Gönül Yolculuğu

Yeniliklerle..Yeniden..İnşallah

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Sun, 10 May 2009 04:30:11 PDT

Bi süre ara veriyorum. Askerlik dönüş inşallah tekrar yazarım. Yeniliklerle dönmek ümidiyle.
Dua ile..

Öyle 'içimsin' ki, sevgili...

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Sat, 14 Feb 2009 04:34:53 PST

Öyle 'içimsin' ki, sevgili...

"Tamirci çırağı, tulumunu giymiş, yüzü gözü motor yağına, egzoz kirine ve kaporta çamuruna bulanmış vaziyette, altına yattığı arabanın fettan, sarışın, burjuva güzeli, yüksek topuklu, naylon çoraplı şuh sahibesinin aşkıyla yanıp tutuşuyordu.

İşi bitince arabayı arapsabunuyla köpürtüyor, az kullanılmış süngeri ile okşarcasına siliyor, paspasları şişenin dibindeki limon kolonyası damlaları ile tütsülüyordu...

Nihai hamle kalmıştı. Sevdalısı neredeyse arabayı almaya gelmek üzereydi. Helaya girip kırık aynasını kullanarak, gres yağından mamul jölesini kullanarak saçlarına sürdü. Şimdi de sıra tükürüğü ile kaşlarını düzeltmeye, egzoz isi dudaklarını diliyle temizlemeye gelmişti.

Kirli tulumlarını çıkardı, gömleğini çekiştirerek düzeltti ve pabucunu ÜSTÜBÜ ile sildi...

Bildik, sert ve kırıcı bir sesle;

-GİY DEDİ TULUMLARI” ustası, İŞÇİSİN SEN, İŞÇİ KAL! BURADA BEN (yani ustan) VARKEN SANA MI KALMIŞ ELİN DİLBERİNE AŞIK OLMAK! "

Artısı var eksiği yok 30 sene evvel ziyaret için geldiğim İstanbul’da bir bulvar kahvesinde Şubat’ın 14’ünde kahvecinin teybinden yükselen bir şarkıydı. İstanbul bahara durmuş her köşesini, her kişisine aşık ediyor, bense İstanbul’un her dönemecine aşık, büyülü Bizans matmazelini, soylu Osmanlı hanımefendisiyle topluyor, tuttuğum aşkları çıkarıyor, Yeditepe ile çarpıyor, atımı alıp ÜSKÜDAR’ı geçiyorum. İçim burkuluyor tamirci çırağına. Hâlâ öldüğüne inanamadığım Cem Karaca ustaya “bir görsem soracağım” derim hep. “N’oldu o çırak, kalfa ya da usta oldu mu? O kadınla evlendi mi?”

Onun arabası var
Güzel mi güzel,
Bastı mı gaza
Gider mi gider
Aman gizli tutalım
Ustam duyarsa ne der? (hesabı)

***
Şimdiki sevgililer öyle mi ya?..

- Bana NİCK’ini verir misin seni arıcam.

- E-mail gönderdim ulaşmadı. MESİNCIR adresin var mı?

- Bana 2 dk. izin ver. MeSaNe’den görüştüğümüzden olsa gerek tuvalete gidip gelicem. Sık sık gidiyorum.

- Sana sevgili.com’dan gül gönderdim aldın mı?

- Evet teşekkürler. Çok güzel kokuyor.

- Senin server’ına girdim oradaki Ali, Veli, Ahmet kim?

- Ben de geçen gün senin mesajlarını okudum. Yazıklar olsun sana. Hale, Lale, Jale’yi biliyorum artık. Hain.

- Haydi kızım başka kapıya.

- Hüngür...

Ya da kullanılan cümleler biraz farklı:

- Su-i zan etme lütfen. Ne babanın zenginliği ne de senin güzelliğin. Ben senin ruhunu sevdim. İmanını. Başörtünü...

- Ben de hep takva sahibi, içkisi kumarı olmayan, insanlığa hizmet aşkında bir beyle evlenmek istemişimdir. Burçlar da uygun.

- Her gün Cevşen okuyorum. Bir de Cevşen astım boynuma. Seninle cennete uzanan beraberliğimiz için...

- Ben de nazar boncuklu bilekliğimi hiç çıkarmıyom. Annem de muska yazdırmış. Aşkımıza kurşun da döktürcem inşallah.

- İnternetten gönderdiğin fotoğrafın çok güzeldi. Yüzünden nur akıyo. Sen peygamber sülalesinden misin?

- Senin fotoğrafın da çok hoş. Annemler şüphelenmesinler diye okuduğum hadis kitabının arasına koydum. Adın da Enes ya, görürlerse bile Hz. Enes (ra) zannederler.

- Diyosun sen? Bak ne dicem artık görüşsek bi yerlerde...

- Caiz mi? Zaten babam duyarsa öldürür beni.

- Bişi olmaz. İmam nikahı yaparız tamamdır.

3 AY SONRA -bir mektup-

- Dr. Can abi… Hüngür + HÜSRAN + DEPRESYON!..

Hamburgerim NETTEN
SEVGİLİM CHAT’TEN
Hazlarım İNTERNETTEN
Bir elimde fare, bir elimde klavye
İnsan mıyım ben kemikten ETTEN?..
Bugün Sevgililer Günü diye,
İki kontörü mesaj çektim CEPTEN…
Bu devirde böyle kutlanır aşklar
Olsa da dijital, olmasa da KALPTEN! (hesabı)
--------------------------------------------------------------------------------
AŞKTA İHLAS VAR

İhlasla aşkın çok benzerlikleri mevcut. Mesela “Bugün ihlaslı olmaya karar verdim. Saat 14.20 sularında ihlaslı olucam” denmez. Riyasız, galatsız, samimi, duru, iyi niyetli ve Rıza için bir iş yapılırsa ihlaslı olur. Aşık olmaya da karar verilmez. Aşk ne zaman, nerede kimin kalbine geleceğine kendisi karar verir. Yani ilahi bir rast gelme ile Allah kalpleri rezonans ettirir ve duygu frekansları girişime uğrarsa (elektrik aldım diyorlar ya) aşk doğar. Aşk, baştan aşağı samimiyet kokar, ihlas gamzelidir. Durudur. Duyguların incelmesini, hislerin keskinleşmesini, zihnin yükselmesini, kalbin gözlerinin açılmasını ve duyarlılığı getirir.
--------------------------------------------------------------------------------

AŞKTA KUTSALLIK VAR

Evet, keskinleşen duygular, incelen kalp, yükselen zihin ve olgunlaşan ruhunla hayata farklı bakmaya başlarsın. Ağzından, burnundan ve tüm hücrelerinden SEROTONİN, DOPAMİN, ENDORFİN vs. fışkırmaya başlar. Aşk, mutluluk, şevk, bağışıklık hormonların sular seller gibi akar. Yaprakların hışırtısı, cırcır böceğinin tespihatı, yıldızlar, seni duygulandırmaya başlar. Her bir yağmur tanesiyle inen melekleri bir bir görürsün. Hayalen asırlar öncesine gider, vazife başındaki elçiyle görüşür, konuşursun. Kur’an okunurken gözlerin dolar, kıyamda ağlar, rükuda hıçkırır, secdede inlersin. Sevgi dürbünüyle yitirilmiş cennetleri buradan seyredersin. Yani AŞK ALLAH’I KALBİNE DAVET ETMEKTİR. BİRİNE AŞIK OLAN KİŞİ ONUN YÜZÜNDE ALLAH’IN YÜZÜNÜ (Cemal) GÖRÜR... KISACASI BİRİNE AŞIK OLAN ALLAH’A DA AŞIK OLMUŞ DEMEKTİR...
--------------------------------------------------------------------------------

HER GÜN ŞUBAT 14

Böylece ihlaslı, temiz, odaları paklanmış ve sahibi davet edilen KALBE ALLAH yerleşir. Böyle bir kalbe vesile olan SEVGİLİ de oradadır. Artık her gün 14 Şubat’tır.Her an bir elinde GÜL, diğer elinde çikolata, içinde Yaratıcı’yı barındıracak kadar geniş olan kalbinizde SEVGİLİLER GÜNÜ kutlanır, uçsuz bucaksız derinliklerde muhteşemlikler yaşanır. Ailelere haber verilir, söz, nişan yapılır ve cennetteki köşklerin projesine uygun, pembe panjurlu yuvanın tasarımları yapılır.

Bir bahar akşamı rastladım size,
Melekler alkış tuttu ikimize,
Annemler istemeye geldi evinize,
Çikolata, gül getirdik hepinize
Mani yoktu mübarek evliliğimize
14 Şubat’ta karar verdik gelinliğimize... (hesabı)

Evet, AŞK ilahi endeksli, samimi, katıksız duygu yoğunluğunu ifade eder. Aşık olunan kişi, insanın SEVGİLİSİDİR. Nezahet çerçevesinde, ciddi evlilik niyetiyle, kırmızı çizgilere riayetle, iyi niyetli, kibar, soylu ve onurlu bir ilişki başlamıştır. Evlilikten sonra da AŞK ve SEVGİLİLİK devam eder, gerçek aşklar da... Yoksa, kenar mahalle aşkı da diyebileceğimiz, cismaniyete dayalı, şartlara, fiziksel ölçülere, fallara ve burçlara dayanan, seviyesiz, günah kokulu, “arka sokaklarda neler oluyor?” ya da “cebine gelen mesajlar kimden?” sorularıyla yıkılan kumdan şatolar, kartondan evler değil 14 Şubat’ta kutlanan...
--------------------------------------------------------------------------------

HERKESE VE HER ŞEYE AŞK

Yazının başında İstanbul’a olan aşkımı yazmıştım. [u]İnsan yaratılan canlı, cansız neye aşık olursa olsun onun özündeki muhteşem ESMA’yı görüp, önce ve sonra, zahir ve batın her şey ve herkesle beraber önce Allah’a aşık olur. Onun dışında her ANNE bir sevgilidir. Tabii ki baba da. Kurda-kuşa, börtüye-böceğe, dağa-taşa hatta SEVGİLİ ALİ ÇOLAK’ın dediği gibi, bize AŞKI anlatan ŞAİRLERİN aşık olduğu KELİMELERE de aşık olur insan. Kimisi işine kimisi kendine aşıktır. Önemli olan bu aşkları baki kılmak, ebediyete, sonsuza taşımak ve asla PUTLAŞTIRMAMAKTIR. Zira kalbe putlaştırılmış sevgi girince Allah uzaklaşır.

--------------------------------------------------------------------------------

UNUTTUM SANMAYIN

“Doktorlar ilk hastalarına aşık olur” derler, ama bende olmadı. Fakat mektuplara verdiğim cevaplarda gördüğünüz “Sevgili Ali, sevgili Veli, sevgili Ayşe, Fatma”dan anlayacağınız üzre tüm okurlarım benim “sevgili” oğullarım ve “sevgili” kızlarımdır.

UNUTTUĞUM İÇİN DEĞİL
HİÇ UNUTMADIĞIMI
HATIRLATMAK İÇİN
YAZIYORUM.
İÇİNİZDEKİ SEVGİ VE SEVGİLİ
SONSUZA DEK SÜRSÜN... (hesabı)

[Dr.Can (Mehmet Ayvacı abi'yi vefatından önce yazdığı bu güzel Sevgililer Günü yazısı dolayısıyla rahmetle anıyoruz]

Kadir Gecemiz Mübarek Olsun..

