Wczoraj o 17:00 w wyemitowanym na platformie YouTube materiale, Zarząd Polskiego Związku Jeździeckiego ogłosił nominacje na Igrzyska Olimpijskie w Paryżu. W ujeżdżeniu, przez okres przygotowań olimpijskich trwający od 1 stycznia 2023 do 24 czerwca 2024 roku, MER – wymagane przez Międzynarodową Federację Jeździecką minimum uprawniające do startu w Igrzyskach – wypełniło dziesięć par. Dwa z koni zostały sprzedane przez właścicieli jeszcze w roku 2023, kolejne dwa mają problemy z kondycją, a czteroosobowa Reprezentacja została wyłoniona z pozostałej szóstki. Przyjrzyjmy się naszym parom w kolejności wyników, jakie uzyskiwały podczas tych kwalifikacji.

Sandra Sysojeva i ośmioletnia klacz Maxima Bella w barwach Polski startuje od marca tego roku. W tym czasie para sześciokrotnie startowała w zawodach międzynarodowych, notując swój najwyższy wynik w konkursie Grand Prix – 72,435% podczas CDI-W Parnu (Estonia) w maju. Średnia wyników pary w konkursach Grand Prix to 71,134%, co warto podkreślić zawsze były to rezultaty powyżej 70%. Sandra i Maxima Bella uzyskały dziką kartę FEI na start w CDI4* Aachen, który będzie ich ostatnim sprawdzianem przed Igrzyskami Olimpijskimi.

Katarzyna Milczarek i trzynastoletni wałach Guapo to najbardziej doświadczona polska para. Zawodniczka jest multimedalistką Mistrzostw Polski, siedmiokrotnie startowała w Mistrzostwach Europy, trzykrotnie w finale Pucharu Świata, trzyktornie na Mistrzostwach Świata oraz na Igrzyskach w Londynie. W lutym tego roku zawodniczka powróciła do startów po półtorarocznej przerwie, prezentując się od tego czasu na międzynarodowej arenie sześciokrotnie. Najwyższy tegoroczny wynik w konkursie Grand Prix – 69,896% – Katarzyna Milczarek na Guapo uzyskała w maju, podczas CDI-W Pilisjaszfalu (Węgry), a średnia z sześciu przejazdów GP to 68,395%.

Żaneta Skowrońska-Kozubik i szesnastoletni wałach Love Me to aktualni Mistrzowie Polski, ale dopiero w roku olimpijskim para zaczęła osiągać wyniki, które pozwoliły jej zakwalifikować się na Igrzyska Olimpijskie. Od marca do czerwca Żaneta na Love Me startowała w zawodach CDI pięciokrotnie, za każdym razem notując wynik powyżej 67%, z rekordowym 69,543% podczas CDI3* Wrocław. Średnia pary w konkursów Grand Prix w roku bieżącym to 68,087%. Żaneta Skowrońska-Kozubik jest czterokrotną Mistrzynią Polski, czterokrotnie uczestniczyła w Mistrzostwach Europy i trzykrotnie w Mistrzostwach Świata, na zeszłorocznych kwalifikacjach olimpijskich w Pilisjaszfalu była liderką naszej drużyny.

Aleksandra Szulc i Breakdance to nasza „czwórka”, czyli para rezerwowa, uzupełniająca ekipę, która pojedzie do Paryża. Zawodniczk a ma na swoim koncie kilka medali Mistrzostw Polski, udział w Mistrzostwach Europy i w Mistrzostwach Świata. Najwyższy wynik w konkursie Grand Prix (68,957%) para uzyskała w marcu ubiegłego roku podczas CDI3* Motesice (Słowacja). W roku bieżącym Aleksandrę Szulc na Breakdance w konkursach Grand Prix na zawodach międzynarodowych mogliśmy zobaczyć trzykrotnie, a najlepszą notę (67,543%) uzyskała na CDI3* Wrocław.

Wymienione wyżej cztery pary już za miesiąc – 24 lipca – dotrą do Jardy, a dwa dni później zameldują się w Wersalu. Szeroki skład uzupełniają Olga Safronova i Sandro D’Amour oraz Susanne Krohn i Titolas. Na Igrzyskach w Paryżu drużynę ujeżdzenia mamy po raz pierwszy od 2012 . Wówczas nie udało się zdobyć kwalifikacji drużynowej, nasi zawodnicy wywalczyli miejsca z rankingu indywidualnego, co nie byłoby możliwe przy obecnych przepisach. W Londynie trójka zawodników Katarzyna Milczarek, Michał Rapcewicz i Beata Stremler uzyskała łącznie 205,6% co dało nam ósme miejsce w klasyfikacji drużynowej.

Artykuł Poznaliśmy Reprezentację Olimpijską! pochodzi z serwisu Dressage.pl.

Dokładnie tydzień temu zakończył się konkurs Grand Prix na Międzynarodowych Zawodach w Ujeżdżeniu, rozgrywanych na wrocławskich Partynicach. Jak bardzo start ten był ważny dla seniorów w białoczerwonych barwach, pokazuje fakt, że zgłosiło się do niego aż piętnaście polskich par. Stawką było zdobycie „oczka” na Igrzyska Olimpijskie – Paryż 2024.

Aktualną formę zawodników zweryfikowała wymagająca komisja, której pracami kierowała Marlena Gruca, a w składzie znalazły się między innymi Susanne Baarup (DEN) i Elke Ebert (GER) – obydwie sędziny oceniały między innymi ostatnie Mistrzostwa Świata w Herning.

Niewątpliwie najbardziej gorącym tematem podczas CDI Wrocław był start w polskich barwach Sandry Sysojevej na zjawiskowej klaczy Maxima Bella. Na temat zmiany obywatelstwa zawodniczki spekulowano od kilku miesięcy. Zawodniczka jest bardzo dobrze znana w naszym kraju, choćby ze zwycięstw w cyklach Cavaliada Dressage. Jeszcze w lutym Sandra podczas CDI Becker Sport startowała jako Litwinka, ale we Wrocławiu zadebiutowała już jako w barwach Polski i był to bardzo udany debiut. 71,6% w Grand Prix oraz 76% w Grand Prix Freestyle, dały dwa pewne zwycięstwa. Maxima Bella od grudnia ubiegłego roku jest zarejestrowana w FEI jako koń polski, więc para ta dołącza do wyścigu o miejsce w naszej olimpijskiej drużynie.

