سه‌گانگی در مورد ارتباط انسان با انسان
سه گانه دیگر نحوه ارتباط انسان با انسان دیگر است. باز برگردیم به انسانهای اولیه. در یک مقطعی از تاریخ بعضی از انسانهای اولیه دارای ذهنی خود‌آگاه شده و شروع به تفکر کرده‌اند. هرکدام از آنها شاید خود را تنها متفکر جهان میدانسته ولی بزودی با انسان دیگری روبرو میشود. انسانی که مثلا سمت دیگر برکه‌ای نشسته به او نگاه کرده و بادستش به او اشاره میکند. اشاره‌ای معنی دار. یک ذهن متفکر دیگر. و این شروع معمایی برای انسانست که هرگز با علم و منطق حل نمیشود. انسان با انسان در این جهان دیگر چه بکند؟ رابطه انسان با انسان دیگر چطور باید باشد. اگر بخواهیم نمایشنامه‌ای از زندگی انسانها بنویسیم، در این نمایشنامه چند انسان باید حضور داشته باشند؟ یکی؟ دوتا؟ یا بیش از دوتا؟ دوباره به سه‌گانگی بر میخوریم. سه‌گانگی که هیچ قانون علمی نمیتواند جوابی قطعی برای آن پیداکند. حالت اول: یکی. تفکر اینکه انسان باید انسان دیگر را بکشد. منابع جهان باید در نهایت فقط به یک انسان برسند. انسان برتر یا ابر-انسان. انسانی که حتی برای بقا نیازی به تولید مثل هم ندارد. سلولهای بدن او با تکنولوژی که از انسانهایی که کشته به ارث برده تا ابد باز تولید میشود و او تا ابد به تنهایی زندگی میکند. در چنین تفکری، جمعیت کنونی جهان که بیش از هفت ملیارد نفر است یک فاجعه است! جهان مانند مسابقه‌ای تلوزیونیست که بطوری بی‌رویه در آن ثبت نام به عمل آمده است. حال باید انسانها را گروه گروه کرد. هر گروه را برتر از دیگری خوانده و به این وسیله حس برتری‌طلبی قومی، نژادی و ملیتی را تحریک کره و آنها را بجان هم انداخت تا بطور طبیعی ضعفا توسط قدرتمندان کشته شده و جمعیت کم شود و در حین این جنگ بزرگ جهانی علم و تکنولوژی هم پیشرفت کرده تا سرانجام از بین دو انسان باقی مانده انسان برتر غالب شده به تنهایی زندگی کند. اگر فکر میکنید این تفکر هولناکست، به شعارهای جمعیت کمتر، زندگی بهتر فکر کنید! به جهان یوگنیسیزم خوش آمدید! تابحال از خود پرسیده‌اید چرا سنگاپور با جمعیت بسیار زیاد نسبت به مساحب بسیار کوچک خود اینقدر ثروتمند است؟ یا کانادا با جمعیت بسیار کم خود و مساحت بسیار زیاد بازهم ثروت‌مند است؟ یا افغانستان با جمعیت کم و مساحت زیاد یا بنگلادش با جمعیت زیاد و مساحت کم اینقدر فقیر هستند؟ اگر فکر میکنید جمعیت کمتر به معنای زندگی بهتراست در مورد یوگنیسیتها بیشتر تحقیق کنید. شاید که افرادی همفکر و هم‌عقیده خود را بین آنها پیدا کردید. یوگنیسیستها به گواهی تاریخ از بنیان‌گذاران حزب نازی در آلمان بودند و اکنون در ایالت کالیفرنیای آمریکا بطور رسمی فعالیت دارند. یک تصور مخرب و غلط دنیای ما اینست که بعد از جنگ جهانی دوم و فروپاشی حزب نازی یوگنیسیستها دیگر وجود ندارند. آنها هنوز هستند و با کمال میل و با صرف ملیاردها دلار به همه طرفین جنگ در خاورمیانه ازایران وبشار اسد گرفته تا کردها تا ارتش آزاد یا حتی داعش کمک مالی و نظامی و اطلاعاتی میکنند تا آتش جنگ تا انقراض نسل مردم خاورمیانه ادامه پیدا کند. جنگ برای اینها نعمت است. اگر روزی سیاست‌مداری از اینها را دیدید که به ایران کمک میکند و روز دیگر همان سیاستمدار را دیدی که به کردها، و روز دیگر به ارتش آزاد و… اصلا تعجب نکنید.
ایده دیگر برای نوشتن نمایشنامه انسانها نمایشی با حضور دو بازیگرست. انسان ارباب و انسان برده. طرفداران این تفکر معتقند همیشه رفتار انسان در بهره‌کشی انسانی از انسان دیگر خلاصه میشود. از نظر اینها چیزی به اسم همکاری داوطلبانه وجود ندارد. همه یا ارباب هستند یا برده. در چنین تفکری جمعیت جهان هرچه یبشتر باشد بهتر است. جمعیت بیشتر به معنای نیروی کار بیشتر برای ارباب است. هدف هرکس هم سوار شدن بر جمعیت و تبدیل شدن به ارباب بلامناضع جهان است. با وعده برابری همه مردم در درآمد و تحریک طبقات متوسط و فقیر در جوامع به شورش و غارت و کشتار ثروتمندان این افراد برای به پایین کشیدن اربابان کنونی در هر اجتماعی تلاش میکنند تا زمانی که خود ارباب شوند. از انقلاب اکتبر تا افتضاح سال پنجاه و هفت خورشیدی در ایران شما با این عده روبرو هستید: کمونیستها. اگر یوگنیسیستها میگویند بخور تا خورده نشوی، اینها معقتقند سواری بده تا زمانی که سوار بشوی. اگر این تفکر از نظر شما هولناکست به شعارهای کاهش شکاف طبقاتی، از ثروتمندان گرفتن و به فقرا بخشیدن، دولت بزرگ و مقتدر، تقسیم عادلانه ثروت توسط دولت(!) و امثال آن فکر کنید. اگر همچنان فکرمیکنید مردم باید متحد شده و همه داراییهای موجود را به دولت بدهند تا بطور عادلانه بینشان تقسیم کند، در مورد کمونیستها بیشتر تحقیق کنید. سوای از ادعاهای قدیمی مربوط به اقتصاد مارکسیستی، شاید که بتوانید آدمهای همفکر و هم‌عقیده خود را بین آنها پیدا کنید. اگر نه برسیم به تفکر سوم در این سه‌گانه:
ایده سوم برای این چنین نمایشنامه‌ای، نمایشی با حضور بیش از دو انسان هست. انسانهایی که به همدیگر کمک میکنند تا زندگی همه بهتر و بهتر بشود. هر وقت انسانی از بقیقه بسیار قدرتمند‌تر شد، مجبور است بخشی از دارایی خود را به دیگران بدهد چرا که در مقابل نیروی کار آنها را دریافت کرده زندگی خود را بازهم بهبود می‌بخشد. هرمهایی از ثروت بوجود می‌آید و ثروتمندان روزبروز ثروت‌مندتر میشوند. ولی فقرا روزبروز فقیرتر نمیشوند! اگر فقرا در زمان چارلز دیکنز مشغول پاک‌کردن گلهای اطراف چرخ‌های گاریها بودند تا شکمشان را با اندکی انعام پر‌کنند، اکنون در قطارهای مجهز به تهویه مطبوع با کوله‌پشتیهایی بر دوش مشغول دستفروشی هستند. اگر شما جزو طبقه کارمندان متوسط یا صاحب‌کاران ثروت‌مند هستید ممکن است وضع فقرا بهرحال بنظر شما نامطبوع بیاید ولی منصفانه نیست که بگوییم فقراء در یک اقتصاد آزاد و رقابتی روزبروز فقیرتر میشوند. بلکه برعکس. فقیر امروز زندگی بمراتب بهتر از فقیر چهارصد سال پیش دارند. حداقل از بیماریهای آبله و طاعون در امانست. در این تفکر انسانها داوطلبانه به هم کمک میکنند و نه به اجبار اداره مالیات حکومت. کسب درآمد آزادست و جامعه آزاد با همکاری هم خود دست دزدان را کوتاه میکنند. اگر فکر میکنید چنین عقیده‌ای عملی نیست به بار آخری که به فقیری به دلخواه خود کمک کردید فکر کنید. کسی شما را مجبور کرده بود؟ به بار آخری فکر کنید که به کارگری پول دادید تا برای شما اسباب سنگینی را از پله‌ها بالا بیاورد. سر آخر او از پولی که میگرفت خوشحال بود؟ اگر شماهم به آزادی انسان در سیاست و اقتصاد و حتی آزادی در افزایش جمعیت اعتقاد دارید و فکر میکنید انسانی که نفت را از روغنی سیاه و بی‌مصرف در زمین تبدیل به ماده‌ای بسیار پرمنفعت کرده که نه تنها زندگی انسانهارا بهبود بخشیده بلکه ملیاردها مرغ و خروس و گاو و گوسفند بجای دریده شدن در جنگلها توسط حیوانات وحشی و در جمعیتهای بسیار اندک اکنون در تعدادی بسیار بیشتر زندگی بسیار مرفه در کنار انسان دارند و اگرچه تا قبل از اختراع گوشت مصنوعی هنوز حیوانات برای تغذیه انسان کشته می‌شوند ولی معتقدید به مدد علم بشر حتی حیوانات هم زندگی بهتری دارند در مورد هیومنیستها بیشتر تحقیق کنید. شاید که در میان آنها افرادی همفکر خود پیدا کردید.
دو اشتباه بزرگ در میان مردم فراگیر شده: یکی این تفکر که یوگنیسیستها همان نازیهای آلمان بودند که فقط با یهودیها مشکل شخصی داشتند و هدفشان هرگز نابودی همه مردم جهان بجز انسان برتر نبوده و بخصوص بعد از جنگ جهانی دوم دیگر اثری از آنها باقی نیست و بکلی تارو مار شده‌اند. نه! هنوز این تفکر وجود دارد و اتفاقا قوی هم هست. به جنگهای مذهبی و نژادی و قومی و ملی دامن میزند و با تلقین حس نابودی محیط زیست و خشم طبیعت مردم را تشویق به کاهش عمدی جمعیت و نفرت از ملل پرجمعیت میکند. اشتباه دیگر اینست که فکر کنیم بعد از فروپاشی شوروی کمونیسم از بین رفته. اینهم غلط است. هنوز هم عده‌ای با وعده برابری درآمد و اشتغال تضمینی و آموزش رایگان بدنبال فریب دادن مردم کشورها هستند تا همه متحد شده و داوطلبانه اختیار زندگی خود را به دست اینها بدهند تا اینها در نقش دولتی مهرورز ارباب شده و بر مردمی برده‌وار تا ابد حکومت کنند. دیگر حتی وعده اقتصاد مارکسیستی هم نمیدهند. فقط و فقط چپاول میکنند. از روسیه تا ایران. کمونیسم هنوز هم در جریان است.
یک نقطه ضعف در میان هیومنیستها همیشه وجود داشته. آنها از همکاری دیگران استقبال میکنند و بدین وسیله همیشه راه را برای ورود کمونیستها و یوگنیسیستها به جمع خود باز میکنند. دیری نمیپاید که دو جانب دیگر این مسئله نقاط ضعف هر سیستم حکومتی هیومنیست را پیدا کرده و در آن رخنه میکنند. مانند قوانین لابی‌گری در دولت ایالات متحده آمریکا که امروزه علنا عنان اختیار این حکومت را به دست یوگنیسیتها و کمونیستها داده. یکروز آمریکا را میبینیم که در مقابل حمله روسیه به اوکراین به اوکراین کمکی نمیکند یا حتی در مورد حمله شیمیایی رژیم دست نشانده روسیه به مردم سوریه مانع از اقدام نظامی بین‌المللی میشود و روز دیگر آمریکا را میبینیم که بهمه طرفین درگیر در خاورمیانه مستقیم و غیر مستقیم کمک میکند تا جنگ تا ابد ادامه پیدا کند و مردم بیگناه بیشتری کشته شوند. مهم اینست که در هر لحظه تصمیم گیری نماینده کدام لابی در کاخ سفید و مشغول مذاکره با رئیس جمهور آمریکاست.
در این میان خواننده باید سه‌گانه‌های جهان را بشناسد. از امید واهی به کسانی که فقط در بخشی از تفکراتشان با وی همعقیده بوده و در اساس اختلافاتی بنیادی با وی دارند دست بردارد. از هر یک از جوانب این سه‌گانه‌های جهان غافل نشده چرا که در بازیهای سیاسی و تحولات جهانی که در آن هستیم همیشه توجه به همه جوانب قضایا و انواع نیات انسانها ضروریست.

