ ശൈലി ആയിരിക്കില്ല. സ്ഥാനങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത ലോകം, പേരുകളില്ലാത്ത ലോകം, ബന്ധങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത ലോകം, വേദന അറിയാത്ത ലോകം, സമത്വ സുന്ദര ലോകം… ഇതെല്ലം നോക്കി അത്ഭുതപ്പെട്ടു നിന്ന എന്നോട് കൂട്ടത്തില്‍ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ചോദിച്ചു:”ചീട്ടു കളിയ്ക്കാന്‍ അറിയാമോ?”

അറിയമോന്നോ നല്ല ചോദ്യം…സ്കൂളില്‍ പഠിപ്പിക്കുമ്പോ തുടങ്ങിയ പരിപാടിയല്ലേ. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു “അറിയാം…”

ചെറുപ്പക്കാരന്‍: “നല്ല കാര്യം…” എന്നിട്ട് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു ” കളിയ്ക്കാന്‍ കൂടുന്നോ?”

എനിക്ക് വല്ലാത്ത ആവേശം തോന്നി, പണ്ട് നേരം വെളുക്കും വരെ ചീട്ടു കളിച്ചിരുന്നത് ഓര്‍ത്ത് പോയി “പിന്നെന്ത, തീര്‍ച്ചയായും…”

ചെറുപ്പക്കാരന്‍: “എന്നാ തലക്കുംഭാഗത്ത് നിന്നു മൂന്നാല് മെഴുകുതിരി എടുത്തു കൊണ്ട് പോരെ…”

എനിക്ക് സംശയമായി ഞാന്‍ ചോദിച്ചു:” മെഴുകുതിരിയോ?”

ചെറുപ്പക്കാരന്‍:” അതെ മെഴുകുതിരി…എന്നിട്ട് സ്വരം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു “ഞങ്ങള്‍ ഇവിടെ കാശിനു പകരം മെഴുകുതിരി വച്ച കളിക്കുന്നെ…”

എനിക്ക് ചിരി വന്നു.. ഇങ്ങനെയും കളിക്കാമല്ലേ…പഠന കാലത്ത് പത്ത് പൈസ ടോക്കണ്‍ ഉണ്ടാക്കി കീച്ച് കളിച്ചത് ഓര്‍ത്തുപോയി…ചെറുപ്പത്തിന്റെ ആവേശത്തില്‍ നടന്ന ഒരു അടിയാണ് അന്ന് നല്ലരീതിക്ക് പോയ്കൊണ്ടിരുന്ന ആ കളി അവസാനിപ്പിച്ചത്. എന്തായാലും കുറച്ചു മെഴുകു തിരിയും എടുത്തു ഞാന്‍ ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ പുറകെ പോയി.

(3)

വറീത് ചേട്ടന്റെ കല്ലറക്കടുതേക്കാണ് ഞങ്ങള്‍ എത്തിയത്. ഈ ശവപറമ്പിലെ ആദ്യത്തെ കല്ലറയാണിത്‌, വറീത് ചേട്ടന്റെ മരണം വരെ ആളുകളെ വെറുതെ കുഴി കുഴിച്ചു മൂടുക ആയിരുന്നു പതിവ്. തലക്കല്‍ ഒരു കല്ലും വയ്ക്കും. ആ കല്ലില്‍ എഴുത്ത് കുത്തുകള്‍ ഒന്നും കാണില്ല, വെറുതെ ഒരു കല്ല്‌..ഒരു രണ്ടു തലമുറ വരെയുള്ളവര്‍ കൃത്യമായി കുഴിമാടം തിരിച്ചറിയും എന്നാല്‍ മൂന്നാം തലമുറ മുതല്‍ അതിനു വലിയ പാടാണ്. മൂന്നാം തലമുറയിലെ കുട്ടിയോട് തലക്കല്‍ കൊണ്ട് പോയി തിരികത്തിക്കാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ കുഴിയില്‍ കിടക്കുന്നയാള്‍ ഭാഗ്യം ചെയ്തവന്‍ ആണെങ്കില്‍ തലക്കല്‍ തന്നെ കത്തിക്കും ഇല്ലെങ്കില്‍ തോട്ടപുറത്തെ ചെട്ടനായിരിക്കും ആ തിരി കിട്ടുക…!! വറീത് ചേട്ടന്റെ മക്കള്‍ എല്ലാം വലിയ നിലയില്‍ ആയിരുന്നു അതുകൊണ്ട് അവര്‍ അപ്പന് ഒരു കല്ലറ പണിതു. പിന്നീടു പള്ളി അതൊരു നല്ല കച്ചവടമാക്കി, സ്ഥലത്തിനു വിലയിട്ടു ഓരോ കുടുംബത്തിനും വീതിച്ചു കൊടുത്തു, പുതിയ കല്ലറകള്‍ പണിതു ലേലത്തില്‍ വിറ്റു അങ്ങനെ ഇപ്പൊ ശവക്കോട്ട നിറയെ കല്ലറകളാണ്.

കല്ലറക്ക് മുകളില്‍ മൂന്നാല് പേര്‍ വട്ടത്തില്‍ ഇരിക്കുന്നു അവിടെ കളി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോള്‍ കൂട്ടത്തില്‍ അല്‍പ്പം പ്രായമായ ഒരാള്‍ തല ഉയര്‍ത്തി നോക്കി എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു ” എഴുന്നേറ്റോ.. ക്ഷീണം കാണും ഉറങ്ങി കോട്ടെ എന്ന് ആദ്യം വിചാരിച്ചു പിന്നെ ഓര്‍ത്തു ഇപ്പൊ എഴുന്നേറ്റില്ലെങ്കില്‍ നാളെ ചിലപ്പോ ഉറക്കം കിട്ടില്ല.. നമ്മുടെ ‘ബയോളോജിക്കള്‍ ക്ലോക്ക്’ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യണ്ടേ…” മരിച്ചവര്‍ക്കെന്തു ബയോളോജി എന്നോര്‍ത്ത് എനിക്ക് ചിരി വന്നു, പുള്ളി തുടര്‍ന്ന്‍ പറഞ്ഞു..”ഇപ്പൊ കിടന്നു ഉറങ്ങിയാല്‍ നാളെ പകല്‍ ഉറങ്ങില്ല, ജീവിചിരിക്കുന്നവന്റെ പകലുകളാണ് നമ്മുടെ രാത്രികള്‍…” ഇപ്പൊ കാര്യം പിടികിട്ടി.

ചീട്ടു കളി ഗുരുക്കന്മാരെ എല്ലാം മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ച് അടുത്ത കളിക്ക് ഞാനും കൂടി, പകുതി മെഴുകുതിരിയാണ് കാശ്.. പണ്ട് ഒരു മെഴുകുതിരി വച്ചാണ് കളിച്ചിരുന്നത് എന്ന് കൂട്ടത്തില്‍ ആരോ പറഞ്ഞു..പിന്നെ പിന്നെ എല്ലാ തലക്കലും മെഴുകുതിരിയുടെ വരവ് കുറഞ്ഞപ്പോ അത് പകുതിയാക്കി. കളിക്കാതെ മാറി യിരിക്കുന്ന ആളെ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു, കളി അറിയാത്തത് കൊണ്ടാകും എന്ന് കരുതി… സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുമ്പോ കളി അറിയാത്തവനെ എല്ലാം കളി പഠിപ്പിച്ചത് ഓര്‍ത്തു പോയി… അന്ന് ‘ഇരുപത്തിയെട്ടു’ കളി ആയിരുന്നു..പിന്നെ ആളു കൂടിയപ്പോ ‘നല്പ്പതായി’ പിന്നെയും ആളു കൂടിയപ്പോ രണ്ടു ഗ്രൂപായി പിന്നെ നാലു ഗ്രൂപ്പായി അങ്ങനെ അങ്ങനെ വളര്‍ന്നു പന്തലിച്ചു…..

പുതിയ ലോകത്തെ ആളുകളുടെ ഉടായിപ്പുകള്‍ എല്ലാം വശം ഉള്ളത് കൊണ്ട് ആദ്യകളി ഞാന്‍ തന്നെ ജയിച്ചു. അടുത്ത റൌണ്ട് ചീട്ടു വിളമ്പുന്നതിനിടയില്‍ കളിക്കാതെ മാറിയിരിക്കുന്ന ആളോട് കളിയറിയില്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചു…അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു “കളി ഒക്കെ അറിയാം പക്ഷെ വച്ച് കളിയ്ക്കാന്‍ മെഴുകുതിരിയില്ല..”

“അതെന്തു പറ്റി…?” അറിയണമെന്ന് തോന്നി..

“മക്കളൊക്കെ അവിടെയും ഇവിടെയും ഒക്കെയ…അവര്‍ വര്‍ഷത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ വന്നാലായി”

“ഓ..ശെരി..തല്ക്കാലം കളിയ്ക്കാന്‍ ഞാന്‍ തരാം…” ഒരു തിരി എടുത്തു നീട്ടികൊണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു..

“വേണ്ട മോനെ… അത്രയ്ക്ക് ആഗ്രഹം ഒന്നും ഇല്ല…ഞാന്‍ ഇവിടിരുന്നു കളി കണ്ടോളാം..” തുടര്‍ന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു..”ആദ്യമൊക്കെ അവര് നമ്മുടെ അടുത്ത് വന്നു കരയുമ്പോ നമുക്ക് വിഷമം തോന്നും…പക്ഷെ അധിക കാലത്തേക്ക് അങ്ങനെ വിഷമിക്കേണ്ടി വരില്ല…എല്ലാമായി പൊരുത്തപ്പെടാന്‍ മനുഷ്യന് അപാരകഴിവാണ്…മറക്കാനും…!!!”

ആ വൃദ്ധന്റെ കണ്ണൊന്നു നിറഞ്ഞുവോ..ഒരു ചെറിയ സംശയം…

ആറുമണിക്ക് പള്ളി മണിയടിച്ചു. കളിച്ചു നേടിയ മെഴുകുതിരികളുമായി എല്ലാവരും അവരവരുടെ കുഴികളിലേക്ക്…അന്നത്തെ കളി ഞാന്‍ തന്നെ നേടി.. കിട്ടിയ മെഴുകു തിരിയെല്ലാം കല്ലറയുടെ തലക്കല്‍ കൂട്ടിയിട്ടു ഞാന്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു… ഒരാഴ്ച കൊണ്ട് എല്ലാവരുടെയും കയ്യിലെ മെഴുകുതിരി തീര്‍ന്നു..അതെല്ലാം എന്റെ കല്ലറക്ക് മുന്നില്‍ കൂടി കിടന്നു… അടുത്ത ഞായറാഴ്ച കുര്‍ബാന കഴിഞ്ഞു കല്ലറക്കല്‍ എത്തിയ പേരകുട്ടി അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു ” അപ്പച്ചനെന്ന രാത്രി ഇറങ്ങി നടന്നു എല്ലാരുടെം മെഴുകുതിരി എടുത്തോണ്ട് പോരുവാണോ…R.I.P എന്ന് വച്ചാല്‍ രാത്രി ഇറങ്ങി പോകരുത് എന്നാന്നു അപ്പച്ചന് അറിയാന്‍ മേലായോ…!!!!” അത് കേട്ട് കൂടി നിന്നവര്‍ ചിരിച്ചു… ഞാനും ഒപ്പം ചിരിച്ചു..

മലയാളി പുരുഷന്മാര്‍ക്ക് സുന്ദരന്മാരോട് അസൂയയോ?

noreply@blogger.com (donadoniman) — Mon, 11 Jun 2012 03:10:00 +0000

                       ‘കഷണ്ടി കയറിയ ഫഹദ് ഫാസിലിനെയും കറുത്ത് കുള്ളനായ ആസിഫ് അലിയേയും ‘ചുള്ളന്‍’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന മലയാളികള്‍ ശരിക്കും സുന്ദരനായ പ്രിഥ്വിരാജിനെ ‘കൊരങ്ങന്‍’ എന്ന് വിളിക്കുന്നതിന്റെ പിന്നിലുള്ള വികാരം മനസ്സിലാവുന്നില്ല. പ്രിഥ്വിരാജിന്റെ വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലുമുള്ള ‘അല്‍പ്പത്തരം’ അയാളുടെ സൗന്ദര്യത്തിലും കൂട്ടികുഴക്കാനാണ് 90% പേരും ശ്രമിക്കുന്നത്. ഇതിനെ വിമര്‍ശനം എന്നതിലുപരിയായി ‘കുശുമ്പ്’ എന്നെ പറയാനാകു. പിന്നെ മുകളില്‍ പറഞ്ഞ രണ്ടു പേരെയും ഒരു തരത്തിലും പ്രിഥ്വിരാജിനെകാള്‍ മെച്ചപെട്ട അഭിനേതാക്കളായി തോന്നിയിട്ടില്ല. ആസിഫ് അലിയുടെ പ്രകടനം കാണുമ്പോള്‍ വലിച്ചെടുത്തു കുപ്പതൊട്ടിയില്‍ തള്ളാനും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.’

             സൗന്ദര്യത്തെ കുറിച്ച് ഇത്രയ്ക്കും ആഗാധവും വിസ്തൃതവുമായ കാഴ്ച്ചപാടുള്ള മറ്റൊരു ജന വിഭാഗം ഈ ലോകത്തു തന്നെ വിരളമായിരിക്കാം. അത്രയേറെ പ്രാധാന്യം നമ്മുടെ സംസ്‌കാരം സൗന്ദര്യത്തിനു നല്‍കിയിരിക്കുന്നു. ലോക സാഹിത്യം പ്രണയത്തെ കുറിച്ചാണ് കൂടുതല്‍ വര്‍ണ്ണിച്ചതെങ്കില്‍ ഇവിടെ നമ്മുടെ മലയാള സാഹിത്യം പ്രണയത്തെകാള്‍ പ്രാധാന്യം സൗന്ദര്യത്തിനു നല്‍കിയിരിക്കുന്നത് കാണാം. പ്രത്യേകിച്ചും സ്ത്രി സൗന്ദര്യത്തെ. നമ്മുടെ കവികളും കഥാകൃത്തുകളും അവരുടെ കൃതികളില്‍ സ്ത്രിയുടെ വദനവും, മാറിടങ്ങളെയും, നിതംബങ്ങളെയും വളരെ ഭംഗിയായി വര്‍ണ്ണിച്ചിരിക്കുന്നു. മറ്റൊരു തരത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ നമ്മുടെ രചനകളില്‍ ബഹുഭുരിപക്ഷവും സ്ത്രി സൗന്ദര്യാധിഷ്ടിതമായ പ്രണയത്തെ ആണ് പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചത്.അപൂര്‍വമായി മാത്രമേ ഒരു ദീനാമ നമ്മുടെ രചനകളില്‍ വിരിഞ്ഞിട്ടുല്ലു.

            എന്നാല്‍ സ്ത്രി സൗന്ദര്യത്തെ ഇത്രയേറെ വര്‍ണ്ണിച്ച നമ്മുടെ കൃതികള്‍ അതെ മനോഭാവം പുരുഷ സൗന്ദര്യത്തെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ കാണിചിരുന്നോ എന്നത് പരിശോധികേണ്ട വസ്തുതയാണ്. അഥവാ വര്‍ണ്ണിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെ വല്ല പുരണ കഥാപാത്രങ്ങളെയോ, ചരിത്ര കഥാപാത്രങ്ങളെയോ ഒക്കെ മാത്രമാണ്. രമണനും, മദനനും ഒരിക്കലും സുന്ദരന്മാരല്ല. ഇതിനു പല കാരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകാം. അതില്‍ ഒന്ന് മറ്റു പ്രദേശങ്ങള്‍ക്ക് വിഭിന്നമായി സ്ത്രികള്‍ പുരുഷനെക്കാള്‍ സൗന്ദര്യമുള്ള നാടാണ് കേരളം എന്നാണു പറയപെടുന്നത്. ഒരു പരിധി വരെ അത് ശരിയാണ് എന്ന് തന്നെയാണ് എന്റെയും പക്ഷം. അത് കൊണ്ടാവാം വിരൂപനായ മദനന്റെ പ്രണയം അവതരിപ്പിക്കാന്‍ കുമാരനാശാന് സാധിച്ചത്. പക്ഷെ ഒരു വിരൂപയായ സ്ത്രിയെ കാമുകി ആയി നമ്മുടെ കൃതികളില്‍ എത്ര കണ്ടു കാണാന്‍ സാധിക്കും? സൗന്ദര്യമില്ലത്ത കാമുകന്മാരെ അവതരിപ്പിച്ച നമ്മുടെ കവികളും, കഥാകൃത്തുകളും ആ തന്റെടം തങ്ങളുടെ കാമുകി കഥാപാത്രങ്ങളില്‍ കാണിച്ചിട്ടില്ല. ദീനാമയെ പോലത്തെ ഒരു നായികയെ നമ്മുക്ക് അപ്പൂര്‍വ്വമായെ കാണുവാന്‍ സാധിക്കുന്നുള്ളൂ.

            ഇതിനു കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല.ബഹുഭുരിപക്ഷം മലയാളി പുരുഷന്മാരും സ്ത്രിയെ വെറും മാംസമായി മാത്രമാണ് കാണുന്നത്. മിക്ക പുരുഷന്മാരും അമ്മയും, പെങ്ങളുമോഴിച്ചുള്ള എല്ലാ സ്ത്രികളെയും ഒന്നുക്കില്‍ കാമുകി, അല്ലെങ്കില്‍ ഭാര്യ അല്ലെങ്കില്‍ വേശ്യ എന്നാ വിധത്തില്‍ മാത്രമാണ് കാണുന്നത്. അങ്ങനെയുള്ള സമൂഹത്തില്‍ ദീനാമയോടു പ്രണയം തോന്നുന്ന ഒരു പുരുഷനെ അവതരിപ്പിക്കാന്‍ സാധിക്കില്ല. അവര്‍ അത് അംഗികരിക്കില്ല. അതെ സമയം ഇവിടത്തെ സ്ത്രികള്‍ പുരുഷന്റെ സൗന്ദര്യത്തെകാള്‍ ഉപരി അവന്റെ മനസ്സിനെ പ്രണയിക്കുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ മദനന്റെ പ്രണയമ ഇവിടെ അംഗിക്കപെടും. കാരണം ഇവിടത്തെ സ്ത്രികളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോള്‍ പുരുഷന്മാര്‍ വിരൂപരാണ്. പുരാണങ്ങളിലും, ചരിത്രങ്ങളിലും കാണാറുള്ള പുരുഷ സൗന്ദര്യം നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ വിരളമായേ കാണാന്‍ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. എന്നിട്ടും സുന്ദരികളായ മലയാളി സ്ത്രികള്‍ ഇവിടത്തെ പുരുഷന്മാരെ പ്രണയിക്കുന്നു.പക്ഷെ നമ്മുടെ പുരുഷന്‍മാര്‍ തിരിച്ചു നല്‍കുന്നത് നന്ദികെട് മാത്രമാണ്.
ഇതിന്റെയൊക്കെ ബാക്കി പത്രമാണ് നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ അടുത്തകാലത്തായി ഉയര്‍ന്നു വരുന്ന സദാചാര ആക്രമണങ്ങള്‍. ആഗോലവല്‍കരണത്തിന്റെ ഭാഗമായി നമ്മുടെ നാട്ടിലും വന്നു ചേര്‍ന്നിട്ടുള്ള സാംസ്‌കാരിക മാറ്റങ്ങള്‍ യാഥാസ്ഥിതികരായ ഒരു വിഭാഗം ജനങ്ങള്‍ക്ക് ദഹിക്കുന്നില്ല. ഇന്ന് നമ്മുടെ സ്ത്രികള്‍ കുറച്ചുകൂടി സ്വതന്ത്രരാണ്.ഇവിടത്തെ ശക്തമായ വിദ്യാഭ്യാസ നിലവാരം ആ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ആസ്വദിക്കാന്‍ അവളെ പ്രപ്തയാക്കുന്നു.കാലോചിതമായ ഈ മാറ്റങ്ങളെ അംഗികരിക്കാന്‍ ഇവിടത്തെ പുരുഷ സമൂഹം തയ്യാറായില്ലെങ്കില്‍ നാളെ ഒരു കാലത്ത് മലയാളി സ്ത്രികള്‍ ഇവിടെയുള്ള പുരുഷന്മാരെ തമസ്‌കരിച്ചു കളഞ്ഞാലും അതില്‍ അതിശയികാനാവില്ല.

ആപേക്ഷികതാ സിദ്ധാന്തം ഭാരതിയ പുരാണത്തിലും,ബൈബിളിലും...

noreply@blogger.com (donadoniman) — Sun, 03 Jun 2012 07:32:00 +0000

                 ഈ ലേഖനം വായിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് എല്ലാവരോടും കൂടി ഒരു കാര്യം ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു...ശാസ്ത്രം മാത്രമാണ് പരമമായ സത്യങ്ങള്‍ പുറത്തു കൊണ്ട് വരുന്നത് എന്ന മിഥ്യ ധാരണ ഉള്ള മൂഡന്മാര്‍ ഇത് വായിക്കണമെന്നില്ല.കാരണം ഇത് വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കാനുള്ള വലിപ്പം നിങ്ങളുടെ ബുദ്ധിക്കില്ല.അതിനാല്‍ നിങ്ങള്‍ ഇതിനെതിരെ പ്രതികരിക്കും.ആ പ്രതികരണങ്ങള്‍ ശുദ്ധ വിഡ്ഢിതാരങ്ങളായി മാത്രമേ നമ്മുക്ക് കാണാനാവു.അത് കൊണ്ട് തന്നെ നിങ്ങളുടെ വിഡ്ഢി അഭിപ്രായങ്ങള്‍ക്ക് മറുപടി നല്‍കി വിലപെട്ട സമയം കളയാന്‍ നമ്മുക്കാവില്ല.വേറൊന്നുമല്ല മത ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ പറയുന്ന നിങ്ങള്‍ അന്ധവിശ്വാസം എന്നും,ഫാന്റസി എന്നും പറഞ്ഞു തള്ളുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ഗഹനമായി ചിന്തിക്കുന്ന ആളുകള്‍ക്ക് മാത്രമേ അതിന്‍റെ ലക്ഷ്യവും,അര്‍ത്ഥവും മനസ്സിലാക്കാനാവു.ആ ചിന്തകള്‍ സ്വയം ഉരുതിരിഞ്ഞു വരികയും വേണം.ഇത്രയും വിശദീകരണം തരേണ്ട ആവശ്യമില്ല.ആപേക്ഷികതാ സിദ്ധാന്തം ആധുനിക ലോകത്തിനു സമ്മാനിച്ച മഹാനായ ആല്‍ബെര്‍ട്ട് ഐന്‍സ്റ്റീന്‍ എന്നാ മനുഷ്യന്‍(ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍ എന്ന് വിളിച്ചു അദ്ധേഹത്തെ ചെറുതാക്കുന്നില്ല) മതത്തെയും ശാസ്ത്രത്തെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകള്‍ ഇവിടെ കൊടുക്കുന്നു...

               'മതമില്ലാത്ത ശാസ്ത്രം മുടന്തനും,ശാസ്ത്രം ഇല്ലാത്ത മതം അന്ധനുമാണ്...'

                  ലോക പ്രശസ്തമായ ആപേക്ഷിക സിദ്ധാന്തം ആദ്യമായി ചിന്തിച്ചത് ആല്‍ബെര്‍ട്ട് ഐന്‍സ്റ്റീന്‍ ആണെന്ന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞാല്‍ അതില്‍ നിന്ന് ഒരു കാര്യം മാത്രമേ മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധിക്കുക ഉള്ളു.മറ്റൊന്നുമല്ല അയാള്‍ക്ക്‌ ശാസ്ത്രമല്ലാതെ ലോകത്തിലെ ബാക്കി ഒന്നിനെ കുറിച്ചും ഒരു അറിവും ഇല്ല എന്ന്.എന്തെന്നാല്‍ ആല്‍ബെര്‍ട്ട് ഐന്‍സ്റ്റീന്‍ അവതരിപ്പിച്ച ആപേക്ഷികതാ സിദ്ധാന്തം എന്നാ സങ്കല്പം നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്ക് മുമ്പ് തന്നെ ഭാരതീയ പുരാണത്തിലും,ബൈബിളിലും പ്രതിപാതിച്ചിട്ടുണ്ട്.പക്ഷെ അതൊക്കെ വെറും കഥകളായി മാത്രമേ ആളുകള്‍ കണ്ടിരുന്നുള്ളൂ.സത്യത്തില്‍ വലിയ സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ വളരെ സാധാരനകാരില്‍ പോലും എത്തിക്കുക എന്നാ ശ്രമകരമായ കാര്യമാണ് അന്നത്തെ മഹാന്മാരായ ചിന്തകന്മാര്‍ ഇത്തരം കഥകളിലൂടെ നേടിയെടുത്തത് എന്നത് അഭിനന്ദനം അര്‍ഹിക്കുന്നു.അതെ സമയം ആല്‍ബെര്‍ട്ട് ഐന്‍സ്റ്റീന്‍ രൂപം നല്‍കിയ ആപേക്ഷികതാ സിദ്ധാന്തം പഠിച്ച ആളുകള്‍ക്ക് പോലും അത് എത്ര കണ്ടു മനസ്സിലായി എന്നത് ചിന്തികേണ്ട വസ്തുതയാണ്...

   ആപേക്ഷികതാ സിദ്ധാന്തം ഭാരതിയ പുരാണത്തില്‍
                  ഭാരതിയ പുരാണങ്ങളില്‍ ആപേക്ഷികതാ സിദ്ധാന്തം ഏറ്റവും ശക്തമായി പ്രതിപാതിക്കുന്നത് മുജുകുന്ധന്‍ എന്ന ഒരു ചക്രവര്‍ത്തിയുടെ കഥയിലാണ്.ആ കഥ ഇവിടെ വിശദീകരിക്കുന്നു.

                  കൃഷ്ണന്‍റെ കാലഘട്ടത്തില്‍ അതായത് കണക്ക് പ്രകാരം അയ്യായിരം വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് മഗധ ഭരിച്ച ചക്രവര്‍ത്തി ആയിരുന്നു ജരാസന്ധന്‍.ജരാസന്ധന്‍റെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രുവായിരുന്നു ദ്വാരകാധിപനായ കൃഷ്ണന്‍.പതിനേഴു തവണ കൃഷ്ണനും ജരാസന്ധനും തമ്മില്‍ യുദ്ധം ചെയ്തു എന്നാണ് പറയപെടുന്നത്.അങ്ങനെ ഒരു യുദ്ധത്തില്‍ ജരാസന്ധന്‍ കൃഷ്ണനെതിരെ അണിനിരത്തിയത് യവനന്മാരെ ആയിരുന്നു(ഇന്നത്തെ ഗ്രീക്കുകാര്‍).യവന സൈനത്തിന്‍റെ ശക്തിയും വലിപ്പവും അറിയാമായിരുന്ന കൃഷ്ണന്‍ തന്‍റെ രാജ്യത്തിന് നേരിടേണ്ടി വന്ന ഈ പ്രതിസന്ധിക്ക് പോവഴി ആലോചിക്കുന്നതിനായി പല മഹാന്മാരോടും ചര്‍ച്ച നടത്തി.അതിന്‍റെ ഫലമായി കൃഷ്ണന്‍ മുജുകുന്ധന്‍ എന്ന ഒരു പഴയകാല ചക്രവര്‍ത്തിയെ കുറിച്ച് അറിയുന്നു.

               കാലങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് ആ പ്രദേശങ്ങള്‍ ഭരിച്ച ചക്രവര്‍ത്തി ആയിരുന്നു മുജുകുന്ധന്‍.ചക്രവര്‍ത്തി എന്നതിലുപരി അധിബുദ്ധിമാനായ ഒരു സൈനധിപന്‍ കൂടി ആയിരുന്നു അദ്ദേഹം.അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പോരാട്ട വീര്യം ദേവലോകത്ത് പോലും ചര്‍ച്ചയായി.അങ്ങനെ ഇരിക്കെ സ്വര്ഗ്ഗതിപനായ ഇന്ദ്രന്‍ ദേവലോകത്തിലെ ഒരു യുദ്ധത്തിനായി മുജുകുന്ധന്‍റെ സഹായം അഭ്യര്‍ഥിച്ചു വന്നു.ഇന്ദ്രന്‍റെ അഭ്യര്‍ത്ഥന സന്തോഷപൂര്‍വ്വം സ്വികരിച്ച മുജുകുന്ധന്‍ ദേവ സൈനത്തെ നയിക്കാനായി ദേവലോകത്തേക്കു ഇന്ദ്രനോപ്പം യാത്രയായി.മുജുകുന്ധന്‍റെ നേതൃപാടവം നന്നായി ഉപയോഗിച്ച ദേവസേന ഏതാനും ആഴ്ചകള്‍ക്കുള്ളില്‍ തന്നെ വിജയം കണ്ടു.വിജയത്തില്‍ ആഹ്ലധവനായി തീര്‍ന്ന ഇന്ദ്രന്‍ മുജുകുന്ധനോട് ഇഷ്ടമുള്ള എന്തും ചോദിച്ചു കൊള്ലാന്‍ ആവശ്യപെട്ടു.ഇന്ദ്രന്‍റെ ആവശ്യം വിനയപൂര്‍വ്വം നിരസിച്ച മുജുകുന്ധന്‍ തനിക്ക് പ്രതിഫലം ഒന്നും തന്നെ ആവശ്യമില്ല എന്നും എത്രയും പെട്ടെന്ന് തന്നെ തന്‍റെ രാജ്യത്തില്‍ എത്തിചേരാന്‍ സഹായിക്കണം എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു.ഇത് കേട്ട ഇന്ദ്രന്‍റെ മുഖം വാടിയത് മുജുകുന്ധന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു.ദേവതിപന്‍ മുജുകുന്ധന്‍റെ തോളില്‍ തട്ടി സാഹചര്യം വിശദീകരിച്ചു.

             "പ്രിയ മഹാരാജന്‍ അങ്ങ് നമ്മുകായി ചെയ്തു തന്ന ഈ സഹായത്തിനു എന്ത് തന്നെ നല്‍കിയാലും മതിയാവില്ല എന്ന് എനിക്കറിയാം.പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് അങ്ങയുടെ കാര്യം ആലോചിച്ചു ദുഖമുണ്ട്.ഇത് എങ്ങനെ അങ്ങയോട് പറയണം എന്നറിയാതെ ഞാന്‍ കുഴങ്ങുകയാണ്.കാര്യം എന്തെന്നാല്‍ താങ്കള്‍ ഇവിടെ ചിലവഴിച്ചത് ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്.പക്ഷെ ഇത് ദേവലോകമാണ്.ഇവിടത്തെ ഒരു ദിനം എന്ന് പറയുന്നത് ഭുമിയിലെ ഏതാനും യുഗങ്ങളാണ്.പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ ദേവലോകതായതിനാല്‍ താങ്കള്‍ളുടെ ആയുസ്സിനും ഇത് വെറും കുറച്ചു ദിവസ്സങ്ങള്‍ മാത്രമാണ്.പക്ഷെ ആയുസ്സ് ലോകത്തിനു ആപേക്ഷികമാണ്.താങ്കള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഭുമിയിലെ ചില യുഗങ്ങള്‍ തന്നെ ജീവിച്ചു തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.ഇപ്പോള്‍ താങ്കള്‍ ഭുമിയില്‍ തിരിച്ചു പോയാല്‍ അവിടെ താങ്കള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഒന്നും തന്നെ അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടാവില്ല.താങ്കളുടെ രാജ്യമോ,കുടുംബമോ എല്ലാം തന്നെ നാമവേഷഷമായി കഴിഞ്ഞു.ഇനിയുള്ള കാലം താങ്കള്‍ക്ക് ഇവിടെ ഈ ദേവലോകത്തില്‍ എല്ലാ സുഖസൌകര്യങ്ങളോട് കൂടി കഴിയാം."

              ഇത് കേട്ട മുജുകുന്ധന്‍ ആകെ തകരുകയും തനിക്ക്‌ എത്രയും വേഗം മരിച്ചാല്‍ മതി എന്ന് ആവശ്യപെടുകയും ചെയ്യുന്നു.അത് നിരസിച്ച ദേവാധിപന്‍ മുജുകുന്ധനായി മറ്റൊരു വരം നല്‍കി.അത് പ്രകാരം അദ്ധേഹത്തിനു പിന്നീടുള്ള കാലം ഭുമിയില്‍ തന്നെ ആരുടേയും ശല്യമില്ലാത്ത ഒരിടത്തു നിത്യ നിദ്രയ്ക്കുള്ള സാഹചര്യം ഒരുക്കി.എന്നെങ്കിലും ആരെങ്കിലും മുജുകുന്ധന്‍റെ നിദ്രയ്ക്ക് ഭംഗം വരുത്തുകയാണെങ്കില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കണ്മുന്നിലുള്ള സകലതിനെയും ചുട്ടു ചാമ്പലാക്കുന്നതിനുള്ള ശക്തിയും നല്‍കി.

            ഈ കഥകള്‍ അറിഞ്ഞ കൃഷ്ണന്‍ മുജുകുന്ധനായുള്ള അന്വഷനമാരംഭിക്കുന്നു.ഒടുവില്‍ അദ്ദേഹം തന്‍റെ തന്നെ രാജ്യത്തെ ഒരു കൊടിയാവനത്തിലെ ഒരു ഗുഹയ്ക്കകത്തു നിദ്രയിലാനെന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നു.പിന്നീട് തന്‍റെ സ്വതസിദ്ധാമായ തന്ത്രത്തിലൂടെ യവന സൈനത്തെ മുജുകുന്ധന്‍റെ മുന്നില്‍ എത്തിക്കുകയും വളരെ തന്ത്രപരമായി അദ്ദേഹത്തെ നിദ്രയില്‍ നിന്നുണര്‍ത്തി യവന സൈനത്തെ മുഴുവന്‍ ചാമ്പലാക്കി എന്നുമാണ് കഥ.

          ഈ കഥയിലെ മൊത്തത്തിലുള്ള യുക്തിയെ നമ്മുക്ക് വിശകലനം ചെയ്യേണ്ടതില്ല.എന്നാല്‍ കാലം എന്ന് പറയുന്നത് ആപേക്ഷികമാണെന്ന വലിയ ഒരു തത്വം ഈ കഥയില്‍ അവതരിപ്പിക്കപെടുന്നു.ആല്‍ബെര്‍ട്ട് ഐന്‍സ്റ്റീനും എത്രയോ മുമ്പ് തന്നെ ഏതോ ഒരു മഹാന്‍ അല്ലെങ്കില്‍ മഹാത്മാക്കള്‍ ഇത്തരം ചിന്തകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചിരുന്നു എന്നത് വലിയ ഒരു വസ്തുതയാണ്.തന്‍റെ ആപേക്ഷികതാ സിദ്ധാന്തം ഐന്‍സ്റ്റീന്‍ ഒരു അവസ്സരത്തില്‍ വ്യാഖ്യാനിച്ചത് നോക്കുക.

             'what we observe is Relative to our viewpoint.On Earth we see the Universe as 13.7 billion years of age, while to God, from his view point, the Earth is but a week old.'

          മഹത്തായ ആപേക്ഷികതാ സിദ്ധാന്തം അവതരിപ്പിച്ച ഐന്‍സ്റ്റീന്‍ പോലും മതഗ്രന്ഥങ്ങളെയും ദൈവത്തെയും അതിന്‍റെ എല്ലാ അര്‍ത്ഥതോട് കൂടി ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു എന്നുള്ളത് അദേഹത്തിന്‍റെ ജീവിതം നമ്മുക്ക് കാട്ടി തരുന്നു.എന്നാല്‍ ഇവയൊക്കെ വെറും അന്ധവിശ്വാസം മാത്രമാണെന്നും,യുക്തിക്ക് നിരയ്ക്കാത്തത് ആണെന്നും പറയുകയും ചെയ്യുന്ന ശാസ്ത്രഞ്ജന്‍മാരെയും,യുക്തിവാധികളെയും അല്പ്പജ്ഞാനികള്‍ എന്ന് മാത്രമേ പറയാനുള്ളൂ...

                               ആപേക്ഷികതാ സിദ്ധാന്തം ബൈബിളില്‍

                                             സന്ദര്‍ശിക്കുക : http://vazhiyumsathyavum.blogspot.in/2011/04/blog-post.html

അമ്മേ,മാപ്പ്... !!!

noreply@blogger.com (donadoniman) — Thu, 31 May 2012 15:26:00 +0000

ഒരു വര്‍ഷത്തിനു മുമ്പ്..
സുഹൃത്തുക്കളുമായി ഗോവയില്‍ പോയി തിരിച്ചു വരുന്ന ഒരു രാത്രിയില്‍ പെയ്ത കണ്ണീരിന്‍റെ ഉപ്പുരസമുള്ള അനുഭവ കഥയാണിത്‌ ..!!!

ഗോവയില്‍ നിന്നും എറണാകുളത്തേക്കുള്ള ഡയറക്റ്റ് ട്രെയിന്‍ മിനിട്ടുകളുടെ വ്യത്യാസത്തില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടു..
എറണാകുളത്ത് നേരത്തേ എത്തണം എന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ ആദ്യം കിട്ടിയ മംഗലാപുരം വണ്ടിയില്‍ കയറി ഞങ്ങള്‍ മംഗലാപുരത്തെക്ക്..
രാത്രി 11 മണിക്ക് മംഗലാപുരം റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തി,പക്ഷെ എറണാകുളത്തേക്ക് രാവിലെ 6 മണിക്ക് മാത്രമേ വണ്ടിയുള്ളൂ എന്ന നിരാശയില്‍ ഞങ്ങള്‍ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ ഇരുന്നും, നിന്നും,ലാപ്‌ ടോപ്പില്‍ സിനിമ കണ്ടും സമയം ചെലവഴിച്ചു..

അതിരാവിലെ മൂന്നു മണി..
വിശ്രമ മുറിയില്‍ ഒരു കസേരയില്‍ ഇരുന്നു ഉറക്കത്തിലേക്കു വഴുതി വീഴവെ,ഒരു സ്ത്രീയുടെ കരച്ചില്‍ കേട്ടാണ് ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റത്..
"ഈശ്വരാ എന്‍റെ മാല.." എന്നായിരുന്നു ആ കരച്ചിലില്‍..
കാര്യം മനസിലാകാതെ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിലേക്കു ഞാനും ഓടി..
സ്ത്രീയുടെ ഭര്‍ത്താവില്‍ നിന്നും കൂടെ ഉണ്ടായവരില്‍ നിന്നും കാര്യം മനസിലാക്കി..
ഏതോ അമ്പലത്തില്‍ ദര്‍ശനം കഴിഞ്ഞു വരികയായിരുന്നു അവര്‍, രാവിലെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പോകേണ്ട അതേ വണ്ടിയില്‍ പോകേണ്ടവര്‍..
വിശ്രമ മുറിയില്‍ കിടന്നുറങ്ങിയ സ്ത്രീയുടെ കഴുത്തില്‍ നിന്നും രണ്ടു പവന്‍ വരുന്ന മാല ആരോ മോഷ്ട്ടിച്ചു..
അവരുടെ സംസാരത്തില്‍ നിന്നും വളരെ പാവപ്പെട്ട കുടുംബത്തില്‍ നിന്നും വരുന്നവരാണ് എന്ന് വ്യക്തം..
ആ സ്ത്രീ കരച്ചില്‍ നിര്‍ത്തുന്നില്ല.. ഭര്‍ത്താവ് എവിടെയൊക്കെയോ അലഞ്ഞു തിരഞ്ഞു ആരെയൊക്കെയോ നോക്കുന്നു..
"ഒരു കറുത്ത ഷര്‍ട്ട്‌ ഇട്ട,കള്ള ലക്ഷണമുള്ള പയ്യന്‍ ഇവിടെ അലഞ്ഞു തിരിയുന്നത് കണ്ടായിരുന്നു ഞാന്‍.."
കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നും ഒരാള്‍ പറഞ്ഞു..
പിന്നെ എല്ലാവരുടെ കണ്ണുകളും ചുറ്റിലും പായാന്‍ തുടങ്ങി,അങ്ങനെ ലക്ഷണമുള്ള പയ്യനെ തേടി..
പക്ഷെ അങ്ങനെ ഒരു പയ്യനെ അവിടെയെവിടെയും കണ്ടില്ല..

സമയം പിന്നെയും മുന്നോട്ടു..
സമയം അഞ്ചു മണി..
ഞാനും സുഹൃത്ത് ജാബിറും ലാപ്ടോപ്പില്‍ സിനിമ കാണുന്നു..
പെട്ടെന്ന് എന്‍റെ അടുത്തിരുന്ന, നേരത്തേ പയ്യനെ പറ്റി സൂചന തന്ന ആള്‍ എന്നെ തോണ്ടി കൊണ്ടു പറഞ്ഞു,
"ദേ,ആ പയ്യനാണെന്ന് തോന്നുന്നു നേരത്തേ ഇവിടെ വന്നിരുന്നത്.."
ഞാന്‍ മുറിയുടെ പുറത്തേക്കു നോക്കി, കറുത്ത ഷര്‍ട്ട്‌ ഇട്ട ഒരു പയ്യന്‍ നടന്നു പോകുന്നത് കണ്ടു..
അധികം ആലോചിക്കാതെ ആ സ്ത്രീയുടെ ഭര്‍ത്താവിനെ കണ്ടു കാര്യം പറഞ്ഞു..
"നേരത്തേ ഇവിടെ വന്നത് പോലോത്തെ പയ്യന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ പോയെന്നു.."
അത് കേട്ടതും അയാള്‍ പുറത്തേക്ക് ഓടി.. അയാളുടെ കൂടെ വേറെ കുറെ ആള്‍ക്കാരും..
ഞാന്‍ ലാപ്ടോപ് അടച്ചു വെച്ച്,ബാഗും എടുത്തു പുറത്തേക്ക് നടന്നു..