Drugie „oczka” we Wrocławiu zdobyły Żaneta Skowrońska-Kozubik na Love Me (69,5%) oraz Susanne Krohn na Titolasie (68,1%). Aktualna Mistrzyni Polski zajęła trzecie miejsce w konkursie, ustępując jedynie Sandrze Sysojevej i Belgijce Amandine Prevost. Susanne Krohn zajęła miejsce piąte, potwierdzając wysoką formę w kolejnym starcie po CDI-W Motesice.

Do walki o Paryż włączyła się także Katarzyna Milczarek na Guapo. To najbardziej doświadczona polska para, multimedalistka Mistrzostw Polski i uczestniczka Igrzysk Olimpijskich w Londynie. Na wałachu Guapo zakwalifikowała się do finału Pucharu Świata w Lipsku w roku 2022. Po półtorarocznej przerwie para wystartowała na CDI Becker Sport uzyskując 65,8% w Grand Prix. Miesiąc później we Wrocławiu było czwarte miejsce w Grand Prix z notą 68,8% i drugie w Grand Prix Freestyle (73,3%).

Kolejny, czwarty już wynik dający MER odnotowała Aleksandra Szulc na Breakdance, która w Grand Prix była piąta z Polaków. Wynik byłby znacznie lepszy gdyby udało się ustrzec błędów na ostatniej linii środkowej, ale widać, że para wraca do wysokiej formy po urlopie macierzyńskim.

Blisko przekroczenia bariery 67% była też Karolina Mazurek na Liderze, której zabrakło zaledwie 0,3%. W ciągu ostatniego roku para ta wykonała duży progres i z pewnością nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.

Z czołówki seniorów we Wrocławiu zabrakło tylko dwóch par. Dokładnie za tydzień Beata Stremler zadebiutuje na Fursten Bea podczas CDI St. Truiden w Belgii. Magdalena Jura na Ronie, która była czlonkiem dużyny w Pilisjaszfalu podczas kwalifikacji olimpijskich, sezon rozpocznie za trzy tygodnie podczas CDI3* Gościszów.

Najwyższe wyniki polskich par w bieżącym roku:
1. Sandra Sysojeva / Maxima Bella – 71,609% (Wrocław)
2. Żaneta Skowrońska-Kozubik / Love Me – 69,543% (Wrocław)
3. Susanne Krohn / Titolas – 69,478% (Motesice)
4. Katarzyna Milczarek / Guapo – 68,870% (Wrocław)
5. Aleksandra Szulc / Breakdance – 67,543% (Wrocław)

Trochę w cieniu rywalizacji seniorów na CDI Wrocław starty rozpocząła kadra młodzieżowa. Świetne zawody rozegrała Pola Guerquin-Koryzma na Milky Way PP w kategorii Pony Riders oraz Natalia Plata na Dolcetto w Young Riders. Stabilną formę prezentuje kadra juniorek, zwycięstwo pierwszego dnia odniosła Aleksandra Błachno, a drugiego Nelly Solecka. Dobrze wygląda też budowana niemal od nowa drużyna Dzieci.

Artykuł Kadra po pierwszym kwartale 2024 pochodzi z serwisu Dressage.pl.

Dokładnie za tydzień na wrocławskich Partynicach blisko sześćdziesiąt par z jedenastu krajów zaprezentuje się podczas międzynarodowych zawodów w ujeżdżeniu. Dla kibiców w Polsce najbardziej intersjąca będzie rywalizacja w CDI3*, gdzie niemal cała czołówka polskich seniorów wystartuje w wyścigu o miejsca w drużynie na Igrzyska Olimpijskie – Paryż 2024.
Do konkursu Grand Prix zgłosiło się dwadzieścia dwie pary, w tym aż piętnaście z naszego kraju. Na czworoboku zobaczymy zawodników z Australii, Belgii, Danii, Finlandii, Portugalii, Włoch i oczywiście Polski. Wśród zgłoszonych par najbardziej utytułowaną zawodniczką jest dobrze znana ze startów na Du Soleil Australijka Kristy Oatley, która do Włocławia przyjedzie z dwoma wierzchowcami Huanem i Rosenlorebeer. Wielu emocji dostarczą z pewnością Rikke Dupont (DEN), Amandine Prevost (BEL) i oczywiście Polscy zawodnicy, z których najwyższe noty w konkursach Grand Prix w bieżącym roku do tej pory uzyskały:
– 69,472% – Susanne Krohn / Titolas (CDI-W Motesice)
– 67,826% – Żaneta Skorońska-Kozubik / Love Me (CDI-W Motesice)
– 67,152% – Aleksandra Szulc / Breakdance (CDI3* Kaleń-Towarzystwo)

W kategoriach młodzieżowych zobaczymy najlepsze młode, polskie amazonki – Annę Błońską, Aleksandrę Błachno, Polę Gerquin-Koryzmę, Natalię Platę, czy Nelly Solecką, a w seniorskim CDI1* między innymi tegoroczną złotą medalistkę Halowego Pucharu Polski – Martę Gindę na Dance For Me.
Listy zgłoszonych par znaleźć można na stronie CDI Wrocław
Relacja on-line Świat Koni & Clip My Horse

Artykuł CDI Wrocław już za tydzień pochodzi z serwisu Dressage.pl.

