Dostlar Cemaati

HUKUKSUZLUK ERGENEKONU AŞTI

noreply@blogger.com (mutaalist) — Thu, 03 Mar 2011 23:51:00 +0000

03 MART 2011, herhangi bir gün gibi başladı sonra bir ara gözüme tv de ergenekon soruşturması dahilinde 11 kişinin gözaltına alındığını duydum,işin aslı pek önemsemeyip gazetemi okumaya devam ederken "ahmet şık" ismi anıldı,ismi hatırladım ama kişiyi bir türlü anımsayamadım daha sonra Ertuğrul Mavioğlu nun "bu Mccarthy cilikdir" sözlerini duyunca hatırladım...Ertuğrul Mavioğlu ile birlikte "Ergenekon da kim kimdir" kitabını birlikte çıkarmış ve hatta bu kitap yüzünden ergenekon davasından yargılanan sanıklar tarafından haklarında tazminat davası açılmış bir yazar(davaları nisan 2011 de).Metin Göktepe ve Manisa daki gençlere işkence olaylarını meydaya taşımış gazeteci olarak kayıtlara geçmiş bir gazeteci.Ertuğrul Mavioğlu ise 1980 den sonra 8 yıl dev-sol davasından cezaevinde yatmış,dışarıda bu siyasetin içinde belli bir süre daha devam edip gazeteci-yazar olarak hayatına devam etmiştir.Daha sonrasında 12 eylül süreci ve güncelliği ile ilgili en sonuncusunu 2008 de yazdığı 3 kitap çıkarmıştır.Latin Amerika sol rüzgarını da radikal gazetesinde yaptığı haberlerle ve yazı dizileriyle türkiye ye taşımış bir insan.

Ahmet Şık ın gözaltına alınması ve daha sonrasında Ertuğrul Mavioğlu nun veryansını,bütün dikkatimi aktüel olan tartışmaya yöneltti ve izlemeye başladım.Hemen hemen bütün kanallarda çılgınlar partisi vardı.Birbirine bağıranlar,kendini savcı ilan edenler,hukukçular,ulusalcılar,diğer sanıkları kurtarmaya çalışmalar daha neler neler...Kafamı toparlayıp duru bir düşünce çıkartmaya çalışma yetim kaybolmuşken en son gece Ertuğrul Mavioğlu nu ntv de tek başına çıktığı bir programda izledim ve artık kendimi tv ye kapattım.

Ortada açık bir hukusuzluk olduğu herkesin mutabık olduğu tek gerçek olarak masada duruyor,daha öncesinde de savcılık ifadelerindeki sorular,polis ifadeleri,telefon dinlemeleri,el koyulan telefonlarda aramalar çıkması gibi usülsüzlükleri işbilir polisin işgüzar işleri olarak algılayabiliriz lakin İstanbul savcısının Ankara da arama yaptırabilecek kadar pervasız davranabilmesi ve keyfi olarak gözaltına alınmış gibi görünen iki kişinin soruşturmaya dahil edilmesi bana 90 lar ve 2000 lerin başlarına kadar devam etmiş DGM savcılarını hatırlattı.O dönemde sol örgütlenmelere ve kürt hareketine karşı yapılan aklı şaşırtan uygulmaları;davada adı geçen herkesin kendini bir anda terorist olarak cezaevinde bulduğu,davaları sanki savcıların değil de tmş birimlerinin açtığı,evrensel hukuğun bu coğrafyayı kapsamadığı bir dönem olarak anabiliriz.İnsan hakları derneği yıllıkları yalnışlıkla polis operasyonlarıyla öldürülen insan kayıtlarıyla sayfalarca belgelenmiş.Gelgelelim ölen insanlar,öldürüldükleriyle,cezaevine girenler,yattıklarıyla kalmış,hak aramaya çalışanlar yüce Türk yargısı tarafından susturulmuş,en şanslılılar herşey olduktan sonra en fazla AHİM den devlete açtıkları davayı kazanmışlar.Bugün ergenekon diye yargılanan o dönemin devlet yapılanmasının oluşturduğu yargı anlayışının bu davada karşımıza çıkması hiç de gülümsetmeyen bir ironi.

Demokrasi algılayışımızı bu topraklarda yenidenleştirebilecek olan bir davada yüce Türk yargısıyla yeniden karşılaşmak ve bu davada bununla hesaplaşmak zorunda bırakılmak traji komik bir parodoks.Kafalardan daha çok ses çıkacak,su daha da bulanıklaşacak buradaki sirayetli tavır"ne hukutan geçerim ne de ergenekon davasından vazgeçerim".

04.03.2011 de saat 12 de TAKSİM MEYDANINDA gazeteciler protesto ediyor

katılımcılar:yıldıray oğur,mehmet baransu

4 Yıldır Neden Yüzleri Yok Yürekleri Yok?

noreply@blogger.com (mesnetsiz) — Fri, 14 Jan 2011 17:31:00 +0000

‎4 yıldır Hrant yok, 4 yıldır Vicdan yok, 4 yıldır Yargıç yok, 4 yıldır Savcı yok, 4 yıldır Hükümet yok, 4 yıldır partisi var Adalet yok, 4 yıldır Meclis yok, 4 yıldır Yürekleri yok, 4 yıldır Yüzleri yok…

Aradan geçen 4 yılda Hrant Dink davasında bir arpa boyu yol bile alınamadı. Hazırlanan 4. yıl raporunda avukat Fethiye Çetin mahkemenin davanın asıl özünden uzak durduğunu, olayı çeperlere, yani tetiği çekenlere daraltmaya çalıştığını vurguluyor. Bazı kurum ve mekanizmaların bu cinayetteki rolü bugün iyice açıklık kazanmışken, devlet görevlilerinin ısrarla soruşturma dışı bırakılması bu olayın ne kadar derinlere uzandığını gösteriyor.

Hrant Dink boşuna seçilmiş bir hedef değildi, bu dava da boşuna tavsatılmıyor. O, insanlara gerçek anlamda dokunmasını biliyordu ve bu sayede kendisine karşı kurulan tezgahları defalarca boşa çıkardı. Türkiye’de insanların belki de ilk defa bir Ermeniyle empati kurmasını sağladı. Tûba Çandar’ın hazırladığı “Hrant” kitabı bu durumu ortaya koyan sayısız örnekle dolu. Bu örneklerden bir tanesi de Akdeniz Üniversitesinde yaşanmış. Bir söyleşiye çağırılan Hrant Dink ve Oral Çalışlar provokasyon havasının hakim olduğu bir salonla karşılaşmışlar. Gerisini kendilerinden dinleyelim:

ORAL ÇALIŞLAR:

Olay şöyle gelişti. Ocak 2006’da Akdeniz Üniversitesi Atatürk Araştırmaları Merkezi’nden beni aradılar ve “Orhan Pamuk ve Hrant Dink davalarında düşünce özgürlüğünün sınırları” konulu bir sempozyuma davet etmek istediklerini söylediler. Ben de, “Orhan gelmez, zaten daha yeni saldırıya uğradı. Ama Hrant’ı arar sorarız” dedim. Sonra beni tekrar aradılar, “Orhan Pamuk gelmiyor, siz katılır mısınız?” diye sordular. Başka kim geliyor, soruma da cevap vermediler. Bunun üzerine Hrant’ı aradım. “Ben gitmiyorum, çünkü Vural Savaş’ı da çağırmışlar. Vural Savaş benim için, ‘Ermenistan’dan para alıyor, bu adamı vatana ihanetten yargılamak lazım’ diyen adam. Toplantıyı düzenleyenlere katılmayacağımı söyledim” dedi. Kapattık defteri. Birkaç gün sonra tekrar aradı Hrant. “Vural Savaş’ın katılmayacağını bildirdiler” dedi. Bu durumda gitmeye karar verdik. Ancak katılımcıların kimler olduğu sorumuza net bir cevap gelmiyordu bir türlü. Üstelik toplantıyı düzenleyen “Atatürk Araştırmaları Merkezi Müdürlüğü” adından da işkillenmiştik. Antalya ÖDP yöneticilerini aradım. “Biz böyle bir davet aldık. Hrant’la geliyoruz oraya. Bir tezgah kurabilirler. Havaalanından itibaren bizi korumaya alın,” dedim. Bir yandan da sonuç olarak bir üniversite orası, ne olabilir ki diye de düşünüyorsun. Kör gözüm parmağına, bir durumda gittik yani oraya. Gerçekten de ÖDP’liler karşıladılar havaalanında bizi.

Salona bir girdik ki, içerde jandarma komutanı, rektör, Antalya Belediye Başkanı tam takım dizilmişler. Vural Savaş da oturuyor orada. Konferansın yöneticisi olarak da Çetin Yetkin çıktı karşımıza. 1500 kişilik salon ağzına kadar dolu ve herkesin elinde kağıttan küçük Türk bayrakları. Bunları sallıyorlar göstere göstere… Çetin Yetkin, “söyle bakalım Türk zehirini akıtan…” diyerek tam bir savcı edasıyla Hrant’ı sorgulamaya kalktı. Bunun üzerine ben hemen müdahale edip, “bu şekilde konuşamazsınız, ya bu toplantıyı tarafsız yönetirsiniz yahut da bu iş burada biter,” dedim. Sonra Hrant konuşmaya başladı. Çok etkileyici bir konuşmaydı.

HRANT:

Damardan girdi tabii Çetin Yetkin, ilk soruyu bana sorup, “Türk’den boşalacak zehirli kan’la ne demek istedin,” derken.

Konuşmama şöyle başladım: “siz koca profesörsünüz, tanınmış bir savcısınız, o cümleden ne anladınız, anladığınızı salonda bulunanlara da anlatır mısınız?”

Kem küm etti, cümlenin çözümlemesini yapmaktan kaçındı. Ben ısrar edince de “hiçbir şey anlamadığını,” söyledi. Bu da zaten benim aradığım cevaptı.

Sonra dinleyicilere dönerek, “bu cümleyi tek başına alarak anlamanın kimse için mümkün olmayacağını, bu nedenle cümlenin önündeki ve ardındakilere cümlelere ihtiyaç duyulacağını belirtip bir kez daha o makalede “benim sorunumun Türkler olmadığını” anlattım.

Bu kez Urfa’daki davama geçip, “kahraman ırkıma bir gül” cümlesinden niçin rahatsızlık duyduğumu sordu Çetin Yetkin. Savcı kimliğiyle koca konferans salonunu tam bir mahkemeye çevirmiş. Aklı sıra beni sorguluyor ve halkın önünde mahkum etmeye çabalıyordu.

Ne var ki konuşmamı dinleyen ve etkilenen halk, artık onun beklediği halk değildi. Örgütledikleri halde bana tepki göstermiyor, bana karşı bayrak sallamıyor, aksine, konuşmamın bitiminde beni hararetle alkışlıyordu.

Oral’ın da ifade özgürlüğünü savunan mükemmel konuşmasının etkisiyle atmosfer artık değişmişti. Bu arada söz alan eski Yargıtay Onursal Başsavcısı Vural Savaş’ın gayreti de işe yaramıyordu. Sayın Başsavcı kendisini veto etmemi şikayet ediyor ama gerekçesini açıklamaktan imtina ettiği için de bu bahsi halka açıklamak bana düşüyordu.

Sayın Başsavcıyı veto etmiştim, çünkü bir gazeteye verdiği beyanatta bana ve Agos gazetesine yönelik haksız ve yalan ithamlarda bulunmuş, benim sadece 301. Maddeden değil, 305. Maddeden de yargılanmam gerektiğini söylemiş, Agos gazetesini de diasporanın trilyonlara varan maddi yardımıyla ayakta tuttuğunu dile getirmişti.

Son bir umut olarak, dinleyiciler arasında olduğunu ancak o an fark ettiğimiz –sayemizde ünlenen- Av. Kemal Kerinçsiz’i kürsüye çağırdı Çetin Yetkin. Onun halkı bize karşı tahrik etmeye çalışmasıysa ters tepen son silah gibiydi. Gençler ve halk kararını vermişti.

İfade özgürlüğünü savunan bizleri alkışlarla desteklerken, ifade özgürlüğünü bu demokrasiye çok görenleri aynı alkışlarla susturacaktı.

Hrant, Tûba Çandar, Everest Yayınları, s. 537-39

Günlük Hayatın Pornografisi

noreply@blogger.com (mesnetsiz) — Sun, 09 Jan 2011 19:51:00 +0000

Elimizde telefon, belimizde i-pad, kıçımızda levis pantolon, başımızda diesel bere… Bilgi Üniversitesinin 1 kamera, 3-5 dekor bir garip stüdyosunda çekilen bir film kıyameti kopardı. Konu ahlak olunca gazetecisi, televizyoncusu, sinemacısı, akademisyeni yine ortalığa döküldü, yine neyin tartışıldığının bile anlaşılmadığı bir hengame oluştu. Kimisi “az sonra…” bayağılıklarıyla ortamdan nemalanmaya çalıştı, kimisi de “en çok bana soracaksınız, en çok bana” öforisi içinde köşe başlarını tuttu. Akademik özgürlüğün normalde konusunun bile açılmadığı bir ortamda aslında faydalı bile olabilirdi bu tartışma. Ama işte hasımlarına seks kasetiyle şantaj yapan, tecavüz sahnelerini defalarca izledikten sonra RTÜK’e “cık cık”lanan, cinselliğin her zaman sattığı zihniyetin ülkesinde geriye sadece ikiyüzlü bir kuru ahlakçılık kalıyor. The Porn Project ne kadar pornografik bilemiyoruz ama onun bu tarz bir ortamda, bu şekilde tartışılması basbayağı pornografik. Gizli kalması gerekeni açığa çıkardığı için değil, belirli bir bakışı dayattığı, Zeynep Sayın’ın deyişiyle, “göz ile bakış arasında oluşan bakışım alanını yok ettiği ya da kendine özgü bir oyunla perdelediği” için…

Zeynep Sayın “İmgenin Pornografisi” kitabında Bizans’tan Roma’ya, yapısalcılık sonrasından İslamiyete kadar imge ile pornografi ilişkisini inceliyor. “Göze geldiği an kendini gizleyen bir imge mümkün müdür?”; “bakıştan azade bir imge var mıdır?”; “imge görünme tarzıyla mı yoksa kendisi olarak mı porno-gráphic'tir?” gibi sorular soruyor. Bütün bu sorulara göre pornografi aslında bir tür hakikat sorunuyla ilişkili. İmge değişen bakışlara göre farklı tarzlarda tezahür eder. Bu anlamda bakışın iktidarı, seyircinin değil, seyirlik nesnenin elindedir. Burada da karşımıza hakikat ve iktidar sorunlarının nasıl birbiriyle iç içe olduğu ortaya çıkıyor. Odakta merkezlenen bakış bir tür panopticum gibi hareket eder ve kendi iktidar stratejisini oluşturur. Öyle ki bu durumda kişi, kendisine bakılıp bakılmadığının farkında bile olamaz. Kendini merkezi bir güç olarak sunan böyle bir güç her şeyi görme yanılsaması sunan iktidarın gözüdür. Bizim örneğimizde de imge, çekilen projenin kendisi değil, ama porno konusu üzerinden şeffaflaşan yüzlerce bakış ve bunlar üzerinden nesneleşen: Porno filmde oynayan kadın, üniversiteden atılan öğretim görevlisi, haberleşme trafiği durdurulan akademisyen, okuldaki bazı salonlara girip çıkması engellenen öğrencilerdir.

Zeynep Sayın'ın İmgenin Pornografisi kitabı için seçtiği resimlerden biri de Marcel Duchamp'ın "Tu m" adlı yağlı boya çalışması

Elbette neyin porno olduğu, akademik özgürlüğün sınırları; porno endüstrisinin gelişimi, tarihi, oluşumu; eril ve dişil bakış açılarına göre bu tarz filmlerin neyi gösterip neyi örttüğü…vb. tartışılabilir. Ama içeriğini, konusunu, teknik araçlarını bilmediğimiz bir “proje”yi, milyonlarca doların döndüğü, milyonlarca insanın etkilendiği bir sektörle bir tutamayız. Bir proje, “ben pornoyum” demekle porno olmaz. Ama şunu söyleyebiliriz ki kendilerini tek hakikat olarak dayatan ve ataerkil bir söylemin parçası olarak ortaya çıkan bu konu üzerine dönen tartışmalar açıkça pornografik bir ortamın tezahürüdür. Bu anlamda pornografi basitçe, “cinsel organları ve onların çeşitli organik eyleyişini göze getirdiği için değil”, ama “kişinin kendine ait gözünü yitirmesine yol açtığı” için pornografiktir. Frederik Jameson’ı genelleyerek söylersek: Kendi aşırılığını dayatan, kendi bakılma arzusunu dışa vuran ve kendini hakikat olduğu iddiasıyla ortaya koyan bütün imgeler pornografiktir. Böyle bir tanım çerçevesinde, mesela birisinin kendi giyim tarzı değil, ama bu tarz üzerine üretilen söylemlerin kendisi pornografik olabilir.

Bu yüzden “az sonra” cıvıklığını, başöğretmen edasıyla sallanan parmakları, üniversite koridorlarını işgal eden ayak kaydırmaca oyunlarını projenin kendisinden daha pornografik buluyorum. Herkesin bir şeyler söylemek, espriler şakalar yapmak, bir yerden bir şeyler tutturmak için adeta kendisini zorladığı bu oyunun kendisi, bir kadının bir üniversite projesi olarak hazırlanan bir filmde kendi özgür iradesiyle oynamasından çok daha pornografik. Bunlardan birinin izleyicileri, diğerinin ise mastürbatörleri var.

Bir Yiğit Özgür karikatürü

Biliyorum ki bu tartışmanın google’da en çok aranan kelimeleri, “akademik özgürlük”, “özgür üniversite”, “kadının yeri” ya da “sanatta çıplaklık” falan değil, ama “üniversitede skandal”, “porno projesi izle”, “okulda seks” gibi şeyler… Ahlakçı mantık ile tüketici hedonist anlayışın sınırları böyle bir tartışmada belirsizleşiyor ve ortak ataerkillik temasında buluşuyor. Bu yüzden, kapitalizmin her şeye tüketim üzerinden anlam verdiği bir çağda müstehcen olanın ortalığa serilmesinin pek de bir anlamı kalmamış gibi gözüküyor. Zaten gösterdiğimiz kadar anlam kazanıyoruz, yaptıklarımızla ettiklerimizle değil, ama giydiklerimizle, satın aldıklarımızla, sahip olduklarımızla kendimiz oluyoruz. Telefon, bilgisayar, pantolon, bere… imgeler yaşamın kendisine dönüşüyor, imgelerin dışında bir yaşam alanı kalmıyor. Asıl mesele görünür olmayan, bu tüketimci imgeselleştirmeye direnen saklı mekanları bulmakta belki de… O zaman ben de Zeynep Sayın’ın kitabına başlamayı tercih ettiği bir James Joyce alıntısıyla bitireyim:

“İncil yazarı Yuhanna, Patmos adasında dünyanın sonuna baktı kıyamet gününde; inşa edilmiş sonsuz kentin zümrütle, gökzümrütle, yakutla, gökyakutla, yeşimle, alaca akikle parlayan duvarlarına baktı. Oysa Crusoe’nun çevresindeki bütün bu verimli yaratıda bulduğu tek mücevher, bakire kumsalda çıplak bir ayağın bıraktığı izdi. Bu sonuncunun ilkinden daha değerli olmadığını kim söyleyebilir.”

MUHTEŞEM YÜZYIL

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 08 Jan 2011 11:32:00 +0000

Kahpe Bizans'tan Muhteşem Süleyman'a... İkiyüzlü ve Ceberrutuz!

"Kahpe" Bizans'ı izlerken gülüp eğlenmekte beis görmeyenler, kurgusal bir başka yapıt kendi arzularının dışına taşma - hoş ne kadar dışında o bile belli değil henüz- eğilimi gösterince hemen de pençlerini gösteriverdiler. Klasik tarih algısı, resmi tarih tezleri üzerinden üzerimize giydirilmeye çalışılan "kutsiyet" elbisesiyle bayram seyran demeden öpmemiz için ellerini uzatanların arkasından nasıl bir tacizle yaşamımıza daldıklarına çokça tanık olduk. Kendileri dünyalarının dışındaki kutsiyetlere kıllarını kıpırdatmazken, örneğin yılların tartışması alevilik hususunda bile binbir direnç gösterenlerin söz konusu kendi kutsiyetleri olduğunda, hep birden tapınmaya davet edilmekteyiz. Dizinin iyi ya da kötü olmasının dışında bir durum bu. Nerde bir sansür eğilimi söz konusuysa, oradaki ilişkiler bütününe bir kez daha bakmamız, yaşamsaldır. Söz konusu bir padişah temsili üzerinden kıyamet koparanların, referandumda adeta üzerimize "boca ettikleri" özgürlük naaralarının pasları henüz daha kulağımızdan silinmemişken, adeta hiç alışkın olmadığımız bir özgürlük treniyle bizleri yeni dünyalara taşımaya söz verenlerin, bugün nasıl da cansiperane sansürcü bir tavrı yaşamlarımızın ortasında patlatılıverdiklerine tanık oluyoruz. 12 Eylül gibi acılar aşırı bir dönem için herkesin gözüne baka baka yargılayacağız dedikleri halde, üstelik onca eleştiriye rağmen çıkıp da bugün %58'le ne yapmayı planladıkları hususunda tek bir söz etmemektedirler. Ama bir dizi çıkıyor ve kutsiyetleri allak bullak oluyor. Başkalarının tarihine "kahpe" adlandırmasının yapılması rahatsız etmezken işin ucu kendilerine değidiğinde pek hassaslık buyuruyorlar. Tam da bu iki yüzlülükle meselemiz. Yaşamlarımızın gerçek meselelerine mış gibi miş gibi yaparak, her şeyi vereceğini söyleyip de hiçbir şey vermeyerek ya da hep belli kesimlere vererek, kendinden olmayanları sevmeye, yaradandan ötürü bile olsa pek yanaşmayarak, kendileriyle olan imtihanımızda hepmizi daha derin bir mütalaaya sevketmekteler. Kimi sosyalist çevreler gibi söylemlerine güvenenler tarihsel anlayışlarının farklılıklarına rağmen özgürlük vaatlerinin ışıltısına kapıldılar. Belki de özgürlüklere muhtaçlığın dönemsel bir yanılsamasıydı. Yeri geldiğinde bu çevreleri bile mahcup ettiler. Kürtleri mi mahcup etmediler, alevileri mi, ermenileri mi, romanları mı... Kendilerinden başka herkesi her defasında hem de her defasında mahcup ettiler. Nerdeyse liberalleri bile... Seçimler yaklaşıyor. Bunların her şeyden çok korktuğu bir dönem. Sultan Süleyman'dan dahi daha kutsal gördükleri bir mesele sanırım! Bu ikiyüzlülükle nasıl bir hesaplaşma gerektiği üzerine hepimiz bir kez daha düşünmek durumundayız diye düşünüyorum. Bizi ısrarla görmeyenleri, bizim ısrarla ve ısrarla görme azmimiz, mermerleri delmeye muktedir değil maalesef! Hiç yoksa bunu görmemiz gerekir.