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Tue, 23 Sep 2008 06:50:44 PDT

Başı rahmet, ortası mağfiret, sonu da Cehennemden azad olan Ramazan'ın son demlerindeyiz..Bildiniz üzre hadisi-i şeriflerde Ramazanın 20'sinden itibaren tek gecelerde (21, 23, 25, 27, 29) aramamız buyrulmuştur..
"Her geceyi Kadir, her geleni Hızır bil" düstûrunca Kadir'i arayıp günahlarından arınan, kurtuluşa erenlerden olmak duasıyla...Kadir gecemiz mübarek olsun..
Dualarınızı beklerim..ve bizi kendimize getireceğine inandığım aşağıdaki muhteşem yazıyı sabırla okumanızı tavsiye ederim.. Okuyun, çok beğeneceksiniz..

YETER ARTIK, YETER
KADİR GECESİNİ FIRSAT BİL

Bunca senedir gönlünce keyfince yaşadın. Gününü gün ettin ve şimdi eli boş olarak, ömür sermayesi tükenmiş bir vaziyette ve hayatın yansını harcamış ve geçirmiş bir durumdasın. Fakat hâlâ gönül eğlencesindesin. Yeter artık.

Defalarca, Yüce Âlemden "Kulum" iltifat ve hitabıyla çağrıldın. Senin bu türlü bir iltifata karşı iki büklüm olmuş vücudun ve ruhunla nefsin hoşuna giden şeylerden istiğna ederek, tozu toprağı göze sürme diye çekeceğine sunardın ve bataklığa sapananlar gibi; lehviyyâta daldın ve hâlâ da balıklamasına dalmaya devam ediyorsun. Boğulup kalmana çok az kaldı. Yeter artik.

Sana cadde-i kübrâ gösterildi. En doğru yola iletildin. O yolun erkânını öğretenlerle hayâlen sohbete kaç defa, ama kaç defa mazhar kılındın. Öyle ki, bazen kendinden geçiyordun. Bir başka âlemle dudak dudağa, göz göze geldiğin, ses tonundan da yüz çizgilerinden de belliydi. O âlemle temasa geçince hâlin başka oluyordu. Ciddî bir tevazu ve mahviyyet içinde kendinden geçiyordun. Bazen o kadar ileri gidiyordun ki, o sohbetin verdiği lezzeti dilini çıkarıp dudaklarını yalamakla ifâde ediyordun. Fakat ne oldu ise bir seneden beri oldu. Kimin nazarı veya bedduası isabet etti, bilmem. Hayır hayır. Ne nazar, ne de beddua isabeti... Belki en büyük düşmanın olan nefsine ve şeytanına tavız vermen, seni bu hâle getirdi. Öyle ki, artık o sohbetten mahrumsun. O âlemle temasa geçemiyorsun. Ah keşke bununla kalsaydın. Senin hem dünyanı, hem de ukbânı berbat eden ve edecek olan şeytanî âlemin içine girdin.Şâyet henüz girdiğin bu kötü âlemden en yakın bir zamanda yıldırım süratiyla gerisin geriye çıkmayıp takva kalesine girmezsen; bu kötü âlemin uğursuz kapılan senin üzerine kapanıp mıhlanacak ve sen bir daha oradan çıkamayacaksın. Dön geriye, çabucak çık oradan; inad edip durma. Yeter artık.

Ya bu hâle ne diyeceksin? Bu neyin nesidir?! Hayâline gelir mi idi hiç, yirmi sene sonra perhizini bozacağın?Hani gözünün üstünde hiç mi hiç kaşın yoktu?

Hani küçüklüğünde karşı cinsin, onlardan kaçınıyorsun diye seni kınamıştı. Hani senelerce bir def acık olsun bakmadın da karşıdakini nerede ise sinirinden çatlatacaktın. Hani bakmaz ve konuşmaz diye tanınıyordun. Ve hani haram yemez-içmez, fuzulî gezmez, mâlâyâni konuşmaz diye ün salmıştın. Şimdi ise bak elin yazmaya bile varmıyor. Amma akşama defterin dürülecek ve yarın da hesabın görülecek, merak etme. Ama şimdi ise fırsat kolluyorsun eğlence yerlerine gitmeye, kadınların seslerini duymaya, vücut hatlarını görmeye, haramı tatmaya, haramı yemeye ve haramla doymaya... Hayâlen onlarsız yasayamaz oldun. Ve nerede ise hakkında kader kitabının sebkat edip eşkiyaların defterine kaydolmanla karşı karşıyasın. Gel vazgeç böyle nefsânî, şeytanî ve hayalî vesveselerden. Vazgeç; hem "ne zamana kadar zâilât-ı fâniyeye ihtimam ve bâkiyât-ı dâimeden tegâfül edeceksin", yeter artık.

Hâlâ vicdanın tefessüh etmemiş olacak ki, ettiğin haltların akabinde mahzun oluyor ve için için kan ağlıyorsun. Biliyorum belki de günaha girmektense ölümü tercih ediyorsun. "Rabbim, günaha gireceksem beni öldür daha iyi diyorsun ve her günahın arkasında, sende binlerce nedamet ofları ve yüzünde pişmanlık çizgileri beliriyor. Amma buna rağmen yine kötü âdetlerine devam ediyorsun. Yarın bu pişmanlığı da yitirir ve kendini haklı görmeye ve mazeret uydurmaya başlarsın. Ne yapıyorsun ben-î âdem, vazgeç bu sevdadan! Yeter artık!

Mubah şeylerle yetinmelerini, haram şeylerden kaçınmalarını şimdiye kadar binlerce insana, hem de çırpınarak duyurmaya çalıştın. Fakat bu anlattıkların nerede! Sen nerede! "Eynesserâ minessüreyya." Senin gibilerinin dudaklarının ateşten makaslarla kesileceğini daha bu sabah sen söylüyordun. Şimdi ise bu vaziyetin nedir? Nasıl dayanacaksın bu ateşe? Ve nasıl dayanacaksın seni dinleyen ve tanıyanların nefret ve lanetlerine? Ne olursun gel aklını başına al! Şu anlattıklarını tatbik et veya yapabildiklerini anlat. Ve illâ yeter artık; Allah'dan utan da, bari dilini kes!

Yahu her şey bir tarafa. Değersiz bir iyilikte bulunduğun kimsenin sana karşı yaptığı en küçük saygısızlığını unutamıyor ve afvedemiyorsun. Ya seni yoktan yaratan, sana ruh veren, seni îmân ve İslâm şerefiyle aziz kılan, sana yüce dostları sevdiren, ruhunu ve bedenini en güzel cihazlarla donatan, hem de verdiklerinin birisinin bile olmayışında, yüzlerce noksanlık ve binlerce zarar meydana gelecek olan şu güzel sureti ve sîreti sana veren Yüce Yaratıcı'ya karşı kulluğunu her halükârda ve en ağır şartlar altında bile göstermen lazım gelirken; farzlarını ihmal ve haramlarını irtikab ediyorsun. Yüce Mevlâ'ya karşı böylesine bir saygısızlık ayıp değil de nedir?

Ne olursun, aklını başına al da, öyle düşün, inhiraflarda bocalayıp istikâmetten kaçtığın yeter artık!

Ümid ederim; bu senin için bir ders olur. Zaten tutunacağın ve bel bağlayacağın hiçbir amelin kalmadı. Ya yoktu veya olanı sen silip süpürdün ve neticede iflas ettin. Artık dakikaların aleyhinde işliyor. Gel, Ramazan-ı Şerifin şu son gecelerini özellikle Kadir gecesini fırsat bilerek ve feyzinden istifâde ederek kendine gelip bir silkiniver. Kendini Yüce Rahman'ın rahmet deryasına atıver. Hem de oradan çıkmamacasına. Orada Rahmetenlil âlemin olan Şerefli Elçi'yi (s.a.v.) ve yüce dostları bulacaksın. Onlardan birisinin eteğine tutunuver. Merak etme, mutlaka sâhil-i selâmete çıkar ve kurtulursun; hem de tertemiz olarak. Belki de hiçbir şey olmamış gibi. Haydi gel; bu kadar direttiğin yeter artık!

Dön Yüce Allah'a Dal rahmet deryasına Tutun O yüce sultana Ulaş kalbî itminana Ve er; ebedî rıdvâna...Ve artık, YETER BUNLAR SANA.

Vehbi Yıldız, İrfan Ordusu

...Ve Ben Geldiiiimm...

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Sat, 20 Sep 2008 11:04:36 PDT

...Yeniden Herkese Yürek Dolusu Selamlar
Araya kısa dedim ama elimde olmayan sebeplerden dolayı uzun oldu..
Sizle beraber olmadığım süre içerisinde neler oldu neler.Dur meraklanmayın hemen, özetini vereceğim:)
28 Haziran'da KPSS'ye girdim.
29 Temmuz'da sonuçlar açıklandı, yerleşecek puanı aldım çok şükür.
08 Ağustos'ta (08.08.08) babamgil evlenmeyi düşündüğüm kızı istemeye gitti.. Tarih tamamen tevafuk. Zaten vereceklerdi de formalite işte:P
17 Ağustos'ta Söz Kahvesi içildi, Nişan yüzükleri takıldı, ama asıl nişan daha sonra..
21 Ağustos'ta Şanlı Urfa merkeze atandığım haberini aldım..
26 Ağustos'ta Şanlı Urfa'ya geldim
28 Ağustos'ta resmi olarak öğretmenlik görevim başladı..
Daha neler oldu neler de, yazsam buraya sığmaz:)
Yazın köye gittim, fuarı gezdim, BalıklıGölü seyrettim, Hz.İbrahimin makamında (Dergah camii) teravih kıldım, sahur için karpuz aldım, Miraydan haber gelmez oldu, turşu telefonları açmıyor yaww..
Eee. siz nasılsın bakalım.. Kİmse kalmadı mı çevremde yoksa..

Asıl Engelliler, Biz Sağlamlar Olmasın..

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Thu, 12 Jun 2008 02:05:44 PDT

Üniversite bitmiş, bir öğretmen abinin referansıyla iş teklifi gelmişti. Her ne kadar ailem “dört yıl doğuda okudun, gitme” dese de ikna edip, oniki senedir beni kendine çeken gurbete çıktım..

Okulda ilk günüm..Gördüklerim karşısında başımdan aşağı kaynar sular döküldü sanki. Zıplayanlar, tükürenler, inleyenler, ne yaptığını bilmeyenler, tepinenler, tepinemeyenler…Dışarda engelli bir çocuk gördüğümde içi parçalanan ben, bu çocuklarla iç içe olup haftanın altı günü derse girecektim. “Allah’ım dedim, Sen bana ne olursun sabır ver; ver ki, bu ilçeden kaçıp gitmeyeyim” dedim hep.

Sonra derslere girmeye başladım..Her ders bir kişi, 40-45 dk.

Ve öğrenciler: Kırmızıyı göster diyorum iki renk arasından.. bu, bu diyerek ikisini gösteriyor. Legoları, yap bozları takmasını istiyorum, sadece gözlerime bakıyor Celal.

Ömer daha küçük, 5 yaşında, burnu hep akıyor. Ben siliyorum haliyle. Tek eli biraz sakat, elini beraber yıkıyoruz. Adaşı biraz daha büyük . Çok kez altını ıslatıyor, Nasılsın’a “sadece “iyiyim” diyebiliyor, konuşması işaret diliyle.

İbrahim onbeş yaşında, öğrenme güçlüğü var. “Örtmen, tuvalet” dediğinde ne demek istediğini anlıyorum. Nasılsın’a ancak “başi”(Kürtçe’de iyiyim) diyor. Selçuk ‘un boynuna eskiyen bir elbiseden kestikleri parçayı koymuşlar..salyası akıyor onun için.

