New York’un Metro Müzisyenleri serisine violinist Susan Keser ile devam.

New York’ta yaşayan Türk koreograf ve dansçı Korhan Başaran ile, yaşadığı yer olan Bushwick‘te görüşmek üzere evden çıktığımda saat sabahın 9′u hava ise -8 derece idi.

96. Sokak ile Lexington Caddesi’nin köşesindeki metro istasyonundan 6 numaralı trenle Union Square durağına kadar inip oradan da Brooklyn‘e giden L hattına transfer yapmam ve saat 10′da Korhan ile buluşmam gerekiyordu ki Union Square’de önce violinin sesini işittim ardından da Susan Keser’i gördüm. Böylece buluşmama geç kalacağım da kesinleşti.

Susan Keser, New York City’de karşılaşmaktan en mutlu olduğum insanlardan birisi. Indiana Üniversitesi’nde müzik üzerine master yaptıktan sonra 35 yıl dünya çapında tanınmış 3 senfoni orkestrasıyla çalışmış, şimdilerde ise şehirdeki özel davetlerde, düğünlerde, şirket toplantılarında ve benim için en önemlisi, şehrin işlek noktalarında bireysel performanslar sergiliyor, New Yorker’ların ve şehirdeki turistlerin hayatını güzelleştiriyor.

Kendisine geçen yaz annem ve babamla birlikte yaptığımız bir Central Park gezintisinde rastlamış, tanışıp hayranı olduğumu söylemiş, fotoğraflarını çekmiştim. Bugün de Union Square istasyonunda karşılaşınca birkaç fotoğrafını daha çektim, yarım saat kadar dinledim, bir adet cd’sini satın aldım ve teşekkür edip oradan ayrıldım.

Susan Keser’in New York Violinist adlı bir web sayfası ve performanslarından videolar paylaştığı bir YouTube hesabı var, buralardan farklı zamanlarda kaydedilmiş videolara ulaşabilir, bu yetenekli violinisti tanıyabilirsiniz. Ben 2011 yazında Central Park’ta kaydedilmiş şu performansını da bu yazıya eklemek istedim:

Bushwick’e vardığımda saat 10.25 idi, Korhan ile yaşadığı Loft’ta buluşup terasında birkaç fotoğraf çektik.

Bir sonraki yazıda Korhan Başaran ile New York yaşamı, New York’un sanatına ve kariyerine etkileri ve burdaki planları ile ilgili bir yazı ve bolca fotoğraf bulacaksınız. Şimdilik herkese selamlar.

Metro Müzisyenleri serisinde bir önceki yazı: “You Bred Raptors?”

“Gideceğim yere asla geç kalmam, bazen de 1 gün erken giderim.” -Güney Cüceloğlu 2012.

“Coney Island Polar Bear Club” adlı topluluğun dondurucu Atlantik sularında toplu yüzme etkinliğine de yılın ilk günü yerine 2011′in son gününde giderek dakikliğimi bir kez daha ispatlamış oldum, gururluyum.

Manhattan’dan yaklaşık 1 saat süren tren yolculuğu ile ulaşılan Coney Island, New York’un Atlantik kıyısında yer alan, en kendine has bölgelerinden birisi. Kilometreler boyu devam eden kumsalı ve kumsala paralel uzanan “Boardwalk” adlı yürüyüş yolu ile okyanus havası almak isteyenler için en popüler ve kolay ulaşılan adres.

Burası, Requiem for a Dream ve Annie Hall (Woody Allen) gibi meşhur filmlerin de geçtiği, 100 yıllık lunaparkı ve paraşüt kulesiyle de hafızalarda yer etmiş önemli imgelere sahip bir sahil kasabası.

Konuya dönelim, kutup ayıları her yıl olduğu gibi bu yıl da yeni yılın ilk günü, dondurucu Atlantik sularında eğlendiler, işte fotoğraflar ve kısa notlar:

Start verildiğinde yüzlerce kişi suya akın ediyor. Duyduğuma göre girince soğuk oluyormuş ama insan alışıyormuş. (bu espri yapılmalıydı, kabul edin!)

Ben bir Türk çocuğu olarak atlet üstü tişört, kapsonlu kazak ve eskimo gocuk kombomu berem, eldivenlerim ve botlarımla tamamlarken sevgili New York Kutup Ayıları gördüğünüz gibi hallerinden gayet memnun, eğleniyorlardı.

Güvenlik herşeyden önce gelir! Olası bir soğuk şoku, boğulma ihtimali için sahil güvenlik tüm karizması ile tepeden tepeden olayı izledi.

Diğer tarafta kayaking yapmaya hazırlanan bir ekip suya doğru ilerliyor.

Sudan çıkanların imdadına aileleri, arkadaşları ve tabi ki bornozları yetişti!

New York’ta bir etkinlik olduğunda kostümlü komik amcalara rastlamak kaçınılmazdır.

Coney Island’ın sembollerinden olan paraşüt kulesi, yıllar önce ölümlü kazaların artması sebebiyle kullanım dışı bırakılmış ancak hala orada duruyor. Elinde birasıyla son derece mutlu olan bu abimizin muhteşem şapkasındaki kokteyl şemsiyeleri eski zamanları, paraşütle atlayanları temsil ediyor. Şapkasını kardeşinin yaptığını gururla söyledi.

Diğer tarafta uçurtma uçuran bir kız tek başına güzel günün tadını çıkartıyordu.

Yorumsuz!

2012′nin ilk gününde babasının omuzunda, güneşin ve plajın tadını çıkartan bir New Yorker.

Günün özeti! Bu arkadaşın akıbetini çok merak ediyorum. Titriyor ve çığlıklar atıyordu, umarım iyidir.

Martıları peşine takmış giden vatandaş acaba simit mi atıyordu onlara?

Bu da 31 Aralık günü yanlışlıkla gidip, bomboş bulduğum plajdan bir görüntü. Herkese iyi yıllar dilerim.

Bu yazıyı beğendiyseniz daha önceki New York etkinliklerine de göz atın.

Tembel blogger Güney Cüceloğlu‘ndan herkese merhaba!

Şükran Günü tatili için 4 günlüğüne ziyaret ettiğim New Orleans‘tan güzel fotoğraflarla dönmüş bulunuyorum. Seçtiğim fotoğraflar ve gezi hakkında düşündüklerimi bir araya getirme çalışmalarım sürerken, New York City‘nin en sevdiğim parklarından olan Madison Square Park‘ta sergilenmekte olan bir sanat olayına blogda yer vermek istedim; tripodu ve kameramı kaptığım gibi soluğu parkta aldım.

Fotoğrafları görünce heykellerden çok etkilenen arkadaşım Afife’nin, Yunan Mitolojisi‘nden alıntıları, her bir heykele dair kişisel yorumu ve bana ait fotoğraflarla karşınızda:

Alison Saar – “Feallan and Fallow”

Madison Square Park’ta ağaçlar gibi bekleyen bu hüzünlü heykeller, 1956 – Los Angeles doğumlu Alison Saar’a aitler. Saar’ın kelebek dökümlü kadınıyla başlayan ilkbahar, cenin pozisyonunda yeniden başlamayı bekleyen bir başkasıyla kışı buluyor. Mevsimlerin içinde bir de eteğinde iki narla bir kadın var. Saçları nar veren bu kadın Persephone.

Yunan mitolojisinde mevsimlerin oluşumuyla ilgili bir mit vardır; Demeter, Zeus’un kız kardeşi, tarımın ve yaşamın yenilenmesinin tanrıçasıdır. Altın örgülü Demeter, Zeus’tan olma kızı Pershephone’ye yürekten bağlıdır. Ölüler ve yeraltı tanrısı Hades, Eros’un okuyla Persephone’ye aşık olur ve onu yeraltına kaçırır. Persephone’nin kayboluşunun ardından, Demeter dokuz gün boyunca dünyayı dolanır ve onuncu günde, güneş tanrısı Helios ile karşılaşır. Helios, Persephone’yi Hades’in yeraltına kaçırdığını (Zeus’un gizli rızasıyla) açıklar. Demeter, Olimpos’u terkeder ve insanların arasına katılır. Kendi halinde yaşlı bir kadın kılığında Eleusis’e varır, burada kaldığı süre boyunca da toprağı verimli kılmayı reddeder ve yeryüzünde kıtlık başlar. Tanrılar Demeter’e görevini yapması için yalvarırlar. Demeter de kızını görme şartını öne sürer ve Zeus’un isteğiyle, Hades Persephone’yi yola çıkartır. Kızını gören Demeter sevinçle, toprağı çiçeklerle kaplar, ilkbahar olur. Yalnız, Hades Persephone’yi yeryüzüne göndermeden önce ona bir nar vermiştir, o da nardan bir tane yemiştir. Kurallara göre, ölüler ülkesinden bir şey tadan, bir daha yeryüzüne çıkamaz. Zeus, Persephone’nin yılın üçte ikisini annesinin yanında, kalanını da yeraltında (kışa denk gelir) geçirmesine karar verir. Persephone, yeryüzüne her çıktığında Demeter yeryüzüne baharı getirir, yeraltındayken de kış olur.*

Saar’ın dört mevsimi bu mitten semboller taşıyor.