* Radikal Gazetesi'ne yapılan yorumdan aktarılmıştır:

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetayV3&ArticleID=1035635&Date=08.01.2011&CategoryID=79

KOMÜNİZM? KOMÜNİZM!

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 06 Jan 2011 22:47:00 +0000

Murat Çakır

KOMÜNİZM? KOMÜNİZM!

Öcü hortladı. Her ne kadar kendini komünist olarak tanımlayanlar bile güncel gündemin ana maddesinin devrim ve devletin kendi işlevini yitirip yok olacağı, sınıfların ortadan kalkacağı bir dünya olmadığını belirtiyorlarsa da, histerik Alman basını sanki »önümüzdeki kış komünizm gelecek«miş gibi yaygara kopartıyor.

K. Marx ve F. Engels’in »Avrupa’da bir hayalet dolaşıyor« diye başladıkları Komünist Partisi Manifestosu’nda bahsedilen »hayaletin« adının bir gazetede anılması bu yaygaranın nedeni.

Sosyalist Junge Welt gazetesinin bugün Berlin’de başlayan geleneksel Rosa Luxemburg Konferansı’na konuşmacı olarak katılan DIE LINKE eşbaşkanı Gesine Lötzsch’ün bir panelde yapacağı konuşma Almanya’nın gündemine oturdu. Lötzsch, »Komünizme nereden gidilir? Sol reformizm mi yoksa devrimci strateji mi? Kapitalizmden çıkış yolları« başlıklı panelde, Rosa Luxemburg’un »devrimci reelpolitika« ve özgürlük anlayışına atıfta bulunarak bu soruya yanıt getirmeye çalışıyor. »Komünizme giden binlerce yolun« olduğunu savunarak, solun, kapitalizmin ve militarizmin aşılması amacıyla, hem »işçilerin ve halkın büyük çoğunluğunun sorunlarının çözümü, hem de mülkiyet ve iktidar ilişkilerinin yapısal değişimi için« gündelik soruları yanıtlayarak, »radikal reelpolitika« yapması gerektiğini vurguluyor.

Ama »Komünizm« kelimesini kullanıyor olması ve eski RAF üyesi Inge Viett ile aynı panelde yer alması, CDU’lusundan SPD’lisine ve hemen hemen bütün burjuva medyasına kadar geniş bir cephenin DIE LINKE’ye »terörizmle ortaklıkları var«, »yeniden milyonlarca insanın kanına girmek istiyorlar« türünden suçlama yöneltmesine ve neoliberallerin histeri nöbetine tutulmalarına neden oldu. CSU genel başkanı Horst Seehofer ise coşarak, DIE LINKE’nin yasaklanmasını talep etti.

Solu ve dolayısıyla adalet-demokrasi-barış eksenindeki tüm talepleri diskredite etmek için, bir Neoliberal-Agit-Prop-Ajansı gibi faaliyet gösteren yaygın medya, Soğuk Savaş’ın artığı antikomünizm demagojisiyle gündemi manipüle etmeye çabalıyor. Kuşkusuz bu topyekun saldırının etkisiz kaldığı söylenilemez. Her ne kadar kampanyanın hedefi DIE LINKE olsa da, aynı zamanda SPD ve Yeşiller hizaya getirilmeye ve DIE LINKE seçmeninin kafası karıştırılmaya çalışılıyor.

Yaygın medya ve neoliberal elitler, sanki kapitalizm tanrı vergisiymiş, yaşam kapitalizme ebedîlik yasası tanımış gibi, alternatiflerin telaffuz edilmesinden dahi rahatsız oluyorlar. Ama diğer taraftan Bavyera Merkez Bankası’nın Hypo Alpe Adria’nın iflasındaki reel kriminel tavrından, uluslararası malî piyasa spekülatörlerinin küresel çapta yol açtıkları yıkımdan veya kapitalizmin neden olduğu ekolojik-sosyal-ekonomik felaketlerden hiç mi hiç rahatsız değiller.

Lötzsch, haklı olarak demokratik sosyalizmin bir alternatif olduğunu, ancak Rosa Luxemburg’un dediği gibi, sosyalizmin betona dökülmüş bir ideal, zekice hazırlanmış bir reçete olmadığını, aksine reel mücadelelerden doğacağını savunuyor.

Hoş, DIE LINKE, Rosa’nın sözünü ettiği »devrimci reelpolitikayı« uygulayabilecek bir politik formasyon değil elbette. Ama komünistinden, sosyalistine, radikal solcusundan, sol reformistine kadar solun geniş bir yelpazesini temsil eden bu parti, radikal bir reelpolitikayı uygulayabilecek, insanların yaşam ve çalışma koşullarının iyileştirilmesi mücadelesi ile adalet ve eşitlik, özgürlük ve kurtuluş taleplerini birleştirebilecek, verili koşulların radikal eleştirisini yapabilecek ve radikal demokrasiyi ilk önce kendi içerisinde gerçekleştirebilecek potansiyele sahip.

Çığırtkanların korkusu bundan.

Evet beyler, bizler komünizme, yani insanlığın özgürlük ve dayanışma, bireysel ve sosyal kurtuluş idealine, sınıfsız, sömürüsüz, devletsiz topluma giden yolu arıyoruz – komünizm adına yapılan hataların ve gerçekleştirilen vahşetin peşinde değiliz! Evet, bizler, »iktidarı, bütün pozisyonlarına sahip olana ve onları dişlerimiz ve tırnaklarımızla savunacağımız zamana kadar kendimizi burjuva devletinin içine bastırarak, bir defalık değil, sürekli olarak ele geçirmeyi« (Rosa Luxemburg) hedefliyoruz. Ve bunun için onbinlerce yol olduğunun bilincindeyiz.

Deneye deneye, düşe kalka, hatası ve doğrusuyla o yolları aramaya devam edeceğiz. Sapına kadar özgürlükçüyüz, sapına kadar radikal demokrat, eşitlikçi, milliyetçilik-cinsiyetçilik-savaş karşıtıyız. Onun için komünistiz, sosyalistiz, solcuyuz. Demokrasi olmadan sosyalizmin, sosyalizm olmadan demokrasinin olamayacağına inanmaktayız.

Evet, korkabilirsiniz, çünkü korkmakta haklısınız!

Göçmen Dayanışma Ağı: EYLEME ÇAĞRI

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 06 Jan 2011 00:31:00 +0000


"sınırsız, ulussuz, sürgünsüz, özgür bir dünyada yaşamak isteyen herkesi bekliyoruz"

Son bir kaç yıldır Türkiye küresel göç kontrolü rejiminde kendi payına düşen görevi yerine getirmek için çırpınıyor.
Yaşadıkları ülkeleri savaş, açlık, kıtlık, işsizlik, baskı ve şiddet nedeniyle terk etmek zorunda kalan ve Avrupa Birliği topraklarına Türkiye'den geçerek ulaşmaya çalışan göçmenler sınırlarda öldürülüyor, yakalandıklarında geri gönderme merkezlerinde hapsediliyor, belki de ölüme mahkûm edilecekleri ülkelerine geri gönderiliyorlar.

Küresel elitler, daha insanca yaşam için göç eden insanlara karşı "yasadışı göçle mücadele" adını verdikleri bir savaş açtılar. Bu savaşın son dönemlerde en hararetli yaşandığı yer şüphesiz Türkiye-Yunanistan sınırı. Geçtiğimiz aylarda Yunanistan'ın isteği doğrultusunda iki ülke arasındaki kara sınırına AB'nin dış sınırlarının korunması ve gözetiminden sorumlu olan Frontex'e bağlı 175 kişilik bir tim yerleştirildi. Bunun arkasından İçişleri Bakanı Beşir Atalay, Türkiye'nin Irak, İran, Suriye, Bulgaristan, Yunanistan, Gürcistan ve Ermenistan'la olan sınırlarının güvenliğinin sağlanması için polis güçlerinden ayrı olarak bakanlık bünyesinde 50 bin kişilik uzman bir sınır teşkilatı kurulacağını duyurdu. Bu da yetmedi, bu hafta Yunanistan Hükümeti geçişleri önlemek üzere Türkiye sınırının Meriç bölgesine yaklaşık 13 kilometrelik tel örgü çekileceğini açıkladı.

Biz Göçmen Dayanışma Ağı olarak herkesin koşulsuz serbest dolaşım hakkına ve istediği yerde yaşama özgürlüğüne sahip olduğunu ve kimsenin bu hakları kullandığı için öldürülemeyeceğini, hapsedilemeyeceğini, dışlanamayacağını ve aşağılanamayacağını savunuyoruz. Biliyoruz ki, insanlar değil, sınırlar ve o sınırları kuran ve koruyan kurumlar yasadışıdır.

Bu hakların kullanılmasını engelleyen her türlü sınıra, duvara, tel örgüye ve sınır kontrolüne karşı olduğumuzu haykırmak için 8 Ocak Cumartesi günü saat 14:00'da Galatasaray Meydanı'nda buluşuyoruz.

SINIRLARA HAYIR! GÖÇMENLERE ÖZGÜRLÜK!

Göçmen Dayanışma Ağı

www.gocmendayanisma.org

bilgi@ gocmendayanisma.org

2010'da Uzayda Neler Oldu?

noreply@blogger.com (mesnetsiz) — Wed, 29 Dec 2010 22:51:00 +0000

Her yıl adettendir ülkeyi, dünyayı sarsan siyasal olayların bir dökümünü yapmak. Epey bir zamandır bu olaylar beni pek de heyecanlandırmıyor. Ya klasik, dünyanın dört bir tarafından taşan savaş görüntülerine maruz kalıyoruz ya da o yılın ekonomik açıdan ne kadar verimli geçtiğini anlatan siyasetçi palavralarına... Tabii alternatif almanaklar da yapılmıyor değil. Yılın en önemli magazin, spor, kültür olayları seçip sıralanıyor. Bunlar da her ne kadar insanlara umut verme potansiyeli taşıyanlar arasından seçilse de sıradanlığı aşamıyor, bir önceki yıla göre bir farklılık yaratamıyor. Oysa belki de aradığımız heyecanı bilimlerde, felsefede bulabiliriz. Açıkçası felsefe için böyle bir "yıl dökümü" yapmak isterdim. Herhalde böyle bir çalışma uzun ve yoğun bir uğraş gerektirirdi. Neyse ki space.com uzay bilimleri için böyle bir çalışma yapmış. Bu yıl için bu kısa yazıyı çevirdim, bakarsınız belki seneye de ben felsefe için bir şeyler yazarım.

2010’un En İyi 7 Uzay Hikayesi

2010 yılında insanlık uzay dışı varlıklarla ilk kez temas kurdu –en azından “2001: A Space Odyssey” filmi öyle söylüyor.

Bu yıl gerçek dünyada öyle pek de dünyayı sarsacak bir olay gerçekleşmedi. Ama uzay bilimi araştırmacıları 2010 yılında aralarında uzaylıların nasıl bir yerde yaşıyor olabileceklerine dair bulgular ve kara maddenin doğasıyla ilgili ipuçları da dahil olmak üzere sıra dışı pek çok keşif yaptı.

1. Güneş sisteminin dışındaki ilk yaşanabilir gezegen mi?

Yıllardır duymayı beklediğimiz haber: yalnız olmayabiliriz. Eylül ayında gök bilimciler güneş sisteminin dışında yer alan yaşanabilir bir alanda farklı bir yaşam keşfettiklerini duyurdular. Yaklaşık olarak Dünya boyutundaki Gliese 581g adlı gezegen, sıvı su için yeterince uygun ve bu yüzden belki de yaşamın olabileceği bir yörüngede bulunuyordu.

Güneş sisteminden 20,5 ışık yılı uzaklıktaki gezegen Dünyadakine yakın bir sıcaklığa ve su bulunabileceğine dair belirtilere sahip

Gezegeni keşfedenlerden biri olan Santa Cruz Kaliforniya Üniversitesinden Steven Vogt şöyle diyor: “Bu gezegende yaşam olma şansı benim kişisel kanaatime göre yüzde 100.”

Ne var ki Gliese 581 g’nin olup olmadığıyla ilgili şüpheler kısa zamanda belirmeye başladı. Cenova Gözlemevinden gök bilimci Francesco Pepe ve ekibi, araştırmacıların çalışmalarında gördükleri şeyin bip sesinden ibaret olduğu iddiasını ileri sürdü. Bu baştan çıkarıcı dünyanın gerçek olup olmadığını zaman söyleyecek.

2. Asteroid tozu Dünyaya döndü

Bu görev yakıt sızıntısı, iletişim kesintileri ve iyon motorlarındaki arızalar ve çeşitli patlamalar gibi sorunlardan dolayı bozguna uğradı. Ama sonunda Japon uzay gemisi Hayabusa bir kayıt gönderdi. Bir asteroidin yüzeyinden alınan ilk örnekler geldi.

Uzay gemisinin, Itokawa asteroidinin silikon yönünden zengin bölgesine yaptığı 1,25 milyar millik (2 milyar kilometre) yolculuk 7 günde tamamlandı. Hayabusa’nın (Japonca “Kartal”) asteroide bir uzay aracı bırakması gerekiyordu, ama uzay aracı buradaki kayanın yüzeyini ıskaladı. Sonunda Hayabusa geri dönüş kapsülündeki örnekleri güçlendirmek için Itokawa’ya 2 kere iniş yaptı.

Araştırma sondası 13 Haziranda Dünyaya gururlu bir dönüş yaptı. Aracın çoğu atmosfere girişi sırasında planlandığı gibi yandı. Geri dönen kapsül Avustralya’nın dış bölgelerinden birine indi ve araştırmacılar Hayabusa’nın asteroidden 1500 toz zerresi getirdiğini onayladılar.

3. Arsenik tüketen yaşam?

NASA blogçuların ve gazetecilerin üzerinde fazlasıyla spekülasyonda bulunduğu uzay dışı yaşam kanıtı için süren araştırmaları etkileyecek bir astrobiyoloji bulgusunu tartışmak üzere bir basın toplantısı yapacağını açıkladı. Blogosferdeki en popüler dedikodulardan bir tanesi, bilim insanlarının Satürn’ün ayı olan Titan’da arsenikle yaşayan bir uzaylı yaratık keşfettikleriydi.

Gerçek daha az sıradışı olsa da yine de ilgi çekiciydi. Araştırmacılar Dünya üzerinde arsenik ile beslenen bir mikrop keşfettiklerini ilan ettiler. GFAJ-1 adı verilen bir jerm, bu zehiri DNA’sına ve normalde fosfor bulunan yaşamsal moleküllerine ekleyebiliyor.

Jeomikrobiolog FelisaWolfe-Simon Mono Gölü'nün sığ bölgesindeki göl dibi tortularını topluyor

Bulgu, yaşamın düşünüldüğünden çok daha çeşitli formlarda oluşabileceğini gösteriyor ve araştırmacılara Dünyanın ötesindeki yaşam işaretleri için zihinlerini açmalarını tavsiye ediyordu.

Bununla birlikte diğer bilim insanlarının yönelttiği bazı eleştiriler bu mikropların gerçekten arsenikte yaşayıp yaşamadıkları konusunda şüphelerin belirmesine neden oldu. Tıpkı Mars meteoridi ALH84001’de yaşam işareti olup olmadığını anlamak için olduğu gibi bu iddiaların doğruluğunu görmek için de beklemek gerekiyor.

4. Güneş uyandı

Güneşteki sıra dışı düşük aktiviteden sonra, yıldızımız güçlü solar alevler ve büyüleyici arora görüntüleri yaratan büyük fışkırmalar içeren bir patlamayla aniden uyandı. Güneşteki bu aktivite güneş lekeleri, lav ve manyetik aktivitenin artıp azaldığı 11 yıllık devirler halinde devam etti. Anlaşılmaz bir şekilde yakınlarda sona eren son güneş devri, bilim insanlarının açıklamakta güçlük çektikleri denli uzun ve cılız bir seviyedeydi.

Güneş şimdi bu durgunluktan sonra aşırı aktif bir dönemin ortasında. Bilim insanları bu değişikliklerin Dünyada daha önce görülen El Nino benzeri iklim değişikliklerine neden olabileceğini düşünüyorlar.

5. Karanlık madde bulundu mu?

Bilim insanlarının hesaplamalarına göre evrendeki maddenin yüzde 80’ini kaplayan karanlık madde, ismini, maddenin uzay bilimcilerin araçlarıyla temel olarak görünmez kalmasından alıyor. Bu durum hala bilimdeki en büyük gizemlerden biridir.

Bununla birlikte bu yıl astrofizikçiler sonunda karanlık madde işaretlerinin izini sürdüklerini iddia ettiler. Bu iz bu maddenin doğasını açıklayabilirdi. Bazı bilim insanları ise bulunması bu kadar zor olan bir şeyin bulunduğuna ikna olmadılar.

Bir görüşe göre karanlık madde parçacıklarının anti-parçacıkları vardır ki bu da onların temas halinde birbirlerini yok ettikleri anlamına gelir. Her halükarda, araştırmacılar karanlık madde işaretlerinden birinin bu birbirini yok etme sırasında oluşan gama ışınlarının tetiklediği patlama olabileceğini düşünüyor.

Fermi Gama-ışını Uzay Teleskopu umulduğundan daha parlak bir galaksinin en merkezi noktasında gama ışınları tespit etti. Araştırmacılar bunun eğer varsa anti-parçacıklarla aynı uzayı paylaşan, yoğun bir şekilde sıkışmış karanlık madde parçacıklarından kaynaklanan yok oluşlardan ileri gelmiş olabileceğini öne sürdüler.

The Universitey of Chicago Chronicle

Evrenin big bang'den sonra 13.4 milyar yaşındaki (şu andaki) halinin simülasyonu. Parlak noktalar karanlık maddenin yoğunlaştığı yerleri gösteriyor

Bu ışımayla ilgili veri, karanlık maddenin bir protonun yaklaşık altı katı kütleye sahip WIMP (weakly interacting massive particles -düşük dereceli etkileşen ağır parçacıklar) olarak bilinen parçacıklardan meydana gelmek zorunda olduğunu gösteriyor. Araştırmacılar aynı zamanda çapraz-kesit olarak bilinen bir özellik hesapladılar. Bu özellik bir parçacığın diğerleriyle nasıl etkileştiğini betimler. Bu bilgi karanlık maddeyle ilgili kavrayışımızda dev bir sıçramayı temsil ediyor.

6. Hartley 2 Kuyrukluyıldızı ile yakın karşılaşma

Sadece tek bir kuyruklu yıldızla randevusu olmayan, iki kuyruklu yıldızla ilgili ilk araştırmayı yapan Deep Impact uzay aracı, Hartley 2 kuyruklu yıldızını takip etmek için fazladan 2,9 milyar mil (4,6 milyar kilometre) yol yaptı.

Deep Impact öncelikle 2005 yılında, uzaktan bileşim ölçmeyi sağlayan darbe ölçerinin çarptığı Comet Tempel 1’i ziyaret etti. Bu başarıdan sonra NASA, uzay aracının son bir yolculuk için daha yeterli yakıtı olduğunu fark etti. Hartley 2 görevi, fıstığa benzeyen kuyruklu yıldızın, küçük ölçüsüne oranla aşırı aktif olduğunu ortaya koydu. Hartley 2 karbondioksitle karışık siyanür demeti püskürtüyordu.

7. Evrensel sabit o kadar da sabit değil mi?

İnce yapılı sabit ya da alfa denilen elektromanyetik kuvvet şiddeti gibi temel sabitler, isimlerini her yerde aynı olmalarından alırlar. Bununla birlikte uzak galaksileriyle ilgili son gözlemler alfanın bütün evren boyunca değişebileceğini ortaya koyuyor. Bunun anlamı ışığın hızının ya da elektron yükünün şiddetinin bulunduğunuz yere göre değişebileceğidir.

Bazı araştırmacılar 20 yıl önce ince-yapılı sabitin zamanla değiştiğini ortaya koyduğuna inandıkları bir kanıt buldular.