ഇപ്പോള്‍ പ്ലാട്ഫോമില്‍ നിറയെ ആള്‍ക്കൂട്ടം..
എല്ലാവരെയും പോലെ ഞാനും അവിടെക്കോടി..
എല്ലാവരും ചേര്‍ന്ന് ആ പയ്യനെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു..
ഞാന്‍ അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു..
ഒരു 20 വയസ്സ് തോന്നിക്കും,വെളുത്ത നിറം..അവന്‍ വല്ലാതെ വിയര്‍ത്തിരിക്കുന്നു..
"നീയല്ലേടാ നേരത്തേ ഇവിടെ വന്ന് മാല അടിച്ചെടുത്തത്.."
ആള്‍ക്കാര്‍ നാല് പാടും ചേര്‍ന്ന് അവന്‍റെ ഷര്‍ട്ടിനു കുത്തിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിക്കുന്നു..
"ഇല്ല.. ഞാന്‍ എടുത്തില്ല. ഞാന്‍ നേരത്തേ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത് പോലുമില്ല.."
അവന്‍ കരഞ്ഞു കൊണ്ടു മറുപടി പറഞ്ഞു..
"കള്ളം പറയുന്നോടാ നായിന്‍റെ മോനേ.."
അതും പറഞ്ഞു ആ സ്ത്രീയുടെ ഭര്‍ത്താവ് അവന്‍റെ മുഖം നോക്കി ഒരു അടി കൊടുത്തു,അത് കണ്ടതും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു കുറെ പേരും അവനെ മര്‍ദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി..
ഒരോ അടി കിട്ടുമ്പോഴും അവന്‍ കരഞ്ഞു കൊണ്ടു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു,"ഞാന്‍ അല്ല എടുത്തത്‌.. ദൈവം സത്യം.. എന്നെ തല്ലല്ലേ.. ഞാനല്ല എടുത്തത്‌.."
പക്ഷെ ആള്‍ക്കൂട്ടം അത് കേള്‍ക്കാതെ അവനെ അടിക്കുക തന്നെയാണ്..
അടിയുടെ തോത് കൂടിയപ്പോള്‍ അവന്‍ കുതറി ഓടാനുള്ള ഒരു വിഫല ശ്രമം നടത്തി..അതോടെ അടിയുടെ ശക്തിയും കൂടി..
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍റെ വായില്‍ നിന്നും ചോര വരാന്‍ തുടങ്ങി..
അവന്‍ അപ്പോഴും പറഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു..
"ഞാനല്ല എടുത്തത്‌.. എന്‍റെ അമ്മ സത്യം.. ഞാനല്ല.."
അപ്പോഴേക്കും ആരൊക്കെയോ ചേര്‍ന്ന് റെയില്‍വേ പോലീസിനെ അറിയിച്ചു..
അവര്‍ സ്ഥലത്തെത്തി..
ആള്‍ക്കാര്‍ വഴി മാറി കൊടുത്തു..
പോലീസുകാര്‍ വന്ന് മുറി മലയാളത്തില്‍ അവനോടു സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
"നീ ആണോ എടുത്തത്‌??"
"അല്ല സര്‍ ഞാനല്ല.. ഞാന്‍ ഇപ്പൊ ഇങ്ങോട്ട് വന്നതേ ഉള്ളു.."
"നീ എവിടെ പോകാന്‍ വന്നതാ ഇവിടെ??"
"സര്‍ ഞാന്‍ ഈ മാര്‍ക്കെറ്റില്‍ പച്ചക്കറി ഇറക്കുന്ന ലോറിയില്‍ നിന്നും പച്ചക്കറി ഇറക്കി, റൂമില്‍ പോകുന്ന വഴി ഒരു ചായ കുടിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഇതുവഴി വന്നതാ..അവിടാ എന്‍റെ റൂം.." അവന്‍ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍-ന്‍റെ അപ്പുറത്തുള്ള ബില്‍ഡിംഗ്‌ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു..
"ചായ കുടിക്കാന്‍ വന്നതാണ്‌ പോലും" എന്ന് അലറി ക്കൊണ്ട് ആ സ്ത്രീയുടെ ഭര്‍ത്താവ് അവന്‍റെ തലയ്ക്കു ഒന്ന് കൂടി ശക്തമായി അടിച്ചു..
അവന്‍ അടി കൊണ്ട് താഴെ വീണു പോയി..
പോലീസ് അയാളെ പിടിച്ചു മാറ്റി..
പോലീസ് അവനോട് അവന്‍റെ കാര്യങ്ങള്‍ എല്ലാം അന്വേഷിച്ചു..
കാസര്‍ഗോഡ്‌ ആണ് അവന്‍റെ വീടെന്നും,കഴിഞ്ഞ രണ്ടു മാസമായി അടുത്തുള്ള ഒരു കടയില്‍ വരുന്ന പച്ചക്കറി ഇറക്കുന്ന പണിയാണ് ചെയ്യുന്നതെന്നും അവന്‍ കരഞ്ഞു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു..
എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പോലീസ് അവനോടു ചോദിച്ചു..
"മാല നീയാണ് എടുത്തതെങ്കില്‍ അതങ്ങ് തിരിച്ചു കൊടുത്തേക്കു.."
"ഞാനെടുത്തില്ല സര്‍..ഞാനെടുത്തില്ല.." അവന്‍ കൈകൂപ്പി കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു,..
"ഇവന്‍ മാല എടുക്കുന്നത് ആരേലും കണ്ടോ??" ചുറ്റും കൂടി നില്‍ക്കുന്നവരോടായ് പോലീസുകാര്‍ ചോദിച്ചു..
"ഇവന്‍ ഇവിടെ കറങ്ങുന്നത് ഒരാള്‍ കണ്ടായിരുന്നു സര്‍.. "
അതും പറഞ്ഞു ആ സ്ത്രീയും ഭര്‍ത്താവും പോലീസുകാരെയും കൊണ്ട് വിശ്രമ മുറി ലക്ശ്യമാക്കി നടന്നു..കൂടെ ഞങ്ങളും.
അയാളെ അവിടെ കണ്ടില്ല..
ഞാനും ചുറ്റിലും നോക്കി.. അയാള്‍ എവിടെയും ഇല്ല.. അയാള്‍ ആരായിരുന്നു.. ??

"എവിടെ അയാള്‍ ??"
പോലീസുകാര്‍ ചോദിച്ചു..
"ലാപ്ടോപ്പില്‍ സിനിമ കണ്ടിരുന്ന ഒരു പയ്യനും കണ്ടാരുന്നു സര്‍ ഇവനെ.." അയാള്‍ മറുപടി കൊടുത്തു..
പടച്ചോനെ.. അത് ഞാനാണല്ലോ..
'ഞാന്‍ ഇവനെ കണ്ടില്ല.. അയാള്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞത് ഞാന്‍ പറഞ്ഞന്നേ ഉള്ളു.. ' എന്ന് പറയാന്‍ തോന്നി..
അവനാ എടുത്തത്‌ എന്ന് എനിക്ക് പറയാന്‍ വയ്യ, കാരണം അവനെടുക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല..
അവനല്ല എന്ന് പറയാനും വയ്യ, കാരണം എന്‍റെ അടുത്ത നിന്നിരുന്ന മനുഷ്യന്‍ എന്നോടവനെ ചൂണ്ടിയാ പറഞ്ഞത്..
അയാള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മുന്‍പും പിന്‍പും നോക്കാതെ, ആ സ്ത്രീയുടെ രോദനം മാത്രമോര്‍ത്താണ് അവനു നേരെ വിരല്‍ ചൂണ്ടിയത്..
ഒന്നും പറയാന്‍ വയ്യാത്ത അവസ്ഥ..
അങ്ങനെ ആ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ ഞാന്‍ മൌനിയായി..കാരണം കട്ടവനെ കിട്ടിയില്ലേല്‍ കിട്ടിയവനെ കള്ളനാക്കുന്ന കാലമാണല്ലോ ഇത്..!!!

എന്നാലും "ഞാന്‍ ഒന്നും കണ്ടില്ല" എന്ന് പറയാന്‍ ഞാന്‍ ഒരുങ്ങവേ ആ സ്ത്രീയുടെ ഭര്‍ത്താവു ഒന്ന് കൂടി മുന്നോട്ടു വന്നു അലറി,
"ഇവനെ രണ്ടു പൊട്ടിച്ചാല്‍ ഇവന്‍ സമ്മതിക്കും സാറേ.."
അത് കേട്ടതും ആ പയ്യന്‍ പോലീസുകാരുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും കുതറി ഓടി..
എല്ലാവരും അവന്‍റെ പിറകി ഓടി..

ഞങ്ങള്‍ അവിടെ തന്നെ നിന്നു..
പലരും അവന്‍ തന്നെ കള്ളന്‍ എന്നുറപ്പിച്ചു, ഇല്ലേല്‍ അവനെന്തിന് ഓടണം??
പക്ഷെ എന്‍റെ കണ്മുന്നില്‍ അവന്‍റെ കണ്ണീര്‍ മാത്രമായിരുന്നു..
മനസ്സില്‍ അവന്‍റെ നിഷ്കളങ്ക മുഖം "കള്ളനല്ല ഞാന്‍ " എന്ന് എന്നോട് പറയുന്നത് പോലെ..

സമയം 5.30 ..
ഞങ്ങള്‍ക്ക് പോകേണ്ട ട്രെയിന്‍ വന്നു..
ഞങ്ങള്‍ ജനറല്‍ ബോഗി തേടി മുന്നോട്ടു പോയി..
ട്രെയിനില്‍ കയറി സീറ്റില്‍ ബാഗ്‌ വെച്ച് വെള്ളമെടുക്കനായ് ഞാന്‍ പുറത്തിറങ്ങി..

കുറച്ചു മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോള്‍, ഇരുള്‍ മൂടിയ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും ഒരു നേര്‍ത്ത കരച്ചില്‍ എന്നെ തേടിയെത്തി..
ഞാന്‍ പതിയെ മുന്നോട്ട് പോയി..
അതവനാണ്..നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിലെ മാലക്കള്ളന്‍..!!!
അവന്‍ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഫോണില്‍ ആരെയോ വിളിക്കുന്നു,ഞാന്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അവനെ കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി..
"ഹലോ.. ഇത് ഞാനാണമ്മേ .." അവന്‍ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി..
"ഞാന്‍ പണി കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോള്‍ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ വെച്ച് എല്ലാരും കൂടി എന്നെ കള്ളനാക്കിയമ്മേ.." അവന്‍റെ ശബ്ദം മുറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു..
"ഞാന്‍ കട്ടിട്ടില്ലമ്മേ.. എല്ലാരും കൂടി എന്നെ അടിച്ചു,എന്‍റെ വായില്‍ നിന്നും ചോര വന്നമ്മേ." അതും പറഞ്ഞു അവന്‍ വാവിട്ടു കരയാന്‍ തുടങ്ങി..
"എനിക്ക് ജീവിക്കാന്‍ കൂടി തോന്നുന്നില്ലമ്മേ..അവരോടു ഞാന്‍ പണിയെടുക്കുന്ന സ്ഥലവും എല്ലാം പറഞ്ഞമ്മേ.. അവര്‍ വരും എന്നെ പിടിക്കാന്‍...ഞാന്‍ കള്ളനല്ല..അമ്മയെങ്കിലും വിശ്വസിക്കണം,..ഞാന്‍ കട്ടിട്ടില്ലമ്മേ.." അവന്‍ കരച്ചില്‍ നിര്‍ത്തുന്നില്ല..

അവന്‍റെ കണ്ണീരില്‍ ഞാന്‍ വീര്‍പ്പുമുട്ടി തുടങ്ങുകയായിരുന്നു..
അവന്‍റെ വാക്കുകള്‍ കാരമുള്ളുപോള്‍ തുളച്ചു കയറുകയായിരുന്നു..
ആരും വിശ്വസിക്കാതെ വന്നപ്പോള്‍, അസമയമാണ് എന്ന് പോലും നോക്കാതെ ജീവനോളം സ്നേഹിക്കുന്ന അമ്മയേലും വിശ്വസിക്കണേ എന്ന് കരഞ്ഞു പറയുന്നു ഒരു പാവം പയ്യന്‍..!!!
അല്ല, അവന്‍ കള്ളനല്ല..

ട്രെയിന്‍ പുറപ്പെടാന്‍ പോകുന്നതിന്‍റെ സൈറണ്‍ മുഴങ്ങി..
ഞാന്‍ വണ്ടിയില്‍ ഓടിക്കയറി..
ഞാന്‍ അവന്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഭാഗത്തേക്ക്‌ നോക്കി..
അവനെ കാണുന്നില്ല.. അവന്‍ എവിടെയാണ്.. ??
ട്രെയിന്‍ മുന്നോട്ട്..

മൂന്നു ദിവസത്തെ ഉറക്കവും അതിന്‍റെ ക്ഷീണവും എന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നും ഓടി മറഞ്ഞിരുന്നു..
ഉറങ്ങണം എന്ന് വെച്ച് കണ്ണടച്ചാല്‍, രണ്ടു പവന്‍ മാല നഷ്ടപ്പെട്ട ആ സ്ത്രീയല്ല, കള്ളനെന്നു വിളിച്ചു ആള്‍ക്കാര്‍ കല്ലെറിഞ്ഞ ആ പയ്യനുമല്ല എന്‍റെ മനസ്സില്‍..

എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഒരമ്മയാണ്..
അസമയത്ത് മകന്‍റെ വിളി കേട്ടുണര്‍ന്ന ഒരമ്മ..
മകനെ ആള്‍ക്കാര്‍ കള്ളനെന്നു വിളിച്ചു, തല്ലി ചോര വന്നതറിഞ്ഞ് തേങ്ങുന്ന ഒരു മാതൃഹൃദയം..
'ജീവിക്കാന്‍ പോലും തോന്നുന്നില്ല' എന്ന് പറഞ്ഞു ഒരു മകന്‍ കരയുമ്പോള്‍ നെഞ്ച് തകര്‍ന്നു പോയ ഒരു പാവം അമ്മ..

ആ മകന്‍റെ കരച്ചില്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ ആ അമ്മ എന്ത് ചെയ്യുകയായിരിക്കും??
മകന്‍റെ കണ്ണീരിനോടൊപ്പം ആ അമ്മയും നിലവിളിച്ചു കാണുമോ?, അതോ 'മോനമ്മയില്ലേ' എന്ന് ചോദിച്ചു ആ മകനില്‍ ആശ്വാസത്തിന്‍റെ തെളിനീര്‍ തളിക്കുകയായിരുന്നോ..
അറിയില്ല.. ഒന്നുമറിയില്ല..
എങ്കിലും....
"അമ്മേ, മാപ്പ്..!!!" കാരണം ആ മകനെ കള്ളനാക്കിയ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ ഞാനുമുണ്ടായിരുന്നല്ലോ..

മാപ്പ്.. 'പാപം ചെയ്യാത്തവര്‍ ' ഒരു 'പാപിയെ' കല്ലെറിഞ്ഞപ്പോള്‍ മിണ്ടാതിരുന്ന എന്‍റെ നിസ്സംഗതക്കും മാപ്പ്..!!!

By: ഫിറോസ്‌
http://kannurpassenger.blogspot.in/2012/05/blog-post_30.html

വൈഷ്ണ...

noreply@blogger.com (donadoniman) — Sun, 08 Apr 2012 19:17:00 +0000

മാലാഘമാര്‍...അതെ അങ്ങനെ ഒരു പ്രതിഭാസം ഉണ്ട്...അല്ലെങ്കില്‍ അവള്‍ ആരായിരുന്നു???എന്തിനു വന്നു???എവിടുന്നു വന്നു???തീര്‍ച്ചയായും അത് ഒരു മാലാഘാ തന്നെ ആയിരിക്കണം !!!അല്ലെങ്കില്‍ എന്‍റെ ജീവിതത്തിലെ നിര്‍ണായകമായ അവസരത്തില്‍ അവള്‍ എങ്ങനെ വന്നു???വഴിമുട്ടിയ സ്വപ്നങ്ങളും,നഷ്ടങ്ങളും നിരന്തരം വേട്ടയാടിയ എനിക്ക് പ്രകാശമായി അവള്‍ക്കു എങ്ങനെ എന്‍റെ അരികില്‍ എത്തിചേരാന്‍ സാധിച്ചു !!!

ഞാന്‍ അവിനാഷ്...എന്‍റെ തന്നെ വിലയിരുത്തല്‍ പ്രകാരം ഒതിങ്ങികൂടുന്ന പ്രകൃതം...ഒരുപാട് സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു എനിക്ക്...പുതിയ കണ്ടെത്തലുകള്‍ നടത്തണം...അത് ലോകത്തിനു മുന്നില്‍ പ്രകാശിപ്പിക്കണം...അങ്ങനെ അങ്ങനെ പലതും...സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ സാഷാല്‍കരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ കുറച്ചൊക്കെ അധ്വാനിച്ചു...എന്‍റെ കൌമാരം ഞാന്‍ സ്വപ്നങ്ങല്‍ക്കായി ഒഴിഞ്ഞു വെച്ചു...കൌമാരത്തില്‍ യുവത്വം കൊതിക്കുന്ന വര്‍ണ്ണശഭളമായ ലോകത്തില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ വഴിമാറി സഞ്ചരിച്ചു...പക്ഷെ എന്നിട്ടും എനിക്കൊന്നും പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ലല്ലോ...ചുറ്റുപാടുകള്‍...അത് പലപ്പോഴും എന്‍റെ സ്വപ്നസാഷാല്‍ക്കാരങ്ങള്‍ക്ക് വിലങ്ങു തടിയായി...

കാലം മുന്നോട്ടു പോയി കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു...എന്‍റെ ജീവിതവും...പുറകോട്ടു നോക്കുമ്പോള്‍ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഉയര്‍ന്നത് കുറെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍ മാത്രം...ഇത് വരെയുള്ള എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ ഞാന്‍ എന്ത് നേടി???ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ഏതെങ്കിലും എനിക്ക് പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ സാധിച്ചോ???നേടുവാന്‍ ആഗ്രഹിച്ച എന്തെങ്കിലും എനിക്ക് നേടാന്‍ സാധിച്ചോ???ഇല്ല...പിന്നോട്ട് നോക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കടന്നു വന്ന വഴികളില്‍ കാണാന്‍ സാധിച്ചത് ശൂന്യത മാത്രം...ഇത് വരെയുള്ള എന്‍റെ അധ്വാനം,ആഗ്രഹങ്ങള്‍,സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ എല്ലാം വ്യര്‍ത്ഥമായി എന്നത് പരമമായ സത്യം...ഇനി എന്തിനു ഞാന്‍ മുന്നോട്ടു പോകണം???പോയാല്‍ തന്നെ ഏതു ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക്???അറിയില്ല...ജീവിതം ഇവിടെ വെച്ച് അവസാനിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു...അതെ മരണം എനിക്കിനി കിട്ടാനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ സൗഭാഗ്യമാകുന്നു...ഇത് വരെ നഷ്ടങ്ങള്‍ മാത്രം സമ്മാനിച്ച കാലമേ...എന്നോട് കനിവ് കാട്ടികൂടെ???

ജീവിതം നഷ്ടങ്ങള്‍ മാത്രം ബാക്കിയാക്കി എന്ന തോന്നല്‍ എന്നെ തളര്‍ത്തി...കളിച്ചു ഉല്ലസിച്ചു നടന്ന എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ വിഷാദത്തിന്‍റെ കരിനിഴല്‍ പതിച്ചു...എന്‍റെ ചിന്തകള്‍ മുഴുവന്‍ എന്‍റെ നഷ്ടങ്ങളെ കുറിച്ച് മാത്രമായി...എന്‍റെ മനോനില ആകെ തകര്‍ന്നു...

ആ കാലഘട്ടത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ വീട്ടിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്രയിലുള്ള ആ ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ എനിക്ക് എങ്ങനെ മറക്കുവാന്‍ സാധിക്കും!!! അന്ന് ഞാന്‍ ബസ്‌ ഇറങ്ങി വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കുകയായിരുന്നു...ഏതാണ്ട് ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ ഉണ്ട് ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്ന് എന്‍റെ വീട്ടിലേക്കു...സ്വതവേ സ്വപ്നജീവിയായ എനിക്ക് നടത്തം അതിന്‍റെ ഒരു ഉപാധികൂടി ആയിരുന്നു...ചിന്തകള്‍ക്ക് ഇടയില്‍ ഉപബോധ മനസ്സ്‌ നിയന്തിക്കുന്ന വെറും ഒരു പ്രക്രിയ മാത്രമായിരുന്നു എന്നെ സംബന്ധിച്ച് നടത്തം...അപ്പോള്‍ ചുറ്റുപാടുകള്‍ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കാറെ ഇല്ലായിരുന്നു...അന്നും അത് പോലെ ഞാന്‍ പോവുകയായിരുന്നു...

"ഏട്ടന്‍റെ വീട് എടെയാ???"

ചിന്തകള്‍ക്ക് തടയിട്ടുകൊണ്ട് പോടുതനെ പിന്നില്‍ നിന്നൊരു ശബ്ദം...തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കണ്ടത് പാല്‍പുഞ്ചിരി വിരിയിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന കഷ്ടിച്ച് അഞ്ചോ ആറോ വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുട്ടി...ഏതാനും നിമിഷത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം ഞാന്‍ മറുപടി കൊടുത്തു...

"എന്‍റെ വീട് ഇതിനടുത്ത് തന്നെയാണ്..."

"ഓ എന്‍റെ വീടും ഇട അടുത്ത...സുഭാഷ്‌ നഗര്‍ കോളനിയില്‍...ഏട്ടന്‍ ആടയാണോ താമസിക്കുന്നത്..."

"അല്ല ഞാന്‍ ആനന്ദ്‌ നഗര്‍ കോളനിന്‍റെ അടുത്താ...അതിലെ ആദ്യ വീടിന്‍റെ അപ്പര്‍ത്ത വീടെന്നെ..."

"ഓ അത് ശരി...ഏട്ടന്‍ ഏതു സ്കൂളിലാ പഠിക്കുന്നെ..."

"ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ പണ്ടേ പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞതാ...ഇപ്പോ ബാഗ്ലൂരില്‍ നിന്നാണ് വരുന്നത്..."ഞാന്‍ ചിരിച്ചോണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു...

"ഏട്ടന്‍ ആട വര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യുകയാണോ???"

"അതെ വര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യുകയാണ്..."

"എടയാ വര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യുന്നത്???"

"അത് ഒരു കമ്പനിയിലാ..."

"സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ കമ്പനിയിലാ ഏട്ടന്‍ വര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യുന്നേ???"

"അതെ...നീ സ്കൂളില്‍ നിന്ന് വരുന്നതാ???"ഞാന്‍ കുശലം ചോദിച്ചു...

"അല്ല ഞാന്‍ ഇപ്പോ ഡാന്‍സ് ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞു വരുന്നതാ...ഇവിടത്തെ ചൈതന്യ ആര്‍ട്സ്‌ സ്കൂളില്‍ ആണ് ഡാന്‍സ് പഠിക്കുന്നത്..."

"ഓ...എപ്പോളും ഇത് പോലെ ഒറ്റയ്ക്കാണോ വരുന്നത്...ആരും കൂട്ടാന്‍ വരില്ലേ???"

"അല്ല അച്ഛന്‍ കൂട്ടാന്‍ വെരല്‍ ഇണ്ട് അധികവും...വന്നിറ്റില്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകും..."

"ഓ അത് ശെരി...നിന്‍റെ പെരെന്നാ???"

"എന്‍റെ പേര് വൈഷ്ണ...ഏട്ടന്‍റെ പെരെന്നാ??"

"അവിനാഷ്..."

"ഓ എനിക്ക് തോന്നി..."

"എന്ത്???" കൌതുകത്തോടെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു...

"ഏട്ടന്‍റെ പേര് അവിനാഷ് എന്ന് ആയിരിക്കും എന്നു എനിക്ക് തോന്നിനു..."

"ങേ!!! അതെങ്ങേനെയാ???"അത്ഭുതത്തോടെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു...

"അനക്ക് അങ്ങനെ തോന്നി..."

അവളുടെ സംസാരം എന്നെ അതിശയിപ്പിച്ചു...ആരാണ് ഈ കുട്ടി...ഇവള്‍ എന്തിനാണ് എന്‍റെ പുറകെ വന്നത്...എന്നെ ഇതിനു മുമ്പ് ഇവള്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ???ഏയ് ഇല്ല ഒരിക്കലും ഇല്ല...പിന്നെ...ബാല്യത്തിന്‍റെ നിഷ്കളങ്കത ആയിരിക്കാം ഒരു പക്ഷെ...എന്നാലും...

"നിനക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാന്‍ പേടി ഇണ്ട???" ഞാന്‍ ചോദിച്ചു...

"പ്പ്...പേടി...പിന്നെ അനക്ക് പേടി ഒന്നുമില്ല...പേടി...ഞാന്‍ എത്ര പ്രാശ്യം ഇത് പോലെ പോയതാ... "

"ഹ ഹ ഹ...നിന്നെ ഞാന്‍ വീട്ടു കൊണ്ടാക്കി തരാം..."

"വേണ്ട വേണ്ട ഏട്ടന്‍ വെരേണ്ട...ഞാന്‍ പോയികൊള്ളാ..."

"ഞാന്‍ കൊണ്ടാക്കി തരാപ്പാ..." ഞാന്‍ പിന്നെയും പറഞ്ഞു...

"വേണ്ട വേണ്ട ഞാന്‍ പോയി കൊള്ളും...ഏട്ടന് റൈറ്റിലാ പോണ്ടെതു???" ജങ്ഷന്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അവള്‍ ചോദിച്ചു...

"അതെ അനക്ക് റൈറ്റിലാ പോണ്ടെതു"

"അനക്ക് ലെഫ്റ്റിലാ...അപ്പൊ ഞാന്‍ പോട്ടെ...ഇനി എപ്പെങ്കിലും ഇത് പോലെ എങ്ങാനും കാണാം..."

"ആയികൊട്ടെ" ടാറ്റ കാണിച്ചു നമ്മള്‍ പിരിഞ്ഞു...കുറച്ചു മുന്നോട്ട് എത്തിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവളെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി...അത്ഭുതം!!! അപ്പോള്‍ അവള്‍ എന്നെയും തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു!!! ഒന്നും കൂടി കയ്യ് ഉയര്‍ത്തി ഞാന്‍ ടാറ്റ കാണിച്ചു...അവളും...

പിന്നീട് ഞാന്‍ അവളെ കണ്ടിട്ടേയില്ല...പലപ്പോഴും ആ സമയങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ അവളെ അവിടെ കാത്തു നില്‍ക്കാറുണ്ട്...വേണമെങ്കില്‍ അവളുടെ പേരും ഡാന്‍സ് സ്കൂളും വെച്ച് അന്വഷിച്ചാല്‍ കണ്ടെത്താന്‍ സാധിച്ചേക്കാം...പക്ഷെ എന്ത് കൊണ്ടോ എനിക്ക് അങ്ങനെ അന്വഷിച്ച് കണ്ടെത്താന്‍ തോന്നാറില്ല...ജീവിതം നഷ്ടങ്ങളുടെത് മാത്രമല്ല ഇത് പോലുള്ള ചെറിയ നെട്ടങ്ങളുടെതും കൂടി ആണെന്ന് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു...അവിചാരിതമായി വന്നെത്തി എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ പുത്തന്‍ ഉണര്‍വ് സമ്മാനിച്ച അവളെ ഒരു മാലാഘയായി കാണുവാനാണ് എനിക്ക് താല്‍പ്പര്യം...എനിക്ക് മാത്രം ദൃശ്യമാവുന്ന തരത്തില്‍ സ്വര്‍ഗത്തില്‍ നിന്ന് ദൈവം പറഞ്ഞു വിട്ട മാലാഘ !!!

ഇന്ദ്രിയങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്ത്...