Sonbahar

İlkbaharda çiçeklenen, kışa doğru eteğe düşen nar… Kadın ve nar-ın vücud bulmuş hali, hiç mecazsız. Birhan Keskin’in Penguen’ini akla getiriyor; “Dürtme içimdeki narı, üstümde beyaz gömlek var.” Nar-ın mazisi mitolojiden ibaret değil, nar kutsal kitaplarda da yasak meyve ya da cennet yemişi olarak geçiyor. Bana, kadın söz konusu olduğunda nar-ın sembolize ettiği şey yasak meyveymiş gibi gelir. Yeraltında Persephone’nin yediği nar tanesi de yasaktır Persephone’ye. Saçları narlı Persephone, eteğinde narla yeraltına -Hades’e- dönerken, Demeter yeryüzüne sonbaharı getirir acısıyla. Ben merak edip dururum, Persephone artık yeraltında nar yiyebilir mi istediğince, yasak sürer mi hala yoksa yalnızca ilk tattığı mıdır yasak olan?

Kış

Fotoğrafları ilk gördüğümde en çok bu heykel hüzünlü gelmişti. Toprağın üzerinde üşüyen bir adam mıydı, korkuyla kendine sarılmış bir deli miydi? Bay “Winter” doğanın kış hali; bekleyen, üşüyen ve Demeter’in sevincine kadar toprağa sığınmış…

İlkbahar

Doğanın cüretkar güzellemesi ilkbahar; saçları toprağa dökülen genç bir kızdır ve üzerinde kelebekler uçuşur, kelebek kozaları dönüşmeyi bekleşirler. İlkbaharı dallarından başlar yeryüzünün, doğayla birlikte her şey dönüşüme uğrar ve değişir.

Yaz

Saar’ın kendisine benzeyen bu heykelde; doğumun, bağlılığın, ayrılığın ve çocuğunun sahibi olan bir kadın yer alır. Bu kadın Demeter olmak zorunda mıdır bilmiyorum. Neden olsun, değildir… Herhangi bir kadın ya da bir anne olabilir ve de herhangi bir yaz…

Ve Güney’in “Köksal Ailesi” diye adlandırdığı, ağaç çıplaklığında bir kadın ve erkek. Fotoğrafı çeken için, yerleşiklik; gören içinse yersiz yurtsuzluk. Bir yeri ev edinmek, kök salmak gerekli bir ihtiyaç mıdır ve eğer ille de köklerimizi bir yere salacaksak o yer neresi olmalıdır? Bana göre, insanın kökleri varsa eğer, üzerine köklerini salabileceği tek toprağı vardır o da dil’dir- anadili…

Alison Saar’ın kadın ve keder alegorisi, insanın içini nar lekesi yapabilir. Ve bildiğim kadarıyla, nar lekesi çıkmaz…

Heykellere dair hissettiklerimi bir adım öteye taşıyan, bu güzel yazıyı yazan Afife’ye çok teşekkürler. Keşke bu yazıyı okuyanlar da kendi düşündüklerini yorum olarak ilave etseler…

* Heykelleri tam ekran slaytlar şeklinge görmek için buraya tıklayın.
* Alison Saar hakkında: http://www.lalouver.com/html/saar_bio.html
* Park sitesinde enstelasyon hakkında: http://www.madisonsquarepark.org/things-to-do/calendar/alison-saar-feallan-and-fallow
* Madison Square Park’ta daha evvel: Echo by Jaume Plensa
*  alıntı: (ESTIN, Colette ve LAPORTE, Helene, Yunan ve Roma Mitolojisi, çev. Musa Eran, Tübitak Yayınları, Ankara, 2007, s: 138-139)

You Bred Raptors? - Union Square

New York City’de metro kullanmadan, metrolarda da müzisyenlerle karşılaşmadan yaşayamazsınız!

En parasız günde bile, gördüğüm her müzisyene birkaç dolar yardımda bulunup ekonomimi sarsmam dışında hiç de şikayetçi olmadığım bu durum sayesinde çok sevdiğim müzisyenlerle tanıştım, albümlerini satın aldım, bazılarını bar / venue konserlerinde izledim.

Henüz, metrolarda keşfettiğim müzisyenlerden köşeyi dönen olmadı ama 3 gün önce Union Square istasyonunda keşfettiğim, oracıkta, ayakta 45 dakika dinleyip fotoğraflarını çektiğim “You Bred Raptors?” için durumun farklı olacağını düşünüyorum.

8 telli bas gitar, çello ve davuldan oluşan grup artık öğrenilemeyecek kadar çok Rock çeşidinden birisini icra ediyor. Ben diyeyim indie siz deyin psychedelic. Kendi tanımları ise şöyle:

8-String Bass, Çello, Percussion & Glokenspiel madness. JurassicPark undercurrents, masked minstrels and other brands of endearing lunaçy. Hold onto your butts.

Şarkı aralarında değiştirdikleri harika maskeleri ile görsel olarak da ilgi çekici olan grubun fotoğraflarını çektikten sonra kendilerine Facebook sayfaları üzerinden ulaştırdım, hemen cevap yazıp 22 Kasım Salı günü Herald Square‘deki performanslarına davet ettiler! Gidip, performans öncesinde kendileriyle tanışıp daha iyi fotoğraflar çekmeye çalışacağım.

YBR? yani You Bred Raptors? grubunu takip için Facebook Fan Page linkini kullanabilirsiniz. Muldoon isimli albümleri Spotify üzerinden dinlenebiliyor, Youtube vb. kaynaklardan da kayıtlarına ulaşabilirsiniz. Bütün albüme bayılmış olsam da “By Hook or By Crook” ve “Magellan” sanırım en çok aklımda yer eden parçalar oldu. Bu çocuklara bir şans verin!

Bu arada Twitter‘da 600, Facebook‘ta da 300 takipçiye ulaştım, hergün çok güzel emailler alıyorum (mektuplarınız çuvallara sığmıyor :) ve bu durum beni çok mutlu ediyor. Takip eden, destekleyen herkese çok çok teşekkürler.

Bu yazıyı New York’un metro müzisyenlerine dair de birşeyler karalamaya başlamak ve bu grup ileride meşhur olursa “bakın ben size demiştim!” diyebilmek için yazdım :) Ordan da hooop 5 treni ile Upper East Side!

Union Square Station - 5 Train

Örümcek hisli blog yazarı Güney Cüceloğlu’ndan herkese merhaba!

Dondurucu soğuk bir Cumartesi günü, Manhattan‘ın Çin Mahallesi‘nde hızlı adımlarla yürürken örümcek hislerim, yanımdan fotoğraflamam gereken birisinin geçtiğini söyledi.

Soğuğun getirdiği bir tembellikle hislerime aldırış etmeyip 10-15 adım kadar yürüdükten sonra ani bir U dönüş ile depara kalktım ve adının Messiah Ross olduğunu öğrendiğim kurbanımın omuzuna 3 defa tıkırdattım.

Kısacık bir tanışma faslının ardından kendisine bir fotoğraf günlüğüm olduğunu, tarzını ve aksesuvarlarını çok beğendiğimi, uygun bulursa fotoğraflarını çekip, kendisine de göndermek şartıyla yayınlamak istediğimi söyledim.

İşte karşınızda Peter Griffin tişörtü, hayatımda gördüğüm en güzel Iphone kılıfı ve birbirinden ilginç aksesuvarların harika uyumuyla Messiah Ross.

Not: Messiah ile daha farklı fotoğraflar çekmek üzere sözleştik. New York Sokak Modası serisinin bir önceki fotoğrafını görmek için resme tıklayın:

Citi Pond at Bryant Park

Kışın aşırı soğuklarında New York City’i benim için çekilir yapan aktivitelerin başında Bryant Park‘ta buz pateni yapmak geliyor. Citigroup sponsorluğunda 2005 yılından beri her kış kurulan ve 3-4 ay parkta kalan “The Pond” hem turistlerden hem de New Yorker‘lardan büyük ilgi görüyor.

Bilmeyenler için, Bryant Park‘ın şehrin en işlek sokaklarından olan 42. sokak üzerinde, beş ile altıncı caddeler arasında, New York Halk Kütüphanesi‘nin hemen arkasında yer alan muhteşem bir park olduğunu söylemeliyim.

Ben Ankara’da Bilkent Üniversitesi‘ne devam ettiğim dönemde hasbelkadar başladığım buz hokeyi sayesinde ortalama üzeri bir patenci olarak buzun tadını iyi çıkartanlardanım.

Bu postu yapma amacım hem Bryant Park’taki buz pateninden bahsetmek hem de 1 yılın üzerinde sahip olduğum Canon EOS 5D Mark II‘nin video özelliğini sonunda denemeyi akıl edip, parktaki buz pistinde çektiğim kısacık görüntüyü paylaşmak istememdi.

Video YouTube üzerinde 1080P ye kadar değişen kalitelerde izlenebiliyor. Parkta buz pateni hakkinda bilgi: http://www.bryantpark.org/things-to-do/pond.html

New York‘un sembol binalarından olan Flatiron Building‘in altında, Sprint adlı GSM operatörünün sponsorluğunda yaşayan küçük, üçgen biçiminde bir sanat alanı var, adı da Art Space.

Boydan boya uzanan camları sayesinde hem 5. Cadde hem de Broadway üzerinden gelip geçenlerin rahatlıkla görebileceği, belirli aralıklarla içeriği değişen, farklı alanlarda çalışmaların sergilendiği bir alan Art Space.