Handan onaltısında..kendisini erkek olarak hissediyor. Öğretmen arkadaşa (bayan) aşık olmuş. Renkleri öğreniyor ama bir haftalığına. Yüksel benden iki yaş küçük (22), biraz görme ve öğrenme güçlüğü var. Çok şeyin farkında, ezan okunduğunda hemencik namazını kılmak için izin istiyor. Bu temiz çocuktan dua istiyorum..utanarak..

Ceylan da onbeş’inde. Okuma, yazma yok. Verilen harf ve çizgilerin üzerinden gidiyor sadece. Bazen hikâye kitabını eline alıp okuyormuş gibi yapıyor..hayaline giderek belki.. Geçenlerde salâ veriliyordu. “Biri ölmüş, yazık, yok olacak” dedi. Yok olmadığımızı, tekrar dirileceğimizi, Allah’ın çok büyük olduğunu basitçe anlatmaya çalıştım. Derin düşüncelere daldı, Ne oldu dedim, “büyük olan Allah’ı düşünüyorum” dedi..

Son derste resim boyuyordu, yanlışını düzeltirken “şeytana tüküreyim” dedi. Neden öyle dedin dedim. “Görmüyon mu bana yanlış yaptırdı” dedi.

Özgür bazen özgür olmak için alıp başını gidiyormuş ama eve dönüş yolunu unutuyormuş. Sara hastası, onyedisinde..

Elif, Bahar, Birgül fiziksel yardımla yürüyorlar. Konuşma yok, olan da anlaşılmıyor..gülümsüyor sadece. İsmail’i kucağımda götürüyorum derse, sandalyede zor oturuyor. Başını dik tutmakta zorluk çekiyor. Şekil kartlarından nesneleri gösteriyorum. Bisiklete sıra gelince utanıyorum, kalakalıyorum öylece..Çünkü belki de hiç bi zaman süremeyecek.. bisikleti olsa bile.

Velilerle görüşüyorum arada. “Hoca, oğlum ne zaman yürüyecek, Kızım okuma-yazmayı öğrenecek mi, Çocuğun durumu nasıl, neler yapabiliyor..”vs. soruyorlar. Beklentiniz ne diyorum: “Öğretmen, doktor olacak diyor”..

Ötekisi kabullenemiyor engelli olmasını (hangisi kabulleniyor ki), daha kötüsü var elbet, şükrediyorum yine de, ama diyor, ama hiç olmazsa kendine yeter hale gelse..Susuyorum
Sonraları yüreğim kaldırmaz oldu, konuşamadım velilerle..

Vedat hep –ıhh, -ıhh diye inliyor ders boyu, isteklerini böyle anlatıyor, anlatabiliyor.. Bir başkası.. Adın ne diyorum “bi daha Ahmet”. Nasılsın’a “bi daha nasılsın” diyor. Genelde Kürtçe konuşuyor.

Ceylan ve Cihat otistik, gözleri çekik oluyor bu hastaların.. küçücük yavrular, çok sevimliler ama hiç bi zaman konuşamayacaklar belki.

Fatma yüksek sesle inliyor hep. Ağır engelli..kilo olarak da ağır, destekle sınıfa gidiyoruz. Ayaklarındaki ipler gözüme takılıyor. Evde annesi ev işlerini görmek için bağlıyormuş..yüreğime takılıyor.

…ve diğer öğrenciler…

İlk başta her şey çok zor gelmişti.. Tüm bunları anlıyor muydum? Anlayabiliyor muydum velilerin halini. Ayağım kırılmamıştı ki kırılan ayağın acısını anlayabileyim di mi.. Zamanla duyarsızlaştım, ama yürek sızımı hissedebiliyordum hep.

Allah'ım Benim de engelli çocuğum olursa bir gün? Ve ya sakat kalırsam.. ne yaparım ben..?Daha önce hiç bunu hiç düşünmüş müydü?. Sanki Allah beni sapasağlam yaratmak zorundaydı? Niye kaygılandım ki? Allah'a şükür hiç bir engelim yok. Öyle bir çocuğum da olmaz herhalde. Yani olmaz değil mi? Tüm veliler de mi ilk başta benim gibi düşünüyordu yoksa? Şükretmem gereken çok şey olduğunu elimdekiler alınınca mı öğrenmeliyim? Daha fazla düşünemiyorum, acıtıyor çünkü..

Okuldan ayrıldım dün,
Şimdi çok şey mi öğrendim diyeyim, hiç bişey öğrenemedim mi, bilemiyorum.. Acınacak halde olan, merhamete muhtaç onlar mı ben mi?. Asıl engelli olan kim? Kim göremiyor, duyamıyor..
Engellileri acınası insanlar görüp sadece Özürlüler Günü’nde anlık hatırlayan bizler “bizi bir gün değil, her gün hatırlayın“ nidalarına ne zaman kulak vereceğiz..

Dr.Can
12 Haziran 2008, Perşembe

Not: Karmaşık duygularımı anlatmakta çok zorlandım, yazılacak çok şey vardı, anlatamadım, belki de bütünüyle cesaret edemedim..

Aşk, Allah'ı Kalbine Davettir..

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Sat, 07 Jun 2008 13:08:21 PDT

F.Can
Ailemin tavsiyeleriyle bir yakınımızla nişanlandım. Yurtdışındaydım. Nişan da uzun sürdü. Maddi sebeplerden aramız bozuldu. Geldim. Düzelttim; ama ayrıldık. Ailem “yeni birisini bul” unutursun diyor. Eskiyi unutayım mı? Yeni birisini arayayım mı? Psikolojimi nasıl düzeltirim?

DR.CAN:

Sevgili F. Can. Soyadınla “Adaş”ız… Mektubunu okurken “al işte” dedim. “İlginç bir mektup daha!” Güleyim mi, ağlayayım mı, üzüleyim mi bilemedim. İlk cümleni düşündüm: “Ailemin tavsiyesiyle”... Şimdi, bir kızı seversin, zamanla tanırsın. “İşte” dersin “Evleneceğim kişi bu”. Sonra tanıdığınız ortak kişilere sorarsın “Tavsiye ederiz iyi kızdır” derler. Anneni babanı istemeye gönderirsin. Söz-nişan olur. Onlar da iyice tanırlar. “Evet oğlum, gelin adayımızı sevdik tavsiye ediyoruz evlen.” derler. Evlenirsin…

Ama sen; yurtdışındasın. “Evlenmek istiyorum.” demişsin. Ailen yazı-tura’yla tek maçta eliminasyon sistemine göre eleyip birini tavsiye etmişler! Sonucunun da böyle olması normaldir.

İkinci cümlen: “Maddi meseleden ayrıldık.” Şimdi, cep telefonu alır gibi tavsiyeyle “alınan” hatun kişiyle “maddi meselelerden” ayrılmak neredeyse kaçınılmazdır.

Üçüncü cümlen: “Nişan uzun sürdü ayrıldık.” Evet, halk arasında nişan uzun sürerse ayrılık olur diye yanlış bir düşünce var. Anlaşma süreci olan nişanda ayrılık olması, anlaşamamak, “yol yakınken ve zararın neresinden dönersen” meselesidir. İyi ya işte evlenip de öyle ayrılmaktansa nişanda OLMADI demek daha iyidir. Diyelim 1 yıl nişanlılık sürdü. 2. yıl sonunda “Şu an iyiyiz. Aramız bozulmadan evlenelim” demek ne derece mantıklı? Hamurun bütün sertliklerini gidermek gerek. Yoksa evlilik stresli iştir. En küçük bir HABBE evlilik sonrası KUBBE olur. Bir de “Boşanmayalım, bari çocuk yapalım!” denir. (HOŞGELDİN ÖMÜR BOYU MUTSUZLUK). İlaveten konjenital (doğuştan) özgüvensiz çocuk sorumluluğu... “Çocuk bende kalacak, hayır bende” ve gazetelerin 3. sayfalarında çıkan “malum” haberler.

Aynı gün söz, nişan, nikah yapanlar var ve maalesef onlar da bir günde boşanabiliyorlar. Hani nişanlılık kısa sürmeliydi?

1) Eskiyi unutayım mı?

Cevap: Evet.

2) Yenisini arayayım mı?

Cevap: Önce Allah’ı ara, bul! Kalbine yerleştir. “Aşk, Allah’ı kalbine davettir” zira… Sonra, bulduğunla, kalbini akort et. Aynı sesleri çıkarıyorsa; İlahi TAVSİYE’ye kulak ver.

3) Psikolojimi nasıl düzeltirim?

Cevap: Kalbine misafir ettiğin VEDUD, hem kalp doktoru, hem de ruh doktorudur.

Ücreti ZİKİR, FİKİR ve ŞÜKÜR’dür.

Vergisi, ibadet ve duadır. KDV’si ise CENNETTİR. Mutluluklar

İlm-i Hal Bilgilerimizi Kontrol..

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Fri, 06 Jun 2008 15:51:35 PDT

Bugün aklıma geldi, ilm-i hal bilgilerimizi ne sıklıkta yeniliyoruz, tekrar ediyoruz..
Mukteza-yı beşer olarak unuttuğumuz, hatırlayamadığımız noktalar olabiliyor..
Bu yüzden arada ilm-i hal ile ilgili kitap ve yazılara göz atmamız gerektiğini düşünüyorum..

Abdest : (Abdest, Gusül ve Temizlik ile ilgili aklınıza takılan bütün soruların cevabı)

Namaz: (Namaz, Nafile Namazlar... aklınıza takılan tüm sorulara cevaplar)

Tıklayıp bi göz atıp bilgilerimizi tazeleyelim..

Kayserili'nin Vefat İlanı

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Fri, 06 Jun 2008 14:34:30 PDT

Bir Kayserili olarak bir fıkra paylaşayım da biraz da gülümseyelim:)

Kayserili'nin eşi ölmüş.
Gazeteye gitmiş.
En ucuzundan
standart bir ilan vermek iştemiş
Önüne konan kağıda
istediği ilanı yazmış:
"Ayşe'yi kaybettim. Üzgünüm"
İlan görevlisi
ilanı görünce uyarmış
"İsterseniz 6 kelimeye kadar uzatabilirsiniz.
Üç kelime daha hakkınız var"

Kayserili "Aynı paraya mı?" demiş.

Görevli "Evet aynı paraya" diyince
Kayserili üç kelime daha eklemiş:

"Satılık Toyota var"

Dostluğu Hissetmek

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Thu, 05 Jun 2008 15:25:03 PDT

Sormuşlar bir bilgine:
HAYAT ne..? Diye
Demiş bilgin;
iki yönlü bir yol, devam eder bilinmeze.
Sen, görmemezlikten gelsen de,
vardır bir yoldaş, her köşesinde,
Bazen çıkarsın zorlukla, dar bir yokuştan,
bazen de aşarsın dertleri,
sanki uçuyormuş gibi inerek buradan....

Peki, SEVGİ nedir...? Demiş biri,
Kalbine sığmayacak kadar geniş,
Dedikodusunu yapamayacağın kadar temiz,
kokusunu alamayacağın kadar uzak,
hayal edemeyeceğin kadar yakın...

Ya KORKU nedir...? Diye atılmış diğeri,
Bir yağmur damlasındaki barut kokusu...
Belki de saklanılan bir hayal yontusu,
ya bir miniğin haykırışı,
ya da yüreği yaralı bir kuşun feryadı....