آنچه می‌آید متن سخنرانی من است در سومین کنگره سکولار دموکراسی در فرانکفورت:

ضمن عرض سلام خدمت همه طرفداران سکولار دموکراسی در ایران

در بهبوهه جنگ سرد و مشکلات اقتصادی اتحاد شوروی، غرب با ارسال خمینی با هواپیما به ایران به هر قصدی که بود یک متحد استراتژیک خود را از دست داد. ایران مدتی توسط خمینی بطرزی ناشیانه و بی‌نظم تحلیل رفت. سپس قدرت به خامنه‌ای رسید. خامنه‌ای که شاهد دوران دست‌پاچه، خیال‌بافانه و ناشیانه حکومت خمینی بود پس از به قدرت رسیدن به سمت روسیه متمایل می‌شود. شاید از نظر او بجز روش کمونیستها روش بهتری برای اداره ایران وجود نداشت. خامنه‌ای شاید به تصور خودش ناجی ایران باشد. ایرانی که در کشتار و وحشیگری کورکورانه دولت خمینی غرق شده بود و به سمت فروپاشی و نابودی میرفت و ایران دوران زمامداری وی که حداقل به یک جمهوری اقماری اتحاد شوروی تبدیل شد.

• گرایشات برای ادامه حکومت اسلامی

  در اوایل دوران خامنه‌ای، در شرایطی که اتحاد شوروی خود فروپاشیده ایران مهمانی ناخوانده در این اتحادیه است. دنباله‌روی از اقتصاد مارکسیستی فایده‌ای ندارد. چرا که کهنه‌کاران این عرصه خود آن را رها کرده‌اند. اکنون نیروهای حکومت اسلامی برای بقا در شرایط بعد از جنگ دو راه پیش میگیرند:

  • گرایش اصلاح‌طلبان به تقلید از چین

    ابتدا اصلاح‌طلبان راه توسعه به سبک چین را پیش میگیرند. اقتصاد آزاد ولی الیگارشی (کرونیک کپیتالیزم یا سرمایه داری خودمانی) که در آن تولید کننده‌هایی از خودیهای نظام میتوانند ضمن کسب درآمد از طریق استثمار نیروی کار در بازاری انحصاری، کشور را از آخرین پیشرفتهای صنعت در غرب بهره‌مند سازند.اما این روش توسعه برای خامنه‌ای مشکلاتی ایجاد میکند.

    • اول اینکه این مسأله درآمد خودی‌های نظام را وابسته به مردم میکند و در صورتی که مردم دست به اعتصاب بزنند این درآمد ناپایدار خواهد شد. پس همیشه در بین حکومت نیاز به مردم‌داری و تأمین نیازهای مردمی وجود خواهد داشت.

    • دوم اینکه این روش بهرحال باعث بوجود آمدن طبقه متوسط در ایران خواهد شد. شرکتهای خارجی موجود در ایران به افراد متخصص حقوقهای خوبی پرداخت میکنند، درآمدها بالا میرود، شکمها سیر می‌شوند و آنوقت مردم به فکر برقراری سکولار دموکراسی خواهند افتاد. پس این روش نیاز به سرکوبی پر هزینه و مداوم دارد.

    • سوم اینکه این روش خودیهای نظام را هم قدرتمندتر کرده تا اینکه به فکر استقلال از مرکز حکومت یا حتی طغیان‌گری بیافتند.

  • گرایش خامنه‌ای به پیروی از روسیه

    خامنه‌ای اما به عنوان رئیس جمهور مادام‌العمر حکومت علاقه‌ای به این روش ندارد. او از طرفی برخلاف چین برای کسب در آمد نیازی به تولید کالا ندارد. فروش نفت برای تأمین نیازهای شخصی خامنه‌ای کافیست. افزایش تولید داخلی به خطرات امنیتی آن نمی‌ارزد. یک کشور کاملاً فقیر با مردمی تا نای جان گرسنه و خودی‌هایی که ماهانه و منظم پول توجیبی خود را از درآمد حاصل از فروش معادن دریافت میکنند برای خامنه‌آی مطلوبترست.

• شکل‌گیری اتحاد شوروی نوین

  در همین احوال با تحریمهای غرب علیه ایران و سپس به دلیل حمایت روسیه از جدایی‌طلبان شرق اوکراین هم ایران و هم روسیه برای داد و ستد با دلار دچار مشکل شده یا مشکلاتی را در آینده نزدیک پیش‌بینی میکنند. با بی‌اعتمادی چین به ارزش دلار در آینده و تیرگی روابطش با آمریکا با توجه به مشکلات چین با همسایگانش، چین هم رفته‌رفته از غرب فاصله میگیرد. اتحاد شوروی نوینی شکل میگیرد.

  • تحریمهای غرب علیه ایران و سیاست مبادله کالا به کالا با چین

    با افشای برنامه مخفیانه هسته‌ای ایران و پافشاری دولت احمدی‌نژاد به ادامه غنی سازی تحریمهای متحد غرب علیه ایران انتقال پول بوسیله دلار را مشکل کرده. اما نه انتقال خود کالا. بدین سان حکومت قراردادهایی با چین برای مبادله نفت با کالا میبندد.روشی که البته بین دو کشور موفق هم عمل میکند. صرف نظر از کیفیت کالا، خود اصل معامله کالا به کالا در دوران فناوری ارتباطات بسیاری شدنیست.

  • رکود اقتصادی و چاپ دلار توسط دولت ایالات متحده

    مخالفتهای آمریکا با سیاست چین در مقابل همسایگانش و طولانی شدن رکود اقتصادی در آمریکا چین را به فکر جایگذین کردن دلار با واحدی مطمئنتر می‌اندازد. واحدی که کنترل ارزش آن در دست بانک مرکزی کشوری دیگر نباشد و در صورتی که چین هم تحریم شد بر اقتصاد این کشور تأثیر چندانی نگذارد.

  • مبادله کالا به کالا بین چین با هند و با روسیه

    اکنون چین و هند با هم به مبادله کالا به کالا میپردازند. کالای چینی در مقابل محصولات کشاورزی هندی. چین با روسیه هم همین روش را ادامه میدهد. کالای چینی و نفت و سایر مواد معدنی روسیه. حکومت ایران هم برای واردات محصولات کشاورزی از هند و محصولات نظامی از روسیه به مبادله کالا به کالا میپردازد. بدینسان اتحاد شوروی جدیدی شکل میگیرد. اتحادی که دیگر نه اقتصاد مارکسیستی دارد و نه تعهدی به حمایت روسیه از حاکمان جمهوریهای اقماری. اکنون شوروی فقط در یک چیز اتحاد دارد: استخراج معادن کشورها و بقای سران.

  • همکاریهای امنیتی ایران با روسیه و چین در جهت سرکوب اپوزیسیون

    رژیم خامنه‌ای برای سرکوب مردم در داخل از روسیه و چین کمک میگیرد. برای مثال انتخابات فرمایشی سال ۸۸ خورشیدی و شورشهای منتج از آن و همچنین واردات تسلیحات ضد شورش و تجهیزات شنود از روسیه و از چین.

• آمریکا برای اجاره

  یک مشکل در قانون اساسی آمریکا وجود دارد و آن لابی‌گریست. در شرایط ایده‌آل لابی کسیست که از یک حزب حمایت مالی میکند و در عوض از نمایندگان این حزب انتظار تلاش برای تصویب قوانینی دارد. به این وسیله افراد موفق از نظر اقتصادی حرف اول را در سیاست آمریکا خواهند زد. ولی در عصر تجارت جهانی این مسأله به پاشنه آشیل آمریکا تبدیل شده. اکنون هرکه پول دارد میتواند برای مدتی دولت آمریکا را اجاره کند. چین، روسیه و ایران هر سه از لابی‌های ثروتمند در دولت ایالات متحده شده‌اند. رئیس جمهور آمریکا هم به عنوان تشکر از این حمایت مالی هرسال برای رهبران این کشورها پیام تبریک سال نو میفرستد. بدینسان آمریکا رفته‌رفته دیگر از فیلیپین، تایوان، ویتنام و دیگر همسایگان چین حمایت نمیکند و نگرانیهایی هم هست که همین آینده برای همسایگان ایران بیافتد. پس آن‌ها هم به لابی‌گری میپردازند. همه برای اجاره دولت آمریکا صف کشیده‌اند.