noreply@blogger.com (donadoniman) — Sun, 26 Feb 2012 16:10:00 +0000

"ജാന്‍സെന്‍ ഇതൊക്കെ സാധിക്കുമോ !!!എനിക്ക് ഭയമാകുന്നു...പടയാളികളെയും തോഴിമാരെയുമൊക്കെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു നമ്മുക്ക് ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷപെടാന്‍ ആവുമോ???"
"സോഫി...നീ ഇങ്ങനെ ഭയപെടാതെയിരിക്കു...ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും നീ ഒരു രാജകുമാരിയല്ലേ...നാളെ നമ്മള്‍ പാരിസിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കുകയായി...അതിനു വേണ്ട എല്ലാ ഒരുക്കങ്ങളും തയ്യാറാക്കി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു...നാളെ പുലര്‍ച്ച നീ കൊട്ടാര ഉദ്യാനത്തിന്‍റെ പടിഞ്ഞാറേ കവാടതിനരികെ വരണം...അവിടെ ഞാന്‍ നിന്നെയും കാത്തു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടാവും...അവിടെ നിന്ന് നിന്നെയും എടുത്തു കാട്ടു പാതയിലൂടെ നമ്മുടെ യാത്ര ആരംഭിക്കും...കാനന പാതയുടെ അറ്റത്ത് നമ്മളെയും കാത്തു ടെസ്മെറ്റ് കുതിരവണ്ടിയുമായി നില്പ്പുണ്ടാവും...ലില്ലി നഗരം ലക്ഷ്യമാക്കിയാകും പിന്നീടുള്ള നമ്മുടെ യാത്ര...അവിടെ എത്തി ചേര്‍ന്നാല്‍ നമ്മള്‍ സ്വതന്ത്രരായി...ഏതാനും ദിവസ്സങ്ങള്‍ കഴിയാനുള്ള ചുറ്റുപാട് ടെസ്മെറ്റ് നമ്മുകായി അവിടെ ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്...പിന്നീട് സൗകര്യം പോലെ നമ്മുക്ക് പാരിസ്സിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കാം...സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര...സോഫി...നിനക്കെന്നെ വിശ്വാസമില്ലേ?"
"എനിക്ക് വിശ്വാസമില്ലഞ്ഞിട്ടല്ല ജാന്‍സെന്‍,...പക്ഷെ പടയാളികളുടെ കഴുകന്‍ കണ്ണുകള്‍ ഈ രാജ്യത്തെ എല്ലാ മുക്കിലും മൂലയിലുമുണ്ട്...എന്തെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ സൂചന മതി...ജാന്‍സെന്‍ നിന്നെ എനിക്ക് എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപെടാന്‍..."
"ഇല്ല സോഫി...അങ്ങനെയൊന്നും സംഭവിക്കില്ല ദൈവമുണ്ടാവും നമ്മുടെ കൂടെ...നമ്മുടെ പ്രണയം അത്രയ്ക്കും വിശുദ്ധമാണ്..."
"ജാന്‍സെന്‍...എങ്കില്‍ അങ്ങനെയാവട്ടെ...നാളെ പുലര്‍ച്ചെ തോഴിമാരുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു ഉദ്യാനത്തിന്‍റെ പടിഞ്ഞാറേ കവാടത്തില്‍ ഞാന്‍ വന്നു നില്‍ക്കാം..."
"ശരി എങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ പോവുകയാണ്...എല്ലാം തിരുമാനിച്ചത് പോലെ നടക്കാന്‍ ദൈവം നമ്മെ സഹായിക്കട്ടെ...അപ്പോള്‍ നാളെ പുലര്‍ച്ചെ കാണാം...ലില്ലി നഗരം എത്തുംവരെ മാത്രമേ നമ്മുക്ക് പരിഭ്രമിക്കേണ്ടതുള്ളു...അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ കൂട്ടില്‍ നിന്നും പറത്തി വിട്ട പഞ്ചവര്‍ണ്ണകിളികളെ പോലെ നമ്മള്‍ സ്വതന്ത്രര്‍,..."
ഗാഡമായ ഒരു ചുംബനത്തിന് ശേഷം അവര്‍ അന്നത്തെക്ക് പിരിഞ്ഞു...രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്ത് പരിഭ്രമം നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോഴും...
പിറ്റേന്ന് അതി രാവിലെ തന്നെ അവള്‍ ഉദ്യാനത്തില്‍ എത്തി...പടിഞ്ഞാറേ കവാടത്തില്‍ ജാന്‍സെന്‍ അവളെയും കാത്തു നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു...അവനെ കണ്ട ഉടനെ സന്തോഷം കൊണ്ട് അവള്‍ അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു...
"ജാന്‍സെന്‍ നീ എന്നെയും കാത്തു ഇത്ര പുലര്‍ച്ച തന്നെ ഇവിടെ കാത്തുനില്‍ക്കുകയായിരുന്നോ???"
"ഞാന്‍ ഇന്നലെ രാത്രി മുഴുവന്‍ ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു സോഫി...ഇന്നത്തെ കാര്യങ്ങള്‍ ആലോചിച്ചു എനിക്കുറക്കം വന്നില്ല..."
"എനിക്കും അങ്ങനെതന്നെയായിരുന്നു...പക്ഷെ ഭയം ഇപ്പോഴും വിട്ടുമാറിയിട്ടില്ല ജാന്‍സെന്‍...അരുതാത്തത് എന്തോ സംഭവിക്കാന്‍ പോകുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നു..."
"നീ ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചു മനസ്സിനെ തളര്‍ത്താതെ...അധികം വൈകികാതെ നമ്മുക്ക് യാത്ര ആരംഭിക്കാം..."
അവര്‍ അങ്ങനെ യാത്ര ആരംഭിച്ചു...ദുര്‍ഘടമായ കാട്ടു പാതയിലൂടെ അവന്‍ അവളെയും എടുത്തു അതിവേഗം നടക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി...വഴികള്‍ പിന്നിടും തോറും അവളുടെ പരിഭ്രമം കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വന്നു...
"ജാന്‍സെന്‍ ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് കുറേശെ ധൈരം തോന്നി തുടങ്ങി..."
"ഇതെന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു സോഫി...ഇനി കഷ്ടിച്ച് മുന്ന് മൈലുകള്‍ കൂടി താണ്ടിയാല്‍ നമ്മള്‍ കാട്ടു പാതയുടെ അറ്റതെത്തും...ടെസ്മെറ്റ്‌ കുതിരവണ്ടിയുമായി നില്‍പ്പുണ്ടാവും അവിടെ...ഇന്ന് രാത്രിയോടെ നമ്മള്‍ ലില്ലി നഗരത്തിലെത്തും...പിന്നെ നമ്മെ തേടി ആരും വരില്ല...ആരും..."
കൊച്ചു വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു രസിച്ചു അവര്‍ യാത്ര തുടര്‍ന്നു...സോഫിയുടെ മധുരമായ സംസാരം ജാന്‍സെന്‍റെ നടപ്പിന്‍റെ കാഠിന്യം കുറച്ചു...അങ്ങ് ദൂരെ കുതിരവണ്ടി ദൃശ്യമായതോടെ അവന്‍ സന്തോഷം കൊണ്ട് പുളകിതനായി...
"സോഫി നോക്കു നമ്മള്‍ കാട്ടു പാത കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു...ടെസ്മെറ്റ്‌ അതാ കുതിരവണ്ടിയുമായി അവിടെ നില്‍ക്കുന്നു..."
അവന്‍റെ കാലുകള്‍ക്ക് വേഗത കൂടി...കുതിരവണ്ടിയുടെ തൊട്ടടുത്തെത്തിയതും വന്‍ അലറച്ചയോടുകൂടി ബ്രസ്സെല്സ് സൈനികര്‍ ഇരുവരെയും വളഞ്ഞു...
"രാജകുമാരിയും കൊണ്ട് എളുപ്പത്തില്‍ കടന്നു കളയാമെന്ന് വിചാരിച്ചല്ലേ കീടമേ..." കയ്യിലുള്ള കുന്തം കൊണ്ട് അവന്‍റെ മുഖത്ത് ആഞ്ഞാടിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു സൈനികന്‍ അലറി...അവളെ അവര്‍ ഭലമായി അവന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും അടര്‍ത്തിമാറ്റാന്‍ ശ്രമിച്ചു...അവള്‍ അലമുറയിട്ടു കരയുകയായിരുന്നു അപ്പോള്‍,...
"വിടു ദയവു നമ്മളെ വിടു...നമ്മള്‍ തമ്മില്‍ പ്രണയത്തില്‍ ആണ്...ജാന്സനെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്..." അവള്‍ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു...
"രാജകുമാരി ക്ഷമിക്കണം...ഇത് ചക്രവര്‍ത്തിയുടെ കല്പ്പനയാണ്...കുമാരിയെ രക്ഷിച്ചു കൊട്ടാരത്തില്‍ എത്തിക്കാനാണ് ഉത്തരവ്...പിന്നെ ഈ പീറ ചെറുക്കന്‍റെ തല അറുക്കാനും...അത് മാത്രമല്ല...കുമാരി പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ അല്ല കാര്യങ്ങള്‍....ഇവന്‍റെ ഈ സുഹൃത്ത് ടെസ്മെറ്റ്‌ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ പാരിസിലെ നമ്മുടെ ചാരനാണ്...നിന്‍റെ കാമുകനെ വലയില്‍ എത്തിക്കാന്‍ നമ്മെ ഏറ്റവും സഹായിച്ചത് ഇവനാണ്..."
ജാന്‍സെന്‍ തന്‍റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തിനെ നിസ്സഹായതയോടെ നോക്കി...ടെസ്മെറ്റ്‌ അപ്പോള്‍ ശിരസ്സ് താഴ്ത്തി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു...
"ഉം എന്താ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നത്...അവനെ പിടിക്കു...സൈനാധിപന്‍ അലറി..."
"ജാന്‍സെന്‍ ഓടി രക്ഷപെട്ടോകൊള്ളൂ..അല്ലെങ്കില്‍ ഇവര്‍ നിന്നെ കൊല്ലും..." അവള്‍ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവന്‍ തന്നെ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന പടയാളികളുടെ കയ്യില്‍ നിന്ന് കുതറി മാറി...വന്യമായ ആ കാട്ടിലൂടെ അവന്‍ എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ ഓടി....പിന്നാലെ നാല് ചുറ്റില്‍ നിന്നും സൈനികരും...അവന്‍റെ കാലുകള്‍ തളര്‍ന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു...ഓടി ഓടി അവന്‍ എത്തി ചേര്‍ന്നത്‌ ചെങ്കുത്തായ ഒരു കൊക്കയുടെ മുന്നില്‍...അവന്‍ പിന്തിരിഞ്ഞു ഓടുവാന്‍ ശ്രമിച്ചു...പക്ഷെ അപ്പോളേക്കും സൈനികര്‍ അവനെ മുന്നു ഭാഗത്തു നിന്നും വളഞ്ഞിരിഞ്ഞു...മുന്നില്‍ പടയാളികള്‍...പിന്നില്‍ ചെങ്കുത്തായ കൊക്ക...എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ അവന്‍ നിസ്സഹായനായി നിന്നു...
ടിംഗ് ടോന്ഗ്...
വായനയ്ക്ക് വിഘാതമായി കോളിംഗ് ബെല്‍ മുഴങ്ങി...അല്ലെങ്കിലും എപ്പോളും ഇങ്ങനെയാണ്...ഒന്ന് ഹരം പിടിച്ചു വരുമ്പോഴായിരിക്കും ഇത് പോലെ ഓരോ തടസ്സങ്ങള്‍....വായന ഇടയ്ക്ക് വെച്ച് തടസ്സപെട്ടത്തിന്‍റെ അമര്‍ഷം മറച്ചു വെച്ച് അവള്‍ വാതില്‍ തുറന്നു...
" ങാ സര്‍ ആയിരുന്നോ...എന്താ സര്‍ ഇപ്പോള്‍ ഈ സമയത്ത്...?"
"ശ്രുതി...നീ വേഗം പോയി ഡ്രസ്സ്‌ ഒക്കെ റെഡി ആക്കികൊള്ളൂ...നമ്മുക്കൊരു യാത്ര പോകാന്‍ ഉണ്ട്...ഊട്ടിയിലേക്ക്...ഇനി ഒന്ന് രണ്ടു മാസം അവിടെ നിന്നാകാം റിസേര്‍ച്ച്..."
"അയ്യോ ഇതെന്താ സര്‍ യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പും ഇല്ലാതെ..."
"ഇതൊക്കെയല്ലേ ത്രില്‍... നീ വേഗം യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറായികൊള്ളൂ...ഞാന്‍ രണ്ടു മണികൂര്‍ കഴിഞ്ഞു വരാം..."
ദീപക്‌ സര്‍ എപ്പോഴും ഇങ്ങേനെയാണ്....ഇത് പോലെ എടുപിടി എന്നായിരിക്കും തിരുമാനങ്ങള്‍....ആദ്യമാധ്യം എനിക്ക് ഭയങ്കര ബുദ്ധിമുട്ടായി തോന്നിയിരുന്നു ഇത്...പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ എനിക്കും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ പോലെ ഒരു 'ത്രില്‍' ആണ് ഇതൊക്കെ...ഈ മേഖലയില്‍ ശരിക്കും കലങ്ങി തെളിഞ്ഞതാണ് ഈ വലിയ മനുഷ്യന്‍...,...എത്രയെത്ര താളം തെറ്റിയ മനസ്സുകളെ ഇദ്ദേഹം നേരെയാക്കിയിരിക്കുന്നു...ഹാ ഹാ ഹാ എന്തിന്നതികം പറയുന്നു...ചെറുപ്പത്തില്‍ ഒരു കവി ആകാന്‍ വേണ്ടി നടന്ന എന്നെ വീട്ടുകാര്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചു ഡോക്ടര്‍ ആക്കാന്‍ അയച്ചു...ജീവിതതോടെ വെറുപ്പ്‌ തോന്നിയ ആ കാലത്ത് ഇദ്ദേഹമാണ് എന്നെ ഇന്നത്തെ ഈ നിലയിലേക്ക് കൈ പിടിച്ചുയര്‍ത്തിയത്...അതും അദ്ദേഹം കയ്യാളുന്ന അതെ മേഘലയിലേക്ക്,...ഇന്ന് ഇത് എനിക്ക് ഒരു പ്രൊഫെഷന്‍ മാത്രമല്ല...ഈ ചുരുങ്ങിയ കാലയളവില്‍ തന്നെ എത്ര എത്ര താളം തെറ്റിയ മനസ്സുകള്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു...അവരൊക്കെ അങ്ങനെ ആയി തീര്‍ന്നതിന്‍റെ പിന്നിലുള്ള കഥകള്‍ എത്ര കേട്ടിരിക്കുന്നു...
ആവശ്യമുള്ള വസ്ത്രങ്ങളും,പുസ്തകങ്ങളും ബാഗില്‍ അടുക്കി വച്ച് ഞാന്‍ യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറായി നിന്നു.അപ്പോളേക്കും സര്‍ തിരിച്ചെത്തി...
"എങ്കില്‍ ശ്രുതി...നമ്മള്‍ക്ക് അധികം താമസികാതെ പോകാം...ആറു മണികൂര്‍ യാത്ര ഉണ്ട്...ഇപ്പോളെ പോയാലെ രാത്രി അധികം വൈകും മുമ്പ് അവിടെ എത്താന്‍ സാധിക്കുകയുള്ളൂ..."
"ഞാന്‍ തയ്യാറായി കഴിഞ്ഞു സര്‍,...നമ്മുക്ക് പോകാം എങ്കില്‍...,..."
സാധാരണ ഇത് പോലെ യാത്രകളില്‍ സര്‍ വളരെ അധികം കാര്യങ്ങള്‍ സംസാരിക്കുമായിരുന്നു...പക്ഷെ ഇത്തവണ എന്താണെന്നറിയില്ല അദ്ദേഹം അധികം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല...എന്താണ് ഈ യാത്രയുടെ ലക്‌ഷ്യം എന്ന് പോലും പറഞ്ഞില്ല...കുറച്ചു സമയം പിന്നിട്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തന്നെ അദേഹത്തോടു ചോദിച്ചു...
"സര്‍ എന്താണ് നമ്മുടെ പ്ലാന്‍...എന്തിനാണ് ഇപ്പോള്‍ ഊട്ടിയില്‍ പോകുന്നത്???"
"ങാ ശ്രുതി...അവിടെ നിനക്ക് പറ്റിയ ഒരാളുണ്ട്...എനിക്കറിയുന്ന ഒരു പഴയ പേഷ്യന്‍റ്...നിന്‍റെ ഗവേഷണത്തിന് അയാള്‍ വലിയ ഒരു മുതല്‍കൂട്ട് ആയിരിക്കും...രണ്ടു ദിവസ്സത്തിനു ശേഷം ഡോക്ടര്‍ തോമസ്‌ വിദേശത്തേക്ക് യാത്ര തിരിക്കുകയാണ്...അതാണ്‌ പെട്ടെന്ന് തന്നെ നിന്നെയും കൊണ്ട് പോകുന്നത്..."
"ഓ അത് ശരി...എന്താണ് സര്‍ അയാളുടെ പ്രശ്നം???"
"എല്ലാം അവിടെ എത്തിയാല്‍ ഡോക്ടര്‍ തോമസ്‌ വിശദികരിക്കും..."
ഏതാണ്ട് രാത്രി എട്ടു മണിയോടെ നമ്മള്‍ അവിടെ എത്തിചേര്‍ന്നു.ഡോക്ടര്‍ തോമസ്‌ നമ്മളെയും പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു...
"ങാ ദീപക്‌..",വരൂ ഇതാണോ നിങ്ങളുടെ പ്രിയ ശിഷ്യ..."
"ഹാ ഹാ അതെ ഡോക്ടര്‍...ഇതാണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞ ശ്രുതി...ഇവള്‍ക്ക് വേണ്ടിയാണ് എടിപിടിയുള്ള ഈ വരവ്...ഇപ്പോള്‍ നിങ്ങളെ കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ അടുത്തെങ്ങും പറ്റില്ലലോ ..."
"അത് ശരിയാണ്...ഞാന്‍ മറ്റനാള്‍ ജര്‍മനിയിലേക്ക് പോകുകയാണ്...ഇനി രണ്ടു മൂന്നു വര്‍ഷം അവിടെ താങ്ങാനാണ് പരിപാടി...ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെല്ലോ എല്ലാം...അധികം സംസാരിച്ചു നിങ്ങളുടെ സമയം കളയുന്നില്ല...നിങ്ങള്‍ക്ക് ഉള്ള മുറി ഞാന്‍ ഇവിടെ തന്നെ ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്...ശ്രുതിക്കും സൗകര്യം അതായിരിക്കും...ഇപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ പോയി ഫ്രഷ്‌ ആയി വരൂ...എന്നിട്ട് നമ്മുക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാം...പിന്നീടാവാം ബാക്കി ഉള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍...ഡേയ്സി ഒന്ന് ഇങ്ങു വരൂ...ഇവര്‍ക്കുള്ള മുറികള്‍ കാണിച്ചു കൊടുക്കു"
ഡേയ്സി ഡോക്ടറുടെ മകളാണ്...പ്ലസ്‌ ടുവിനു പഠിക്കുന്നു...നല്ല അച്ചടക്കത്തോടെ വളര്‍ന്ന കുട്ടിയാണെന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കാം...അവള്‍ എന്നെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി...
"ഇതാണ് ചേച്ചിയുടെ മുറി...എന്താ ചേച്ചിയുടെ പേര്..."
"എന്‍റെ പേര് ശ്രുതി...രണ്ടു മൂന്നു മാസം ഞാന്‍ ഇവിടെ ഉണ്ടാകും നിങ്ങളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാന്‍," ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു...
"ഹ ഹ ഹ ചേച്ചിക്ക് ഞാന്‍ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടാവാതിരുന്നാല്‍ ഭാഗ്യം...എന്തായാലും എനിക്കൊരു കമ്പനി ആയല്ലോ...ചേച്ചി പോയി കുളിച്ചോ...എന്താവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും അറിയിക്കാന്‍ മടികേണ്ട..."
കുളിക്കു ശേഷം എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ ഇരുന്നു...ദീപക്‌ സാറും തോമസ്‌ സാറും തങ്ങളുടെ പഴയകാല ഓര്‍മകളും,തമാശകളും പറഞ്ഞു രസിക്കുകയാണ്...ഞാനും ഡേയ്സിയും കൌതുകത്തോടെ അതൊക്കെ കേട്ട് കൊണ്ടിരുന്നു...
"ദീപക്കെ നമ്മുടെ ഈ കത്തി പിള്ളേര്‍ക്ക് ബോര്‍ ആയി തോന്നുന്നുണ്ടാവും...അല്ലെ ശ്രുതി?"എന്നെ നോക്കി തോമസ്‌ സര്‍ ചോദിച്ചു...
"അയ്യോ സര്‍ അങ്ങനെ തോന്നിയതെ ഇല്ല..." ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു...
"ഹാ ഹാ ഹാ...അപ്പോള്‍ ശ്രുതി...നാളെ രാവിലെ തന്നെ നമ്മള്‍ക്ക് ഹോസ്പിറ്റലില്‍ പോകാം...ഭക്ഷണം കഴിച്ചു വേഗം ഉറങ്ങികൊള്ളൂ...നമ്മള്‍ വയസ്സന്മാര്‍ക്ക് ഇന്ന് രാത്രി ഉറക്കമുണ്ടാവില്ല...കുറെ കാലത്തിനു ശേഷമാ ഇത് പോലെ കാണുന്നത് തന്നെ..."
"ശരി സര്‍...അപ്പോള്‍ ഗുഡ്‌ നൈറ്റ്‌..."
"ഗുഡ്‌ നൈറ്റ്‌"
പിറ്റേ ദിവസം അതി രാവിലെ തന്നെ ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റു...രാവിലെ എട്ടു മണിക്ക് തന്നെ നമ്മള്‍ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ പോകാന്‍ ഇറങ്ങി...തോമസ്‌ സാറിന്‍റെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് കഷ്ടിച്ച് ഒരു അര കിലോമീറ്റര്‍ മാത്രമേ ഉള്ളു ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക്...ഒരു ആശുപത്രി എന്നതിലുപരി ഒരു സുഖവാസ കേന്ദ്രമായാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്...വളരെ പ്രശാന്തമായ അന്തരീക്ഷം...കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ കുളിര്‍മയുള്ള കാഴ്ചകളാണ് ചുറ്റിലും...അവിടെയും ഇവിടെയുമൊക്കെ ചിലരെ കാണാമായിരുന്നു...അവിടത്തെ അന്തെവാസികാലാണ് അതില്‍ ഏറിയ പങ്കും...
"നമ്മുടെ ഹോസ്പിറ്റല്‍ എങ്ങനെ ശ്രുതി?"തോമസ്‌ സര്‍ ചോദിച്ചു...
"വളരെ മനോഹരം...ഞാന്‍ ഇത് പോലെ ഒരന്തരീക്ഷം പ്രതിക്ഷിചിട്ടെ ഇല്ല..."ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു...
"അത് ശരിയാണ്...ഇവള്‍ ഇത് പോലെ ഒരു സ്ഥലമായിരിക്കില്ല പ്രതീക്ഷിച്ചത്...."ദീപക്‌ സര്‍ എന്നെ പിന്തുണച്ചു...
"സത്യത്തില്‍ ഇത്തരകാര്‍ക്ക് ഏറ്റവും വേണ്ടത് ഇത് പോലുള്ള ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷമാണ്...പക്ഷെ എന്ത് കൊണ്ടോ നമ്മുടെ ഗവണ്മെന്‍റ് പോലും ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല..."തോമസ്‌ സര്‍ പറഞ്ഞു...
തോമസ്‌ സര്‍ നമ്മളെ അവിടെയുള്ള ഒരു മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി...വൃത്തിയായി അലങ്കരിച്ച ഒരു വലിയ മുറിയായിരുന്നു അത്...അവിടത്തെ ചുമരുകള്‍ ഒന്നും തന്നെ കാണാന്‍ സാധിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു...ചുവര് മുഴുവനും മനോഹരമായ ചിത്രങ്ങള്‍ ഫ്രെയിം ചെയ്തു വെച്ചിരിക്കുന്നു...എല്ലാ ചിത്രങ്ങളിലും ഒരു രൂപം പൊതുവായി കാണാനുണ്ട്...ഒരു സ്ത്രി രൂപം...മുറിയുടെ ഒരു മുലയില്‍ മെലിഞ്ഞു സുന്ദരനായ ഒരു യുവാവ് പുസ്തകം വായിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു...
"എന്താ അരവിന്ദ്‌ ഭയങ്കര വായനയാണെല്ലോ???"തോമസ്‌ സര്‍ അയാളോട് കുശലം ചോദിച്ചു...
അയാള്‍ എഴുന്നേറ്റു തിരിഞ്ഞു നോക്കി...നമ്മളെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു...
"ഇതാണ് ഞാന്‍ ഇന്നലെ പറഞ്ഞ ആളുകള്‍...ഇത് ഡോക്ടര്‍ ദീപക്‌ ,പിന്നെ ഇത് ശ്രുതി...ഇവര്‍ നിന്‍റെ കൂടെ കാണും രണ്ടു മൂന്ന് മാസം..."തോമസ്‌ ഡോക്ടര്‍ നമ്മളെ അയാള്‍ക്ക് പരിചയപെടുത്തി...
"ങാ ശ്രുതി ഇതാണ് നമ്മുടെ അരവിന്ദ്‌...ഇയാളായിരിക്കുംകുറച്ചു കാലത്തേക്ക് നിന്‍റെ കമ്പനി ...ഭയങ്കര ചിത്രകാരാനാണ് ഇദ്ദേഹം...ഈ കാണുന്നതെല്ലാം ഇയാള്‍ തന്നെ വരച്ചതാനാണ്..."തോമസ്‌ സര്‍ എന്നോടു പറഞ്ഞു...
അത് എന്നെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു...അത്രയ്ക്കും മനോഹരമായിരുന്നു ആ ചിത്രങ്ങള്‍...അതിലെ രൂപങ്ങള്‍ക്ക് ശരിക്കും ജീവനുള്ളതു പോലെ തോന്നിയിരുന്നു...
"അപ്പോള്‍ നിങ്ങളുടെ ഗവേഷണങ്ങള്‍ക്കും,പരീക്ഷണങ്ങള്‍ക്കുമുള്ള പുതിയ ഒരു ഗിന്നി പന്നിയായിരിക്കും അല്ലെ ഞാന്‍," അയാള്‍ എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു...
"അയ്യോ അരവിന്ദ്‌ അങ്ങനെ കാണരുത്..."ഞാന്‍ ഒന്ന് പതറി...
"ങാ നിങ്ങള്‍ വിശദമായി പിന്നീട് പരിചയപെട്ടോ" തോമസ്‌ സര്‍ നമ്മുടെ സംഭാഷണം ഘണ്ടിച്ചു...
മുറിക്കു പുറത്തെത്തിയപ്പോള്‍ തോമസ്‌ സര്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു...
"ശ്രുതി ഇയാളെ കണ്ടിട്ടെന്തു തോന്നുന്നു...ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍...,..."
"ഒരു പാവം യുവാവ്...ഇയാള്‍ക്ക് എന്തെങ്കില്ലും ഒരു പ്രശനമുള്ളതായി തോന്നുന്നതേയില്ല...പിന്നെ അയാളുടെ ചിത്രങ്ങള്‍...അത് എന്നെ ശരിക്കും അതിശയിപ്പിച്ചു...അവ എത്ര മനോഹരമായിരിക്കുന്നു..."
"ഉം ശരിയാണ്" തോമസ്‌ സര്‍ മൂളി "നീ ആ ചിത്രങ്ങളില്‍ എല്ലാം തന്നെ പൊതുവായി ഒരു സ്ത്രി രൂപം ഉള്ളതായി ശ്രദ്ധിച്ചോ?"
"ങാ ശ്രദ്ധിച്ചു...വിശദമായി പരിച്ചയപെട്ടതിനു ശേഷം അതിനെ പറ്റി അയാളോട് ചോദിക്കാന്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍ "
"അത് അയാളുടെ അമ്മയാണ്...അയാള്‍ക്ക്‌ പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുള്ളപ്പോള്‍ അവര്‍ കൊല്ലപെട്ടു..."
"ഹോ കഷ്ടം...എങ്ങനെയാണ് അവര്‍ മരിച്ചത്???ആരാണ് അവരെ കൊന്നത്???"ഞാന്‍ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു...
"അത് കേട്ടാല്‍ ശ്രുതി അതിശയിക്കും...അവരെ കഴുത്ത് ഞെരിച്ചു കോല്ലുകയായിരുന്നു...അതും അന്നത്തെ പന്തണ്ടുകാരനായ ഈ അരവിന്ദ്‌ തന്നെ..."
"ങേ!!!എനിക്കതു വിശ്വസിക്കാന്‍ ആവുന്നില്ല ഡോക്ടര്‍... "സത്യമാണോ അത്???"ഞാന്‍ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
"അതെ ശ്രുതി...സത്യമാണ്...നീ അക്വാഫോബിയെ പറ്റി കേട്ടിട്ടില്ലേ?അരവിന്ദ്‌ ആ കൂട്ടത്തില്‍ പെട്ട ഒരാളാണ്...പക്ഷെ സാധാരണ ഇത്തരകാരില്‍ കാണുന്നത് പോലെ നിസ്സാരമായ ഒരു പേടി മാത്രമല്ല ഇയാള്‍ക്ക്...അങ്ങനെ ഉണ്ടാവുന്ന അവസ്സരങ്ങളില്‍ ഇയാള്‍ വല്ലാതെ വയലെന്‍റ് ആകും...സ്ഥലകാല ബോധം നഷ്ടപെടും...പിന്നെ എന്തൊക്കെയാണ് കാണിച്ചുകൂട്ടുന്നത് എന്ന് പ്രവചിക്കാന്‍ സാധ്യമല്ല...അങ്ങനെ ഒരിക്കല്‍ അയാള്‍ അബോധാവസ്ഥയില്‍ ചെയ്തുപോയതാണ് അത്...സ്വന്തം അമ്മയെ കഴുത്ത് ഞെരിച്ചു കൊന്നതിന്‍റെ ആഘാധം അയാളില്‍ നിന്നും ഇപ്പോളും പൂര്‍ണ്ണമായും വിട്ടു പോയിട്ടില്ല...അവരാണ് അവന്‍റെ ചിത്രങ്ങളില്‍ മുഴുവനും...അവരോടുള്ള തീരാ സ്നേഹമാണ് അവന്‍റെ എല്ലാ രചനകളിലും പ്രതിഫലിക്കുന്നത്..."
"ദീപക്‌ സര്‍ പറഞ്ഞു കേട്ടതും പിന്നെ എന്‍റെ ഈ ചെറിയ കാലയളവിലുള്ള അനുഭവങ്ങളില്‍ ഒന്നും ഇതിനു സമാനമായ സംഭവം കേട്ടിട്ടില്ല...തീര്‍ച്ചയായും ഇത് എനിക്ക് പുതിയ ഒരു അനുഭവം തന്നെ ആയിരിക്കും..."
"ഉം...ശരിയാണ്...അപ്പോള്‍ ഇന്ന് മുതല്‍ തന്നെ നീ നിന്‍റെ നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ തുടങ്ങികൊള്ളൂ...ഏതൊക്കെ അവസ്സരങ്ങളിലാണ് ഇയാള്‍ക്ക് പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം ആദ്യം...അതിനു ശേഷം വേണം അതിന്‍റെയൊക്കെ കാരണങ്ങള്‍ അന്വഷിക്കാന്‍...എന്താണെന്ന് വെച്ചാല്‍ സാധാരണ അക്വാഫോബിയ ഉള്ളവര്‍ക്ക് പുഴയിലും കടലിലും ഒക്കെ ഇറങ്ങാനോ നിന്താണോ സാധ്യമല്ല...പക്ഷെ അരവിന്ദ്‌ ചെറുപ്പത്തിലേ നിന്തല്‍ പഠിച്ചതാണു...വേണ്ടി വന്നാല്‍ കടലില്‍ പോലും അയാള്‍ നിന്തും...പക്ഷെ ചിലപ്പോള്‍ ഒരു ചെറിയ അരുവി,അല്ലെങ്കില്‍ കുത്തിയൊഴുകുന്ന ഒരു പുഴയുടെ ശബ്ദം...അത് മതി അവന്‍റെ മനോനില തകരാന്‍... അതിന്‍റെ പിന്നിലുള്ള യഥാര്‍ത്ഥ കാരണങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും നമ്മുക്ക് നിഗൂഡാമാണ്..."
"അങ്ങനെയാവട്ടെ സര്‍..."
"പിന്നെ അയാളെ അധികം പെടികേണ്ട ആവശ്യമൊന്നുമില്ല...അയാള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഏതൊരു സാധാരണ മനുഷ്യനെകാള്‍ ശാന്താനാണ്..."തോമസ്‌ സര്‍ ഓര്‍മിപ്പിച്ചു...
"എനിക്ക് അങ്ങനെ ഒരു പേടിയെ ഇല്ല സര്‍...അയാളോട് എനിക്കുള്ളത് സഹതാപവും പിന്നെ അയാളുടെ ഉള്ളിലെ കലകാരനോടുള്ള ബഹുമാനവും മാത്രമാണ്..."ഞാന്‍ പറഞ്ഞു...
അന്ന് വൈകിട്ട് തന്നെ ഞാന്‍ അരവിന്ദിനെ കാണാന്‍ വേണ്ടി അയാളുടെ മുറിയില്‍ പോയി...അവിടെ അയാള്‍ തന്‍റെ ചിത്രങ്ങള്‍ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അപ്പോള്‍...
"ഏയ്‌ എനിക്കകത്തു പ്രവേശിക്കാമോ???" തമാശയോടെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു...
"ഹാ ഹാ ഹാ ഞാന്‍ വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മാഡം തിരിച്ചു പോകുമോ???"ഒരു കുസൃതി ചിരിയോടെ അയാള്‍ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു...
"ആഹാ നല്ല തമാശകാരനാനെല്ലോ...എന്നാലും രാവിലെ എന്നോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് എനികിഷ്ടപെട്ടില്ല കേട്ടോ...സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ എനിക്ക് സങ്കടം തോന്നി അപ്പോള്‍...എന്നെ അങ്ങനെ കണ്ടത് കൊണ്ട്..."
"എന്ത് പറഞ്ഞതിനാണ്...ഗിന്നി പന്നിയെ പറ്റി പറഞ്ഞാതാണോ???"
"ഉം അത് തന്നെ...ഞാന്‍ ആരാണെന്ന് അറിയും മുമ്പ് അങ്ങനെ ഒരു മുന്‍ധാരണ വെച്ചത് മോശമായി പോയി..."ഞാന്‍ ഒന്ന് പരിഭവിച്ചു...
"ഓ അത്...മാടത്തിന് അങ്ങനെ സങ്കടം തോന്നിയെങ്കില്‍ എന്നോട് ക്ഷമിക്കു...ഇനി അങ്ങനെയൊന്നും പറയില്ല..."
"ഏയ്‌ അതിന്‍റെ ആവശ്യമില്ല...പിന്നെ ഈ മാഡം വിളി അരോചകമാണ്...എന്നെ പേര് വിളിച്ചാല്‍ മതി..."
"നിങ്ങള്ക്ക് എത്ര വയസ്സായി..."ഒരു കള്ളാ ചിരിയോടെ അയാള്‍ ചോദിച്ചു...
"ഏയ്‌ അത് വേണ്ട...പെണ്ണുങ്ങളോട് വയസ്സ് ചോദിക്കരുത്..."ഞാന്‍ തമാശ രൂപേണ പറഞ്ഞു...
"ഹാ ഹാ ഹാ എനിക്ക് ഇരുപത്തി ഒന്നേ ആയുള്ളൂ...നിങ്ങള്‍ക്ക് അതില്‍ കുറവാണോ?"
"അല്ല ഞാനാണ് അപ്പോള്‍ മൂത്തത്..."
"അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ നിങ്ങളെ എങ്ങനെ പേര് വിളിക്കും...ഞാന്‍ ചേച്ചി എന്ന് വിളിക്കാം...പോരെ..."
"ഏയ്‌ അങ്ങനെ വിളിക്കാന്‍ മാത്രമുള്ള വ്യത്യസമൊന്നുമില്ല...എന്നാലും അങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത്‌ കൊണ്ട് എനിക്കെതിരില്ല..."ഞാന്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു...
"ഹാ ഹാ ഹാ ഇനി ഇപ്പൊ എതിരാണെന്ന് പറഞ്ഞാലും ഞാന്‍ അങ്ങനെയേ വിളിക്കൂ..."
"ഹാ ഹാ ഹാ" ഞാനും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു...
ഒരു പുതിയ ഒരു സൌഹ്യദം നമ്മള്‍ അവിടെ ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു.ഈ കാണുന്ന ചെറിയ ലോകത്ത് തളയ്ക്കപെടേണ്ട ആള്‍ അല്ല അരവിന്ദ്‌ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി...നല്ല ലോക വിവരമുണ്ട്...അമ്മ മരിച്ചതിനു ശേഷം അവന്‍റെ അച്ഛന്‍ തന്നെയാണ് അവനെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത്...പിന്നീട് ഇത് വരെ വേറെ എവിടെയും പോയിട്ടില്ല എന്ന് അവന്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു...ഈ ചുറ്റുപാട് വിട്ടു പോകാന്‍ അവനു മനസ്സ് വരുന്നില്ലത്രേ...ഈ അന്തരീക്ഷം അവനു ശാന്തിയും സമാധാനവും നല്‍കുന്നുണ്ടെന്നു അവന്‍ പറയുന്നു...ഇപ്പൊഴും അവന്‍റെ അച്ഛന്‍ അടക്കം പല ബന്ധുക്കളും അവനെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകാന്‍ വേണ്ടി വരാറുണ്ടത്രേ...അരവിന്ദ്‌ സമ്മതിക്കാത്തത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഇപ്പോഴും ഇവിടെ നില്‍ക്കുന്നത്...പിന്നെ തോമസ്‌ സര്‍ അധികം എതിര്‍ക്കില്ലത്രേ...സര്‍ ആണത്രേ അവന്‍റെ ഉള്ളിലെ ചിത്രകാരനെ പരിപോക്ഷിപ്പിചെടുത്തത്‌...അത് പറയുമ്പോള്‍ അവന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ ആ നന്ദി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു...
വളരെ നാളത്തെ സൌഹ്യദത്തിനു ശേഷമാണ് ഞാന്‍ അരവിന്ദിനോട് അവന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ സംഭവിച്ച ആ വലിയ ദുരന്തത്തെ പറ്റി ചോദിച്ചത്...ആദ്യം അവന്‍ പിന്മാറുകയാണ് ഉണ്ടായത്...പിന്നീട് രണ്ടു മൂന്നു തവണയും ഞാന്‍ അതിനെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു...ഒടുവില്‍ ഒരിക്കല്‍ അവന്‍ തന്നെ ആ സംഭവം എനിക്ക് വിവരിച്ചു...
"എനിക്ക് ആ ദിവസ്സത്തെ പറ്റി ചിന്തിക്കാനേ ഇഷ്ട്ടമല്ല...അന്ന് ഞാന്‍ അമ്മയുടെ കൂടെ നമ്മുടെ പുതിയ വീട് പണിയുന്ന സ്ഥല്ലത്തെക്ക് പോയതായിരുന്നു...സാധാരണ നമ്മള്‍ പോകുന്ന വഴിയില്‍ എന്തോ പണി നടക്കുന്നത് കാരണം വേറെ വഴിയാണ് പോയത്.ഒരു തോടിന്‍റെ ഓരത്ത് കൂടി വേണം കുറച്ചു ദൂരം പോകാന്‍...അമ്മയോട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു അത് വഴി പോകാന്‍ എനിക്കു പേടിയാണെന്ന്...അമ്മ എന്നോട് കണ്ണടച്ച് അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ചു നടന്നോളാന്‍ പറഞ്ഞു അപ്പോള്‍...ഞാന്‍ അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്തു പക്ഷെ ഇടയ്ക്ക് വെച്ച് കണ്ണ് തുറന്നു പോയ ഞാന്‍ കാണുന്നത് ഇരുണ്ട നിറത്തില്‍ ഒഴുകുന്ന ആ തോടിന്‍റെ വന്യതയാണ്...പെട്ടെന്ന് മനോനില തെറ്റിയ ഞാന്‍ അമ്മയെ മുറുകെ കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞു...ഞാന്‍ അപ്പോള്‍ അമ്മയുടെ കഴുത്തിലാണ് പിടിച്ചത് എന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലായില്ല...എന്‍റെ കൈകള്‍ക്കിടയില്‍ പെട്ടു അമ്മ പിടയുകയായിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ അപ്പോളത്തെ അവസ്ഥയില്‍ എനിക്കു സാധിച്ചില്ല...അഞ്ജാതമായ എന്തോ ഒരു ഭയം മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ ഉള്ളില്‍ അപ്പോള്‍...,...ഏതാനും മിനുട്ടിനുള്ളില്‍ എന്റെ ബോധം മര്രഞ്ഞു...പിന്നെ ബോധം തെളിയുമ്പോള്‍ കേട്ടത് എന്‍റെ അമ്മയുടെ..."
അത് മുഴുമിക്കാന്‍ അവനു സാധിച്ചില്ല...അപ്പോഴേക്കും അവന്‍ പൊട്ടി കരയുകയായിരുന്നു...ഞാന്‍ സ്നേഹത്തോടെ അവന്‍റെ തലയില്‍ തടവി സമാധാനിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു....
"പോട്ടെ അരവിന്ദ്‌ വിട്ടുകള...എല്ലാവര്‍ക്കും കാണും ഇത് പോലെ ഓരോരോ ദുഖങ്ങള്‍...നമ്മുക്ക് വേറെ എന്തെങ്കിലും കാര്യം സംസാരിക്കാം..."
പിന്നെ കുറച്ചു ദിവസ്സതെക്ക് ഞാന്‍ അവനോടു അതിനെ പറ്റി ഒരു കാര്യവും ചോദിച്ചില്ല...പക്ഷെ ഒരിക്കല്‍ അവന്‍ എന്നോട് ഇങ്ങോട്ട് ചോദിച്ചു...
"എന്നാലും ചേച്ചി...എന്തായിരിക്കും എന്‍റെ ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് പിന്നിലുള്ള കാരണം...ഞാന്‍ എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും അത് കണ്ടു പിടിക്കാന്‍ പറ്റിയിട്ടില്ല...ഏഴു വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ നീന്താന്‍ പഠിച്ചത്...നാട്ടില്‍ ഉള്ള പുഴയില്‍ ഞാന്‍ എത്ര നീന്തിയിട്ടുള്ളതാ...പക്ഷെ എന്നിട്ടും ആ ചെറിയ തോട് എന്‍റെ മനോനില തെറ്റിച്ചു...എന്‍റെ ജീവിത ദിശ തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു...ഡോക്ടര്‍ തോമസ്‌ വര്‍ഷങ്ങളായി ശ്രമിച്ചിട്ടും കിട്ടാത്ത ആ നിഗൂഡത ചേച്ചിക്ക് കണ്ടെത്താന്‍ സാധിക്കുമോ?"
"നമ്മുക്ക് അതിനായി ശ്രമിച്ചാലോ എന്നാല്‍...,ഇത്ര ദിവസം ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നത് നിന്‍റെ സമ്മതത്തിനു വേണ്ടിയായിരുന്നു...നമ്മുക്ക് ചില ശ്രമങ്ങള്‍ നടത്തിയാലോ എങ്കില്‍..???"ഞാന്‍ അത്യധികം ആവേശത്തോടെ ചോദിച്ചു...
"എനിക്കു പൂര്‍ണ്ണ സമ്മതമാണ്...ചേച്ചിയെ എനിക്കു നല്ല വിശ്വാസമുണ്ട്...എന്നെ സങ്കടപെടുത്തുന്ന ഒരു കാര്യവും ചേച്ചി എന്നോട് ചെയ്യില്ല എന്ന് എനിക്കറിയാം..."
"എങ്കില്‍ നമ്മുക്ക് അവിടെ തന്നെ പോയാലോ...നമ്മുടെ ആ പഴയ തോട്ടിന്‍ കരയിലേക്ക്..."
"അയ്യോ ചേച്ചി അത് വേണോ...ആ സ്ഥലം...അതും ചേച്ചിയുടെ കൂടെ...വീണ്ടും പഴയത് പോലെ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാല്‍....,..."
"ഏയ്‌ ഇങ്ങനെ പേടിക്കാതെ...നമ്മുടെ കൂടെ ദീപക്‌ സാറും കാണും...അപ്പോള്‍ നമ്മുക്ക് നാളെ തന്നെ അരവിന്ദിന്‍റെ നാട്ടിലേക്കു പോകാം...എന്താ?"
"ഉം..."അര്‍ദ്ധ മനസ്സോടെ അവന്‍ സമ്മതിച്ചു...
പിറ്റേന്ന് തന്നെ നമ്മള്‍ അവന്‍റെ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു...പോകുന്നതിനു മുമ്പ് അരവിന്ദിന്‍റെ അച്ഛനെ വിളിച്ചു കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു...വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം തന്‍റെ മകന്‍ നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുന്നതിന്‍റെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു ആ പാവം മനുഷ്യന്‍...അവിടെ എത്തിയ ഉടനെ നേരെ അവന്‍റെ വീട്ടിലേക്കാണ് നമ്മള്‍ പോയത്...ആ വീടിന്‍റെ പണി നടക്കുന്ന കാലത്താണ് ആ ദുരന്തം സംഭവിക്കുന്നത്....അരവിന്ദ്‌ ആ വീട്ടിലക്ക് ആദ്യമായി പോകുകയായിരുന്നു...അവനെ കണ്ട ഉടനെ അവന്‍റെ അച്ഛനും മറ്റു അടുത്ത ബന്ധുക്കളും സന്തോഷം കൊണ്ട് കരയുകയായിരുന്നു...പിന്നെയുള്ള രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം ശരിക്കും ഉത്സവമായിരുന്നു...പട്ടണത്തില്‍ ജീവിച്ചു വളര്‍ന്ന എനിക്കു ആ അന്തരീക്ഷം വളരെ രസകരമായി അനുഭവപെട്ടു...ദീപക്‌ സാറും ആ അന്തരീക്ഷം ശരിക്കും ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...അതിനിടയില്‍ സത്യത്തില്‍ നമ്മള്‍ അവിടെ പോയതിന്‍റെ കാര്യം തന്നെ മറന്നിരുന്നു...മൂന്നാം ദിവസം വൈകുനേരം ഞാന്‍ അവനെ അത് ഓര്‍മിപ്പിച്ചു...
"അരവിന്ദ്‌ നമ്മുക്ക് നമ്മുടെ ആ തോട്ടിന്‍ കരയില്‍ പോവണ്ടേ?"
അവന്‍റെ മുഖം വാടുന്നതു ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു...ദീപക്‌ സര്‍ കാര്യങ്ങള്‍ അവന്‍റെ അച്ഛനെ ധരിപ്പിച്ചു...
"എനിക്കു വിരോധമൊന്നുമില്ല...പക്ഷെ സൂക്ഷിക്കണം...ഞാന്‍ വേണമെങ്കില്‍ രണ്ടു പേരെ നിങ്ങളുടെ കൂടെ വിടാം..." അരവിന്ദിന്‍റെ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു...
"ശരി എങ്കില്‍ അങ്ങനെയാവട്ടെ" ദീപക്‌ സര്‍ സമ്മതിച്ചു
ഞങ്ങള്‍ അങ്ങനെ അവിടെ എത്തി...അരവിന്ദും ഞാനും മുമ്പില്‍ നടന്നു...ബാക്കി ഉള്ളവര്‍ പിന്നാലെ നമ്മളെ അനുഗമിച്ചു...കുറച്ചകലെ തോട് കണ്ടതോടു കൂടി അരവിന്ദ്‌ ഭയം കൊണ്ട് ആകെ കുഴയുന്നതായി തോന്നി...
"ചേച്ചി മതി നമ്മുക്ക് പോകാം...എനിക്ക് വയ്യ മുന്നോട്ടേക്കു വരാന്‍... തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു..."അവന്‍ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു...
"എന്തിനാണ് അരവിന്ദ്‌ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചിന്തിക്കുന്നത്...മനസ്സില്‍ ധൈര്യം സംഭരിച്ചു മുന്നോട്ടു നടക്കു...നിനക്കതിനു കഴിയും എന്ന് മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിക്കൂ..."
"ഇല്ല ചേച്ചി എനിക്ക് പറ്റില്ല...ഞാന്‍ ഇവിടെ നില്‍ക്കാം...നിങ്ങള്‍ പോയികൊള്ളൂ..."
"ശരി എങ്കില്‍ നീ ഇവിടെ നില്‍ക്കു...ഞങ്ങള്‍ പോയിട്ട് വരാം"
ഞാനും ദീപക്‌ സാറും അവിടെ കുറെ നേരം ചിലവഴിച്ചു...നമ്മുടെ കൂടെ വന്ന നാട്ടുകാര്‍ തോട്ടില്‍ ഇറങ്ങി നമ്മുക്കായി കുറച്ചു ചെറുമീനുകളെ പിടിച്ചു തന്നു...ആ ചെറു തോട്ടില്‍ പേടിക്കാനായി ഒരു നീര്‍ക്കോലിയെ പോലും ഞാന്‍ കണ്ടില്ല...അക്വാഫോബിയുടെ വിവിധ ലക്ഷണങ്ങളെ പറ്റി വിവരിക്കുകയായിരുന്നു ദീപക്‌ സര്‍ അപ്പോള്‍...പക്ഷെ ഈ സമയങ്ങളില്‍ എല്ലാം തന്നെ അരവിന്ദ്‌ അങ്ങ് ദൂരെ മാറി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു...നമ്മള്‍ ഇവിടെ ചെയ്യുന്നത് ഒന്നും അയാള്‍ നോക്കുന്നതെ ഇല്ലായിരുന്നു...നേരം ഇരുട്ടി തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും നമ്മള്‍ തിരിച്ചു നടന്നു...തോട്ടില്‍ നിന്ന് പിടിച്ച മീനുകളെ കാണിച്ചു ഞാന്‍ അവനോടു ചോദിച്ചു...
"അരവിന്ദ്‌ എന്ത് രസമായിരുന്നു അവിടെ...നോക്കു ഈ മീനുകളെ നമ്മള്‍ ഈ തോട്ടില്‍ നിന്നു പിടിച്ചതാണ്...നാളെ നമ്മുക്കൊരുമിച്ചു മീന്‍ പിടിക്കാം എന്താ???"
"എനിക്കാഗ്രഹമില്ലഞ്ഞിട്ടല്ല ചേച്ചി...പക്ഷെ..." അവന്‍ മുഴുമിച്ചില്ല...
"നീ ഒന്നും പറയേണ്ട.നീ പറയുന്ന കേട്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചത് ഇത് വല്ല ഭീകരമായ തോടായിരിക്കും എന്ന്...ഈ ചെറു തോടിനെയാണോ നീ ഇത്രയ്ക്കും ഭയപെടുന്നത്...അയ്യേ നാണകെട്..."
അവന്‍ അതിനു മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല...
പിറ്റേ ദിവസ്സവും നമ്മള്‍ അവിടെ പോയി...അന്നും അവന്‍ തോടിനടുതെക്ക് വന്നില്ല...പക്ഷെ നമ്മള്‍ ചെയ്യുന്നതൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...ഏതാണ്ട് പത്തു ദിവസം നമ്മള്‍ ഇതേ പോലെ തുടര്‍ന്നു...പത്താം ദിവസം അവന്‍ നമ്മുടെ ഒപ്പം തോടിനടുതെക്ക് വന്നു...അവന്‍റെ മുഖത്ത് ഭയം പ്രകടമായിരുന്നു...ഞാന്‍ ധൈരം പകരാന്‍ വേണ്ടി അവന്‍റെ കൈകളില്‍ മുറുകെ പിടിച്ചു...ഭയം മൂര്‍ച്ചിചപ്പോള്‍ അവന്‍ കണ്ണുകളടച്ചു...
"എന്നാല്‍ അരവിന്ദ്‌ നമ്മുക്ക് തിരികെ പോകാം..."ദീപക്‌ സര്‍ പറഞ്ഞു...
അന്ന് നമ്മള്‍ തിരിച്ചുപോയി...പക്ഷെ അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ രണ്ടു മൂന്നു ദിവസ്സങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ അവന്‍റെ ഭയം പൂര്‍ണമായും ഇല്ലാതായി...മീന്‍ പിടിക്കാന്‍ അവന്‍ നമ്മളെകാള്‍ ഉല്‍സാഹതോടെ തോട്ടില്‍ ഇറങ്ങി തുടങ്ങി.എന്‍റെ മനസ്സ് സന്തോഷംകൊണ്ട് തുള്ളിചാടി...
"നോക്കു സര്‍ അരവിന്ദ്‌ ഇപ്പോള്‍ എത്ര മാറിയിരിക്കുന്നു...ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഈ മാറ്റം ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല..." ഞാന്‍ ദീപക്‌ സാറിനോട് പറഞ്ഞു...
"ഉം..." സര്‍ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു...
പിന്നെയും ഒരാഴ്ച നമ്മള്‍ അവിടെ തങ്ങി...അപ്പോഴേക്കും വീട്ടുകാരുടെ കൂടെയുള്ള സഹവാസം അരവിന്ദ്‌ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു...അവിടം വിട്ടു തിരിച്ചു പോരാന്‍ അവനു മടിയുള്ളതായി ഞാന്‍ മനസ്സിലാകി...പോകുന്നതിനു മുന്‍പ് ഞാന്‍ അവന്‍റെ അച്ഛനോട് സംസാരിച്ചു...
"അരവിന്ദ്‌ ഇപ്പോള്‍ വളരെ മാറിയിരിക്കുന്നു...ഇനി കുറച്ചു നാള്‍ക്കകം അവനെ നിങ്ങള്ക്ക് പൂര്‍ണ്ണമായും ലഭിക്കും...ഞാന്‍ വാക്ക് തരുന്നു...ഇപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ പോവുകയാണ്...ഇനിയും വരാം അധികം താമസികാതെ തന്നെ..."
"നിന്നെ ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു മോളെ...ഞങ്ങളും അതിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്..."പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു...
ഞങ്ങള്‍ അങ്ങനെ തിരിച്ചു യാത്രയായി...പ്രതീക്ഷത്തിലും വലിയ ഒരു മാറ്റമാണ് എനിക്ക് അരവിന്ദില്‍ കാണാന്‍ ആയത്...എന്നെ കൊണ്ട് അതിനു സാധിച്ചതില്‍ ഞാന്‍ അഭിമാനം കൊണ്ടു.പക്ഷെ ദീപക്‌ സാറിന് അത്രയ്ക്കും സന്തോഷം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല...എന്തൊക്കെയോ ചില സംശയങ്ങള്‍ ആ മുഖത്തുള്ളത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി...തന്‍റെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ എല്ലാം അവസാനിച്ചു എന്ന് അരവിന്ദിനും തോന്നിയിരുന്നു...
പിന്നീട് ഒരിക്കലും അരവിന്ദ്‌ അവന്‍റെ മുറിയില്‍ മാത്രമായി ചടഞ്ഞുകൂടി ഇരുന്നിരുന്നില...അവന്‍ വളരെ അധികം ഉല്ലാസാവാനായി കാണപെട്ടു...അങ്ങനെ ഇരിക്കേ ഒരു ദിവസം ദീപക്‌ സര്‍ എന്നോടു പറഞ്ഞു...
"ശ്രുതി നാളെ നമ്മുക്ക് ഒരു സ്ഥലം വരെ പോകാനുണ്ട്...അരവിന്ദിനെയും കൂടി കൂട്ടിക്കോ"...