Copyright Dr. Julian Berengut, UNSW, 2010

Havai'deki Keck ve Şili'deki ESO Very Large Teleskobundan göründüğü haliyle ince-yapılı sabit alfanın çift kutuplu varyasyonunun ilüstrasyonu

Bu yıl hem kuzeydeki hem de güneydeki gökyüzünü tarayan, Hawaii’deki Keck Teleskopundan ve Şili’deki Very Large Teleskopundan gelen verileri analiz eden bilim insanları alfanın uzayda değiştiğine dair kanıt buldular. Kuzey gökyüzü için ince-yapılı sabitin, görünüşe göre artan mesafeyle birlikte azaldığı, güney gökyüzü için ise tam tersinin doğru olduğu ortaya çıktı.

KİTAP - Zarf / Haydar Ergülen

noreply@blogger.com (mesnetsiz) — Wed, 22 Dec 2010 11:14:00 +0000

Haydar Ergülen en sevdiğim şairlerden. Her şeyden önce inanmadığı dizeyi yazmıyor. Dizelerle ördüğü bir sahiciliği var. Bu da ona dilden yaşama, yaşamdan dile bir geçişkenlik kazandırıyor. Ergülen’de dilin, özel olarak da şiirsel dilin neredeyse ontolojik bir gerçekliği var. Bu gerçekliği son kitabında “zarf” metaforuna aktarmış gibi gözüküyor. “Ruha yolculuk”, “dile itina veren” mektup, “zarflanmasa da olur” Ergülen’e göre; ama işte, alışmışızdır “zarfa değil mazrufa bakılır” demeye. Demek ki zarfı mazruftan ayıramayız, mazrufu da zarftan. Böylece “Zarf” adeta tersten bir şiir monadolojisine dönüşür:

“Bir mektubun bir zarfa sığması anlaşılır:

bir ev olmak içindir

kendine kapalı, herkese açık”

Böyle bir mektup adresini bilir, ama ereksel değildir, sürprizlerle doludur. Bir kerelik olsa da, zarfını eskitir ya da yeniler ya da ondan vazgeçer ya da ona bir fırsat daha verir. Bilemeyiz. Mektup: şairlere açılan bir kapı, dostlukların temel harcı, ötekine açılmanın aracı, göz ile nizam arasındaki mesafenin açıklığı…

“bir ulaşsa yerine

skandal çıkacak bütün zarflardan

kimse mektup beklemediği için

inanmış gibi yapıyoruz birbirimize

oysa mektuplarda büyük romanlar vardır

kahramanların zarflarda eskimesi bundan”

Mektuplar hayal kırıklıkları, umutlar, karşılaşmalar, beklentiler, ama en çok da suskunluklarla gelir. Belki de Ergülen’in dili azaltması, dili damıtması bundandır. Ama bazen de çoğaltır şiiri, gündelik bir meseleden bahseder gibi fazla fazla, bol bol konuşur. Şiir bir gel-git halinde yazılır. Dilin dile geldiği yerde hakikat boy verir, hakikatin gözüktüğü yeri suskunluk kaplar. Belki de şiire imkan veren bu paradokstur: onu bulduğun anda kaybetmek:

“ben şiiri kazmadım ki hiç olunca yazdım

sonra da çiftçilik şiirden iyidir fikrine vardım”

Ama işte, her mektup bir kez yazılır, bir kez yollanır, bir kez karşılanır. Her mektup yeni bir mektuptur ve her birinin ayrı birer ruhu vardır. O mektuplar ki “büyük unutuluş haritasında adreslerini bulur ve orada kaybolur”. Hiçe karıştılar da diyemeyiz, ebediyen var olacaklar da… Onlardan geriye bir iz kalır, o izle mektuplar yeniden yazılır, yeniden gönderilir, sırlar unutulur, mazruf zarfa karışır. Ve işte orada yersiz-yurtsuzluk başlar. Mektup-zarf, kitap-zarf, şiir-zarf…

“Ben şimdi Çarşamba Postanesinde unutulmuş bir memur gibi

yazıyorum mektubu hiç gelmeyene, hep mektup bekleyene

bazen de bakıyorum içime posta kutusu bomboş yazıyorum

atıyorum kendime siz de yazın içinize yazın ki bu yalnızlık

değildir, “Ben seni kimseler beklemezken bekledimdi” demektir,

aşk gibi, şiir gibi, çocukluk gibi, kimseler beklemezken beklemektir

ve güzel bir geçmiş olarak kendinize yaz/ı yazmak demektir."

DUYURU - Teslimiyet "Other Angels"

noreply@blogger.com (mesnetsiz) — Thu, 16 Dec 2010 20:57:00 +0000

Türkiye'de sıklıkla transcinsel cinayeti işleniyor. Bu cinayetlerin karşısında bugün daha örgütlü bir kesim olsa da toplumun geneli konuya duyarsız. Transcinseller bir yandan var olma savaşı verirken, diğer yandan da topluma derdini anlatmaya çalışıyor. Ancak bu öyle pek de kolay değil. Yüzyıllar içinde oluşmuş ahlaki yargılar, geleneksel kalıpların modernliğin melez kimliklerine karşı gösterdiği direnç farklı kimliklerin kabullenilmesinin kolay olmayacağını gösteriyor. Oysa toplumun kabullenip kabullenmemesinin ötesinde ortada gerçek yaşamlar var. Herkesin seks işçisi, travesti diye ötekileştirdiği insanlar soluk alıyor, arkadaşlıklar kuruyor, aşık oluyorlar. "Travesti" kimliği altında adlandırdıklarımızın gerçek bir yaşamı olduğunu unutuyor, onları kendi yaşamlarımızdan öteleyip ayrı bir alana hapsediyoruz. Böylece bir transcinsel cinayeti işlendiğinde tetiği çeken biz olmasak bile konu bizim dışımızda kalmış oluyor. Öyle anlaşılıyor ki "Teslimiyet -Other Angels- filmi bu mesafeyi kısaltmak için yola çıkmış. İstanbul Tarlabaşı'nda 3 arkadaşıyla yaşayan seks işçisi Sanem'in hayatını anlatan Teslimiyet belli ki dertleri olan bir film. Hayatın gerçekleri karşısında çocuk masumiyetinin aldığı naif hal, farklı kimliklerin karşılaşmasının doğurduğu beklenmedik sonuçlar, kendini bir başkasına teslim etmenin zorluğu... sinopsis üzerinden sezilebilecek belli başlı temalar. Sanıyorum biz izleyici olarak bütün bu temaları transcinsel Sanem üzerinden takip ediyoruz. Böylece hem özel olarak transcinseller için yaşamın ne kadar zor olduğunu görüyoruz, hem de kimliklerin ötesinde bütün meselelerin nasıl iç içe geçtiğini... Felsefe çıkışlı Emre Yalgın'ın (ekşi sözlüğün yalancısıyım) filmi Teslimiyet "içeriden dışarıya", "dışarıdan içeriye" bir film olabilir. En azından trailerın ve snopsisin bende yarattığı beklenti bu yönde. 17 Aralık Cuma günü gösterime girecek olan filmin yolunun açık olmasını, LGBT'lerin mücadelesine anlamlı bir katkı sunmasını diliyorum.

Filmin sitesi: http://www.teslimiyetfilm.com/

Trailer:

Teslimiyet "Other Angels" from blogmatt on Vimeo.

EMEK SİNEMASI Cercle D'Orient

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 11 Dec 2010 22:01:00 +0000

14 Aralık || Hepimiz Bilirkişiyiz, Yıktırmıyoruz!

İstanbul Film Festivali açılış gecesinde öten"zart"larla "Yıktırmıyoruz!" diyerek yola çıktık.

Ardından binlerce kişi sokaktaydık. Sadece Emek Sineması ve kapatılan/kapanmak zorunda kalan sinemalar

için değil kentsel dönüşüm kisvesi altında bizlerden alınan kamusal mekanlar, Tarlabaşı'nda, Fener Balat'ta, Sulukule'de, Ayazma'da evlerinden edilenler için yürüdük. Beyoğlu Belediye Başkanı, Kültür Bakanı, Yenileme Kurulu Üyeleri ve Kamer İnşaat başta olmak üzere yıkımların tüm faillerine "hesap verin" dedik. Onların rant projelerine karşı Yeşilçam Sokağı'nda kendi film festivalimizi düzenledik, 1. Geleneksel Emek Şenliği'nde o sokakta beraber dans ettik.

Israr ettik, sadece Emek değil bütün, İstanbul bizim dedik!

Sonra ne oldu, hatırayalım: Emek Sineması'nı ve Cercle D'Orient binasını içeren kamuya ait adada gerçekleştirilmesi planlanan yenileme projesi Mahkeme kararıyla durduruldu. Şimdi bu binaların kaderini bir grup uzman bilirkişi belirleyecek. Mahkeme yürütmeyi durdurduğunda bu

kentin sahipleri olarak "Hepimiz Bilirkişiyiz" demiştik. Sözümüzü unutmadık! Keşfin yapılacağı 14 Aralık Salı günü saat 14:30'dan itibaren hep beraber "mahallinde keşif ve inceleme" yapmak ve bir kez daha "Emek Bizim İstanbul Bizim" demek için kameralarımızla, fotoğraf makinalarımızla Emek Sineması'nın önünde olalım.

Tanığız, görüyoruz, biliyoruz, Emek'i yıktırmıyoruz!

İsyanbul Kültür Sanat Varyetesi

Diğer videolar:

http://cm.ntvmsnbc.com/dl/EmekSinemasi2/emeksinemasi.html

http://vimeo.com/12787473

http://vimeo.com/12427583

ADALET DUYGUMU KAYBETTİM. HÜKÜMSÜZDÜR!

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 07 Dec 2010 01:31:00 +0000

Vaveyla'nın "Vicdan" başlıklı yazısını okuduktan sonra, 2008 yılındaki Aralık isyanı sürerken kaleme alınmış bu yazıyla vicdan tartışmasına ufak bir katkıda bulunmak istedim...

Türkiye Yunanistan olur mu?

Baştaki sözü sona saklamak gereksiz bu bahiste. Ulusalcılarımız rahat olsun. Her türden milliyetçimiz, muhafazakârımız, “ordu göreve”cimiz rahat olsun...
“Polis grafiticilere müdahale etmezse böyle olur”a getiren liberalimiz* de rahat olsun... Yunanistan’daki kardeşi komünist parti gibi provokasyon edebiyatını dilinden düşürmeyen “emek” partimiz de aynı şekilde rahat olabilir bu ülkede...

Hep beraber aynı tekerlemeyi okuyabilirler korkmadan:

“Tür-ki-ye Yu-na-niis-tan ol-ma-yaaa-cak!”

Dünyanın en içli şarkısını yüzüncü kez dinlediğiniz anı hatırlar mısınız? Bu topraklarda yıllardır yaşadığımız en büyük trajedinin minyatürüdür o an.

Ruhunuzun bir parçası kaybolmuş gibidir. Anımsama yeteneğiniz elinizden alınmış gibi... En sevdiklerinizden birini yitirmiş gibi derin bir boşluk içine düşmüşsünüzdür belki... Sağır ve dilsiz... Kör ve hissiz... Dingin değil takatsizdir ruhunuz.

O şarkıyı her dinleyişinizde içinizde kopan fırtına dinmiştir artık. Tek dal bile kıpırdamamıştır o son seferde. Daha önce doksan dokuz kere aynı teline basılmıştır da duygularınızın; sonuncusunda derin bir sessizlikle karşılaşmışsınızdır.

Vefasız bir sevgili... İmkânsız bir aşk... Ulaşılamayan vuslat... Yitip gitmiş bir hayat... Sislerin içinden çıkıp gelen anı parçaları... Karanlık geceleri katlanılır kılan titrek bir mum ışığı... Tüm bunlar ve belki dahası olmuştur o şarkı: İçinizi titreten bir iç çekiş... Gözünüzdeki buğu... Yüreğinizde ince bir sızı...

Dünyanın en içli şarkısını yüzüncü kez dinlediğiniz o an, daha önce doksan dokuz kez içinizde parlayan meşalenin söndüğünü hissettiğiniz andır.

Doz aşımı...

Hissizliğinize şaşırmak bile gelmez aklınıza artık. O şarkının nesine vurgun olduğunuzu merak bile etmezsiniz çoğu zaman. O duygu sağanağı geçip gitmiştir artık. Arkası kuraklıktır. O şarkıyı dünyanın en içli şarkısı yapan çağrışımlar silinip gitmiştir belleğinizden.

Duygusal küntleşme, belli bir anda böyle dışa vurur kendini işte!

Sizi siz yapan algı biçiminiz, çağrışımlarınız, anılarınız, dahası duygusal hezeyanlarınız belki... Ruhunuzda biriktirdiğiniz tüm yaşam işaretleri hiç bir iz bırakmadan kaybolup gitmiş gibidir o an.

Terkedilmişsinizdir... Aldatılmışsınızdır... Kaybedilmişsinizdir...

Bu topraklarda yaşanan, yaşanmakta olan en büyük trajediyi bir an için benliğinizde cisimleştirmiş olursunuz farkında bile olmadan.

Doz aşımı...

"Ne yüzü, ne iki yüzü... Belki bin kişiyi öldürdüm" diye böbürlenilebilen bir ülkede duyarsızlığın, hafıza kaybının, vicdani kuraklığın nedeni başka ne olabilir ki?

Trafik kazalarında, "doğal" afetlerde, töre cinayetlerinde, "zafer" kutlamalarında ve daha nicelerinde yitip gitmiş hayatların istatistikî bir veriden başka anlam taşımayışı nasıl açıklanabilir?

Dağ başlarında canını soluyan insanlar hakkında skor tabelasını aratmayan gazete haberleriyle kahramanlık destanları yazılışı garipsenmiyorsa... "Bizden on yedi gitti karşıdan otuz bilmem kaç..." denildiğinde bu ölümlere bütün itirazların kesilmesi bekleniyorsa ve dahi ekseriyetle kesiliyorsa...

Dur ihtarına uymadığı için, dur ihtarını duymadığı için, belki de eli silahlı kovboyumuz o gün öyle istediği için ensesinden vurulan gençler alelacele suçlu ilan ediliyorsa...

Geçmişinizi geleceğinize bağlayan tüm yan yollar kesilmiştir bir kere ve siz, ortalama algının bitimsiz otobanında sonsuz bir bugünde seyretmeye mahkûmsunuzdur artık.

Dünyanın en içli şarkısını yüzüncü kez dinlediğiniz o andaki gibi...

Kanıksamanın dipsiz uçurumunda, yere çakılmamak için üzerimizden attığımız ilk ağırlık vicdanlarımız olmuşsa... Hiçbir yaşamsal refleksin verilemediği bu atmosferde, sussanız da susmasanız da sıranın size gelmesi kaçınılmazdır artık.

* STATHIS N. KALYVAS’in International Herald Tribune gazetesine yazdığı makaleyi iştahla çevirip yayımlayan Taraf gazetesinin tutumu bizi şaşırtmalı mıydı?

İstanbul - Aralık 2008

VİCDAN

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 07 Dec 2010 00:12:00 +0000

VİCDAN

Bu kavramla tanışıklığımın bir tarihini kestirebilmem mümkün değil. Belki de kavramla daha tanışmadan pratiğiyle tanışmışımdır, bunu da kestiremiyorum. Ama söz konusu tanışmanın gerçek anlamda bir tanışma anlamını taşıması gerekiyorsa, bunun miladı; elbette “ahbarik”imizin “Ergenekon” Caddesi’nde boylu boyunca uzanan cansız bedeni, yaşamlarımızın çıplak damlarında “güvercin” taklalarına asılmış suretidir.

Bu topraklar üzerinde henüz faşistleşmeme kabiliyetini - özel bir çaba istediğinden şüphem yok artık - gösterebilen memleketlilerimizin, ahbarikiyle başbaşalığında içine düşen ateşlerin her seferinde yangınlara dönüşmesine, kardeşimiz Hrant’a verdiğimiz kod addır vicdan...

Bu dehşetli tanışmanın, bugüne kadar olan her şeyi ama her şeyi bir daha gözden geçirmeye, bu topraklarla olan bağlarımızı en başından yeniden, yeniden sorgulamaya itmediğini kim söyleyebilir? Buralardan gitme isteğiyle boğulan yeni bir nesil yarattı DEVLET! Gitmeyenlerimizi tutan yegane el, belki de yine Hrant’ın elidir... Gitmeyi değil, değiştirmeyi arzu eden bu elin gönül toprağımıza ektiklerine vicdan dedik, yine!

İnsanlığın bu en adilane mevhumlarından biri olan vicdan, günü gelince, pekala körelebiliyormuş da! Yoksa bir güvercin nasıl olur da vurulabilirdi, her şeyden önce kimilerinin vicdanlarında, uluorta?

Bu yazının derdi, “körelebilen vicdanlar” üzerine konuşmaktır. Körelebilen bir olgunun, insanı insan yapan en temel mevhumlardan biri olarak referans alınmasında sahiden bir terslik yok mu? Burada tüm kapılardan sonra insanlığın vicdan kapısını çalanlara sözüm yok, umutsuz yaşanmıyor zira. Fakat yaşamın bu gidişinden memnun olmayanların örmesi gereken mücadele hattının, vicdanlara terkedilen insanlık durumlarına farklı bir boyutta sahip çıkması gerekliliğidir. Zira kanıt ihtiyacı ortadan kalkmış körelen vicdan olgusuna tanık olunan bir yüzyılda, sahaları vicdana terketmenin, başlıbaşına bir vicdansızlıkla hemhal olma pratiği doğurduğunu tespit etmek, bu vakitler bir öngörü olgunluğuna dahi işaret etmiyor kanımca. Böylesi bir tutumun, aksine bu durumu yeniden ürettiğini bile iddia etmek mümkün. Yani birazcık pozitivizme yüz sürecek olsak, gerisi gelir zaten...

Geçmiş olandan güncel olana doğru bir yolculuk denemesi yapalım istiyorum aslında ama bir blog yazısının sabrını da zorlamak istemiyorum. Örneğin 19 Aralık 2000’de yirmi cezaevine birden gerçekleştirilen operasyonlarda yakılarak, gazla boğularak, kurşunlanarak katledilen devrimcileri hatırlamanızı isterim bu yazı boyunca. Keza 19 Ocak 2007 tarihinde arkasından üç kurşunla vurulan ahbarikimizi... İstanbul’da 09 Eylül 2009 tarihinde gerçekleşen büyük sel felaketinde kapısı, penceresi olmayan bir serviste Pameks Tekstil Fabrikası’ndaki işlerine gitmeye mahkum yedi bizar kadın işçinin, çaresiz ölümünü... O kadar karanlık sayfaları var ki bu memleketin, herkes acısını söylemeye utanır vaziyete düşmüş. Biri, bir acısından bahsedecek olsa, bir başkası çok daha büyük bir acıyla üstüne geliyor adeta insanın...

Güncel bir meseleyle devam edelim. 04 Aralık 2010 tarihinde Dolmabahçe’de “demokratik açılım” adına rektörlerle buluşma gerçekleştiren başbakan konuştukça, dışarıda öğrencilere karşı şiddetin dozu adeta daha da artıyordu. Güncel anlamda yaşadığımız acılardan biri de bu oldu.

Theodor W. Adorno, Los Angeles Times Gazetesi’nin “yıldız falı” sütununa sık sık mektup yazan kişilerin sorunları ve bu sütunda kendilerine verilen yanıtlar hakkında içerik çözümlemesine girişmiş vaktiyle. Yaşanan güncel olayın içeriği ve bu duruma karşı insanların verdiği tepkiler üzerine ben de birkaç not paylaşacağım. Okur da kendince bir çözümleme girişiminde bulunsun istiyorum.

Olayların gelişimini hatırlayacak olursak; başbakan’ın Dolmabahçe’de rektörlerle yaptığı görüşmeyi protesto etmek ve taleplerini bir dosya halinde toplantıya sunmak adına İstanbul dışından ve içinden üniversite öğrencileri Dolmabahçe’ye doğru harekete geçmişlerdi. İstanbul dışından gelenleri, İstanbul’a girmek yasakmışcasına, serbest dolaşım hakkının da içine ederek şehrin sınırlarında durdurdular. Baskı, şiddet, gaz, dayak, cop derken istanbul’a sokmama başarısını elde eden emniyet, Kabataş’ta da öğrencilerin önüne barikat kurdu. Gelin bundan sonrasını gündeme taşınan öğrencinin kendisinden dinleyelim; alıntının uzunluğunu bağışlayın lütfen:

İsminin kısaltması E.Ö.

“O gün Dolmabahçe’ye yürümek üzere Kabataş’ta toplandık. Daha yürüyüşe geçmemiştik ki, çevik kuvvet kitleyi zorla kaldırıma iteklemeye başladı. Ancak, izinli bir yürüyüş olduğundan ve bizden önce başbakan ve rektörler arasında yapılan ilk toplantıyı protesto edenlere müdahale edilmediği için böyle bir saldırı olacağı hiç aklımızdan geçmedi.

Ben arkadaşlarımla kitlenin ortasında yer alıyordum. Dolmabahçe’ye doğru ilerlerken, birden yakın mesafeden gaz sıkmaya başladılar. Ne olduğunu anlamadan birden çevik kuvvetlerin üzerimize doğru geldiğini fark ettim. Geriye doğru kaçmaya çalışırken biri beni yakaladı. Ancak tam darp edecek iken elinden kurtulmayı başardım. Koşmaya başladım. Beni kovalayan aynı çevik kuvvet bir an ayağı takılıp yere düştü. Ancak daha sonra peşimden koşarak beni yakaladı. ‘Dur vurma hamileyim’ dememe rağmen copla karnıma vurdu.

Birden etrafım sarılmıştı, biri arkadan belime ve sırtımı coplarken, diğeri karnıma vuruyordu. Yere yığıldım, ancak bu defa postal darbeleriyle vurdular. Yerde acı içinde kıvranıyordum. Arkadaşlar yardımıma koştu. Beni yerden alarak Kabataş iskelesinin oraya götürdüler.