Peki ya UMUT nerededir...? Diye atılmış bir umut avcısı.
Bilinmezde değildir bilirim, demiş yerini kaygılı ve tasalı....
Aradın boşuna heryeri, ama unuttun en kolay yeri besbelli,
bunu derken, işaret etti insanın en derinden yaralanan yerini...

Peki DOST kimdir...? Diye sormuş biri.
Demiş;
paylaştın mı sevgini, korkunu, ümidini ve yenilgini,
verdin mi desteğini, sordun mu halini,
yolladın mı yüreğini, ağladın mı onun gibi....

Hissettin mi DOSTLUĞU...? Demiş diğeri.
Bilgin demiş:
Karşılığı olmadan verilir mi hiç, yürekteki sevgi...?
Dostluk dediğin;
tek bir ruhun, iki ayrı bedende dirilmesi....

O Herkesin Peygamberi

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Thu, 05 Jun 2008 15:37:42 PDT

O HERKESİN PEYGAMBERİ - REHA YEPREM&TAHA

SEN AĞLAMA - REHA YEPREM&TAHA

Hep Ben Mi?

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Wed, 04 Jun 2008 07:22:59 PDT

Aletteke-Hastek. Nereden bir yardım isteği alsam koşarım. Acil işlerimi bırakır, cebimden ve zamanımdan harcarım. Ama aynı şahıslardan yardım talep ettiğimde, yardımcı olmadıkları gibi tersliyorlar.

DR.CAN: Sevgili Aletteke... Krizden önce faturalı bir cep telefonu hattım vardı... Her ay belki çeyrek milyar fatura öder, bayram ve seyranlarda 1000 civarı “data”mdaki tanıdık, eş, dosta tebrik, kutlama gönderirdim...
Sonra yaşı benden küçük bir büyüğüm elimdeki telefonu alıp iptal ettirdi... Kriz başlamıştı ve bana tam 1 yıl sonra kartlı bir telefon verdi... Aldığım kontörleri de ayda 100 ile sınırladı... 2 sene önce 300-400 milyonluk kontör az gelirken, şimdilerde 10 milyonluk kontör fazla geliyor... Nasıl mı? Meğer hep ben arar uzun uzun konuşurmuşum... Şimdi kimseyi aramıyorum ve beni arayan hiç yok! Kontörlü telefonla ilk bayramda 10 kişi tebrik mesajı gönderdi ben de mukabele ettim... Sonra yıl başında bu 10 kişi yine kutladı. Mukabele etmedim...

Derken 2 ay sonra diğer bayramda bu sayı 3’e düştü... Onlarla konuştum. Bir tanesi farkında değilim bu işi sekreterim yapıyor dediği için o gün bu gündür bayram ve kandillerde yalnızca 2 arkadaşımla SMS’leşiyoruz... Belki “Oh ne güzel. Masraftan ve angaryadan kurtulmuşsun.” diyeceksin. Ama maalesef hayır. Kazın ayağı başka.
İşte hatalarım:
1- Karşılık beklemişim... Halbuki yaptığım iş karşılık beklenecek bir iş değil, fedakârlıktı.
2- Tek taraflı aramak bana sevap kazandırıyordu... Şimdi o sevabı kaybettim...
3- İçlerinde arayamayacak kadar fakir olanlar vardı... Onları güle ulaşmak için basıp geçtiğimiz papatyalar gibi ezmişim...
4- Kardeşlik adına yapılan harcamalar israf değildir. Rızk ve kazanç noktasında Allah’tan beklemeyip, krizden korktuğum için uhuvveti zedelemişim...
5- İnsanları; arayanlar dostum, aramayanlar riyakârlar olarak yargılamış büyük bir günaha ve yanlışlığa düşmüşüm...
6- Feragat insanı olmak meziyetimi güdükleştirmişim...
7- Vefa ve sadakat hasletimi yitirmişim... İnan ki kardeşim, kendimi “demek ki senin dostun yok. Onlar seni enayi yerine koymuşlar” sapık düşünce zehabından alamayarak korkunç bir “yalnız”lık olarak yalnızlık hissine yuvarlanmış hissettim. Hatasız dost istersen dostsuz kalırsın sözüne muhatap oldum.
Bir bedevi gelerek, Efendimiz'in (sas) elbisesini çekip boynunu mosmor edinceye dek sıkmış ve "Ver. Bana da ver. Babanın malından mı veriyorsun ki!" deme saygısızlığında bulunmuştur... Bilirsiniz cevap; "Ne kadar gerekiyorsa o kadar verin!" olmuştur. Sabret kardeşim, vermeye devam et. Allah her şeyin farkında değil mi?

Filmin heyecan dolu sahneleri: Evlilik..

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Mon, 02 Jun 2008 13:24:52 PDT

Aslıcan
Can abi. Dediğiniz gibi “Her şeyin üzerine sünger çektim”. Tek gayem nişanlım ve onunla kuracağımız huzurlu yuvam. İyi bir eş, anne ve iyi bir insan olarak ebedi mutluluk arzu ediyorum. Umarım evliliğimizde sıkıntı ve sorun yaşamayız. Benim için hep “kurtuluş umudu” olan cevaplarınız oldukça, sabırla her şeyin üstesinden geleceğime inanıyorum.

Dr. Can

İyi kalpli kızım Aslıcan.

Sizler bir film izlersiniz. O film güzel, güneşli bir bahar gününde başlar; ama bilirsiniz ki, öyle devam etmeyecektir. Zaten sürekli aynı güneşi; aynı evi, denizi, kuşları, gösterse sıkılır kapatırsınız.

Filmde karı-koca vardır. Mutludurlar başta. Çocukları filan olur. Nihayet bir dizi istenmeyen olaylar başlar. Heyecanlanırsınız; ama içiniz rahattır. Sevdiğiniz başroldeki artistler güçlüdür. Onlar ölmez ve sorunları bir şekilde çözerler filan…

1) Hepimiz DÜNYA FİLM PLATOSUNDA, doğunca bir filme başlarız. Aslında bu çekimler GÖKLER PLANINDA pilot kamera ile başlamıştır. İrili ufaklı YILDIZ (star) arasından iyileri, dünya film setinde bir araya getirilir. Anne karnı, çocukluk, gençlik, eğitim hep birer “reklam arası” ile bağlanırlar birbirlerine. Ve nihayet filmin “evlilik” bölümlerinin çekimleri başlar.

2) Gelin-damat mutlu bir şekilde masaya otururlar. İyi ve kötü günde, hastalıkta ve sağlıkta, zenginlikte ve yoksullukta, gençlikte ve yaşlılıkta olmak üzere birçok şeye avazlarınca ‘eveet’ derler demesine de sanki iyi, sağlık, zenginlik ve gençlikte hatırlanır da, kötü gün, hastalık, yoksulluk ve devr-i selülitte unutuluverir bu sözler… Film icabı…

3) Evet insan nisyanla maluldür. Yani insanda unutma hastalığı vardır. Bir tarihte Hz. Ali ve Hz. Talha bir konuda anlaşamamıştı hani; Hz. Ali de:

- “Ya Talha. Hatırlar mısın? Bir gün GÜNEŞ’in etrafında oturuyorduk. Zaman gelecek siz ikiniz anlaşamayacaksınız, lakin TALHA SEN HAKSIZSIN…” demişti. Hz. Talha da o öfkeli anında mum gibi eridi, sıkılı yumruklarını açıp gözyaşlarıyla Hz. Ali’ye sarılırken;

- “Sahi ya! Hay Allah! Nasıl unutmuşum o sözleri?” deyiverdi. Korkarım evlilik filminde eşlerin hafızaları Hz. Talha kadar iyi çalışmayabiliyor.

4) Sizin filminizde (ASLICAN -KEREM CAN), renkli, aksiyon, korku, gerilim, romantik, sevinç ve hüzün dolu sahneleri olacak elbet güzel kızım. Yaşayın bunları. Ama bilin ki YÖNETMEN & SENARİST’imizin sizler için güzel sürprizleri var ve size çok güveniyor. Dünyadaki basın (sözcüsü) aracılığı ile;

“Onların içindeyim, çok iyi tanıyorum, dışlarını içlerini, kalplerinden geçenleri dahi biliyorum. Yönetmenlerini en iyi temsil edeceklerine inanıyorum. (Ahsen-i takvim) Ayrıca onları çok seviyorum. Bu film sürecince elleri ayakları olacağım ve sonunda ödüllendireceğim.” diyor.

5) Eğer rollerinizi iyi oynar, gişe hasılatı yapar, (melek, cin, 18 bin alem seyrediyor ve şahit) seyircileri mutlu ederseniz, milyar dolarlarla satın alınamayacak köşkleriniz, limuzinleriniz olacak olacak güzel kızım…

6) Yaşamınızda muhtemel olumsuzluklar için Dr. Can’a yazmak da var senaryoda. Ama ne olursa olsun, Dr. Can ve emsalleri, bu oyunda sadece figüran... Filmin sonu, sizin inancınızla, sevginizle, iradenizle, eşya ve hadiseleri yorumlamanızla şekillenecek ve kameralar Berzah Platosu’na taşınıp, DÜNYA HAYATI bölümü bitecek. Mutluluklar.

- BİTTİ -

ŞEYTANIN EN TATLI 12 SÖZÜ

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Sun, 01 Jun 2008 12:41:06 PDT

ŞEYTANIN EN TATLI 12 SÖZÜ

1 - BİR DEFAYLA BİR ŞEY OLMAZ.

2 - DAHA GENCİZ.

3 - ALLAH (C.C) KALP TEMİZLİĞİNE BAKAR.

4 - ALLAH (C.C.) İLE KUL ARASINA GİRİLMEZ.

5 - EMEKLİ OLDUKTAN SONRA.

6 - ZAMAN SİZE DEĞİL SİZ ZAMANA UYUN.

7 - BİR ŞEY OLMAZ Allah(C.C) AFFEDER.

8 - BU KADAR GÜNAHTAN SONRA BİRAZ ZOR AFFEDİLİRSİN.

9 - FAZLA DÜŞÜNME KAFAYI YERSİN.

10 - CEHENDEMDE BİR SÜRE YandIKTAN SONRA CENNETE GİRMEYECEK MİYİZ? (Sanki kibrit çöpünün ateşine dayana biliyormuş gibi)

11 - BİZ BÜYÜKLERİMİZDEN BÖYLE GÖRDÜK.

12 - AMAN HA DİKKAT BEYNİNİZİ YIKAMASINLAR.

ŞEYTAN VE DOSTLARI

Bir gün Şeytan, dünya çapında konvansiyonel bir toplantı için tüm dostlarını çağırmış.

Açılış konuşmasında demiş ki:

Müslümanların Camilere gitmesini engelleyemiyoruz. Kur’an okumalarını ve gerçekleri öğrenmelerini de engelleyemiyoruz. Allah ve elçisi ile sağlam ilişkiler kurmalarını da engelleyemiyoruz.

Allah ile bir kere bağlantı kurduklarında üzerlerindeki gücümüz kırılıyor. Dostları demiş ki: Gerçekten zor bir durum, peki ne yapalım? Şeytan demiş ki: Bırakın Camilere gitsinler. Fakat zamanlarını çalın, böylece Allah ve elçisi ile bağlantı kuramasınlar..

Sizden isteğim budur. Şeytan devam etmiş: Dikkatlerini dağıtın, böylece gün boyunca Allah ile hayati öneme sahip bağlantıyı kuramasınlar. Dostları şaşırmış: Bunu nasıl başaracağız?