"ശരി സര്‍..." ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചു...
പിറ്റേന്ന് നമ്മള്‍ ആ സ്ഥലത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു...ഇവിടുന്നു ഏതാണ്ട് പത്തു മുപ്പതു കിലോമീറ്റര്‍ കടന്നിരുന്നു അവിടെ എത്തിയപ്പോള്‍...ദീപക്‌ സര്‍ എന്നോടും അരവിന്ദിനോടുമായി പറഞ്ഞു...
"പിള്ളേരെ ഇനി നമ്മുക്ക് ഇറങ്ങി നടക്കാം...ഇവിടുന്നു മുന്നോട്ടേക്കു ഇനി വണ്ടി പോവില്ല...നല്ല രസമുള്ള ഒരു പ്രദേശമുണ്ട് ഇവിടെ...വേഗം വാ..."
നമ്മള്‍ സാറിന്‍റെ പിന്നാലെ നടന്നു...ദുര്‍ഘടമായ വഴികളായിരുന്നു പിന്നീട് താണ്ടെണ്ടി വന്നത്...അതും കാട്ടിലൂടെ...സത്യത്തില്‍ എനിക്ക് പേടി ഉണ്ടായിരുന്നു അപ്പോള്‍...പക്ഷെ അരവിന്ദ്‌ വളരെ ഉത്സാഹത്തോടുകൂടി കാണപെട്ടു...കുറച്ചു ദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോള്‍ അങ്ങ് ദൂരെ നിന്നു ഇരമ്പി ഒഴുകുന്ന ഒരു കാട്ടരുവിയുടെ ശബ്ദം കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി...അതോടെ അരവിന്ദിന്‍റെ മുഖത്ത് ഭയം പ്രകടമായി തുടങ്ങി...അവന്‍ എന്‍റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു...
"ചേച്ചി മതി...എനിക്ക് വീണ്ടും പഴയ പോലെ എന്തൊക്കെയോ തോന്നുന്നു...ഇനി മുന്നോട്ടു പോവേണ്ട എന്ന് പറ ഡോക്ടറോട്..."
"എന്താ അരവിന്ദ്‌ ഇത്...നിന്റെ ഭയമൊക്കെ പോയതല്ലേ...നീ ഒരുകാലത്ത് ഭീകരമായി കരുതിയിരുന്ന തോട്ടില്‍ നിന്നും നീ തന്നെ മീന്‍ പിടിച്ചത് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് മറന്നോ..." ഞാന്‍ അവനോടു ചോദിച്ചു...
"അതൊക്കെ ശരി തന്നെ പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് അങ്ങോട്ടേക്ക് വരാന്‍ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല ചേച്ചി ...നമ്മുക്ക് പിന്നീട് ഒരിക്കല്‍ വരാം..."
"പറ്റില്ല" അത് പറഞ്ഞത് ദീപക്‌ സര്‍ ആയിരുന്നു...
ദീപക്‌ സര്‍ അരവിന്ദിന്‍റെ കൈകള്‍ ഭലമായി പിടിച്ചു മുന്നോട്ടു നടന്നു...അവന്‍ കണ്ണടച്ച് ചേച്ചി ചേച്ചി എന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു കരയുകയായിരുന്നു അപ്പോള്‍...
"സര്‍ മതി നമ്മുക്ക് പിന്നീടൊരു ദിവസം ശ്രമിക്കാം..."ഞാന്‍ ദീപക്‌ സാറിനോട് അപേക്ഷിച്ചു.പക്ഷെ അദ്ദേഹം അത് കേട്ട ഭാവം നടിച്ചില്ല...
അവനെ സമാധാനിപ്പിക്കാനായി ഞാന്‍ അവന്‍റെ കയ്യ്കളില്‍ മുറുകെ പിടിച്ചു...പുഴയുടെ ശബ്ദം കൂടി കൂടി വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു...അവന്‍റെ കരച്ചിലിന്‍റെ ശബ്ദവും...ഒടുവില്‍ പുഴയുടെ അടുത്തെത്തി...കുത്തി ഒളിച്ചു ഒഴുകുന്ന ഏതോ ഒരു കാട്ടു ചോല ആയിരുന്നു അത്...ദീപക്‌ സര്‍ അവന്‍റെ കണ്ണുകളെ ഭലമായി തുറപ്പിച്ചു...വന്യമായി ഒഴുകുന്ന ആ കാട്ടരുവി കണ്ടതോടുകൂടി അവന്‍ മോഹാലസ്യപ്പെട്ടു വീണു...ഞാനും ദീപക്‌ സാറും കൂടി അവനെ താങ്ങിയെടുത്തു വണ്ടിയിലെതിച്ചു...നമ്മള്‍ ആശുപത്രിയിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു പോയി...
അന്ന് രാത്രി എനിക്ക് ഉറങ്ങാന്‍ സാധിച്ചില്ല...എല്ലാം ശരിയായി എന്നായിരുന്നു ഇത്ര ദിവസ്സവും ഞാന്‍ കരുതിയത്‌...പക്ഷെ ഇന്നത്തോടെ മനസ്സിലായി ആ ധാരണ തെറ്റായിരുന്നു എന്ന്...ഉറക്കം വരാത്തതിനാല്‍ ഞാന്‍ ദീപക്‌ സാറിന്‍റെ മുറിയില്‍ പോയി...അദ്ദേഹവും അവിടെ ഉറങ്ങാതെ ഏതോ ആലോചിച്ചു നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു...
"സര്‍..." ഞാന്‍ പതുക്കെ അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചു...
"ങാ ശ്രുതി...ഞാന്‍ നിന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുകയ്യായിരുന്നു...എനിക്കറിയാം ഇന്ന് നിനക്ക് ഉറങ്ങാന്‍ ആവില്ല എന്ന്..."
"സത്യമാണ് സര്‍...എല്ലാം നേരെയായി എന്ന് കരുതിയതാണ്...അതില്‍ ഞാന്‍ വളരെ സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്‌തിരുന്നു...പക്ഷെ എല്ലാ ധാരണകളും തകിടം മറിഞ്ഞില്ലേ ഇന്ന്..."
"ഉം...അത് ശരിയാണ്...അതില്‍ നീ ഇത്രയ്ക്കു വിഷമിക്കേണ്ടകാര്യമൊന്നുമില്ല...ഇത് തന്നെയാണ് എല്ലാ ഫോബിയകളുടെയും കുഴപ്പം...എന്താണ് വ്യക്തമായ കാരണം എന്ന് ആര്‍ക്കും ഇത് വരെ കണ്ടെത്താന്‍ സാധിച്ചിട്ടില്ല...കുറെ ദിവസ്സത്തെ നിരന്തരമായ സമ്പര്‍ക്കം കാരണമാണ് അരവിന്ദിന് ആ ചെറു തോടിനോടുള്ള ഭയം മാറിയത്...പക്ഷെ അത് പോലത്തെ മറ്റൊരു അന്തരീക്ഷത്തില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ആ പഴയ പേടി വീണ്ടും വന്നു...കുറച്ചു ദിവസം അവിടെ പോയാല്‍ അതും മാറും...പക്ഷെ പിന്നീട് വേറെ ഏതെങ്കിലും സമാന അവസ്സരത്തില്‍ ഭയം വരിക തന്നെ ചെയ്യും...ശാശ്വതമായ ഒരു പ്രതിവിധി ഇത്തരം ഭയങ്ങള്‍ക്ക് ഇല്ല...പിന്നെ ശ്രുതി ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കണം...മനുഷ്യന് ഇപ്പോഴും ഈ ലോകത്തെ യഥാര്‍ത്ഥ നിഗൂഡതകള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധിച്ചിട്ടില്ല...ഇങ്ങനെയുള്ള അവസ്സരങ്ങളിലാണ് നമ്മള്‍ ഡോക്ടര്‍മാര്‍ പോലും പുനര്‍ജ്ജന്മം പോലുള്ള കാര്യങ്ങളില്‍ വിശ്വസിച്ചു പോകുന്നത്...ഒരു പക്ഷെ ഏതെങ്കിലും പൂര്‍വ ജന്മത്തിന്‍റെ ബാക്കിപത്രമായിരിക്കും ഇത്തരം ഭയങ്ങള്‍ ഒക്കെ..."
"എന്നാലും സര്‍...ഇനി ഞാന്‍ എങ്ങനെ അരവിന്ദിനെ സമാധാനിപ്പിക്കും...അവനും ഒരു പാട് സന്തോഷിച്ചിരുന്നു..."
"അതൊന്നും സാരമില്ല...നമ്മുക്ക് വഴിയെ പറഞ്ഞു ധരിപ്പിക്കാം...പിന്നെ ശ്രുതി നമ്മള്‍ ഇനി ഒരാഴ്ച കൂടിയേ ഉള്ളു ഇവിടെ...അത് മറക്കേണ്ട..."
സത്യമാണ്...ഇത്രയും ദിവസം കടന്നു പോയത് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞതേയില്ല...സത്യത്തില്‍ ഇവിടെ നിന്ന് വിട്ടു പോകാന്‍ തോന്നുന്നേയില്ല ഇപ്പോള്‍..,..
പിറ്റേന്ന് ഞാന്‍ അരവിന്ദിനോട് സംസാരിച്ചു...ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ നിരാശ അവനില്ലായിരുന്നു...
"ചേച്ചി വിഷമികേണ്ട...എനിക്ക് ഇത്രയെങ്കിലും മാറ്റം വന്നത് നിങ്ങള്‍ വന്നതിനു ശേഷമാണ്...ഞാന്‍ മറക്കില്ല നിങ്ങളെ...ഒരിക്കലും..." എന്‍റെ കൈ പിടിച്ചവന്‍ പറഞ്ഞു...
"അത് മാത്രമല്ലെടാ ഞാന്‍ ഇനി കഷ്ടിച്ച് ഒരാഴ്ച കൂടിയേ ഇവിടെ ഉണ്ടാകു..." അത് പറയുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒന്ന് വിതുമ്പി പോയി...
"ഹാ ഹാ ഹാ ഇതെന്താ ഈ കാണുന്നത്...ഇതിപ്പോ ചേച്ചിയെ ഞാന്‍ സാമധാനിപ്പികേണ്ട ഗതികെടായല്ലോ..." അവന്‍ ചിരിച്ചോണ്ട് പറഞ്ഞു...
"ഒരു ചെറിയ വിഷമം തോന്നി അത്രയെ ഉള്ളു...ഇവിടുന്നു പോയാലും ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഞാന്‍ ഇവിടെ വരും...പിന്നെ നിന്നെ എന്‍റെ നാട്ടില്‍ കൊണ്ട് പോകുകയും ചെയ്യും..." ഞാന്‍ കരച്ചില്‍ മറച്ചുവെച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു...
"വിളിച്ചാല്‍ മതി ഞാന്‍ പറന്നെത്തും...ഇനി ബാക്കി ഉള്ള ഒരാഴ്ച നമ്മുക്ക് ആഘോഷമാക്കാം...എന്താ..."
"അത് പിന്നെ ചോദിക്കാനുണ്ടോ..."ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചു...
പിന്നെയുള്ള ഒരാഴ്ച ശരിക്കും ഒരു ഉത്സവം തന്നെ ആയിരുന്നു...ദീപക്‌ സാറും നമ്മുടെ ഒപ്പം കൂടി...പാട്ടും നിര്‍ത്തവും കറക്കവുമൊക്കെയായി ശരിക്കും ആഘോഷിച്ചു...
ഒടുവില്‍ തിരിച്ചു പോവേണ്ട ദിവസ്സമെത്തി...വിവരിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത അത്രയും സങ്കടമായിരുന്നു എനിക്ക് അന്ന്...അരവിന്ദിനും നല്ല ദുഖമുണ്ടെന്നു അവന്‍റെ മുഖത്ത് നിന്നും വായിച്ചെടുക്കാം...പോവുന്നതിനു മുമ്പായി അവന്‍ എന്‍റെ അടുക്കല്‍ വന്നു ചോദിച്ചു...
"അമ്മ പോയതില്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ സന്തോഷിച്ചത് കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മാസങ്ങളിലായാണ്...ചേച്ചി ഒരേ ഒരാളാണ് അതിനു കാരണം...ഞാന്‍ ഒന്ന് ചോദികട്ടെ???നിങ്ങള്‍ക്ക് എന്നെ ശരിക്കും ഒരു അനുജനായി കാണാന്‍ സാധിക്കുമോ???"
ആ ചോദ്യം എന്നില്‍ അടക്കി പിടിച്ചു വച്ചിരുന്ന കരച്ചിലിനെ പുറത്തെകൊഴുക്കി...അവനെ കെട്ടി പിടിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു...
"അത് ഇനി പ്രതേകിച്ചു പറയേണ്ട ആവശ്യമൊന്നുമില്ല...നീ എന്‍റെ അനുജന്‍ തന്നെയാണ്...നിനക്ക് എപ്പോഴും എന്‍റെ വീട്ടിലേക്കു വരാം...ഞാനും വരും നിന്‍റെ അടുത്ത്...ഇടയ്ക്ക് ഇടയ്ക്ക്...ദൈവമാണ് നമ്മളെ ഒന്നിപ്പിച്ചത്..."
"എങ്കില്‍ ചേച്ചി അതികം വൈകിക്കേണ്ട...ഡോക്ടര്‍ പുറത്തു ചേച്ചിയേയും കാത്തു നില്‍പ്പുണ്ട്...അടുത്ത തവണ വരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ നമ്മുടെ ആ കാട്ടുചോലയില്‍ മീന്‍ പിടിചിരിപ്പുണ്ടാവും..."
"ഹാ ഹാ ഹാ...അങ്ങനെ ആയികൊട്ടെ..." ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു...
കാര്‍ മുന്നോട്ടേക്കു നീങ്ങി തുടങ്ങി...ദ്രിശ്യത്തിനു മറയുന്നത് വരെ ഞാന്‍ അവനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു...കരച്ചില്‍ എന്‍റെ നിയന്ത്രണത്തില്‍ നിന്നേ വിട്ടു പോയിരുന്നു...പക്ഷെ ഒരു കാര്യത്തില്‍ എനിക്ക് വളരെ അധികം സന്തുഷ്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു...ഈ യാത്ര എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത് എനിക്ക് കുറെ അനുഭവങ്ങള്‍ മാത്രമല്ല...ഒരു അനുജനെയും എനിക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു...സ്നേഹിക്കാന്‍ മാത്രമറിയുന്ന ഒരു അനുജന്‍...പക്ഷെ അവന്‍റെ ഭയത്തിന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥ കാരണം മനസിലാക്കാന്‍ സാധിക്കാത്തതില്‍ ഞാന്‍ നിരാശപെട്ടു...
രാത്രി വളരെ വൈകി നമ്മള്‍ നാട്ടില്‍ എത്തി ചേര്‍ന്നു.എന്നെ വീട്ടില്‍ ആക്കിയതിനു ശേഷം ദീപക്‌ സര്‍ പോയി...നല്ല ക്ഷിണമുണ്ടായിരുന്നു എനിക്ക്...പക്ഷെ ഉറക്കം വരുന്നുമില്ല...ഉറക്കം തീരെ വരാതായപ്പോള്‍ അന്ന് പാതി നിര്‍ത്തി വെച്ച പോയ നോവലിലെ ബാക്കി വരികളിലേക്ക് ഞാന്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നു...

************************************************************************************************************************************************************

പടയാളികള്‍ അവന്‍റെ അടുത്തേക്ക് എത്തി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു...കടുവയുടെ മുന്നില്‍ അകപെട്ടു പോയ മാന്‍പെടയെ പോലെ അവന്‍ വിറച്ചു...ഒടുവില്‍ ഗത്യന്തരമില്ലാതെ അവന്‍ ആഗാധമായ ആ കൊക്കയിലേക്ക് ഊര്‍നിറങ്ങി...ചെങ്കുത്തായ ഇറക്കത്തില്‍ അവന്‍റെ കാലുകള്‍ ഏതോ പാറയില്‍ തട്ടി...അവന്‍ വീണു...ഉരുണ്ടു ഉരുണ്ടു ഉരുണ്ടു അവന്‍ ചെന്ന് പതിച്ചത് കുത്തിയൊലിച്ചു ഓഴുകുന്ന മ്യുസ് നദിയിലേക്കായിരുന്നു...പുഴയില്‍ ഉള്ള ഏതോ ഒരു കല്ലില്‍അവന്‍റെ തളര്‍ന്ന കൈകള്‍ തടഞ്ഞു...പടയാളികള്‍ താഴേക്ക്‌ ഇരച്ചു എത്തി തുടങ്ങിയിരുന്നു അപ്പോള്‍....പുഴയുടെ നടുവില്‍ പാറ പിടിച്ചു കിടയ്ക്കുന്ന അവനെ കണ്ടതോടെ അവരുടെ ആവേശം കൂടി...കയ്യില്‍ കിട്ടിയ കല്ലും,പാറ കക്ഷണങ്ങലോക്കെ എടുത്തു അവര്‍ അവനെ എറിയാന്‍ തുടങ്ങി...ഗത്യന്തരമില്ലാതെ വന്നപ്പോള്‍ അവന്‍ പുഴയുല്‍ മുങ്ങി കിടന്നു...ശ്വാസം മുട്ടുമ്പോള്‍ വീണ്ടും തല പോക്കും...അത് കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന ആ രാക്ഷസ്സന്മാര്‍ വീണ്ടും കല്ലുകള്‍ എറിയാന്‍ തുടങ്ങും...അങ്ങനെ മുങ്ങിയും പൊങ്ങിയും അവന്‍ അവശനായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു...മരണം അവന്‍റെ തോട്ടടുത് എത്തിയത് അവന്‍ മനസ്സില്ലാക്കി...പടയാളികളുടെ കയ്യില്‍ അകപെടുന്നതിനെകാള്‍ നല്ലത് മ്യുസ് നദിയുടെ മടിയില്‍ കിടന്നു മരിക്കുന്നതാണ്...ഒടുവില്‍ തന്‍റെ അവസാന ശ്വാസതിനായി തല ഉയര്‍ത്തിയ അവന്‍റെ മുഖത്ത് ആസകലം പടയാളികള്‍ അമ്പുകള്‍ പായിച്ചു...പതിയെ അവന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ അടഞ്ഞു...കുത്തി ഒലിച്ചോഴുകുന്ന ജലം അവന്‍റെ കണ്ണുകളിലെ അവസാന കാഴ്ചയായി...മ്യുസ് നദിയുടെ വന്യമായ ഇരമ്പല്‍ അവന്‍റെ കാതുകളില്‍ അവസാന നാദവുമായി ...

ഓര്‍മയിലെ ഒരു വാലന്‍ന്റൈന്‍ ദിനം…

noreply@blogger.com (donadoniman) — Sat, 25 Feb 2012 13:03:00 +0000

ഫെബ്രുവരി 14. ഇന്നാണ് വാലന്‍ന്റൈന്‍ ദിനം. ഇന്നാണ് കാമുകി കാമുകന്മാര്‍ പ്രണയ സന്ദേശങ്ങള്‍ ആദ്യമായി കൈമാറാന്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ദിനം. ഇന്നാണ് നമ്മുടെ വിവാഹ വാര്‍ഷികം. ഇത്തവണ വെറും വാര്‍ഷികമല്ല…നമ്മള്‍ ഒന്നായിട്ടു ഇന്നേക്ക് ഇരുപത്തിയഞ്ച് വര്‍ഷം പിന്നിടുന്നു. ഇരുപത്തിയഞ്ച്‌ വര്‍ഷം! അത് ഇത്ര ചെറിയ കാലയളവാണോ?അറിയില്ല…ഈ ദിവസങ്ങളില്‍ അവളുടെ കൂടെ ആയിരിക്കും ഞാന്‍ മുഴുവനും. അതിരാവിലെ തന്നെ പുറപ്പെടാന്‍ വേണ്ടിയാണ് അലാറം വെച്ചത്. പതിവ് പോലെ അത് വേണ്ടി വന്നില്ല.

ഏകദേശം ഒന്നര മണികൂര്‍ യാത്രയാണ് അവിടേക്ക്.ഒരുവിധം എല്ലാ ദിവസങ്ങളിലും ഞാന്‍ അവിടെ പോകാറുണ്ട്.എങ്കിലും ഈ പാതയിലെ വഴിയോര കാഴ്ചകള്‍ എനിക്കിന്നും അന്യമാണ്…ഈ വഴിയുള്ള യാത്രകളില്‍ എനിക്ക് വേറെ ചിന്തകള്‍ ഇല്ല…ആകെ ഉള്ളത് അവള്‍ ….. അവള്‍.. മാത്രം…പതിവുപോലെ മനസ്സ് പിന്നില്ലേക്ക് പ്രയാണം തുടങ്ങി…ആ പഴയ വസന്തകാലത്തെക്ക്…നമ്മുടെ ആദ്യ ദിനങ്ങളിലേക്ക്…

പ്രീഡിഗ്രിക്ക് ശേഷം ഉയര്‍ന്ന പഠനത്തിനായി ഞാന്‍ ആദ്യമായി വീട് വിട്ടു നിന്ന കാലം.സത്യത്തില്‍ എനിക്ക് അതിന്റെയൊന്നും ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു…ആവശ്യത്തിലേറെ സ്വത്തു ഉണ്ട് തറവാട്ടില്‍..!…..,അത് കൊണ്ട് തന്നെ അച്ഛന് എന്നെ ദൂരത്തു പഠിപ്പിക്കാന്‍ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു.പിന്നെ എന്‍റെ ആഗ്രഹം…അവര്‍ അതിനെ തടയുമായിരുന്നില്ല.ഹും…ഇതൊക്കെ കേട്ടാല്‍ തോന്നും ഞാന്‍ കലാലയ ജീവിതം ഇഷ്ടപെടുന്ന വ്യക്തിയാണെന്ന്.സത്യത്തില്‍ കോളേജിലെ വര്‍ണശബളമായ അന്തരീക്ഷം എനിക്കിഷ്ട്ടമല്ലായിരുന്നു…ഒരു പക്ഷെ ഞാനൊരു കലാകാരനോ,സാഹിത്യകാരനോ,കായിക താരമോ ഒന്നും അല്ലാത്തത് കൊണ്ടാവാം അത്…അന്നത്തെ കലാലയങ്ങളില്‍ അതൊക്കെ തന്നെയാണല്ലോ പ്രധാനം…പിന്നെ എന്നെ പോലുള്ള ഒതുങ്ങി കൂടുന്ന ആളുകള്‍ക്ക് അവിടെ എന്ത് പ്രസക്തി…വെറുതെ പഠിച്ചു പോകാം അത്ര തന്നെ…എനിക്കും അത് മാത്രമായിരുന്നു ലക്‌ഷ്യം.പിന്നെ വീട്ടിലെ കച്ചവട അന്തരീക്ഷത്തില്‍ നിന്നുമൊരു മാറ്റവും.

അവിടത്തെ ആദ്യ മൂന്ന്‍ മാസകാലം എനിക്ക് ഓര്‍മിക്കാന്‍ പ്രത്യേകിച്ച്‌ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.ക്ലാസ്സ്മുറി ലൈബ്രറി ആല്‍ത്തറ എന്നിവിടങ്ങളില്‍ മാത്രമൊതുങ്ങി കഴിഞ്ഞ നാളുകള്‍.,.പലരും ഞാനുമായി സൌഹ്യദം സ്ഥാപിക്കുവാന്‍ വേണ്ടി ശ്രമിച്ചു.പക്ഷെ എന്നെ പോലുള്ള ഒരു ഒതുങ്ങിയ പ്രകൃതകാരനോട് ആര്‍ക്കും അധികം അടുക്കാന്‍ ആവുമായിരുന്നില്ല.എനിക്കും അതില്‍ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു.പക്ഷെ അവള്‍ എന്‍റെ ജീവിതം ആകെ മാറ്റിമറിച്ചു…എല്ലാ അര്‍ത്ഥത്തിലും…

നവ്യ, തികച്ചും യാധ്രിശ്ചികമായാണ് അവളെ ഞാന്‍ പരിച്ചയപെടുന്നത്. അതിനെകാള്‍ ഏറെ തമാശയോടുകൂടിയും…ആ ബന്ധം ആരംഭിക്കുന്നത് തന്നെ ഒരു വിഴ്ചയോടുകൂടിയാണ്.ഹാ ഹാ ഹാ ഇന്നും അത് ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ ചിരിക്കാനാണ് തോന്നുന്നത്…കോളേജിലെ പഴഞ്ചന്‍ ബെഞ്ചുകള്‍ക്ക് നന്ദി…ക്ലാസ്സ്‌ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ആയിരുന്നു അത്.അവള്‍ ഉള്‍പ്പെടെ നാല് തരുണിമണികള്‍ ഇരിക്കുന്ന ഒരു ചട്ടുകാലന്‍ ബെഞ്ച്‌ ഒടിഞ്ഞു നിലംപൊത്തി.അവളായിരുന്നു ഒടിഞ്ഞ വശത്ത് ഇരുന്നിരുന്നത്.വിഴ്ചയില്‍ അവള്‍ നേരെ പതിച്ചത് ഇപ്പറത്തെ വശത്തിരുന്ന എന്‍റെ കാലിലേക്കായിരുന്നു….ഹാ ഹാ ഹാ അവളുടെ ആ മുഖം,ആ ഭാവം ഇപ്പോഴും മനസ്സില്‍ അത് പോലെ കാത്തു സുക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.ക്ലാസ്സില്‍ പടര്‍ന്ന കൂട്ട ചിരിക്കിടയിലും ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത് അവളുടെ ആ വിളറിയ മുഖമായിരുന്നു.ആദ്യാമായി ഞാന്‍ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചതും അന്നാണ്.അപ്രതീക്ഷിതമായി ഏറ്റ നാണകേട് അവളെ കരച്ചിലിന്റെ വക്കത്തു എത്തിച്ചത് പോലെ എനിക്കു തോന്നി.അന്ന് മുഴുവന്‍ ഞാന്‍ അവളെ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു.ഇടയ്ക്കിടെ അവളും ഇടം കണ്ണിട്ടു നോക്കുന്നത് ഞാന്‍ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അതിനു മുമ്പ് ഞാന്‍ അവളെ കണ്ടിരുന്നെങ്കിലും അന്നാണ് അവളുടെ വശ്യത ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.ഭംഗിയായി എഴുതിയ അവളുടെ വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകള്‍.ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആകര്‍ഷണ ശക്തി ഉള്ളത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

ആ സംഭവത്തിന്‌ ശേഷം അവളെന്നെ കാണുമ്പോള്‍ ചുണ്ടില്‍ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി കരുതാറുണ്ടായിരുന്നു…അവളുടെ വശ്യത എന്‍റെ ചിന്തകളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി.പലപ്പോഴും എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പതിക്കുക പതിവായി.അപ്പോള്‍ ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവള്‍ എന്നെയും നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ആ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ടുള്ള നോട്ടം എന്‍റെ ഹൃദയത്തെ ചൂഴ്ന്നെടുക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.ചുണ്ടില്‍ സ്ഥിരമായി കരുതുന്ന മന്ദസ്മിതം അവളുടെ സൌന്ദര്യം ഇരട്ടിയാക്കിയിരുന്നു.പതിയെ പതിയെ അവള്‍ എന്‍റെ മനസ്സിനെ കിഴ്പെടുത്തുവാന്‍ ആരംഭിച്ചു.അവളോട്‌ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങാന്‍ എന്‍റെ മനസ്സ് വെമ്പല്‍ കൊണ്ടു…

ഒടുവില്‍ ആ സുദിനം വന്നു ചേര്‍ന്നു…ഞാന്‍ അവളോട്‌ ആദ്യമായി സംസാരിച്ച ദിനം…ക്ലാസ്സിലേക്കുള്ള ഇടനാഴികയില്‍ വെച്ചായിരുന്നു അത്.അന്നവള്‍ ഇട്ട നീല ദാവണി…കയ്യില്‍ അണിഞ്ഞ കരിവളകള്‍…,…കാതുകളിലെ ജിമിക്കി…കയ്യില്‍ മുറുകെ പിടിച്ച പുസ്തകങ്ങള്‍…,…തല ചെറുതായി കുനിച്ചുള്ള ആ നടത്തം…നമ്മുടെ ആദ്യ സംഭാഷണങ്ങള്‍.,എല്ലാം തെളിനീര്‍ പോലെ വ്യക്തമായി ഇന്നും ഞാന്‍ ഓര്‍മ്മിക്കുന്നു…

“ഏയ്‌ കുറെ നാള്‍ ആയി വിചാരിക്കുന്നു ഒന്ന് പരിച്ചയപെടുവാന്‍.”",”

അവിചാരിതമായി കേട്ട ശബ്ദത്തിന്റെ ഞെട്ടല്‍ എന്നോണം വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു അവള്‍ തല ഉയര്‍ത്തി നോക്കിയത്…ആ നോട്ടത്തില്‍ അവളുടെ ആശ്ചര്യം പ്രകടമായിരുന്നു…ഏതാനും നിമിഷത്തെ മൌനത്തിനു ശേഷം അവള്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു…

“അതിനെന്താ…ചോദിച്ചുകൊള്ളൂ…”

“പേരറിയാം…നവ്യ…അപ്പോള്‍ ആ ചോദ്യം ഒഴിവാക്കാമല്ലോ…എന്‍റെ പേര് അറിയാമോ…”

തല തെല്ലൊന്നു കുനിച്ചു അല്‍പ്പം നാണത്തോടെ,ഒരു ചെറു മന്ദസ്മിതതോടെ അവള്‍ മൂളി…

“ഉം…..”

“വീട് എവിടെയാ?”

തല വീണ്ടും ഉയര്‍ത്തി അവള്‍ മറുപടി തന്നു….

“ഇവിടെ അടുത്ത് തന്നെ…ഈ കുന്നിന്‍ താഴ്വരയില്‍ …”

“ഓ അത് ശരി…ഞാന്‍ കുറച്ചു ദൂരെന്നാ…”

ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു അതിന്നു മറുപടി.ലജ്ജ കാരണം അവള്‍ക്കു എന്‍റെ മുന്നില്‍ നില്‍കാന്‍ പ്രയാസ്സമുള്ളതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി…അത് മനസ്സിലാക്കി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു…

“എങ്കില്‍ നമ്മുക്ക് ക്ലാസ്സിലേക്ക് നടക്കാം…”

അത് ഒരു തുടക്കമായിരുന്നു…പിന്നീട് ആ ബന്ധം വളര്‍ന്നു.ആദ്യം കണ്ട നാണംകുണുങ്ങി പെണ്ണില്‍ നിന്ന് അവള്‍ വളരെ മാറി…എന്നോടു അവള്‍ എന്തും സംസാരിക്കുമായിരുന്നു…ഞാനും ഏറെ മാറി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.ജീവിതത്തില്‍ അത് വരെ ലഭികാതിരുന്ന ഒരു സംതൃപ്തി തോന്നി തുടങ്ങിയ കാലമായിരുന്നു അത്….ഒരു ഘട്ടത്തില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി ,എനിക്ക് അവളോടുള്ളത് ഘാടമായ പ്രണയം തന്നെ എന്ന്…എങ്കിലും അത് പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ ഉള്ള ഒരു മാനോധൈരം എനുക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.അവള്‍ക്കും എന്നോടു അങ്ങനെ തന്നെ ഉള്ളത് പോലെ എനിക്ക് അനുഭവപെടാരുണ്ടാരുണ്ടായിരുന്നു…പലപ്പോഴും അത് ചോദിക്കാന്‍, അല്ലെങ്കില്‍ എന്‍റെ മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹം തുറന്നു പറയാന്‍ ഞാന്‍ കൊതിച്ചു…പല ദിവസങ്ങളിലും അതിനുള്ള ധൈരം സംഭരിച്ച്‌ ഞാന്‍ വരുമായിരുന്നു…പക്ഷെ അവളുടെ മുന്നില്‍ എത്തിയാല്‍,ആ കണ്ണുകള്‍ കണ്ടാല്‍ ധൈരമെല്ലാം ചോരുന്നത് പോലെ തോന്നും…നിഷ്കളങ്കമായ ആ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു പോകുമോ എന്നുള്ള ഒരു ഭയവും ഉണ്ടായിരുന്നു അതിനു പിന്നില്‍ …ഒരു പക്ഷെ ഇനി ഇപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു അങ്ങനെയില്ലെന്നു പറഞ്ഞാല്‍…..,പിന്നീട് അവള്‍ ഒരിക്കലും എന്നോടു മിണ്ടാതായാല്‍…..,…..അത് ചിന്തിക്കാന്‍പോലും എനിക്കാവുമായിരുന്നില്ല…എന്നെങ്കിലും അത് പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ ദൈവം തന്നെ അവസരമൊരുക്കും എന്ന് കരുതി ഞാന്‍ സമാധാനിച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ തള്ളി നീക്കി.രണ്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ അങ്ങനേ കടന്നു പോയി…

കോളേജിലെ അവസാന വര്‍ഷം പകുതിയോടടുത്തു…ഏതാനും മാസങ്ങള്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ എല്ലാവരും പിരിയുകയായി…എത്രയും പെട്ടെന്നു തന്നെ എന്‍റെ ആഗ്രഹം അവളെ അറിയിക്കണം എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി…അല്ലെങ്കില്‍ ഈ കോളേജ് വിട്ടാല്‍ പിന്നെ അവളെ കണ്ടില്ലെങ്കിലോ…ഒരു പക്ഷെ അവളും അത് ആഗ്രഹിക്കുന്നുന്ടെങ്കിലോ…ചില പദ്ധതികള്‍ ഒക്കെ തയ്യാറാക്കണം എന്ന് ഞാന്‍ തിരുമാനിച്ചു…പക്ഷെ വിധി…അത് എല്ലാം തന്നെ മാറ്റി മറിച്ചു…ഒരിക്കല്‍ അവള്‍ കോളേജില്‍ വന്നത് കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടു കൂടിയായിരുന്നു…കാര്യം അന്വഷിക്കാന്‍ ചെന്ന എന്നെ അവള്‍ ഒഴിവാക്കുനതായി എനിക്കനുഭാവപെട്ടു…ഒന്ന് രണ്ടു ദിവസം അവള്‍ എന്നോടു മിണ്ടിയതെ ഇല്ല….ഞാന്‍ ആകെ തകരുകയായിരുന്നു അപ്പോഴൊക്കെ…ജീവിതം അവസാനിക്കാന്‍ പോകുന്നത് പോലെ തോന്നി…സന്തോഷങ്ങള്‍ എന്നെന്നെക്കുമായി വിട പറയുന്നതു പോലെയും.ഹോസ്റ്റല്‍ മുറികളില്‍ ഞാന്‍ ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു.അവസാനം അവള്‍ എന്‍റെ അടുക്കല്‍ എത്തി കാര്യം പറഞ്ഞു…

“എന്നോടു ക്ഷമിക്കണം…ഞാന്‍ കുറച്ചു ദിവസ്സമായി ഒഴിഞ്ഞു മാറുന്നത് നിന്നോടുള്ള ദേഷ്യം കൊണ്ടല്ല…എനിക്ക് അതിനു സാധിക്കുക തന്നെയില്ല…കാര്യം എന്താണെന്ന് വെച്ചാല്‍ ഇനി ഞാന്‍ കൂടിയാല്‍ രണ്ടു മാസം കൂടിയേ ഇവിടെ ഉണ്ടാകു…എന്‍റെ വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു…പഠനം പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ പോലും വീട്ടിന്നു സമ്മതിക്കുന്നില്ല…ഞാന്‍ അവരെ കുറ്റപെടുത്തുന്നില്ല…എന്‍റെ താഴെയും ഉണ്ട് രണ്ടു പേര്‍…,…അത് കൊണ്ട് ഇനി വൈകിപ്പിക്കാന്‍ ആവില്ലെന്നാണ് പറയുന്നത്…”

ഇടി തീ തട്ടിയത് പോലെ സ്തബ്ധനായി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍ അപ്പോള്‍…,…ഇശ്വരാ ഇതിനായിരുന്നു എന്നെ ഇത്രയ്ക്കും അവളോട്‌ അടുപ്പിച്ചത്…ഇതിനായിരുന്നോ ഇത്ര നാള്‍ ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നത്…ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പളുങ്ക് പത്രത്തില്‍ കൊണ്ട് നടന്ന സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ എല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് വീണു ഉടഞ്ഞതു പോലെ തോന്നി…

ആ സംഭവം എന്‍റെ മനസ്സിന്‍റെ താളം ആകെ തെറ്റിച്ചു…അവളെ കാണുമ്പോള്‍ എനിക്ക് നിയന്ത്രണം നശിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി…പലപ്പോഴും അവളുടെ അടുക്കല്‍ ചെന്ന് പോട്ടി കരയണം എന്ന് തോന്നാറുണ്ടായിരുന്നു…അവള്‍ എന്നോട് അധികം സംസാരിക്കാതായി…ഞാനും…ദിവസങ്ങള്‍ കഴിയുംതോറും അവളുടെ സങ്കടങ്ങള്‍ കുറയുന്നതായി ഞാന്‍ മനസ്സില്ലാക്കി…വിവാഹം സ്വപ്നം കാണുന്ന ഏതൊരു സാധാരണ പെണ്‍കുട്ടിയെയും പോലെ പ്രസ്സന്നയായി അവളെ എനിക്ക് കാണുവാന്‍ സാധിച്ചു…അതെ സമയം ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ തകര്‍ച്ചയിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു…താളം തെറ്റിയ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ പലപ്പോഴും ലഹരികളെ കൂട്ടുപിടികേണ്ടാതായി വന്നു എനിക്ക്…മദ്യവും,മയക്കുമരുന്നും എനിക്ക് ഒഴിച്ച് കൂടാനാവാത്ത അതിഥികളായി മാറിയ നാളുകളായിരുന്നു പിന്നീട്…

ഏറ്റവും ഒടുവില്‍ അവള്‍ എന്നോട് സംസ്സാരിച്ചത് അന്നായിരുന്നു…അതെ അന്ന്…അന്ന് അവള്‍ അവളുടെ വിവാഹത്തിന്‍റെ ക്ഷണകത്തുമായാണ് എത്തിയത്…

“വരുന്ന ഫെബ്രുവരി പതിനാലിനാണ് എന്‍റെ വിവാഹം…എനിക്കിവിടെ ക്ഷണിക്കാന്‍ ആകെ കുറച്ചു കൂട്ടുകാരെ ഉള്ളു…നിയാണ്‌ അതില്‍ ഏറ്റവും മുഖ്യം…തീര്‍ച്ചയായും വരില്ലേ???”