• لزوم نگرش فرا منطقه‌ای و پیشنهادهای من

  • امکان اتحاد میان اپوزیسیونهای ایران و چین و روسیه

    در طول این سالها شاید ما کم و بیش یک چیز را در مقابله با حکومت اسلامی فراموش کرده باشیم: این فقط شخص خامنه‌ای نیست. حکومت اسلامی فعلی یکی از سرهای یک یک موجود بزرگ‌تر است. و آن اتحاد شوروی نوینست. سیستمی ارگانیک و مرکز زدایی شده از جنایت‌کاران بین‌المللی متحد شده برای غارت مردم و کشورها. یک فرصت پیش رو برای ما متحد شدن با اپوزیسیون چین و روسیه و دیگر جمهوری های اتحاد شوروی نوینست. برای مثال اگر در سال ۸۸ خورشیدی همزمان در چین و روسیه هم شورش میشد احتمال فروپاشی هر سه نظام خیلی بیشتر بود تا زمانی که حکومت ایران مشغول سرکوب مردم و چین و روسیه هم با فراغ بال مشغول حمایت از آن باشند. وضعیت مشابهی هم‌اکنون در سوریه مشاهده میشود. حتی اگر کل سوریه با خاک یکسان شود بشار اسد همچنان به حکومت خود با حمایت روسیه ادامه میدهد. شاید چنین حکومت از نظر ما اصلاً حکمرانی نباشد، اما ما با حکومتهایی مردمی و مجهز به خرد جمعی روبرو نیستیم. ما با اشخاص روبرو هستیم. اشخاصی نه چندان سالم بلحاظ روانی. اگر این‌ها میتوانند متحد شوند چرا ما نتوانیم؟

  • امکان طرح یک بیزنس پلن برای برقراری دموکراسی در خاورمیانه

    هر حرکتی نیاز به سرمایه دارد. حتی برقراری حکومت سکولار دموکراسی. تصور سرمایه‌داران بیشتر ناشی از تبلیغات یوگنیسیستهاست. اینکه جمعیت بیشتر یعنی زندگی بدتر. اینکه مردم خاورمیانه به لحاظ ژنتیکی فاقد تواناییهای برقراری حکومت سکولار دموکراتیک هستند. اینکه یک کشور دیکتاتوری درآمد بیشتری برای کشورهای دموکراتیک ایجاد میکند تا وقتی که خود دموکراتیک باشد. باید با این طرز تفکر مبارزه کنیم. اقتصاد دانان چیز دیگری میگویند. باید اقتصاد دانان لیبرتارین و هیومنیست و خلاق با هم همکاری کنند تا بیزینس پلنی طراحی کنند. برای مثال پلنی که بگوید ایران با صرف این هزینه به دموکراسی میرسد و با صرف این هزینه دموکراسی برای بیست سال حمایت می‌شود و سپس از طریق مالیات گیری از مردمی خوشبخت و ثروتمند در ایران پس از بیست سال می‌شود تا این میزان درآمد داشت. وقتی ناتانائل اسمیت در سایت جنبش مرزهای باز (openborders.info) به عنوان یک اقتصاد‌دان بیزنس پلنی برای آزاد سازی کامل مهاجرت مردم کشورهای دیکتاتوری به کشورهای مرفه و در نتیجه پیشرفت مردم جهان و درآمد بسیار بیشتر از مالیاتها را ارائه میدهد، پلن مشابهی هم برای برقراری دموکراسی در کشورهای دیکتاتوری ممکن است. فقط باید وقت بگذاریم، تلاش کنیم و باور کنیم که این کار شدنیست. من نمیدانم چنین بیزنس پلنی چقدر طول میکشد تا آماده بشود. ولی میدانم مدتی بعد از اینکه دست از رد کردن کلیت آن برداریم.

  • 

صادرات هرچه بیشتر نفت و سایر مواد معدنی

اولین نتیجه حذف تحریمها از هم‌اکنون مشخص است. صادرات هرچه بیشتر منابع کشور. رژيم مانند دوران پیش از تحریم هیچ گونه مانعی در برابر خود برای غارت معادن ندیده و با سرعت هرچه بیشتر به استخراج معادن و فروش آنها خواهد پرداخت. به عنوان یک محصول جانبی، ملیونها نفر از مردم در صنایع معدنی و نفت مشغول به کار خواهند شد. اینروزها روزهای خوبیست. هم برای خاندان خامنه‌ای و هم برای مردم.

قدرت بیشتر در پولشویی حکومتی

دومین نتیجه و ماحصل حذف تحریمها قدرت رژیم در انتقال پول خواهد بود. بانکهای خارجی حالا شاهد جریانهای عظیم انتقال ارز از ایران به سایر نقاط جهان خواهند بود. رژيم با کمک این پولها چند هدف را محقق خواهد کرد. اول تقویت هرچه‌بیشتر نمایندگان و رئیس جمهور آمریکا به شیوه‌ای کاملا قانونی و با پرداخت پول به آنها تحت عنوان لابی، و در نتیجه جلب حمایت آنها از جمهوری اسلامی. ما شاهد خواهیم بود کنگره و کاخ سفید هردو از جمهوری اسلامی دفاع خواهند کرد و از همکاری با ایران استقبال میکنند. از قبل این نقل و انتقالات پولی بانکهای زیادی در سرتاسر جهان سود خواهند کرد. این بانکها هم به لابی گری در دولت آمریکا خواهند پرداخت تا هرچه بیشتر دست ایران را در نقل و انتقالات مالی باز بگذارند.

قدرت بیشتر در آتش‌افروزهای منطقه‌ای و فرا منطقه‌ای

تابحال شنیده‌اید که مثلا سرخپوستان آمریکا عملیات انتحاری انجام دهند؟ یا بومیان استرالیا مسلمان شده و با خودروهای بمب‌گذاری شده پایگاهی نظامی در سیدنی را به آتش بکشند؟ با حذف تحریمها قدرت خامنه‌ای در آتش‌افروزی جهانی شده و عقده‌های شخصی این بیمار روانی حالا بر سر مردم اقصی نقاط جهان آوار خواهد شد. وی که از تماشای تصاویر انفجار و متلاشی شدن مردم همیشه لذت می‌برده اکنون در سرتاسر جهان تامین‌کننده شماره یک عملیات تروریستی شده و تا عمر دارد دستور انفجار میدهد.