Geçtiğimiz Cuma, her zamanki gibi New York sokaklarında boş boş gezinirken, New Yorklu ressam Gwyneth Leech‘in tek tek boyadığı kağıt kahve kaplarının, birbirine misina ile iliştirilmesi sonucu oluşmuş enstalasyonun Art Space’te sergilendiğini farkettim ve blogda bahsetmeye karar verip hızlıca birkaç fotoğraf çektim.

Gwyneth Leech birbirinden farklı desenlerde, renklerde yüzlerce kap boyamış. Kendi blogunda hem devam eden sergisi hakkında daha fazla bilgi hem de yaptığı işlerin detaylı fotoğraflarını görmek mümkün. Bence göz atmaya değer işler! GWYNETH’S FULL BREW

Birkaç çalışmanın detaylı görünüşü.

Yazıda bahsedeceğim için meşhur Flatiron Building’in de fotoğrafını çekiverdim. Eğer buraya tıklarsanız 1000px yüksekliğinde detaylı bir şekilde görebilirsiniz.

Ayrıca buna benzer bir başka sokak enstalasyonunu geçtiğimiz haftalarda yayınlamıştım, eğer görmediyseniz Maya Barkai’nin “Yürüyen Adamlar” adlı çalışmasını mutlaka mutlaka inceleyin.

Yazıma burada son verirken, İbrahim Tatlıses tonlamasıyla: Saygı duyuyorum!

New York‘ta hava günden güne soğuyor. Zuccotti Park‘taki ikinci aylarını doldurmak üzere olan Occupy Wall Street eylemcileri de soğuktan ve fiziksel yorgunluktan paylarına düşeni alıyorlar.

Haftada 2-3 defa ziyaret ettiğim parkta dün de fotoğraflar çektim. Amacım soğuğun etkisini ve parktaki son durumu göstermek.

Bu konu hakkında daha önce yazdığım yazı ve paylaştığım fotoğrafları görmediyseniz:

Occupy Wall Street Kendi Kendine Zarar Veriyor

Bu Defa Times Square İşgal Altında

Wall Street İşgal Altında

Parkta yürüyebileceğiniz daracık boşluklar dışında her yer çadırlarla kaplı.

Farklı noktalarda birçok kişi müzik yaparak soğuğa ve üzerlerindeki genel baskıya direniyor.

Ziyaretçilerle konuşup eylem hakkında bilgi veren park sakinleri battaniyelerle ısınıyor.

Parkın Batı tarafında Wall Street’i rahatsız etmek ve dikkat çekmek amacıyla tüm gün davullar çalınıyor.

Yaka iğneleri satarak destek toplayan bir eylemci.

Masumiyet adına işgal!

Müzik Müzik Müzik ve daha çok Müzik!

Waldo Nerede? adli oyunun eylem şekli. “Waldo’nun kurtarıcıları nerede?”

Fotoğrafar: Güney Cüceloğlu

Burası Woodstock değil, Zuccotti Park

İlk gününden itibaren heyecanla takip ettiğim, yürüyüşlerine katıldığım,
Zuccotti Park‘ta sık sık bulunup ziyaretçilere eylemin amacı hakkında inandıklarımı anlattığım, kısaca parçası olduğumu düşündüğüm bir oluşum Occupy Wall Street.

(bkz. Bu Defa Times Square İşgal Altında , bkz. Wall Street İşgal Altında )

Biz %99′uz diye müthiş bir sloganla yola çıkan ve kısa sürede internetin gücünü de arkasına alarak dünya çapında adını duyurmayı başaran Occupy Wall Street hareketi, son dönemde kendi kendine zarar veriyor.

Uyandırdığı heyecan ile bu harekete ilgi duyanları Zuccotti Park’a çekmeyi başaran hareket, park alanında ciddi bir yanlış temsil problemi ile karşı karşıya ve bu durum ziyaretçilerin Occupy Wall Street hareketini ciddiye almasına engel oluyor.

Sebebini kısaca özetlemek gerekirse: İnsan hakları, pahalı ve kalitesiz eğitim, sağlık sisteminin sorunları, çalışan haklarının, çalışma şartlarının yerlerde oluşu, medyanın insanları manipüle etme aracına dönüşmüş olması, hayatın her alanında kendini gösteren kalitesizlik vb. sosyal konuların unutulmuş olması, protestolarda ağırlığın para ve zengin düşmanlığına doğru kayması, park alanında ciddiye alınması pek de mümkün olmayan insanların en önemli nüfusu oluşturması diyebilirim.

(Not: Burada yanlış anlaşılmak istemiyorum. Kişilerin ciddiye alınmaması benim değil de bu harekete inandırılmak istenen ABD’nin varlıklı, karnı tok sırtı pek kısmının gözünden bir bakışı ifade ediyor.)

Yakamdaki “Walmart Sucks” rozetini gören yaşlı bir çiftin “Neden Walmart’a karşısın?” diye sormasıyla başlayan sohbetimiz giderek sadece onların konuştukları, ortamdan da destek bularak bir anlamda Occupy Wall Street harketini yerin dibine soktukları tek taraflı bir konuşmaya döndü.

İşte konuşmanın kısa bir özeti ve Zuccotti Park‘tan fotoğraflar:

Burada tam bir kaos var. Görebildiğimiz kadarıyla çalışmak istemeyen, herşeyin bedava olmasını isteyen, sosyalizm meraklısı işsiz / zor durumdaki genç insanlar birilerinin onlara yardımcı olmasını istiyorlar. Amerika, çalışkan ve azimli insanların başarılı olduğu, dünyadaki bir çok yeniliğin çıkış noktası olan dünyanın en güçlü ülkesi. Bunu vatandaşlarının birbirleriyle rekabetine dolayısıyla da çok çalışmaya borçluyuz. Sosyalizm dünyanın hiçbir yerinde çalışmadı, Sovyetler’de çalışmadı, neden burada çalışsın? Ailelerimiz biz doğar doğmaz İrlanda’dan buraya göç ettiler, son derece zor şartlar altında çok çalışarak bizi yetiştirdiler. Biz de üniversite çağımıza geldiğimizde 2 ayrı işte çalışarak masraflarımızı karşıladık ve 0 borçla eğitimimizi tamamladık. Bu genç insanlar ön binlerce dolar eğitim kredisi kullanıp kendilerini borç içine soktularsa neden başkalarını bunun için suçluyorlar?

Son olarak, hareketin asıl amacının gelecek yıl yapılacak ABD Başkanlık Seçimleri öncesinde, başkan adaylarını, eylemlerin seçimlerde etkili olabileceğine ikna etmek, sağlık, eğitim ve ekonomik konularda yeni başkandan sözler alabilmek olduğu unutulmamalı. Occupy Wall Street hareketin doğru temsilinin ne derece önemli olduğunu buradan anlayabiliriz.

Gerçekten de hareketin tek eksiği yasa dışı bir madde olan Marijuana‘nın (esrar) desteklenmesi idi

Elindeki çam şişe ile ziyaretçilerden para isteyen bir işgalci

konuya ilgi duyanlar için

bkz. Bu Defa Times Square İşgal Altında

bkz. Wall Street İşgal Altında

Tam teşekkürlü blog yazarınız Güney Cüceloğlu, bir başka kostümlü eğlence koşusunda daha karşınızda! 

2005′te New York‘a taşındığımda beni en çok şaşırtan şeylerden birisi Sleepy Hollow adlı bir kasabanın gerçekten var olduğunu öğrenmek olmuştu. Johnny Depp‘in başrolde olduğu, 1999 yapımı bir Tim Burton film olan Sleepy Hollow’un gerçek bir yer olmasının yanında bir kasabaya böylesine ürkütücü bir ismin verilmesi de sürprizdi.

Aç Parantez /// Filmi bilmeyenler için kısaca: Dedektif Ichabod Crane (Depp) kafaları kesilerek öldürülmüş 3 kişinin katili olduğu rivayet edilen başsız süvariyi (Headless Horseman) araştırmak için “Sleepy Hollow” adlı kasabaya gönderilir…/// Kapat Parantez

Grand Central‘dan kalkan Metro North tren hattı ile 35 dakikada ulaşılan Sleepy Hollow, Tarrytown adlı bir şehrin parçası ve Hudson Nehri kıyısında yer alıyor. Harita

Bu şirin ve küçük kasabayı bugünkü ziyaretimin sebebi ise her yıl Halloween (Cadılar Bayramı) öncesi düzenlenen 10km’lik kostümlü koşuyu ve yarışta yer alan 3 arkadaşımı fotoğraflamaktı. (Daha önce Central Park’ta fotoğrafladığım Jamaica İç Çamaşır Koşusu‘na da göz atabilirsiniz.)

Harika bir sonbahar sabahı 9.30′da başlayan yarış ve öncesinde düzenlenen kostüm yarışması oldukça eğlenceliydi. Fotoğraflayabildiğim nefis karakterler / kostümler ve birkaç küçük detay:

Hayalet Süvari koşuculara eliyle yol gösteriyor.

Kardeşler rakun saldırısına uğramış

Elvis saçlı baba ve şirin ailesi

hapishane kaçkını mahkumlar

Ilona ve kostümü

William Wallace da oradaydı

Tavsiye:

25 fotoğraflık albümün tamamını görmek için buraya tıklayın

Jamaica Underwear Run 2011 Fotoğrafları

“Sleepy Hollow” – Kostümlü Halloween Koşusunda yarışan arkadaşlarımı fotoğraflamak için gittiğim, New York City’nin kuzeyindeki Sleepy Hollow adlı küçük kasabada beklemediğim bir sürprizle karşılaştım. Johnny Depp‘in başrolde olduğu, 1999 yapımı bir Tim Burton filmi olan Sleepy Hollow’un meşhur Headless Horseman yani Hayalet Süvari‘si oradaydı.