മനസ്സ് എരിയുകയായിരുന്നെങ്കിലും ഞാന്‍ പുഞ്ചിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു…വാക്കുകള്‍ കണ്ടെത്താന്‍ ഞാന്‍ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടി…

“തീര്‍ച്ചയായും ഞാന്‍ ഉണ്ടാവും…എന്‍റെ പ്രിയ കൂട്ടുകാരിക്ക്…” മുഴുമിക്കാന്‍ സാധിച്ചില്ല…

അതിനു ശേഷം അവള്‍ കോളേജില്‍ വരാറില്ലായിരുന്നു…എന്‍റെ ജീവിതം അന്ധകാരത്തിലേക്ക് നീങ്ങി കൊണ്ടിരുന്നു…നഷ്ടപെടുന്നവന് കിട്ടാനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ സൌഭാഗ്യം മരണമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നാളുകളായിരുന്നു പിന്നീട്…ജീവിതമാവസ്സാനിപ്പിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയ കാലം…ഒടുവില്‍ ഞാന്‍ അത് തന്നെ തിരുമാനിച്ചു…അവളുടെ വിവാഹമായ ഫെബ്രുവരി പതിനാലിന്…വാലൻന്റൈൻ ദിനത്തില്‍ ഈ ലോകത്തോട് എന്നെനെക്കുമായി വിട പറയാന്‍ ഞാന്‍ ഉറച്ചു…പക്ഷെ അവള്‍ വീണ്ടും എന്‍റെ കണക്ക് കൂട്ടലുകള്‍ തെറ്റിച്ചു.അന്ന്…അവളുടെ വിവാഹ ദിനത്തില്‍ എനിക്ക് അവളുടെ ഒരു കത്ത് ലഭിച്ചു…അതെ അവളുടെ കത്ത്…അതിലെ ഉള്ളടക്കം എന്നെ നയിച്ചത് വിഭ്രാന്തിയിലെക്കായിരുന്നു…

എന്‍റെ എത്രയും പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരന്,

ഈ കത്ത് ഞാന്‍ എഴുതുന്നത്‌ ഒരിക്കലും നിന്നെ സങ്കടപെടുത്താന്‍ വേണ്ടി അല്ല…പക്ഷെ വിട പറയും മുമ്പ് ആ ഒരു സത്യം വെളിപെടുത്തണം എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു…എന്‍റെ വിവാഹം അടുക്കുകയാണ്…നീ അറിയാത്ത ഒരു വലിയ ഒരു രഹസ്സ്യമുണ്ടായിരുന്നു എന്‍റെ ഉള്ളില്‍….,…മറ്റൊന്നുമല്ല അത്…ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു…അഗാധമായി…പലപ്പോഴും ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു നീ എന്നോട് ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറയുന്നത് കേള്‍ക്കുവാന്‍ വേണ്ടി…പക്ഷെ ഒരിക്കലും അതുണ്ടായില്ല…കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ പല അവസ്സരങ്ങളിലും ഞാന്‍ തന്നെ അത് വെളിപ്പെടുതിയാലോ എന്നും ചിന്തിച്ചിരുന്നു…പക്ഷെ എന്‍റെ നാണം,ഭയം അത് പറയാന്‍ അനുവദിച്ചില്ല…പലപ്പോഴും നമ്മള്‍ ഒന്നിച്ചു കഴിയുന്നത് സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു ഞാന്‍…,പക്ഷെ ഇനി അത് ഒരിക്കലും സാധിക്കില്ലല്ലോ…ഒരു പക്ഷെ വേറെ വിവാഹമേ കഴിക്കാതെ ഈ സ്വപ്നങ്ങളുമായി മാത്രം ജീവിതാവസാനം വരെ കഴിയാന്‍ ഞാന്‍ തയ്യാറായിരുന്നു…പക്ഷെ ഇനി ഇപ്പോള്‍ മറ്റൊരാളെ വിവാഹം ചെയ്യുക,അയാളോടൊപ്പം ജീവിത കാലം മുഴുവന്‍ കഴിയുക…എനിക്ക് ചിന്തിക്കാന്‍ പോലും ആവുനില്ല അതൊന്നും…അതെ ഞാന്‍ അത് തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു…ഈ കത്ത് നിന്‍റെ കയ്യിലെത്തുമ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ ഈ ലോകത്തോട് വിട പറഞ്ഞിരിക്കും…ആരെയും ഞാന്‍ കുറ്റപെടുത്തുന്നില്ല…ഇത് എന്‍റെ വിധിആയിരിക്കാം…എനിക്ക് യാത്ര പറയാന്‍ ഈ ലോകത്തില്‍ നീ മാത്രമേയുള്ളൂ…ഒരു ദുസ്വപ്നം പോലെ ഈ കത്തിനെ മറക്കുക…എന്നെയും…എന്നെന്നേക്കുമായി വിട…..

സ്നേഹത്തോടെ നിന്‍റെ സ്വന്തം നവ്യ

***************************************************************

കുറച്ചകലെയായി പള്ളിയുടെ കുരിശു ദൃശ്യമായി…അതെ അവളുടെ അടുത്ത് എത്തിയിരിക്കുന്നു…സ്മശാനത്തിനടുത്ത് വണ്ടി നിര്‍ത്തി ഞാന്‍ നീങ്ങി…കാലം ഈ പ്രദേശത്തെ ആകെ മാറ്റിയെങ്കിലും ഈ ശ്മശാനത്തിനും ഇവിടെയുള്ള ശവകുടിരങ്ങള്‍ക്കും ഇന്നും അതെ ഭാവം…വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് ഇവിടെ വെച്ചായിരുന്നില്ലേ നമ്മുടെ വിവാഹം !!!

അന്ന് ആ കത്ത് വായിച്ചതിനു ശേഷം സമനില പൂര്‍ണ്ണമായും നശിച്ച ഞാന്‍ കണ്ണില്‍ കണ്ടതും കയ്യില്‍ കിട്ടിയതുമൊക്കെ എറിഞ്ഞുടയ്ക്കുകയായിരുന്നു…ആര്‍ക്കും എന്നെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ ആവുമായിരുന്നില്ല അപ്പോള്‍,…എങ്കിലും ഒരു നേരിയ പ്രതീക്ഷ എന്നില്‍ അപ്പോളുമുണ്ടായിരുന്നു…ഇല്ല അവള്‍ അത് ചെയ്യില്ല അവള്‍ക്കു അതിനാവില്ല…ആ പ്രതീക്ഷ എന്നെ അവളുടെ വീട്ടിലെക്കെതിച്ചു…പക്ഷെ ദൈവം വീണ്ടും എന്നോട് ക്രുരത കാട്ടി…അവിടെ എത്തിയ എന്നെ സ്വികരിച്ചത് അവളുടെ മരണ വാര്‍ത്ത തന്നെ ആയിരുന്നു…അവളുടെ ചേതനയറ്റ ശരീരം പള്ളിയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയിരുന്നു അപ്പോളേക്കും…

പൊട്ടി കരഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ പള്ളിയിലേക്ക് ഓടിയത്…അവിടെ എത്തിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് കാണുവാന്‍ സാധിച്ചത് ആള്‍കൂട്ടത്തിനിടയില്‍ വെളുത്ത വസ്ത്രത്തിനുള്ളിലുള്ള അവളുടെ മരവിച്ച ശരീരതെയാണ്.സര്‍വ്വ നിയന്ത്രണവും നഷ്ടമായ ഞാന്‍ അവളുടെ നിര്‍ജീവമായ ശരീരത്തെ കെട്ടി പിടിച്ചു കരഞ്ഞു…സംഭാവിക്കുന്നത് എന്തെന്ന് മനസ്സിലാവാതെ ബന്ദുകളും വികാരിയച്ചനും അതിശയിചിരിക്കണം…വികാരിയാച്ചന്‍ എന്‍റെ കയ്യിലുള്ള കത്ത് എടുത്തു അതിനിടയില്‍….,…അത് വായിച്ചത് കൊണ്ടാവാം അദേഹം എന്നെ വാത്സല്യംതോട് കൂടി പിടിച്ചേഴുന്നെല്‍പ്പിച്ചു…ഞാന്‍ അദേഹത്തിന്‍റെ കയ്യ്കള്‍ പിടിച്ചു പൊട്ടി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ആവശ്യപെട്ടു…

“അച്ചോ ദയവു ചെയ്തു എന്നെ ഇവള്‍ക്ക് വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചു തരാമോ…എനിക്കിനി അവള്‍ക്കു നല്‍കാന്‍ എന്‍റെ ബാക്കി ജീവിതമാല്ലാതെ വേറെ ഒന്നും തന്നെയില്ല…അവളുടെ ആഗ്രഹം ഇപ്പോഴെങ്കിലും സാധിച്ചു കൊടുക്കാന്‍ എന്നെ അനുവദിക്കണം…”

ആളുകള്‍ എല്ലാം തന്നെ അതിശയകരമായി അച്ഛനെയും എന്നെയും മാറി മാറി നോക്കുനുണ്ടായിരുന്നു…എല്ലാവരും അച്ഛന്റെ മറുപടിക്ക് ആകാംഷയോടെ കാത്തിരുന്നു…എന്‍റെ തലയില്‍ തലോടി അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു…

“ശരി ഞാന്‍ നടത്തി തരാം…ഇവരുടെ വിവാഹത്തിനു ഈ കൂടി നില്‍ക്കുന്ന ആര്‍ക്കെങ്കിലും എതിര്‍പ്പുണ്ടോ???”

ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല…ഞാന്‍ എന്‍റെ കയ്യിലെ അമ്മ സമ്മാനിച്ച മോതിരമൂരി അവളുടെ വിരലില്‍ അണിയിച്ചു…വിറങ്ങലിച്ച ആ വിരലിലെ തണുപ്പ് ഇന്നും എനിക്കനുഭാവപെടുന്നു…അവളുടെ നെറ്റിയില്‍ അവസാനമായി ഞാന്‍ ചുംബിച്ചു…ശവപെട്ടി മൂടി കുഴിയിലേക്ക് എടുത്തു വെക്കുമ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ മോഹല്യസപെട്ടിരുന്നു…

അതിനു ശേഷം ഒട്ടുമിക്ക ദിവസങ്ങളിലും ഞാന്‍ ഇവിടെ വരാറുണ്ടായിരുന്നു…അവള്‍ ഇല്ല എന്നുള്ള സത്യം ഇപ്പോളും എനിക്ക് അംഗീകരിക്കാനാവുന്നില്ല…ഇല്ല അവള്‍ ഇവിടെ തന്നെയൊക്കെ ഉണ്ട്…പഴയ ആ കൌമാരകാരിയായി അവള്‍ ഇന്നും നിലനില്‍ക്കുന്നു…നര വീണ എന്‍റെ മുടിയും,താടിയും നോക്കി അവള്‍ കണ്ണിറുക്കി ചിരിക്കുന്നത് എനിക്ക് കാണുവാന്‍ സാധിക്കുന്നു…

അഹല്യ

noreply@blogger.com (donadoniman) — Sat, 25 Feb 2012 13:00:00 +0000

“ആ ആ…………………..”

ഒരു മൂളിപാട്ടിന്‍റെ അകമ്പടിയോടു കൂടിയാണ് അന്നത്തെ പ്രഭാതം വിടര്‍ന്നത്.എവിടെ നിന്നാണ് ഈ ഗാനം?അതും ഇത്രയും മധുരമായ ശബ്ധത്തില്‍! ഉറക്കത്തിന്‍റെ ആലസ്യം മെല്ലെ കൌതുകതിലേക്ക് വഴി മാറി.ശബ്ദം ഒഴുകി വരുന്നത് വടക്ക് ഭാഗത്ത് നിന്നാണ്.അതെ പുഴക്കരയില്‍ നിന്ന്.ആശ്ചര്യത്തോടെ ഞാന്‍ പുറത്തേക്കു നീങ്ങി.സത്യമാണ്! അവിടെ…അവിടെ ഒരു മനുഷ്യന്‍ ഇരുന്നു പാടുകയാണ്.അല്ല ഒരു ദേവന്‍,അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു യക്ഷസ്സു !!! അല്ലാതെ മനുഷ്യന് ഇത്ര സൗന്ദര്യമോ?ഇത്ര ശബ്ധമാധുര്യമോ?ഒരിക്കലുമില്ല.പക്ഷെ അങ്ങനെയെങ്കില്‍ എനിക്കെങ്ങനെ ഇത് കാണുവാന്‍ സാധിക്കുന്നു!ആ ഗാനം കേള്‍ക്കുവാന്‍ സാധിക്കുന്നു!ഇനി ഞാന്‍ സ്വപ്നം കാണുകയാണോ?ചോദ്യങ്ങള്‍ ഒന്നിന്നു പുറകെ ഒന്നായി മനസ്സിലൂടെ കടന്നു പോയികൊണ്ടേയിരുന്നു…

“ഏയ്”

ഒരു ഞെട്ടലോടെയാണ് ഞാന്‍ അത് ശ്രവിച്ചത്.നോക്കിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആ രൂപത്തിന്റെ തൊട്ടടുത്ത്‌. നില്‍ക്കുന്നു ! ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോള്‍ ഒരു കുളിര്‍മ,ഒരു ഭയം,ഒരു ബഹുമാനം…എല്ലാം കൂടി കലര്‍ന്ന് വരുന്നു…ദേവ സൗന്ദര്യം എന്ന് കേട്ടിട്ടെ ഉള്ളു.ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കാണുന്നത് അത് തന്നെയല്ലേ?

“ഏയ് എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ?”

ചിന്ത പാതിയില്‍ മുറിഞ്ഞു.ആ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരമായി ഒരു മറു ചോദ്യം ചോദിച്ചു…

“നിങ്ങള്‍ ആരാണ്?എന്താണ് ഇവിടെ?”

ചുണ്ടില്‍ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി പായിച്ചു ആ രൂപം മറുപടി തന്നു…

“ഞാന്‍ ഇവിടെയൊക്കെ തന്നെ ഉള്ള ഒരു മനുഷ്യനാണ് ഒരു മായജാലകാരന്‍ ”

“മായജാലകാരനോ!ഇങ്ങനെ ഒരാളെ പറ്റി ഞാന്‍ ഇത് വരെ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടില്ലാലോ?”

“ഹാ ഹാ ഹാ ഹാ ഹാ ഹാ ഹാ അത് പറയും മുമ്പ് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?ഭവതിക്കു ഭവതി ആരാണെന്നു അറിയുമോ?”

“തങ്ങള്‍ എന്താ എന്നെ പരിഹസിക്കുകയാണോ?”

“ശരി എങ്കില്‍ ഭവതിയുടെ പേര് എന്താണ്?”

“പേര് പേര്…എന്‍റെ പേര്…”

“ഹാ ഹാ ഹാ പേടിക്കേണ്ട, ഭവതി ഇപ്പോള്‍ എന്‍റെ മായാ വലയത്തില്‍ ആണ്.പേരെന്നല്ല ഈ ലോകവുമായുള്ള ഭവതിയുടെ എല്ലാ ഓര്‍മകളും ഞാന്‍ നിങ്ങളില്‍ നിന്നും മറച്ചു പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്.ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഞാന്‍ ഒരു മാത്രികനാനെന്നു മനസ്സിലാക്കുന്നോ??? ”

മനസ്സില്‍ എന്തോ ഒരു വിഭ്രാന്തി ബാധിച്ച പോലെ…എന്താണ് എനിക്ക് സംഭവിക്കുന്നത്‌?!!ഇയാള്‍ പറയുന്നത് സത്യമാണോ??എന്നിലെ ആകാംഷയും ഭയവും അണപൊട്ടി…

“എന്താണ് ഇതൊക്കെ?എനിക്കെന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്‌.!!!?ഈ താമാശ ഒന്ന് നിര്‍ത്താമോ.സത്യം പറ നിങ്ങള്‍ ഒരു യക്ഷസു അല്ലെ?”

“അയ്യോ !!!.ഇത്രക്കും അലോസരപെടാന്‍ മാത്രം ഇതില്‍ എന്താണുള്ളത്??ഒരു നേരം പോക്ക്…തമാശ അതില്‍ കൂടുതല്‍ ഒന്നുമില്ല…”

“അല്ല…നിങ്ങളുടെ ഈ കളിയില്‍ നിന്ന് എന്നെ മോചിപ്പിക്കു.എനിക്ക് ഭയമാകുന്നു…ദയവു ചെയ്തു എന്നെ പഴയ മാതിരിയാക്കു…”

ചുണ്ടില്‍ വീണ്ടും മന്ദസ്മിതം പൊഴിച്ച് അയാള്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു…

“ഭവതിയുടെ കാര്യം ആലോചിച്ചിട്ട് എനിക്ക് ചിരിയാണ് വരുന്നത്.സത്യത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ കരുതുന്നു നിങ്ങളുടെ യഥാര്‍ത്ഥ ജീവിതം ഇതിനെകാള്‍ മികച്ചതാണെന്ന്…”

“താങ്കള്‍ പറഞ്ഞു വരുന്നതിന്റെ പൊരുള്‍ ?” അല്‍പ്പം ആശ്ചാര്യതോടെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു…

“നിസ്സാരം ഇപ്പോള്‍ ഈ നിമിഷം ഭവതിക്കു ഈ ലോകത്തില്‍ ആകെ ഉള്ള ബന്ധം ഞാനുമായുള്ളത് മാത്രമാണ്?ഈ ഒരു അവസ്ഥയില്‍ സുഖമെന്നോ ദുഖമെന്നോ എന്നൊന്നും വേര്‍തിരിക്കാനില്ല.ആകെ ഉള്ളത് ആശ്ചര്യം,കൌതുകം എന്നിവയൊക്കെയാണ്.ഈ നിമിഷങ്ങള്‍ ഭവതിക്കു ശരിക്കും ആസ്വധികാം.പക്ഷെ ഭവതിയുടെ ഓര്‍മയില്‍ നിന്ന് താല്‍കാലികമായി മറക്കപെട്ട നിങ്ങളുടെ യഥാര്‍ത്ഥ ജീവിതം ഇതിനെകാള്‍ മികച്ചത് ആണെന്ന് ഭവതി വിശ്വസിക്കുന്നു.തല്കാലത്തേക്ക് മാത്രം മറഞ്ഞു പോയ ആ ലോകത്തെ പറ്റി ചിന്തിച്ചു വ്യാകുലപെടുന്നു …നിങ്ങള്ക്ക് അതിലേക്കു തിരിച്ചു പോകാനാവില്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു…ഇത് ആലോചിച്ചിട്ടാണ് എനിക്ക് ചിരി വരുന്നത്.”

“അതായത് താങ്കള്‍ പറയുന്നത് എന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥ ജീവിതം വളരെ ദുരിതപൂര്‍ണമാനെനാണോ???…”

“നിങ്ങളുടേത് മാത്രമല്ല ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ ചരാചരങ്ങളുടെയും യഥാര്‍ത്ഥ ജീവിതം കഷ്ടതകള്‍ നിറഞ്ഞതാണ്‌………,സത്യത്തില്‍ ഇതുപോലെയുള്ള അസുലഭ നിമിഷങ്ങളെ എല്ലാവരും കാംഷിക്കുകയാണ് ചെയ്യാറ്…അല്ലെങ്കിലും എന്ത് മണ്ടന്‍ ചോദ്യമാണ് ഇത്?ഭവതിയുടെ ജീവിതം എനിക്കെങ്ങനെ അറിയാന്‍ സാധിക്കും?ഞാന്‍ വെറുമൊരു ഇന്ദ്രജാലകാരന്‍ മാത്രമാണ്.പ്രവാചകന്‍ അല്ല…”

“പക്ഷെ ഞാന്‍ ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു,നിങ്ങള്‍ എന്നെ ബന്ധപെട്ടു കിടക്കുന്ന ഒരു പ്രതിഭാസമാണ്…സത്യമല്ലേ???”

“ഞാന്‍ പറഞ്ഞുവല്ലോ…എല്ലാം എന്‍റെ മായജാലത്തിന്റെ പരിണിത ഫലങ്ങള്‍ ആണ്…ഇത് പോലെയുള്ള പലതും ഭവതിക്കു തോന്നാം,അനുഭവികാം…കാരണം ഇപ്പോള്‍ ഭവതിയുടെ മുന്നില്‍ ഉള്ള ഒരേ ഒരു കച്ചിതുരുമ്പ് ഞാന്‍ മാത്രമാണ്…അതില്‍ പിടിച്ചു വേണം നിങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നോട്ടേക്ക് പോകാന്‍ …”

“ഹാ ഹാ ഹാ ഇപ്പോള്‍ ഈ കളി എനിക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങി…നിങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ പറഞ്ഞത് വിശ്വസിക്കാന്‍ എനിക്ക് താല്‍പര്യമില്ല.ഒരു പക്ഷെ അത് സത്യമാണെങ്കില്‍ പോലും…”

“ശരി എങ്കില്‍ നമ്മുക്ക് ഈ കളി തുടരാം…ഞാന്‍ പടര്‍ത്തി വിട്ട മായാ വലയത്തില്‍ നിന്നും ഭവതിക്കു പുറത്തു കടക്കുവാന്‍ സാധിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ പരാജയപെട്ടു.ഇല്ലെങ്കില്‍ ഭവതിയും…”

“ഈ ഭവതി ഭവതി എന്നുള്ള വിളി നിര്‍ത്തു…അത് എന്നെ വല്ലാതെ അലോസരപെടുത്തുന്നു…ആ വിളിയില്‍ ഒരു അകല്‍ച്ച പ്രതിഫലിക്കുന്നു…”

“അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്ക്ക് എന്നില്‍ അടുക്കാന്‍ താല്പര്യം ഉണ്ട്‌ .ശരി എങ്കില്‍ ഇനി മുതല്‍ ഞാന്‍ നിന്നെ അഹല്യ എന്ന് വിളിക്കാം…”

“അഹല്യ…നല്ല പേര്…സത്യത്തില്‍ ഇത് തന്നെയാണോ എന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥ നാമം???”

“നിനക്കിഷ്ടമുള്ളത്‌ വിചാരിക്കാം…ഒരു കാര്യം മറക്കേണ്ട…നമ്മള്‍ ഇപ്പോള്‍ കളിയുടെ നടുവിലാണ്…ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഇവിടെ പ്രസക്തി ഇല്ല…”

“ശരി ഞാനായിട്ട് നിയമങ്ങള്‍ തെറ്റിക്കുന്നില്ല…പക്ഷെ ഈ കളി നിങ്ങള്‍ എങ്ങനെ മുന്നോട്ടോ പോകാനാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?”

“ഞാന്‍ ഒരു കഥ പറയാം…ഇത് വളരെ പ്രസസ്തമായ ഒരു കഥയാണ്…ഒരു പക്ഷെ നിന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥ ജീവിതത്തില്‍ നീയും ഇത് കേട്ട് കാണും.”

“എന്ത് തന്നെ ആയാലും എനിക്ക് പുതിയപോലെ ആണെല്ലോ…താങ്കള്‍ തുടരുക…”

“ഒരു ഗ്രാമീണ യുവതിയുടെയും അവര്‍ താലോലിച്ചു വളര്‍ത്തിയ ഒരു കീരിയുടെയും കഥയാണ് ഇത്.അവള്‍ ആ കീരിയുമായി വളരെ അധികം ഇടപഴകുമായിരുന്നു.ആ ഗ്രാമത്തില്‍ ഉള്ളവര്‍ക്കെല്ലാം ഇവരുടെ ഈ ചങ്ങാത്തം ഒരു കൌതുകവും,അത്ഭുതവുമായിരുന്നു.അവിടത്തുകാര്‍ വിശ്വസിച്ചത് ആ കീരി ഏതോ ഒരു മനുഷ്യത്മാവ് രൂപം കൈകൊണ്ടാതാണ് എന്നാണു.അത്രയ്ക്കും ബുദ്ധിയായിരുന്നു അതിനു.യുവതിയുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ ബന്ധം തുടര്‍ന്നു…താമസിയാതെ അവള്‍ക്കു ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടായി.കുഞ്ഞുണ്ടായത്തിനു ശേഷവും അവള്‍ ആ കീരിയെ അവഗണിച്ചില്ല…അവള്‍ അതിനെ എല്ലായിപ്പോഴും കൂടെ കൊണ്ടു നടന്നു…കീരിക്ക് ആ കുഞ്ഞു നല്ലൊരു കളികൂടുകാരനായി മാറി…”

“അതിശയം തന്നെ…വിശ്വസിക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നില്ല.തീര്‍ച്ചയായും ആ കിരി വല്ല ആത്മാവുമായിരിക്കും…എന്നിട്ട് അതിനു ശേഷം എന്ത് സംഭവിച്ചു?”

“അങ്ങനെയിരിക്കെ പതിവ് പോലെ ഒരു ദിവസം യുവതി വെള്ളം എടുക്കുവാന്‍ വേണ്ടി കിണറ്റിന്‍ കരയിലേക്ക് പോയി.കുഞ്ഞിനു കാവലായി കീരിയെ നിര്‍ത്തിയാണ് പോയത്.അതൊരു വരള്‍ച്ച കാലമായിരുന്നു.രണ്ടു നാഴിക താണ്ടി വേണം കിണറ്റിന്‍കരയില്‍ എത്താന്‍ .വെള്ളം കോരി തിരിച്ചു വീട്ടില്‍ എത്തിയ യുവതി കുഞ്ഞിനെ കിടത്തിയ മുറിയില്‍ നിന്ന് എന്തൊക്കെയോ ശബ്ദം കേട്ടാണ് വന്നത്…അവര്‍ നേരെ അങ്ങോട്ടേക്ക് കുതിച്ചു…മുറിയുടെ പടിക്കല്‍ എത്തിയതും അവര്‍ കാണുന്നത് കീരി അവരുടെ അടുത്തേക്ക് സന്തോഷത്തോടെ വരുന്നതാണ്.അതിന്റെ വായില്‍ മുഴുവന്‍ ചോരയായിരുന്നു.കുഞ്ഞിന്റെ മുറിയില്‍ നിന്നും ചോരയോടെ പുറത്തേക്കു വന്ന കീരിയെ കണ്ടപ്പോള്‍ ആ പാവം യുവതി കരുതിയത്‌ കീരി തന്‍റെ കുഞ്ഞിനെ കൊന്നു തിന്നെന്നാണ്.ദുഖം കൊണ്ടു സമനില തെറ്റിയ അവള്‍ കയ്യില്‍ കിട്ടിയ വടി എടുത്തു കീരിയെ തല്ലി കൊന്നു.എന്നിട്ട് അകത്തു കുഞ്ഞിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.അവര്‍ ആകെ അന്ധിച്ചു പോയി.കുഞ്ഞു തൊട്ടിലില്‍ സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങുന്നു…തോട്ടിലിനു തൊട്ടടുത്ത്‌ ഒരു ഒത്ത കരിമൂര്‍ഖന്‍ ചത്ത്‌ കിടക്കുന്നു…കീരി കുഞ്ഞിനെ രക്ഷിക്കാന്‍ അതിനെ വകവരുത്തിയതായിരുന്നു.ആ ചോരയയിര്‍ന്നു അതിന്റെ ചുണ്ടില്‍ .ആ യുവതി തനിക്കു പറ്റിയ എടുതുചാട്ടത്തെ ശപിച്ചു…അവര്‍ ആ കീരിയുടെ ശവത്തിനെ കെട്ടി പിടിച്ചു കരഞ്ഞു…”

“ഓ കഷ്ട്ടം വളരെ കഷ്ട്ടം…”

“നിന്‍റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ ഈ കഥയില്‍ ആരാണ് തെറ്റുകാരന്‍ യുവതിയോ,കീരിയോ അതോ പാമ്പോ…”

“കീരി ഒരിക്കലുമല്ല…അത് അതിന്‍റെ നന്ദി വേണ്ടുവോളം കാണിച്ചു…പാമ്പിനെയും കുറ്റം പറയാനാവില്ല.കാരണം അത് ഒരിക്കലും കുഞ്ഞിനെ ഉപദ്രവികാന്‍ വന്നതാവില്ല.തെറ്റുകാരി തീര്‍ച്ചയായും എടുത്തു ചാടി തീരുമാനമെടുത്ത യുവതി തന്നെയാണ്.”

“എന്നാല്‍ എന്റെ കണ്ണില്‍ അവരും തെറ്റുകാരി അല്ല.ഒരു അമ്മയ്ക്ക് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും അമൂല്യമായ കാര്യം അവരുടെ കുഞ്ഞായിരിക്കും.അപ്പോള്‍ ആ സാഹചര്യത്തില്‍ അവര്‍ അങ്ങനെ പെരുമാറിയതിനെ കുറ്റം പറയാനാവില്ലല്ലോ…”

“ആയിരിക്കാം…പക്ഷെ അവരുടെ ആ എടുത്തുചാട്ടം കുറച്ചു കൂടി പോയി…കാരണം വര്‍ഷങ്ങാലായി തന്‍റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന കീരിയെ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് എങ്കിലും അവര്‍ അവിശ്വസിച്ചു…എനിക്ക് അതിനെ ന്യായികരിക്കുവാന്‍ ആവുന്നില്ല…”

“ഹാ ഹാ ഹാ അങ്ങനെ ഞാന്‍ ചിന്തിക്കുകയാണെങ്കില്‍ എന്‍റെ ഭാര്യ ചെയ്‌തതും തെറ്റാണെന്ന് കരുതേണ്ടി വരും.”

“താങ്കള്‍ അപ്പോള്‍ വിവാഹിതനാണോ?എന്താണ് താങ്കളുടെ ഭാര്യ താങ്കളോട് ചെയ്തത്?”

“അത് പറയാം…അതിനു മുമ്പ് ഞാന്‍ ഒരു സത്യം വെളിപെടുതെണ്ടിയിരിക്കുന്നു…അത് കേട്ടാല്‍ നീ ഭയപെടിലല്ലോ…”

“ഭയമോ…എന്തിനു???”

“എന്നാല്‍ കേട്ടുകൊള്‍ക…ഞാന്‍ ഒരു ഇന്ദ്രജാലകാരനല്ല…എന്തിനു ഞാന്‍ ഒരു മനുഷ്യന്‍ പോലുമല്ല…ഇന്ന് ഞാന്‍ വെറുമൊരു ആത്മാവ് മാത്രമാണ്…”

“എന്ത്???” അത്യന്തം അത്ഭുതത്തോടെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.”നിങ്ങള്‍ ഈ കളി വേറെ ദിശയിലേക്കു കൊണ്ടു പോവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതാണോ?”

“അല്ല നിനക്ക് സംശയമുണ്ടെങ്കില്‍ ഈ പുഴയിലേക്ക് നോക്കു…”

പുഴയിലെ ജലത്തില്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ശരിക്കും അതിശയിച്ചു…അതില്‍ എന്‍റെ പ്രതിഭിംബം മാത്രമേ കാണുവാന്‍ സാധിക്കുനുള്ള്.അപ്പോള്‍ ഇത്ര നേരവും എന്‍റെടുത്ത്‌ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു ആത്മാവ് തന്നെ.മനസ്സില്‍ ഭയത്തിന്റെ ചെറു മിന്നല്‍ പാഞ്ഞു.

“എന്താ ഇപ്പോള്‍ മനസ്സിലായില്ലേ?” ഒരു ഞെട്ടലോടെയാണ് ആ ശബ്ദം ഞാന്‍ കേട്ടത്.

“നീ ഭയപെടെണ്ട.എനിക്ക് നിന്നെ ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ സാധിക്കില്ല.”

“ഭയമില്ല…പക്ഷെ ഒരു സംശയം…അങ്ങനെയെങ്കില്‍ എന്‍റെ ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണം എന്താണ്?എന്‍റെ ഓര്‍മയ്ക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചു?!”

“ഒന്നുമില്ല നീ തല്‍ക്കാലത്തേക്ക് ഒരു സ്വപ്നലോകത്തില്‍ അകപെട്ടിരിക്കുകയാണ്…ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ മാത്രം ആയുസ്സുള്ള ഒരു മിഥ്യ ലോകത്തില്‍ …”

“അപ്പോള്‍ താങ്കള്‍ പറയുന്നത് ഞാന്‍ ഈ കാണുന്നതും കേള്‍ക്കുന്നതും ഒക്കെ ഒരു മിത്യ എന്നാണോ???”

“സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ എനിക്കറിയില്ല…ഞാന്‍ ഇവിടെ എത്തി ചേര്‍ന്നിട്ട് ഏതാനും നാഴികകള്‍ പിന്നിടുന്നത്തെ ഉള്ളു…”

“അത് ശരി…എന്ത് തന്നെ ആയാലും ഈ സാന്നിധ്യം എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു…യഥാര്‍ത്ഥ ലോകത്തിലേക്ക്‌ മടങ്ങാന്‍ ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല…”

“ഹാ ഹാ ഹാ മനുഷ്യന്‍ എപ്പോളും ഏതാകൊമ്പില്‍ കയറാനേ ആഗ്രഹിക്കു…”

“ശരിയാണ്…ആട്ടെ എന്താണ് താങ്കളുടെ ഭാര്യ താങ്കളോട് ചെയ്തതു?നിങ്ങള്‍ എങ്ങനെയാണ് മരണമടഞ്ഞത്?”

“നേരത്തത്തെ കഥയിലെ യുവതിക്ക് സംഭവിച്ച അതെ പിഴവ് തന്നെ അവള്‍ക്കും സംഭവിച്ചു.വര്‍ഷങ്ങളുടെ ബന്ധമുണ്ടായിട്ടും ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അവള്‍ എന്നെ അവിശ്വസിച്ചു.അവളെ കുറ്റം പറയാനാവില്ല.സ്വന്തം കിടപ്പ് മുറിയില്‍ മുമ്പ് ഒരിക്കലും കാണാത്ത പരസ്ത്രിയെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ കൂടെ കണ്ടാല്‍ ആരായാലും ഒന്ന് സമനില തെറ്റും.പക്ഷെ അതിനു അവള്‍ പ്രതികരിച്ചത് വളരെ ഭീകരമായി ആയിരുന്നു.കയ്യില്‍ ആദ്യം കിട്ടിയ ആയുധം ഉപയോഗിച്ച് നിഷ്ടൂരമായി കൊലപെടുത്തി!!!”

“ഹോ ഭീകരം…മതി…എനിക്ക് കേള്‍കേണ്ട…”

“ഉം …എന്‍റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് പഴയ ഒരു കളി കൂട്ടുകാരി ആയിരുന്നു…ഞാന്‍ സഹോദരിക്ക് തുല്യം കണ്ടിരുന്ന ഒരു പാവം ശാലീന സുന്ദരി…വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം അവിചാരിതമായി കണ്ടുമുട്ടിയ അവളെ ഞാന്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു വീട്ടിലേക്കു ക്ഷണിച്ചത്.പക്ഷെ അത് നമ്മുടെ രണ്ടു പേരുടെ ജീവിതത്തിലും ഉണ്ടാക്കിയ നഷ്ടം തിരിച്ചു പിടികാനാവാതെ ഒന്നായി മാറി…എനിക്കൊരെ ഒരു ദുഃഖം മാത്രം…അവള്‍ എന്‍റെ കളി കൂട്ടുകാരി, ഞാന്‍ കാരണം ഇല്ലാതായി…അവള്‍ക്കു അവളുടെ കുടുംബം നഷ്ടപെട്ടു…അവളുടെ കുട്ടികള്‍ക്ക് അമ്മയെയും…”

“ഇത്രയൊക്കെ ആയിട്ടും നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയെ വെറുക്കുന്നില്ലേ?”

“ഒരിക്കലുമില്ല ആ കഥയിലെ ഗ്രാമീണ യുവതിയുടെ നിഷ്കളങ്കതയാണ് അവളില്‍ ഞാന്‍ കാണുന്നത്…സത്യത്തില്‍ അവളോട്‌ എനിക്ക് സഹതാപമാനുള്ളത്…അവള്‍ ഒരിക്കലും വേണമെന്ന് വെച്ച് ചെയ്തതല്ല അത്…ഒരു നിമിഷത്തെ എടുത്തു ചാട്ടം,ചാപല്യം…ഇനിയുള്ള കാലം അനുഭവിക്കാന്‍ ഇരിക്കുന്ന തീക്ഷ്ണമായ കുറ്റബോധത്തെ അതിജീവിക്കാന്‍ അവള്‍ക്കു കരുത്തു ഉണ്ടാവണേ എന്നാണു എന്‍റെ പ്രാര്‍ത്ഥന…”

“അവള്‍ ശരിക്കും ഭാഗ്യവതിയാണ്…ഈ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ കൂടെ ചിലവാക്കാന്‍ സാധിച്ചത് ഒരു ഭാഗ്യമായി എനിക്ക് തോന്നുന്നു….അങ്ങനെയെങ്കില്‍ ഇത്രകാലം നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയായി ജീവിക്കാന്‍ സാധിച്ചത് തന്നെ അവളുടെ ഭാഗ്യമാണ്….ആട്ടെ എന്തായിരുന്നു ആ ഭാഗ്യവതിയുടെ പേര്???”

മുഖത്ത് ഒരിക്കലും മായാത്ത പുഞ്ചിരിയോടുകൂടി അയാള്‍ മറുപടി തന്നു…പിന്നാലെ നീണ്ട പൊട്ടിച്ചിരിയും…

“അഹല്യ…..”

“ഹാ ഹാ ഹാ ഹാ ഹാ ഹാ ഹാ ഹാ ”

ആ ചിരിയുടെ മുഴക്കം എന്നിലെ ബോധതിലെക്കുള്ള പ്രയാണമായിരുന്നോ? …അതെ ശരിയാണ് …അപ്പോള്‍ ഇത്ര നേരവും ഞാന്‍ കണ്ടതൊക്കെ വെറുമൊരു സ്വപ്നമായിരുനെന്നോ???നിദ്രയുടെ ചങ്ങല അഴിഞ്ഞു വരുന്നു…പാതി മയക്കത്തില്‍ ചുറ്റൊടുമോന്നു കണ്ണോടിച്ചു നോക്കി…മുറിയുടെ രണ്ടു മൂലകളിലായി രണ്ടു മരവിച്ച ശരീരങ്ങള്‍……,.അതില്‍ ഒന്ന് സ്വപ്നത്തില്‍ കണ്ട ആ യക്ഷസ്സിന്റെ…അല്ല എന്‍റെ ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ!!!

മിത്യയില്‍ നിന്ന് യഥാര്‍ത്ഥതിലെക്കുള്ള നൂല്‍ പാലത്തിലൂടെ അവള്‍ നിര്‍നിമേഷയായി നടന്നടുത്തു…

എന്റെ കോളേജ് ജീവിതം - റോപ് ഇന്‍ വിശേഷങ്ങള്‍ | എപിസോഡ് - 2

noreply@blogger.com (donadoniman) — Sat, 25 Feb 2012 09:13:00 +0000

ഗ്രൌണ്ടിലെ മഹാമഹം കഴിഞ്ഞത് കൊണ്ടാവണം പതിവില്ലാത്ത ഒരു ക്ഷീണം തോന്നാതിരുന്നില്ല. ഒരു തേവാരവും കഴിഞ്ഞ് അല്‍പ്പസമയം ഒന്ന് വിശ്രമിക്കാം എന്ന് കരുതി ബെഡില്‍ കിടക്കുമ്പോഴാണ് ഹാളിന്റെ വിശാലത കണ്ണുകളില്‍ പതിയുന്നത്. എന്റെ ബെഡില്‍ നിന്നും നോക്കിയാല്‍ ഹാളിന്റെ അറ്റത്തുള്ള സ്റ്റേജ് വ്യക്തമായി കാണാം. ഹാളിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ മനസിലാക്കാനായി ബെഡില്‍ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് ഞാന്‍ നേരെ കിഴക്കേ വശത്തേക്ക് നടന്നു.

തൊട്ടടുത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന പള്ളിക്ക് വേണ്ടി വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് പണി കഴിപ്പിച്ചതാണ്‌ ഈ പാരിഷ്‌ ഹാള്‍. പള്ളിയുടെ പല യോഗങ്ങള്‍ക്കും ചാരിറ്റി ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കുമായി ഈ ഹാള്‍ ഉപയോഗിക്കുമായിരുന്നു. ഹാളിന്‍റെ പല ഭാഗങ്ങളും ചിതല്‍ ആക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ താമസം തുടങ്ങിയ അന്നുതന്നെ ഈ ഹാളിനെക്കുറിച്ച് പല അഭ്യൂഹങ്ങളും കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഹാളിന്‍റെ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കാന്‍ ഒരു പ്രധാന കവാടവും പിന്നെ പലയിടത്തായി ചെറു കവാടങ്ങളും ഉണ്ട്. ഹാളിന്‍റെ പടിഞ്ഞാറ് വശം ഒന്ന് കാണാനായി ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ നടന്നു.

അടുത്ത് എത്തിയപ്പോഴാണ് ഒരു 110 KV ട്രാന്‍സ്ഫോര്‍മര്‍ പൊട്ടിത്തെറിച്ച പോലെ ആ ശബ്ദം എന്‍റെ കാതില്‍ പതിച്ചത്

"ഛെ..... ഇതില്‍ അതൊന്നും കാണില്ല.... ഇത് ചെറുത്‌..."

പറഞ്ഞു മുഴുമിക്കും മുന്‍പ് അടുത്ത അലര്‍ച്ച പുറകെ വന്നു

"എന്ടമ്മോ...."

കാര്യം മനസിലാകാതെ ഞാന്‍ ശബ്ദം കേട്ട സ്ഥലത്തേക്ക് ചെന്നു.

ക്യാമ്പിലെ ആളുകള്‍ക്ക് കുടിവെള്ളം സപ്പ്ളെ ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി പടിഞ്ഞാറേ വശത്ത് ഒരു ചെറിയ റൂമില്‍ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള വാട്ടര്‍ ഫില്ടറിനു മുന്‍പിലാണ് സംഭവം.
ഒരു കയ്യില്‍ ഗ്ലാസ്സും മറ്റേ കൈ അരയിലും ഉറപ്പിച്ച് നില്‍ക്കുന്ന ഒരു സുഹൃത്തിന്‍റെ ഡയലോഗ് ആയിരുന്നു അത്. ഡലോഗിന്‍റെ ആഗാതത്തില്‍ തന്‍റെ കൈ അടുത്തുള്ളവന്‍റെ കരണത്ത് അടിച്ചതായിരുന്നു പുറകെ വന്ന അലര്‍ച്ചയ്ക്ക് പിന്നില്‍. "വാട്ടര്‍ ഫില്‍റ്ററില്‍ ആമ്ബ്ലിഫയര്‍ കാണുമോ..?" എന്ന തൊട്ടടുത്ത്‌ നില്‍ക്കുന്ന ഒരു സുഹൃത്തിന്‍റെ ചോദ്യത്തിനു മറുപടിയായിരുന്നു നേരത്തെ കേട്ട ഡയലോഗ്. പുറകില്‍ കരണത്ത് അടികിട്ടിയ ആള്‍ തന്റെ പല്ലിന്‍റെ എണ്ണം പഴയ പോലെ ഉണ്ടോ എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തുന്ന കാഴ്ചയും കാണാമായിരുന്നു.