واردات کالاهای لوکس

منظره ایران هم پس از حذف تحریمها تغییر خواهد کرد. نه در زمینه آتش‌افروزی و عملیات انتحاری بلکه کاملا عکس آن. امنترین جا لانه گرگست. خودیهای رژیم که سرتاسر دنیا به آتش افروزی مشغولند حالا با خیال راحت ایران را به حرم‌سرایی مدرن و وسیع برای خود تبدیل خواهند کرد. هواپیماهای جت شخصی، خودروهای لوکس و گرانقیمت و آسمانخراشهایی با کاخهایی مجلل و استخرهای بزرگ و با شکوه بر بام آنها نتیجه دستیابی سریع و آسان خاندان خامنه‌ای و خانواده‌های وابسته به درآمد حاصل از غارت معادن ایران خواهد بود. برای مردم هم این تغییرات آشکار خواهند بود. عده‌ زیادی زن جوان و زیبا در کارهای فرهنگی – اسلامی در این کاخها استخدام خواهند شد. چیزیکه ممکنست حتی تابویه باکره نبودن را هم در میان ایرانیان از بین ببرد. آسمان تهران از آن پس هر روز شاهد جولان هلی‌کوپترها و هواپیماهای شخصی خواهد بود. عده زیادی هم در ساخت و ساز کاخهای جدید و در مشاغلی مانند خدمتکار، محافظ، راننده شخصی، خواجه حرمسرا و غیره مشغول به کار خواهند شد.

توسعه به سبک چین

رژيم حالا دیگر بیش از پیش دنباله روی چین خواهد بود. پس از نفت دومین منبع درآمد رژيم مردم ایران هستند. نیروی کار ارزان قیمت ایرانی میتوانند جاذب سرمایه‌های خارجی باشند. تولید در ایران رونق میگیرد. کارگران با دستمزدهای ماهانه دویست دلار در انواع صنایع مشغول به کار خواهند بود. درست مانندچین، بنگلادش، کامبوج و اندونزی، ایران کارگاه تولید همه نوع صنایعی خواهد شد که تولیدشان در کشورهای آزاد غیرانسانی یا آلوده‌کننده بوده یا مقرون بصرفه نمی‌باشد. در ایران تقریبا همه شاغل خواهند شد. اما دستمزدها همچنان پایین هستند. همه از پیر و جوان به سر کار میروند. اما فقط در حد سیر کردن شکم. به عنوان یک قانون در اقتصاد آزاد با رونق اقتصادی دستمزدها هم بالا رفته و بالارفتن دستمزدها و در نتیجه افزایش قدرت خرید رونق هرچه بیشتر اقتصادی را هم به دنبال خواهد داشت. ولی اشتباه نکنید. جمهوری اسلامی دنباله‌روی مدل اقتصاد قفسی دنگ شیائو پنگ چینیست. برای مثال شرکتهای خارجی در ایران اجازه استخدام نیروی ایرانی را نخواهند داشت. آنها باید از شرکتهای تامین نیروی معرفی شده از طرف حکومت نیروی کار خود را دریافت کنند. این شرکتهای تامین نیرو سپس به طور متحد دستمزد کارگران را هماهنگ اعلام خواهند کرد (این روش کارگر پیمانکار-کارگر رسمی همین حالا هم در ایران اجرا میشود). هرگونه اعتصاب کارگران به خیال افزایش دستمزد مساویست با:

اردوگاه‌های کار اجباری و برده‌داری به سبک چین

رژیم که اکنون مردم را نه مزاحم خود، بلکه نوعی منبع درآمد میبیند به سمت دوشیدن هرچه بیشتر این نیروی کار با روشهای مدرن مدیریت کمونیستی چین میرود. قوانین اصلاح شده (یا قوانین شفاهی جدیدی وضع میشود!) تا زندانیان بتوانند در محیط زندانها مفید واقع شده و به تولید بپردازند. چون تولید در زندانها برای رژيم خرجی نداشته و فقط شامل روزی یک وعده غذا و یک جای خواب بوده، کسب و کار زندانها رونق پیدا میکند. کارگران و کارمندان اعتصابی کارخانجات بلافاصله به حبسهای گروهی و طویل‌المدت فرستاده شده و کارگر نگون‌بختی که به حقوق ماهی دویست دلار اعتراض داشت برای دهها سال در زندان برای فقط روزی یک وعده غذا هزاران شلوار جین ارزان قیمت خواهد دوخت.

بی‌پناهی مردم و بروز شورشهای کور

پناهندگی رویایی مربوط به روزهای قدیم خواهد بود. نه سازمان ملل و نه کشورهای دوست و متحد جمهوری اسلامی ادعاهای مسافران ترکیه(!) را برای در خطر بودن جانشان در ایران قبول نخواهند کرد. چه جمهوری اسلامی از نظر آنها دیگر حکومتی پایدار و دموکراتیک بوده و بهرحال به دولتهای آنها خیر و برکت میرساند. تا دنیای دموکراتیک متوجه منبع اصلی آتش افروزیها و عملیات تروریستی شده و مردم این کشورها سیاست‌مداران فاسد و غرق در لابی‌گری را از حکومتهای خود حذف کنند، ایرانیهای زیادی فدا شده و در بی‌پناهی جهانی از بین خواهند رفت. در نتیجه فقدان امید در داخل و خارج، شورشهای کور اتفاق خواهند افتاد.

مدرنترین تسلیحات ضد شورش

شورش هم دیگر برای خاندان ولایت خامنه‌ای مشکلی نخواهد بود. جدید تجهیزات استراق سمع، جاسوسی، پردازش مکالمات تلفنی و رد‌گیری شبکه‌های اجتماعی و آخرین تسلیحات ضد شورش مستقیما از ایالات‌متحده آمریکا و اتحادیه اروپا به دست سپاه پاسداران سرازیر شده و هرگونه ایده جمع شدن در میدان آزادی یا انقلاب و شعار «موسوی، موسوی» دادن در همان مرحله لایک جمع کردن فیسبوکی در نطفه خفه خواهد شد. تلوزیونهای ضد رژیم از جدول پخش برنامه شرکتهای ماهواره‌ای به دلایل مبهم حذف شده و شبکه‌های اجتماعی معروف مانند توئیتر و فیسبوک به دلیل احترام به قوانین جمهوری اسلامی ایران عضویت کاربران توهین کننده به ولایت را معلق کرده و اطلاعات شخصی آنها را در اختیار رژيم خواهند گذاشت. در ایران همه چیز در حد گورستان آرام و ساکت خواهد بود.

