But the very next day, You gave it away
This year, to save me from tears
I'll give it to someone special
Last Christmas, I gave you my heart
But the very next day, You gave it away
This year, to save me from tears
I'll give it to someone special
Once bitten and twice shy
I keep my distance but you still catch my eye
Tell me baby do you recognize me?
Well it's been a year, it doesn't surprise me
(Happy Christmas!) I wrapped it up and sent it
With a note saying "I Love You" I meant it
Now I know what a fool I've been
But if you kissed me now I know you'd fool me again
A crowded room, friends with tired eyes
I'm hiding from you and your soul of ice
My God I thought you were someone to rely on
Me? I guess I was a shoulder to cry on
A face on a lover with a fire in his heart
A man undercover but you tore me apart
Oooh Oooh
Now I've found a real love you'll never fool me again
A face on a lover with a fire in his heart
(Gave you my heart)
A man undercover but you tore me apart
Next year
I'll give it to someone, I'll give it to someone special
special
someone
someone
I'll give it to someone, I'll give it to someone special
who'll give me something in return
I'll give it to someone
hold my heart and watch it burn
I'll give it to someone, I'll give it to someone special
I've got you here to stay
I can love you for a day
I thought you were someone special
gave you my heart
I'll give it to someone, I'll give it to someone
last Christmas I gave you my heart
you gave it away
I'll give it to someone, I'll give it to someone
دوباره ۲۴ دسامبر. من اینجام، از پشت کوههای سرزمین رویایی سلام به شما. چند ماهی است هفت روز هفته کار میکنم و وقتی میرسم خونه رمقی در تنم نیست. طبق قرار همیشگیمون بیایید جورج مایکل گوش بدیم. دلم برای نوشتن تنگ شده و هیچ دلم نمیخواد این فضای دوستداشتنی رو از دست بدم. من با سرزمین رویایی خیلی رشد کردم و زندگی کردن رو یاد گرفتم. قول میدم بیشتر بنویسم.
کامنتها باز است شما از خودتان برای پسرک سرزمین رویایی بگویید. دلم برای قدیمها تنگ شده. روزهایی که تلگرام و اینستاگرام نبود. به جز زندگی کردن با خط به خط بلاگهای دوستداشتنی سرگرمی دیگری نبود.
+ با گرامافون سرزمین رویایی گوش کنید: George Michael. Last Christmas
+ کلیپ جاودانهاش را ببینید: Wham! - Last Christmas
+ اگر سرزمین رویایی برایتان فیلتر است، عضو فید آن شوید.
+ سرزمین رویایی در فیسبوک
هشت سال صبر کردیم تا شب ۲۳ خرداد خیابانهایمان را پس بگیریم. این شادی ۲۳ خرداد هشت سال پیش بود که دقیقن همان روز با هشت سال تاخیر ما را به خیابانها رساند.
آتش داعش که همیشه به اختیار بود. دیروز فرمان به اختیار بودن داعش وطنی هم صادر شد. افسوس بر ما که در زمانهای زندگی میکنیم که ابلهان گوی سبقت میربایند و با بصیرتی مثالزدنی مقابل رای ۲۴ میلیون میایستند. در تاریخ ثبت خواهد شد.
همه چیز آنقدر واضح است که هر تکراری بیهوده به نظر میرسد. من هم مثل همهی شما روز جمعه رای سبزم را به نام روحانی به صندوق میاندازم. از این راه دور هنوز هر روز اخبار را پیگیری میکنم و آرامش دوستانم و خانوادهام در ایران برایم اهمیت دارد. مطمئنم روز ۲۹ اردیبهشت یک روز فراموش نشدنی در تاریخ ایران خواهد ماند.
هیچ روزی بهتر از یک سهشنبهی ۱۱ آوریل نیست تا من صندوقخانه را به شما معرفی کنم. نه فقط به خاطر اینکه که عدد ۱۱ را دوست دارم بیشتر به خاطر هوای بهاری و آفتاب دلنشین امروز و شاید این پیانوی سولو که الان گوش میکنم.
همهی روزهای اول عید آنچنان برای من گذشت که انگار دیروز بود لحظهی سال تحویل به دوربین خیره شده بودم. دو هفته گذشت اما باز هم دلم هوای گفتن عید شما مبارک دارد. هر روزی که در قلبمان جاودانه شود و دوستش داشته باشیم میتواند عید باشد. حتی مثل امروز ۱۴ فروردین. سال دیگر همین روزها کجاییم و در چه حالی؟ همه چیز خیلی سریع میگذرد.
بعضی روزها میآیند که فراموش نشوند و در حافظهی جمعی ما بمانند برای همیشه. مثل روز بازی ایران استرالیا آن هشتم آذر دوست داشتنی سال ۷۶. بعضی روزها به ما یادآوری میکنند. که از کجا آمدهایم و چه داریم. به کجا میرویم. به یادمان میآورند که اگر هنوز از خبری قند در دلمان آب میشود هنوز گوشهی دلمان جایی هست که برای آن گربهی نازنین نشسته روی خلیج فارس میتپد.
بعد از هجده سال دوباره ترک مورد علاقهام را پخش کردم. سال ۷۷ بود که این را هر روز صبح گوش میدادیم. در حقیقت با صدای جادوییاش از خواب بیدار میشدیم و مینشستیم پای تست و درس. سالهای خاکستری پشت کنکور. از همان سال دیگر Jesus To A Child را گوش ندادم تا دیروز. دوست نداشتم دوباره به سالهای دور برگردم. حتا وقتی پست Last Christmas را طبق عادت مرسوم گذاشتم خبرش منتشر نشده بود.
همه چیز مثل برق و باد میگذرد. یکهو وسط زندگی خودت را پیدا میکنی تنها. آنقدر تنها که حتا جلوی آینه هم آشنایی نمیبینی. تقدیرت اینطور است گویا. ثانیههای ساکت زیر سقف خانهات را رج میزنی بلوزی کاموایی میبافی به رنگ آبی تیره و تنت میکنی تا آخرین چهارشنبهی پاییز.