Karakter, kasabadaki her adımda karşınıza çıkabiliyor. Yarış sırasında hazır bulundurulan ambulansın üzerindeki süvari figürleri de görülmeye değer.

Piyango: Harlem’den Duvar Sanatı Örnekleri

“Walking Men 99” yani “Yürüyen 99 Adam” sanatçı Maya Barkai‘nin dünyanın farklı şehirlerindeki trafik lambası ikonlarını bir araya getirerek oluşturduğu bir enstalasyon. (bkz. Yerleştirme sanatı)

walking-men.com adlı web sitesi üzerinden izleyici yardımıyla topladığı fotoğrafları gerçek insan boyutlarında basıp sergileyen Barkai, “Yürüyen Adam” figürünün farklı şekillerde karşımıza çıkan uluslararası bir ünlü (celebrity) olduğunu düşünüyormuş.

Downtown Manhattan’da, 99 Church Street adresinde devam eden konstrüksiyon alanını çevreleyen barikatlarda sergilenen proje şehri kesinlikle güzelleştiriyor.

Bunu beğendiyseniz şunlar kaçmaz:

New York Sokaklarında Boş Boş Gezinmek

Echo: Madison Square Park’ta Bir Ucube

Birinci ayını doldurmak üzere olan ve Occupy Wall Street ile başlayan İşgal eylemleri serisi tüm hızıyla sürüyor.

New York dışında başka ABD ve Avrupa şehirlerine de sıçrayan eylemler, basında daha fazla yer buldukça ve internetteki etkili çalışmalarının neticesinde her gün daha fazla insana ulaşmayı ve amacını anlatmayı başarıyor.

Occupy Wall Street nedir?

Kısaca, insan haklarının güçlenmesini ve yaşam kalitesinin artmasını amaçlayan, aslında senin, benim ve bizden sonraki nesillerin faydasına kafa yoran, devrimci ruha sahip bir oluşum diyebiliriz.

İşgal eylemlerinin en önemli özelliği, belirli bir siyasi görüş, milliyet yada dini görüş ile bağlantısı olmadan, dünyadaki haksızlıkların tümüne karşı durması.

ABD’nin dev finans kuruluşlarının iç ettiği milyarlarca dolar, kalitesiz ve pahalı eğitim, çalışmayan sağlık sistemi, Afganistan batağında hayatını kaybeden askerler / harcanan trilyon dolarlar gibi ABD iç işlerini daha fazla ilgilendiren konulardan tutun da televizyon ve medyanın kalitesizliği / hayatımızdan götürdükleri, maddiyatın fazlaca önemli oluşu, göçmenlik ve göçmen problemleri gibi küresel, insan haklarını ilgilendiren konulara geniş bir yelpaze işgal eylemleri serisinin gündeminde.

10 gün önce İşgal eylemlerinin başladığı yer olan Zuccotti Park‘ı ziyaret edip fotoğraflar çekmiş ve yayınlamıştım: Wall Street İşgal Altında

Bugün de New York City‘nin aşağı bölümlerinden başlayıp meşhur Times Meydanı‘na uzanan bir yürüyüşün hem parçası oldum hem de fotoğrafçısı. (Occupy Wall Street fotoğraflarımın tamamını Flickr sayfamda görebilirsiniz.)

Yoğun polis kontrolunda devam eden ve Times Meydanı’nda son bulan yürüyüş büyük bir coşku ve heyecan içinde gerçekleşirken New Yorklular ve şehri ziyaret eden turistlerden de büyük ilgi ve destek buldu.

guy fawkes maskeleri işgal eylemlerinde de ortaya çıktı

"money talks too much" yani "para haddinden fazla kuvvetli"

times meydanı'na varıldığında hava kararmış ve herkes yorgun düşmüştü

afganistan konusu da eylemlerin gündemindeki önemli maddelerden

polis bütün gün eylemcileri her saniye kontrol altında tuttu

yorgunluk ve birşeyleri değiştirme çabasının getirdiği gurur ortamda hakimdi

polis barikatları, sürekli hareket halindeki memurlar ve onları fotoğraflayan eylemciler

dünyanın çeşitli ülkelerindeki işçi . üst düzey yönetici maaşlarının oranları

eğitimliyim, işim var, eşekler gibi çalışıyorum ve şanslı kesimdenim ama buna rağmen %99'un içindeyim

UPDATE: Bütün gün gayet sakin ve kontrollü devam eden eylemleri akşam 8′e doğru aşırı yorgunluk sebebiyle terk edip eve dönmüştüm, şu anda haberlere baktığımda görüyorum ki ben ayrıldıktan sonra ortalık karışmış, 100′un üzerinde eylemcinin tutuklandığı ve pazar sabahı 1 olmasına rağmen tutuklamaların çeşitli noktalarda devam ettiği söyleniyor.

Pazartesi sabahı bir iş teslim etmek için gittiğim Tarrytown‘dan Manhattan‘a yarım saatlik bir tren yolculuğu ile döndüm. Metro North adlı tren hattının şehirdeki son durağı Grand Central İstasyonu olsa da ben evime daha yakın olduğu için 125. Sokak – Harlem‘de indim ve güzelim sonbahar havasına dayanamayıp 95. Sokak’taki evime doğru yürümeye koyuldum.

Harlem‘in 1980′lerdeki efsanevi / tehlikeli halinden artık eser yok, asayiş berkemal! Ama bu, mahallenin ruhunu kaybettiği anlamına da gelmiyor. Giyim tarzı, saç modelleri ve tercih edilen renkler görünenden çok farklı bir hayatın izlerini taşıyor; Rafet El Roman’ın da meşhur eserinde bahsettiği sis / duman içindeki, cankilerin etrafta fink attığı, sokaklarda basketbol, müzik ve dansın kol gezdiği zamanlar!

Havadaki ağır marijuana kokusu sebebiyle pasif içici konumunda devam eden 20 dakikalık kısa yürüyüşüm sırasında karşıma çıkan ilginç duvar sanatı / mural çalışmalarını cep telefonumla fotoğrafladım.

Muhammed Ali / Cassius Clay

Efsanevi boksör Muhammed Ali, nam-ı diğer Cassius Clay, kendisinin ünlü fotoğraflarından birinden esinlenilmiş bu çalışma ile Harlem sokaklarında arz-ı endam ediyor. (paint terk esprisi yapmadan geçmeyelim)

Adını Yedi Bela Hüsnü koyduğum bu sevgili kardeşimiz de yerine çok yakışmış, mahallenin namusu kendisinden soruluyor. Köpeği Karabaş da maşallah pek tatlı.

1953 yılında hayatını kaybetmiş bir kadının anısına

bolca dini referans içeren bir çalışma

De La Vega "özgür olun kardeşlerim, özgür olun" diyor.

Life’s path is not always so clear. Many of us look, but still don’t see. We hear but still don’t listen. This doesn’t mean that slavery does not exhist. Jesus struggled through great obstacles so that we could learn how to be free; How to find our way through darkness. Many of us will continue a path down destruction like chained slaves moving toward their grave. Be free, my friends be free. – De La Vega

Oynaya oynaya gelin çocuklar. El ele, el ele verin çocuklar.

Bu yazıyı beğenenler şu yazının hastası oldular: New York Sokaklarında Boş Boş Gezinmek

Canal Street'in hemen aşağısındaki Tribeca'da şehrin tarihi dokusunu iyi yansıtan bir cadde

New York City’de en keyif aldığım şey boş boş sokaklarda gezinmek, etrafı izlemek, ilgimi çeken insanlarla tanışıp sohbet etmek, duvarlarda, vitrinlerde gizli detayları, çizimleri, grafitileri farkedip fotoğraflarını çekmek.

Pazartesi günü Occupy Wall Street eylemcilerini görüntülemek için Wall Street‘e inerken uzunca bir yürüyüş yaptım ve yolumun üzerinde dikkatimi çeken detayları fotoğrafladım.

İlk olarak SOHO’daki terk edilmiş çikolata fabrikasının genel görüntüsü ve birkaç detay:

SOHO'daki terkedilmiş çikolata fabrikası

"down to earth" yani "açık sözlü, özü sözü bir" tanımlamasına farklı bir yorum

makinalı tüfeği ile bir kızıl derili

iron maiden grubunun maskotu eddie?

çikolata fabrikasının yandan görüntüsü ve otopark

Crosby Street ile Lafayatte arasındaki ufacık bir sokakta yaşayanlar insanların sokaklarını tuvalet olarak kullanmasından şikayetçi.

fotoğraftaki detay için buraya tıklayın.

SOHO’dan aşağı doğru yürüyünce geliyoruz New York’un Mahmutpaşa’sı, Canal Street‘e. Sahte parfümden Louis Vuitton el çantalarına aranılan herşeyi burada bulmak mümkün.

Canal Street'te herşeyin ucuzu ve ucuz görüneni kolaylıkla ulaşılabilir durumda.