Şeytan:
Hayatın önemsiz ayrıntılarıyla zihinlerini sürekli meşgul et! Müslümanların kulaklarına şunu fısılda: Harca, harca, harca.. Borç al, borç al, borç al..’

Kadınlarını işe girip uzun saatler boyunca çalışmaları için ikna et ! Erkeklerin haftada 6-7 gün, günde 10-12 saat çalışmalarını ve böylece hayatlarında boşluk kalmaması için planlar yap! Çocukları ile zaman geçirmelerini engelle!

Evleri ferahladıkları bir yer olmaktan çıkacaktır! Zihinlerini o kadar meşgul et ki kendi iç seslerini (oto kritik, nefis muhasebesi) dinleyemesinler! Böylece kafaları karışacak, Allah ve elçisi ile zihinsel beraberlikleri kopacaktır. Bravooo, mükemmel fikir, diye alkışlamış dostları. Durun, daha bitmedi, diye devam etmiş Şeytan:

Kahvehanelerde, doktor muayenehanelerinde, kafe’lerde masaları gazete ve dergilerle doldur! Zihinlerini 24 saat haber bombardımanına tut! Araba kullanma esnasında tefekkür etmelerini, İnternete girenlerinin mailboxlarını, junk maillerle, sipariş katalogları ile, bahislerle, çekilişlerle, promosyon ürünleri ile ve boş umutlarla doldur! Gazete ve TV’leri ince yapılı güzel modellerle doldur ki kocaları dış güzelliğin önemli olduğuna inansınlar ve hanımlarından hoşlanmasınlar! Kadınların, akşamları kocalarıyla ilgilenemeyecek kadar çok yorulmasını sağla! Eğer kadınlar, erkeklerin ihtiyacı olan sevgiyi veremezlerse, erkekler bu sevgiyi başka yerlerde arayacaklardır!

Çocuklarına namazın önemini anlatmalarını engellemek için hikaye kitaplarını tavsiye et!

Doğaya çıkıp Allahın yaratma sıfatını görmelerini engellemek için onları çok meşgul et, eğlence parklarına, fuarlara, spor karşılaşmalarına, oyunlara, konserlere, sinemalara vs götür! Oralarda kavga çıkarıp birbirlerini vurmaları sağla! Bizim işimiz fitne çıkarmaktır, bunu unutma! İslami dostluklar ve sohbetler yerine, taraftar-parti dostluklarını ve dedikoduları teşvik et! İşte plan bu! Futbol, hayatlarının odağı olsun. Futbolcuların isimlerini çocuklarına ezberletmeyi marifet saysınlar! Ancak İslamın şartlarını merak bile etmesinler! Kurnazca plan için dostları şeytanı çılgınca alkışlamışlar ve ülkelere dağılırken Müslümanları daha fazla meşgul edeceklerine, telaş içinde oraya buraya koşuşturacaklarına, Allah’a, Elçisine ve ailelerine daha az zaman ayırtacaklarına söz vermişler. Sence bu plan başarılı mı?

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Fri, 30 May 2008 08:37:10 PDT

Sav'a şaşırtıcı DESTEK !:):)

Dünya Radyo'da yayınlanan "Perişan FM" programında çok ilginç bir yorum ekrana geldi

5N1K4U8Y12Q adlı program başlığı altında Program sunucusu Ömer Pekin'in konuğu olan Hukukçu-yazar-çizer-kızar-karalar-kapatır Dr. Sabit Görüş'ün bu desteği hem şaşırtacak hem tebessüm ettirecek. İşte gündemdeki dinleme tartışmasına kayıtsız kalamayan Sabit Görüş'ün ilginç desteği...

TIKLA, DİNLE, GÜL:)

Rahman’ın Has Kullarının Altın Vasıfları

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Thu, 29 May 2008 16:14:11 PDT

Furkan Suresi’nin sonundaki 63-76. ayetlerde Rahman’ın has kullarının karakteristik özellikleri ele alınır ve onların faziletli hayat programları gözler önüne serilir. İslam ahlak ve medeniyetinin, düşünce ve idealinin bir özeti gibi olan bu altın vasıflardan bir-ikisini şöyle sıralayabiliriz:

1- Alçakgönüllü-yumuşak huylu olma:
Bahsettiğimiz bölümdeki ilk ayette şöyle buyrulmaktadır: “Rahman’ın has kulları, yeryüzünde alçakgönüllü olmanın örneğidirler ve ağırbaşlı, yüzleri yerde hareket ederler.. cahiller, kendini bilmezler onlara sataşınca da “selam” der geçerler.” (Furkan, 63)
Mütevazi olma, Rahman’ın has kullarının ilk vasfı olarak zikredilmiştir. Çünkü tevazu ve mahviyet hakiki kulluğun esasıdır. Hakk’ın büyüklük ve sonsuzluğu karşısında, sıfır-sonsuz nisbetlerine göre insanın kendi yerini belirlemesi, sonra da bu düşünce ve bu tesbiti benliğine mal etmesi ve halk arasındaki durumunu da bu anlayış açısından değerlendirmesi gerçek tevazudur. İşte hakikî kulluk şuurunun yakalanması bu ölçüdeki bir tevazu anlayışına bağlıdır. Bu sebeple Rahman’ın has kulları para, servet, evlad, güzellik vb. dünyanın cazibedar güzellikleriyle gurura, fahirlenmeye girmedikleri gibi, yaptıkları ibadetleri, hizmetleri, zahidlik hallerini de bir gurur vesilesi haline getirmezler.
Çünkü onlar iyi bilmektedirler ki, Allah’ın (cc) onların yaptığı ibadetlere ihtiyacı yoktur. Allah (cc) onlardan yüzü yerde olmayı, benlikten sıyrılmayı, iddiadan uzak bulunmayı istemektedir. O’na ibadet ederken, başını yere koyup “kul oldum, kul oldum” diye haykırırken, bu sıfırlama halini bir üstünlük vesilesi sayma, diğer insanlara tepeden bakma, onları küçümseme kazanma kuşağında kaybetme değil de ya nedir? Öyleyse Rahman’ın o has kulları, maddi-manevi hangi durumda, hangi konumda bulunurlarsa bulunsunlar her zaman yüzü yerde, alçakgönüllü ve insanlardan bir insan olma anlayışı içindedirler.
Bu kullar birbirlerine karşı böyle şefkatli ve mahviyet içinde oldukları gibi, kaba-saba, kendini bilmez cahillere karşı da sulh ve sükunun temsilcileri olarak yumuşak huylulukla muamele eder, sertliğe sertlikle karşılık vermez, gönüllere girme adına sevgi dolu iklimlerinde o cahillerin kin, nefret ve düşmanlıklarını eritmeye çalışırlar. Bilhassa irşad ve tebliğ vazifesinde bulunan Rahman’ın kulları için cahillerin bu çirkin, kaba-saba tavırlarına karşı tahammül etme, onların seviyesine düşüp aynı üslubu kullanmama, o kendini bilmezlerin incitici, yaralayıcı söz ve davranışlarına karşı “selametle” deyip yoluna, hizmetine devam etme ayrı bir önem arzeder.

2- Gece ibadeti
Rahman’ın has kullarının gündüzleri bu şekilde olduğu gibi geceleri de şöyledir: “Geceyi Rabbilerine secde ve kıyam ile, ibadetle geçirirler.” (Furkan/64) Ayet-i kerime o güzide kulların gece hayatlarını anlatırken “geceleyin secde ederler, kıyamda bulunurlar” demiyor. “Geceyi secde ve kıyamla geçirirler” diyor. Yani onlar sanki bütün yatışlarını, kalkışlarını Allah için ayarlamış, ibadet eksenli bir gece hayatı tanzim etmiş, hayat programlarını buna göre belirlemişlerdir. Ayetteki bu ince nükteyi anlatabilmek için bir başka ayeti misal olarak verelim. Mü’minun Suresi’nde hakiki ve kamil müminler tarif edilirken, surenin dördüncü ayetinde şöyle buyurulur: “Onlar zekat vermek için sürekli çalışıp dururlar.” Görüldüğü gibi ayet-i kerime, gerçek müminlerin portresini çizerken, onların çalışıp çabalamalarını, kazançlarını zekat verme gayesine bağlıyor. Yani o kurtuluşa ermiş hakiki müminler sadece mükellef oldukları zekat miktarı ölçüsünde zekatlarını verip bir köşeye çekilmezler. Onlar adeta zekat için yaşar, ihtiyaçları olmasa, daha çok kar elde etme arzuları bulunmasa da, sırf daha çok verebilmek için dur-durak bilmeden sürekli çalışıp dururlar. İşte o seçkin kullar da bu şekilde gecelerini ibadet eksenli bir tanzime tabi tutar ve böylece karanlık geceleri cennet gündüzleri gibi apaydınlık hale getirirler.

3- Kötü akıbetten Allah’a sığınma
Kulluk sırrına ermiş bu nadide kullar, gündüzleri hizmetle, koşturma ile, gecelerini namazla, evrad u ezkarla geçirdikleri halde yapıp ettikleri hizmet ve ibadetlere güvenmez, kesinlikle onlara bel bağlamaz, aksine kalpleri tir tir titrer halde Cenab-ı Hakk’a şöyle yalvarırlar: “Ey Ulu Rabbimiz! Cehennem azabını bizden uzaklaştır. Zira onun azabı tahammülü zor, ömür tüketen bir derttir. Ne kötü bir varış yeri, ne fena bir yerleşim yeridir orası!” (Furkan/65-66) Onların bu duaları, amel ve ibadetlerini, cehennemden korunma konusunda kendileri için bir garanti saymadıklarını ve ancak Allah’ın lütf u ihsanı sayesinde cehennem azabından kurtulabileceklerine inandıklarını göstermektedir.

4- İktisad
O kulların harcamalarındaki dengeli tavır dördüncü vasıf olarak ifade ediliyor. İlgili ayet-i kerimede şöyle buyuruluyor: "Rahman'ın o sevgili kulları, harcamalarında ne israf eder, ne de eli sıkı davranırlar; bu ikisinin arasında bir denge tuttururlar." (Furkan/67) İsraf, nimete karşı bir nankörlük, bir vurdumduymazlık, onu önemsememe, küçümseme halini ifade eder ve neticede insanı Mün'im'e yani nimetlerini üzerimizden sağnak sağnak yağdıran Zat'a karşı saygısızlığa götürür. Hem israfa giren, her an, zillete, manen dilenciliğe, sefalete düşme ihtimalleriyle karşı karşı bulunmaktadır. Har vurup harman savuran, ölçüsüz, dengesiz bir şekilde harcamalarda bulunan müsrif kişiyi Kur'an-ı Kerim "şeytanların kardeşleri" olarak tasvif etmektedir. İlgili ayetlerde şöyle buyrulur: "Yakınlarına, yoksula, yolda kalmışa hakkını ver, sakın saçıp savurma! Çünkü savurganlar şeytanların kardeşleri olmuşlardır. Şeytan ise Rabbine karşı pek nankördür." (İsra/26-27) Cimrilik de, insanı cehenneme sürükleyen kötü bir haslettir. Allah Rasulü (sas) bir hadis-i şeriflerinde şöyle buyurmaktadır: "Cimri Allah'tan uzaktır, cennetten uzaktır, insanlardan uzaktır. Cehenneme yakındır." (Tirmizî, Birr, 40)
İşte Rahman'ın has kulları, infakta bulunurken, harcama yaparken, ne eli sıkı davranıp cimriliğe girer, ne de bir kuruş dahi olsa boş yere harcamada bulunur. Cömertlik ve civanmertlikle, iktisat ve kanaatle hayatlarını bereket ve huzur içinde devam ettirirler.
Rabbim hepimizi bu özelliklere sahip kendisine yakın kıldığı o has ve sevgili kullarından eylesin. Amin!