تحقق رویای بمب اتمی و جمهوری اسلامی ابدی

گفته شد که ایرانیان زیادی قربانی خواهند شد تا مردم کشورهای دموکراتیک متوجه اعتیاد مضر دولتهای خود به دلارهای نفتی جمهوری اسلامی بشوند. اما حتی توجه این ملتها و در نتیجه تغییر رای آنها به ضرر جمهوری اسلامی نخواهد توانست جمهوری اسلامی را سرنگون کند اگر رژيم به موقع به بمب اتمی دست پیدا کند. رژيم که حالا ایران را یکسره به کارگاه جهان و چین دوم تبدیل کرده و بدون مشکل به همه نوع تکنولوژيهای نوین دسترسی دارد، بسادگی برنامه اتمی خودرا به پیش برده و با دعوت از سران آمریکا و اتحادیه اروپا کلاهکهای اورانیومی و پلوتونیمی خودرا (شما بگویید زلزال و رعد و…) در کویرهای غرب ایران با پیام صلح و امنیت جهانی آزمایش خواهد کرد. یک رژيم اتمی تقریبا هرگز سرنگون نخواهد شد. نه مردم قادر به سینه سپر کردن مقابل گلوله هستند (اینکار هرچقدر هم که با شکوه و افتخار آمیز باشد بهرحال طبق قوانین فیزیک این گلوله است که برنده میشود) و نه دولتهای خارجی قادر به سرنگونی رژیم از طریق حمله خواهند بود. رژيم با دستیابی به بمب اتم دیگر نیاز چندانی به تبلیغات ایدئولوژیک نداشته و شاید هرگز به اسرائیل حمله نکرده و در اینصورت پس از مدتی خیال مردم این کشورهم از جانب جمهوری اسلامی راحت خواهد شد. خامنه‌ای خواهد توانست برای همیشه به رویای ایران آزاد و دموکراتیک پایان داده و بخش عظیمی از خاورمیانه را به سیاهچال مرگباری مانند چین و کره شمالی تبدیل کند.

پی نوشت: حتی در صورت حذف کامل تحریمها میتوانیم امیدوار باشیم چیزی جلوی این فاجعه را بگیرد. و آن چیز دسترسی به موقع غرب به دانش تولید ارزان انرژی هسته‌ای از طریق فیوژن است. چیزی که غرب را از واردات نفت تقریبا بی‌نیاز میکند و دست رژیم ولایی را عمدتا خالی.

باید به رفتار این رئیس جمهور در سالهای اخیر نگاه کنیم. اوباما هرگز دستور حمله به سوریه متحد ایران رو نداد. اوباما ارتش آمریکا رو از عراق خارج کرد تا مقامات جمهوری اسلامی حرف از انضمام عراق به خاک ایران بزنند. اوباما ارتش آمریکا رو از افغانستان هم خارج کرد تا جمهوری اسلامی بدون مشکل به آتش‌افروزی در این کشور ادامه دهد. اوباما در بحران یمن هیچ کمکی به دولت تازه بر سر کار آمده این کشور نکرد تا ایران پرواز مستقیم از تهران به پایتخت شورشیان حوثی برقرار کند. قبلتر اوباما در شورشهای سال هشتاد‌وهشت هجری شمسی آشکارا در پیامی‌ نوروزی به مردم ایران پشت کرده و طرف رهبر ایران را گرفت! چرا اوباما طرفدار جمهوری اسلامیست؟

حال آمریکا امروزه از همه تاریخ این کشور افتضاحتر شده. از آن زمانی که آمریکاییها دلیرانه در مقابل استعمار انگلیس قد علم کردند تا امروز که بدلیل نقایصی در قانون اساسیشان دولتشان خیلی رسمی و قانونی توسط ایران و روسیه و سایر قدرتهای خارجی رسما استخدام شده! وقتی سناتور منندز از اوباما شدیدا انتقاد میکند و با آوردن مثالهایی ابراز میکند که بیشتر و بیشتر احساس میکند حرفهای اوباما مستقیما از طرف تهران آمده‌اند چندی بعد از سوی دادگاه به فساد متهم میشود! هرج و مرج بر این حکومت مستولی میشود و هرکس به طبع قدرت خریدی که دارد سهمی در این دولت خریده. از شرکتهای تجاری تا کشورهای دیکتاتوری. چطور کشورهای دیگر میتوانند در سیاست داخلی و خارجی آمریکا مداخله کنند؟

در قوانین آمریکا اصل بر کاپیتولاسیون یا نظام سرمایه‌داریست و بر این اساس لابی‌گری از قدیم امری قانونی بوده. لابی چیزی مانند شرکتست که از گروهی افراد تشکیل شده که به سراغ احزاب سیاسی میروند و در ازای تامین بخشی از مخارج حزب شامل درآمد کارکنان و تبلیغات و غیره از حزب انتظار دارند که چنانچه نماینده‌ای از این حزب به مقامی رسید، ریاست جمهوری یا سنا یا کنگره، در جهت منافع لابی که از حزب حمایت مالی میکند فعالیت کند. مثلا قانون وضع کند. دستور بدهد و غیره. این روش در قدیم ظاهرا روش عاقلانه‌ای بود. ثروتمندان که بفکر ثروتمندترشدن بودند به احزاب پول میدادند تا قوانینی وضع کنند که بنفع اقتصاد کشور باشد تا قدرت خرید مردم بالاتر برود تا محصولات و خدمات شرکتهای تحت مدیریت این ثروتمندان بیشتر فروش بروند تا این ثروتمندان ثروتمندتر بشوند. از قبل این پولهایی که به احزاب داده میشد عده‌ای هم در رشته‌های علوم سیاسی و حقوق شاغل میشدند و همچنین قوانینی وضع میشد که روزبروز اقتصاد کشور را بهتر کنند و در نتیجه مردم هم ذینفع میشدند. چرا که تصور بر این بود که هیچ کس به احزاب پول نمیدهد تا کشور آمریکا را خراب کنند چرا که خود نیز در این کشور زندگی میکند. کار از وقتی خراب شد که اقتصاد جهانی شد. حالا اتباع کشورهای خارجی هم میتوانستند در آمریکا قانونا فعالیت اقتصادی داشته باشند و مالیات بدهند و چون پول داشتند و حضور داشتند و مالیات میدادند پس حق داشتند لابی گری کنند. حالا لابیها کسانی بودند که باکی نداشتند اگر همه آمریکا ویران شود چه کشور اصلی آنها جای دیگریست. علاوه بر لابی‌گری، کشورهای خارجی راه دیگری هم برای دخالت در سیاست دولت آمریکا دارند: برگزاری تظاهرات نمایشی با پرداخت پول به سازمانهای مردم نهاد.

برای مثال کانادا سرشار از نفتست. اگر نفت کانادا نیازهای آمریکا را تامین کند آمریکا دیگر خریدار نفت خاورمیانه نخواهد بود و در نتیجه اروپا هم میتواند بجای نفت از روسیه از خاورمیانه نفت بخرد و در نهایت این زنجیره عرضه و تقاضا به روسیه رسیده و عایدی شخص پوتین از چاه‌های نفت این کشور را کاهش میدهد. اما رسیدن نفت کانادا به بازارهای آمریکا نیازمند لوله‌کشی است. چراکه تاکنون این نفت با تانکر حمل میشده و درنتیجه گران در‌می‌آمده. اینجاست که گروه‌های محیط‌زیستی هرروزه تظاهرات میکنند که این لوله‌کشی نفت از کانادا تا آمریکا به محیط زیست صدمه میزند (حمل نفت با تانکر بهترست؟!). همچنین بهره‌برداری از برخی منابع نفت خود آمریکا موسوم به فرکینگ اگرچه بسیار دشوار اما اخیرا با پیشرفتهایی تکنولوژيکی بصرفه گشته. اینجاست که بازهم طرفداران محیط‌زیست به میدان می‌آیند. اوباما رئيس جمهور آمریکا اما مخالف هردوست. نه نفت لوله‌کشی از کانادا و نه نفت فرکینگ خود آمریکا. بلکه خرید از خارج! چطور ممکنست رئیس جمهوری بر علیه ملت خود دستور دهد؟