Osiem polskich par rywalizowało podczas konkursów CDI-W Motesice na Słowacji, podczas zakończonych w niedzielę zawodów międzynarodowych w ujeżdżeniu. O pierwsze wyniki spełniajace minimum kwalifikacyjne na Igrzyska Olimpijskie walczyli: Anna-Maria Gawłowska, Filip Kowalski, Susanne Krohn, Anna Paprocka-Campanella, Aleksandra Popławska oraz Żaneta Skowrońska-Kozubik. Z tarczą z Motesic wracają dwie pary.
Susanne Krohn, dosiadająca dwunastoletniego, hannowerskiego ogiera Titolas, po Totilasie, osiągnęła najwyższy w swojej sportowej karierze wynik w Grand Prix – 69,478%, który dał jej drugie miejsce w konkursie. Trzecie miejsce zajęła aktualna Mistrzyni Polski Żaneta Skowrońska-Kozubik na wałachu Love Me z notą 67,478%. Klasyfikacja konkursu Grand Prix:
1. Borja Carrascosa / Sir Hubert NRW / ESP – 71,674%
2. Susanne Krohn / Titolas / POL – 69,478%
3. Żaneta Skowronska-Kozubik / Love Me / POL – 67,826%

Norma kwalifikacyjne na Igrzyska Olimpijskie (MER – Minimum Eligibility Requirements) to dwuktorne uzyskanie wyniku minimum 67% w konkursie Grand Prix, potwierdzone notą sędziego 5* / level 4 FEI, który oceniał ten przejazd. Spośród polskich par na dziś wymagania te wypełnione mają Magdalena Jura na Ronie, Marta Sobierajska na Ultrablue De Massa oraz Aleksandra Szulc na Breakdance, a pierwsze „oczko” uzyskały Olga Safronova na Sandro D’Amour oraz Susanne Krohn na Titolasie i Żaneta Skowrońska-Kozubik na Love Me.

W finałowym konkursie CDI-W Motesice – Grand Prix Freestyle, kolejność pierwszej trójki była taka sama jak dzień wcześniej:
1. Borja Carrascosa / Sir Hubert NRW / ESP – 75,700%
2. Susanne Krohn / Titolas / POL – 72,175%
3. Żaneta Skowronska-Kozubik / Love Me / POL – 70,680%

Dekoracja Grand Prix, CDI-W Motesice: Photo by (c) ALEKSANDRA IGNASZAK.

Kolejne zawody CDI, na których polscy ujeżdżeniowcy walczyć będą o miejce w drużynie olimpijskiej, już za dwa tygodnie we Wrocławiu.

Artykuł Pierwszy MER Krohn i Skowrońskiej-Kozubik pochodzi z serwisu Dressage.pl.

PYTANIE NA BRĄZOWĄ ODZNAKĘ PZJ, NR 40: Jakiego koloru grzywę i sierść ma koń gniady?

Egzamin na Brązową Odznakę Jeździecką wymaga od jeźdźca odpowiedniego przygotowania. Przystępującego czeka nie tylko sprawdzian umiejętności praktycznych, ale również test sprawdzający podstawową wiedzę na temat jeździectwa, zasad bezpieczeństwa i funkcjonowania koni. Pragnąc uzyskać pozytywny wynik egzaminu warto dobrze zapoznać się z pytaniami egzaminacyjnymi BOJ. Są one dostępne na oficjalnej stronie Polskiego Związku Jeździeckiego. W dzisiejszym artykule odpowiemy na jedno z nich, a dokładniej na pytanie numer 40: „Jakiego koloru grzywę i sierść ma koń gniady?”.

Brązowa Odznaka Jeździecka umożliwia wzięcie udziału w regionalnych zawodach skoków przez przeszkody do klasy L oraz ujeżdżenia klasy P. Jej posiadanie jest również koniecznie w przypadku chęci zdobycia wyższych odznak jeździeckich, takich jak Srebrna Odznaka Jeździecka oraz Złota Odznaka Jeździecka. Egzamin BOJ składa się z części teoretycznej oraz praktycznej. Pierwsza z nich polega na odpowiadaniu na pytania zadane przez komisję egzaminacyjną. Część praktyczna sprawdza naszą wiedzę z zakresu opieki stajennej oraz umiejętności jazdy konnej w ujeżdżeniu i skokach przez przeszkody.

BRĄZOWA ODZNAKA PZJ, PYTANIE NR 40: JAKIEGO KOLORU GRZYWĘ I SIERŚĆ MA KOŃ GNIADY?

Kolory maści u koni potrafią przybierać zróżnicowane barwy. Ilość wszelkich możliwych kombinacji kolorów i ich odcieni potrafi do dzisiaj zaskoczyć niejednego koniarza. Wyróżnia się cztery podstawowe maści u koni. Pierwsza z nich to kara, która cechuje się czarną sierścią, grzywą oraz ogonem. Druga – kasztanowata, często opisywana jest jako „rudawa”. Kolejna z nich to siwa i najłatwiej jest ją opisać jako „białą”. Czwarta z podstawowych maści to gniada. W dzisiejszym artykule przyjrzymy się bliżej temu wyjątkowego ubarwieniu.

Gniady koń posiada okrywę włosową w kolorze brązowym, który może mieć odcień od jasnego do ciemnobrązowego. Grzywa i ogon gniadego konia zawsze są koloru czarnego. U koni o tym umaszczeniu często obserwuje się również czarne ubarwienie kończyn w okolicach stawu nadgarstkowego oraz skokowego. Maść gniada potrafi również przybierać różne oryginalne formy. Tak jak w przypadku innych maści mogą występować wszelkiego rodzaju odmiany na głowie i nogach.

Niezależnie od tego jakiej maści jest nasz koń, zawsze powinniśmy zwracać uwagę na jakość jego sierści. Kondycja okrywy włosowej jest wyjątkowo cennym źródłem informacji o aktualnym stanie zdrowotnym naszego konia. Zdrowy koń posiada błyszczącą, gładką i zadbaną sierść. W przypadku zauważenia wszelkich niepokojących sygnałów podczas oceny okrywy włosowej konia należy wziąć pod uwagę analizę jego dotychczasowego żywienia. Pragnąc zadbać o jego sierść warto wykonać badania krwi i zacząć odpowiednią suplementację witaminami dla koni pod okiem weterynarza. Świetnym suplementem poprawiającym jakość włosa jest biotyna dla koni.

Artykuł Kompendium wiedzy o koniach – Jakiego koloru grzywę i sierść ma koń gniady? pochodzi z serwisu Dressage.pl.