Hamdi İşcan

Grup Dem - Rüzgar

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Thu, 29 May 2008 15:59:49 PDT

Çok beğendiğim bir ezgi, Grup Dem'den Rüzgar..
Buyrun bir dinleyin..

Duasız Üşür Yürekler..

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Thu, 29 May 2008 15:37:16 PDT

Sana bir dua eden olsun
Sen birine dua et!
Duasız üşür yürekler...

Biliyor musun?..
Başkasına dua ettiğinde, aslında sen kendine dua ediyorsun!
Ne kadar çok kimse için dua edersen, o kadar çok KAZANIYOR YA DA
KAYBEDiYORSUN!

Çünkü melekler,
Duan, rahmet ve hayr ise: " Bir misli de sana olsun, amin",
Duan zulmet ve şer ise: " Bir misli de sana olsun, amin" derler...

Dua: içimizle muhasebe olunacağımız bir SIR dır..
Bir ayna gibidir tıpkı, içimizi yansıtır bize..
Rabb'e sunulan bir arzuhaldir dua, geri döner bize o kapılardan
yüreğimizce..

Hep hayra dua edenlerin, maddeten ve manen hayırlara ermesi, şerre
dua edenlerinse, rahmetten mahrum kalması bundandır işte..

Duasız üşür yürekler bil!..
Sana bir dua eden olsun
Sen birine dua et!

Bilmezsin hangi kırık gönlün duasıdır karanlıklarını aydınlatan,
sana ummadık kapılar açan..
Bilmezsin kimin için ettiğin duadır, seni böyle ayakta tutan...

Hiç üşümesin.. yüreklerimiz için,
Dualarda buluşalım..

alıntı

Bir Bakmayla Batma..

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Thu, 29 May 2008 15:21:08 PDT

Evet insanı bazen bir bakma, bir öpme, bir dokunma, bir anlık gaflet/nefse yenilme insanı dönüşü olmayan bir bataklığa götürebiliyor.

Sizle eski(meyen) harika bir yazıyı paylaşmak istedim.

YARAMAZ KIZ
21 yaşındayım. Yaramazım dedim; ama aslında aklı başındayım. Hayatımda bir kez öylesine platonik ilgim olmuştu. (5-6 yıl önce) geçenlerde iş toplantısında bir bey dikkatlice baktı bana. Hiç oralı olmadım. 9 yaş büyüktü ve nişandan ayrılmıştı. Toplantı sonrası “ASLINDA NEDEN OLMASIN?” dedim. Olay geçti. 2 ay sonra bir toplantı daha. Yine dikkatlice bakmalar. Yavaş yavaş ısınmış hatta bayağı içimden ilgilenmiştim. Ama 2. rauntta da yüz vermedim. Sonra duydum nişanlanmış. YI-KIL-DIM... Meğer ne derece değerliymiş benim için. Döner mi sizce? Fırsat kaçtı mı? Bir-iki kişi istedi bu arada. Oyalandım, ama istemedim. Kabul etmedim.

Dr. Can YARAMAZ KIZ...
1) Belki, böylesi hayırlı olmuştur.

Belki, onlar evlenip mutlu olacaklar. Belki, nişanlısından ayrılıp, seninle evlenecek. Ve sen o adamın değerini bir başka anlayacaksın. Belki evlenip mutsuz olup boşanacak ve sen “nişandan ayrılmış” dediğin adamla (bu sefer dul adamla) evleneceksin. Belki, sen ve o hiç evlenmeyeceksiniz. Belki de, Allah sana ondan çok daha hayırlısını nasip edecek ve her iki tarafta da mutlu olacaksın. Yani ağlama-zırlama, sabret ve bekle bence.

2) Ama onların kurulmak üzere olan yuvasını sallandıracak bir söz ya da harekette bulunma sakın. “Ben seni seviyordum. Toplantıda hep bana bakıyordun. Onu alma, beni al.” bu safhada yuvaya çomak olur.

3) Hiçbir şey yokmuş gibi iş hiyerarşisine devam. Mutluluğu için dua et. Gelir bir sorun iletirse, mutluluk ve beraberlikleri için samimi ol, akıl ver, usûl öğret, yol göster, yollar aç. Ama hep yoldan çekil.

4) Bütün çabalara rağmen bir gün gelir boşanırlarsa, ertesi sabah namazından sonra gidip MAL BULMUŞ gibi kendine isteme. Şoktadır. Teselli et. Zaman tanı. Durulsun.

5) Diyelim ki hayat boyu bu iş olmadı. O zaman da bu duygularını ölünceye dek sakla.

Fırsat kaçtı mı?

Sevgili Yaramaz, bir adam evine 10 kişi davet eder. Kapının girişine de 100 dolar bırakır. Biri görmez parayı. Biri görür, almaz. Biri alır ve cebine koyar. O parayla yatırım yapar bereketlendirir. Diyelim ki bir başkası o parayı alır içeri sevinçle girer ve, “Ne şanslıyım. 100 dolar buldum. Hadi bunu birlikte harcayalım. Yiyip içip eğlenelim.” der... Diğeri ise; “Şu şansa bak. Bula bula 100 dolar buldum. Bu ne işime yarar ki?.. Nerede bunun destesi?” vs. der.

ANLIYORUZ Kİ HAYATTA KARŞIMIZA ÇEŞİTLİ FIRSATLAR ÇIKIYOR VE HER BİRİMİZİN BUNLARI DEĞERLENDİRME TARZIMIZ FARKLI. Son şans mı? Elbette ki değil! Nefes alıp verdiğimiz sürece bu sürprizler ve fırsatlar bizi bulacaktır. Şans illa ki piyangoda ikramiye kazanmak değildir. Sahibimizin sunduğu fırsatları görüp değerlendirmek gerçek ŞANSTIR... Var olmamız, kul olmamız, insan olmamız, bu ülkede doğmamız, sağlıklı olmamız, akıllı olmamız yeterli şanslar ve fırsatlar sayılmaz mı sence? Bir erkeğin bakması son şans olmadığı gibi bunun şans olduğu bile tartışılabilir. - Hangi sebeple bakmıştır? - Neden, niçin ve nasıl bakmıştır? - Belki de bakma niyetini öğrensen, hayat boyu o kişiden nefret edeceksin kim bilir? Kısacası, “Nazar etme!” n’olur...

Böyle Dostlar, Dostlar Başına

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Thu, 29 May 2008 14:55:12 PDT

DOSTLARI OLMALI İNSANIN
AYNEN GEMİLERİN
LİMANLARI GİBİ,
ZAMAN ZAMAN
UĞRADIĞIN, YÜKÜNÜ
BOŞALTTIĞIN…
DALGALAR DİNİNCEYE
DEK, KOYNUNDA BEKLEDİĞİN…
SONRA;
AÇIK DENİZLERE
UĞURLAMALI SENİ
GERİ DÖNECEĞİN GÜNÜ
BEKLEMEK UMUDUYLA…
BAZEN RÜZGARA O
AÇMALI YELKENİNİ,
YANAĞINA KONAN BİR
BUSENİN COŞKUSUYLA
HALATLARI ÇÖZMELİ…
SENİ ÇOK AMA
ÇOK ÖZLEMELİ…
DOSTLARI OLMALI İNSANIN
ERMİŞ, BİLGE,
HAYATI EZBERE OKUYABİLEN
DÜŞÜNMEDİKLERİNİ
DÜŞÜNDÜREBİLEN
SENİ BİR CANBAZ İPİNDE,
GÜVENDE TUTABİLEN
GEREKTİĞİNDE SENİN İÇİN
ATEŞİ TUTABİLEN
YOLUNA IŞIK TUTAN…
ŞEKİLLENDİRMEYİ
ÖĞRETMELİ SANA,
HAYATIN ÇÖMLEĞİNİ…
SANA VERMELİ, SOĞUK
BİR KIŞ GÜNÜ
ÜZERİNDEKİ TEK GÖMLEĞİNİ…

Dr.Can

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Tue, 27 May 2008 16:24:50 PDT

Aşkın Gözü Kor Olmamalı

Eğer susturmasaydım, yüz değil belki bin tane daha kusurunu sayacaktı eşinin. Mübalağa yaptığımın farkındasınız, yüz, bin derken; ama bir hakikata da parmak basmıyor değil bu mübalağa. Hiddet, nefret, öfke hatta her kelimesinde kendini ele veren kin ile kendinden geçmiş konuşuyordu ki, benim yerimde kim olsaydı ‘yeter' der ve sustururdu muhatabını. Bir sabır imtihanı idi onu dinlemek zira. Makinalı tüfek gibi, nefes dahi almadan yapılan konuşma esnasında, araya sıkıştırılan lanet cümleleri de cabası.

Müthiş bir hafızası var eşin. 10 yıllık evlilik hayatlarında cereyan eden ve onları –tabii ki kendi açısından– bu raddeye getiren hadiselerin en küçük detaylarını dahi unutmaması dikkatimi çeken ilk özellik oldu. İnsan, bu kadar menfi maziye, bu kadar kötü hatıralara sahip olduğu hayat arkadaşı ile nasıl beraber olur diye düşündüm kendi kendime önce. Unutmanın Allah'ın ne kadar büyük bir nimeti olduğunu hatırladım tekrardan. İnanın bana böyle bir hafızaya malik olmadığım için şükrettim Rabbime yana yakıla.

Bana kalırsa insan, bu türlü hadiseler karşısında hafızasını, onları ezberleme, muhafaza etme değil unutma noktasında zorlamalıdır. Bütün semavi dinlerde ısrarla üzerinde durulan ‘affetme, bağışlama'yı kendine şiar edinmelidir. İster haklı, isterse haksız olsun affetsin muhatabını ne kaybeder ki insan? Haklı olan insaflı olur zaten. O bağışlar, unutur, geçer. Haksız olana gelince; asıl affetmesi, af için kendini zorlaması gereken odur.

Kaldı ki, affetmek, Allah'ın bir vasfı değil mi? O bizi affetmeseydi, işlediğimiz günahlar karşısında şu an nefes alıyor olabilir miydik acaba? Hele ahirette rahmet, merhamet ve affı ile bize muamelede bulunmazsa, cennete girebileceğimizi mi zannediyoruz amellerimizle? Hepsinden önemlisi “Allah'ın ahlakı ile ahlaklanmak” bir Peygamber buyruğu değil mi bize, sallallahu aleyhi vesellem?

Hadisenin ikinci önemli, dikkat çeken yanı, söz konusu evliliğin aşk evliliği olmasıymış. Deli gibi aşık imişler birbirlerine bu çift. Ailelerini tehdit etmişler, “vermezseniz kaçarız biz, el-aleme rezil olan siz olursunuz, biz değil” demişler. Neden böyle bir sürece girmişler derseniz; çünkü her iki tarafın ailesi de makul bulmamışlar bu işi. Çocukluk hevesi aşk bile değil– demişler. Denk görmemişler, uygun bulmamışlar bu iki gencin bir yuva kurmasını. Halbuki hangi anne-baba vardır çocuğunun mutlu yuva kurmasını istemeyecek? Evladının sevdiği, aşık olduğu birisi ile aynı yastığa baş koymasına hayır diyecek? Ama hayat tecrübelerini konuşturmuşlar demek ki ve hayır demişler.