Bir kamu binasının iki farklı tarafında sigara için insanlara rastladım, kırmızı tuğlalar da New York’u iyi yansıtıyor

Tribeca’ya girmemle birlikte karşıma Peter Tunney adlı sanatçıya ait bu harika galeri çıktı. Hemen içeri dalıp hem sahibiyle sohbet ettim, hem de ücretsiz olarak dağıttıkları kartpostallardan 6 tane kaptım. Beni içeri sokan detay kesinlikle camdaki “Time is always Now” yazısı idi, yani “Saat her zaman şimdiyi gösterir”

Time is always NOW - Peter Tunney Art Gallery

11 Eylül'de yıkılan kulelerin yerine yapılan The National September 11 Memorial

11 Eylül’de yıkılan kulelerin yerine yapılan The National September 11 Memorial görününce Wall Street’e iyice yaklaştığımı farkedip “turist mode OFF / belgeselci mode ON” diyor ve başlıyorum Occupy Wall Street göstericilerini fotoğraflamaya. Yazının başında da link vermiştim, tekrarlıyorum: Wall Street İşgal Altında

Buraya tüm fotoğrafları koyamadığımdan Flickr galerimi hatırlatmak istedim, daha fazla New York diyenler için :)

Güncelleme:  Times Square İşgal Altında

Güncelleme 2:Occupy Wall Street Kendi Kendine Zarar Veriyor

Bugün “Occupy Wall Street” protestolarını desteklemek ve fotoğraf çekmek için Liberty Park‘a gittim. 3. haftasına giren gösterilerde halkın ve basının ilgisinin giderek arttığını gözlemek zor değil. Katılımcıların birçoğu merhaba dediğiniz anda konuşmaya ve bu hareketin amacı hakkında geniş bilgi vermeye hazır, istekli. Bu konu hakkındaki Times Square İşgal Altında adlı yazımı ve Meren.org‘daki konuyla ilgili yazıyı mutlaka okuyun.

Devamını görmek isterseniz Flickr sayfamdaki slideshow’a göz atın.

Manoah ve Elijah ile Union Square’de tanışıp, hızlıca birkaç fotoğraf çekmemizin tam bir hafta sonrasında, Brooklyn’deki Bushwick adlı mahallede, grubun 5 üyesinin daha katılımıyla yeni bir fotoğraf çekimi için buluştuk.

Bushwick sokaklarının bu grubu fotoğraflamak için doğru bir yer seçimi olduğunu Morgan Avenue istasyonuna iner inmez karşımıza çıkan dev graffitili duvarlar, yıkık dökük binalar ve terkedilmiş hissi veren sokaklar sayesinde anladık.

“Tribe NYC” adını verdikleri grubu fotoğraflamanın dışında amaçlarını, motivasyonlarını ve hayat görüşlerini anlamak, olayı biraz belgesele doğru kaydırmak istiyordum ki Ilona Gutcher’in desteğiyle bu fırsatı yakaladım. Ilona toplam 7 kişi olan grubun üyeleriyle sohbet etti, notlar aldı ve ikinci fotoğrafçı olarak bana destek oldu.

Bizim 5 dakika sonramızda olay mahaline intikal eden grup üyeleri, hem kendilerini tanıtmak için iyi bir fırsat olarak gördükleri bu proje için hem de Union Square’de çektiğimiz fotoğrafları çok beğendikleri için oldukça heyecanlıydılar. 10 dakika kadar süren tanışma ve fikir paylaşımı faslının ardından grup, beraberlerinde getirdikleri Boomboxın sesini sonuna kadar açıp sokakta dans etmeye başladı.

Rahatlıkları, temsil ettikleri dönemin davranış ve modasına hakimiyetleri ve yaptıkları işten son derece eğleniyor oluşları sebebiyle hem çok doğal, eğlenceli fotoğraflar verdiler hem de gerçekten eğlenceli zaman geçirdik.

Grubu özel yapan şeylerin başında hayata karşı pozitif duruşları geliyor. Dillere pelesenk olmuş “sahip olduklarınla yetinmek, istediğin gibi yaşamak, kendin olmak” konularında başarılılar.

New York’ta bir üniversitede IT bölümünde okuyan, aynı zamanda da okulun basketbol takımında yer alan Manoah, konuşmamızın bir yerinde benim de çok inandığım şu cümleyi söyledi; “Good things in life come for free” yani “Hayattaki güzel şeyler bedavadır”

Grubun şair ruhlu elebaşısı Elijah sakin kişiliği, seçtiği çok ince kelimeler, sesini kullanışı ve derinliği ile bizi çok etkiledi. “Nereden geldiğini bilmezsen olmak istediğin kişi olamazsın!”

İngilizce bilen arkadaşlara Ilona Gutcher’in yazdığı “Tribe NYC: a Group of Young Artists” yazısını okumalarını öneriyorum. Daha önce “Gay Pride Parade” fotoğraflarıma yer veren BiziBozmaz.com da fotoğraflarıma kendi yazdıkları kısa bir yazıyla yer verdi. “Benim yazıyla çiziyle isim olmaz, fotoğraflar nerde?” diyenler için de flickr galerisi burada.

İlerleyen günlerde bu eğlenceli grup ile farklı projelerde çalışmayı, 1990 yılından bugüne taşıdıkları Retro modasını New York City’nin modern ve iş hayatını temsil eden kesimiyle kontrast yaratacak şekilde fotoğraflamayı düşünüyorum. Ortaya güzel işler çıkacağına eminim.

Dün akşam Terminal 5′te gerçekleşen Beirut konserinden fotoğraflar.

Fotoğraftaki Elijah. Tanışmamızın tam bir hafta sonrası bugün, Cumartesi, Brooklyn’in arka mahallelerinden Bushwick’te, kendisinin öncülüğünde kurulmuş bir grup olan “Tribe NYC” ile fotoğraflar çektik. Muhteşem fotoğraflar yolda! sneak peak durumu:

Elijah, kılık / kıyafet dışında da son derece enteresan bir arkadaşımız. Günlük konuşmasında zorlamadan şiirsel olabilen, etkileyici bir karakter.

Geçen hafta Union Square’de çektiğimiz fotoğraflar: union square nyc
New York Sokak Modası serisinin bir önceki fotoğrafını görmek için resme tıklayın:

“Sartorialist mode ON” serimin ikinci fotoğrafı da Union Square, New York City’den. Arkadaşımızın adı Elijah, 2011 yılında 1980′leri yaşamaya / yaşatmaya çalışan genç bir sanatçı grubunun üyesi. Grubun tamamıyla ilerleyen günlerde geniş çaplı operasyonlar düzenleyececeğiz.

not: bunu beğenen şuna bayıldı: new york retro

New York Sokak Modası serisinin bir önceki fotoğrafını görmek için resme tıklayın:

Uzun zamandır sokaklarda halka rahatsızlık veriyor, ilgimi çeken insanları durdurup “bir fotoğraf çekinebilir miyiz?” diyorum.

“Sartorialist mode ON” serisi başlasın! İlk fotoğraf New York City, Union Square’den.

Model:Canon EOS 5D Mark II
Shutter Speed:1/100 second
Aperture:F/2.8
Focal Length:50 mm
ISO Speed:400

Bermuda yazıları ve fotoğrafları, üzerimde tarifsiz bir suçluluk duygusu yaratsa da bir süre daha kenarda bekleyecek gibi görünüyorlar. Ancak, ailenizin sokak çocuğu Hamit el Sabah, New York sokaklarını kolaçan etmeye devam ediyor.

Bugün biraz sonbahar alışverişi biraz da sokakların havasını koklamak için Union Square ve Soho civarında gezindim. Union Square her zaman olduğu gibi canlı ve hareketliydi.

Guantanamo Cezaevi’nin kapatılması için protestoya devam eden göstericileri fotoğraflamaya çalışırken gözüme Eli ve Noah adlı iki kafadarı kestiriverdim.

Anında bir sert U dönüş ile soluğu yanlarında alıp birkaç fotoğraflarını çekmek için izin istedim. 2-3 dakika kadar fotoğraf çektikten sonra “nedir bu kepazelik! delirdiniz mi olum siz?” dedim, cevab veremediler.

Babalarının gençlik döneminde Mc Hammer hayranı olduğunu, evlerindeki eski fotoğrafları çok sevdiklerini ve bu tarzı canlandırmak istediklerini söylediler, peki dedim ve çok üstlerine gitmedim.

Birkaç dakika havadan sundan konuştuktan sonra birer adet kartvizitimi uzattım, bana email ile ulaşırlarsa fotoğrafları kendilerine iletmek istediğimi söyledim, çok sevindiler.

Belki ilerleyen günlerde tekrar buluşup şehrin fotoğraf için daha uygun noktalarında daha iyi fotoğraflar çekeceğiz.

Sonbahar, giyim kuşam anlamında New York’u en sevdiğim dönem, halka rahatsızlık vermeye sıkça devam edeceğim, takipte kalın!

Bermuda’ya iner inmez bir moped kiralayıp “Horseshoe” yani “At Nalı” adlı plajın yolunu tuttum. Her yıl düzenlenen “kum heykel festivali / yarışması” benim şansıma gittiğim güne denk geldi. Asıl gezi yazılarına ve Bermuda fotoğraflarına geçmeden hızlıca bu sevimli kumdan heykelcikleri bloga koymak istedim. Benim favorim “can simidinin içinde, arkasındaki köpek balığından habersiz keyif yapan şapşal” heykeli oldu :)

Nikon F2 heykelini yapanlar, Bermuda’da yaşayan Avusturalyalı bir çift. Geçimlerini düğün ve çeşitli organizasyonlarda fotoğraf / video çekimi yaparak sağlıyorlar. Aşağıdaki 2 fotoğraf çiftin fotoğraf ve Nikon aşklarını gösteriyor.