Rasa Maremmano to jedna z wyjątkowych włoskich ras wierzchowym, której początki sięgają aż do czasów starożytnych Etrusków. Wymagające warunki siedliskowe stworzyły drobnego, lecz silnego i temperamentnego konia o wysokiej przydatności. Rasa Maremmano wraz ze swoimi toskańskimi pasterzami uznawana jest za symbol tej niezwykłej ojczyzny. Jest to z pewnością rasa koni warta bliższego poznania. 

KOŃ MAREMMANO – HISTORIA RASY

Rasa Maremmano wywodzi się z rozległego regionu Maremma, który rozciąga się między południowo-zachodnią częścią Toskanii a północnym Lacjum, w pobliżu Morza Tyrreńskiego. Jej początki upatruje się już w czasach starożytnych związanych z cywilizacją Etrusków. Niekorzystne warunki środowiskowe zasiedlanych obszarów Maremma i bagienne tereny zamieszkiwane w początkowych etapach rozwoju rasy doprowadziły do powstania konia drobnego, lecz wyróżniającego się siłą, wytrzymałością i temperamentem.

Niektórzy badacze twierdzą, że rasa ta najprawdopodobniej powstała poprzez skrzyżowanie koni północnoafrykańskich z berberyjskimi, hiszpańskimi, arabskimi i neapolitańskimi. W czasach renesansu skrzyżowano miejscowe klacze z ogierami orientalnymi, andaluzyjskimi i berberyjskimi i rasa została podzielona na dwa typy: toksański i latium (bardziej zbliżony do pierwotnego wzoru).

W 1860 roku zwiększyła się popularność rasy Maremmano ze względu na ich użyteczność i świetną prezentację w ciągnięciu eleganckich wozwów. Zainteresowanie spowodowało również rozprzestrzenienie się tej rasy w innych regionach kraju, gdzie krzyżowano je z innymi rasami. Jedną z ras, która powstała dzięki koniom Maremmano jest Catria Horse. Aktualnie dąży się do kontroli hodowli, aby utrzymały pierwotny genotyp rasy.

BUDOWA

Konie rasy Maremmano osiągają około 155 cm w kłębie. Posiadają mocną i umięśnioną budowę ciała. Ich szyja jest krótka, lecz muskularna oraz ma szeroką podstawę. Głowa jest średniej wielkości, a profil lekko garbowaty. Kłąb jest wyraźnie zarysowany, ale dobrze umięśniony. Klatka piersiowa jest szeroko rozstawiona i dobrze wypełniona, a łopatki skośne. Grzbiet jest dosyć krótki, zad ścięty. Kończyny są wyraźnie umięśnione, mocne i wytrzymałe. Grzywa i ogon są gęste i długie.

UMASZCZENIE

Rasa ta występuje w umaszczeniach podstawowych. Najczęściej spotykane są osobniki ciemnogniade lub karę. Stosunkowo rzadko widuje się maść siwą i kasztanowatą. która, co ciekawe, występuje tylko u klaczy.

CHARAKTER I UŻYTKOWANIE

Maremmano to konie, które słyną ze swojego silnego i energetycznego temperamentu, sprawności oraz wytrzymałości. Trudne warunki środowiskowe w których się rozwijały sprawiły, że rasa jest wyjątkowo odporna i świetnie adaptuje się do niekorzystnych warunków atmosferycznych i wymagającego terenu.

Ze względu na energiczny temperament jest to rasa przeznaczona dla co najmniej średniozaawansowanych jeźdźców. Obecnie konie Maremmano są wykorzystywane przez włoskich pasterzy bydła, zwanych butteri. Świetnie sprawdzają się one również w lekkich pracach pociągowych w rolnictwie.

Uniwersalność tej rasy pokazuje nam również ich praca w jednostkach policji konnej i wojska. Jako konie cechujące się wysokimi umiejętnościami adaptacyjnymi, odwagą i wytrzymałością, niegdyś służyły jako wierzchowce kawalerii. Dzięki mieszance z końmi krwi arabskiej konie Maremmano dobrze sprawdzają się również jako konie sportowe.

CENA

Cena za konia Maremmano może różnić się w zależności od cech indywidualnych danego osobnika. Szacuje się, że aktualnie konia tej rasy można zakupić w cenie od 20 do 50 tysięcy złotych. Warto zwrócić uwagę na poziom wytrenowania, wiek, stan fizyczny i osiągniecia konia, które powinny być adekwatne do jego wartości.

Koniecznie dowiedz się również o wyjątkowej rasie konia minorkańskiego klikając tutaj!

Artykuł Kompendium wiedzy o koniach – Maremmano pochodzi z serwisu Dressage.pl.

PYTANIE NA BRĄZOWĄ ODZNAKĘ PZJ, NR 42: Co to są odmiany?

Brązowa Odznaka Jeździecka to oficjalne potwierdzenie wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych jeźdźca. Ubiegać o nią może się każdy, kto posiada już odznakę Jeżdżę Konno. Aby uzyskać pozytywny wynik egzaminu należy dokładnie i sumiennie przygotować się z podstawowej teorii dotyczącej koni, ich funkcjonowania, a nawet z zasad bezpieczeństwa podczas pobytu w stajni. W nauce materiału teoretycznego pomoże nam zestaw pytań egzaminacyjnych, który jest dostępny na oficjalnej stronie Polskiego Związku Jeździeckiego. W dzisiejszym artykule odpowiemy na pytanie numer 42: „Co to są odmiany?”. 

Przystępujących do egzaminu na Brązową Odznakę Jeździecką czeka sprawdzian ustny i praktyczny. Podczas pierwszego z nich należy poprawnie odpowiedzieć na wybrane przez komisję egzaminacyjną pytania. Mogą one dotyczyć między innymi funkcjonowania i żywienia koni, zasad opieki nad nimi, a także ogólnej wiedzy o jeździectwie. Druga część egzaminu skupia się na umiejętnościach jeźdźca w opiece stajennej, skokach przez przeszkody i ujeżdżeniu. Uczestnik, który zdobędzie BOJ może brać udział w zawodach skokowych do klasy L oraz ujeżdżeniowych klasy P.