അവിടെ വെച്ചു തന്നെ ആ ഡയലോഗ് പറഞ്ഞ വ്യക്തിയെ ആദ്യമായി പരിചയപ്പെട്ടു.

ഒരു കൊയിലാണ്ടി സ്വദേശി. എന്ത് കാര്യവും ചുറു ചുറുക്കോടെ ചെയ്യാനുള്ള താല്‍പ്പര്യം. ഫോട്ടോഗ്രാഫിയില്‍ ബിരുധാനന്ദര ബിരുദം. ആ ഒരു വ്യക്തിത്വം എന്‍റെ മനസില്ലേക്ക് പെട്ടെന്ന് കയറിപ്പറ്റി.

അപ്പുറത്ത് നിന്ന്‍ പല്ലിന്‍റെ എണ്ണം എടുക്കുന്ന കൂട്ടുകാരനെ കണ്ടപ്പോള്‍ കുറച്ചു മാറി നിന്ന് കൊണ്ട് തന്നെ ഞാന്‍ കൊയിലാണ്ടി സ്വദേശിയോട് പേര് ചോദിച്ചു.

"വിമല്‍ രാജ്..."

ഞങ്ങള്‍ അവിടെ വച്ച്തന്നെ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി പിരിഞ്ഞു. ഹാളിന്‍റെ ഒരു ഏകദേശ രൂപവും സ്ഥിതിഗതികളും മനസില്ലായി ഒരു ഗ്ലാസ്‌ വെള്ളവും കുടിച്ച് ഒരല്‍പ്പസമയം മയങ്ങി.

കണ്ണ് തുറന്നപ്പോള്‍ ഉറുമ്പിന്‍ കൂട്ടങ്ങള്‍ ഒരു മൈല്‍ അകലെ പഞ്ചസാര ഭരണി കണ്ടതുപോലെ എല്ലാവരും വരി വരിയായി പുറത്തേക്കു പോകുന്ന കാഴ്ചയാണ് കണ്ടത്. പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല. കിടക്കയില്‍ നിന്നും ചാടി എഴുന്നേറ്റ് കയ്യും കാലും മുഖവും കഴുകി വരിയുടെ പുറകിലായി വെച്ചു പിടിച്ചു. വരിയില്‍ തൊട്ടു മുന്‍പിലെ സുഹൃത്തിനോട്‌ കാര്യം തിരക്കി

"ഡേയ്.... എങ്ങോട്ടാ..?"

"ശ്ശ്... മിണ്ടാതെ നടന്നോ..."

"എങ്ങോട്ടാടെ....."

"ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ്...ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ്... കാന്ടീനിലേക്ക്..."

വരിയില്‍ എങ്ങും നിശബ്ധത. വരിയുടെ വശങ്ങളിലായി കാവല്‍ക്കാര്‍. മുന്‍പില്‍ വരിയെ യഥാര്‍ത്ഥ ദിശയിലേക്കു നയിക്കാന്‍ ഒരു പ്രധാന സീനിയര്‍ ഭടന്‍. പോകുന്ന പോക്ക് കണ്ടാല്‍ അവസാനത്തെ ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ് ആണോ എന്ന് തോന്നിപ്പോകും. കാവല്‍ ഭടന്മാരുടെ അകംഭടിയോടെ സൈന്യം കാന്ടീനിലേക്ക്..

കാന്‍റീന്‍ എത്തി. നാട്ടില്‍ മരമില്ല് നടത്തുന്ന രാമുണ്ണിഏട്ടന്‍ പുതിയ ബ്രാഞ്ച് ഇട്ടോ എന്ന് സംശയിച്ചു പോയി.

വരിയില്‍ ഞങ്ങളെ നയിച്ചിരുന്ന സീനിയര്‍ ഭടന്‍ ഒരു ശ്വാസത്തില്‍ തന്നെ ഉത്തരവിട്ടു..

"പ്ലേറ്റ് ഈസ്‌ ദേര്‍....വാഷ്‌ ദി പ്ലേറ്റ്.... ടേക്ക് ദി ഫുഡ്‌.. ബി സൈലന്റ്... ആന്‍ഡ്‌ വാഷ്‌ ദി പ്ലേറ്റ്."
"ഫോളോ ദിസ്‌ എവരി ഡേ"

ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചു പേര്‍ മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി നിന്നു. ഞാന്‍ അടുത്തുള്ള സുഹൃത്തിനോട്‌ സ്വകാര്യമായി കാര്യം തിരക്കി.

"ശ് ശ് ....എന്തോന്നടെയ് ഇത്.... അവന്‍ എന്തായിരിക്കും ഉദ്ദേശിച്ചത്..??"

"പ്ലേറ്റ് കഴുകാനായിരിക്കും..." എന്ന് സുഹൃത്തും..

"ഇതിപ്പോ പ്ലേറ്റ് കഴുകനാണോ ഇത്രയും ദൂരം കുറ്റീം പരിചോണ്ട് വന്നത്...??... ആകെ കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ ആയല്ലോ..."

ഞാന്‍ മെല്ലെ ആ സീനിയരോട് കാര്യം ചോദിച്ചു..

"അതെ ഫുഡ്‌ കഴിക്കാമല്ലോ അല്ലെ...."

പെട്ടെന്നായിരുന്നു ആ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത മറുപടി..

"സ്പീക്ക്‌ ഇന്‍ ഇംഗ്ലീഷ്..... ഐ ടോള്‍ഡ്‌ യു നാ...."

ഇടി വെട്ടേറ്റവന്റെ തലയില്‍ തേങ്ങ വീണ പോലെ ആയി എന്റെ അവസ്ഥ.

അങ്ങനെ ഒരു തരത്തില്‍ ഭക്ഷണവും കഴിഞ്ഞു ക്യാമ്പിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി.. ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടാവണം, ഹാളിലേക്ക് പോയ വരി രണ്ടായി പിരിഞ്ഞു.. ഒന്ന് ബാത്ത് റൂമിലോട്ടും മറ്റൊന്ന് അവരവരുടെ ശയ്യയിലോട്ടും.

എന്റെ തൊട്ടടുത്ത്‌ തന്നെ നമ്മുടെ കൊയിലാണ്ടി സ്വദേശി ഉണ്ടായിരുന്നു....

"ഹലോ രാജ്.... വിമല്‍ രാജ്....എങ്ങനെ ഉണ്ട് ഫുഡ്... "

"ഇതൊക്കെ എന്ത് ഫുഡ്... വീട്ടിലെ ഫുഡ് കഴിക്കാന്‍ തോനുന്നു മോനെ..."

"ഇലക്ട്രോണിക്സ നല്ല വശമാണല്ലേ....??" ഞാന്‍ തിരക്കി.

"അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ലപ്പാ... കുറെയൊക്കെ കാര്‍ സ്ടീരിയോ നന്നാക്കാന്‍ അറിയാം.. പിന്നെ ഓഡിയോ അമ്പ്ലിഫ്യേര്‍ തുടങ്ങിയവയൊക്കെ..."

ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണം നീണ്ടു... സമയം ഒരു പാട് കടന്നു പോയി.... amplifier നെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ തീക്ഷ്ണമായ ഒരു ജ്വാല എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടു. ന്യൂറോസിസില്‍ തുടങ്ങിസൈക്കോസിസിന്റെ സംഗീര്‍ണമായ മേഖ്‌ലകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു ഒരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലെത്തി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു രാജ് അവിടെ. ഈ സമയത്ത് രാജിന്റെ ഉള്ളില്‍ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആ ഒരു ചിത്തത്തിനു കൈ വന്ന അമാനുഷിക ശക്തി കാരണമാണ് രാവിലെ ഒരുത്തന്റെ പല്ല് പോയത് എന്ന് പിന്നീട് എനിക്ക് മനസിലായി.. കുറച്ചു നേരം സംസാരിച്ചു ഞാന്‍ വീണ്ടും മയങ്ങാല്‍ കിടക്കയിലേക്ക് പോയി... രാജ് തെക്ക്നിയിലെക്കും.

ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുള്ളതില്‍ വെച്ച് ചുരുക്കം ചില ശുദ്ധ വ്യക്തികളില്‍ ഒരാളാണ് രാജ്.... നാടിനോടും വീടിനോടും ഒരുപാട് ഇഷ്ടവും അതിലുപരി ആരോടും പെട്ടെന്ന് സൌഹൃദം സൃഷിടിക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരു പ്രിയ സുഹൃത്ത്‌.

author : http://kalalayakkazhchakal.blogspot.in

എന്റെ കോളേജ് ജീവിതം - റോപ് ഇന്‍ വിശേഷങ്ങള്‍ | എപിസോഡ് - 1

noreply@blogger.com (donadoniman) — Sat, 25 Feb 2012 09:13:00 +0000

ഡിം.... ട്ടോ....
കണ്ണു തുറന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ടത് ഒരു വിശാലമായ ഹാള്‍. അതൊരു പതിവുകാഴ്ച്ച അല്ലാത്തതുകൊണ്ട് വീണ്ടും കിടന്നു. ഞാന്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ ആണെന്ന് എന്നെത്തന്നെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു.

"ഹലോ... എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നില്ലേ.."

വീണ്ടും ഉറക്കം പോയി. കണ്ണ് തുറന്നപ്പോള്‍ ദാ നില്‍ക്കുന്നു ഒരു കാക്കി ട്രൌസറും വെളുത്ത ബനിയനും ഇട്ടു മുഖ്‌ത്തു ഒരു നിഷ്കളങ്കമായ പുഞ്ചിരിയോടെ ഒരാള്‍ .ആ പുഞ്ചിരി മുഖ്‌ത്ത് നിന്നും മായാതെ തന്നെ അടുത്ത ചോദ്യം

"എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നില്ലേ.. "

"ആ ....ദാ എണീറ്റു...." എന്ന് ഞാനും

ബോധം തെളിയാന്‍ അല്‍പ്പ സമയം വേണ്ടി വന്നു... കുറച്ചു നേരം ബെഡ്ഡില്‍ തന്നെ ഇരുന്നു.. കുറെ പേര്‍ ബക്കറ്റുമായി ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് പായുന്നു.. മറ്റു ചിലര്‍ വെള്ള പൂശിയ എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഷൂ എടുത്തിടുന്നു. ആകെക്കൂടി ഒരു മില്ട്രി സെറ്റപ്പ്...

ഞാന്‍ ബെഡ്ഡില്‍ ഇരുന്നു കൊണ്ട് തന്നെ എന്നെ എഴുന്നേല്‍പ്പിച്ച സുഹൃത്തിനോട്‌ കാര്യം തിരക്കി.

"അതെ... എന്താ സംഭവം..?"

"മനസിലായില്ലേ.. റോപ് ഇന്‍ പ്രോഗ്രാം.... എല്ലാവരും പെട്ടെന്ന് യുണിഫോം ഇട്ടു ഗ്രൗണ്ടില്‍ ചെല്ലണം... പെട്ടെന്ന് റെഡിയായിക്കോ.."

ചിരി മായാതെ തന്നെ ആ സുഹൃത്ത്‌ മറുപടി പറഞ്ഞു.

റോപ് ഇന്‍ പ്രോഗ്രാം തുടങ്ങി. പുതുതായി ജോയിന്‍ ചെയ്ത വിദ്യാര്‍ഥികളെ വാര്‍ത്തെടുക്കാനുള്ള മഹാമഹം. ഒന്നുരണ്ടു ആഴ്ച ഇനി ഇതുപോലെ തള്ളി നീക്കണം.

ഒരു ഗാഡനിദ്രയില്‍ നിന്നും എന്നെ എഴുന്നേല്‍പ്പിച്ച ആ നല്ല സുഹൃത്തിനെ ഞാന്‍ പരിചയപ്പെട്ടു. ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ ഞാനും ചോദിച്ചു

"പേരെന്താ....?"

"ഷിനോജ്.. "

"സ്ഥലം..?"

"കോഴിക്കോട്"

വളരെ ഒതുങ്ങിയ ഒരു വ്യക്തിത്വം. പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ കുറെ നേരം പരസ്പരം കത്തിവെച്ചിരുന്നു. കുറച്ചു നേരം സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ തന്നെ ആളെ എനിക്കിഷ്ടമായി.

കത്തിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു ബക്കറ്റുമായി മെല്ലെ ബാത്ത് റൂമിലേക്ക്‌...
അവിടെ എത്തിയപ്പോഴേക്കും... ആ കാഴ്ച കണ്ടു ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോയി ....
കഴിഞ്ഞ വിഷുവിനു നാട്ടിലെ ബീവരെജ് കടയില്‍ കണ്ട അതെ തിരക്ക് ഒന്നുകൂടി കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു.

എല്ലാം പുതിയ മുഖങ്ങള്‍..... എല്ലാവരുടെയും കയ്യില്‍ വിവിധ വര്‍ണത്തില്‍ ഉള്ള ബക്കറ്റുകള്‍... ഒരു വമ്പന്‍ ക്യൂ തന്നെ ഉണ്ട്. ഞാന്‍ ക്യൂവില്‍ ഏറ്റവും ഒടുവിലായി നിന്നു.

ക്യൂവില്‍ എന്‍റെ തൊട്ടു മുന്‍പിലുള്ള സുഹൃത്തുമായി ചങ്ങാത്തം തുടങ്ങി.. ഒരു പേരാംബ്ര സ്വദേശി..... കണ്ടാല്‍ ഒരു കോമഡി കഥാപാത്രം. എന്തും വെട്ടിത്തുറന്നു പറയുന്ന പ്രകൃതം. സംസാരിക്കാന്‍ വേറെ വിഷയമൊന്നും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു....

"ഇവിടെ ടോട്ടല്‍ എത്ര ബാത്ത് റൂം ഉണ്ട്...?"

"മൂന്നെണ്ണം ആണെന്ന് തോന്നുന്നു കേട്ടോ.... എന്താടോ അങ്ങനെ ചോദിച്ചേ...?"

"ഏയ്.. വെറുതെ.. തിരക്കു കണ്ടിട്ട് ചോദിച്ചതാ.." എന്ന് ഞാനും...

സംസാരത്തിനിടയില്‍ ഒരു പട്ടി പെട്ടെന്ന് ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലൂടെ കടന്നു പോയി.
"എന്ടമ്മോ...... " എന്നലറി വിളിച്ചു പെരാംബ്രാക്കാരന്‍ പുറകോട്ടു ചാടി....

ക്യു വില്‍ ബക്കറ്റുമായി മാനത്തോട്ടു നോക്കി നില്‍ക്കുമ്പോളാണ് ഒരു സ്വാന്തനം എന്ന പോലെ മധുരമായ ഒരു ഗാനം ഓടിയെത്തുന്നത്....

"അന്ത..അറബിക്കടലോരം... അഴകേ കണ്ടേനെ.. ഹമ്മ... ഹമ്മ.... ഹമ്മ ഹമ്മ ഹമ്മ.."

പാട്ട് കേട്ട ദിക്കിലേക്ക് എന്‍റെ കണ്ണും കാതും പോയി. സംഗതി കത്തി....
മൂന്ന് ബാത്ത് റൂമില്‍ ഒന്നിന് വാതിലില്‍ കുളത്തില്ല. ഉള്ളിലിരിക്കുന്നവന്‍ അലമുറയിട്ടു പാടുകയാണ്.... ആളാരാണെന്ന് മനസിലായില്ല.

അല്‍പ്പം വൈകിയിട്ട് ആണെങ്കിലും എല്ലാം കഴിഞ്ഞു ഗ്രൗണ്ടില്‍ എത്തി.

ഗ്രൗണ്ടില്‍ തലപ്പന്ത് കളിയും കബഡി കളിയും പ്രതീക്ഷിച്ച എനിക്ക് തെറ്റി. ഗ്രൌണ്ടിനു ചുറ്റും ഓടാന്‍ ഉത്തരവ് വന്നു. എല്ലാവരും ഓട്ടം തുടങ്ങി.. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ സൈഡ് ആകുന്നതു വരെ ഓടണം. രണ്ടു റൌണ്ട് മുഴുമിച്ചില്ല... ഗ്രൌണ്ടിന്റെ കിഴക്ക് ഭാഗത്തായി ഒരാള്‍ സൈഡ് ആയി എന്നറിഞ്ഞു. എന്ത് പറ്റി എന്ന് അന്വേഷിക്കാന്‍ സമയമില്ല. ഓട്ടം തുടരേണ്ടതുണ്ട്.

ഓരോ റൌണ്ട് കഴിയുമ്പോളും ഗ്രൌണ്ടിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലായി ഓരോരുത്തര്‍ സൈഡ് ആവാന്‍ തുടങ്ങി. ആദ്യം സൈഡ് ആയ മനുഷ്യന്‍ പിന്നെ പിന്നെ വരുന്നവരെയെല്ലാം പുഞ്ചിരിയോടെ വരവേല്‍ക്കുന്നത് ഓടുന്നതിനിടയില്‍ കാണാമായിരുന്നു.
ബോധം പോകുമെന്നായപ്പോള്‍ ഞാനും ഒന്ന് സൈഡ് ആകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഗ്രൌണ്ടിന്റെ കിഴക്ക് വശത്ത് ആദ്യം സൈഡ് ആയ സുഹൃത്തിന്‍റെ അടുത്ത് പോയി ഇരുന്നു. ഞാന്‍ പേര് ചോദിച്ചു...

"ല..... ല... ലജിത്ത്.." കിതച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.

ഗ്രൌണ്ടിന്റെ സൈഡില്‍ നിന്നും നോക്കിയാല്‍ ഒരു യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് ഒരു തുള്ളി ദാഹജലത്തിനായി കൊതിക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കളെ കാണാം.

ഓട്ടവും ചാട്ടവും കഴിഞ്ഞ് ഒരു ആനയെ തിന്നാനുള്ള വിശപ്പോടെ തിരിച്ചു റൂമില്‍ എത്തി.. കാംബ് എന്ന് പറയുന്നതായിരിക്കും ഉചിതം.

അങ്ങനെ കത്തിവെക്കാന്‍ ആളെ തപ്പി നടക്കുമ്പോഴാണ് ആ കാഴ്ച കണ്ടത്.

ഹനുമാന്‍ ധ്രോണഗിരി പര്‍വ്വതം എടുത്തു പറക്കുന്നത് പോലെ ഒരാള്‍ ഹാളിന്‍റെ മൂലയില്‍ കിടന്നിരുന്ന വലിയ ടേബിള്‍ ഫാന്‍ ഒരു കയ്യില്‍ എടുത്തു കൊണ്ട് പോകുന്നു. കുറച്ചു നേരം ആ കാഴ്ച കണ്ടിരുന്നു. തന്‍റെ ബെഡിലെക്ക് കാറ്റ് കിട്ടുന്ന വിധത്തില്‍ ഫാനിനെ പല പല പോസില്‍ വെച്ച് പരീക്ഷണം നടത്തുന്നുണ്ട്.
ഒന്ന് സഹായിച്ചു കളയാം എന്ന് കരുതി അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

കോഴിക്കോട് സ്വദേശി... സല്‍മാന്‍ എന്ന് സ്വയം വിശേഷണം... ആള് സ്മാര്‍ട്ട്‌ ആണ്. കാര്യങ്ങള്‍ അതിന്‍റേതായ പക്ക്വതയോടുകൂടി ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കുറച്ചു നേരം അതും കണ്ടങ്ങനെ ഇരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ചില കത്തിയും...
കത്തിയും കഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. പുള്ളി ഫാനിന്മേല്‍ പരീക്ഷണം തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒപ്പം ഒരു പാട്ടും.

"അന്ത..അറബിക്കടലോരം... അഴകേ കണ്ടേനെ.. ഹമ്മ... ഹമ്മ.... ഹമ്മ ഹമ്മ ഹമ്മ.."

ഒരു നിമിഷം സ്തംബിതനായി പണ്ട് മലയാളം പഠിപ്പിച്ച വാര്യര്‍ സാറെ മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്തു..

"മറ്റൊന്നിന്‍ ധര്‍മയോഗത്താല്‍... ലത് തന്നെയല്ലേ... ധിദ്..."

author : http://kalalayakkazhchakal.blogspot.in

ത്രിശങ്കു സ്വര്‍ഗം അഥവാ ഒരു കൊടൈക്കനാല്‍ യാത്ര...

noreply@blogger.com (donadoniman) — Sat, 25 Feb 2012 03:56:00 +0000

മാജിക് മഷ്രൂം!!!!

"മാജിക് മഷ്രൂം കഴിച്ചിട്ടുള്ളവനോട് അതിനെപ്പറ്റി പറയേണ്ട കാര്യമില്ല. കഴിച്ചിട്ടില്ലാത്തവനോട് പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല" എന്ന് എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത് മത്തായി പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഈ സാധനം ഒന്നുപരീക്ഷിച്ചിട്ടു തന്നെ കാര്യം എന്നു തീരുമാനിച്ചത്.

സംഭവം നടക്കുന്നത് രണ്ടായിരത്തിപ്പതിനോന്നാം ആണ്ടിലാണ്. സാമാന്യം നല്ലൊരു ജോലിയുമായി ബാംഗ്ലൂരിലെ ബി. ടി. എം ലേയൌട്ടില്‍ മൂന്നു സഹ മുറിയന്മാരുമോത്തു സുഖമായി കഴിയുന്ന കാലം. സഹ മുറിയന്മാര്‍ എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ബലാല്‍, വിക്രംജി, ലൂയി (പേരുകള്‍ സാങ്കല്‍പ്പികം/വിളിപ്പേരുകള്‍ ആണു കേട്ടോ... എനിക്കു വൈകുന്നേരം റൂമില്‍ ചെന്ന് കേറേണ്ടതല്ലേ) എന്നിവര്‍. അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് എഞ്ചിനീയറിങ്ങിനു കൂടെ പഠിച്ച മത്തായി ജോലി തേടി എന്നും പറഞ്ഞു റൂമിലേക്ക് കെട്ടിയെടുക്കുന്നത്.

മത്തായി എന്നു വെച്ചാല്‍ എന്തും ചെയ്യുന്നവന്‍ എന്നര്‍ത്ഥം. വീട് പാലക്കാടിനടുത്ത് മണ്ണാര്‍ക്കാട്. അവിടെ ഒരു അഞ്ഞൂറേക്കര്‍ കാടും രണ്ടു മലയും സ്വന്തമായി ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട് (വേറാരു പറയാന്‍, കൂടെ പഠിച്ച ഞങ്ങളൊക്കെ തന്നെ). അപ്പന് ഭീഷണിയും നാട്ടുകാര്‍ക്കു ശല്യവുമായി മാറിയപ്പോള്‍ അപ്പന്‍ തന്നെ മുന്‍ കൈ എടുത്ത് പുള്ളിയെ എഞ്ചിനീയറിങ്ങിനു ചേര്‍ക്കുകയായിരുന്നു. എന്ജിനീയറിങ്ങ് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ (അപ്പനെ ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് മത്തായി പാസായി) ഇനിയിപ്പോ ജോലി അന്വേഷിക്കണമല്ലോ എന്ന ഒറ്റ കാരണത്താല്‍ ടിയാന്‍ ചെന്നൈ എസ്. ആര്‍. എമ്മില്‍ (അതാകുമ്പോള്‍ ബാര്‍ അടക്കം എല്ലാ സാധനങ്ങളും ക്യാമ്പസില്‍ തന്നെ ഉണ്ട്) എം. ടെക്കിനു ചേര്‍ന്നു. അവിടെ വെച്ചാണ് പുള്ളി ചെന്നൈ ട്രെക്കിംഗ് ക്ലബ്ബില്‍ (സി. ടി. സി) മെമ്പര്‍ ആകുന്നത്. ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് ഇരുപതിനായിരത്തോളം മെമ്പേഴ്സ് ഉള്ള സി. ടി. സിയിലെ കോര്‍ ട്രെക്കിംഗ് മെമ്പര്‍ ആയി ടിയാന്‍. പിന്നെ ലോകം കണ്ടത് ട്രെക്കിംഗ് ജീവിത ലക്‌ഷ്യം ആക്കി മാറ്റിയ ഒരു പ് രാന്തനെ ആയിരുന്നു. എല്ലാ വീക്കെന്‍ഡിലും തമിഴ്നാട്, ആന്ധ്ര, കേരളം തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിലെ വനങ്ങള്‍ തേടി മത്തായി അലഞ്ഞു. ഒടുവില്‍ എം തെക്ക് (ചെന്നൈയുടെ തെക്കു ഭാഗത്താണത്രേ കൂടുതല്‍ വനങ്ങള്‍) കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ജോലി ചെയ്താലോ എന്ന ചിന്തയുമായി ഇങ്ങോര്‍ ഞങ്ങളുടെ റൂമില്‍ എത്തി. വന്ന ദിവസം തന്നെ എവിടെയോ പോയി ഒരു ടെന്റ്, ടോര്‍ച്ച്, ഷൂസ്, കത്തി തുടങ്ങിയ സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങിക്കൊണ്ടു വന്നു. വന്ന ആഴ്ച തന്നെ ട്രെക്കിംഗ് തുടങ്ങി. പിന്നെ ഇടയ്ക്കു സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍ ജോലി അന്വേഷിക്കാനും തുടങ്ങി.

അങ്ങനെ എപ്പോഴോ റൂമില്‍ ബിയര്‍ അടിച്ച് ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് പുള്ളി മാജിക് മഷ്രൂമിനെപ്പറ്റി പറയുന്നത്. സാധനം ഒരു സാധാരണ കൂണ്‍ ആണ്‌. ലോകത്ത് ഇതു കിട്ടുന്നത് തെക്കന്‍ അമേരിക്ക, സ്പെയിന്‍, ഇംഗ്ലണ്ട്, ഇന്ത്യ എന്നിവിടെ മാത്രം. ഇന്ത്യയില്‍ കൊടൈക്കനാലില്‍ ആണ്‌ കിട്ടുക. നമ്മള്‍ ചെയ്യേണ്ടത് ഇത്ര മാത്രം. ഒരു ഡസനോളം ഉണങ്ങിയ കൂണുകള്‍ എടുത്ത് ചുമ്മാ (അല്ലെങ്കില്‍ തേനില്‍ മുക്കി) കഴിക്കുക. എന്നിട്ട് ശബ്ദം ഇല്ലാത്ത, പ്രശാന്ത സുന്ദരമായ ഒരു സ്ഥലത്ത് (കാടാണ് ബെസ്റ്റെസ്റ്റ് പ്ലേസ്) ഏകാന്തമായി ഇരുന്നു കഴിക്കുക. ഓരോ ആളുകള്‍ക്കും ഓരോ രീതിയില്‍ ആണ്‌ ഇത് ഏല്‍ക്കുക - മരങ്ങള്‍ നടന്നു വരുന്നു, ചുറ്റുമുള്ള വസ്തുക്കളുടെ നിറം മാറുന്നു. ഇലകള്‍ സംസാരിക്കുന്നു, ചെടികള്‍ പരസ്പരം ക്രിക്കെറ്റ് കളിക്കുന്നു, മലകള്‍ നമ്മളെ കണ്ട് ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്നു എന്നിവയൊക്കെ പലരും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇതിനെപ്പറ്റി കുറച്ച് അറിയാന്‍ താല്പര്യമുള്ളവര്‍ ഈ ലിങ്കുകള്‍ പരിശോധിക്കുക:

http://en.wikipedia.org/wiki/Psilocybin_mushroom
http://thegormanblog.blogspot.com/2007/11/magic-mushrooms-in-india.html

കൂടുതല്‍ അറിയാന്‍ താല്പര്യമുള്ളവര്‍ സാധനം കഴിച്ചു നോക്കുക :)

മഷ്രൂമിനെപ്പറ്റിയുള്ള മത്തായിയുടെ ഈ വിവരണം കേട്ടപ്പോള്‍ തന്നെ "വിടെടാ വണ്ടി കൊടൈക്കനാലിന്" എന്ന്‌ ആരോ അലറിയെങ്കിലും ആ യാത്ര നടന്നത് ആറു മാസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷമാണ്.

അങ്ങനെ രണ്ടായിരത്തിപ്പതിനൊന്ന് ഫെബ്രുവരിയിലെ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച ഈ വിചിത്ര വസ്തുവിനെ തേടി പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. മുഹൂര്‍ത്തമായപ്പോള്‍ സ്ഥലത്തെ പ്രധാന തേപ്പു പെട്ടിയായ ബലാല്‍ എന്തോ മീറ്റിംഗ് ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു തടി തപ്പി. ലൂയിയാണെങ്കില്‍, "ഭാവി അമ്മായിയപ്പന്‍ ഒടുവില്‍ സമ്മതിച്ചു, കെട്ടാന്‍ പോണ പെണ്ണ് ബാംഗ്ലൂര്‍ വരുന്നു, ഇത് തന്നെ ഭയങ്കര മാജിക്ക് ആയിപ്പോയി" എന്നും പറഞ്ഞു മുങ്ങി. ഒടുവില്‍ പോകാന്‍ ഞാനും മത്തായിയും വിക്രംജിയും മാത്രം. കുറെ പേര് ഉണ്ടെങ്കിലെ ട്രിപ്പ് നന്നാവൂ എന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും ഇത്തവണ നടന്നില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ നടക്കില്ല എന്നു തോന്നിയതിനാല്‍ മൂന്നു പേരും കൂടെ പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാല്‍ പോയേക്കാം എന്നു പറഞ്ഞു വിക്രംജി എണീറ്റതും കറന്റു പോയതും ഒന്നിച്ച്. "മൂഞ്ചുവോടെ?" എന്നാ വിക്രംജിയുടെ ചോദ്യത്തെ അവഗണിച്ച് ഞങ്ങള്‍ യാത്രക്ക് തയാറായി.

രാത്രി പതിനൊന്നു മണിയോടെ വിക്രംജിയുടെ ഫോര്‍ഡ് ഫിയെസ്റ്റ പെട്രോളില്‍ (മൈലേജ് പന്ത്രണ്ട് - അഹങ്കാരം നോക്കണേ) പുറപ്പെട്ടു. ഹോസൂര്‍ കഴിഞ്ഞു. വണ്ടി 140-150 സ്പീഡില്‍ പറക്കുന്നു. കൃഷ്ണഗിരി കഴിഞ്ഞ് ഒരു പതിനഞ്ചു കിലോമീറ്റര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് വിക്രംജിയുടെ "മൂഞ്ചുവോടെ?" ഡയലോഗ് ഫലത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചത്. ഏതോ ഒരു വണ്ടി സൈഡില്‍ കേടായി കിടക്കുകയും കേടായി എന്നു കാണിക്കാന്‍ വഴിസൈഡില്‍ വെച്ചിരുന്ന കൂറ്റന്‍ പാറക്കല്ലുകളിലേക്ക് ഞങ്ങള്‍ ഡൈവ് ചെയ്തു കയറുകയും ചെയ്തു. മഷ്രൂം കഴിക്കാതെ തന്നെ മൂന്നും എയറില്‍ പറന്നു. വല്യ വണ്ടി ആയിരുന്നതു കൊണ്ടാവണം, മറിഞ്ഞില്ല. വിക്രംജി എന്തൊക്കെയോ മാജിക് കാണിച്ചു വണ്ടി നിര്‍ത്തി. നോക്കിയപ്പോള്‍ ഫ്രെണ്ടിലെ ടയര്‍ നാമാവശേഷമായിരിക്കുന്നു. കുറെ അധികം ഇടത്തു പൊട്ടിയിട്ടുണ്ട്. "ഇത്രേം വല്യ ചാട്ടം ചാടീട്ട്‌ ടയറു മാത്രേ പോയൊള്ളൂ?" എന്നു ചോദിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിക്രത്തിന്‍റെമുഖം കണ്ടപ്പോള്‍ പിന്നെ വേണ്ടെന്നു വച്ചു. ടയര്‍ മാറ്റി വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തപ്പോള്‍ എവിടെയോ എന്തോ തകരാറു പോലെ. സ്ടിയറിംഗ് നേരെ പിടിച്ചിട്ടും വണ്ടി ദാണ്ടേ ഇടത്തോട്ടു പോണു. വീണ്ടും ഇറങ്ങി നോക്കി. ഇടതു വശത്തെ ടയര്‍ ആകെ ഇളകി പറിഞ്ഞ് ഇരിക്കുന്നു. ആക്സില്‍ ഒടിഞ്ഞോ കര്‍ത്താവേ?

സമയം രാത്രി 2 മണി. എവിടെയൊക്കെയോ തപ്പിപ്പിടിച്ചു ഫോര്‍ഡ് റോഡ്‌ സര്‍വീസിനെ വിളിച്ചു. അവന്മാര്‍ക്ക് ഇവിടെ സര്‍വീസ് ഇല്ല പോലും. അവന്മാര്‍ കുറെ ക്രെയിന്‍ സര്‍വീസിന്റെ നമ്പര്‍ തന്നു. ക്രെയിന്‍ ബങ്ങലൂരില്‍ നിന്ന് വരണം പോലും. ഒടുക്കത്ത തണുപ്പും മഞ്ഞും. വിന്‍ഡോ ഒക്കെ പൊക്കി വണ്ടിയില്‍ തന്നെ ഇരുന്നു. മത്തായി പുറകില്‍ കിടന്നു കൂര്‍ക്കം വലിച്ച് ഉറങ്ങുന്നു. "വിക്രം പുള്ളിയെ ഒന്നു ക്രൂരമായി നോക്കിയതല്ലാതെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല (യെന്തു പറയാന്‍?). ഒടുവില്‍ ബങ്ങലൂരില്‍ നിന്ന് ക്രെയ്ന്‍ വന്നു, രാവിലെ 5 മണിക്ക്. ഫിയസ്റ്റക്കുട്ടിയെ ആഘോഷപൂര്‍വ്വം ഗരുഡന്‍ തൂക്കം തൂക്കി കൊണ്ടു പോയി. വിക്രം 80 ഡിഗ്രി ആന്ഗിളില്‍ ഫിയസ്റ്റക്കകത്ത്. ഞാനും മത്തനും ക്രെയിന്കാരന്റെ കൂടെ. കൊടൈക്കനാലിനു പോയവര്‍ രാവിലെ 8 മണിയോടെ തിരിച്ചു ബാംഗ്ലൂരില്‍ എത്തി. വിക്രം നേരെ വണ്ടിയുമായി ഫോര്‍ഡ് സര്‍വീസില്‍ പോയി. എസ്റ്റിമെറ്റഡ് ബില്‍ രൂഭാ മുപ്പതിനായിരം. ടയറും കൂടെ ചേര്‍ത്തു മുപ്പത്തിനാലായിരം. ഒരുത്തന്‍റെ അസുഖം അതോടെ കുറച്ചു കുറഞ്ഞു.

ഉച്ച വരെ കിടന്നുറങ്ങി. രാത്രി ഗരുഡന്‍ തൂക്കത്തിനു പോയിരുന്ന കാരണം ഉറങ്ങാന്‍ പറ്റിയില്ലല്ലോ. ഉച്ചയായപ്പോള്‍ വെയില്‍ ഉച്ചിക്ക് അടിച്ചത് കൊണ്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു വീണ്ടും ചില ചിന്തകള്‍.

"എന്താ മത്തായീ ഒരു വഴി?"

"വഴിയുണ്ടളിയാ. ഇങ്ങനെ അത്യാവശ്യ കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് പോകാന്‍ വേണ്ടിയല്ലേ സര്‍ക്കാര് ബസ് സര്‍വീസ് തുടങ്ങിയെക്കുന്നെ. ബസില്‍ പോകാം"

"ശനിയാഴ്ച രാത്രി ബസ് കയറി പത്തഞ്ഞൂറു കിലോമീറ്ററു സഞ്ചരിച്ച് അവിടെത്തി അന്നു രാത്രി തന്നെ തിരിച്ചു വരുന്നത് അഹങ്കാരമാകുമോ മത്തായീ?

"യേയ്,ഒരിക്കലുമില്ല"

"എന്നാ പോയേക്കാം. വിക്രത്തെ വിളിക്കണോ? "

"അങ്ങേര് ഇപ്പൊ തന്നെ മുപ്പതിനായിരം രൂപ മഷ്രൂമിനു വേണ്ടി ചെലവാക്കിയല്ലോ. ഇനിയിപ്പോ നമ്മുക്ക് സാധനം വാങ്ങി കൊണ്ടു വന്നു

കൊടുക്കാം"

അങ്ങനെ ടിക്കെറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്തു. അങ്ങോട്ട്‌ കര്‍ണാടക വോള്‍വോ ശനിയാഴ്ച രാത്രി പത്തരക്ക്. രാവിലെ കൊടൈ എത്തുന്നു. സാധനം കഴിക്കുന്നു. മരം നടക്കുന്നതു കാണുന്നു. തിരിച്ചു കര്‍ണാടക രാജഹംസ ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരം ആറു മണിക്ക്. അങ്ങനെ പുറപ്പെട്ടു. ഫിയസ്റ്റ പറന്ന സ്ഥലം കഴിയുന്നതു വരെ ഞാനും മത്തായിയും ഉറങ്ങിയില്ല!

വോള്‍വോ ഡ്രൈവിന്റെ കാല് ആക്സിലറേറ്ററിന്‍റെ ഇടയില്‍ കുടുങ്ങിപ്പോയി എന്നു തോന്നുന്നു. എട്ടു മണിക്കൂര്‍ കൊണ്ടു കൊടൈ എത്തി. രാവിലെ കുളിയും ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് (ഇത്രയും നല്ല ദോശ-ഇഡലി-സാമ്പാര്‍-ചട്ണി കോമ്പിനേഷന്‍ അടുത്തിടെ കഴിച്ചിട്ടില്ല. നന്നായി തട്ടി. ഉച്ചക്ക് ഒന്നും കഴിക്കാന്‍ പറ്റിയെന്നു വരില്ല) മഷ്രൂമിന്റെ നാടായ ചിന്നവന്നൂര്‍ (പേര് സാങ്കല്‍പ്പികം) എന്നാ സ്ഥലത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അവിടെ ആണ്ടിച്ചാമി എന്നൊരു കിളവനാണ് ഏജന്റ്. കിളവന്‍ ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടാവണേ എന്നു മത്തായി ഇടയ്ക്കു പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നുണ്ട്. കൊടൈയില്‍ നിന്നും കാട്ടിലൂടെ 30 കിലോമീറ്റര്‍ സഞ്ചരിക്കണം ചിന്നവന്നൂര്‍ എത്താന്‍. വഴി എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന എന്തോ ഒരു പ്രതലത്തിലൂടെ ബസ് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ കൊടും വളവുകള്‍. രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ നേരത്തെ യാത്രക്കു ശേഷം സ്ഥലത്തെത്തി. ഒരു പട്ടിക്കാട്. ആണ്ടിച്ചാമിയെ തപ്പിയെടുത്തു. മത്തായിയെ കണ്ടപ്പോ പുള്ളിക്കു ഭയങ്കര സന്തോഷം. പഴയ കസ്റ്റമര്‍ ആണല്ലോ. പുള്ളി ചാടി വന്നു ഷേക്ക്‌ ഹാന്‍ഡ്‌ തന്നപ്പോഴേ മത്തായി ഒന്നു വിരണ്ടു. "കെളവന്‍ പണിയാക്കുവോടെ? പോലീസെങ്ങാനും...?" "ഏയ്‌, ഈ വനത്തിനു നടുക്കു പോലീസ് വരാന്‍ വഴിയില്ല". ഞങ്ങളെ ചാമി തൊട്ടടുത്തുള്ള പുള്ളീടെ വീട്ടിലോട്ടു കൊണ്ടു പോയി. ഞങ്ങളെ ഇരുത്തിയ ശേഷം പുള്ളി ഒരു പൊടിയുമായിട്ടു വന്നു. മഷ്രൂം പൊടിച്ചതാണത്രെ. അതു കണ്ടപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കൊരു പേടി. മഷ്രൂം പൊടിച്ചതിന്റെ കൂടെ ചാമീടെ വക വല്ല ചടയന്‍ കഞ്ചാവും ഉണ്ടെങ്കില്‍ പണി പാളും. ഫുള്‍ ബോധം ഉള്ളപ്പോള്‍ തന്നെ ഇവിടുന്നു തിരിച്ചു കൊടൈ എത്തല്‍ പണിയാണ്. രണ്ടു പേരും പൂസായാല്‍ പിന്നെ ഇവിടെ സെറ്റാകേണ്ടി വരും. ഏതായാലും പൊടി വേണ്ട, മഷ്രൂം മതി എന്ന് ഒരു വിധത്തില്‍ ചാമിയെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കി. നമ്മളെക്കൊണ്ടു പൊടി തീറ്റിക്കാന്‍ പുള്ളിക്കു ഭയങ്കര ഉത്സാഹം. എന്താണാവോ?