Bunu da duyunca, madem “neden” dedim muhatabıma. Verdiği cevap: “Aşkın gözü körmüş. Bu ve benzeri davranışları o zaman da yapıyordu; yapıyordu ama görmüyordum ben onları demek ki! Bakmak ile görmek arasındaki fark derler ya, işte benim durumum buna güzel bir örnek herhalde. Birlikte yaşıyorduk o flört ve nişanlılık dönemini. Dolayısıyla gözümün önünde cereyan ediyordu şimdi beni boşanmanın eşiğine getiren hadiseler; fakat görmüyordum. Dedim ya aşkın gözü!..”

Evlenecek gençlerin anne-babanın da görüşünü alması, alması gerektiği hususunu bir kenara koyarak şu aşkın gözü üzerinde durmak istiyorum. Bence, evlilikte hissiyat çok önemlidir. Eşlerin birbirlerine karşı besledikleri kalbi hisler, yuvanın huzur ve mutluluk ocağı haline gelmesi için vazgeçilmez ve yeri başka bir şeyle doldurulmaz bir şarttır. Eskiler, ‘evvelemirde' derlerdi bu türlü durumları ifade ederken. Evet, ‘evvelemirde', ‘olmazsa olmaz' bir şarttır hissiyat bir yuva için.

Fakat bu demek değildir ki, akıl, mantık, muhakeme hissiyata mağlup olsun. Hayır, olmamalı. Çünkü yuvada his kadar akıl, mantık ve muhakemeye de ihtiyaç var; hem kurulmasında, hem de devamında. Hele devamında, hele devamında. Beraberliğin uzamasına bağlı olarak eşlerin birbirlerine karşı olan hislerinin aşınması tabiidir. Bu durumda yuvayı ayakta tutan akıldır, mantıktır, muhakemedir.

Aşkın gözü kör olmamalı diyorum ben. Tamir ettirelim onu bir tamirciye gidip.

Ya da göz doktoruna götürüp tedavi ettirelim. Ameliyat gerekiyorsa, parasını sağdan soldan bulup mutlaka ameliyat ettirelim onu. Yurt içinde tedavisi mümkün değilse, Avrupa'ya, ABD'ye, ne bileyim uzaya, Mars'a, Venüs'e, Jüpiter'e götürelim aşkı, veya uzmanlar getirelim oradan memleketimize eğer varsa ve mümkünse.

Ya da sosyal bilimcilerin tartışma konusu yapalım. Kitaplar sipariş edelim; uzman kalemler düzeltsinler şu aşkın gözünü. Konferanslar, paneller, sempozyumlar düzenleyelim, şu kör göze neşter vurmak için. Yediden yetmişe toplayalım herkesi futbol stadyumlarına toplandığımız gibi. Gerekirse zor kullanalım, polis, jandarma gücünü devreye sokalım, hariçte bir tek kişinin bile kalmaması için ve dinleyin, öğrenin ve amel edin diyelim o stadyumlarına topladığımız insanlara.

Hukuka, siyasete müracat edelim isterseniz. Mecliste müzakere etsinler saatlerce, günlerce. Komisyonlar kurulsun, kanunlar çıksın, oylamalar yapılsın ve ilan edilsin aşkın kör gözü düzelmiştir diye.

Ve sonra tamircinin tamir, göz doktorunun ameliyat ettiği aşkın kör gözü sağlam olarak iade edilsin vatan sathında nefes alıp veren her kişiye. Ya da sosyal bilimcilerin yaptıkları konferanslarla çözüp, siyaset adamlarının kanunlaştırdığı bu sağlam gözlü aşkın özellikleri bir tamimle duyurulsun her vatan evladına. Evde, arabada, işyerinde her yerde bulundurmak, hatta okumak, ezberlemek mecburi olsun. Özellikle evlilik arefesinde olan gençler iyi okusun bunu. Okusun ki sadece kendi hayatlarını, çocuklarını, ailelerini değil, bütün toplumu ilgilendiren böylesi hayati bir konuda daha dikkatli ve temkinli davransınlar.

Bir ömür boyu aynı yastığa baş koyacak eşlerini seçerken kör gözle değil, sağlam gözle seçsinler. Hissiyatları, akıl ve mantıklarına galebe çalmasın.

Ahmet Kurucan

Yirmidördüncü Söz'den Damlayanlar..

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Tue, 27 May 2008 16:18:22 PDT

Çoğumuzun evinde; oturma odasında, salonunda veya yatak odasında bir esmâ-i hüsnâ tablosu mevcuttur. İsimlerin manalarını bilmeseler de bizim insanımız o isimlerde bir gücün, azametin, yüceliğin yattığının farkındadır. Biz de bu isimlerin altındaki sırları merak edip öğrenmek isteyenleri Yirmidördüncü Söz’ü okumaya davet ediyoruz. Bu sözde “Hârika-i Zaman” Said Nursî Hazretleri “O Allah ki, Ondan başka ibadete lâyık hiçbir ilâh yoktur. En güzel isimler Onundur” mealindeki âyetin hakikatlerine dair bazı açıklamalarda bulunuyor. Bu hakikatler beş ayrı dal altında ele alındığından risalelere âşina insanlar tarafından bu söz aynı zamanda “Dallar” diye de anılır ve bu dallarda birbirinden farklı, birbirinden leziz meyveler vardır. “Şu Söz Beş Daldır. Dördüncü Dala dikkat et. Beşinci Dala yapış, çık, meyvelerini kopar, al.”

Herbir âlemde, herbir taifede Allah-u Teâlâ’nın isimlerinden bir isim hâkim olup diğer isimler ona tabidir. Dikkat edilecek olursa risalede “tâbi” kelimesi kullanılıyor, yani diğer isimler tamamen kaybolmuyor, tâbiri câizse onlar bir adım geriye çekiliyor ve hangi isim o mertebede hâkim olacaksa o önde kalıyor.

Bizim genellikle sadece isim ve sıfatlardan haberdâr olduğumuz söylenebilir. Üstad ise burada perdeler, isimler, şuûnat, temessülat, ünvanlar, zuhûrat, tasarrufat... gibi kelimeleri kullanıyor. Halk arasında 99 güzel isim diye yaygın olan isimler Hazreti Ebu Hureyre’nin rivâyet ettiği bir hadisle gelmiştir. Fakat başka hadislerde bin isimden bahsediliyor. Acaba Üstad’ın sıraladığı bu değişik ifadeler bu bin ismin haricinde midir? Çünkü biz biliyoruz ki Rabbimizin birçok ismi vardır: bazısını herkes bilir, bazısına sadece Allah Rasûlü vâkıftır, bazısını ise sadece ama sadece Rabbimizin kendisi bilir. Burada isimlerin içinde bulundukları gruplar (ya da kategoriler) için kullanılan tamlamalar da insanı biraz düşünmeye sevketmektedir; rububiyetinin mertebelerinde... ulûhiyetinin dairelerinde... kudretinin tasarrufâtında... sıfatlarının tecelliyâtında... ef’âlinin cilvelerinde... Dikkat edilmesi gereken ilginç bir nokta da şudur ki, Üstad “...ve rengârenk san’atında ve mütenevvi masnuâtında çeşit çeşit, fakat birbirini temâşâ eder haşmetli rububiyyâtı vardır.” demiş ve bizim müfred (tekil) olarak kullandığımız rubûbiyet lafzını burada “rububiyyât” şeklinde cemî (çoğul) olarak kullanmış.

İsimlerin farklılığı melâikenin ibadetlerinin farklılığını ve insanların farklı farklı derecelerde olmasını netice verir. “İsâ Aleyhisselâm, sair esmâ ile beraber, Kadîr ismi onda daha galiptir. Ehl-i aşkta Vedûd ismi ve ehl-i tefekkürde Hakîm ismi daha ziyade hâkimdir.” Yine Üstad’ın vurguladığı gibi esmânın cilvelerinin renkleri mazhara göre tenevvü eder, ayrı ayrı olur. Bu isimlerdeki çeşitliliğe bir misal verecek olursak; Nâs suresinde 3 ünvan (Rab, Mâlik ve İlah) ile istiâze ediyor, besmelede ise yine 3 isim (Allah, Rahman ve Rahim) ile istiânede bulunuyoruz.

Kıyamet alâmetleri ve ahirzamanda vukû bulacak hadiseler: Mehdi, Mesih, Deccal, Süfyan, Ye’cüc ve Me’cüc gibi konuları içeren hadisler birçok insan tarafından yanlış anlaşılmış; bazıları bu hadislere mevzû derken, bazıları hadisleri inkar etmişlerdir. Üstad burada bize bir ders veriyor ve diyor ki “aklın hilâf-ı hakikat gördüğü bir hadisin inkârına kalkışma. “Ya bir tefsiri, ya bir tevili, ya bir tabiri vardır” de, ilişme.” Çünkü hadislerin de Kur’an’ın müteşabihatı gibi müşkilâtı vardır. İfadeleri dikkatlice okumalı, üzerinde düşünmeli, iyi yorum yapmalı ve hemen kesin hükme varmamalıdır. Bundan dolayı Üstad Hazretleri hadisleri yorumlarken lâ ya’lemu’l-ğaybe illâllah, ve’l-ilmü indallah, ev kemâ kal, -indallah- tabiri şudur gibi ifadeler kullanarak temkinle hareket ettiğini göstermiştir. Bir de bu gibi hadislerde yer alan hususlar imana ait meselelerden olmadığı için kesin bir delil aranmaz.

Üstad, Yedinci Asıl’da zikrettiği, dünyanın Sevr ve Hût üzerinde olması meselesini 14. Lema’da geniş bir şekilde açıklarken, Sekizinci Asıl’da kısmen üzerinde durduğu Ye’cüc ve Me’cüc mevzuunu 16. Lema’da müstakil bir konu olarak ele alıyor. Yine Sekizinci Asıl’da kısmen temas ettiği bazı gizli, saklı şeylere, insanın bilemeyeği bazı olaylara yine 16. Lema’da izah getiriyor.

Hepimiz Kur’an-ı Kerim’de 114 sûre ve 6000 küsür -besmelelerin sayısı hakkındaki ihtilaftan ötürü 6666 demedik- âyet olduğunu biliriz. Ama ne var ki kaç tane harf olduğunu bilmeyiz. İşte burada Üstad Hazretleri bize Kur’an-ı Hakîm’de 300620 harf olduğunu söylüyor.

Üçüncü Dal’ın sonunda Üstad yeryüzü ve gökyüzü arasında bir karşılaştırma yapıyor ve birçok sebep sıraladıktan sonra diyor ki “...Kur’an-ı Hakîm, semâvâta nisbeten büyük bir ağacın küçük bir meyvesi hükmünde olan arzı, bütün semâvâta karşı, küçücük kalbi büyük kalıba mukabil tutmak gibi denk tutuyor. Onu bir kefeye, bütün semâvâtı bir kefeye koyuyor.”

Fatih Harpcı

Hani var ya, toprağın altında da hayat var!

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Tue, 27 May 2008 11:32:33 PDT

Sibel-Bursa
Can abi var ya, bugün iş çıkışı mail’inizi alıp okuyunca dünya ve içindekiler bile az gelir, sanki dünyalar benim oldu. Yıllarca para biriktirip umreye gidebilecek param olduğunda bu kadar sevinmiş miydim bilmiyorum. Şu an bile saatler sonra size yazarken gözyaşlarımdan hangi tuşa bastığımın farkında bile değilim. Hani var ya bir hadiste; bir kişi diğerini sevindirdiğinde o sevinçten bir melek yaratılır da sevindiren kişi ölünce onun mezarına girip “Beni hatırladın mı?” dermiş...