BRĄZOWA ODZNAKA PZJ, PYTANIE NR 42: CO TO SĄ ODMIANY?

Każdy koniarz, który zdobył już pewne doświadczenie w jeździectwie, czy w obyciu z końmi doskonale zdaje sobie sprawę z tego jak różne umaszczenia koni można spotkać. Każda z podstawowych maści ma nawet swoje odmiany, które różnią się między sobą nie tylko intensywnością barwy, ale również kolorem grzywy i ogona. Dodatkowo konie różnią się między sobą posiadanymi białymi plamami, bądź ich brakiem. Niekiedy konie są na tyle do siebie podobne, że rozpoznajemy się na początku właśnie za pomocą ich oryginalnych odmian.

Czym w takim razie są odmiany? Są to białe i niekiedy nakrapiane plamy występujące na głowie i nogach konia. Rzadko spotyka się je na innych częściach ciała zwierzęcia, jak na przykład brzuch. Pojawiają się one w miejscach w których skóra nie jest pigmentowana tzn. jest jasnego koloru, jak na przykład różowy. Kształt odmian może być różny i zawsze jest on niepowtarzalny. Przyjrzyjmy się zatem rodzajom możliwych odmian na głowie i kończynach u koni.

Odmiany na głowie konia:

1. Siwizna (siw.) – są to pojedyncze białe włosy na czole i kości nosowej, które nie tworzą jednorodnej plamy. Mogą one mieć różną wielkość i kształt. Siwizna występująca na innych częściach ciała opisywana jest jako znak szczególny.
2. Kwiatek (kw.) – jest to mały pęczek białych włosów konia występujący na czole
3. Gwiazdka (gw.) –  jest to siwa plama na czole konia o niewielkich rozmiarach. Jej kształt może być nieregularny, podłużny, półksiężycowy, a nawet trójkątny.
4. Gwiazda (gwiazda) – jest to siwa plama na czole konia o rozmiarze jabłka. większa biała plama na czole, wielkości jabłka. Może mieć formę nieregularną, trójkątną, podłużną lub półksiężycową.
5. Strzałka (strz.) – Jest to biała kreska, która najczęściej zwęża się w dolnej części i ciągnie się od czoła do nozdrzy. Jej kształt może być lekko skrzywiony w prawą lub lewą stronę, co jest opisywane jako „prawoskośność” lub „lewoskośność”. Strzałka może mieć formę „krótką”, „przerywaną”, „zanikającą”, a nawet mieć postać pojedynczych włosów układających się w linię.
6. Gwiazda lub gwiazdka ze strzałką (gwiazda ze strz., gw. ze strz.) – jest to odmiana, która ma postać siwej plamy na czole konia, która przechodzi w strzałkę.
7. Gwiazdka, strzałka (gw., strz.) – jest to połączenie odmian gwiazdki i strzałki z widoczną pomiędzy nimi przerwą.
8. Łysina (łys.) – jest to widoczny siwy pas włosów, który ciągnie się od czoła do nozdrzy.

Odmiany na nogach konia:

1. Piętka (pięt.) –  jest to biała plama/plamy znajdujące się na jednej lub obu piętkach nóg konia.
2. Koronka (kor.) – widoczna jest biała sierść na całej, przodzie, wewnętrznej lub zewnętrznej stronie koronki. Jeżeli na odmianie koronki są kontrastowe plamy koloru maści konia, to nazywamy ją koronką nakrapianą. Gdy koń posiada ciemne umaszczenie nóg i odmiany na koronce to określa się je jako „białe plamy na koronce”.
3. Pęcina (pęc.) – jest to biała odmiana na pęcinie, która może mieć różną długość i kształt. W zależności od tego jak daleko się ciągnie to opisuje się ją jako np.: „1/2 pęciny”,”1/3 pęciny” lub „pęcina”. Ze względu na kształt i miejsce występowania może być opisana jako: „nieregularna”, ” od wewnątrz”, „z przodu” itp.
4. Staw pęcinowy (st.pęc.) – tą odmianę opisuje się na podstawie miejsca występowania i wielkości. Możemy spotkać się z określeniami, takimi jak: „1/2 stawu pęcinowego”, „ze stawem pęcinowym” lub „powyżej stawu pęcinowego”.
5. Nadpęcie (nadp.) – jest to odmiana, która opisuje się jako: „nadpęcie”, „1/3 nadpęcia”, „1/2 nadpęcia”, „3/4 nadpęcia” oraz „od wewnątrz, „od zewnątrz”, „z tyłu”, „z przodu” lub „nieregularnie”.
6. Staw nadgarstkowy (st.nadg.) lub staw skokowy (st.skok.) – jest to siwa odmiana na stawie nadgarstkowym lub skokowych, która opisuje się jak odmiany stawy pęcinowego, czyli: „1/2 stawu nadgarstkowego”, „ze stawem skokowym” czy też „powyżej stawu skokowego”.
7. Kopyto białe (kopyto białe) – tą odmianę opisuje się tylko w przypadku występowania jej u koni maści siwej. Polega ona na obecności niepigmentowanego kopyta białego. Określa się je jako: „pęcina, kopyto białe”. Opisanie tej odmiany jest szczególnie ważne podczas identyfikacji starszych koni maści siwej, które już przeszły proces wybielania.
8. Kopyto pręgowane (kopyto pręg.) – widoczne są ukośne pręgi rogu pigmentowanego i niepigmentowanego ciągnące się od koronki lub części kopyta pigmentowanego, części niepigmentowanego. Opisuje się ja jako:, np. „3/4 nadpęcia, koronka nakrapiana, kopyto pręgowane”.

Podsumowanie

Odmiany u koni to wrodzone, białe skupiska sierści, inaczej plamy, które mogą mieć różny kształt oraz wielkość. Są one niepowtarzalne, a więc każdy koń, który je posiada jest jedyny w swoim rodzaju. Zdarza się, że konie nie posiadają żadnych odmian – ich umaszczenie może być całkowicie jednolite. Najczęściej spotyka się odmiany, które znajdują się na głowie i kończynach konia. Mają one specjalne nazewnictwo i są opisywane w szczególny sposób. Koniecznie daj nam znać, która z odmian podoba Ci się najbardziej!