Son olarak da yarışmanın yapıldığı Horseshoe / at nalı plajından bir fotoğraf.

Horseshoe Beach, Bermuda (Kaynak: Go to Bermuda)

Bir aksilik olmadığı takdirde 3-8 Eylül tarihleri arasında, Atlantik Okyanusu’nun ortasında “yalnız ve güzel bir ülke” olan Bermuda‘da olacağım.

Bermuda, Kuzey Amerika’da, Kuzey Atlas Okyanusu’nun batısında, ABD’nin Kuzey Karolina eyaletindeki Hatteras Burnu’nun yaklaşık 900 km doğusunda yer alan adalar topluluğudur ve İngiltere’nin (Birleşik Krallık) denizaşırı topraklarından biridir. Kaynak: Wikipedia

New York JFK Havalimanı‘ndan yaklaşık iki buçuk saatlik bir uçuşla ulaşılan Bermuda‘nın başkenti Hamilton ve ülkenin para birimi Bermuda Doları.

2010 yılına kadar Türk vatandaşlarından vize istemeyen ülke ne yazık ki artık bizleri vizeye tabi tutuyor ve vize İngiliz Konsoloslukları‘ndan temin ediliyor. (ABD vatandaşları ve Green Card sahipleri vize almadan giriş yapabiliyor)

Geneli fakir ve az gelişmiş olan Karayip Adaları’nın aksine Bermuda kişi başına düşen ortalama gelirde dünya lideri. Bermuda aynı zamanda dünyadaki vergi cenneti tabir edilen yerlerden birisi.

Ben, ilk defa gideceğim Bermuda’da Grotto Bay denen bölgede aynı isimli bir otelde kalacağım. (bkz. Grotto Bay Beach Resort)

Su sporları, golf, dalış, yelken gibi aktivileterin yapılabildiği ülkede her zaman olduğu gibi en çok bisiklet, koşu ve çekeceğim fotoğraflar için heyecanlanıyorum.

Ada çevresinde bisiklet için çok güzel parkurlar olduğunu öğrendim, kendi bisikletimi götürüp götürmeme konusunda ise taşıma zorluğu sebebiyle kararsızım. (1.93m boyundaki yazarınız kiralık bisikletlerle her zaman rahat edemeyebiliyor)

Crystal Caves, Bermuda (Kaynak: Go to Bermuda)

Bermuda’nın en önemli doğal güzellikleri arasında “doğanın mücevher kutusu” olarak da tanımlanan ve “UNESCO Dünya Mirasları” arasında yer alan mağaraları geliyor. (bkz. Crystal Cave, Bermuda)

Turizme çok önem veren ülke Go to Bermuda adında bir internet sitesi hazırlamış, gitmeyi düşünenler için ayrıntılı bilgiler mevcut. Aynı sitenin Flickr galerisinde ise harika fotoğraflar görülebilir.

bermuda

Adada bu haftasonu 16. defa düzenlenecek olan “Bermuda Sand Sculpture Competition” yani kumdan heykel yarışması var. Güzel fotoğraflar çıkacağına eminim. (bkz. kumdan kaleler yapmak)

Orada olduğum sürece internet ve bilgisayar kullanımı konusunda zorluklar yaşamazsam siteyi günlük olarak güncellemeyi planlıyorum.

Heyecan giderek artıyor, herkese selamlar!

Mavi, pembe, turuncu, leylak tepeleri ve sıra sıra mor kayalıklarıyla, Tanrı’nın flaması adeta.

There are cliffs of blue, pink, orange, mauve, and deep purple bands of rock — the banners of God

- Grand Kanyon’u keşfeden gezginler

Grand Canyon yani Büyük Kanyon, hayatıma ilkokul dördüncü sınıfta, öğretmenimizin oynattığı bir oyunla girdi. Tahtaya kalkan arkadaşımız aklından bir kelime tutup, kelimenin baş ve son harflerini tahtaya yazıyor, ara harfleri de çizgiler halinde boş bırakıyor ve diğerleri de bu kelimeyi tahmin etmeye çalışıyordu.

Öğretmenin gözbebeği, sınıfın birincisi arkadaşımız Sanlı tahtadaydı ve o altı harfli kelimeyi çiziktiriverdi: K – - – - N

Soru basitti, Sanlı bize kıyak geçiyordu ki bir an önce doğru cevabı verip tenefüse çıkalım.

Hep bir ağızdan haykırdık; KAMYOOOON…

Yanılmıştık, Sanlı bekleneni yapmış ve hepimizi kandırmıştı… Öyle kolay bırakır mıydı yakamızı?

Yarım saatlik tahmin serüveni sonunda doğru kelimeyi kendisi açıklamak zorunda kaldı, KANYON! 60 kişilik sınıfta hiçkimse kelimeyi daha önce duymamıştı. Kendimi son derece ezik hissettiğimi hatırlıyorum. (Kanyon AVM de yok tabi o zamanlar)

Eve gidip, nedir bu kanyon diye sözlüğe oradan da Büyük Dünya Atlası‘na zımplamamla Büyük Kanyon hayatıma girdi ve aklımdan bir daha asla çıkmadı.

Yazarınız Güney Cüceloğlu tehlikelerden çekinmiyor :)

Kanyon herkese kendisini gösterir

Each man sees himself in the Grand Canyon

- Carl Sandburg

2007 yazında ABD’ye yerleşmemin neredeyse birinci yılı dolacaktı ve sonunda gerekli imkanları yaratmış, Los Angeles‘tan arabayla Las Vegas üzeri Grand Canyon‘u görmeye gidiyordum.

Gün batımı saatlerinde hedefe vardığımızda ilk hissettiğim şey boyut kavramımın tamamen yerle bir olduğuydu. Mesafeleri, yüksekliği, oranı orantıyı kavramaya başladıkça Grand Canyon’un büyüsünü iyiden iyiye hissetmeye başladım. Burası daha önce gördüğüm hiçbir yere benzemiyordu. Büyüleyici renkleri, milyonlarca yılın sonunda ortaya çıkmış ve halen değişmeye devam eden yüzeyi ve içinden akıp giden yemyeşil Colorado Nehri ile Kanyon beni içine içine çekiyordu.

Orada olmam ve yaşadığım mutluluk için Sanlı’ya ve Büyük Dünya Atlası’nı evde bulunduran aileme kendimi borçlu hissettim. Hayatta arkadaşlarımızın, ailemizin ve içinde bulunduğumuz çevrenin bizi, hayallerimizi ve dolayısı ile hayatımızı şekillendirdiğini anladım. Okulun, eğitimin insanları makinalaştırmak yerine hayal kuran, yaratıcı canlılar olma yönüne sürüklemesi gerektiğini düşündüm.

Ziyaretçilerden bazılarının hayal kırıklığına uğradığını duyuyorum, aynı insanlar yargılanma gününde de hayal kırıklığına uğrayacaklar.

i have heard rumors of visitors who were disappointed, the same people will be disappointed at the day of judgment.

- J. B. Priestley

Grand Canyon’u görmek beni ne kadar mutlu ettiyse aynı derecede şaşırtan ve üzen bir olay da yaşadım.

Kanyondaki konaklama ve yeme içme yerlerinde çalışan, Work and Travel programıyla ABD’ye gelmiş 30 kadar Türk arkadaşla bir şekilde tanıştık, sohbet ettik. İstisnasız hepsi bulundukları yerden ve çalışma koşullarından yakınırken, beni ve beraberimdekileri deli olmakla, taş, toprak, kaya görmek için boşa zaman, para ve enerji harcamakla itham ettiler.

Orada bulundukları sürede yeterli parayı kazanıp, hayallerini kurdukları elektronik eşyalarla Türkiye’ye dönmek görünüşe göre tek amaçlarıydı.

Birkaçı ilerleyen aylarda bana email ile ulaşıp satın aldıkları elektronik aletlerin garanti işlemleri yada Abd’de açtıkları banka hesaplarını kapatma konusunda yardım istediler, hiçbirisi çektiğim fotoğraflar hakkında soru sormadı.

İçinde bulunulan şartlarda mutlu olmak, kendini geliştirme ihtiyacı hissetmek erken yaşlarda öğrenilen çok önemli meziyetler ve aile bunlarin kazanilmasında en önemli rolü oynuyor.

Çok istememe rağmen aynı etkiyi veremeyeceğimi düşündüğümden bu alıntıyı Türkçe’ye çevirmekten vazgeçtim. Umarım anlayabilir yada İngilizcesi iyi bir tanıdığınızdan yardım alabilirsiniz.

The wonders of the Grand Canyon cannot be adequately represented in symbols of speech nor by speech itself. The resources of the graphic art are taxed beyond their powers in attempting to portray its features… The glories and beauties of form, color and sound unite in the Grand Canyon… It has infinite variety and no part is ever duplicated. Its colors, although many and complex at any instant, change with the ascending and declining sun… You cannot see the Grand Canyon in one view…but to see it you have to toil from month to month through this labyrinths…but if strength and courage are sufficient for the task, by a year’s toil a concept of sublimity can be obtained never again to be equaled on hither side of Paradise.”