Yediğim gazdan ve darpların acısına etkisiyle kanama geçirdiğimi o anda anlamadım. Daha fazla dayanamadım ve baygınlık geçirdim. Beni hemen taksiye bindiren arkadaşım Taksim İlk Yardım Hastanesine yetiştirdi. Ancak zulüm burada da sürdü. Gözaltlıları sağlık kontrolünden geçiren polis, durumum ağır olmasına rağmen hastanesinin acil bölümüne sokmadı. O halde beni iki büklüm taksinin içinde beklettiler. Daha sonra arkadaşım sedye getirdi ve taksicinin yardımıyla acile girebildim.

Hamile olduğumu ve darp edildiğimi söyledim. Acil bölümünde doktor muayenesine yönlendirdiler. Beni ultrason bölümüne yolladılar. Orada benim ve bebeğin sağlıklı olduğunu söylediler. O an çok sevindim. Ne olur olmaz diye sabaha kadar müşahede altında tutacaklarını söylediler. Doktorlar kanamanın büyük ihtimale darpların sonucunda meydana geldiğini belirtiler.

4 saat boyunca serum verdiler. Sonra tekrar ultrasona soktuklarında bebeğimin kalp atışlarının durduğunu söylediler. O anda dünyam yıkıldı. Panikledim, ağlamaya başladım. Yürüyemiyordum olayın şokuyla gaz içinde kalmış olan ellerimi yıkadım.

Sabaha kadar uyuyamadım. Sabah erkenden beni tekrar ultrasona soktular ve bebeğin tamamen hayatını kaybettiğini söylediler. Mahvolmuştum. Ağlamak dışında yapabileceğim bir şey yoktu.”

Öfkelenmemek, yaşananlara isyan etmemek mümkün değil gerçekten! Mümkün mü değil mi göreceğiz birazdan… Ama önce bir şeye dikkat çekerek; “Yaradılanı yaradandan ötürü sevenlerin” öğrenciyle imtihanıdır izlediğimiz. Kalemine, ufkuna ve insanlığına en güvendiğimiz kalemlerden biri; “Mağdur rolüne gönül indirmek, zalim olmaya can atanların tıynetidir.” buyurmuştu. Bu değerli fısıltıyı kulağımızdan eksik etmeden, anlayışınıza sığınarak, en basitinden bir günlük gazetenin internetteki haber sitesinin, konuyla ilgili haberinin altına girilen yorumlardan bir kısmına bakalım. Birçoğunun yaşları ve yazdıkları şehirler de mevcut. Bir kısmının yaşına bakınca “gün görmüş” olmasını umuyorsunuz ya da daha genç yaşta olanların akranlarının tavrını daha iyi algılamasını bekliyorsunuz hiç yoksa… Yani vicdan diyorsunuz, ister istemez! İmlasına dokunmadan, şimdi bakalım vicdan, bizim memleketimizde ne menem bir şeymiş:

best_van İstanbul - 1980

bana bu kişilerin öğrenciye benzediğini kimse ıspatlayamaz

oburs - 1972

Hak Arama..

Elbette Tüm Türk Vatandaşı Hakkını aramalı. velakin. Öğrenci ;Okulunda eğitimini bırakıp Devletin büyüklerini protesto etmeyecek. Devletin Polisine Sopa ile vurmayacaksın..Vuramazsın. Seni o yaşa kadar 1001 emek ve zahmetle dünyaya getiren ailen seni okutmaya gönderiyor. Sen öncelikle OKUYACAKSIN.OKUMALISIN. Ayrıca bir anne adayı olarak ne işin var senin oralarda.Annelik Bu kadar Kolay mı. KULLANILMAYIN..OKUYU

65ayhan Ankara - 1965

madalyonun diger yuz

Hamile, ogrenci, 19 yasindaki kizimiz mitinge katiliyor ve polis dayagindan dolayi cocugunu dusurdugunu idda ediyor.Bu onun iddiasi ne bilelim coucgu kendi dusrmedigini?Ogrenci ve 19 yasinda cocuga bakamiyacagini anlayinca boyle bir bahane uydurmus olabilir. Sorumluluk sahibi bir anne adayinin ne isi olurki mitingde?

yenimodelll İstanbul - 1969

Ögrenci

İSTANBULDA ÖGRENCİ KALMADIMIDA ANKADARAN PROTESTO YAPMAYA GELİYORLAR BU BENCE TAMAMEN PLANLANMIŞ PROĞLANMIŞ KULLANILAN BİR TAKIM ÖGRENCİ GRUBU VE TAMAMEN PROVAKASYON AMAÇLANMIŞ BEN POLİSİMİZİ TEBRİK EDİYORUM MUDEHALEYİDE ÇOK UYGUN BULUYORUM

Lady Bursa - 1988

bu ne düşüncesizlik

Kendi sağlığından önce bebeğinin sağlığını düşünecektin. Ne işin vardı orda? Ayrıca evliysen eşin nasıl izin verdi böyle saçma sapan provakasyona katılmana? Evli değilsen de eeee orası artık ahlakına kalmış....

calkin_tr İstanbul – 1983 (Avatarında Atatürk fotoğrafı var!)

Ne işi var orada?

Kimse hemen polisi suçlamasın polisin görevi orada eylemcileri dağıtmaktı polis görevini yaptı oradaki eylemcileri dağılmaları konusunda defalarca uyardı müdahale edileceğini söyledi buna rağmen eylemciler dağılamadı, hem hamile kadının orada ne işi varmış bu tür eylemlerde böyle şeyler olacağını bile bile gitmesinin suçlusu kendisidir, o kadın o doğmamış bebenin hesabını nasıl verecek acaba.

azinliktakiçogunluk İzmir - 1982

ben de hamileyimm ama onun gibii dayak yiyeceğimi bildiğim yerlere deil deee bebeğiminnn kendini daha huzurlu hissedeceği ona kimsenin zarar veremeyeceği yerlere gitmeyii tercih ediyorumm ideolojin ne olursa olsunnn sen önce annesin...

alpyar İstanbul - 1974

Hamile

bir bayanın önceliği herzaman bebeğidir, eğer anne olmak istiyorsa ve sağlıklı bir bebek doğurmak istiyorsa, kadının durumu ile yaptığı hiç bağdaşmıyor

1939777

hamileye bak

hamileysen ne işin var orada.

Bediralp İzmir - 1971

Ön görü..

Bu tip eylemlerde az çok başına neler gelebileceğini düşünmek gerekir.Hamile halinle ne işin vardı orda?

kutsa36 İzmir - 1981

anne

millet hamileyken klasik müzik bile dinlerki bebeği huzur bulsun diye bizim kızımız sağolsun karnında bir can elinde sopa dalmış polislerin içine... bunu değil tekmenin oranını sorğulayalım diyorsanız ben bu oyunda yokum arkadaş...

merkli46 Gaziantep - 1971

kocaman bir yalan

hamile birinin böyle bir eylemde ne işi var. kime yutturuyorsunuz.üniversiteler bizim diyorlar.4 yıl sonra okul bitiyor.nereden sizin oluyor.adam gibi okuyanlara bir şey oluyormu.sütten çıkmış akkaşık yaptınız, yazık.ha bu arada polislerin bu sert tutumunuda hiçmi hiç tasvip etmiyorum.her iki atarfta suçlu.

ashener İstanbul - 1970

Ne işi varmış oarada

Hamile iken eylem yapıyorsan bunu tahmin etmelisin.

shakirt_29 Tekirdağ - 1990

ne iş arıyordun orda madem hamileydin? sen nasıl anne adayısın daha doğmamış çocugunun hayatıyla oynayıp -ki nitekimde öle oldu- o gosteriye katılıyorsun sana değilde o safiye gerçekten çok acıyorum...

zhra

NEİŞİN VAR ORDA.POLİSİN BÖYLE SALDIRACAĞINI BİLMİYOMUŞ.POLİSTE OKULDA OLMASI GEREKEN BİR KIZIN 19 YAŞINDA,HAMİLEEYKEN ÜSTELİK,ORALARDA OLABİLECEĞİNİ BİLMEZ.

byburak_06 Ankara - 1987

iknize de yazık

Anlıyorum polisin orantısız gücü var bu belli bişiy peki be kardeşim senin orda hemde bu halinle ne işin var . Adama sorarla bu doğmamış masum bebeğin hakknın kim ödüyecek ama bence şu bi gerçek o çocuğu kaybetmende en az polis kadar seninde suçun var.

Yorumların bu kadarla sınırlı olmadığını okur elbette biliyor. Geçenlerde zaman aşımına uğratılan Kemal Türkler davasına ilişkin, kızının yaptığı açıklamaları sanırım epey geniş bir kesim duydu. Bu ülkeden artık nefret ettiğini, burada doğmamış olmayı dilediğini, buralardan gitme isteğini, devletin AİHM’de ceza almasından artık keyif duyacağını vurguladı... Toplumun farklı kesimlerinde sanırım bu dilek, isyan ve temennilere katılan farklı insanlar da olacaktır ya da benzer yorumları bu düşüncelerin altına da döşeyecek insanlar…

Eninde sonunda eril bir dilin, mağduriyet tavasında iyice pişirilerek, iktidar tahakkümünün yeniden yeniden yeniden üretildiği bir silsileyle karşı karşıyayız. Sermayeyle, kendine müslümanlığın altını ıslatanlar, kirli çarşaflarını yangında ilk terkedileceklerin boynuna dolamak istiyorlar! Eşcinseller, komünistler, kadınlar, Kürtler, Ermeniler, öğrenciler ve dahası… Kendinden farklı olan herkese kapanıyor kapılar. Dünün mağdurları, zalimliğin poligonunda isabetli atışlara kilitleniyorlar…

Yorumlarda dikkat çeken bir yönün üstünde biraz daha durmak istiyorum. Kadınlığa, anneliğe atfedilen roller... Geleneksel eril kodların, kadın üzerinde bir kontrol mekanizmasına nasıl da korkunç bir hızla dönüştüğünün çok açık ifadeleri bu yorumlar. Burada bir ikiyüzlülük de söz konusu, oraya da geleceğiz. Annesinden soyutlanan bir bebek olgusu göze sokuluyor. Doğurganlıkla terbiye edilen kadından beklenen, soyun devamını getirmedeki sınırlılığında tünemesidir. Bebeğini daha güzel bir dünyaya getirmenin olanakları üzerine çabalamasının kat’i suretle azarlanması, sus pusluğun anıt mezarına dönüştürme çabasıdır aynı zamanda. Geleneksel delikanlı söylemimizin “kadına el kalkmaz” düsturu, yine delikanlı klavye kahramanlarının parmaklarının hızında, tuzla buz oluyor. Savaşta bile hamile kadınlara hassasiyet gösteren “erkek”, şimdi yan kaldırımdan düşene bir tekme daha vurulmasının tezahüratını yapıyor, boru gibi bir sesle! Kadınla kurduğu ilişkide her daim problemi olan “erkekimiz”, yeri gelince kendinden daha erkek olanın dilini yalamaktan bezmiyor. Yaşadıklarımızı izlemeye devam ettikçe feminist mücadelenin kendi kanallarını yaratmasının ve söylemini daha geniş kesimlere taşımasının değerini daha bir yakıcı hissettiğimi de ayrıca belirtmek isterim!

Kendimi bir parçası olarak gördüğüm mücadeleci yeni genç neslime ise, Marx’a atıf yaparak temas etmek isterim: “Bir sözün kuvveti nesnel gerçekliğe uygunluğuyla ölçülür.” diyor Marx. Yani biz bir söz üretir ve bunun çok anlamlı olduğunu düşünebiliriz kendi adımıza fakat bir de bunun dışımızdaki gerçekliğe uygunluğuna bakmak durumundayız. Yani dışımızda cereyan eden gerçeklikle sözümüz arasındaki makasın her geçen gün biraz daha kapanmasına ihtiyacımız var. Artık daha zengin araçlara sahibiz. Kolayına kaçmadan, değişmenin ve birlikte değiştirmenin araçlarını çeşitlendirmek, arzu ettiğimiz dünyanın gerçekliğini daha yakından hissettirmek zorundayız. Zira yok saymamakla birlikte, tek başına insanların vicdanlarına güvenerek, uzun soluklu bir mücadele hattının olanakları, 21. Yüzyıl’da tükenmiştir kanaatindeyim. Toplumla karşılıklı ilişkiler bütünlüğü içerisinde farkındalık yaratma olanakları üzerinde yoğunlaşma zorunluluğumuzun olduğunu düşünüyorum. Yolumuzun açık olmasını dilemekle birlikte, yolumuzu bizden başka kimsenin açmayacağını da hatırlayarak, Sartre’la bitirelim istiyorum: “Her insan, herkes karşısında, her şeyden sorumludur.”

WIKILEAKS

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 28 Nov 2010 14:45:00 +0000

Julian Assange

“Yeni bir dünya göreceğiz. Küresel tarih yeniden yazılacak”

2006 yılında kurulan Wikileaks'in yükselttiği bu iddianın tarihe "altın harflerle yazılması" isteğine binaen spotu altın sarısı tonlarına çektim!
İddiaların gücüyle birlikte beni etkilediği gibi birçok insanı etkileyen de, teknolojik araçların sunduğu yeni direniş olanakları olsa gerek. Günlük sohbetlerde de sıkça rastlıyorum buna. Teknoloji karşıtlarına karşı bir savunma mekanizması olduğuna dair iç kanaatimle de birlikte; teknolojinin kendisinin bir zararının olmadığı, bundan ziyade bu araçların kimin elinde olduğunun belirleyici olduğu yönünde savlar bunlar. Wikileaks'in açıklayacağını tüm dünyaya duyurduğu yeni belgelerle birlikte, bu savın savunucuları, kendilerinden artık daha bir emin olacaklar sanırım!

J.C Scott, Tahakküm ve Direniş Sanatları adlı kitabına; "Akıllı köylü, büyük efendinin karşısında yerlere kadar eğilir; ama sessizce osurur." Etiyopya atasözüyle başlar. Scott'ın "altpolitika" olarak belirlediği bu tutum; ezilenlerin iktidarlara karşı bir oyunudur. Ezilen'in bu saklı tutumunu, "pratik direnişin ikamesi" olarak gören entellektüellere; "ezilenlerin neyin ne olduğunu bildiğini, mevziler kazanmak için bu özel oyunu oynadıklarını" söyler. Scott'ın bu kitabının tanıtımı; "Tarih artık sadece kazananların yazdığı bir şey değil." sözüyle biter.

Hacker'lıktan gazeteciliğe terfi etmiş bu soğukkanlı, zeki ve aynı zamanda cesur adam; farklı tarih yazım olanaklarının da ışığını saçıyor üzerimize! Etiyopya'lının yaptığını, tarihsel şartların teknolojik olanaklarının verdiği imkanlarla da birleşik olarak, artık daha alenen yapıyor ve "osuruğunun yönünü iktidara çeviriyor! Geçmişi üzerine internet ortamlarında tonlarca yazı var. Vietnam Savaşı karşıtı bir gösteride tanışan anne ve babanın medar-ı iftiharı "haymatlos" Julian Assange'ın yaşını bile doğru dürüst bilen yok. 37, 39 yaşında dedikoduları dolanıyor... "Piç kurularını tahmin yürütmek zorunda bırakmayı tercih ediyorum." "küstahlığını" dillendirmekten de ince bir zevk aldığı kesin! Bilgisayar ortamlarının "Speedy Gonzales"i, sonradan gazeteci Julian Assange,ın radikal demokrasi söylemini öne çıkardığı "Yönetişim olarak Komploculuk" adlı bir de manifestosu var. Bu başlığın komploculuk kısmı bana, geçenlerde sağolsun "basit devrim tarifleri"ni bizimle paylaşan, bir zamanlar Manchester United takımında top kovalamış agresif futbolcu Eric Cantona'yı da hatırlattı. Efsane Fransız Cantona, emeklilik reformuna isyanın yükseldiği Fransa'da, isyancılara: "Toplu halde paralarınızı çekin, bankaları çökertin!" diye sesleniyordu. "Halkı isyana teşvik" etmekten gocunmayan bu "güzel adamların" pırıltısı bana bir de Yıldırım Türker'i hatırlattı. Gözümde - bahtı benzemesin - bizim Ulrike Meinhof'umuz olan Yıldırım Türker de geçenlerde, gözünüze çarpmışlığı vardır, "Ekşi küfür, sası mizah" başlıklı bir yazı kaleme almıştı. Yazısında, Aristotales'ten Oscar Wilde'a kadar birçok zeki adama ve onların mizahta yakaladığı inceliğe göndermeler yapıyor; bizim Oktay Ekşi’nin ‘analarını satanlar’ kalınlığından ve dahasından dem vuruyordu... Devrimlerimizin bizim toparaklarımızdaki "kalınlığına" bakıp da hicap duymamak da ayrı bir derdimiz bu arada. Devrim tahayyülünün bizzatihi ince bir mizah olduğu kanaati bende iyice pekişmişken, entellektüelinden devrimcisine "brutalist anal regresyon" (bu zorlama kavram için bağışlayın-mecburdum!) halet-i ruhiyesini etimizde kemiğimizde hissetmenin fetreti "eeeh yeter" dedirten bir mealler almış durumda...

Yukarıda zeki adamlardan zincirleme isim tamlaması kurma çabam, tarihi artık sadece kazananların yazdığı bir şey olmaktan çıkarma azminin, yeni olanaklar üzerine düşünmekten yeni pratikler yazmak üzerine evrilmesine (Bkz. Marx 11. Tez!) olan isteğimden kaynaklanıyor! Bakınız Avustralyalı bir adam çıkıyor, zekası ve yetenekleriyle birleşik bir mücadeleyi örgütlüyor. Dünyanın önemli bir kesimi de bu adam ne söyleyecek diye ona bakıyor. Aynı yerde sürekli yaşayamayan bir adam bu. Hayır, adamı yakalasalar da başlarına bela olacağı açık. Öyle insanlar var, malumunuz, ölüsü de dirisi de adeta başa bela olan! Mükemmel bir ışık kaynağı olarak Julian Assange'ın sağladığı aydınlık ya da yarattığı yaşam alanının diyeyim , insanın gözünü kör edecek kadar çarpıcı, derin nefesler aldıracak kadar ferahlatıcı olduğu kuşkusuz. Hadi bir de zekasından şüphe etmediğimiz Başbakan Tayyip Erdoğan'ın üzerinden ünlü şair Halil Cibran'a gönderme yapalım da tam olsun! Lübnan'da Ortadoğu'ya demokrasi dersi verirken Erdoğan, Cibran'ın: "Sırtını güneşe çevirirsen, gölgenden başka bir şey göremezsin." sözünü aktardığına tanık olduk. Sözün doğruluğu şüphesiz; yönümüzü Wikileaks'e dönme gerekliliği de... Wikileaks'in metodolojisinin, belgelerinden daha çok konuşulacağı bir dönemi de yaşayacağımız kanaatindeyim. Burada ve tüm ortamlarımızda bunun sohbetlerinin gelişiminin yaşamımıza kaydadeğer katkılar sağlayacağı da açık... "Yeni bir dünya görme" umudunu paylaşanlar, yönlerini Wikileaks'e dönebilirler. Çarpıcı ve ferahlatıcı bir duş sizleri bekliyor...

19 ARALIK 2000 "HAYATA DÖNÜŞ" KATLİAMI

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 25 Nov 2010 16:06:00 +0000

07 OCAK 2001; İçeriden Mektubunuz Var...
19 Aalık 2000 tarihinde, Türkiye'deki 20 cezaevine eş zamanlı operasyonlar gerçekleştirildiğinde Edirne'de öğrenciydim. Gecenin geç saatlerinde evdeki arkadaşlarla yer yatağımızda yatarken birden televizyonlarda bu operasyonlarla ilgili görüntülere, haberlere tanık olduk. Haberin detayları bizi giderek daha fazla bir dehşetin içersine sokuyordu. Biz dışarıda televizyonların başındayken, bakın o sırada içeride neler yaşanıyormuş... On yıl sonra katliamın duruşmalarının ancak başlatılabildiği şu günlerde, operasyonun Bayrampaşa Cezaevi ayağını bire bir yaşamış bir isimden, H. Selim AÇAN'ın sonrasında zor şartlarda dışarı çıkarttırmayı başardığı mektubundan aktaralım:

Tanımlanması güç bir saldırı

19 Aralık 2000 günü, sabaha karşı bomba ve silah sesleriyle yataklarımızdan fırladık. Öncesinde hiçbir ön uyarı yapılmaksızın baskına uğramıştık. Saatime baktığımda 04:57’yi gösteriyordu. Özel donanımlı askeri timler, asıl olarak, bizlere kapalı olan orta kat koridorundan binaya girmişlerdi. Koğuş kapılarımızın açıldığı alt kat koridorundan (ana malta) da silah ve bomba sesleri geliyordu. İlk anda daha çok ses bombaları, gözyaşartıcı bombalar kullanıldığını tahmin ediyorum. Çünkü hızla giyinmeye çalışırken, gelen ilk gaz kokularıyla gözlerimiz de yaşarmaya başladı. Bu arada zaman zaman seri atış (tarama) biçimini alan sık aralıklı silah sesleri geliyordu. Çok geçmeden (takriben 15 dakika kadar sonra) koğuş kapı ve pencerelerinin açıldığı havalandırmaya gözyaşartıcı ve soluk almayı güçleştirici gaz bombaları yağmaya başladı. Dumandan ve gazdan karşımızdaki C-4 koğuşunu dahi (aramızdaki mesafe 8-10 metre kadardır) göremiyorduk. Soluk alamaz hale geldiğimiz için pencere önlerine yığıldık. Bu sırada çatılardan, daha çok pencerelerin üstündeki duvarlara gelecek şekilde (yani boy hizası üstü) ateş açılmaya başlandı. Bunun üzerine pencere diplerine çömelmek zorunda kaldık. Böyle bir operasyon olasılığına karşı kendimizi gaz saldırısından koruyabilmek için, elimizdeki olanaklarla önceden hazırladığımız maske ve gözlükler vardı. Bunlar aslolarak pet şişelerden yapılmış, gaz süzebilmesi için de ağız hizasına gelen bölümlerinde pamuk, kömür (karbon) parçaları, katlanmış sargı bezi vb. tabakaları olan ilkel maskelerle, etrafına terlik lastiği geçirilmiş pet şişeden kesilme “gözlük”lerdi. Başka da bir silahımız vb. yoktu. Gazın yoğunluğu karşısında, bunların hiçbir işe yaramadığını gördük. O ilk gaz saldırısından sonra, bunlar yerine, karbonatlı suda ıslatılmış havlularla ağzımızı, burnumuzu kapatarak kendimizi korumaya çalıştık.