Więcej o podstawowych maściach koni dowiesz się tutaj!

Artykuł Kompendium wiedzy o koniach – Co to są odmiany? pochodzi z serwisu Dressage.pl.

PYTANIE NA BRĄZOWĄ ODZNAKĘ PZJ, NR 39: Jakie znasz podstawowe maści koni?

Wybranie zawodowej ścieżki jeździeckiej wiąże się ze zdobyciem odpowiednich uprawnień dotyczących wyjazdów na zawody. Pragnąc wspinać się po ścieżce konkursowej musimy posiadać odpowiednie odznaki jeździeckie. Po zdobyciu odznaki Jeżdżę Konno możemy ubiegać się o Brązową Odznakę Jeździecką. Uprawnia ona do wzięcia udziału w zawodach ujeżdżeniowych klasy P oraz skokowych klasy L. Aby zdać BOJ musimy między innymi zaliczyć test teoretyczny, który składa się z zestawu pytań egzaminacyjny. W dzisiejszym artykule odpowiemy na pytanie numer 39, czyli „Jakie znasz podstawowe maści koni?”. Koniecznie sprawdź jaka jest prawidłowa odpowiedź!

Egzamin na Brązową Odznakę Jeździecką składa się z dwóch części: teoretycznej oraz praktycznej. Pierwsza z nich ma formę ustną, czyli komisja egzaminacyjna zadaje zdającemu wybrane pytania, na które musi on poprawnie odpowiedzieć. Cały zestaw pytań dostępny jest na oficjalnej stronie Polskiego Związku Jeździeckiego. Ze względu na to, że BOJ jest oficjalnym potwierdzeniem również naszych umiejętności jeździeckich to podczas sprawdzianu należy wykazać się także umiejętnościami praktycznymi. Egzamin sprawdza wiedzę zdającego z zakresu opieki stajennej, jazdy ujeżdżeniowej oraz skoków przez przeszkody.

BRĄZOWA ODZNAKA PZJ, PYTANIE NR 39: JAKIE ZNASZ PODSTAWOWE MAŚCI  KONI?

1.Kara (z ang. black)

Pierwszą podstawową maścią koni, którą chcielibyśmy wam przedstawić jest kara. Konie o tym umaszczeniu posiadają czarną sierść, grzywę oraz ogon. Zdarza się, że podczas sezonu letniego kare konie nieco jaśnieją – ich maść staje się wtedy lekko rudawa. Niektóre rasy koni występują tylko i wyłącznie w umaszczeniu karym lub ewentualnie skarogniadym. Wśród najbardziej znanych koni tej maści wyróżniamy filmowego „Black Beauty”, czyli znanego wszystkim koniarzom Czarnego Księcia.

2.Kasztanowata (z ang. chestnut)

Kolejną maścią podstawową jest kasztanowata. Wygląd tego umaszczenia najlepiej obrazuje nam określenie „rudawy”. Kasztanowate konie posiadają najczęściej grzywę i ogon w tym samym odcieniu co reszta ciała, jednakże w niektórych odmianach tej maści występują pewne różnice. W przypadku koni jasnokasztanowatych grzywa i ogon mają kolor jaśniejszy od sierści. Odmiana ciemnokasztanowata jest ciemniejsza i przypomina nieco czekoladową, a grzywa i kolor pozostają w tym samym kolorze.

3.Gniada (z ang. bay)

Jest to maść czerwonobrunatna w której sierść może mieć różne natężenie i intensywność barwy. To co ją charakteryzuje to przede wszystkim włosie grzywy i ogona, które jest zawsze w kolorze czarnym. Kończyny koni gniadych w okolicach stawów nadgarstkowych i skokowych są również czarne, czyli tzw. podpalane. Wyjątkiem są źrebięta u których nie zawsze obserwuje się zmiany na nogach. Wśród odmian maści gniadej wyróżniamy: jasnogniadą (słabe podpalenia, żółtawy odcień i przejaśnienia), ciemnogniadą (często jabłkowita, przewaga czarnych włosów) oraz skarogniadą (niemalże czarna z przejaśnieniami).

4.Siwa (z ang. grey)

Ostatnią z podstawowych maści jest siwa, czyli najprościej ujmując biała. Skóra tych koni pozostaje ciemna, a ich sierść wraz z wiekiem się rozjaśnia. Źrebaki rodzą się w innych umaszczeniach, jednakże na powiekach i w okolicach oczu widoczne są pojedyncze siwe włosy. Niekiedy siwe konie w procesie rozjaśniania posiadają owalne przebarwienia, mogą być jabłkowite lub w hreczkę. Bardzo rzadko zdarza się, że u koni z tym umaszczeniem pojawia się krwawa odmiana, czyli nieregularna, ciemna plama o dużym rozmiarze.

Więcej o maściach koni przeczytasz tutaj!

Artykuł Kompendium wiedzy o koniach – Jakie znasz podstawowe maści koni? pochodzi z serwisu Dressage.pl.

PYTANIE NA BRĄZOWĄ ODZNAKĘ PZJ, NR 38: Wymień przynajmniej trzy cechy świadczące o dobrym zdrowiu konia.

Egzamin na Brązową Odznakę Jeździecką to świetna okazja do odświeżenia naszej wiedzy o koniach, lub w przypadku niektórych – poznania podstawowej teorii z zakresu jeździectwa i opieki nad końmi. Pozytywne zaliczenie egzaminu może nam zagwarantować solidne przygotowanie i dobre nastawienie. W nauce teorii z pewnością pomoże nam wcześniejsze zapoznanie się z pytaniami egzaminacyjnymi. Są one dostępne na oficjalnej stronie Polskiego Związku Jeździeckiego. W dzisiejszym artykule odpowiemy na pytanie numer 38 dotyczące cech świadczących o dobry zdrowiu konia.