وبسایت بنیادگرایان بزرگ سبز وابسته به اتحادیه سیاستهای محیط‌زیستی در گزارشی بسیار خواندنی با عنوان «از روسیه با عشق؟» مشخصا به مراودات مالی گروه‌های حامی محیط زیست و مخالف توسعه صنعتی آمریکا و بهره‌برداری از نفت در کانادا با کاخ کرملین پرداخته و رد حسابهای مالی این گروه‌ها را تا میزکار پوتین پیدا کرده. وبسایت لابی ایرانی از حسن داعی در نتیجه سالها تحقیقات گزارشات و اسناد دقیقی حاکی از مراودات مالی سازمان نایاک، لابی حامی برداشته شدن تحریمهای آمریکا علیه جمهوری اسلامی با شرکتهای صوری رژيم جمهوری اسلامی در سرتاسر دنیا و نهایتا با خود جمهوری اسلامی ارائه داده و رد حسابهای مالی این گروه رو تا میز کار خامنه‌ای پیدا کرده. امیرعباس فخرآور در وبسایت شخصی خودش پرده از رازی شوم در زندگی شخصی خامنه‌ای برداشته. او در طی تحقیقاتی خود در مورد مقاله‌ای «در خصوص نقش جمهوری اسلامی در ترورهای اخیر» متوجه دوره‌ای در سال ۱۹۶۴ میلادی برابر با ۱۳۴۳ خورشیدی میشود که خامنه‌ای برای پاره‌ای آموزشهای سیاسی به دانشگاه پاتریس لومومباوابسته به سازمان امنیت شوروی در اتحاد شوروی سابق رفته بوده. تا اینجا ارتباط رهبر ایران با اتحاد شوروی سابق مشخص شد. از لابی‌گری چین در آمریکا بگذریم که تولید در آمریکا نیازمند گذشتن از سد هزاران قانون مختلف کپی رایت، استاندارد، و ملاحظات محیط‌زیستی و فشارهای مالیاتیست. حال آنکه اجناس بنجل چینی این کشور را هم مثل ایران خودمان قبضه کرده‌اند! چین بعد از جنگ جهانی دوم برای مدتی رسما بخشی از اتحاد شوروی بود.

اینگونه است که اتحاد شوروی نوین متشکل از ایران، روسیه و چین و چندی جمهوری اقماری دیگر به مدد ثروت نفت دولت آمریکا را اجاره کرده اند. فکر میکنید با پایان دوران ریاست اوباما این مسائل تمام خواهد شد؟ از نظر کمونیستها هرکسی قیمتی دارد. پس از اوباما و دموکراتها به سراغ لابی‌گری در حزب جمهوری‌خواه خواهند رفت. کابوس کمونیستها جمع شدن بساط لابی‌گری شرکتها در آمریکاست.  جنبش ولف پک به دنبال تغییراتی بنیادی در قوانین آمریکاست تا دست لابی‌ها از خرید مقامات دولتی کوتاه شود. از طرف دیگر هر زمان دولت آمریکا به فکر اتخاذ تصمیمی خلاف منافع اتحاد شورویست گروه‌های طرفدار محیط‌زیست و سایر سازمانهای محیط‌زیستی دست به تظاهرات ظاهرا خودجوش زده تا جلوی این سیاستهارا بگیرند. سازمانهایی که خواسته‌های آنها تصادفا به نفع کشورهای بلوک شرقست! اینجاست که اگر از جمهوری اسلامی عاصی شده و فکر میکنیم چرا این نظام ساقط نمی‌شود باید فراتر از مرزهای ایران نگاه‌کرده و شرایط را ارزیابی کنیم. ایران یکی از جمهوری‌های اقماری اتحاد شوروی نوین به رهبری ولادمیر پوتینست. اکنون در مذاکرات هسته‌ای خامنه‌ای و اوباما نه تنها علیه یکدیگر نیستند، بلکه با همدیگر برای قانع کردن باقی آمریکا به وجود یک جمهوری اسلامی اتمی تلاش میکنند.

پینوشت: اطلاعات بیشتر پیرامون خریدن سیاست‌مداران آمریکایی توسط کشورهای خارجی اینجا

آیا تظاهرات مقابل ساختمانهای اداری جمهوری اسلامی مفید است؟
هدف از تظاهرات چند چیز میتواند باشد:
۱) نشان دادن مخالفت به حکومت
۲) مختل کردن کار کارمندان رژیم
۳) از بین بردن مشروعیت یک رژیم در نظام بین‌المللی
در ایران تظاهرات دیگر فایده‌ای ندارد. ایستادن مقابل وزارت کشور یا مجلس یا دادگستری و شعار دادن در شرایطی که حکومت کاملا مطلعست که مردم تا مغز و استخوان مخالف و حتی متنفر از ایشان هستند و در وضعیتی که معترضین حتی لحظه‌ای قادر به مختل کردن کار کارمندان رژیم نیستند و حتی صدای جیغ آنها زمان کتک خوردن از چماقداران رژیم به گوش کارمندان پشت پنجره‌های دوجداره نمیرسد و در شرایطی که نظام بین‌الملل نشان داده کاملا موافق با مذاکره و معامله با رژیمهای فاقد مشروعیت مانند رژیم داعش و رژيم بشار اسد و رژيم کره شمالیست بی‌فایده است. بی‌فایده!

چه چیز میتواند جلوی اتفاقات مشابه را بگیرد؟
با توجه به اینکه در بالا گفتم تظاهرات هیچ تاثیری در حکومت نخواهد داشت و از میان خودیهای نظام باید از این پس انتظار داشته باشیم که عده‌ای که تاکنون بخاطر انگیزه‌های شخصی و شهوترانیهای آمیخته به سادیسم به رعیت حمله‌ور میشدند اسیدپاشی را هم به جمع هنرهای خود اضافه کنند. ممکن است آنها حتی نتایج کارهای خود را با افتخار در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک بگذارند. کسی جلودار آنها نیست.  در دنیایی که قاتلان زنجیره‌ای، متجاوزین به عنف و بیماران روانی خطرناک اینجا و آنجا برای مدتی مشهور میشوند و مجازات آنها تنها توقف یکی از آنهاست و اصل ماجرا چندی بعد جای دیگری از دنیا تکرار خواهد شد و در رژيمی که اتفاقا از چنین وحشیهایی بدون درنگ حمایت میکند توقف اسیدپاشی به زنان غیر ممکن بنظر می‌آید. اما اگر  فرض کنیم رژیم قادر به کنترل قاتلیل شهوتران در میان خود باشد تنها در یک صورت ممکن است اسید پاشی این چنینی متوقف یا کمتر شود. اینکه رژيم با پاسخی نظامی و قاطع مواجهه شود. اینکه در جنگی برابر درصدی قابل توجه از نیروهای مسلح خود را ازدست بدهد. اینکه رژيم بداند سازمان ملل برای جلوگیری از خشونت بیشتر در  کشور منطقه پرواز ممنوع اعمال کرده و سپس این رژیم را برای همیشه ساقط خواهد کرد. اما ظاهرا اینها فقط در آفریقا اتفاق میافتند. در حکومتهایی با ثروت و قدرت کمتر. جمهوری اسلامی در نظام بین‌المللی و با فروش نفت و با حمایت دیکتاتوریهایی مانند چین و روسیه اعتیاری بدست آورده که ضامن بقای آنست و در داخل هم مردم غیر نظامی که حتی مالیات دهنده هم به حساب نمی‌آیند هیچ اهرم فشاری بر آن ندارند. در این شرایط آیا شعار دادن جلوی دادگستری فایده دارد؟