“F tipi” saldırısıydı yaşanan

sanıyorum bütün havalandırmalar bizimkisine benzer şekilde, yoğun gaz ve önceleri boy hizasının üstünde açılan sindirme-hareketsiz bırakma amaçlı ateşle kontrol altına alındıktan sonra, gelen bomba ve silah seslerinden, saldırının yoğunluğunun Ölüm Oruççuları’nın bulunduğu (cezaevi girişine göre daha arka taraflarda bulunan) C 13-14 ve C 15-16 havalandırmalarına kaydığını anladık. Tabii bu arada bizlerin bulunduğu C 3-4 havalandırmasıyla hemen arkamızdaki kadın koğuşlarının bulunduğu C 1-2 havalandırmaları boş bırakılmıyordu. Belli aralıklarla gaz bombaları atılmaya devam ediliyordu. Megafonla yapılan ilk çağrıları da bu sıralarda duymaya başladık. Bu çağrılarda önceleri, “Bunun Ölüm Oruççularını kurtarmak (!) amacıyla düzenlenen bir operasyon olduğu, kimsenin koridorlara çıkmaması, aksi taktirde vurulabileceği, herkesin yerinde kalıp güvenlik güçlerinin içeri girmelerini beklemesi” söyleniyordu. Bir süre sonra bu çağrıların yerini küfür, hakaret, teslim olmayanların “sonlarının iyi olmayacağı” tehditleri almaya başladı.

Bu durum, gün ağarana kadar böyle devam etti. Bu arada, elimizdeki radyo ve TV’lerden, 20 cezaevinde daha benzer operasyonların düzenlendiğini öğrendik. Bu iddia edildiği gibi “insani amaçlı” bir operasyon falan değil, düpedüz geniş çaplı bir katliam göze alınarak girişilen “F tipi” saldırısıydı. Adalet Bakanı ve hükümet, tüm kamuoyunu aldatmıştı. İki yönlü bir aldatma söz konusuydu. Hem “Gerekli yasal düzenlemeler yapılmadıkça F tiplerine geçişin ertelendiği” konusunda yalan söylenmişti, hem de “insani amaçlı bir kurtarma operasyonu” olduğu iddia edilen harekat baştan katliam çizgisinde yürütülüyordu. O ara aklıma, Mısır devletinin, 1980’li yıllarda düzenlediği bir ‘kurtarma operasyonu’ geldi. Kahire’ye kaçırılan Mısır Havayolları’na ait bir uçağa düzenlenen baskında, sözde kurtarılmaya çalışılan yüziki rehineden altmışikisi baskını yapan Mısır güvenlik güçleri tarafından öldürülmüşlerdi!!!

Günün ışımasından sonra, bizim bulunduğumuz bölümde saldırının şiddetinde nispi bir hafifleme olmakla birlikte, sağdan-soldan balyoz, kompresör (matkap) ve iş makinalarının sesleri gelmeye başladı. Bu arada 13-14, 15-16 havalandırması tarafından ara ara bomba ve silah sesleri geliyordu. Saat 10:00-10:30 sularında, arkalardan gelen sesler tekrar yoğunlaştı. Rüzgarın yön değiştirmesiyle, o taraflardan yükselen dumanları bizler de görmeye başladık. Gaz bombalarının beyaz dumanlarına karşın koyu siyah dumanlardan, başlardaki koğuşlarda büyük bir yangın çıktığını anladık. Bu arada, sık sık ağır silahlarla tarama seslerinin de duyulduğunu yoğun silah sesleri gösteriyordu.

Hedef gözeten kurşunlar

Saat 11:00 civarında bizim oralarda da saldırı tekrar yoğunlaştı. Hem çatılardan, hem orta katın bütün havalandırmaya bakan 3 penceresinden, hem de onun hemen üstündeki çatı altının briket duvarlarında açılan büyük deliklerden havalandırmaya ve bomba atıcılarla koğuş içlerine tekrar gaz bombası ve kurşun yağdırılmaya başlandı. Bu kez kurşunlar artık hedef gözetilerek üstümüze sıkılıyordu. Hareket eden herkes veya sürünerek hareket edildiği farkedilen her yer derhal ateş altına alınıyordu. Özellikle de içeriye düşen bombaları etkisiz hale getirebilmek için dışarıya/havalandırmaya attığımız pencerelerle, üzerine ıslak battaniye örtmeye çalıştığımız noktalara derhal kurşun yağıyordu. Bilinen G-3 veya MP-5’lerin dışında, sanıyorum çok özel silahlar da kullanılıyordu. Çünkü sağımızdan-solumuzdan geçen kurşunlar, arkamızdaki beton duvar veya demirlere çarptıktan sonra da misket bombası gibi parçalara ayrılarak yeni bir risk oluşturuyordu. Nitekim öğleden sonra saat 15:00 sularında açılan ateş sırasında arkamdaki duvardan seken bir mermi parçasıyla, üzerimdeki 4 kat giysiye rağmen, sağ omzumdan yaralandım. Aynı mermiden seken başka bir parça da, yanımdaki yoldaşım Turan Tarakçı’nın gözünün hemen kenarından yaralanmasına neden oldu.

Saat 11:00’deki saldırı sırasında, sözünü ettiğim noktaların dışında, bulunduğumuz üst kat koridorunun hemen başındaki tuvaletin, arkamızdaki bayanlar koğuşu ile aramızdaki ara mazgala bakan demir levha kaplı pencerenin kırılarak oradan da koğuşun içine ses ve gaz bombaları atılmaya başlandı. Bu saldırıdan itibaren kullanılan gaz katlanarak artmaya başladı. Aldığımız tüm önlemlere rağmen -ağzımızı, burnumuzu ıslak havluyla kapatma, ağzımızı betona yapıştırarak nefes almaya çalışma- artık soluk alamaz hale gelmiştik. Ciğerlerimin patlamak üzere olduğunu düşünmeye başladım. O sıra, Saddam’ın Halepçe Katliamı'nın “simgesi” haline gelen bir ana ile kız çocuğunun kucak kucağa kıvrılıp kaldıkları fotoğraf gözlerimin önünde canlandı. İrademin yanı sıra o görüntünün çağrışımı da, kendimi kaybetmeyip dişimi sıkma kararlılığımı perçinledi. Bu arada rüzgar imdadımıza yetişti. Gazın yoğunluğunu bir nebze olsun hafifletince, soluk alabilmek için çenelerimizi pencerelere dayadık. Bazı arkadaşlar çok fazla gaz yuttukları için yerlerinden dahi kalkamayacak durumdaydılar. Birbirimize yardımcı ve destek olarak onları da pencerelere kaldırdık. Gözlerimizin ve ciğerlerimizin adeta alev alev yanmalarının dışında, hemen hepimiz öğürüyor, öksürüyorduk. Durumu daha kötü olan bazılarımız, inlemeyle karışık bir biçimde nefes almakta dahi zorlanıyorlardı. Nefes alabilmek için vurulmayı göze alarak kafalarımızı pencerelere çıkarmıştık. Bu sıra ateşi kestiler. Gazın yoğunluğundan ve gözlerimizdeki yanma ve yaşarmadan dolayı biz onları göremiyorduk. Ama gaz maskelerinin yanı sıra çoğunun miğferlerinin üzerindeki gece görüş dürbününe benzer özel teçhizatları sayesinde sanıyorum onlar bizim durumumuzu gözleyebiliyorlardı. Ateşi de bu yüzden kestiklerini zannediyorum.

“Devrim şehitleri ölümsüzdür!” sloganıyla ilk ölümler

Bir parça kendimize geldikten sonra -bu arada rüzgar gazı epey dağıtmıştı- karşımızdaki C-4 koğuşunda kalan arkadaşların, alt kattaki yemekhanelerinin dış duvara yakın dip tarafında toplandıklarını ve onların da pek iyi durumda olmadıklarını farkettik. Tam bu sırada hemen arkamızdaki kadınlar koğuşundan, “Devrim şehitleri ölümsüzdür!” sloganı ve tilili sesleri gelmeye başladı. Nasıl ve kimler olduğunu bilmediğimiz şehitler olduğunu anladık. Saatime baktım, 11:30’u gösteriyordu. Kadınlardan gelen sloganlara biz de sloganlarla karşılık verince üzerimize tekrar ateş açıldı. Pencere diplerinde yere yatarak kendimizi korumaya çalıştık. Ateş kesilip tekrar etrafa bakmaya başlayınca, karşımızdaki C-4 koğuşunun üst kattaki yatakhanesinin hemen girişinde yangın çıktığını gördük. Saat 11:40’tı. Yatak, battaniye, giysiler ve şahsi eşyalar dışında büyük ölçüde beton ve demir ranzalardan oluşan koğuştaki yangın kısa sürede o kadar hızlı büyüdü ve yayıldı ki, böyle bir yangın ancak yangın bombası kullanılarak çıkarılabilirdi. Zaten arkadaşların üst katı tamamen terkederek alt kattaki yemekhaneye çekildiklerini görmüştük. Yangın kısa sürede o kadar hızlı büyüdü ve yayıldı ki, alevler pencerelerden adeta fışkırıyordu, yayılan ısıyı karşıdan biz bile hissediyorduk. Bir süre sonra havalandırma duvarının cezaevi koruma taburuna bakan dış tarafından yükseltilen bir yangın merdivenindeki 2 itfaiyeci, yangına su ve köpük sıkmaya başladılar. İtfaiyecilere bağırarak, “Yangını bizlerin çıkarmadığını, bizleri önce gazla boğmaya şimdi de yakmaya çalıştıklarını, bizler sağ çıkmayacak olursak bu gerçeği kamuoyuna duyurmalarını” söyledik. Bu sırada 7 numaralı nöbetçi er kulesine çıkmış askeri üniformalı görevliler tarafından fotoğraf ve video çekimleri yapılıyordu.

C-4 yatakhanesinde çıkarılan yangını söndürme işlemleri 20 dakika kadar sürdü. Dip taraflara su sıkılamadığı için oralar yanmaya devam etti. Bu arada koğuşun kalın pencere demirleri dahi ecüş-bücüş olmuştu. Saat 12:30 sularında, bu kez C-4’ün arkasındaki C-5 koğuşundan yoğun siyah dumanlar yükselmeye başladı. Orada da yangın çıkarıldığını anladık. Bu arada, blokları bağlayan maltaların üstündeki çatıdan, özel donanımlı erlerin arka taraflara doğru sandık sandık bomba taşıdıklarını görüyorduk.

Kadın koğuşlarından gelen “Yanıyorlar!.. Yanıyorlar!” haykırışları

Saat 13:00’ü biraz geçiyordu. Kadınların oradan çığlık sesleri ve “Yanıyorlar!.. Yanıyorlar!” haykırışları gelmeye başladı. Belli ki onların orada da yangın çıkarmışlar ve bazı arkadaşlar alevler arasında mahsur kalmışlardı. Zaten bombaları, öncelikle çıkışa -kapı ve merdivenlere- yakın noktalardan açtıkları deliklerden atıyorlardı. C-4 yatakhanesi, gözümüzün önünde böyle yakıldı. Akşam bu kez bizim bulunduğumuz kattaki yangınlar böyle çıkarıldı.

Öğleden sonra saat 16:00-16:30’a kadar geçen süre içinde bizim oraya yeni bir yüklenme olmadı. Ama cezaevinin diğer taraflarından bomba ve silah seslerinin yanı sıra kompresör, balyoz ve iş makinalarının sesleri gelmeye devam ediyordu. Bu arada, bizim bulunduğumuz katta da, öndeki ve arka taraftaki odaların tavanları delinmeye çalışılıyordu. (Cezaevinin diğer koğuşlarından farklı olarak bizim kaldığımız C-3 koğuşu, zamanında revir ve tecrit koğuşu olarak yapılmış. Onun için hem üst hem de alt katı, genişçe bir salon biçiminde değil, dar bir koridor üzerine sıralanmış tek tek hücrelerden oluşuyordu). Yeni gaz saldırısının olmadığı bu kesitte, üzerimize zaman zaman ateş açılmaya devam edildi. Koridorda ancak sürünerek hareket edebiliyorduk. İçerde 14 kişiydik. Bunlardan yedisi TİKB davalarından (benim dışımda Kenan Güngör, Can Ali Türkmen, Turan Tarakçı, Tuncay Günel, Hakan Canpolat ve İsmail Yüce), dördü TKP (ML) davalarından (Aydın Hambayat, Cafer Camgöz, Hüseyin Yıldız ve Mehmet Can Targay), üçü ise TKP/ML davalarından (Hacı Demirkaya, Muzaffer Acunbay ve Hüsnü Turan) tutsaklardı. Herbirimiz 3’erli-4’erli gruplar halinde, doğrudan ateş görmeyen hücrelere dağılmış olarak geçiriyorduk bu saldırı arası kesitleri.

Enva-i çeşit bomba ve nokta atışları

Saat 15:00 sularında, 1996 SAG şehitlerinden Tahsin Yılmaz yoldaşın son nefesini verdiği yatağa oturmuş düşünüyordum. Yanımda da Turan Tarakçı vardı. Ara ara saldırının gelişimi, başka ne gibi korunma önlemleri alabileceğimiz vb. üzerine konuşuyorduk. Bir anda, öncekilere göre daha yakından gelen bir silah patlaması duyduk, aynı anda sağ omzumda yanmayla karışık bir acı hissetim. Üzerimde 2 kazak, 1 eşofman üstü ve fanila vardı. Turan’a, “Ben vuruldum galiba” dedim. O da sol gözünün üstünü tutuyordu. Gözünün dip tarafından da kan geliyordu. İkimiz de duvardan seken parçalardan yaralanmıştık. Oturma pozisyonumuzu ve vurulduğumuz yerleri düşününce, bu silah, bulunduğumuz hücrenin kadınlar koğuşuyla arasındaki ara maltaya bakan küçük penceresinden sıkılmıştı. Zaten bir süre sonra o hücrenin (baş taraftaki tuvaletten sonra 4. hücre) tavanı ve sözünü ettiğim penceresinin delinip, patlatılarak içeriye bomba atılmaya başlandığını farkettik. Aynı şekilde baştan 7. hücrenin de tavanı delinmişti. Her iki hücreyi de hızla boşaltarak, tedbir olarak kapılarına ıslak battaniyeler gerdik.

Saat 17:00’ye doğru, 20:45’teki çıkışımıza kadar yoğunlaşarak sürecek saldırı dalgaları başladı. Karşımızdaki C-4 koğuşu da düştüğü için, yan tarafımıza düşen öncekilere ek olarak tam karşımızdaki çatıdan, alt kattan, odalara açılan deliklerden üzerimize bomba ve kurşun yağmaya başladı. Enva-i çeşit bomba ve silah kullanılıyordu. Sabahtan beri kullanılanlara ilaveten -muhtemelen- sinir gazı ve el bombaları da kullanılıyordu. Nişan alınarak yapıldığı belli nokta atışlarının yanı sıra karşımıza mevzilenen ağır bir silahla çizgi halinde taranıyorduk. Hepimiz tek sıra halinde, koridor pencerelerinin altına gelen duvar diplerine yattık. Üzerlerimizi kalın giyinmiş (bu arada ben yaralandığım sıra üzerimde olan giysileri ıslandıkları için değiştirmiş, yine 3-4 kat giyinmiştim), ıslak havlu ve battaniyelerle yüzümüzü ellerimizle korumaya çalışıyorduk.

"Beyni boşaltan" sinir gazı

Bu dalgalar sırasında, sabah yaşadıklarımızdan çok daha yoğun gaz kullanılıyordu. Ortalık da kararmıştı. Önümüzdeki ve arkamızdaki arkadaşları dahi güç seçebiliyorduk. Nefes alabilmemiz ise adeta olanaksızlaşmıştı. Özellikle o sinir gazı, tam anlamıyla soluksuz bırakmanın yanı sıra vücudu elektrik çarpmış gibi titretiyordu. Edirne’ye gelirken ringde bir yoldaş yaşadığını, “Parmak uçlarımdan sanki içime bir şey akıyor ve beynim boşalıyormuş gibi bir hisse kapılıyordum” şeklinde tanımlıyordu. Edirne’de karşılaştığımız Çanakkale ve Bursa’dan gelen arkadaşlar da sinir gazının etkileri konusunda benzer şeyler anlattılar. “İnsanlar kontrollerini kaybediyor, bağırıyor, çığlıklar atıyor, daha sonra kendilerini halüsinasyonlar gördükleri bir uykudan uyanmış gibi hissettiklerini söylüyorlardı” dediler. Benzer şeyler bizim orada da yaşandı. İçeriye düşen bombaların epey bir kısmını -vurulma riskini göze alarak- tekrar havalandırmaya attığımız veya üzerine ıslak battaniye örterek etkisizleştirdiğimiz halde içerde kalmak gitgide güçleşiyordu. Buna rağmen direnmekte kararlıydık, kimsede teslim olma düşüncesi yoktu.

Gaz ve kurşun sağanağı

Dalgaların arası sıklaşmıştı. Bu arada megafonla veya seslenerek, içerde kaç kişi olduğumuzu öğrenmeye çalışıyorlar, “Bütün diğer koğuşların çıktığını, geriye bir tek bizim kaldığımızı, bu gece bu işi bitirmeye kesin kararlı olduklarını, çıkmadığımız taktirde çok daha fazla gaz kullanacaklarını, ya üzerine filit sıkılan böcekler gibi boğulacağımızı ya da vurulacağımızı, çıkacak olursak işkence ve dayak olmayacağı sözünü verdiklerini” anons edip duruyorlardı. Fakat operasyonu yöneten sorumlu subay tarafından megafonla yapılan ‘ılımlı’ havadaki bu ‘resmi çağrı’lar, dört bir taraftan gelen galiz küfürler, hakaret ve tehditler arasında kaybolup gidiyordu. Birbirleriyle yaptıkları konuşmalardan, içerde bizim en fazla 3-4 kişi olduğumuzu zannettikleri anlaşılıyordu. Zaten 20:45’te dışarı çıktığımızda, ondört kişi olduğumuzu görünce çok şaşırdılar. İlk karşılaştıklarımızdan bir üsteğmen, “Bu kadar adam nereye sığdınız? Nasıl durabildiniz içerde?” diye sorarak bu hayretini dile getirdi.

Gaz ve kurşun yağmuru, dedikleri gibi, yoğunlaşarak sürdü. Çeşitli noktalara kurdukları projektörlerle sürekli koridoru tarıyorlar, hareket gördükleri noktayı ateş altına alıyorlardı. Daha önce de belirttiğim gibi, hepimiz pencerelerin altındaki kalorifer peteklerinin diplerine veya boşluklara tek sıra halinde yatmıştık. Bu sıranın biraz dışına kayan veya vücudunu hafifçe yükseltenin kurşunu yemesi kaçınılmazdı. Saat 20:00-20:45 sularında, koridorun girişinde bulunan -yani bizim çıkabileceğimiz tek yerin ağzındaki tuvalet ile ondan sonra gelen 1. ve 2. hücrelerden alevler fışkırmaya başladı. Tavanda açtıkları deliklerden ve/veya küçük ara mazgal pencerelerinden yangın bombaları atmışlardı. Önlerdeki arkadaşların korunması için olabildiğince geriye doğru büzüştük. Bu arada suyumuz tükenmeye yüz tutmuştu. Çünkü her gaz saldırısı sırasında soluk alabilmek için, ellerimizi ve yüzümüzü gazın yakıcı etkisinden koruyabilmek için, ellerimizdeki havluları sulara batırıp batırıp üstümüzü ıslatıyorduk.

Alevler içinde tutuşmama çabası

Çok geçmeden baştan 4. ve en arkadaki 9. hücrelerde de yangın çıktı. Tam anlamıyla “iki ateş arasında” kalmıştık. Alevlerle aramızdaki bağlantıyı kesebilmek için aradaki leğen, bidon, battaniye vb. türü eşyaları uzaklara atmaya veya elden ele geçirerek boş odalara atmaya çalışıyorduk. Fakat sürekli ateş altında tutulduğumuzdan bu kolay olmuyordu. Üstelik yerler su ve cam kırıkları içindeydi, alevler de çok hızlı büyüyor ve yayılıyordu. Biz arkada belli bir kontrol sağlayabilmiştik. Fakat ön tarafta daha fazla hücre yandığı için oradaki arkadaşlar zorlanıyorlardı. Nitekim Turan Tarakçı bu çabalar sırasında vuruldu. Daha önce tavandan atılan gaz bombalarının etkisini azaltmak için zemini ıslatıp kapısına ıslak battaniyeler gerdiğimiz 4. hücrenin kapısındaki battaniyeler tutuşmuştu. Onları asılarak sökebilmek için duvar dibinden yine sürünerek hafif yana doğru açılır açılmaz sol omuzundan kurşun yedi. Yarası ağırdı ve kan kaybediyordu. Biraz daha geriye çekerek yarasına tampon yapmaya çalıştık. Tam bu sırada, önüne uzandığımız 7. hücrenin tavanındaki delikten bir el feneri uzatıldı. Etrafı taradıktan sonra bizleri farkedince fener söndü. Hemen ardından korkunç bir patlama sesi duyuldu, el bombası atmışlardı. Bir elimle Turan’ın kafasını korumaya çalışırken, bir elimle de başka bir havluyu -yüzümü de örtecek şekilde kendi kafamın üzerine attım. Patlamayla birlikte etrafa şarapnel ve cam parçaları fırladı. Bunlardan birinin belime saplandığını daha sonra farkettim. Hemen arkamdaki İsmail Yüce de çeşitli yerlerinden yaralandığını söyledi.