Podczas egzaminu BOJ czeka nas sprawdzian teoretyczny oraz praktyczny. Pierwszy z nich ma charakter ustny – komisja egzaminacyjna zadaje nam wybrane przez siebie pytania, a my musimy poprawnie na nie odpowiedzieć. Część praktyczna jest nieco bardziej złożona. Zdający musi wykazać się podstawową wiedzą praktyczną z zakresu opieki stajennej, jazdy ujeżdżeniowej oraz skoków przez przeszkody. W przypadku nie zdania któregoś ze sprawdzianu wystarczy umówić się na najbliższy możliwy termin w ośrodku organizującym egzamin na Brązową Odznakę.

BRĄZOWA ODZNAKA PZJ, PYTANIE NR 38: WYMIEŃ PRZYNAJMNIEJ TRZY CECHY ŚWIADCZĄCE O DOBRYM ZDROWIU KONIA.

Zanim przejdziemy do odpowiedzi na pytanie numer 38 chcielibyśmy przybliżyć wam temat funkcjonowania koni. Są one zwierzętami stepowymi, co znaczy, że w naturze ich tryb życia polega na ciągłym przemieszaniu się. Żyją one w stadach w których wspólnie wędrują w poszukiwaniu paszy i wody. Rozległe tereny, które zamieszkują zapewniają im dużą dawkę ruchu, jak i spore zróżnicowanie ziół, które spożywają. Z tego powodu konie zawsze powinny mieć zapewniony całodobowy dostęp do siana, kontakt z innymi osobnikami swojego gatunku oraz bezpieczny padok lub pastwisko.

Na zdrowie konia składa się również jego odpowiednia dieta, czyli taka, która dostarcza mu wszystkich, niezbędnych witamin i minerałów. Są one niezwykle ważne dla prawidłowego funkcjonowania organów zwierzęcia, budowy tkanek czy idąc dalej – samopoczucia. Konie w warunkach stajennych rzadko mają możliwość spędzania czasu na pastwisku zawierających tak zróżnicowane trawy, jak konie żyjące na wolności. U konia cierpiącego na niedobory z czasem możemy zobaczyć zmatowienie sierści, problemy z wymianą okrywy włosowej, spadek apetytu, a nawet problemu z ruchem.

Dodatkowo bardzo ważny dla zdrowia koni jest sen. Konie poświęcają na spanie około 5 – 7 godzin w ciągu dnia, z czego przynajmniej 20 % tego czasu to faza REM. Jest ona bardzo ważna dla prawidłowego funkcjonowania koni, gdyż tylko w tej fazie dochodzi do całkowitego rozluźnienia mięśni, regeneracji mózgu i procesu konsolidacji pamięci. U koni pozbawionych możliwości zapadania w sen REM obserwuje się spadek koncentracji, problemy z uczeniem się i ogólne pogorszenie zdrowia psychicznego. Z tego powodu konie powinny mieć zawsze zapewnione bezpieczne miejsce do spania w postaci wiaty lub boksu.

Po czym więc poznajemy, że koń jest w dobrym zdrowiu? Pierwsza wskazówką może być dla nas jego błyszcząca sierść – u koni, które są odpowiednio żywione i pielęgnowane okrywa włosowa jest odpowiednia do pory roku, lśniąca i odżywiona. Kolejnym ważnym czynnikiem jest dobry apetyt. Zdrowy koń powinien zjadać około 1,5 kg siana na jego 100 kg masy ciała. Konie jedzą często w ciągu dnia, jednak w mniejszych dawkach. Jeżeli zaobserwujemy, że nasz koń niechętnie je i jest apatyczny to koniecznie powinniśmy wezwać weterynarza. Następnym wskaźnikiem zdrowia u koni jest ich swobodny i regularny ruch. W przypadku zauważenia sztywności, problemu z wstawaniem czy kulawizny koniecznie jest umówienie wizyty ze specjalistą.

O tym z jakiego powodu stosuje się derki dla koni dowiesz się tutaj!

Artykuł Kompendium wiedzy o koniach – Cechy świadczące o dobrym zdrowiu konia pochodzi z serwisu Dressage.pl.

PYTANIE NA BRĄZOWĄ ODZNAKĘ PZJ, NR 37: Jakie jest uzasadnienie stosowania derek dla koni? Wymień co najmniej 4 rodzaje.

Posiadasz już odznakę Jeżdżę Konno i chciałbyś wspiąć się wyżej po drabinie jeździectwa? W takim razie czeka Cię egzamin na Brązową Odznakę Jeździecką! Aby ją otrzymać należy się bardzo dobrze przygotować między innymi z wiedzy teoretycznej. W nauce niezbędnych zagadnień pomoże Ci zestawienie pytań egzaminacyjnych. Jest ono dostępne na oficjalnej stronie Polskiego Związku Jeździeckiego. W niniejszym artykule odpowiemy na pytanie numer 37 – dlaczego stosuje się derki dla koni i wymienimy ich rodzaje.

Egzamin na Brązową Odznakę Jeździecka sprawdza naszą wiedzę z zakresu podstawowej opieki nad końmi, ich funkcjonowania, zasad bezpieczeństwa oraz jeździectwa. Jednakże, oprócz testu ustnego czeka nas również sprawdzian praktyczny. Zdający musi przedstawić swoje umiejętności opieki stajennej, ujeżdżeniowe oraz skokowe. Po zaliczeniu każdej z prób części praktycznej oraz egzaminu teoretycznego otrzymujemy upragnioną odznakę.

BRĄZOWA ODZNAKA PZJ, PYTANIE NR 37: JAKIE JEST UZASADNIENIE STOSOWANIA DEREK DLA KONI? WYMIEŃ CO NAJMNIEJ 4 RODZAJE.

Prawidłowa opieka nad koniem wymaga od opiekuna znajomości podstawowej teorii na temat ich funkcjonowania i przeznaczonego dla nich sprzętu. Aby sprzęt pełnił swoją docelową funkcję powinien być nie tylko odpowiednio dobrany, ale również stosowany zgodnie ze swoim przeznaczenie. Podczas zakupu wszelkich produktów końskich, czy jeździeckich należy zawsze kierować się jakością materiałów i wykonania. Warto pamiętać również o odpowiedniej pielęgnacji przedmiotów, które zakładamy na konia, gdyż inaczej narażamy go na różne możliwe zakażenia bakteryjne.