മത്തായി പണ്ട് ട്രെക്കിങ്ങിനു വന്ന സ്ഥലമാണ്‌. അവിടെ ഒരു കിടിലന്‍ ലേയ്ക്ക്‌ ഉണ്ട്, അതു കാണാം എന്നു മത്തായി.. ചാമിയോടു മഷ്രൂമുമായി ലേക്കിലേക്ക് വരാന്‍ പറഞ്ഞു. ചാമി അപ്പൊ തന്നെ 1000 രൂപാ വാങ്ങി കൂണു തപ്പി പോയി. ഞാനും മത്തനും ലേക്കിലേക്ക് നടന്നു. ഒരു ചെറിയ മല കയറി ഇറങ്ങി ലേയ്ക്കിലെത്തി. ഭൂമിയില്‍ ഒരു സ്വര്‍ഗമുണ്ടെങ്കില്‍ അതിതാണ്... അതിതാണ് എന്നു പണ്ട് ഏതോ ഒരുത്തന്‍ പറഞ്ഞത് ഈ സ്ഥലം കണ്ടിട്ടായിരിക്കും (ചില ഫോട്ടോസ് താഴെ കൊടുക്കുന്നു). കൊടൈക്കനാലില്‍ വരുന്ന ആരും സമീപത്തുള്ള ഇങ്ങനെയുള്ള സ്ഥലങ്ങള്‍ കാണാന്‍ പോകാറില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. ശരിക്കും കൊടൈക്കനാലില്‍ സാധാരണ കാണുന്ന കാഴച്ചകളെക്കാള്‍ ഭംഗിയുണ്ട് സമീപത്തുള്ള ഇങ്ങനെയുള്ള സ്ഥലങ്ങള്‍ക്ക്. ഇവിടുന്ന്‍ ട്രെക്ക് ചെയ്ത് മൂന്നാറില്‍ പോയി കയറാം എന്നു മത്തായി ഇടയ്ക്കു പറയുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ മനോഹരമായ ആ ലെയ്ക്കിന്റെ സൈഡിലുള്ള ഒരു മൊട്ടക്കുന്നിന്റെ മുകളിലെത്തി. മത്തായി അപ്പോള്‍ തന്നെ അവിടെ ടെന്റ് അടിച്ചു (കോര്‍ ട്രെക്കര്‍). "മഷ്രൂം അടിച്ചിട്ട് ഈ സാധനം ഒക്കെ കെട്ടിപ്പെറുക്കി പോകാന്‍ പാടല്ലേ മത്തായീ?" - ഞാന്‍. "ഏയ്‌, ഇത് അഴിക്കാന്‍ 5 മിനിട്ട് മതിയെടെ" - മത്തായി. അങ്ങനെ ടെന്റും കെട്ടി കൊടൈയില്‍ നിന്നും വാങ്ങിയ ബിസ്കറ്റും തിന്ന് ഞങ്ങള്‍ ചാമിയെ (എന്നു വച്ചാല്‍ മഷ്രൂമിനെ) കാത്തിരിപ്പായി. സമയം 12 മണി. സമയം വൈകുന്തോറും ടെന്‍ഷന്‍ കൂടി വരുന്നു. മൂന്നു മണിക്ക് ഇവിടുന്നു കൊടൈക്കനാലിനു ബസുണ്ട്. അതെങ്കിലും കിട്ടിയാലേ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ആറു മണിക്കുള്ള ബംഗ്ലൂര്‍ വണ്ടി കിട്ടൂ. അതു മിസ്‌ ആയാല്‍ പിന്നെ പല വണ്ടിയൊക്കെ മാറിക്കയറി പത്മവ്യൂഹം കളിച്ചു പോകേണ്ടി വരും. ഇവിടെത്തന്നെ സെറ്റായാലോ എന്നു മത്തായി. പുള്ളിക്കു കുഴപ്പമില്ല, ബംഗ്ലൂരില്‍ ചെയ്യുന്നതു തന്നെയാണല്ലോ ഇവിടേം ചെയ്തോണ്ടിരിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ കാര്യം അങ്ങനെയല്ല, തിങ്കളാഴ്ച ആപ്പീസില്‍ എത്തി മല മറിക്കാനുള്ളതാ.

സമയം പന്ത്രണ്ടര. എവിടെ കൂണു തപ്പിപോയ ആ മ***? അല്ലെങ്കി വേണ്ട, നമുക്കു വേണ്ടി നല്ല കൂണു തെരഞ്ഞു പിടിച്ച് എടുക്കുവാരിക്കും പാവം ആണ്ടിചാമി അണ്ണന്‍. എന്ജിനീയറിങ്ങ് പരീക്ഷേടെ റിസള്‍ട്ടിനു പോലും ഇതു പോലെ വെയിറ്റ് ചെയ്തു കുത്തിയിരുന്നിട്ടില്ല. ഒടുവില്‍ ഒരു മണിയോടെ ആണ്ടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആണ്ടി നല്ല കിണ്ടി. പട്ടച്ചാരായം ആണെന്നു തോന്നുന്നു. വല്യ ബോധം ഒന്നുമില്ല. പുള്ളി മഷ്രൂമിനെപറ്റി ഒരു ചെറിയ കഥാപ്രസംഗം അങ്ങു നടത്തി. ബാംഗ്ലൂരില്‍ വന്‍ തോതില്‍ മഷ്രൂം കച്ചവടം തുടങ്ങുന്നതിന്റെ വിജയ സാധ്യതകളെപ്പറ്റി മത്തായിയും ആണ്ടിചാമിയും ചര്‍ച്ച ചെയ്തു. നമുക്കാണെങ്കില്‍ സമയമില്ല. ഈ പണ്ടാരം അടിച്ചാല്‍ ഒരു നാലു മണിക്കൂറെങ്കിലും ഇരുന്നെങ്കിലെ കമ്പ്ലീറ്റ് കാര്യങ്ങള്‍ മനസിലാക്കാന്‍ പറ്റൂ. ഒടുവില്‍ കൂടുതല്‍ കൂണു വേണം എന്നും പറഞ്ഞു ചാമിയെ ഒരു വിധം പറഞ്ഞു വിട്ടു. "മൂന്നു മണീടെ വണ്ടിക്ക് നിങ്ങളെ കയറ്റി വിടാന്‍ ഞാന്‍ എത്തും, കൂണുമായി" എന്ന ഡയലോഗാണ് ബോധത്തോടെ (ഞാന്‍) അവസാനമായി കേട്ടത്.

സ്പീഡില്‍ മഷ്രൂം കഴിപ്പു തുടങ്ങി. കൊടൈക്കനാലില്‍ നിന്നും വാങ്ങിയ തേനില്‍ മുക്കിയാണ് കഴിപ്പ്‌. മത്തായി ഒരു പത്തു പന്ത്രണ്ടെണ്ണം അടിച്ച ശേഷം ഒരു മരത്തിന്റെ അടിയില്‍ പോയി നങ്കൂരമിട്ടു. ഞാന്‍ ഒരു എട്ടെണ്ണം കഴിച്ചു ഒരു മരത്തിന്റെ അടിയില്‍ സെറ്റായി. ബാക്കി മഷ്രൂം ഒരു മരത്തിന്‍റെ താഴെ ഒളിച്ചു വെച്ചു. അര മണിക്കൂര്‍ എങ്കിലും എടുക്കും ഇതിന്റെ എഫെക്റ്റ് തുടങ്ങാന്‍. പത്തു മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും മത്തായി പറഞ്ഞു: "അളിയാ, ഞാന്‍ തേഞ്ഞു". ഞാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ മത്തായി വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കു മുകളിലേക്കും വശങ്ങളിലേക്കും നോക്കുന്നുണ്ട്. "അളിയാ, ദാ വരുന്നു മരങ്ങള്‍" - മത്തായി. "എനിക്കൊന്നും തോന്നുന്നില്ലല്ലോ" - ഞാന്‍. മത്തായി മിണ്ടുന്നില്ല. പണ്ടാരമടങ്ങാന്‍. ഒരു പുല്ലും സംഭവിക്കുന്നില്ല. അഞ്ചു മിനിറ്റു കൂടി നോക്കാം. യെവടെ. കുറച്ചു മഷ്രൂം കൂടെ കഴിക്കണമായിരിക്കും. വീണ്ടും പൊതിയഴിച്ചു. നല്ല വലിപ്പമുള്ള ഒരു മൂന്നെണ്ണം കൂടെ കഴിച്ചു. വീണ്ടും ഇരുന്നു.... ങ്ങും..... പതുക്കെ തുടങ്ങി.... ചുറ്റുമുള്ള സാധനങ്ങളുടെയൊക്കെ നിറം മാറിത്തുടങ്ങി. തടാകം നീലയാകുന്നു, പച്ചയാകുന്നു, മഞ്ഞയാകുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള വനങ്ങള്‍ പച്ചയാകുന്നു, നീലയാകുന്നു, ചുവപ്പാകുന്നു. ഇതു വരെ അനുഭവിക്കാത്ത എന്തോ ഒന്ന്‌. വരി വരിയായി നില്‍ക്കുന്ന കുറെ മരങ്ങള്‍ ദാ തെക്കോട്ടു പോകുന്നു.

അത്രയും ആയപ്പോഴേക്കും ഞാന്‍ മത്തായിയെ നോക്കി. പര പൂസ് ആണെന്നു കണ്ടാലറിയാം. ഞാന്‍ മൊബൈല്‍ എടുത്തു രണ്ടു മണിക്ക് അലാം സെറ്റ് ചെയ്തു. ഇല്ലെങ്കില്‍ തിരിച്ചു പോകല്‍ നടക്കില്ല. ഇതു കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ ഫീലിങ്ങ്സ്‌ ഒക്കെ ഭയങ്കര സ്ട്രോങ്ങ്‌ ആകും എന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതായത്, പേടി വന്നാല്‍ പിന്നെ ഫുള്‍ പേടി, ചിരി വന്നാല്‍ ഫുള്‍ ചിരി, എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം എന്നു തോന്നിയാല്‍ അതു ചെയ്തെ അടങ്ങൂ. അങ്ങനെ പാതി ബോധത്തില്‍ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് പുറകില്‍ ദാണ്ടേ ഒരുത്തന്‍. നമ്മടെ രാം ഗോപാല്‍ വര്‍മേടെ പ്രേത പടത്തില്‍ കാണുന്ന അതേ മോന്തേം ഒക്കെ ആയിട്ട്. പുള്ളി വന്നു ഞങ്ങടെ പുറകില്‍ കുറ്റിയടിച്ച പോലെ ഒരു നില്‍പ്പ്. അനങ്ങുന്നില്ല. മത്തായി ആകെ ടെന്‍ഷനായി. വെറുതെ നിന്ന അങ്ങേരോട് "അണ്ണാ, നീ പോങ്കെ, നാങ്ക കൊഞ്ച നേരം തനിയാ ഉക്കാരണം" എന്നു മത്തായി. "നാന്‍ എതുക്ക്‌ പോണം? നാന്‍ മാട് പാക്കര ആള്‍. മാട് കീഴെ നിന്തിട്ടിരുക്ക്" എന്നു അയാള്‍. ഞാന്‍ മത്തായിയോടു മിണ്ടാതിരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടും പുള്ളി കേള്‍ക്കുന്നില്ല. ഇടി വാങ്ങിക്കുമോ? "നാങ്ക ആണ്ടി ചാമ്യുടെ ആളുങ്കള്‍" എന്നു മത്തായി. "അതുക്കു നാന്‍ എന്ന പണ്ണണം" എന്നു മാട്. മത്തായി പതുക്കെ എണീറ്റു. എന്തോ പ്രശ്നം ഉണ്ടെന്ന് എനിക്കും തോന്നി. മത്തായി പറഞ്ഞു " അളിയാ, നമുക്കു വേഗം ഇവിടുന്നു പോണം. അവന്‍ പോലീസില്‍ പറയാന്‍ പോവാ" "ങേ, ഏതു പോലീസ്? മത്തായീ, എന്താ പ്രശ്നം?" - ഞാന്‍. "നീ സംസാരിക്കണ്ട, നീയും ഫിറ്റാ" - മത്തായി. "ഡേയ്, എനിക്ക് നല്ല ബോധം ഉണ്ട്" എന്നു ഞാന്‍. ഞാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ മത്തായി ദാണ്ടേ കൂടാരം ഒക്കെ വലിച്ചിളക്കുന്നു. എനിക്ക് സംഭവം മനസിലായി. മത്തായി അയാളെ കണ്ട് എങ്ങനെയോ പേടിച്ചു. അയാള്‍ പോലീസിന്റെ ചാരനാണെന്നും പോലീസ് ഉടന്‍ സ്പോട്ടിലെത്തും എന്നുമാണ് തോന്നല്‍. വാച്ചില്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ സമയം രണ്ടു മണി. ഇത്രയും പേടിച്ച സ്ഥിതിക്ക് ഇനി ഇവിടെ നില്‍ക്കുന്നതു പന്തിയല്ല. പോയേക്കാം. മത്തായി കൂടാരം അഴിക്കുന്തോറും കൂടാരം വലുതായി വരുന്നു. മത്തായി നോക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്നത് കൂടാരം വളരെ വലുതും അതും കൊണ്ടു വന്ന ബാഗ് വളരെ ചെറുതും. "അളിയാ ഇതെങ്ങനെ ഇതില്‍ കയറ്റും? ദാണ്ടേ ഇതു വലുതായി വരുന്നു!" "കോപ്പ്. തള്ളി കേറ്റെടെ" ഒരു വിധത്തില്‍ എങ്ങനെയോ സാധനം ബാഗില്‍ കയറ്റി. മത്തായി സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിലും (പോലീസ് ഉടനെ എത്തുമല്ലോ) ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്ന മഷ്രൂം ഞാന്‍ എന്‍റെ ബാഗില്‍ ഇട്ടു. ഇനി തിരിച്ചു വന്ന വഴി മല കയറിയിറങ്ങി ടൌണില്‍ എത്തണം. നടപ്പു തുടങ്ങി. മത്തായി ചോദിച്ചു: "അളിയാ, നമ്മള്‍ രണ്ടും പൂസാ. എത്തുമോ?" എന്തോ, എനിക്ക് അപ്പോള്‍ ഒടുക്കത്തെ ധൈര്യവും കോണ്ഫിഡന്‍സും (ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യായിട്ടാ). ഞാന്‍ പറഞ്ഞു "ഡേയ്, ഇപ്പോള്‍ എന്താ പ്രശ്നം? നമ്മള്‍ മലയിറങ്ങുന്നു, ടൌണില്‍ എത്തുന്നു, മൂന്നു മണീടെ ബസ് പിടിക്കുന്നു, കൊടൈ എത്തുന്നു, തിരിച്ചു പോകുന്നു. നോ പ്രോബ്ലം. നീ ധൈര്യമായിട്ട് ഇരിക്ക്" "അളിയാ, എനിക്ക് ഒരു ബോധവും ഇല്ല, നീ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഹാന്‍ഡില്‍ ചെയ്യണേ" - മത്തായി. "ഡോണ്ട് വറി" എന്നു ഞാന്‍.

മൊത്തത്തില്‍ നല്ല പൂസു പോലെ തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിലും എനിക്ക് അപ്പോഴും തിരിച്ചു പോകാന്‍ പറ്റും എന്നു നല്ല കോണ്ഫിഡന്‍സ്. അങ്ങനെ മലയുടെ ഒരു ഭാഗത്ത് വന്നപ്പോള്‍... മുന്നോട്ടു വഴി കാണുന്നില്ല. ങേ, ഈ വഴി തന്നെയല്ലേ വന്നത്? മുന്നില്‍ ദാ ഒരു മുള്ളു വേലിയൊക്കെ. ഇതെവിടുന്നു വന്നു? ആ സമയം ചുമ്മാ ഒന്നു പുറകോട്ടു നോക്കിയ മത്തായി കണ്ട കാഴ്ച! മലയും കുന്നും മരങ്ങളും ലേയ്ക്കും ഒക്കെ ദാണ്ടേ പാഞ്ഞു വരുന്നു! "കര്‍ത്താവേ!" മത്തായി ഫോണെടുത്തു ചറ പറാ വിളി തുടങ്ങി. ചെന്നൈ, പൂനെ, ബംഗ്ലൂര്‍ തുടങ്ങി എല്ലായിടത്തും ഉള്ള കൂട്ടുകാരെയൊക്കെ വിളിച്ച് "എന്നെ രക്ഷിക്കെടാ, ഞാന്‍ മലകള്‍ക്കിടയില്‍ കുടുങ്ങിയെടാ" എന്നും പറഞ്ഞു മാരക നിലവിളി. ഞാനാണെങ്കില്‍ വഴി തപ്പി അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുന്നു. ഒടുവില്‍ ഒരു ദൈവ ദൂതനെപ്പോലെ അതാ ഒരാള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ആണ്ടിചാമി!!! ഹാവൂ, ദൈവം രക്ഷിച്ചു. "നീങ്ക അങ്കെ എന്ന പന്ട്രീങ്കേ? ഏറി വാങ്കെ. എപ്പടി ഇരുക്ക്‌ സരക്ക്?" മത്തായി ഓടി ചാമീടെ അടുത്തെത്തി "അണ്ണാ, രക്ഷിക്കണം . ഓവറാ അടിച്ചിട്ടേ. ഇന്ത കിക്ക് എപ്പടിയാവത് ഇറക്കിടുങ്കേ . എതാവത് പണ്ണുങ്കെ. ഇനി മഷ്രൂമും വേണ്ട, ഒരു കോപ്പും വേണ്ട. എന്നെ രക്ഷിക്കോ" എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഒരേ റോള്. ഞാന്‍ ചാമിയോടു ചോദിച്ചു: "അണ്ണാ, വല്ലതും നടക്കുമോ? അതോ ഈ സാധനത്തിനെ ഞാന്‍ ഇവിടെ വെച്ചിട്ടു പോണോ?" "വാങ്കെ വീട്ടുക്ക് പോകലാം. ഇന്ത കിക്ക് ഇറക്കരുതുക്ക് ഒരു മരുന്നിരുക്ക്. അത് ഇന്ത ഉലകത്തിലെ എനക്കു മട്ടും താന്‍ തെരിയും" നല്ല അസ്സല്‍ മൂലവെട്ടി തോറ്റു പോകുന്ന എന്തോ ഒരു സാധനം ചാമ്പീട്ടാണ് ആണ്ടി വന്നിരിക്കുന്നത്. ഇങ്ങേരുടെ കൂടെ പോണോ, അതോ എങ്ങനെയെങ്കിലും രക്ഷപെടണോ? എങ്ങോട്ട് , എങ്ങനെ രക്ഷപെടാന്‍? കൂടെ പോകുക തന്നെ. അങ്ങനെ ഒരു പത്തു കിലോമീറ്റര്‍ നടന്ന് (ഇങ്ങോട്ട് വന്നപ്പോള്‍ നൂറു മീറ്ററേ ഉണ്ടാരുന്നുള്ളൂ) വീണ്ടും ചാമീടെ വീട്ടിലെത്തി .

ചാമി അകത്തോട്ടു പോയി ഒരു ഗ്ലാസില്‍ നാരങ്ങ പിഴിഞ്ഞോണ്ടു വന്നു. എന്നിട്ട് എന്തോ ഒരു പൊടി അതില്‍ കലക്കി. എന്നിട്ടു മത്തായിക്കു കൊടുത്തിട്ട് ഒറ്റ വലിക്കു കുടിച്ചോളാന്‍ പറഞ്ഞു. മത്തായി ഒന്നു മടിച്ചെങ്കിലും ഒറ്റ വലിക്കു സാധനം കഴിച്ചു. കണ്ണും തള്ളി നിന്ന മത്തായീടെ മോന്തേലോട്ടു കുറെ ഭസ്മം കൂടെ ചാര്‍ത്തിക്കൊടുത്തു ആണ്ടിച്ചാമി. “പടയപ്പ!” മത്തായി ഒറ്റച്ചാട്ടത്തിനു പുറത്തെത്തി. “അളിയാ, ഞാന്‍ ശിവനേം പാര്‍വതിയേം സുബ്രഹ്മണ്യനേം കണ്ടു”. “ങേ!” (കെളവന്‍ ഇട്ടു കലക്കിയ പൊടി എന്തു സാധനമാണെന്നു ഇപ്പോഴും അറിയില്ല. ഏതായാലും മത്തായി ശിവനെ ഫാമിലിയോടെ കണ്ട സ്ഥിതിക്ക് ആദ്യം ഞങ്ങളെ ആദ്യം കാണിച്ച പൊടിയാകാനാ വഴി. കള്ളച്ചാമീ!!

ചാമീടെ വീട്ടീന്നു ചാടി ഞങള്‍ ടൌണില്‍ എത്തി. ഇതെന്താ എല്ലാവരും ഞങ്ങളെത്തന്നെ നോക്കുന്നത്? തോന്നലാവും അല്ലെ? ഇനി ഇവിടുന്നു രക്ഷപെടണമല്ലോ... മത്തായി അവിടെ ഒരു കടയില്‍ കയറി എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കുന്നു. കടക്കാരന്‍ മരണച്ചിരി. പുള്ളിക്കു സംഭവം മനസിലായെന്നു തോന്നുന്നു. ഇങ്ങനെ പോയാല്‍ പ്രശ്നമാണല്ലോ. പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലം. രണ്ടും പൂസാണെന്നറിഞ്ഞാല്‍ ആര്‍ക്കും എന്തു വേണേലും ചെയ്യാം. കടക്കാരന്റെ ചിരി കണ്ടു വിരണ്ട മത്തായി (ലവനും പോലീസ്‌ ചാരന്‍ ആയിരിക്കും) അവിടെ ക്ഷീണിച്ചു കുത്തിയിരുന്നു. ഞാന്‍ അവിടെ ഇരുന്നിരുന്ന ഒരു താടിക്കാരനോടു ബസിന്‍റെ സമയം ചോദിച്ചു. അങ്ങേര് അനന്തതയിലേക്കു നോക്കി മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുന്നു. ങ്ങും... സാധനം മറ്റവന്‍ തന്നെ. ഞാന്‍ അടുത്തു കണ്ട കടയില്‍ കയറി ബസിന്‍റെ സമയം അന്വേഷിച്ചു. “അടുത്ത ബസ്‌ സായന്തരം അഞ്ചു മണിക്ക്” “ഓക്കെ, താങ്ക്സ് അണ്ണൈ... ങേ! അഞ്ചു മണിക്കോ? അപ്പൊ മൂ... മൂ... മൂന്നിന്റെ വണ്ടി?” “അന്ത വണ്ടി വരലെ. റിപ്പയര്‍ ആയിടിച്ച്” “ കടവുളേ, ചതിച്ചോ?” ഇനി എങ്ങനെ ആറു മണിക്ക് ബാംഗളൂര്‍ എത്തും? കുടുങ്ങി.

അപ്പോഴത്തെയും പിന്നെ അങ്ങോട്ട്‌ കൊടൈ എത്തുന്നതു വരെയും ഉള്ള എന്‍റെ മാനസികാവസ്ഥ ഇവിടെ എഴുതി ഫലിപ്പിക്കാന്‍ പറ്റും എന്നാ വിശ്വാസം എനിക്കില്ല. അത്ര ഭീകരം. മനസ്സില്‍ അപ്പോഴുള്ള ഒരേ ഒരു ചിന്ത എങ്ങനെയും അവിടെ നിന്നു രക്ഷപെടണം എന്നതു മാത്രമാണ്. ആകപ്പാടെ വിരണ്ട അവസ്ഥ. പൂസായ മത്തായി. പാതി ബോധം ഉള്ള ഞാന്‍. ഒരു പരിചയവും ഇല്ലാത്ത സ്ഥലം. രാത്രി കൂടി ആയിരുന്നെങ്കില്‍ മിക്കവാറും പേടിച്ചു ചത്തേനെ. എന്താ ഒരു വഴി? “ഇങ്കെ ടാക്സി എതാവത് കെടക്കുമാ?” “ടാക്സിയാ? കിക്കിക്കി....” ദൈവമേ, ഇനിയിപ്പോ എന്താ ചെയ്യാ? (ആറു മണിക്കുള്ള വണ്ടി കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും പല വണ്ടി മാറിക്കയറി ബാംഗ്ലൂര്‍ എത്താം എന്നെ ചിന്ത പോലും മനസ്സില്‍ വരുന്നില്ല. ഒരേയൊരു ചിന്ത മാത്രം: എങ്ങനെയും ആറു മണിക്കു കൊടൈ എത്തണം). പെട്ടെന്ന് ഒരുത്തന്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. “തമ്പീ ടാക്സി ഇരുക്ക്. പോകലാമാ?” ബാലരമയിലെ ചമതകന്റെ മോന്തയുള്ള ഒരുത്തന്‍. പര ഫ്രാഡ് ആണെന്നു മുഖത്ത് പ്രിന്‍റ് ചെയ്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. പോയാലോ? റേറ്റ് ചോദിച്ചു. 1300 രൂപ. കര്‍ത്താവേ, ഇങ്ങോട്ടു വെറും ഇരുപത്താറു രൂപാ കൊടുത്താ വന്നത്. ഒടുവില്‍ മാരകപ്പേശു പേശി 1100 നു സമ്മതിപ്പിച്ചു. “മത്തായീ, പോയാലോ? 1100 ആ ചോദിക്കുന്നെ” “1100 അല്ല, പതിനായിരം വേണേലും കൊടുക്കാം. പോലീസ്‌ വരുന്നേനു മുന്നേ നമ്മുക്കു രക്ഷപെടാമെടെ” ചമതകന്‍ പതുക്കെ എന്‍റെ അടുത്തു വന്നിട്ട് “മഷ്റൂം എതാവത് വേണമാ സാര്‍?” “മഷ്റൂം, അവന്‍റെ അമ്മേടെ.... വണ്ടി എടടെ @#$%^&" എന്നു മത്തായി

ചമതകന്‍ പുള്ളീടെ വണ്ടിയിലേക്ക് ഞങ്ങളെ ആനയിച്ചു. ജാംബവാന്റെ മൂത്ത ചേട്ടന്‍ ഉപയോഗിച്ചോണ്ടിരുന്ന ഒരു ജീപ്പ്‌. ഇതു സ്റ്റാര്‍ട്ടാകുമോ? ചമതകന്‍ വണ്ടിയില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ കുറെ പിള്ളേര് വണ്ടിക്കു ചുറ്റും കൂടി. ഒരു പത്തു മിനിറ്റ് നേരത്തെ കഠിന ശ്രമത്തിനു ശേഷം വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ടായി. ചുറ്റും കൂടി നിന്ന പിള്ളേര്‍ ആര്‍പ്പു വിളിച്ചു. പിള്ളേരല്ലേ, അവര്‍ ജനിച്ചിട്ട് ആദ്യമായിട്ടായിരിക്കും ഈ സാധനം സ്റ്റാര്‍ട്ടായി കാണുന്നത്. വണ്ടിക്കു ഡീസല്‍ അടിക്കാന്‍ 500 രൂപാ ആദ്യം തന്നെ പളനിവേലന്‍ (ചമതകന്റെ ശരിക്കുള്ള പേര്) വാങ്ങി. മത്തായിയെ വണ്ടീടെ പുറകില്‍ ഇരുത്തി. ഞാന്‍ മുന്നില്‍ കയറി. വണ്ടി അനങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ മൂന്നു മണീടെ ബസ്‌ കാത്തിരുന്നവന്മാരെല്ലാം കൂടെ വണ്ടി വളഞ്ഞു. രണ്ടു പേരെ കയറ്റാം എന്നു പളനി. മത്തായി പേടിച്ചു വിരണ്ടു. പുള്ളി വണ്ടിക്കകത്തിരുന്നു ഫുള്‍ ബഹളം. ഒരുത്തനേം കയറ്റാന്‍ സമ്മതിക്കുന്നില്ല. ബോധമുള്ള ഒരുത്തനെങ്കിലും കയറിയിരുന്നെങ്കില്‍ നന്നായിരുന്നു. “സാര്‍, ഒരു ഹോസ്പിറ്റല്‍ കേസ്‌ ഇരുക്ക്. അവരെ മട്ടും ഏത്തിടലാമാ?” “പണ്ടാരടങ്ങാന്‍, ആരെയെങ്കിലും കേറ്റെടെ. വേഗം വണ്ടിയെടുക്ക്. മത്തായീ, ആരേലും കേറട്ടെ. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഇവിടുന്നു സ്ഥലം വിടാം” ഞാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒരു പെണ്ണ് വളിച്ച ചിരിയുമായി ദാ കയറുന്നു. ഇത് കേസുകെട്ടു തന്നെ. കൂടെ ഒരു പയ്യനും കയറി. പളനീടെ എര്‍ത്ത്‌ ആയിരിക്കും. ഡീസല്‍ അടിക്കാന്‍ പളനി ഇറങ്ങിപ്പോയി. അപ്പോഴും ബസ്‌ യാത്രികര്‍ വണ്ടീടെ ചുറ്റിലും ഉണ്ട്. ജീപ്പിന്‍റെ പുറകില്‍ പടുതാ ഇട്ടിരിക്കുന്നതു കൊണ്ട് പുറകില്‍ നടക്കുന്നതൊന്നും കാണാന്‍ വയ്യ. (പോലീസ്‌ വന്നു, പളനി ഓടി, ഞാന്‍ ഇപ്പൊ ഇറങ്ങി ഓടും എന്നതായിരുന്നു മത്തായിയുടെ മനസിലെ അപ്പോഴത്തെ ചിന്ത എന്നു പിന്നീട് ബോധം വന്നപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു).

ഒടുവില്‍ ജീപ്പ്‌ പുറപ്പെട്ടു. ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായി. വണ്ടീടെം വഴീടെം കണ്ടീഷന്‍ വെച്ച് 30 കിലോമീറ്റര്‍ ഓടി നമ്മള്‍ കൊടൈ എത്തുന്ന പ്രശ്നമില്ല. അത്രയ്ക്ക് ദയനീയമായ യാത്ര. ഞാന്‍ ഇടയ്ക്കു പുറകിലേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ട്. മത്തായി ആ പയ്യനോട് എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കു താഴെ ചാക്കില്‍ ഇരിക്കുന്ന ക്യാരറ്റുകളോടും എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്. ക്യാരറ്റ് ചാക്കില്‍ പോലീസിന്റെ വാക്കിടോക്കി കണ്ടത്രെ. പയ്യനും പെണ്ണും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിക്കുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ഒരു കാര്യം ഓര്‍ത്തത്. കയ്യില്‍ ആകെ നൂറു രൂപ ബാക്കിയുണ്ട്. എങ്ങാനും കൊടൈ എത്തിയാല്‍ ഇയാക്ക് കാശ് കൊടുക്കണം. ATM ല്‍ നിന്ന് എടുത്തു കൊടുക്കാം. അയ്യോ, പിന്‍ ഓര്‍മ വരുന്നില്ല. കുറെ നേരം ആലോചിച്ചു. രക്ഷയില്ല. ഇനി എന്തു ചെയ്യും? കൊടൈ എത്തി ഇയാളുടെ കാലില്‍ വീണാലോ? കയ്യിലുള്ള ക്യാമറ ഇയാള്‍ക്ക് കൊടുക്കേണ്ടി വരുമോ?

ഇടയ്ക്കു ബോധം പൂര്‍ണമായും നോര്‍മലാകും. വീണ്ടും പെട്ടെന്നു കൂടും. അതാണ്‌ ഈ സാധനത്തിന്‍റെ ഒരു ലൈന്‍. പണ്ടാരം. ഒന്നു നോര്‍മലായാല്‍ മതിയായിരുന്നു. :(

അങ്ങേര് ഇടക്ക് എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. ഞാനും കൂടെ മിണ്ടാതിരുന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടും പൂസാണെന്ന് ഇങ്ങേര്‍ക്ക് മനസിലാകും. എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കാം.

“നീങ്ക എന്ന പണ്രെ അണ്ണൈ?”

“നാന്‍ ടീവി മെക്കാനിക്ക്‌ സാര്‍”

“ങേ?"

"ഇന്ത ഏരിയാവിലെ എല്ലാ ടീവിയും നാന്‍ താന്‍ റിപ്പയര്‍ പന്ന്രത്"

"ഓഹോ" (തോന്നിയതാവും)

ഇടയ്ക്കു വണ്ടി ചൂടായി പുക വരാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോ വണ്ടി വഴിയില്‍ നിര്‍ത്തി വെള്ളമൊഴിച്ചു തണുപ്പിച്ചു. വീണ്ടും പുറപ്പെട്ടു.

"അണ്ണേ, റോഡ്‌ റൊമ്പ മോശം, ഇന്ത കണ്ടീഷനില്‍ വണ്ടി അങ്കെ എത്തുമാ?" - ഞാന്‍.

"കവലപ്പെടാതെ സാര്‍. ഇന്ത വണ്ടി ബ്രിട്ടീഷ്കാരന്‍ യൂസ് പണ്ണത്. റൊമ്പ നല്ല കണ്ടീഷന്‍. അപ്പറം ഇന്ത റോഡ്‌ നാന്‍ താന്‍ റിപ്പയര്‍ക്ക് കോണ്ട്രാക്റ്റ് എടുത്തത്. കൊഞ്ചം പ്രോബ്ലം ഇരുന്തെ, അതിനാലെ നല്ലാ പണ്ണ മുടിയലെ"

ങേ, ബ്രിട്ടീഷുകാരന്‍ ഉപയോഗിച്ച മഹീന്ദ്രാ ജീപ്പോ? ടീവീ മെക്കാനിക്കായിരുന്ന ചമതകന്‍ എങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് കോണ്ട്രാക്ടര്‍ ആയി? എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ടല്ലോ. അപ്പോഴാണ്‌ വണ്ടി ഓടിക്കുന്ന അവതാരത്തെ ശെരിക്കും ശ്രദ്ധിച്ചത്. പുള്ളി ഇടയ്ക്കു ചിരിക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കു ചുമ്മാ കൈ വെളിയില്‍ ഇട്ടു വീശുന്നു. ഇടയ്ക്കു രണ്ടു കയ്യും വിട്ടു മുഖത്തിനിട്ട് അടിക്കുന്നു. ചില സ്ഥലങ്ങളില്‍ ഗിയര്‍ ഒക്കെ മാറ്റാന്‍ മറന്ന് വണ്ടി ഓഫായി വീണ്ടും സ്റ്റാര്‍ട്ടാക്കുന്നു!

ഫഗവാനേ, ഇങ്ങേരും കൂണു കഴിച്ചിട്ടു വന്നിരിക്കുവാണോ?

ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായി. ജീവനോടെ കൊടൈ എത്തുന്ന പ്രശ്നമില്ല. വഴിയിലുള്ള ഓരോ മൈല്‍ക്കുറ്റിയും എണ്ണിക്കോണ്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. മറ്റൊരു ചിന്തയും കൂടി മനസിലേക്കു വന്നപ്പോള്‍ (ഭാഗ്യത്തിന് ആ ചിന്ത കൊടൈക്കനാല്‍ എത്താന്‍ അഞ്ചു കിലോമീറ്റര്‍ മാത്രമുള്ളപ്പോഴാണ് -എന്നു വെച്ചാല്‍ അര മണിക്കൂര്‍ സമയം കൂടി - തോന്നിയത്). ബോധമില്ലാത്ത ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേര്‍. വണ്ടിയില്‍ ഒരു പെണ്ണ്. ഒരു പരിചയവും ഇല്ലാത്ത സ്ഥലം. ഈ ഡ്രൈവറെന്നു പറയുന്നവന്‍ കൊടൈ എത്തി ചുമ്മാ ഒന്നു ബഹളം വെച്ചാല്‍... പെണ്ണും കൂടെ നമുക്കെതിരെ പറഞ്ഞാല്‍....

ജീവിതത്തില്‍ ഒരു കാര്യത്തിനും ദൈവത്തെ വിളിച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാത്ത ഞാന്‍ ആ യാത്രയില്‍ എത്ര തവണ ദൈവത്തെയും സ്വന്തം വീട്ടുകാരെയും ഓര്‍ത്തു എന്നോര്‍മയില്ല.

കൊടൈ എത്താന്‍ ഒരു കിലോമീറ്റര്‍മാത്രം ബാക്കിയുള്ളപ്പോഴും എനിക്ക് ഉറപ്പില്ല എത്തുമോ ഇല്ലയോ എന്ന്.

ഒടുവില്‍ എത്തി. അപ്പോഴും ബോധമുണ്ടോ എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ വ്യക്തമല്ല. ATMല്‍ കയറി. പിന്‍ ഓര്‍മയുണ്ട്. ഹാവൂ.... പകുതി ആശ്വാസം. മത്തായിയും ചമതകനും പെണ്ണും പയ്യനും ഇപ്പോഴും വണ്ടിയില്‍. അയാള്‍ ആളെ വിളിച്ചു കൂട്ടിക്കാണുമോ? ഭാഗ്യം ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല.

രൂഭാ 1200 എടുത്തു ചമതകന്റെ കയ്യില്‍ വെച്ചു കൊടുത്ത്. "അണ്ണൈ, നൂറു രൂപാ എക്സ്ട്രാ ഇരുക്ക്. ഞങ്ങളെ ജീവനോടെ ഇവിടെ എത്തിച്ചതിന്"

പളനിഒന്നും മിണ്ടാതെ സ്ഥലം വിട്ടു. ഹാവൂ.... പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ആശ്വാസം. ഇപ്പൊ ഞാനും മത്തായിയും നോര്‍മല്‍. പെട്ടെന്നാണ് ഒരു കാര്യം ഓര്‍ത്തത്. ഡീസല്‍ അടിക്കാന്‍ ആദ്യം പളനിക്ക് അഞ്ഞൂറു രൂവാ കൊടുത്താരുന്നല്ലോ! ദൈവമേ, അവസാനം കാശു കൊടുത്തപ്പോള്‍ അതു മറന്നു! 1100 നു മരണപ്പേശു പേശിയിട്ട് അവസാനം 1700 കൊടുത്ത് അഡ്ജസ്റ്റു ചെയ്തു!

കൊടൈ ബസ്‌ സ്റ്റാന്ടിന്‍റെ വെയ്റ്റിംഗ് റൂമിലിരുന്ന് ഒരു അര മണിക്കൂറോളം ചിരിച്ചു കാണും, നടന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്ത്‌. രണ്ടു പേരും അവനവനു തോന്നിയ കാര്യങ്ങള്‍ പങ്കു വെച്ചു. ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പോഴും ചിരി വരുന്നു. തലയ്ക്കു ബോധം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ കൂളായി ഹാന്‍ഡില്‍ ചെയ്യുമായിരുന്നു കാര്യം പരമാവധി കോമ്പ്ലിക്കേറ്റഡ് ആക്കി.... പേടിച്ചു വിറച്ച് ..... ആറു മണിയുടെ രാജഹംസയില്‍ ബാംഗ്ലൂര്‍ക്ക്‌ കയറുമ്പോഴും ചിരി നിര്‍ത്താന്‍ രണ്ടു പേരും പാടു പെടുകയായിരുന്നു :)

ജീവിതത്തില്‍ അങ്ങനെയും ഒരനുഭവം.

"അമ്മച്ചിയാണേ, ഇനി മേലാല്‍ പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലത്തു പോയി ഇത്രയും റിസ്കെടുത്ത് ഇജ്ജാതി സാധനങ്ങള്‍ പരീക്ഷിക്കില്ല :("

വാല്‍ക്കഷണം: അവിടുന്നു പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി ബാംഗ്ലൂര്‍ക്ക് കൊണ്ടുവന്ന മഷ്രൂം മത്തായിയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ റൂമിലിരുന്ന് (പുറത്തു പോകാന്‍ പേടിച്ചിട്ടേ!) ചിലര്‍ കഴിച്ചെങ്കിലും ഏകാന്തതയും പ്രകൃതി സൗന്ദര്യവും ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ ഒന്നും സംഭവിക്കാതെ ഉദ്യമം പരാജയപ്പെട്ടു.

മുന്നറിയിപ്പ്: ഈ ബ്ലോഗില്‍ നിന്നു പ്രചോദനം ഉള്‍ക്കൊണ്ട് ആരും മാജിക് മഷ്രൂം പരീക്ഷിച്ചു നോക്കരുതെന്ന്‌ അപേക്ഷ.

author link : http://kithoos.blogspot.in/

ഒരു പ്രവാസിയുടെ ആദ്യരാത്രി

noreply@blogger.com (donadoniman) — Sat, 25 Feb 2012 03:34:00 +0000

ആകെ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു, രണ്ട് ദിവസമായിട്ടുള്ള ഓട്ടമാണ്. ഇപ്പഴാണ് ഒരു സ്ഥലത്ത് ഇരിക്കുന്നത്. ഉറക്കമാണെങ്കില്‍ ഇങ്ങെത്തിക്കഴിഞ്ഞു. ഈ പെണ്ണിനെയാണെങ്കില്‍ കാണുന്നുമില്ല. സമയം 12 കഴിഞ്ഞു. ആദ്യരാത്രിയാണെന്ന ബോധം ആ പോത്തിനില്ലല്ലോ. രണ്ട് സുലൈമാനി കുടിച്ചു ഉറക്കത്തെ തടഞ്ഞ് നിര്‍ത്തിയിരിക്കുകയാണ്. രണ്ടാമത്തെ സുലൈമാനി ചോദിച്ചപ്പഴേ ഉമ്മ ഫ്ലാസ്ക് എടുത്ത് കഴുകുന്നത് കണ്ടു. ഇനിയും ചോദിച്ചാല്‍ ഫ്ലാസ്കെടുത്ത് തരും, കൂടെ കൂടെ ഉമ്മയെ ബുദ്ദിമുട്ടിക്കാതിരിക്കാന്‍.

ഒരു ഗ്ലാസ്സ് പാലുമായി വരുന്ന കൊലുസിന്റെ ശബ്ദം കേള്‍ക്കാന്‍ മനം തുടിച്ചു.

അല്ലാ... ഇക്ക ഉറങ്ങീലെ? എന്ന ചോദ്യവുമായി അവള്‍ മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു.

നീയേത് അടുപ്പില്‍ പോയി കിടക്കായിരുന്നെടീ എന്ന് ചോദിക്കാന്‍ വന്നെങ്കിലും കടിച്ചമര്‍ത്തി, 'എന്തേ വൈകിയേ?' എന്ന് മയത്തില്‍ ചോദിച്ചു.