Patlamanın şiddetinden, hücrenin kapısındaki kalın demirler bile yamulmuştu. El bombasını müteakip aynı delikten o hücreye de yangın bombası atıldı. Artık önden arkadan her yer yanıyordu. Alevlerden uzak durabilmek için birbirimizin üzerine yığılmıştık adeta. İsmail önlere doğru kaydı. Fakat onun arkasındaki Hacı Demirkaya ve Aydın Hambayat geride mahsur kalmışlardı. 7. hücrenin kapısından fışkıran alevler Aydın’la aramıza gelmişti. Olabildiğince sıkışıp büzüldüğümüz halde alevlerden uzaklaşamıyorduk. Çünkü toplam 9 hücreden 2’si hariç hepsi yanıyordu. Ayakkabımın tabanındaki lastiğin yumuşamaya başladığını hissediyordum. Elimizin altında kalan 1 şişe suyu ayakkabılarıma ve paçalarıma dökerek giysilerimin tutuşmasını geciktirmeye çalışıyordum. Bu sırada önlerdeki arkadaşların, “Yapabilecek hiçbir şeylerinin kalmadığını, tutuşmak üzere olduklarını” belirterek “Çıkalım” önerisi geldi. Herkes mutabık olunca, “Ateşi kesmelerini, çıkmaya karar verdiğimizi” duyurduk.

Bunun üzerine saldırıyı durdurdular. Harekatı yöneten ve megafonla konuşan subaydan “Yanmak üzere olduğumuzu, ayrıca bir yaralımızın bulunduğunu, öncelikle geride mahsur kalan arkadaşlarımızın bulunduğunu, dip tarafla merdivenlerin olduğu ön tarafa su sıkılmasını istedik”. Bunları yaptılar. Fakat kullandığımız malzemeler aşırı ısınıp eridikleri için, ön taraftaki arkadaşlar kat girişine kurduğumuz barikatı açamıyorlardı. Bunun üzerine, dışarıdan yardım etmelerini istedik. Kendi aralarında “Ayırıcı” olarak adlandırdıkları görevlileri gönderdiler. Bunlar elektrikli testerelerle barikatta bir gedik açtılar. Önce Turan’ı gönderdik. Arkasından birbirimizle kucaklaşarak birer birer çıkmaya başladık.

Dipçik ve cop darbeleri altında çıkış

Merdivenlerde, özel donanımlı ve çoğu rütbeli subay ve astsubaylar tarafından karşılandık. Her yer yanmış-yıkılmış, demir ve beton parçalarıyla doluydu. Bunlar maltanın iki tarafına, ikişer, üçer sıra oluşturacak şekilde dizilmişlerdi. Erlerin çoğu robocop giysili, subay ve astsubayların çoğu ise ileri teknoloji ürünü teçhizatlıydı. Özellikle koğuş kapısının ağzında, çoğu üsteğmen rütbeli subaylar çoğunluktaydı. Herbirimizi ince bir üst aramasından geçirdikten sonra ikişer-ikişer birbirimize kelepçelediler. Ben tek kaldığım için beni tek kelepçelediler. Bu arada yanıma gelen üsteğmenlerden biri, “İçerde başka kimse olup olmadığını, varsa söylememi, çünkü girmeden evvel koğuşu tekrar bombalayacaklarını” söyledi. Bu işlemler ve konuşmalar olurken, sağdan-soldan her birimize küfür ve hakaret yağıyordu. Sorumlu bir subay, görebildiğim kadarıyla bir binbaşı veya yüzbaşı, herbirimizi bir astsubay ve refakatindeki erlere “zimmetleyerek”, “Bunlara kimsenin vurmasına izin vermeyeceksiniz!” emrini verdi. Eğer böyle kesin bir emir verilmemiş olsaydı, bizim o maltadan değil sağ, bütün halinde çıkabilmemiz dahi mümkün olmazdı. Buna rağmen, arka taraftaki er yemekhanelerine gidene kadar hepimiz, başımıza, suratımıza, sırtımıza, belimize, diz kapaklarımız ve kaval kemiklerimize inen dipçik ve cop darbelerinden tekme ve yumruklardan kurtulamadık. Öyle ki, bina dışına çıktığımızda, “Emir var, vurulmayacak!” diye bağırarak bizi korumaya çalışan astsubaylar dahi hırpalandı bu saldırılar sırasında.

Cezaevi binasının yan tarafındaki er yemekhanelerine götürüldük. Burada daha üst rütbeli subaylar nezaretinde kurulan çeşitli masalarda kimlik tespitleri vb. yapıldı. Geriye sadece bizim koğuş kaldığı için 45 dakika-1 saat kadar süren bir işlemden sonra, ellerimiz arkadan sıkı sıkıya kelepçelenerek ring arabalarına bindirildik. Gece saat 22:00 civarında, Edirne’ye doğru yola çıktık. Arabaya binmeden evvel geriye dönüp baktığımda, projektörlerin aydınlattığı bizim havalandırmadan hala yoğun dumanlar yükseliyordu.

Edirne hücreleri girişindeki işkence

Bizim bindirildiğimiz ringde yirmiüç kişiydik, C-4’ten ve C 13-14 havalandırmasından gelen arkadaşlar vardı. C 13-14’ten gelenlerden üçü 1. ÖO ekibinden, üçü de 2. ekipten, Ayhan Koş ayağından kurşunla yaralanmıştı. Üstünkörü sarmışlar ve o haliyle arabaya bindirilmişti. Zaten hemen hepimiz aşırı yorgun, yıpranmış, yaralı-bereli bir haldeydik. Yaralar soğudukça acılar açığa çıkıyor ve artıyordu. Fakat arkadan sıkı sıkıya vurulan zincirlerin acısı bir süre sonra hepsini bastırmaya başladı. Yola çıkmadan evvel zincirlerin hiç olmazsa bir parça gevşetilmesi yönündeki başvurularımız, “Sıkın dişinizi, 2 saatlik yol gideceğiz zaten...” denilerek reddedildi.

Edirne’ye belki 2-2.5 saatte geldik. Fakat ilaveten arabanın içinde 12 saatten fazla bekletildik. 4 ring halinde getirilmiştik. İçeri alma işlemlerine sabaha doğru başladılar. Herkes tek tek alınıyor ve işlemler “uzun” sürüyordu. Bunun nedenini içeri girince anladık. Yalnız sıra bizim arabaya gelince, yani içeri girmeden 1-1.5 saat kadar önce kelepçeler öne alındı. Bunun dışında ne su, ne tuvalet, hiçbir ihtiyacımız giderilmedi. Ellerimiz kütük gibi şişmiş, bileklerimizde yeni yaralar açılmış, kollarımız omuz başlarından kopmuşçasına uyuşmuştu.

Nihayet bizim de sıramız geldi. İlk olarak girişte soldaki bir odaya sokuldum. Odada subay, astsubay ve erlerin dışında, polis olduklarını düşündüğüm sivil şahıslar da vardı. Bir taraftan parmak izi alınıp yargılandığım dava, yargılandığım madde, kaç yıldır tutuklu olduğum vb. sorulup formlar doldurulurken, bir taraftan da “psikolojik sorgu” mahiyetinde sorular soruluyordu. Burada saçlı-sakallı halimizle fotoğraf ve video çekimleri de yapıldıktan sonra bu kez karşıda -girişe göre sağda- bir odaya götürüldüm. Burada da görevli astsubaylar tarafından bazı formlar dolduruldu. Oradan bitişikteki bir odaya alındım. Burada zorla saç-sakal kesiliyordu. Onun yanındaki odada da içlerinde ellerine ameliyat eldivenleri takmış 2 uzman çavuşun da bulunduğu astsubay ve erler tarafından çırılçıplak soyularak makat kontrolünün de yapıldığı bir arama dayatılıyordu. Bu onur kırıcı yaptırım ve uygulamalara karşı çıkan vahşice dövülüyordu. Burada yediğim dayaklar sonucu kaburgalarım kırıldı veya ezildi. Kendimden geçmiş bir halde yandaki 3. odaya sürüklendim. Burada da o halde -önüme numaralı bir levha tutularak- fotoğrafım çekildi. En sonunda kalabalık bir infaz koruma görevlileri tarafından sürüklenerek bir hücreye getirilip atıldım.

Yerimden kalkamıyor, soluk almakta güçlük çekiyordum. Getirildiğim hücrede, üzerine bir battaniye, çarşaf, yastık kılıfı, nevresim atılmış bir yatak, bir çelik dolap, bir plastik masa ve sandalye vardı. Kendimi güçlükle yatağa attım. Battaniyeyi naylondan çıkarıp üzerime çekecek gücü bile bir süre bulamadım. Yere düştüğüm sıra, karnıma ve kasıklarıma da yediğim tekmelerin etkisiyle farkına bile varmaksızın idrarımı altıma kaçırmıştım. O halde, yerimden kalkmaksızın 5 gün yatağa bağlı kaldım. O süre zarfında ve sonrasında da sadece ilk günün gecesi, o da birkaç kez söylemem ve sayımda da durumumun kötü görünmesi üzerine revire çıkarıldım. Orada da bir Algesol krem sürüp geri gönderdiler.

Bütün bu yaşadıklarımı ana başlıklar halinde özetleyerek, 1 Ocak 2001 tarihli 2 sayfalık bir dilekçe ile Edirne Cumhuriyet Başsavcılığı ile onun kanalıyla İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı ve Adalet Bakanlığı’na suç duyurusunda bulundum. Ama duyduğum kadarıyla, bu katliam işkence ve eziyetlerin sorumluları hakkında değil, bizler hakkında soruşturma açılmış.

H. Selim AÇAN
Edirne F Tipi Cezaevi
7 Ocak 2001

Duyuru - Basın açıklaması: Erkeklerin sevgisi her gün 3 kadını öldürüyor!

noreply@blogger.com (mesnetsiz) — Wed, 24 Nov 2010 21:52:00 +0000

Şimdi efendim denilebilir ki bu basın açıklamaları, duyurular neden buraya konuluyor, isteyen arar, bulur, açar okur. Ama işte kazın ayağı ne yazık ki öyle değil. Bazı etkinlikler, duyurular internet ortamında bile çok az yayılabiliyorken merkez basında neredeyse hiç yer almıyor. Kadınlara, transcinsellere yönelik şiddet, askerlikle ilgili olaylar (bu biraz değişmeye başladı), nicelikçe küçük muhalif grupların eylemleri, duyuruları ya üçüncü sayfa haberi olarak kalıyor ya da işte ancak birkaç blogda arz-ı endam ediyor. İşbu sebeplerden dolayı sözü İstanbul Feminist Kolektife bırakıyorum...

Basın açıklaması: Erkeklerin sevgisi her gün 3 kadını öldürüyor!

2009 yılının ilk 7 ayında 953,

2010 yılının ilk yedi ayında ise 226 kadın öldürüldü.

Bunlar resmi rakamlar. Kadın örgütlerinin çalışmaları gösteriyor ki bu kayıtlar dışında yüzlerce kadın da erkek şiddeti ve baskısıyla intihara zorlanarak “öldürülüyor”.

Türkiye’de son yıllarda kadın cinayetlerinin sayısı bir cins kıyımından, kırımından söz edebileceğimiz boyutlara ulaştı.

Katiller uzakta değil Hanemizde!

Koca, baba, erkek kardeş, abi, sevgili, ayrıldığı eş, amca, dayıları tarafından katledilen kadınların haberleri her gün gazetelerin 3. sayfalarında… Hayatlarımızı alan erkek şiddetinin adı hep “cinnet” , “sapıklık” , “delilik”, “hastalık”, “işsizlik”, “onur”, “gurur” , “namus” oluyor. Ya da boşanmak istemek, tuzluk uzatmamak, iftara yemeği hazır etmemek, telefonla mesajlaşmak, izinsiz annesine ziyarete gitmek, sık banyo yapmak, sürekli makarna pişirmek, çocuğunu göstermemek… Canımıza kastedenlerin hep bir “bahanesi” var ama belli ki biz kadınların hayatlarının bir “değeri” yok! Zira her gün üç kadın öldürülen bir ülkede, cins kıyımdan/ kadın katliamından söz edilip, meclisin olağanüstü toplanacağını sanırsınız. Oysa Yasamanın, Yürütmenin böyle bir gündemi, kadın cinayetleri son yedi yılda % 1400 artarken durdurmak için bir eylem planı yok!

Medyada ise kadın cinayeti haberleri, 3. sayfalarda, katillerin beyanını esas alan, kadın cinayetlerini ‘aşk cinayeti’, ‘kıskançlık cinayeti’ ‘namus cinayeti’ gibi katillerin dilinden aktararak sıradanlaştıran ve meşrulaştıran bir dille yer alıyor.

Her gün 3 kadın öldürülüyor, dahası da intihara zorlanıyorken bunu dikkate almayan, önlem almayan, çeşitli gerekçelerle meşrulaştıran tüm ilgili kurumlar ve kayıtsız kalan herkes suç ortağı!

Kadın Cinayetlerinin son bulması için Acil önlem alınmasını istiyoruz!

Başta Başbakanlık olmak üzere, İç işleri Bakanlığı, Adalet Bakanlığı, Aileden ve Kadından Sorumlu Devlet Bakanlığı, Emniyet Müdürlüğü, mahkemeler, savcılıklar, valilikler ve belediyeler yani tüm ilgili kurumlar tarafından

— kadın-erkek eşitliği tartışmaya açılmaksızın fiili olarak hayata geçirilsin.

— kadınlara yönelik her tür şiddet, baskı ve ayrımcılığın önüne geçmek ve kadınların yaşam haklarını garanti altına almak üzere gerekli tüm adımlar atılsın.

— kadın örgütleriyle birlikte kadın cinayetlerinin sona ermesi için acil bir eylem planı hazırlanarak uygulamaya geçirilsin.

Kadın cinayetleri davalarında ‘haksız tahrik indirimi’ =‘erkeklik indirimi’ uygulanmasın.

Şiddet gören, ölümle tehdit edilen kadınlar karakol, adliye, jandarma kapılarından ‘aile meselesi’ denerek geri gönderilmesin, tüm yasal haklarını kullanmalarının sağlanması yanında özel önlemler alınarak koruma altına alınsın.

2006/17 sayılı Kadın ve Çocukları şiddetten korumak için çıkartılan Başbakanlık Genelgesi uygulamaya konulsun.

Sığınma evlerinin sayısı 38’den ivedilikle 3800’e, kısa sürede her 7500 kişilik nüfusa bir sığınma evi düşecek sayıya getirilsin.

Acilen tüm bu önlemlerin alınmasını istiyoruz çünkü kaybettiğimiz her gün 3 kadın daha öldürülüyor!

İstanbul Feminist Kolektif

kitap : perdesiz - dide'm gülçin erdem

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 21 Nov 2010 18:24:00 +0000

"PERDESİZ"
DİDE'M GÜLÇİN ERDEM

1989 yılında Malatya’da doğdu. İstanbul Beykent Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı ile Psikoloji bölümlerinde öğrenim görüyor şair. 2004’ten bu yana şiir ve yazıları Alaz, Eliz Edebiyat, Kurşun Kalem, Lacivert, Özgür Edebiyat, Radikal Genç, Şiiri Özlüyorum, Türk Dili, Yasakmeyve dergilerinde yayınlandı. 2008 Ali Rıza Ertan Şiir Ödülü’nde “başarı” ödülünü, “Hasar” adlı yapıtıyla 2009 Homeros Şiir Ödülü’nü aldı. Şairin ilk kitabı olan “Perdesiz”, 2009 Memet Fuat Genç Şiir Ödülü’ne değer bulundu. "Perdesiz" adlı dosyasıyla ''Arkadaş Z. Özger Şiir Ödülü'' Jüri Özel Ödülü’nü aldı.

(...)

çıktığım en yüksek çatı şehre çizgileri öğütle,
mahalle aralarında öyle susuyor çocuklar;

bu işin bir de kışı var kazak yakılacak vakitleri,
kurtarılmamış ortaçağ kenti olacak gözlerinin altı,
orada haberi yok köy korucularının ara renklerden,
ceviz deyince hâlâ terliyor birinin el yazısı,
evler dururken, evler dursun, ben camlardan cumartesi;

seksen altı senesinde ilkbahar bir serçe ölüsüydü,
bağışlamak nergis hastalığı bunu boynumla işiniz yoksa,
siz de mayısta öğrendiniz seksenlerden bir tek,
soğuktan dönmüş annelerin kaldığını,
'ilk görüş günü beyaz giyilmez' bir İstanbul yapımı;

yine ses düşmesi gecenin hangi harfine baksan,
onlar avuç içinden de sorulmaz,

(...)

"PERDESİZ" - DİDE'M GÜLÇİN ERDEM / Komşu Yayınları: 67 / Şiir: 61
1. Basım: 2010 / ISBN: 978-975-6198-95-7 /Sertifika N0: 10748 / 48 syf / 5 TL
Genel Yayın Yönetmeni: Enver Ercan
Editör: Bülent Usta
Baskı ve Cilt: Kurtiş Matbaacılık

Duyuru - Renkli Draje

noreply@blogger.com (Dostlar Cemaati) — Thu, 18 Nov 2010 22:27:00 +0000

Hap gibi bir seferde yutmalık dergi Draje 6 aylık suskunluğunun ardından kendisini yenileyerek yoluna devam ediyor. Draje Dergi'nin 15. sayısı olan Renkli Draje'de Enzo İkah ve Vehbi Koca ile yapılan söyleşilerin yanı sıra genç dimağların birbirinden renkli hayallerini bulabilirsiniz. Fazla uzatmadan sözü onlara bırakalım:

RENGÂRENK DRAJE

Artık itiraf etmenin zamanı geldi sanırım… Hepinizi kandırdık… Evet, bilerek yaptık… İçimize sine sine… Okurumuzu bakarımızı büyük bir zevkle aldattık. Oh hem de ne zevkle… Anlatılamaz… Dostoyevski bütün tasvir gücünü toplayıp gelse anlatamaz. Eski kulağı kesiklerden Vincent Abi boyalarını kapıp koşuverse anlatamaz. Enki Bilal hayal gücünü orta yere döküverse yine… Evet, yine anlatamaz…

Hepinizi bile isteye kandırdık. Evet, biz yaptık… Ama hayır kimse kötü insanlar olduğumuzu iddia edemez. Biz Draje yazarları… Draje çizerleri… Draje fotoğrafçıları ve editörleri… Kötü insanlar değiliz. Bizler, hayli zamandır siyah beyaz dünyanızdan bağımsızlığını ilan etmiş Sims karakterleriyiz. Birer program hatasıyız. Yatay zekânın en yeni sürümüyüz. Her gün açıp açıp kapamayı alışkanlık haline getirdiğiniz beyaz sayfalarınızda birer çimen lekesiyiz. Kırmızı bir noktayız… Mavi bir virgül… Turuncu soru işaretleriyiz biz. Boydan boya gri bir dünyaya açılan rengârenk parantezleriz.

Banal âlemde bizler kadın, erkek ve çocuklarız… Öğrenciyiz, işliyiz, işsiziz… Hâlihazırda bir süper vizörümüz, bir solistimiz ve bir kaçağımız olduğunu da bilen bilir… Bilmeyen de bütün bunları hiç sallamayana anlatabilir elbette… Banal âlemde… Asık suratlı siyah beyaz adamların dünyasında yani… Bir sürü kimlikle dolaşırız aranızda ama hepsi soluktur soğuk damgalı fotoğraflarımızın. Bize iliştirdikleri tüm kimlikler sahtedir, yapıştırdıkları tüm etiketler defoludur… Uzaktan nasıl görünüyor olursak olalım bilin ki ilginçlikten yoksun bir dünyada bizler birer turistiz…

Hepinizi kandırdık… Evet, bilerek yaptık ve çok zevk aldık bundan… Ama hayır, kimse kötü insanlar olduğumuzu iddia edemez… Siz de iyi birer çocuk, ergen ya da yetişkin olursanız kim bilir belki bir gün, bu cangılda bizleri gerçekten görebilirsiniz…

Renkli Draje ana renkleriyle, ara renkleriyle, yavru renkleriyle filan hayal gücünüze yeşil ışık yakmak üzere karşınızda. Geciktik, biliyoruz… Draje Dergi’nin yokluğunda biraz yıldızlarla, denizle, Ay’la vakit geçirin istedik. Geciktik, biliyoruz… Zamanın nasıl geçtiğini bilemiyor bazen insan ama biz biliriz... Biz, çatık kaşlı söylevleri şenlendiren dil sürçmeleriyiz. Geciktiğimiz için kusura bakmayın, kafanızı kaldırıp biraz da yıldızlara bakın lütfen…

Renkli Draje’de dünyanın soluk hallerini bize hatırlatan Vehbi Koca’ya teşekkür ederiz. Bu satırlar bir word dosyasında zuhur ederken fonda Cem Adrian’dan “Ben Geldim” şarkısı çalmaktaydı. Yüksek müsaadenizle Renkli Draje’yi turistik bir yolculukta akıldan çıkmayanlara ithaf etmek istiyorum… Gerçek yolculuğun geri dönüş olduğunu hiç unutmamanız dileğiyle…

TEMBEL DRAJE’de görüşmek üzere…

Erdinç Yücel - Genel Yayın Yönetmeni

http://drajedergi.com

Yorum - NATO 2020

noreply@blogger.com (Dostlar Cemaati) — Thu, 18 Nov 2010 22:08:00 +0000

Murat Çakır Kürt ve Avrupa siyasetini yakından takip eden bir yazar. Bu konularla ilgili yazıları www.koxuz.org; Gündem gazetesi gibi ortamlarda yayımlanıyor; ayrıca Kozmopolit Blog adlı bir bloğu da var. NATO'nun yakın dönem stratejisiyle ilgili yazdığı bir yazıyı paylaşmak istedik.