Często podczas pobytu w stajni możemy zaobserwować, że niektóre z koni mają na sobie założone derki. Zwykle stosuje się je w przypadku koni strzyżonych lub intensywnie pracujących. Ma to na celu zapobiegnięcie niepotrzebnym stratom energii konia i gwałtownym wychłodzeniu mięśni po treningu. Dodatkowo stosuje się je także podczas transportu, aby zabezpieczyły delikatną skórę konia przed nieprzyjemnymi otarciami. Ogólnie derki stosuje się również do ochrony zwierzęcia przed negatywnym wpływem niekorzystnych warunków atmosferycznych, takich jak chłód czy wiatr. Założenie koniowi derki pomaga mu utrzymać właściwą temperaturę ciała.

Rodzaje derek:

Rynek jeździecki umożliwia nam szeroki wybór derek. Różnią się one od siebie nie tylko kolorami, materiałami, urozmaiceniami czy jakością, ale również ich przeznaczeniem. Wybierając derkę powinniśmy skupić się na tym, do czego jest nam ona potrzebna, czy sprawdzi się w danych warunkach pogodowych i czy spełni potrzeby naszego konia. Wśród rodzajów derek wyróżniamy:

Derka stajenna

Jest to rodzaj derki, który ma za zadanie ochronić konia przed zimnem podczas pobytu w stajni. Jej dodatkowym plusem jest zapobieganie powstawaniu zabrudzeń na sierści spowodowanych leżeniem na brudnej ściółce w boksie czy opadającym kurzem. Odpowiednia derka stajenna powinna być uszyta z delikatnego i oddychającego materiału. Najczęściej stosuje się ją u koni golonych lub przeddzień wyjazdu na zawody.

Derka zimowa

Derka zimowa jest zdecydowanie grubsza od pozostałych modeli. Jeżeli decydujemy się ją założyć powinniśmy pamiętać, aby temperatura na zewnątrz była adekwatna do grubości naszej derki. W innym przypadku narażamy naszego podopiecznego na przegrzanie i przeziębienie. Często jest ona dobrym rozwiązaniem dla koni mających problem z prawidłową wymianą okrywy włosowej oraz starszych osobników.

Derka letnia

Ten rodzaj derki jest świetną propozycją dla koni mających alergie na słońce. Świetnie sprawdzą się również w użytku stajennym, pastwiskowym czy nawet podczas transportu. Może ona stanowić także skuteczną ochronę przed ugryzieniami owadów, gdyż niektóre modele wykonane są z łączonej siateczkowej tkaniny.

Derka treningowa

Derka treningowa, jak sama nazwa wskazuje – przeznaczona jest do użytku podczas treningu. Posiada ona specjalną budowę, która obejmuje wycięcie na siodło i system zapięć. Dzięki temu nie ogranicza ona ruchu konia podczas jazdy. Tego rodzaju derka świetnie sprawdzi się w trakcie treningu w niekorzystnych warunkach atmosferycznych, wyjazdu w teren czy podczas przemieszania się między stajnią a halą.

Derka siatkowa

Ten wyjątkowy rodzaj derki służy do ochrony konia przed ugryzieniami natrętnych owadów. Niektóre z koni mogą być uczulone na ugryzienia, a więc derka siatkowa jest dla nich ogromnym zbawieniem. Jest ona stworzona ze specjalnego, siatkowego materiału, który umożliwia cyrkulację powietrza i jednocześnie chroni delikatną skórę konia. Niektóre modele mają innowacyjne wzornictwo, które ma na celu zmniejszyć widoczność zwierzęcia dla owadów – są to na przykład derki na wzór zebry.

Derka przeciwdeszczowa

Przed zastosowaniem derki przeciwdeszczowej należy pamiętać, że konie mają naturalne sposoby na radzenie sobie z deszczem. Ich okrywa włosowa jest specjalne zbudowana tak, aby nie przepuszczam wilgoci do skóry. W większości przypadków konie nie potrzebują dodatkowej ochrony przed deszczem. Inaczej ma się sytuacja koni starszych, golonych lub osłabionych. Derka przeciwdeszczowa przyda nam się również, gdy w stajni nie mamy możliwości szybko osuszyć konia przed treningiem.

Derka padokowa (pastwiskowa)

Ten rodzaj derki przeznaczony jest przede wszystkim dla padokowanych koni golonych lub takich, które nie posiadają odpowiedniej grubości sierści. W sklepie jeździeckim możemy znaleźć derki padokowe o różnej grubości wypełnienia. Z pewnością każdy opiekun znajdzie taką, która będzie odpowiednia do wymagających warunków atmosferycznych i indywidualnych potrzeb jego konia.

Podsumowanie

Istnieje wiele rodzajów derek dla koni, a ich zastosowanie różni się w zależności od ich rodzaju. Generalnie służą one do ochrony konia przed negatywnym wpływem niepogody i zapobiegnięciu niepotrzebnej utraty energii oraz wychłodzeniu. W lato świetnie sprawdzają się jako zabezpieczenie przed owadami oraz promieniami słonecznymi, a podczas transportu skutecznie chronią przed otarciami. Są one również bardzo pomocne w zapewnieniu odpowiedniej temperatury ciała, szczególnie u koni starszych lub schorowanych.

Pamiętajmy, że w przypadku problemów z wyborem derki, zawsze warto przed jej zakupem skonsultować się z osobą posiadającą doświadczenie w tym temacie. Aby derka bezpiecznie i wydajnie pełniła swoją funkcję musi być prawidłowo dobrana do danego konia. Warto również dobrze przemyśleć kwestię grubości derki, zwłaszcza w przypadku derek padokowych czy stajennych, ponieważ nie wolno dopuścić do przegrzania się zwierzęcia.

Koniecznie sprawdź również dlaczego bandażowanie kończyn konia wymaga wiedzy i doświadczenia!

Artykuł Kompendium wiedzy o koniach – Jakie jest uzasadnienie stosowania derek dla koni? pochodzi z serwisu Dressage.pl.