എല്ലാരേം പരിചയപ്പേടുകയായിരുന്നു...

സ്വന്തം കെട്ട്യോനെ ഒറ്റക്കിരുത്തിയിട്ടാണോടി കുടുംബക്കാരെ പരിചയപ്പെടാന്‍ പോണത്? ' ഇല്ല, പറഞ്ഞില്ല, വീണ്ടും കടിച്ചമര്‍ത്തി. 'പാലെന്തേ?' എന്റെ ആ ചോദ്യത്തില്‍ പാലും തേനും ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്രേം സോഫ്റ്റായിട്ട് ഞാന്‍ തന്നെയാണോ സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് ഞാന്‍ സംശയിച്ചു.

പാലോ...? ഉറങ്ങുന്നതിന്ന് മുന്നെ പാല്‍ കുടിക്കുന്ന ശീലമുണ്ടോ?

അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല, പാലാണല്ലോ ആദ്യരത്രിയിലെ താരം, അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ...

എന്നാല്‍ ഞാന്‍ പാലുണ്ടോന്ന് ചോദിച്ചിട്ട് വരാം...

മരിയാദക്ക് പാലെടുത്തുകൊണ്ടുവാടീ പുല്ലേ എന്നാണ് മനസ്സിലെങ്കിലും 'അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട' എന്ന് പറഞ്ഞു.

അതുകേട്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് എന്നെ പാല് കുടിപ്പിക്കാന്‍ വാശിയുള്ളപോലെ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.

ദുബായില്‍ ഒണക്ക കുബ്ബൂസും ഉള്ളിക്കറിയുമായി കഴിയുന്ന ഞാന്‍ ഇന്നെങ്കിലും ലേശം പാല്‍ കുടിക്കാന്ന് വച്ചതാ... അല്ലെങ്കിലേ ഞാന്‍ കൊണ്ടുവന്ന പിസ്തയും ബദാമുമൊന്നും അവരെനിക്ക് തരുന്നില്ല. ഞാന്‍ ദുബായില്‍ മൂന്ന് നേരവും പിസ്തയും ബദാമുമാണത്രേ കഴിക്കാറ്. അവരുണ്ടോ അറിയുന്നു ദുബായില്‍ പട്ടിണികിടന്നാലും മനുഷ്യന്‍ തടിക്കുമെന്ന്.

അവള്‍ പാലുമായി കടന്നു വന്നു. അവളുടെ ഗ്ലാസ്സ് പിടിക്കുന്ന ശൈലി കണ്ടാലറിയാം ഒരു ചായപോലും ഉണ്ടാക്കാനറിയാത്തവളാണെന്ന്.

'ഇതായിക്കാ പാല്...'

ആ പാല് വാങ്ങിച്ച് അവളുടെ കണ്ണിലേക്കൊരു കള്ളനോട്ടം നോക്കി ഞാന്‍ ഒരു സിപ്പ് എടുത്തിട്ട് ചോദിച്ചു

ഇത് അല്‍ മറായി ആണോ... അല്‍ ഐനാണോ?

ഇത് തിരിച്ചിലങ്ങാടിയല്ലേ ഇക്കാ?

അതല്ലെടീ... ഈ പാല്‍...?

അത് ഉമ്മ നിഡോ ഇട്ട് കലക്കിയതാ...

നിഡോയൊക്കെ ഇത്ര ടേസ്റ്റുണ്ടല്ലേ... ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു.

അല്ലിക്കാ... മറായി ആരാ?

മറായിയോ... ആ... അതോ... അത് ദുബായിലെ പാലിന്റെ പേരാണ്.

ഇക്ക കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?

പിന്നേ... സൂപ്പര്‍ മര്‍ക്കറ്റില്‍ അടുക്കി വച്ചിട്ടുണ്ടാവും, ബ്രോക്കറുടെ കയ്യിലെ പെണ്‍കുട്ടികളെപ്പോലെ... പുതിയത് പുറകിലും, പഴയത് മുന്നിലും...

അവളുടെ പെട്ടി അലക്ഷ്യമായി റൂമിന്റെ ഒരു മൂലയില്‍ കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.. 'ആ പെട്ടി എടുത്തു വെക്കുന്നില്ലേ?'

അല്ലാഹ്... ഞാന്‍ മറന്നുപോയതാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അവള്‍ പെട്ടിക്കടുത്തേക്ക് നടന്നു.

'ഇനിയിപ്പോ മതി പെണ്‍കുട്ടീ... നാളെയാക്കാം...' ആകെയുള്ള സമയം അവള്‍ പെട്ടിയുടെ മേല്‍ ചിലവഴിച്ചാലോ... അതാ പേടി.

'ഇക്ക സുബഹിക്ക് എണീയ്ക്കോ?'

സുബഹിക്കെണിക്കേ... ഞാനോ... പണ്ട് ദുബായില്‍ വിസിറ്റ് വിസയില്‍ പണിയില്ലാതിരുന്നപ്പോള്‍ എണീറ്റിരുന്നു. പണി കിട്ടിയപ്പോള്‍ പിന്നെ സുബഹി ബാങ്കുപോലും കേട്ടിട്ടില്ല. പക്ഷേ അതിവളോട് പറയാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ.... രണ്ട് ദിവസം കഴിയുംബോള്‍ മനസ്സിലായിക്കൊള്ളും.

'ഉം... പക്ഷേ നാളെ വിളിക്കണ്ട... നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്, ഒന്നുറങ്ങണം.'

'ഉപ്പയും ഉമ്മയും എണിക്കോ?'

'പിന്നേ... അവരെന്നും എണീയ്ക്കും...'

'അല്ല, ആരും എണീയ്ക്കുന്നില്ലേല്‍ ഞാനായിട്ട് വെറുതേ എണീക്കണ്ടല്ലോന്ന് കരുതി ചോദിച്ചതാ...'

ഇവളാള് കൊള്ളാല്ലോ... ഇത് നല്ല ഒരു ദാമ്പത്യത്തില്‍ കലാശിക്കുമെന്നുറപ്പായി. ഞാനും അവളും കട്ടക്ക് കട്ടക്ക് നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. ഇതുവരേയുള്ള പോക്ക് കണ്ടിട്ട് എന്നെ നിര്‍ത്താനുള്ള വര വരക്ക്യാനുള്ള ചോക്ക് അവള്‍ എടുത്തുകഴിഞ്ഞു. അങ്ങനെ ആദ്യരാത്രി തന്നെ വിട്ടുകൊടുത്താല്‍ പറ്റില്ലല്ലോ... കുറച്ച് സ്റ്റ്രോങ് ആവാന്‍ തന്നെ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

'നിനക്കറിയോ ഞാന്‍ ഭയങ്കര സ്റ്റ്രിക്റ്റാണ്' അല്‍പ്പം ഗൗരവത്തോടുകൂടെതന്നെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

അത് കേട്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. 'ഒന്നു പോ ഇക്കാ തമാശ പറയാതെ, ഇക്കായെ കണ്ടാലറിയാം ഒരു പാവാണെന്ന്.'

കേട്ടോ...? ഒരു ശൂ.... സൗണ്ട് കേട്ടോ നിങ്ങള്‍? എന്റെ കാറ്റൊഴിഞ്ഞുപോയതാ... അങ്ങനെ ആ ശ്രമവും പരാജയപെട്ടു.

ചമ്മല്‍ മുഖത്ത് കാണിക്കാതെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു...' ഞാന്‍ അത്ര പാവമൊന്നുമല്ല, നിനക്കറിയോ ഞാന്‍ ഒരു മൂര്‍ഖന്‍ പാമ്പിന്റെ കുട്ടിയെ അടിച്ചുകൊന്നിട്ടുണ്ട്'

'അതായിപ്പോ വല്ല്യ കാര്യം? എന്റെ വല്ല്യുമ്മ കുത്തിപിടിച്ച് നടക്കുന്ന വടികൊണ്ട് വല്ല്യ മൂര്‍ഖനെ കൊന്നിട്ടുണ്ട്'

ഇവളെന്നെ ഫോമാവാന്‍ വിടുന്ന ലക്ഷണമില്ല, ഈ വല്ല്യുമ്മമാരൊക്കെ വടിയും കുത്തിപിടിച്ച് നടക്കുന്നത് പാമ്പിനെ കൊല്ലാനാണോ?

ഏതായാലും ഇനി ചമ്മാന്‍ ഞാനില്ല എന്ന് തീരുമാനിച്ച് ഞാന്‍ ഗൗരവത്തില്‍ വീണ്ടും ചോദിച്ചു... 'എന്നാല്‍ നമുക്ക് കിടക്കാം?'

'ഞാനിത് ഇക്കായോട് പറയാനിരിക്കായിരുന്നു, വല്ലാത്ത ക്ഷീണം... നന്നായിട്ടൊന്നുറങ്ങണം'

ഉറങ്ങാനോ... പടച്ചോനേ... ഉമ്മ ഉണ്ടക്കിതന്ന സുലൈമാനി വെറുതേ ആയല്ലോ... വേണ്ട, ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല.

അപ്പോഴേക്കും അവള്‍ കിടന്ന് പുതപ്പ് കൊണ്ട് മേലാകെ മൂടിയിരുന്നു.

'ഇക്കാ... ഉറങ്ങുംബോള്‍ എന്നെ തൊടരുതേ... തൊട്ടാല്‍ ഞാന്‍ ചവിട്ടും... അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചെയ്യുന്നതല്ല, ഒരു പ്രാവശ്യം വല്ല്യുമ്മ എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചപ്പോ ഞാന്‍ വല്ലുമ്മയെ ചവിട്ടി താഴെയിട്ടു... വല്ല്യുമ്മയുടെ കാലൊടിഞ്ഞു എന്നിട്ട്'

ഒരു നിമിഷം എന്റെ ഹൃദയം നിശ്ചലമായോ...? ഇല്ല... സ്പീഡ് കൂടിയിരിക്കുകയാണ്. അപ്പോ ആ പ്രതീക്ഷയും അവസാനിച്ചു. എനിക്കാണെങ്കില്‍ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കാഞ്ഞാല്‍ ഉറക്കം വരില്ല. കയ്യെങ്ങാനും അവളുടെ മേല്‍ തട്ടിയാല്‍... ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാരന്റെ പാഡ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടി വരുമോ പടച്ചോനേ....

റിസ്കെടുക്കണോ... പിന്നെ എന്റെ പട്ടിയെടുക്കും... ഞാനാ സോഫയില്‍ പോയി സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങി...

നേരം വെളുത്തു... ക്ഷീണമെല്ലാം മാറി... അവള്‍ പുതച്ചിരുന്ന പുതപ്പ് എന്നെ പുതപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതെപ്പൊ സംഭവിച്ചു..? ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ... ബെഡ്ഷീറ്റെല്ലാം നന്നായി വിരിച്ചിരിക്കുന്നു. അപ്പൊ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചപോലെയല്ല... അല്‍പ്പം വൃത്തിയും വെടിപ്പും ഒക്കെയുള്ള കൂട്ടത്തിലാണ്. പെട്ടിയും കാണാനില്ല. ഈ സമയത്തിനുള്ളില്‍ അതും അടുക്കി വച്ചോ... കൊള്ളാം...

കുഞ്ഞു ടേബിളിന്റെ മുകളില്‍ ചായയും റെഡി... പോയിനോക്കിയപ്പോള്‍ കപ്പ് മാത്രമേയുള്ളൂ... ചായയില്ല. അപ്പോഴാണ് കപ്പിനടിയില്‍ വച്ചിട്ടുള്ള കടലാസ് ഞാന്‍ ശ്രദ്ദിക്കുന്നത്. അതൊരു എഴുത്തായിരുന്നു... ഞാന്‍ തുറന്ന് വായിച്ചു...

******

ഇക്കയെന്നോട് ക്ഷമിക്കണം...

ഞാന്‍ പോകുകയാണ്... എന്റെ കാമുകന്റെ കൂടെ... അവന്‍ എന്നെ രാത്രി വിളിച്ചു... ഞങ്ങള്‍ 5 വര്‍ഷമായി പ്രണയത്തിലാണ്. ഇക്കാക്ക് തോന്നും എന്നാല്‍ പിന്നെ കല്ല്യാണത്തിന്റെ മുന്നെ പോകാമായിരുന്നില്ലേ എന്ന്... അവന് പണിയൊന്നുമില്ലയിക്കാ... ജീവിക്കാന്‍ കാശ് വേണ്ടേ... അതുകൊണ്ട് എന്റെ ഉപ്പ തന്ന സ്വര്‍ണ്ണവും ഇക്കാ തന്ന 10 പവന്‍ മഹറുമായി ഞാന്‍ പോവുകയാണ്. ഇക്ക വിഷമിക്കരുത്, ഇക്കയെ എനിക്ക് ഒരുപാടിഷടമായി. ഒരു പക്ഷേ ഞാന്‍ അവനെ കണ്ടുമുട്ടിയില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇക്കായെ പൂര്‍ണ്ണമനസ്സോടെ സ്വീകരിക്കുമായിരുന്നു. ഏതായാലും ഇക്ക ഒരു ആറ് മാസത്തേക്ക് വേറെ കല്ല്യാണമൊന്നും കഴിക്കണ്ട. അഥവാ അവന്‍ എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുകയാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഇക്കായുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചുവരും, ഇക്കയെന്നെ സ്വീകരിക്കില്ലേ?

എന്ന് സ്വന്തം ....

കത്ത് വായിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ 'ഉമ്മാ'യെന്ന് ഞാന്‍ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. ഉമ്മ ഓടിവന്നു... കത്ത് ഉമ്മക്ക് വായിക്കാന്‍ കൊടുത്തിട്ട് ഞാന്‍ പുലമ്പാന്‍ തുടങ്ങി

' എന്തായിരുന്നു നിങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം... 10 പവന്‍ മഹറ് കൊടുത്തില്ലേല്‍ മോശാണത്രേ... ഇപ്പോ സമാധാനായില്ലേ... ദുബായില്‍ പട്ടിണികിടന്നുണ്ടാക്കിയ കാശാ ഉമ്മാ... പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ... ആറ് മാസത്തേക്ക് കല്ല്യാണം കഴിക്കേണ്ടെന്ന്... ആറ് മാസം പോയിട്ട് ആറ് കൊല്ലത്തേക്ക് കല്ല്യാണത്തെപറ്റി ചിന്തിക്കണ്ട, ഈ കടമൊക്കെ വീട്ടിവരുംബോഴേക്കും എന്റെ ജീവിതം തീരും. (എന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് കുടുംബക്കാരെല്ലാവരും കൂടി... ഞാന്‍ തുടര്‍ന്നു) എന്തായിരുന്നു എല്ലാര്‍ക്കും... ബിരിയാണി മാത്രം കൊടുത്താല്‍ മോശാണത്രേ... കൊഴി പൊരിച്ചത്, ബീഫൊലത്തിയത്, ഐസ്ക്രീം, പുഡ്ഡിംഗ്..... സമാധാനായില്ലെ എല്ലാര്‍ക്കും...'

എന്റെ ശബ്ദം അടങ്ങിയപ്പോള്‍ അവിടെ നിശബ്ദമായി... പെട്ടെന്ന് എല്ലാവരും കൂടെ പൊട്ടിച്ചിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി... ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ ഞാന്‍ അന്തം വിട്ട് നില്‍ക്കുംബോള്‍ കുടുംബക്കാരുടെ ഇടയിലൂടെ ഒരു സുന്ദരി ഒരു കപ്പില്‍ ചായയുമായി വന്നു.. അതേ... ഇതവള്‍ തന്നെ... കാമുകന്റെ കൂടെ ഓടിപ്പോയവള്‍...

ഉടനെ പെങ്ങളുടെ കമന്റ് വന്നു...

'അല്ല മോനേ... നീ എന്താ വിചാരിച്ചത്? നിനക്ക് മാത്രേ പറ്റിക്കാന്‍ അറിയുള്ളൂന്നോ...? ഇപ്പൊ എങ്ങനുണ്ട്... ഫുള്ള് ക്രെഡിക്റ്റ് പുതിയ പെണ്ണിനാ... തകര്‍ത്തഭിനയിച്ചില്ലേ...' എന്നും പറഞ്ഞ് പെങ്ങള്‍ അവളെ തോളോട് ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു.

ഞാനാകെ ഇളിഭ്യനായി... സങ്കടവും, ദേഷ്യവും, സന്തോഷവും എല്ലാം ഒരുമിച്ച് വന്നു.

'നിങ്ങളുടെ ആദ്യരാത്രി കുളമാക്കിയതിന് ഞങ്ങളെല്ലാവരും ക്ഷമചോദിക്കുന്നു... സോറി..' കുടുംബക്കാരെല്ലാരുംകൂടെ ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇതൊരു വെല്‍ പ്ലാന്‍ഡും വെല്‍ റിഹേര്‍സ്ഡുമായ പറ്റിക്കല്‍ പരിപാടിയായിരുന്നെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

'ഇനി എല്ലാരും പിരിഞ്ഞുപോട്ടേ... പുതിയപെണ്ണിനും ചെക്കനും എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടാവും' ഇക്കയുടെ വകയായിരുന്നു ഓര്‍ഡര്‍.

എല്ലാവരും വരിവരിയായി പുറത്തേക്ക് പോയി... കതക് അവര്‍ തന്നെയടച്ചു.

ഇപ്പോള്‍ മുറിയില്‍ ഞാനും അവളും മാത്രം... ഇന്നലെ ഞാന്‍ കാണാന്‍ കൊതിച്ച നാണം ഇന്ന് അവളുടെ മുഖത്തെനിക്ക് കാണാം... അവള്‍ എന്നിലേക്കടുത്തുവന്നു... മെല്ലെ മുഖമുയര്‍ത്തി അവള്‍ പറഞ്ഞൂ...

'ചായ'

ഞാന്‍ മെല്ലെ അവളുടെ കാതില്‍ പറഞ്ഞു...'പല്ലുതേച്ചിട്ടില്ല'

രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു...

വാലന്‍ന്റൈന്‍ ഗിഫ്റ്റ്

noreply@blogger.com (donadoniman) — Tue, 21 Feb 2012 06:18:00 +0000

നാളെ ഫെബുവരി 14.വളരെ നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം ഞാന്‍ എന്‍റെ പ്രണയിനിയെ കാണുവാന്‍ വേണ്ടി പോകുന്നു.ഹാ അല്ലെങ്കിലും ഈ യുഗത്തില്‍ തമ്മില്‍ കാണുന്നതിനൊക്കെ എന്ത് പ്രസക്തി.ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ മൊബൈല്‍ എല്ലാം വിരല്‍തുമ്പില്‍ ഉണ്ടല്ലോ.പോരാത്തതിനു ബിസി ലൈഫ് എന്നൊരു ന്യായവും.പക്ഷെ ഇത്തവണ എന്തായാലും കാണണം.സായിപ്പ് പ്രണയിക്കുന്നവര്‍ക്ക് വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയ ദിവസമല്ലേ!അത് മാത്രമല്ല ലക്‌ഷ്യം നല്ലൊരു സമ്മാനവും നല്‍കണം…വളരെ വില കൂടിയ ഒരു സമ്മാനം.അതിനുള്ള സാമ്പത്തികം ഇപ്പോഴുണ്ടല്ലോ!ദൈവത്തിനു നന്ദി…കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഒരു റോസാ പൂ പോലും വാങ്ങാന്‍ പണം ഇല്ലാതെ കടം വാങ്ങിക്കുവനായി ഓടി നടന്നത് ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പോള്‍ ചിരിയാണ് വരുന്നത്.എന്തൊരു ബ്രന്തായിരുന്നു അത്!!പ്രേമം തലയ്ക്കു പിടിച്ച കാലം.എന്നാല്‍ ഇന്നങ്ങനെയല്ല കേട്ടോ.ജീവിത നിലവാരം ഉയര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.അതിനാനുസരിച്ചു പക്വതയും.

പണ്ട്രണ്ടു മണികൂര്‍ ബസ്‌ യാത്രയുണ്ട് അവിടെ എത്താന്‍.സ്വപ്നം കാണാന്‍ ധാരാളം സമയം.സമ്മാനത്തിനായി സ്വരൂ കൂട്ടിയ പൈസ ബാങ്കില്‍ ഉണ്ട്.ഈശ്വരാ ATM ചതികാതിരുന്നാല്‍ മതിയായിരുന്നു.ഛെ! അല്ലെങ്കിലും ഞാന്‍ എന്തൊരു മണ്ടനാണ്!!ഇവിടുന്നേ വാങ്ങി വെച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ വല്ല കുഴപ്പവും വരുമായിരുന്നോ?ഇനി ഇപ്പൊ ബസ്‌ എങ്ങാനും കുറച്ചു വൈകിയാല്‍ ആകെ മിനകെടാവും.ഹാ ദൈവം ചതിക്കില്ല എന്ന് കരുതുന്നു.

ബസ്‌ നീങ്ങി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.നല്ല ക്ഷിണം ഉണ്ട്.ബിസി ലൈഫ് അല്ലെ ബിസി ലൈഫ്!!സ്വതവേ ഇത് പോലെയുള്ള യാത്രകളില്‍ വണ്ടി നീങ്ങി തുടങ്ങുമ്പോള്‍ തന്നെ ഞാന്‍ ഉറക്കത്തിലാവും.പക്ഷെ ഇന്ന് എന്തോ ഉറക്കം വരുന്നില്ല.അല്ലെങ്കിലും എങ്ങനെ ഉറക്കം വരനാ.ഒരു ഭാഗത്ത്‌ കാമുകിയെ മാസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം കാണാനാവുനതിന്‍റെ ഉന്മേഷം.മറു ഭാഗത്ത്‌ സമയതിനെതുമോ എന്നൊരു ആധിയും!!ഈ രണ്ടു ചിന്തകളും കൂടി തലയ്ക്കകത്ത് യുദ്ധം നടത്തുകയല്ലെ !!ചിന്തകള്‍ കാട് കയറുന്നു, പതുക്കെ ഞാന്‍ ഉറക്കത്തിലേക്കു വഴുതി വീണു.

നേരം വെളുത്തു വരുന്നു.ഇനി കഷ്ട്ടിച്ചു രണ്ടു മണികൂര്‍ യാത്ര കൂടി ബാക്കി.ഹാവൂ ബസ് ചതിച്ചില്ല.സമാധാനം!ഫോണിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ കുറെ മിസ്സ്‌ കോളുകള്‍.ആരുടെതാനെന്നു ഊഹികാമല്ലോ!!ഇനി നേരിട്ട് കാണുന്നത് വരെ ഫോണ്‍ തൊടില്ല എന്ന് യാത്ര തുടങ്ങുമ്പോള്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചതാ.അത് അവള്‍ക്കും അറിയാം.എന്നാലും ആകാംഷ തിരില്ലലോ.ഹോ കോരി തരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വികാരം തന്നെ ഇത്.എത്രയും പെട്ടെന്ന് എത്തിയാല്‍ മതി എന്നായി.

ഇറങ്ങേണ്ട സ്റ്റാന്‍ടു അടുക്കുന്നത് കാണാം.ഇപ്പോഴാണ്‌ ശരിക്കും ആശ്വാസമായത്.എന്‍റെ ബാഗോക്കെ ഏതാണ്ട് ഒരു മണികൂര്‍ മുമ്പേ ഞാന്‍ മടിയില്‍ എടുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.നിര്‍ത്തേണ്ട താമസം ഇറങ്ങണമല്ലോ!!ഈ നഗരം എനിക്ക് വലിയ പരിചയമില്ല.അഞ്ചോ ആരോ തവണ വന്നിട്ടുണ്ട്.അതും ഇവളെ കാണാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം.സമ്മാനം വാങ്ങാനായി നല്ലൊരു കട കണ്ടെത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.അതിനാല്‍ നഗരം ഒന്ന് കറങ്ങെണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

സ്റ്റാന്‍ടു എത്തി.ബസില്‍ നിന്ന് ഒന്നാമനായി തന്നെ ഞാന്‍ ഇറങ്ങി.ആദ്യം ചെറുതായി എന്തെങ്കിലും കഴിക്കണം.വിശപ്പുണ്ടായിട്ടല്ല, എന്നാലും കഴിച്ചെകാം.ഒരു തട്ട് കട ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കുമ്പോഴാണ് വലതു ഭാഗത്ത്‌ നിന്നൊരു കരച്ചില്‍ കേട്ടത്.

‘മുച്ചേ മെര ഗാവ് ജാന ചാഹ്താ ഹും…മുച്ചേ മെര ഗാവ് ജാന ചാഹ്താ ഹും…’

ഹോ വളരെ ദയനീയമായ കാഴ്ച!!ജരാ നരകള്‍ ബാധിച്ച ഒരു പടു വൃദ.അവരുടെ കാലില്‍ വലീയ ഒരു മുറിവ്.മുറിവല്ല, വ്രണ്ണം.അതില്‍ ഈച്ചകളൊക്കെ പാറി പറന്നു ആക്രമ്മിക്കുന്നു.വേദന കൊണ്ട് നിരങ്ങുന്ന അവര്‍ ആകെ പറയുന്നത് ഈ വാക്കുകള്‍ മാത്രമാണ്.അതിലും വലിയ അത്ഭുദം അതിനു തൊട്ടടുത്ത്‌ രണ്ടു പോലീസുകാര്‍ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.ഞാന്‍ അല്ലാതെ വേറെ ആരും അവരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല എന്ന് മനസ്സിലായപ്പോള്‍ എനിക്ക് ആകെ സങ്കടമായി.ആ ഒരു അവസ്ഥയില്‍ ഞാനും കൂടി കയ്യോഴിഞ്ഞാല്‍…അവര്‍ അവിടെ കിടന്നു മരിച്ചാല്‍…ചിന്തകള്‍ എന്നെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടുന്നു.പെട്ടെന്ന് കൈവന്ന ആവേശത്തില്‍ ഞാന്‍ ആ പോലീസുകാരെ സമീപിച്ചു.

‘സര്‍ ഈ വൃദ ഇവിടെ കിടന്നു ചക്ര ശ്വാസം വലിക്കുനത് കാണുനില്ലേ.എന്താ ഇവിടെ ആരും അത് ശ്രദ്ധിക്കാത്തത്.ഇവരെ ഒരു ആശുപത്രിയില്‍ എത്തിച്ചൂടെ.’

ഒരു ചോക്ലറെ പയ്യന്‍ വന്നു പറഞ്ഞതിന്‍റെ ഞെട്ടല്‍ കൊണ്ടാവാം ആ പോലീസുകാര്‍ ഒരു നിമിഷം എന്‍റെ മുഖത്ത് തന്നെ നോക്കി നിന്നു.എന്നിട്ട് ഒരു പരിഹാസ ചിരിയോടെ ഒരു ചോദ്യം.

‘എന്‍റെ കൊച്ചനെ, നീ എവിടുന്നു വരുവ??കണ്ടിട്ട് ഒരു തറവാട്ടില്‍ പിറന്നതിന്‍റെ ലക്ഷണമുണ്ടല്ലോ.വീട്ടില്‍ പൂത്ത കാശുള്ളത്‌ കൊണ്ട് ഒന്ന് ഷൈന്‍ ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടി ഇറങ്ങിയതായിരിക്കും?എന്‍റെ കോച്ചേ നമ്മുക്ക് ഇവിടെ പിടിപതു പണി ഉള്ളതാ.നിനക്ക് അത്രയ്ക്ക് സങ്കടമാനെങ്കില്‍ നീ തന്നെ അവരെ പോലീസെ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തിക്കു.ബാക്കി ഒക്കെ അവിടെ ചെന്നിട്ടായിക്കോ.ഈ പിച്ചകാരെ പുറകെ നടക്കാന്‍ തല്‍കാലം നമ്മുക്ക് സമയമില്ലേ.കൊച്ചു പോ…’

അവരുടെ വാക്കുകള്‍ എന്നില്‍ ആകാംഷ പരത്തി.സത്യത്തില്‍ ആരെങ്കിലും മുന്‍കൈ എടുതാലേങ്കിലും പോലീസുകാര്‍ സഹകരിക്കും എന്നാണു ഞാന്‍ കരുതിയത്‌,എന്നാല്‍ അതുണ്ടായില്ല‍…ഏതായാലും ഞാന്‍ ആ വൃദ്ധയെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തിക്കാന്‍ തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു.ഒരു പക്ഷെ എനിക്ക് അതൊരു വാശിയായി തന്നെ മാറിയിരിക്കാം.വളരെ കഷ്ട്ടപെട്ടു ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ചു.ഒരു പിച്ചകാരിയെ കയറാന്‍ ആരും തയ്യാറായില്ല.ഭാഗ്യം ഇയാളെങ്കിലും വന്നല്ലോ!!!പോലീസ് സ്റ്റേഷന്‍ എത്തി.ഞാന്‍ ആ വൃദ്ധയെയും താങ്ങി ഇറങ്ങി ഓട്ടോകാരന് പൈസ കൊടുകാനായി തിരിഞ്ഞതും അയാള്‍ വെപ്രാളം കൊണ്ട് ഓടിച്ചു പോകുന്നതാണ് കണ്ടത്.ഒരു ഈ പക്ഷേ പുലിവാല് തലയില്‍ ആകേണ്ട എന്നായാള്‍ കരുതി കാണും.ഏതായാലും ഇവിടെ എത്തിയല്ലോ.വൃദ്ധയെ ഇവരെ ഏല്പിച്ചു എത്രയും വേഗം പോകാം എന്നു കരുതി ഞാന്‍ അവിടെ എത്തി.എന്നാല്‍ വളരെ മോശമായ ഒരു സ്വികരനമാണ് എനിക്കവിടെ ലഭിച്ചത്.ഒരു വൃദ്ധയെയും തങ്ങി വരുന്ന എന്നെ കണ്ടു അവിടെയുള്ള പോളിസുകാരോക്കെ എന്നെ നോക്കി പരിഹസിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.

‘എവിടുനാട ഒരു കിളവിയെയും താങ്ങി പിടിച്ചു വരുന്നത്?ഇത് എന്താ പിച്ചകാര്‍ താമസിക്കുന്ന ചെരിയാനെന്നു വിചാരിച്ചോടാ?ആട്ടെ എന്താ നിന്‍റെ ആവശ്യം?’

‘സര്‍ ഇവരെ ആരോ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോയതാണ്.ഹിന്ദി ആണ് സംസാരിക്കുന്നതു.ഇവരുടെ ദയനീയ അവസ്ഥ കണ്ടു ഇവിടെ ഏല്‍പ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി വന്നതാ.മാത്രമല്ല ഇവരെ എത്രയും പെട്ടെന്ന് വല്ല ആശുപത്രിയിലും ആക്കണം.’

ഇത് പറഞ്ഞതും ഏതോ സിനിമയിലെ തമാശ രംഗം കണ്ട മാതിരി ഒരു കൂട്ട ചിരിയാണ് അവിടെ നടന്നത്.ചിലര്‍ എന്നെ വട്ടന്‍ എന്നൊക്കെ വിളിക്കുനതും കേട്ടു.

‘ഹ ഹ ഹ എടാ ചെറുക്ക നീ ആരാ മഹത്മ ഗാന്ധിയോ?ഇത് എന്താ പിച്ചകാരെ കയറ്റി പരിപാലിക്കുന്ന സ്ഥലമാണെന്ന് കരുതിയോ?നീ പത്രമൊന്നും വായിക്കാറില്ലേ മോനെ?ഇവരെ ഏത് ആശുപത്രിയില്‍ എത്തിക്കാനാണ് ഉദ്ദേശം.ഡോക്റെര്‍മാരുടെ സമരമോന്നും മോന്‍ അറിയില്ലലെ.ബേബി ഫുടൊക്കെ കഴിച്ചു വീട്ടില്‍ സുഖമായി ഇരുന്നാല്‍ പോരെ?വെറുതെ നമ്മളെയും മിനകെടുതാണോ?’

‘പിന്നെ നിന്നക്ക് അത്രയ്ക്ക് നിര്‍ബന്ധമാണെങ്കില്‍ വല്ല പ്രൈവറ്റ് ആശുപത്രിയിലോ,അനാതാലയത്തിലോ കൊണ്ടാക്കു.വേണമെങ്കില്‍ നമ്മള്‍ അവിടെ കൊണ്ടാക്കി തരാം.അതില്‍ കൂടുതല്‍ ചെയ്യാന്‍ തല്‍കാലം നമ്മള്‍ക്ക് സമയമില്ല.നീ വേണമെങ്കില്‍ പത്രത്തിലോ ചാനലിലോ കൊട്.ഇന്നിവിടെ പ്രധാന മന്ത്രി വരുന്ന ദിവസമാണ്.ഒന്ന് മിനകെടുതത്തെ പോ ചെറുക്കാ.അല്ല പിന്നെ…’

അവരുടെ വാക്കുകള്‍ എന്നിലെ വിപ്ലവകാരിയെ ഉണര്‍ത്തി.ഒരു ചിലന്തിയെ കണ്ടാല്‍ പോലും പേടിച്ചു ഓടുന്ന ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് എവിടുന്നോ കിട്ടിയ ധൈരതോടെ അലറി.

‘ഒരു അനതാലയിത്തിലോ പ്രൈവറ്റ് ആശുപത്രിയിലോ എത്തിക്കാന്‍ എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ ഔദാര്യം ആവശ്യമില്ല.പിന്നെ നിങ്ങള്‍ ഈ പറഞ്ഞ പ്രധാന മന്ത്രി ഈ സ്ത്രിയുടെയും കൂടി ഭരണാധികാരിയാണ്.അത് ആലോചിച്ചാല്‍ നന്ന്.നിങ്ങളുടെ സേവന മനോഭാവത്തിനു നന്ദി.’

‘എടാ ചെറുക്കാ ചെല്ല് ചെല്ല്.ഇനി അധികം ഇവിടെ ചിലച്ചാല്‍ തുക്കിയെടുത്തു ഓടയില്‍ തളളും.മോന്‍ പോ പോ.ഓരോ മാരണങ്ങള്‍ വന്നോളും രാവിലെ തന്നെ…’

ആ സ്ത്രിയെയും താങ്ങി ഞാന്‍ ഒരു പ്രൈവറ്റ് ആശുപത്രി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.അവിടെ നടന്ന പുകിലൊന്നു ആ സ്ത്രി ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല.അഥവാ ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ തന്നെ ഭാഷ മനസിലാവുണ്ടാവില്ല.ആകെ രണ്ടു വാക്കുകള്‍ മാത്രം അവര്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉച്ചരിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു…

‘മുച്ചേ മെര ഗാവ് ജാന ചാഹ്താ ഹും…മുച്ചേ മെര ഗാവ് ജാന ചാഹ്താ ഹും…’

ആശുപത്രിയില്‍ പ്രതീക്ഷിച്ച പോലെ തന്നെയുള്ള സ്വികരണം കിട്ടി.അല്ലെങ്കിലും ഒരു സ്വകാര്യ സ്ഥാപനത്തിന് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് സേവനതിനൊക്കെ എന്ത് പ്രാധാന്യം.എല്ലാം കച്ചവടമാനെല്ലോ.എങ്കിലും സര്‍ക്കാരിന്‍റെ സേവകരില്‍ നിന്നു കിട്ടിയ സ്വികരണം വെച്ച് നോക്കുമ്പോള്‍ എത്രയോ ഭേദം.കാര്യങ്ങള്‍ വിവരിച്ച ഉടന്നെ നേഴ്സ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

‘ഇത്തരം കേസിന്റെയോന്നും റിസ്ക്‌ നമ്മള്‍ ഏറ്റെടുക്കില്ല.എല്ലാം നിങ്ങള്‍ തന്നെ നോക്കണം.പിന്നെ മുറിവ് കുറച്ചു വലുതാണ്‌.സടിച് വേണം.അതിന്റെ പണം മുന്‍കൂട്ടി കെട്ടണം.’

‘പിന്നെ നിങ്ങളുടെ നല്ല മനസ്സ് നമ്മള്‍ കണ്ടില്ലെന്നു വേണ്ട.ഞാന്‍ ഒരു അഭിപ്രായം പറയാം.നമ്മള്‍ തന്നെ നടത്തുന്ന ഒരു വൃദസധനമുണ്ട് ഇവിടെ.നിങ്ങള്ക്ക് വേണമെങ്കില്‍ ഇവരെ അവിടെ കൊണ്ടാക്കാം.പക്ഷെ നിങ്ങള്‍ തുടക്കം കുറച്ചു പണം സംഭാവനയായി നല്‍കേണ്ടി വരും.തുടക്കം മാത്രം പിന്നീട് നിങ്ങള്ക്ക് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാവില്ല.സര്‍കാരില്‍ നിന്നു ലൈസെന്‍സ് ഉള്ള സ്ഥാപനമാണ്‌.’

ഹാവു ലോകത്തില്‍ ഇങ്ങനെയും ജനങ്ങള്‍ ഉണ്ടെല്ലോ.ഞാന്‍ മനസ്സ് കൊണ്ട് ആഹ്ലാദിച്ചു.അത് വരെ ഉണ്ടായ കയ്പേറിയ അനുഭവങ്ങള്‍ മറന്നു ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

‘ഞാന്‍ തയ്യാറാണ്.ഈ സംഭാവന എന്നു പറയുമ്പോള്‍ എത്ര വരും?’

’25000 രൂപയാണ് നിങ്ങള്‍ അടകേണ്ടി വരിക.ഇതിനെ സംഭാവന എന്നതിനെകാല്‍ ഉപരി അഡ്മിഷന്‍ ഫീസ്‌ എന്നു വിളിക്കാം.ആളെ ചേര്‍ക്കുമ്പോള്‍ നിര്‍ബന്ധമായി പണം അടകെണ്ടാതുണ്ട്.’

25000 രൂപ!!!എന്‍റെ മനസ്സ് കത്തി.അത്രയും പണം എന്‍റെ കയ്യില്‍ ഇല്ലെങ്കില്‍ എനിക്കാശ്വസിക്കാമായിരുന്നു.താങ്ങാനാവാത്ത സഹായം ചെയ്തില്ലെങ്കിലും കുഴപ്പമില്ലലോ.പക്ഷെ എന്‍റെ കയ്യില്‍ ഇപ്പോള്‍ അത്രയും പണമുണ്ട്.അതും കാമുകിയുടെ മുന്നില്‍ ആളാവാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം ചെലവാക്കാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ച പണം.ആ പണമുണ്ടെങ്കില്‍ ഒരു അനാഥ വൃധയ്ക്ക് ഒരാശ്രയം ലഭിക്കും.പക്ഷെ ഞാന്‍ എന്തിനു വേണ്ടിയാണോ അത് സ്വരുകൂട്ടിയത്,എന്തിനു വേണ്ടിയാണോ ഞാന്‍ ഇന്ന് ഇവിടം വരെ വന്നത്, അത് എനിക്ക് പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ സാധിക്കില്ല.മനസ്സ് സംഘര്‍ഷഭരിതമായി.ഏതാനും നിമിഷത്തെ ആലോചനയ്ക്ക് ശേഷം ഞാന്‍ തിരുമാനിച്ചു.

‘പണം എവിടെയാണ് അടക്കേണ്ടത്?എന്തൊക്കെ വിവരങ്ങള്‍ വേണം?’

അപ്രതിക്ഷതമായി എന്തോ സംഭവിച്ചത് പോലെ ആ നേഴ്സ് എന്നെ നോക്കി.ഞാനും ഒരു വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയില്‍ ആയിരുന്നു അപ്പോള്‍.ഇത് പറഞ്ഞത് ഞാന്‍ തന്നെയാണോ?അതോ എന്നെ കൊണ്ട് ഏതെങ്കിലും ശക്തി പരയിപ്പിക്കുന്നതോ?എന്തായാലും എടുത്തത്‌ നല്ലൊരു തീരുമാനമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

ഏതാണ്ട് ഒരു മണികൂര്‍ എടുത്തു അവിടെത്തെ കാര്യങ്ങള്‍ ഒക്കെ തീര്‍ന്നു പുറത്തു വരുമ്പോള്‍.ആ സ്ത്രിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു ഇറങ്ങുമ്പോഴും അവര്‍ ആ രണ്ടു വാക്കുകള്‍ തന്നെയാണ് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നത്.

‘മുച്ചേ മെര ഗാവ് ജാന ചാഹ്താ ഹും…മുച്ചേ മെര ഗാവ് ജാന ചാഹ്താ ഹും…’

നഗരത്തില്‍ കടകളൊക്കെ തുറന്നിരിക്കുന്നു.മിക്ക കടകളിലും വലെന്റിന്‍സ് സമ്മാനങ്ങള്‍ വാങ്ങാന്‍ വേണ്ടി കാമുകി കാമുകന്‍മാര്‍ തിങ്ങി കൂടിയിരിക്കുന്നു.കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നു ഒരു റോസാ പൂവും വാങ്ങി ഞാന്‍ എന്‍റെ പ്രണയിനിയുടെ അടുത്തേക്ക് യാത്രയായി…

ലോകത്തില്‍ ഇന്നേ വരെ ഒരു കാമുകനും നല്‍കാത്ത ഒരു മഹത്തായ സമ്മാനത്തിന്റെ അനുഭവുമായി…

A sister is a little bit of childhood that can never be lost

noreply@blogger.com (donadoniman) — Mon, 20 Feb 2012 09:34:00 +0000

random

noreply@blogger.com (donadoniman) — Mon, 20 Feb 2012 09:34:00 +0000

innocent faces

noreply@blogger.com (donadoniman) — Mon, 20 Feb 2012 09:28:00 +0000