Emperyalizmin sürdürülebilirliliğinin stratejik konsepti

Lizbon’da bir araya gelen NATO ülkeleri, 1999 Yugoslavya Savaşı ile kurumsallaştırılan NATO Stratejik Konsept’ini yeniden biçimlendirecekler. Okuduğunuz bu yazı kaleme alındıktan bir gün sonra başlayan NATO Lizbon Zirvesi’nde karar altına alınacak olan yeni Stratejik Konsept’in içeriği, Zirve öncesinde gizli tutulmaya çalışıldı, ancak 2010 Haziran’ında yayımlanan bir rapordan içerikle ilgili ipuçlarını okumak olanaklı. Bu açıdan Zirve öncesinde bir analiz yapmaya çalışmak yanlış olmayacaktır.

2009 Nisan’ında Strassburg ve Kehl kentlerinde yapılan NATO Zirvesi’nde bir araya gelen devlet ve hükümet başkanları, 1999 yılında kararlaştırılmış olan NATO Stratejik Konsept’inin yenilenmesine karar vermişler ve akabinde de NATO Genelsekreteri Anders Fogh Rasmussen »yenilenme önerisi« hazırlaması için bir »Uzmanlar Grubu«nu görevlendirmişti. Grubun başkanlığı, Yugoslavya Savaşı’nın mimarlarından olan eski ABD Dışişleri Bakanı Madeline Albright’a verilirken, petrol tekellerinin temsilcisi olan Royal Dutch Shell tekelinin eski CEO’su Jeroen van der Veer de başkan yardımcılığına getirilmişti.

2009 Eylül’ünde göreve başlayan »Uzmanlar Grubu« 17 Mayıs 2010 tarihinde»NATO 2010: Assured Security; Dynamic Engagement« [1] başlıklı raporunu Genelsekretere sunmuştu. 58 sayfalık rapor, Rasmussen’in üye ülkelere sunduğu ve Lizbon’da kararlaştırılacak olan taslağın iskeletini oluşturmakta. Basında yer alan haberlere göre Rasmussen, iskeleti canlandıracak »ince ayarı« bizzat yapmış. Raporda yer alan somut öneriler, bugünlerde gazete sayfalarında okunabilir.

Yenilenen Stratejik Konsept’te ilk dikkat çeken hususlar kuşkusuz NATO’nun askerî reaksiyon göstermesine neden olacak »tehditler kataloğu«nun geliştirilmesi, sivil-askerî işbirliğinin kurumsallaştırılması ve NATO-AB işbirliğinin yoğunlaştırılması hedefiyle »Mutabakat İlkesi«nin yumuşatılmasıdır. Bunlarla birlikte, ilk vuruş opsiyonu dahil, NATO ülkelerinin elindeki muazzam nükleer silah cephanesinin sürekliliği de öngörülmekte.

Yeni tehdit senaryoları ve 5. Madde’nin yeni tanımı

Konsept aynı »NATO 2020« raporunda olduğu gibi, Batı’nın her yandan tehdit edildiği varsayımı üzerine kurulu olacak. Bu tehditlerin başında kitle imha silahlarının yaygınlaştırılması, »siber saldırılar«, enerji nakil hatlarına yönelik sabotajlar ve merkezî deniz yollarının »engellerle« karşılaşma olasılıkları geliyor. Gerçi bunlar ve benzeri tehditler daha önceleri de ifade edilmekteydiler, ama artık – ki Konsept’te yeni olan da bu – anılan tehditler, bir NATO üyesi ülkeye yönelik askerî saldırı olarak algılanacaklar.

Örneğin »siber saldırılar« bir savaş nedeni sayılacak. Geçen aylarda basında yer alan haberlerle konu kamuoyu gündemine taşınmış ve ABD Savunma Bakanlığı müsteşarı William Lynn, »Öncelikle interneti savaş yönetiminin bir alanı olarak kabullenmemiz gerekir. Aynı hava, kara, deniz ve uzay olduğu gibi, internet de savunacağımız ve özgür çalışmamız gereken bir alan olarak görülmelidir« (WDR televizyon haberi) diyerek, internet virüsleri ile yapılan casusluk girişimlerinin, NATO Antlaşması’nın 5. Maddesi’ndeki »İttifak Durumu«na yol açacağını savunmuştu. Bilhassa Rusya ve Çin kaynaklı olduğu iddia edilen »siber saldırılar«, Konsept’te »kolektif güvenlik tedbirlerine yol açabilecek tehditler« [2] olarak yer alacaklar. Burada dikkat çeken asıl ifade, bu saldırıların »... 5. Madde’de belirtilen saldırı seviyesine ulaşsalar da, ulaşmasalar da...« NATO’nun askerî yanıt vermesine »neden olacakları«dır.

NATO’nun sürdürdüğü savaşların »ekonomik çıkarlarımızın korunması için gerekli olduğu« söylemi, kısa bir süre önce Almanya eski Cumhurbaşkanı Horst Köhler’in istifasına neden olurken, aynı ifade yeni Konsept’te açıkça yer alıyor:»Yeterli enerjiye ulaşım her çağdaş devlet için gerekli bir önkoşuldur. (...) Enerji tedarikinin kesintiye uğrama olasılığı, NATO’nun strateji planlamasında ve böylesi beklenmedik durumlara karşı alınacak tedbirlerin hazırlanmasında yüksek önem taşır.« [3] Bu ifade, giderek azalan fosil enerji kaynaklarına hakim olma mücadelesinin, NATO tarafından artık küresel egemenlik sistemini askerî araçlarla güvence altına almasının gerekçesi olarak kabul edildiğini göstermektedir.

Bölgesel örgüt – Küresel jandarma

Yeni Konsept, aynı 1999 Konsept’i gibi, NATO’yu »Avro-Atlantik-Bölgesi«nde hareket eden bir örgüt olarak görecek. Ancak NATO’nun yeni tehdit tanımlamaları çerçevesinde hareket edeceği »Müdahale Alanları«na bakıldığında – Afrika, Orta Asya, Kafkaslar, Yakın ve Orta Doğu (Latinamerika, Kuzey Amerika ve Pasifik Okyanusu, Amerikalı Devletler Örgütü’nin kontrolüne bırakılmış durumda) – NATO’nun bir küresel jandarma gibi hareket etmeye kararlı olduğu görülecektir.

Bu noktada iki temel yeniliğe dikkat çekmek istiyorum: Birincisi, »NATO görevlerini aynı anda her yerde yerine getiremez« gerekçesiyle, NATO görevlerinin tek tek NATO üyesi ülkelere devredilmesi ve bunların »durumdan vazife çıkararak« gerektiğinde otonom olarak askerî müdahalelere karar verebilmeleri planıdır. Tam da bu nedenle NATO kararları için bağlayıcı olan »Mutabakat İlkesi«nin yumuşatılması öngörülmektedir. Böylelikle küresel stratejilere koopte edilen Türkiye, İsrail veya Brezilya gibi eşik ülkelerine bölgesel »sorumluluklar« aktarılacak ve yeni »bölgesel güçler« NATO’nun taşeronları olarak işlev göreceklerdir. Türkiye’nin »Füze Kalkanı« çerçevesinde,»füze kalkanının komutası bizde olmalıdır« çıkışını bu bağlamda değerlendirmek gerekir, ama o konuyu daha sonra ele alalım.

İkinci temel yenilik ise, NATO müdahalelerinin »BM Güvenlik Konseyi kararları ile« gerçekleştirilmesine önem verilmesidir. Gerçi Rusya ve Çin’in BM Güvenlik Konseyi’nde veto koyması durumunda Konsey kararlarını beklemeden de müdahalede bulunma opsiyonu açık tutulmaktadır, ama aynı Afganistan Savaşı’nda olduğu gibi, bu şekilde NATO müdahalelerine BMÖ meşruiyeti sağlanmak istenmektedir.

Böylesine bir yönelime gidilmesinin ardında Almanya’nın belirleyici rol oynadığını vurgulamak gerekiyor. Yeniden dünya büyüğü olan Almanya, emperyalist politikalarını sadece BMÖ, NATO veya Avrupa Birliği gibi »çatılar« altında sürdürebildiğinden ve »güvenlik« politikasını bu çatılar altında biçimlendirdiğinden, BM Güvenlik Konseyi Almanya için özel bir önem taşımaktadır. BM Güvenlik Konseyi kararlarına göre hareket etme yönelimi Almanya’yı, Güvenlik Konseyi’nde daimî üyelik elde edip etmemesinden bağımsız olarak BMÖ’nün en önemli aktörlerinden birisi hâline getirecek. Zaten İran ile yapılan müzakereler için oluşturulan »5 artı 1 Grubu« (G.K. daimî üyeleri ve Almanya) içerisinde yer alarak, daimî üyelerle fiîlen eşitlenmiş durumda olan Almanya, böylelikle kendi anayasasında yer alan ve yurtdışında askerî müdahaleleri yasaklayan anayasa maddesini BM meşruiyeti ile geçersiz hâle getirebilecek.

Biçimlendirilmesinde Almanya’nın belirleyici aktör olduğu bir diğer yenilik ise, Konsept’te yer alan »sivil-askerî işbirliğinin kurumsallaştırılması«zorunluluğudur. Görüldüğü kadarıyla Afganistan Savaşı’nın deneyimleri, işgallerin sadece masif askerî yöntemlerle güvence altına alınamayacağını kabullendirmiş. Özellikle Almanya’nın öncellediği ve askerî müdahalelerin etkinliğini önemli ölçüde artırması beklenen »sivil aktörlerin savaş planlarına eklemlenmeleri« stratejisi NATO içerisinde genel kabul görmekte.

Alman Şansölyesi Angela Merkel bu stratejinin ana hatlarını 2009 Eylül’ünde Federal Parlamento’da yaptığı hükümet açıklamasında şöyle belirtiyordu: »Yeni operatif realite, güvenlik ve güvenliğin tesis edilmesi anlayışında yenilik gerektirmektedir. (...) Öyle zannediyorum ki, Afganistan örneğinde, ki bu herkesce açık olarak görülebilir, başarının ancak NATO’nun askerî yetileriyle ülkenin geniş ve etkin stabilize edilme çalışmalarının sadece bir parçası olmasıyla elde edilebileceği görülmektedir. Ülkenin [Afganistan’ın] iyi gelişimi için yapılacak çeşitli sivil eylemler ve etkinlikler de diğer parçasıdır. Afganistan’da geliştirdiğimiz bu temel anlayış gelecekte tek defalık olmamalı, aksine ittifakın, yani NATO’nun temel stratejik anlayışı hâline getirilmelidir.«[4]

Yeni Konsept sivil ve askerî unsurları kombine ederek bu öneriyi uygulamaya sokacak. Konsept, bundan itibaren sivil ve askerî unsurların bilhassa işgal bölgelerinde ortak çalışmalarını ve bunun için NATO bünyesinde bu işbirliğini koordine edecek bir »Sivil Planlama Ünitesi«ni öngörecek. Uzmanlar Grubu’nun vurguladığı gibi: »NATO Savunma Planlama Süreci – NATO’ya bağlı olup olmamalarından bağımsız – ihtilaf bölgelerine gönderilen ilk silahlı güçlerin yanında stabilize etme operasyonlarına katılacak sivil kapasiteleri belirlemelidir.« [5]

NATO bu yaklaşımıyla işgal bölgelerinde savaşın mağdurlarına yardım eden sivil yardım kuruluşlarını, işgalin güvence alınmasına katkı sağlamaya zorlamak istemektedir. Ayrıca – bu özellikle Almaya için geçerli – Batı ülkelerindeki »Gelişme Yardımı ve Uluslararası İşbirliği Bütçeleri« bütünüyle NATO’nun belirlediği alanlarda ve NATO savaşlarının cephe arkasını »temiz« tutmak için kullanılacaktır. Sivil-askerî işbirliğinin diğer bir olumsuz yanı da, zaten işgal bölgelerindeki yerleşik halkın kuşkuyla yaklaştığı Avrupalı STÖ’lerinin bütünüyle inandırıcıklarını yitirecek olmalarıdır. Bunun sonucunda da, savaşın bir tarafı sayılacaklarından, direnişçilerin şiddet eylemlerine maruz kalma olasılıkları artacak ve sivillerin daha çok sayıda yaşamlarını kaybetmeleri söz konusu olacaktır. Muhtemelen STÖ’lere yönelik şiddet eylemleri de NATO tarafından »terörizme karşı savaşın« orunluluğu için gerekçe olarak kullanılacaktır.

NATO ve AB kol kola, savaş cephelerine

Yeni Konsept, NATO’nun olanaklı oldukça esnek davranabilmesi için çeşitli mekanizmaları öngörecek. Bunların başında şüphesiz »Mutabakat İlkesi«nin yumuşatılması gelmekte. NATO yöneticileri yıllardan beri »bazı üye ülkelerin sunî gerekçelerle mutabakatın sağlanmasını engellemelerinden« yakınmaktaydılar. 28 üye ülkenin İttifak Durumu’nun ilân edilmesi veya bütçe kararlarının alınması gibi önemli konularda mutabakat sağlaması işin doğası gereği uzun bir süre aldığından, yeni NATO’nun çok daha çabuk karar alması sağlanmak isteniyor. »Mutabakat İlkesi« yumuşatıldığında, NATO’nun büyük üyeleri aldıkları kararlarla diğer üye ülkeleri çeşitli biçimlerde baskı altına alabilecekler ve sonucunda da aşırı silahlanma ve ekonomik nedenli savaşlar otomatik bir biçimde birbirlerini kovalayacaklardır.

Bununla birlikte Konsept’in önemli motivasyonlarından birisi de, NATO ve AB arasındaki işbirliğinin geliştirilmesidir. Lizbon Sözleşmesi’nin 222. Maddesi (Askerî Dayanışma), NATO Antlaşması’nın dayanışma maddesinden daha yaptırımcı olması ve gene Lizbon Sözleşmesi 42. Maddesi gereğince AB üyesi ülkelere silahlanma zorunluluğunun dayatılması nedeniyle, NATO ve AB arasında bir »Daimî Yapısal İşbirliği«ne gidilmesi planlanmakta. NATO bu şekilde AB’nin, Lizbon Sözleşmesi ile kurumsallaştırdığı AB Silahlı Mücadele Güçleri (EU-Battle-Groups) ile AB Silahlanma Ajansı’nın olanaklarından çok daha fazla yararlanabilecek.

Başta Almanya olmak üzere Çekirdek Avrupa ülkeleri de bu işbirliğinden yararlanabilecekler. »Daimî Yapısal İşbirliği« ve Lizbon Sözleşmesi doğrudan kendi ulusal anayasa ve yasalarının engellediği girişimleri gerçekleştirmelerine olanak sağlayacak. Oluşturulması hedeflenen »Yeni Transatlantik Partnerlik«, ABD yönetimi tarafından öncellenen, »yüklerin paylaşımını« da kolaylaştırılacak.

Ancak bu işbirliğinin yetersiz olduğunu söyleyenler de yok değil. Bilhassa ABD’li silahlanma lobileri, »askerî transformasyonu engelleyen en önemli faktör, Avrupa’nın yetersiz savunma ve yatırım giderleridir«[6] diyerek,AB’nin daha fazla maddî yükümlülük altına girmesini istiyorlar. ABD’nin zaten kötü olan ekonomik durumu nedeniyle savaş giderlerini »daha adil paylaşmak« istemi, başkan Barack Obama’nın hükümet programında yer alıyordu. Bu nedenle yeni Konsept’in Avrupa’nın askerî kapasitelerinin artırılmalarına yönelik vurgusu şaşırtıcı olmayacak. ABD’nin daha önceleri potansiyel tehlike olarak algıladığı Avrupa askerî kapasitelerinin artırılmasına şimdi destek veriyor olması, Çekirdek Avrupa’nın da işine gelmekte. Bu açıdan ABD ve AB arasındaki çelişkilerin azalıyor olması tespitini yapmak, yanlış olmayacaktır.

Ancak bu işbirliğinin pratikte hayli sorunla boğuştuğunu da vurgulamak gerekiyor. Bu sorunların başında hâlâ çözülememiş olan Kıbrıs Sorunudurmakta. Örneğin Kıbrıs, Türkiye’nin, Kuzey Kıbrıs’taki işgalini bitirmediği müddetce, AB Silahlanma Ajansı’nın üyesi olmasına karşı çıkıyor. Diğer taraftan Türkiye de Kıbrıs’ın NATO üyesi olmaması gerekçesiyle NATO-AB işbirliğini bloke ediyor. Kıbrıs, AB üyeleri arasında NATO’ya ve NATO’nun »Barış için partnerlik« programına üye olmayan tek ülke. Böylece Kıbrıs Sorunu hem NATO’nun, hem de AB’nin başını ağrıtmaya devam ediyor.

Diğer yandan NATO-AB işbirliği konusunda sorun yaratan bir başka konu, NATO’nun 2002 Prag Zirvesi’nden itibaren tartışmaya başladığı »Füze Kalkanı« (Aktive Layered Theatre Ballistic Missile Defence System) projesidir. Bu konuda Türkiye, sistemin kurulmasında İran’ın adının geçmemesi ve komuta kontrol mekanizmasında söz sahibi olması için bastırmakta. Diğer bir hedefi ise, kendi»Ulusal Füze Savunama Projesi«nin maliyetini düşürmektir. Türkiye, orta menzilli hava savunması için uluslararası bir ihale açtı. Büyük bir olasılıklaPatriot (PAC3) sistemlerini satın alınacak ve Zirve’den çıkan karar doğrultusunda da kaç tane PAC3 bataryası alınacağına 2011 Haziran’ında Ankara’da karar verilecek.

Türkiye’nin pazarlık gücünün pek fazla olmamasına rağmen, Genelsekreter Rasmussen’in geçen Pazartesi günü Brüksel’de yaptığı bir açıklama, muhtemelen İran’ın adının geçmeyeceğini gösteriyor. Türkiye hükümeti bunu bir başarı olarak pazarlayacak ve PKK’ye karşı verdiği askerî mücadelenin »desteklenmesi« konusunu iç politika malzemesi yapacak. Ancak Kürt Sorunu’nda NATO’nun uzak duracağı ve Güney Kürdistan yönetimine yaklaşacağı da, NATO Barış Ödülü’nün Mesud Barzani’ye verilmesiyle belli oldu. Kürt Sorunu’nda istediğini alamayacak olan Türkiye ise »Füze Kalkanı« ve ülkedeki ABD üslerinde konuşlandırılan nükleer silahlar nedeniyle »hedef ülke« olmaktan kurtulamayacak.

Transatlantik emperyalizmin nükleer vurucu gücü

Türkiye’den Baltık Denizi’ne, oradan Hazar Denizi ile Kızıl Deniz ve Basra Körfesi’ne kadar geniş bir coğrafyada füze sistemi kurmak isteyen emperyalist güçler, sadece Avrupa’da NATO’nun kontrolünde olan yaklaşık 900 nükleer silaha sahipler. Füze sistemleri ve nükleer silahlar doğrudan Rusya’nın ilgi alanında olduğundan, Rusya ile ilişkilerde sorun yaşanması programlanmış durumda. Bu nedenle Rusya’nın enerji partneri olan Almanya, NATO’nun Rusya ile olan ilişkilerini düzeltmesi gerektiğini düşünüyor.

Zirve’ye katılan Rusya Devlet Başkanı Dimitri Medwedjew, gerek NATO üyeleri arasındaki görüş farklılıklarını, gerekse de NATO’nun bilhassa Afganistan Savaşı için Rusya’ya muhtaç olduğunu biliyor. NATO özellikle Afganistan coğrafyasına daha uygun olan Rus helikopterlerine göz dikmiş durumda ve beklentisi, bu helikopterlerin NATO güçlerine verilmesi, ayrıca NATO pilotlarının Rusya tarafından eğitilmesi. Bununla birlikte Afganistan’daki birliklerin lojistik desteğinin Rusya üzerinden devam etmesi. Yani, sonuç itibariyle NATO ve Rusya arasında bir yaklaşmanın olacağından hareket edilebilir.

Her halükârda yeni Konsept, NATO’nun elindeki nükleer tehditi kullanmaya devam etmesini sağlayacak. Yaklaşık 20 milyar Avro’ya mal olacak füze sistemi ile birlikte, elde tutulan muazzam nükleer silah deposu NATO’yu »ilk vuruş opsiyonu« ile birlikte dünyayı bir kaç kez yok edebilecek bir nükleer güç hâline getiriyor. Yeni Konsept, nükleer silahların konuşlandığı NATO üyesi ülkelerin»nükleer silahlar ve yeni tehditler var olduğu sürece« bu gücü ellerinden bırakmamalarını öngörecek.