-“Ben senin sevindirdiğin filanca için yaratılan meleğim. Kabirdeki sorularına vereceğin cevaplara yardım edip derecelerini ve cennetteki yerlerini sana seyrettireceğim ve mahşerde sana şefaat edeceğim. Görevim bu.” dermiş. Hani var ya Can abi, o melekle karşılaştığınızda anlayacaksınız sevincimi...

Dr. Can

Hani var ya, canımcım, kızımcım, Sibelcim... Senenin bir haftasında ya da 15 gününde, gecenin bir saatinde yatar “uyuyalım” derim de gözümü uyku tutmaz. Hayalen tahta sandığıma biner, dostlarımın kucağında yerin altına girerim. Üstüme toprak yorganım örtülür ve benim klostrofobim başlar. (Kapalı yer bunaltısı). Sonra öylesine sevdiğim sınav (ÖSS)’dan beter sualler gelir peş peşe... Depresif gözyaşlarımla, takırdayan kemiklerim ve sıkışan ruhumu kurtarmak üzere yatağımdan yorganı atarak fırlar, ışıkları yakar;

“Bir mektup daha yazmalıyım.” Hacı Kemal Abi gibi “Belki bu son yazma fırsatımdır ve belki bu son mektuba verdiğim cevapla orada sorulara cevap vermem mümkün olabilir.” derim.

Hani var ya mail’inle beni öyle sevindirip bu kaygılarımı öylesine giderdin ki... Belki meslektaşlarım bana ölüm korkusu, kapalı yer fobisi, depresyon gibi teşhisler koymaya hazırlanıyorlardı. Fakat bu endişe insanı değil, depresyona, paranoid şizofrene bile sokar ve delirtir. Burada ilacı olsa bile, orada ne eczanesi ne de ilacı mevcut. O yüzden hep derim; “Herkes bulunduğu yerde bir Dr. Can olmalı ve dostlarının dertleriyle dertlenmeli” bugün benim Dr. Can’ım sen oldun Sibel kızım. Ve öyle bir sevindirdin ki beni, sana orada benim sevincim adına gelecek olan ‘Sevinç Meleğim’ senin meleğini döver.

Hani var ya, güzel kalpli kızım. Senin mail’inde önce şu epeydir zam yüzü görmeyen maaşım için “genel müdürüme çıkayım ve bir miktar artış dileneyim” diyordum. Mektubundan sonra senin gibi sevinçten “çığlıklar” attığını yazan “şok”tan postacıya sarılıp öptüğünü anlatan ve telefonun diğer ucunda coşku ve şaşkınlıktan ağlayıp konuşamayan yüzlerce Can’ım okurlarımı düşündüm. Çıkamadım genel müdürüme. Hatta maaşıma da indirime gider diye de randevumu iptal ettirdim. Eğer bana bu mektup sevinciyle bahçeli bir ev, araba ve iyi çalışan bir fabrika hediye etseydin bu kadar sevinmezdim.

Hani var ya kızım. Her konuda dua etmeye devam etsem bile korkularım hafifledi ve depresyonum tamamen düzeldi. Senede 10-15 gün de olsa daha rahat uyuyabileceğim artık. Demek ki imanı esasları yudumlayabilmek, kutu kutu antidepresan yutmak gibi bir şeymiş. Tek farkı, “yan tesiri” olmaması ve bir miktar “mai” ile değil de senin umreden getirdiğin bir miktar zemzem ile alınmasıymış...

Hani var ya Sibel evladım. Toprağın altında da hayat varmışı öğrettin bana. Ve bunun küçük, isimsiz ve hatırlanmayan, iyiliklerle dahi elde edilebileceğini gösterdin. Şimdi, benden bir İskender ye istersen. Biliyorum bu son cümleyi yalnızca sen anladın. Belki bir de ruh terbiyecisi, beden hocası İskender anlamıştır.

Şampiyonu Sen Seç..

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Tue, 27 May 2008 09:32:20 PDT

6. Uluslararası Türkçe Olimpiyatları heyecanı sürüyor. TIKLAYIN, İZLEYİN, OYUNUZLA ŞAMPİYONU SİZ SEÇİN..

İşte Türkçe Olimpiyatları "Şarkı" finalistleri...

BAŞTAN SONA TÜRKÇE OLİMPİYATLARI'NDA YAŞANANLAR

Sevgi Dili Türkçe Dünyayı Kucaklıyor

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Mon, 26 May 2008 13:59:55 PDT

BU SENE 110 ÜLKEDEN 550 ÖĞRENCİ KATILIYOR. TIKLA, COŞKUYA SEN DE KATIL..

Türkçe olimpiyatları başladı ! - İZLE
Bir yıl çabucak geçti. Dünya çocuklarını Türkçe etrafında buluşturan Türkçe olimpiyatları bugün başladı.

OLİMPİYAT COŞKUSU BAŞLADI

Bu yıl 6'ncısı düzenlenen olimpiyatlarda elemeler Ankara Kızılcahamam'da yapılacak. Yüzü aşkın ülkeyi sevgi diliyle buluşturan olimpiyatlarda dereceye giren öğrenciler ödüllerini Başbakan Erdoğan'ın da katılacağı törenle, İstanbul'da alacaklar. Türkçe Olimpiyatları'nda bu sene bir ilk olarak Türkiye'nin değişik illerinde etkinlikler düzenlenecek.

Bu yıl yine göğsümüz kabaracak, gözlerimiz yaşla dolacak. 7 kıtanın farklı renklerine sahip gençlerin Türkçe konuştuklarını görmek bizleri gururlandıracak. Türkiye yaklaşık 2 hafta boyunca sevgi ve barış için yarışan bu gençleri konuşacak.

Büyük hasret bitti. Dünyanın 110 farklı ülkesinden 500 ü aşkın öğrenci, Türkçe için buluştu. Farklı dili konuşan çocukları 'sevgi diliyle' buluşturan Türkçe Olimpiyatları'nın bu yıl 6'ncısı düzenleniyor. Çin'den Vietnam'a, Tanzanya'dan Uganda'ya Dünya çocukları Ankara Kızılcahamam'da bir araya geldi.

İşte dev projenin tertip komitesi başkanlığını yürüten Meclis Milli Eğitim Komisyonu Başkanı ve eski Milli Eğitim Bakanı Mehmet Sağlam'dan açılış konuşması ve "sıcak bir hoşgeldin" mesajı...

TIKLA İZLE: http://www.samanyoluhaber.com/haber-102615.html

MADAGASKARLI ÖĞRENCİ ''ATABARI''YLA COŞTURDU
BAŞKENT'TE ARNAVUTLUK 'RÜZGARI'
KARDEŞLİK TÜRKÜSÜ AYAKTA ALKIŞLANDI
DÜNYA ÇOCUKLARI TÜRKİYE'DE
İZLEYENLERİ HAYRAN BIRAKTI - VİDEO
AÇILIŞ TÖRENİNDEN RENKLİ GÖRÜNTÜLER
TÜRKÇE OLİMPİYATLARI'NIN ETKİLEYİCİ TANITIM FİLMLERİ - İZLE
AZERİ ÖĞRENCİDEN VEDA BUSESİ - DİNLE
TEKSASLI ÇOCUKLARA HAYRAN OLACAKSINIZ - İZLE

6. Türkçe Olimpiyatları Videoları (Full):

Dünya Kıyafetleri Yarışmasından Görüntüler
Şiir Yarışması Elemelerinden Görüntüler
Şarkı Yarışması Elemelerinden Enstantaneler
Folklor ve Koro Provalarından Görüntüler
Sevgi diliyle, buluşuyoruz, yarışıyoruz...
Şarkı Yarışması Elemelerinden Görüntüler
Folklor Elemelerinden Görüntüler
Final Yarışmalarından Görüntüler
Final Yarışmalarından Görüntüler
Kayıt Kabul ve Tesis Girişi

OLİMPİYATLARLA İLGİLİ HERŞEY:
http://www.turkceolimpiyatlari.org/

Gerçek Aşk (Ben Kimim)

noreply@blogger.com (Dr.Can) — Mon, 26 May 2008 10:07:29 PDT

Sevmek dedim, yoluna ölmek dedi.
Yol dedim, Alıp başını gitmek dedi
Gitmek dedim. Bir ahh çekip dostlardan ayrılmak dedi.
Dost dedim, Durdu bana baktı.
Dost diye mırıldandı. “Yüreğime nasıl koysam bilemediğim” dedi.
Yürek dedim. Dünyaları içine sığdıramadığım dedi.
Dünya dedim. “Hayatın bir yüzü” dedi.
‘Yüz’ dedim. Ardında ne gizli bilmediğim dedi.
‘Giz’ dedim. Hep çözmeye çalıştığım’ dedi.
‘Çalışmak’ dedim. Bitmeyecek öykü’ dedi.
‘Öykü dedim. ‘Binlercesini içimde gizliyorum’ dedi.
‘Gizlemek’ dedim. İşte her şeyin bitimi dedi.
‘Şey’ dedim. ‘Sevda ‘ dedi.
‘Sevda’ dedim. ‘Peşinden koştuğum’ dedi.
‘Koşmak’ dedim
Hayat bir maraton’ dedi.
‘Hayat’ dedim. Öyle kısa ki dedi.
Niçin diye kısa diye sordum
Yaşanacak çok şey var zaman yok2 dedi.
Yaşanması gereken ne var diye sordum.
‘Aşk’ dedi.
‘Kaç kere?’ diye sordum.
‘Bin kere’ dedi, ‘milyon kere’
‘Neden bir kere değil?’ diye sordum.
‘Bütün aşkların toplamı, en yüce ve tek aşk’ dedi.
‘Önce ona varsan olmaz mı? Diye sordum.
‘Keşke olsa’ dedi, ‘ama önce yoğrulmak gerek’
‘Acı çekmek mi? Diye sordum.
‘Evet, aşk acısında yok olmak’ dedi.
‘Yok olunca!.’ Dedim.
‘İşte gerçek aşkta o zaman yaşamaya başlarsın’ dedi.
‘Gerçek aşk!.’ Dedim.
‘Büyük O!’ dedi.
Durdum .Durdum ve sustum!
‘Neden sustun ? diye sordu.
‘Yüreğim titredi sanki’ dedim.
‘Neden ‘ diye sordu?
‘Bilmiyorum’ dedim büyük O!’
‘Evet.’ Dedi. ‘büyük O!’
‘Nerede?’ diye sordum.
‘Her yerde’ dedi.
‘Nasıl? Diye sordum.
‘Yüreğini aç’ dedi.
‘Yüreğimi açmak!.’ Dedim.
‘Bir tebessümle bak her şeye’ dedi.
‘Tebessüm’ dedim.
‘Her kapının anahtarı’ dedi.
‘Kapı’ dedim.
‘Girmeden bilemezsin’ dedi.
‘Ya korku!’ dedim.
‘Bilinmeyenden korkar insan’ dedi.
‘Ben bilmiyorum’ dedim
‘Neyi?’ diye sordu.
‘Ben’i’ dedim.
‘Sen kimsin?’ diye sordu.
‘Ben kimim diye? Diye sordum.
‘Sevgiyle beslenensin’ dedi.
‘Kimin sevgisiyle?’ diye sordum.
‘Büyük O’nun’. Dedi.
Durdum. Durdum. Yine sustum.
Kimsin? Diye sordum.
‘Sen’im’ dedi.

...........alıntı.............