رابطه جمهوری اسلامی با مردم ایران به چه سمت پیش میرود؟
جمهوری اسلامی مالامال از ثروت نفت است. به مدد این ثروت لایزال میان کشورهای قدرتمند جهان دارای اعتبار و ضمانتی شده. مورد حمایت مستقیم چین و روسیه بوده و با لابیگری از حمایت غیرمستقیم دموکراتها در آمریکا برخوردارست. اقلیت گروگانگیر که تحت عنوان جمهوری اسلامی بیش از سه دهه مردم ایران را به اسارت گرفته‌اند به بهره‌کشی خود از برده‌ها ادامه خواهند داد. البته که بزودی فردی بی‌کس‌وکار را جایی در گوشه شهر بدام انداخته و به جرم اسیدپاشی در ملاء عام دار خواهند زد. احتمالا به قضیه مقداری اعترافات تلوزیونی در مورد پول‌گرفتن از اسرائیل و آمریکاهم ضمیمه خواهد شد. مع‌الذلک تصور من اینست که در سالهای آتی ناظران بین‌المللی مانند احمد شهید باید به گزارشات خود موارد اسیدپاشی را هم اضافه کنند. مثلا سی هزار مورد قطع عضو. هزار و پانصد مورد اعدام. سیصد مورد اسید پاشی در ملاء عام و… . اگر اسیدپاشی متوقف شد میتوان احتمال داد که درواکنش به اعتراضات مردمی حکومت از خود حرکتی نشان داده ولی بنظر من اسیدپاشی از هم‌اکنون به جمع تفریحات سادیستیک خودیهای رژيم اضافه شده است و تا زمانی که این رژیم برقرارست اسیدپاشی هم مانند مزاحمتهای گشت ارشاد اتفاقی روزمره خواهد بود.

منبع: http://www.dw.de/%D8%A7%D8%B3%DB%8C%D8%AF%D9%BE%D8%A7%D8%B4%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%B5%D9%88%D8%B1%D8%AA-%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D8%B5%D9%81%D9%87%D8%A7%D9%86/a-18001485
کپی‌رایت عکس: Mehrnews.ir

درود گرامي
در مورد مطلبت كه حرفي نيست اما در مورد رفتنت اگه ميتوني يك ثانيه هم درنگ نكن. من رو كه ميبيني آرزوي رفتن رو دارم. مطئن هستم كيسم هم پذيرفته ميشه اما افسوس كه به خاطر برخي مشكلات شخصي نميتونم.
حقيقتش رو بخواي من چندان اميدي به تغيير وضعيت موجود ندارم.

من بعد از سه سال به سایتش رفتم و با چیز عجیبی مواجه شدم: گامرون سه ساله که هیچ چیزی در وبلاگش ننوشته! اون یک وبلاگنویس بسیار پرکار بود که مطالب طنز او راجع به آخوندها و سایر اعضای جمهوری اسلامی چنان غلط‌انداز و نزدیک به واقعیت بود که گاهی تبدیل به شایعاتی فراگیر میشدند. مثلا یادمه که در جایی نوشته بود راجع به اینکه معاون دانشجویی دانشگاه زنجان که رسوایی او خبرساز شده بود در اصل به دختر دانشجو تجاوز جنسی نکرده بوده بلکه برای ارضای میل جنسی دختر با او صیغه خوانده! این مطلب رو به طنز نوشته بود اما من بارها در بحثهای داغ اون روزها بین همکارهام میشنیدم که میگفتند چقدر این مرد پر رو هست. برای توجیح کارش گفته ما صیغه خونده بودیم! و من شروع میکردم توضیح دادن که این قسمت آخری راجع به صیغه واقعیت نداره و مطلبی طنز هست از وبلاگ گامرون.
حالا گامرون سه ساله که در وبلاگش چیزی ننوشته. شاید وبلاگنویسی رو کنار گذاشته. شاید حوصله نداره. شاید به فیسبوک رفته. شاید از کشورخارج شده و در دنیای جدید دیگر انگیزه‌ای برای به مسخره گرفتن جهنم پشت سرش نداشته باشه. ولی چیزی که قابل تعمقه اینه که آخرین مطلب اون مطلبی بوده که وی شکایت داشته از اینکه یک شبکه ماهواره‌ای سر او رو کلاه گذاشته و اینکه او برای شرکت در یک مسابقه ابتدا مسیجی با گوشی موبایل به شبکه مورد نظر فرستاده و بعد هم پول به حساب این شبکه واریز کرده و آدرس منزل را هم داده تا جایزه به منزلش ارسال شود. او مستقیما اشاره نکرده که همه اینکارهارا خودش انجام داده. ولی تصور اینکه او از کلاهی که سرش رفته عصبانی بوده، سریع به وبلاگش مراجعه کرده و شبکه را رسوا کرده و بعد معموران اطلاعات به دنبال کسانی گشته که اخیرا به این شبکه مسیج زده و پول واریز کرده‌اند و آدرس داده‌اند و مظنون‌ترین فرد را بازداشت کرده باشند هولناکه.

آخرین پست وبلاگ گامرون تا زمان نوشتن این مطلب

آیا گامرون با نوشتن این مطلب به زندگی خود در وبلاگستان، به آزادی خود حداقل در چهارچوب محدود ایران و یا خدای نکرده به زندگی واقعی خود پایان داده؟ امیدوارم اگر گامرون، شایگان اسفندیاری یا هرکسی که هست اتفاقی براش نیافتاده باشه و اگر این مطلب رو میخونه دوباره به وبلاگش برگرده و دوباره برای ما مطالب طنز بنویسه یا حداقل اطلاع بده که صحیح و سالمه. ماهم باید بیشتر مراقب مطالبی که مینویسیم باشیم. تا وقتی در ایران هستیم یعنی در منطقه خطر. یعنی نباید مستقیما به اتفاقات زندگی شخصی خود اشاره کنیم. بخصوص آن اتفاقات و فعالیتهایی که قابل ردیابی هستند.