Sonuç olarak, NATO gibi aşırı silahlı ve her an – her yerde – her zaman »vurmaya« hazır bir askerî ittifak, salt varlığı ile dünyada süren savaşların devamına ve yenilerinin çıkmasına neden olan bir potansiyel oluşturmaktadır. Eskisi veya yenisi, NATO Konsepti’nde bir nokta değişmeyecek: NATO, transatlantik emperyalizmin nükleer vurucu gücü olarak insanlığın en büyük tehditi olmaya devam edecek. Bugünlerde Lizbon sokaklarında NATO’ya karşı gösteri yapan insanlar haklı: No to NATO! NATO’ya hayır! – insanlığın ortak istemi olmak zorunda. Çünkü NATO var olduğu sürece, insanlığın barış içerisindeki bir geleceğini tasavvur etmek bile olanaklı olmayacaktır.
*************************
[1] Bkz.: http://www.nato.int/strategic-concept/expertsreport.pdf
[2] Bkz.: http://www.nato.int/strategic-concept/expertsreport.pdf, S. 45
[3] Bkz.: aynı yerde, S.45 ve devamı
[4] Angela Merkel’in 26 Eylül 2010 tarihinde NATO Zirvesi vesilesiyle yaptığı hükümet açıklaması. Bkz.: www.bundesregierung.de
[5] Bkz.: http://www.nato.int/strategic-concept/expertsreport.pdf, S. 42
[6] Bkz.: Haftada ik defa İngilizce ve Fransızca yayımlanan »Europe Diplomacy & Defence« bülteninin 18 Mayıs 2010 sayısı

“Koca Dünyaya Serap da Sığmadı”

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 14 Nov 2010 11:57:00 +0000

Türkiyedeki toplumsal normların yalnızca cinsiyet üzerinden kodlandığını iddia edecek değilim. Ancak eşcinsellere, transcinsellere yönelik şiddeti de tek başına sıradan bir suç olarak göremeyiz. Bir transı hem de boğazını keserek hunharca öldürmek ne sadece tekil bir psikopati vakasına işaret eder, ne de kişiler arasındaki bir anlaşmazlığa. Bu şiddet gösterileriyle açığa çıkan basbayağı bu ülkenin en derinlerinde yatan bir şiddet dili, ötekiyle kurulan ilişkinin en şeffaf hale geldiği bir andır. Aslında Kürtler, Aleviler, dindarlar... her türlü mağdur kesim bu şiddetten nasibini bir şekilde alıyor. Ama bana öyle geliyor ki lgbt'lerin yaşadığı mağduriyet tüm bu kimlikleri kat ediyor ve şiddetin en pespaye haline gözler önüne seriyor. Şimdi de trans Serap Toraman İzmirde boğazı kesilerek öldürülmüş. Ben de tıpkı KaosGL gibi bu cinayetlerin politik cinayetler olduğunu düşünüyor ve Nefret Suçları Yasası'nın bir an önce düzenlenmesini istiyorum.

İzmir'de boğazı kesilerek öldürülen trans Serap Toman için bugün akşam Ankara ve İzmir’de eylem yapıldı. Devletin pozitif yükümlülüklerini yerine getirmediğini söyleyen LGBT örgütleri, “Bunca ölüm yeter!” dediler.

İzmir'de boğazı kesilerek öldürülen trans Serap Toman için bugün akşam Ankara ve İzmir’de basın açıklaması yapıldı. Polis, önceki gün öldürülen 50 yaşındaki Serap Toman'ın cesedini, ihbar üzerine yol kenarına atılmış vaziyette bulmuştu.

Siyah Pembe Üçgen İzmir LGBTT (Lezbiyen Gey Biseksüel Travesti ve Transeksüel)Derneği, bugün (13 Kasım) saat 18.30’da, Alsancak Kıbrıs Şehitleri Caddesi Erbil Süel Önü’nde cinayetle ilgili eylem ve açıklama yapıldı.

Pembe Hayat LGBTT Dayanışma Derneği ile Kaos GL Derneği de yine bugün saat 18.00’da, Anakara’da, Yüksel Caddesi İnsan Hakları Anıtı Önü’nde basın açıklaması yaptı.

İzmir’deki nefret cinayetinin ardından Bilkent Renkli Düşün, Hevjîn Diyarbakır LGBTT Oluşum, Kaos GL Derneği, Lambdaistanbul LGBTT Dayanışma Derneği, MorEL Eskişehir LGBTT Oluşumu, ODTÜ LGBTT Oluşumu, Pembe Hayat LGBTT Dayanışma Derneği, Siyah Pembe Üçgen İzmir LGBT Derneği, Voltrans Trans Erkek İnisiyatifi ve Amargi İzmir, Ankara Anarşi İnisiyatifi, İstanbul LGBTT Sivil Toplum Girişimi, Kadın Kapısı ortak bir açıklama yaptılar.

Yetkililerin, cinayetleri önleme yolunda çalışmalara başlamaları için kaç kişinin öldürülmesi gerektiğini soran LGBT örgütleri, “Nefret Suçları Yasası'nın bir an önce düzenlenmesini istiyoruz!” dediler.

“Koca Dünyaya Serap da Sığmadı”

“Serap’ı da kaybettik” diyen LGBT örgütler, daha önce Bursa’da öldürülen İrem’in annesinin söylediği “koca dünyaya sığdıramadınız” sözünü hatırlattılar. “Bu cinayetler hepinizin!” denilen ortak açıklamada trans kadınların öldürülülmesindeki resme dikkat çekildi.

“Evlerinize, işyerlerinize, kafelerinize, otobüslerinize almadığınız bir trans kadın daha öldürüldü! Yolda yanınızdan geçerken alay edip, güldüğünüz; bakışlarınızla taciz ettiğiniz bir trans kadın daha öldürüldü! Geceleri keyfiyeten alıkoyduğunuz, kötü muamele ettiğiniz, gördüğünüz yerde 'Kabahatler Kanunu'ndan cezalar kestiğiniz bir trans kadın daha öldürüldü!”

“Meclis, 'Nefret Suçları Yasası' için Çalışmıyor!”

İzmir’de, Yeşildere mevkiinde, boğazı kesilerek öldürülen trans Serap Toman ile yaşanan onlarca cinayete bir yenisinin daha eklendi. LGBT örgütler, “trans kadınların yaşama hakkının tanınmadığı bir ülkede yaşıyoruz” diyorlar.

“Bu yüzden katiller, yakalandıklarında ceza indirimleri ile ödüllendiriliyorlar. Oysa yüzlerce kere tekrarladığımız üzere; bizler, bu ülkede 'Nefret Suçları Yasası'nın saldırganlar için caydırıcı işlev görebileceğini ve cinayetleri önleyebileceğini düşünüyoruz. Ancak mecliste bu yönde hiç bir çalışma yok!”

“Trans kadınları öldürmek hakkına sahip olduğunu zanneden katillere 'Ceza Arttırımı'nı öngören yasalar düzenlenmeli! Yasa yapıcılar, yasa uygulayıcılar, 'Nefret Suçları'nın, bir arada yaşama kültürüne verdiği zararı görmeli!”

“Devlet, ‘Pozitif Yükümlülükleri'ni Yerine Getirmiyor”

LGBT örgütler, ‘Devletin Pozitif Yükümlülükleri'nin ihlal edildiğini söylüyorlar ve ihlalleri şöyle sıralıyorlar:

Cinayetlerdeki cinsiyetçi, homofobik, transfobik saikler sorgulanmyor...

Gerçek motivasyon ortaya çıkarılmıyor...

Göz ardı edilerek etkili soruşturma yapılmıyor...

Her cinayetten sonra, katiller “indirimli” cezalandırılarak trans kadınlara yönelik ayrımcı zihniyet pekiştiriliyor...

Öldürülenlerle aynı kimliği paylaşanların hissettikleri korku ve tedirginlik büyütülüyor...

Yargı süreci uzatılıyor...

Katiller ile farklılıklara yaşam hakkı tanımayan homofobi ve transfobileri yerine, mağdurların yaşam şekli sorgulanıyor...

Cinsel yönelim ve cinsiyet kimlikleri yetkililerce ve medya tarafından hakaretle eşdeğer anlamlarda kullanılıyor...

Cinayetleri cesaretlendirici mesajlar veriliyor...

LGBT Örgütleri Ne İstiyor?

Devletin pozitif yükümlülüklerini yerine getirmeyerek homofobi ve transfobiyi öldürücü düzeylere çıkarttığını belirten LGBT örgütleri, “Bunca ölüm yeter!” diyor ve taleplerini sıralıyorlar:
Cinayetler etkili bir şekilde soruşturulsun...

Katiller indirimlerle ödüllendirilmesin...

'Nefret Suçları Yasası' bir an önce düzenlensin!

Basın Açıklaması Tarihi ve Yerleri :

İzmir: 13 Kasım Cumartesi, bugun, Saat 18:30'da, Kıbrıs Şehitleri Caddesi üzerindeki Erbil Süel önü

Ankara: 13 Kasım Cumartesi, bugun, Saat 18:00'da, Yüksel Caddesi İnsan Hakları Anıtı Önü

Kaos GL

DUYURU - Sokak Partisine Davet

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 03 Nov 2010 15:30:00 +0000

Invitation to Çayırbaşı Street PARTY!!!

Saturday 6 of November 2010!

starting at 6.00 pm with the sounds by Samba Istanbul!!!

Come celebrate with us the completion of the Graffiti project, in what is foretold to be the last sunny Saturday before the winter!

The Artists: Olga Alexopoulou - Magda Tanchini - Nurdan Turan

with the help of the Stencil crew: Hayrullah Ertaş, Serdar Tecimen, Hande Eker, Can İşcan and other members of the YA DA Komünite

made FOR THE ROMA COMMUNITY OF ÇAYIRBAŞI !!!

✫ The project was sponsored by the Sarıyer Belediyesi and managed by Alican Erkol ✫

Cezayirli Gazi Hasan Paşa Cami (yanındaki meydan!)
Çayırbaşı Mh., 34453 Istanbul Province/Istanbul, Turkey

DUYURU - Direnişin Ritimlerinden Çağrı

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 28 Oct 2010 08:54:00 +0000

SAMBATİSTA ARANIYOR!

DİRENİŞİN RİTİMLERİNDEN ÇAĞRI

Direnişin Ritimleri, 29-30-31 Ekim tarihlerinde gruba katılmak isteyen eylemcilerle buluşuyor.

Biz, sambayı politik bir eylem olarak kullanan, sınırlar ötesi bir ağa dahil, anti-kapitalist, anti-militarist ve anti-otoriter bir eylem grubuyuz. Müziğin gücünü eylemcilerle paylaşarak, şenlik havası yaratmak, direnişi coşkusunu artırmak, çatışma durumlarında gerginliği azaltmak gibi nedenlerle eylemcinin yanında eylemciyiz.

Bizimle gelin! Birlikte müzik yapmak için her şeyimiz var.

ÇALIŞMA TAKVİMİ

29 Ekim Cuma / 15.00 / Taksim (mekan bildirilecek)

Direnişin Ritimleri’ni tanıma, Birbirimizle tanışma, Enstürmanları tanıma, Samba provalarına başlama

30 Ekim Cumartesi / 31 Ekim Pazar / Taksim / 12.00-18.00 (mekan bildirilecek)

Samba Prova, İşaretleri tanıma, Break’leri tanıma

- Direnişin Ritimleri, bir eylem bandosudur.

- Workshoplar ücretsizdir.

- Daha önce herhangi bir enstürman çalmış olmak gerekmez.

- Eski ve yeni katılımcılar arasında herhangi bir hiyerarşi gerekmez.

- Üç gün devam edecek bir çalışma olduğu için, her üç güne de katılmak gerekir.

Kayıt için; Perşembe akşamına kadar aşağıdaki adrese adınızı ve telefon numaranızı göndermeniz yeterli:direnisinritimleri@gmail.com

Daha fazla bilgi için / For more details: direnisinritimleri.blogspot.com

29 Ekim Cuma günü 15.00'da

Direnisin Ritimleri!

HABER - Vicdani Retçi İnan Suver'den Mektup Var

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 26 Oct 2010 22:08:00 +0000

15.ci koğuş dedikleri yer 2 metre genişliğinde 3.5 metre uzunluğunda 10 hücreden oluşuyor. 10.cu hücrede Memed, 9.cu hücrede ben kalıyorum. 7.ci ve 8.ci hücreler boş. Memed'in yalnızca sesini duyabiliyorum. Memed ODTÜ mezunu, turizmci. Suçunu bilmiyorum. Sürekli bağırıp tepiniyor. Akli dengesi yerinde değil. Elbiselerini ve verilen battaniyeyi yırtıp, duvarları yumrukluyor.
Dün sabah 04'te uyandırdı beni. Geceyarısına kadar bapırıp durmuştu. Bazanda acaip oynak şarkılar söylüyor. Bazan üşüyorum diye inliyor. Bazanda, basurum var, götüm acıyo diye ağlıyor. Memed sürekli olarak etrafa sıçıyor. Osuruk ve bok kokusundan bazen baygınlık geçiriyorum. Ancak gardiyanlar gelip acımasızca vurduklarında içim eziliyor. Üzülüyorum.

Memed'le bazan sohbet ediyoruz. Mesela ben Ankara diyorum o götüm kara diyor. Böylesi sohbetler. Burdaki gardiyanların bazıları iki ayaklı hayvan. Aslında hayvanda denmez bunlara.
Bana Memede davrandıkları gibi davranmıyorlar. Yani aslında benimle hiç konuşmuyor, yüzüme dahi bakmıyorlar. İlk gece battaniye, yastık ve çarşaf vermediler. Bir tek üzeri önceden kanlanmış bir sünger döşek verdiler. Eşimin bana getirdiği yeni, giymeye kıymadığım elbiselerimi üşüdüğümden nerde ise tümünü giyip bu kanlı döşekte uzanmak zorunda kaldım.
Sigara ve su da vermiyorlardı. Suyu çeşmeden avucumla içtim. Ertesi gün su ve sigara verdiler. Bu sabah ise müdür odasına çağırdı beni. Gittim, daha ağzımı açmadan, vatan hainimisin ulan, atın bu vatan hainini 17'ye diye bağırdı.
Burası daha beter. Kedi büyüklüğünde, cesur, kaçmayan farelerle dolu. Oldum olası fareden çok korkar, tiksinirim. Kaldığım hücrenin kapısı demir parmaklıklı yani her an uykuda farelerin saldırısına uğrayabilirim. Yine su, şeker ve sigara verilmiyor. Kaç gündür yazdığım tüm mektuplarımı bu sabah almışlar çantamdan. Bu mektubu şimdi alel acele yazdım. Aklım durmuş gibi. Kafam çalışmıyor artık. İki satır bir şey yazamıyor, konuşurken cümlenin sonunu getiremiyorum. Ha burada çok üşüyorum. Yani açıkçası çok zorlanıyorum. Birileri beni kurtarsın buradan. Bu yerdende alındım. Şimdi üst kattayım ve yazmaya devam ediyorum. Burası biraz iyi ama yatak leş gibi. Bu arada bu koğuş ve hücre değişikliklerinde yarısı başka yerlerde kaldı. Ana koridorun camları kırık. Kaldığım hücre demir parmaklıklı.
Yani buradada fareler olabilir. Şimdilik yok ama kesin vardır. Bu şerefsizler her yere tırmanıyorlar. Bu kattaki hücrelerin tamamı boş. Yani bir tek ben varım. Bana, neden açlık grevine gidiyorsun, diyenleredir bu mektubum."

İnan

NOT:inan suverin serbest birakilmasi icin baslatilan imza kampanyasina katilmak icin isim soyisim kaldiginiz yeri yazip kurd.vicdani.red.insiyatifi@gmail.com adresine bir email atarak inana destekte bulunabilirsiniz.

(Bu mektup İnan Suver'le Dayanışma Grubuna gelen mesajdan alınmıştır.)

Haber - Evet Ama Takipteyiz!

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 22 Oct 2010 09:51:00 +0000

Çok açık ki referandumun gözle görünür sonuçları oldu: Kürt sorunu başka bir perdeden tartışılmaya başlandı, 90'lı yılların kanlı defterleri açıldı, türban konusunda adım atıldı... Ancak tabii mesele bunlarla bitmiyor, daha fazla demokrasi için fikri takip yapmak gerekiyor. İşte referandumda "yetmez ama evet" diyenler de bunu yapmışlar ve muhafazakar medyayı mercek altına almışlar. Bu amaçla muhafazakar medyayı daha fazla sorumluluk almaya davet ediyor ve bu konuyu imzaya açıyorlar. Metni imzalayanlar arasında Baskın Oran, Halil Berktay ve Markar Esayan da var.

Metne bu proje için hazırlanan siteden ulaşmak ve imza atmak mümkün:
http://evetamatakipteyiz.org/

Hrant Dink 15. Duruşma

noreply@blogger.com (Musa Görkem Kardaş) — Wed, 20 Oct 2010 23:54:00 +0000

Hrant Dink cinayeti davasının 15. duruşması 25 Ekim 2010 Pazartesi günü Beşiktaş Adliyesinde yapılacak. Hrant'ın Arkadaşları yine Beşiktaş İskele Meydanında ve Adliye önünde olacak.

Hakikat anlatıcımız, arkadaşımız Hrant Dink’in özlemiyle geçen yıllar acımıza yeni acılar ekliyor. “Bu planlamış, bu silahı vermiş, bu tetiği çekmiş…” diye giden masalın nasıl yakıcı bir gerçeği işaret ettiğini anlamak ve anlatmak için her kapıyı çalmaya, sonu hiç gelmese de sonuna kadar adalet nöbetimizin başında olmaya kararlı biz Hrant Dink’in arkadaşları, en son Cumhurbaşkanı’na, Başbakan’a, Adalet, Dışişleri ve İçişleri Bakanlıkları’na sorduk. Aldığımız cevaplar bize açıkça “verecek cevaplarının olmadığını” gösteriyordu. Her keresinde adalet umudumuz biraz daha incinse de, her keresinde acımız, mücadele isteğimiz ve öfkemiz biraz daha artıyor. Savsaklanmış, ciddiyetsiz ve değersizleştirici her tavra bir yenisi eklendiğinde, biz; mağduru, takipçisi ve tanığı olduğumuz bu utanç davasını, bu vicdan kavgasını daha da bilenerek sürdürme azmiyle doluyoruz.

Şimdi yine bir duruşma kapıda. Biz de yine o duruşmanın kapısında olacağız. Adalet sahnesinde sergilenen oyunu bütün dikkatimizle izlemek için… Nöbeti birlikte tutmak, unutmamak, unutturmamak için…

25 Ekim Pazartesi, saat 10:00’da, Beşiktaş İskele Meydanı’nda, Hrant için, adalet için bir araya geliyoruz!

HRANT’IN ARKADAŞLARI

www.hranticinadaleticin.com

Haber - Beşiktaş'taki Sergiye Saldırı

noreply@blogger.com (Musa Görkem Kardaş) — Sun, 17 Oct 2010 22:17:00 +0000

Bimeras Kültür Vakfı tarafından dördüncü kez düzenlenen 'iDANS Uluslararası Çağdaş Dans ve Performans Festivali' kapsamında Üsküdar, Beşiktaş ve Kadıköy meydanları için planlanan 'Free Zone Istanbul' (Serbest Bölge İstanbul) sergisi daha yerleştirme aşamasındayken Beşiktaş Meydanı'nda saldırıya uğradı. CHP Gençlik Kolları üyesi oldukları iddia edilen Kemalist grup sergide beğenmedikleri objeyi devirerek parçaladı.

Sergideki 25 farklı objeden birisinde hava meydanlarındaki"ibadet bölgesi" işaretine gönderme yapılıyor ve üç büyük dinin simgelerinin yanında Atatürk'ün resmi yer alıyordu...

Uluslararası üne sahip tasarımcılar Rosan Bosch ve Rune Fjord'un İstanbul için tasarladıkları sergi, alışılmış işaretleri dönüştürerek kent mekanlarındaki bazı alışkanlıklara ve kurallara mizahi bir bakış getirme amaçlıydı.

Sergi böylece özel alan ile kamusal alan arasındaki sınırları incelerken, paylaştığımız ortak alanlarda birbirimizle konuşup tartışabileceğimiz yeni bölgeler yaratmayı hedeflemekteydi.

Sergideki 25 farklı objeden birisinde hava meydanlarındaki "ibadet bölgesi" işaretine gönderme yapılıyor ve üç büyük dinin simgelerinin yanında Atatürk'ün resmi yer alıyordu.

Atatürk'ün bazı kesimler tarafından bir din gibi algılanıp algılanmadığını tartışmaya açan eser Beşiktaş meydanında bulunan CHP'li bir grubun tepkisini çekti. Başlayan tartışmaya Beşiktaş Belediye'sine ait bir otobüsten inen grubun da katılımıyla gerilim arttı.

Bu arada tartışma konusu olan eser devrilip yırtılarak parçalandı.

Bimeras Kültür Vakfı yaptığı açıklamada, "ifade özgürlüğüne yapılan saldırıyı kınıyoruz. Bu saldırının Beşiktaş gibi İstanbul'un aydın bir semtinde gerçekleşmiş olması da oldukça düşündürücüdür" dedi.

Aynı zamanda, Uluslararası Adalet Divanı'nın yeni binasının da tasarımcısı olan serginin sanatçılarından Rosan Bosch şu açıklamayı yaptı:

"Sergideki objelerin herbirinde bir soru var. Bu sorulara farklı yanıtlar verilebilir ve ifadelere karşı çıkıp tartışmak mümkündür. Ancak, tartışmanın mümkün olmaması bazı dogmaların olduğuna işarettir.

Buluşup konuşup paylaşacağımız alanlar oluşturmayı hedefleyen bir projede çalışırken böyle bir durumla karşılaşmak beni çok üzdü."

Bugün (eksik olarak) Beşiktaş meydanında kurulumu tamamlanan serginin benzeri yarın Kadıköy ve Üsküdar meydanlarında kurulacak...

Sesonline.net