- Powell, John Wesley 1909

Geziye Kaliforniya’da yaşayan kuzenim Hakan Cüceloğlu da katıldı. Fotoğrafta silüeti görünen de kendisi. Hakan ile birlikte gerçekleştirdiğimiz Yosemite National Park gezisini de ilerleyen günlerde yazacağım. Orası da ABD’nin Kaliforniya Eyaleti’nde yer alan çok önemli bir doğal alan.

Umarım bu yazı sayesinde birkaç kişi Grand Canyon‘u bir gün görme hayali kurar ve bunu gerçekleştirmek için çaba harcar. Okuyan herkese teşekkürler.

Bu gezide, belki de kendimi tekrar Grand Canyon’u görmeye zorlamak için, fotoğraf konusunda tembel davrandım. Bu sayfadakilerin dışında 15 kadar farklı fotoğrafın bulunduğu flickr galerimi ziyaret edebilirsiniz. Gelecek sefere çok daha iyi fotoğraflarla dönme sözü veriyorum.

Büyük Kanyonu görmek isteyeceklerin işine yarayacak bağlantılar

ABD Milli Parklar Resmi Sayfası

Grand Kanyon Konaklama Sayfası

36 Hours at the Grand Canyon / The New York Times – Grand Canyon’da 36 saati en verimli kullanma rehberi.

The Grand Canyon in Winter / The New York Times – Kışın Grand Canyon adlı muhteşem fotoğraf galerisi.

Uzun zamandır koşu üzerine bir şeyler yazmak istiyor, dikkatimi toparlayıp kafamdakileri bir araya getiremiyordum.

Her geçen gün hayatımın daha önemli bir parçası haline gelen koşularda, giderek uzayan mesafeler ve artan acıya karşılık devam etmemi sağlayacak, “Acı yok Rocky acı yok!” diye çığırtkanlık yapacak bir itici güce ihtiyacım da giderek artıyordu.

İşte ben böyle bir itici güç ararken, sağolsun, evimin köşesinde seyyar aracından meyve satan Türk arkadaş “Abi sen delirdin mi yeaa? Niye her gün koşuyosun ki?” diyerek ihtiyacım olanın tam tersi etkide bir bombayı kucağıma bırakıverdi.

Bu soru karşısında hafif afallamamın ardından, asansörde elimde 2 tanesi 1 dolardan satın aldığım şeftalilerle “Sahi yoksa ben delirdim mi? Niye her gün koşuyorum ki?” diye kendimi sorgularken buldum ve şu an okuduğunuz postu hazırlamaya karar verdim. Olur da ara ara ihtiyaç duyarsam açıp okumak için…

Kendimi sorgulama hakkımı kullandığım bu postta fotoğraflar bana, koşu üzerine derlediğim alıntılar ise son derece yetkili abilere aittir.

Zaman zaman merak edip kendinize “Ben ne yapıyorum?” diye sormalısınız. Yıllar içinde koşmaya devam etmek için kendime binlerce sebep buldum; ancak eninde sonunda hepsi bir noktaya dayanıyordu: Kişisel tatmin ve bir şeyleri başarma duygusu.

“You have to wonder at times what you’re doing out there. Over the years, I’ve given myself a thousand reasons to keep running, but it always comes back to where it started. It comes down to self-satisfaction and a sense of achievement.”

- Steve Prefontaine

Koşmayı her zaman çok sevdim. Tamamen kendi gücünüzle ve tek başınıza yapabildiğiniz bir şey. İstediğiniz yöne, yavaş ya da hızlı gidebilir, yeni yerler keşfedebilirsiniz. Canınız isterse rüzgarla da savaşabilirsiniz.

“I always loved running…it was something you could do by yourself, and under your own power. You could go in any direction, fast or slow as you wanted, fighting the wind if you felt like it, seeking out new sights just on the strength of your feet and the courage of your lungs.”

- Jesse Owens

Koşuda birinci ya da sonuncu olmanız hiç farketmez. Sonunda kendinize “Koşuyu tamamladım.” demek ciddi bir tatmin kaynağıdır.

“In running, it doesn’t matter whether you come in first, in the middle of the pack, or last. You can say, ‘I have finished.’ There is a lot of satisfaction in that.”

- Fred Lebow, New York City Marathon co-founder

Koşu hayattaki en büyük metaforlardan birisi; çünkü ne verirseniz karşılığında onu alırsınız.

“Running is the greatest metaphor for life, because you get out of it what you put into it.”

- Oprah Winfrey

Koşuyoruz, çünkü bundan zevk alıyoruz ve kendimizi durduramıyoruz, bize fayda sağladığını düşündüğümüz için değil! Hayatımız giderek daha kısıtlayıcı bir hale dönüştükçe, özgürlüğe olan açlığımızı giderecek çıkış yolları bulmak zorundayız.

“We run, not because we think it is doing us good, but because we enjoy it and cannot help ourselves…The more restricted our society and work become, the more necessary it will be to find some outlet for this craving for freedom. No one can say, ‘You must not run faster than this, or jump higher than that.’ The human spirit is indomitable.”

- Sir Roger Bannister, 1 mil koşusunu 4 dakikanın altında koşan ilk kişi

‎Ben sadece bacaklarıma güvenirim, hayatta tek dostum onlar.

“I only trust my legs. They’re my only friends.”

- Geronimo

Eklemek istediğiniz birşeyler varsa lütfen yorum olarak bana iletin.

Jamaica Underwear Run, 1.7 mil uzunluğunda bir eğlence koşusu. Her yıl New York City Triatlonu öncesindeki Cuma akşamı Central Park’ta koşuluyor ve katılım her yıl artıyor. New Yorkerlar eğlenmek için fırsat kolluyor ve bunu çok da iyi başarıyorlar!

Koşu başlamadan önce düzenlenen kostüm yarışması organizasyonun en eğlenceli kısmı.

New York’un meşhur Çıplak Kovboy’u da organizasyonun bir parçası. Kendisini tanımayanlar için kısa bir not; Çıplak kovboy yani Naked Cowboy, Times Square’de yaz kış demeden fotoğrafta gördüğünüz şekilde gitar çalıp şarkı söyleyerek ve turistlerle fotoğraf çektirerek geçimini sağlayan, artık şehrin simgelerinden olmuş bir vatandaş.

Central Park’ın müdavimlerinden Omar isimli New York’lu yarışı köpeğiyle birlikte tamamladı.

Fotoğrafların devamına Flickr sayfamdan ulaşabilirsiniz.

Telli duvaklı gelin adayları birbirinden şık gelinlik modelleriyle New York sokaklarında!

2011 yılı eşcinsel onur haftası (gay pride), New York Eyaleti’nde eşcinsel evliliğe izin çıkmasının hemen ardına denk gelince kutlamalarda gelinlik en popüler kostümlerden birisi oldu.

Kişilerle yada eşcinsellikle ilgili hiçbir yoruma girmeden çok eğlenceli bulup fotoğrafladığım bazı kostümleri blogumda paylaşmak istedim.

gerçek anlamda telli duvaklı bir gelin

NYC Gay Pride Parade ile ilgili bizibozmaz.com’da yayımlanan yazı ve fotoğraflarıma buradan, bu konuda blogumda yayımlanmış tüm içeriğe de buradan ulaşabilirsiniz.

NOT: yazıyı paylaşmak istereseniz bu kısa linki kullanabilirsiniz: http://goo.gl/KjbM3

north meadow baseball field central park new york

Pazar günümü New York’un gözbebeği Central Park’ın kuzey kısmında, North Meadow olarak adlandırılan ve içinde 12 adet beyzbol sahası barındıran spor alanında geçirdim.

Evime 10 dakika yürüme mesafesinde olan North Meadow’u hafta içi akşamları futbol yada koşu için ziyaret etsem de bu sefer amacım New York Amatör Beyzbol Ligi müsabakalarını izlemek ve fotoğraflamaktı.

Amatör olsalar da takımların ısınmalardan itibaren gösterdikleri ciddiyet havaya girmemi sağladı ve fotoğraflar için iyice heveslendim. Buradan itibaren fotoğraflar ve kısa notlarla günü anlatmaya çalışacağım, umarım sıkıcı olmaz.

Atıcı (pitcher) olabildiğince süratli ve kavisli atışlar yaparak vurucuyu (batter) oyun dışı bırakmaya çalışırken, atıcının karşısına birbiri ardına geçen vurucular topu avantajlı bölgelere gönderip sayı kazanmaya çalışıyor.

Profosyonel ligde atıcılar topu saatte 100 mil yani 160km hızla fırlatabiliyor ve vurucu topa vurabildiği takdirde top aynı hızla ters yöne hareketleniyor. Bu durum son derece tehlikeli olabildiği için vurucunun arkasında pozisyon alan tutucu ve hakem koruyucu giysiler ve aksesuvarlar kullanıyor.

Sahada birçok oyuncu yer alsa da oyun atıcının ne kadar iyi bir atış yaptığına, buna karşılık da vurucunun topu saha sınırları içinde iyi bir noktaya gönderip gönderemediğine göre şekilleniyor. Her iki sporcu da son derece dikkatli ve birbirlerini okumaya çalışıyor.

Yedek klubesinde hüzün hakim! Kendilerine sahada yer bulamayan sporcular pür dikkat karşılaşmayı izlerken hocadan gelecek değişiklik işaretini gözlüyorlar. (Bu bölüm biraz yalan oldu sanki)

30 derece civarında olan hava sıcaklığı sebebiyle oyuncular sık sık kenara gelip dinleniyor ve sıvı tüketiyor. NBA maçlarından alışık olduğumuz Gatorade beyzbol sahalarında da tercih ediliyor.

Takımlardaki Karayipli oranı yüzde elli civarında. Bu sporun adalılar tarafından çok sevilmesinin ve New York’ta yaklaşık 600.000 Porto Riko ve Dominik Cumhuriyeti asıllı göçmenin bulunmasının etkisi sahaya yansıyor.

Takımlar savunmadayken ihtiyaç duyulmayan sopa, kask, eldiven gibi malzemeler kullanılmayı bekliyor.

Kuzenim Timur Yarnall-Cüceloğlu, amatör lig takımlarından McAleers forması giyiyor.

Fotoğraflar: Güney Cüceloğlu
English : Central Park Baseball

Fotoğrafın çekildiği yer Manhattan‘ın Upper East Side mahallesi, 96. sokak. Kamera kuzeye bakıyor, şimşek çakan bölge Bronx yada Yonkers civarı. Çok güzel batan günün ve renklerin fotoğrafını çekmek için kamerayı çıkartıp camı açmıştım ki o anda ufukta şimşekler çakmaya başladı, tabi ki kaçırılmaz bir fotoğraf fırsatı ve şabsla da karışık gördüğünüz fotoğraf ortaya çıktı!

• Kamera Canon EOS 5D Mark II
• Lens Canon EF 28mm f/2.8

NYC Gay Pride 2011

Fotoğrafların tamamını slideshow olarak görmek için tıklayın: nyc gay pride parade 2011

Geçtiğimiz pazar New York City’de 42′ncisi düzenlenen “Gay Pride Parade” yani “Eşcinsel Onur Yürüyüşü”, önceki yıllardan daha coşkulu bir şekilde kutlandı.

Kutlamalardan 2 gün önce, 24 Haziran 2011 Cuma akşamı, New York Eyalet Senatosu’nun eşcinsel evliliğe onay vermesiyle New York, ABD’nin eşcinsel evliliği yasalaştıran altıncı eyaleti oldu.

Yasanın gerçekleşmesi için uzun süredir büyük çaba gösteren demokrat NY valisi Andrew M. Cuomo, bu yılki Pride Parade’nin yıldızıydı ve vali, ekibinden birkaç politikacı ile birlikte yürüyüşün başında yer aldı.

new york eşcinsel onur yürüyüşü 2011

Şehrin meşhur 5. caddesinin trafiğe kapatılmasıyla gerçekleşen ve on binlerce insanın katıldığı kutlamalarda “Teşekkürler Vali Cuomo” “verilen söz tutuldu” gibi şükran belirten pankartlar vardı.

nyc gay pride 2011

Kutlamalardan çok sayıda HD fotoğraf için: NYC Gay Pride 2011

nyc gay pride 2011

nyc gay pride 2011

nyc gay pride 2011

nyc gay pride 2011

nyc gay pride 2011

nyc gay pride 2011

Fotoğraflar: Güney Cüceloğlu

1955 Barcelona doğumlu sanatçı Jaume Plensa‘nın New York City‘nin önemli parklarından Madison Square Park için tasarladığı Echo isimli eseri parktaki yerini aldı.

Echo, Plensa’nın Barcelona’da yaşadığı mahallede, rüyalar ve düşünceler aleminde kaybolmuş 9 yaşındaki bir kızı temsil ediyormuş.

Park’ın websitesinden daha detaylı bilgiye ulaşmak için tıkırtadın: http://bit.ly/mbf6ib

Park sitesinden eserle ilgili alıntı:

Echo, Plensa’s commission for Madison Square Park, depicts a nine-year old girl from Plensa’s Barcelona neighborhood, lost in a state of thoughts and dreams. Standing forty-four feet tall at the center of the park’s expansive Oval Lawn, Echo’s towering stature and white marble-dusted surface harmoniously reflect the historic limestone buildings that surround the park. Both monumental in size and inviting in subject, the peaceful visage of Echo creates a tranquil and introspective atmosphere amid the cacophony of central Manhattan.

Central Park, New York City’den bahar 2011 fotoğrafları.

Dixon's Bike Shop - Park Slope, Brooklyn

Fotoğrafın büyük boyutu burada.

Dixon’s 1966′dan beri Brooklyn’in güzide mahallesi Park Slope’ta hizmet veren bir bisikletçi dükkanı. Şehirdeki bisikletçilerin çoğunda olduğu gibi son derece cana yakın, ilgili, muhabbetkar ve iyi hizmet veren insanların çalıştığı bir işletme. 5. ve 6. caddeler arasında Union st. üzerinde bulunuyor. New York’a yolu düşen bisiklet severlerin hem mahalleyi hem de Dixonsu görmeden ayrılmamalarını öneririm. 

Dükkanın yanındaki harika graffiti çalışmaları da burayı ziyaret etmek için tek başına yeterli bir sebep.

Dixon's Bike Shop - Park Slope, Brooklyn

Fotoğrafın büyük boyutu burada.

Dükkanın önündeki banklar herkese açık. Müşteri olun yada olmayın gazetenizi kahvenizi alıp bu güzel sokakta zaman geçirebilirsiniz.

Dixon's Bike Shop - Park Slope, Brooklyn

fotoğraflar: güney

Fotoğraflar New Jersey‘de geçici bir süre evinde kaldığım arkadaşım Matt’in kedisi Character’e ait. Tamamını Canon 50mm lens ile çektiğim fotoğrafları blogda paylaşmak istedim. Character ABD’nin Virginia eyaletinde doğmuş olmasına rağmen artık Matt ile birlikte New Jersey’de yaşıyor.

Ayrıca bu yazı ile Nikon D400 ve Nikon D800 makinaların da duyurulduğunu müjdelemek istedim.

Postun başlığı da köprünün tam ortasında yer alan hafifçe geniş alandaki yere yazılmış yazıdan geliyor. “Biking is for lovers” yani “bisiklete binmek aşıklar için”.

Yazıyı farketmem ise son derece ilginç şekilde gerçekleşti. Bu bölüm köprüde durabileceğiniz ve fotoğraf çekbileceğiniz tek geniş alan ve biz de kız arkadaşımla burada fotoğraf çekmek için mola verdik. “Biking is for lovers” yazısını ise ancak eve geldiğimizde bilgisayarda fark ettik . O’na bisiklet aldığımız gün böyle birşey yaşamak son derece güzel bir sürpriz oldu.

Ben daha sonraki geçişlerimden birinde sadece yazının fotoğrafını çektim. Bisiklet ve aşk uyumlu bir ikili :)

Ben yazının fotoğrafını çekmeye çalışırken vintage bisikleti, kısa kollu ceketi ve güneş gözlükleriyle tam bir Brooklyn insanı olan arkadaşımız makinamın önünden geçti ve bu fotoğraf ortaya çıktı. Spor Stüdyosu için hazırlıklarına başladığımız New York City bisikletçilerini konu alan foto-belgesel için kendisine tekrar rastlamayı umuyorum. Bazen iyi bir fotoğraf için sadece şans yeterli geliyor:)

Bu fotoğraf da köprünün genel durumunu göstermek için. Manhattan’dan Brooklyn’e yani doğu yönüne doğru bir fotoğraf.

Sonuç olarak biking is for lovers!

Kutsal Donuz gece nöbetinde

Brooklyn’in Bushwick mahallesindeki yemekten sonra grup halinde birkaç fotoğraf çekelim istedik ve tam o anda karşımıza alt katında marketi ve harika ışıklandırması olan, duvarları harika çizimlerle süslü bir bina çıktı. Karanlığa rağmen ışıklar sayesinde bu çok sevdiğim fotoğrafları çekebildim. Donuz’un da duvarlarda yerini almış olması tesadüf değildi. Çünkü Donuz sizi hep izliyor!

Marketin dışardan görünüşü

Ozan ve Bilgesu

Kutsal Donuz Sizi Her zaman izliyor!

Oturanlar: Ebru, Mehmet, Bilgesu, Ozan ve ayakta: Donuz

New York City’de son zamanlarda görüp aşık olduğum mural yani duvar sanatı örnekleri. Bu posttaki örnekler genellikle Williamsburg ve Green Point bölgesinden. Şehirde benzer işlerle her an karşılaşmak mümkün.

“Velo”, bisikletin fransızcası. “Velo Love” da haliyle “bisiklet aşkı” oluyor.

VeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLo
VeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLo
VeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLo
VeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLo
VeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLoVeLo

görselin kaynağı burası.

Kraftwerk isimli Alman elektronik müzik grubu, 1983 yılında yukarıda resmini gördüğünüz üzere “Tour de France” isimli bir single çıkartmış ve şarkı kısa sürede İngiltere single listesinde 22. sıraya kadar yükselmiş. Sporla iç içe olan ve bisiklete özel ilgi duyan grup elemanları, şarkıyı adlandırırken bisikletin “joie de vivre” yani “hayatın neşesi” olduğuna dikkat çekmek istemişler.

Yıllar sonra, 2003 yılında bir albüm hazırlayan grup, 2003 yılının “Tour de France” yarışlarının 100. yılı olması vesilesiyle albümlerini “Tour de France Soundtracks” olarak adlandırmış ve 1983′teki single’a ait görseli bu kez albüm kapağı olarak kullanmış.

Müziği merak edenler grooveshark‘tan dinleyebilirler. Fotoğrafın orjinal kaynağı ise burada.

Bisikletli günler!