Και πήγαινα με το αυτοκίνητο με τις άλλες στο φεστιβάλ. Ο επαρχιακός δρόμος, εκείνο το καλοκαιριάτικο απόγευμα, είχε αρκετή κίνηση. Στην άκρη του δρόμου είδαμε ένα σκυλάκι και σκέφτηκα ότι θα μπορούσε κάποιος να το χτυπήσει. Ξέρεις πόσο φιλόζωοι είμαστε όλες... Τέλος πάντων, το προσπεράσαμε και συνεχίσαμε, αν και μόνο αυτό σκεφτόμασταν μετά! Λίγο αργότερα, είδαμε άλλο ένα σκύλο. Αυτή τη φορά στη μέση του δρόμου. Έδειχνε να μην έχει ιδέα τι κάνει, σαν να μην είχε ξαναβγεί σε δρόμο με αυτοκίνητα. 

Φίλε, γύρναγα από το φεστιβάλ που είχα πάει από νωρίς να αφήσω την γκόμενα, για να το συνεχίσω σε κανένα μεζεδοπωλείο, ξέρεις τώρα.... Καλά ε, πάθανε πλάκα εκεί όλοι που είδαν τέτοιο γκομενάκι να βγαίνει από το cabrio. Οι μισοί κάγκουρες κοίταγαν την γκόμενα και οι άλλοι μισοί το αμάξι. Όλες οι γκόμενες όμως κοιτάζανε εμένα! Και πως να μην μείνουν με τέτοιο εργαλείο.. ναι για το αυτοκίνητο μιλάω ρε! Όπως καταλαβαίνεις και στο δρόμο το ίδιο γινότανε, όλα τα κεφάλια γυρίζανε να χαζέψουν αμαξάρα. Κι εγώ τους έκανα τη χάρη να το δουν να βρυχάται το θηρίο. Τσίτες το πήγαινα!

Σταματήσαμε και αποφασίσαμε να το μαζέψουμε το καημένο, μην το πατήσει κανείς, καταλαβαίνεις. Βγήκα εγώ και η Μαίρη και προσπαθούσαμε να το κάνουμε να έρθει σε εμάς. Τι σφυρίγματα, τι παλαμάκια, τι φωνές, δεν κουνούσε ρούπι. Ήταν όρθιο μες στη μέση και χάζευε με την ουρά στα σκέλια, σαν να είχε υπνωτιστεί από τα φώτα των αυτοκινήτων. Με τα πολλά πήγα, το έπιασα από το λουρί και το έσυρα κυριολεκτικά μέχρι το αμάξι μας. Μόλις το έφερα στην άκρη, έσκυψα να το χαϊδέψω μαζί με τις άλλες...

...Και ξαφνικά, λίγο πριν τη στροφή, βλέπω ένα σταματημένο αυτοκίνητο να έχει πιάσει το μισό δρόμο! Ενστικτωδώς στρίβω, αλλά δεν υπολόγισα πόσο στενός είναι ο δρόμος... ανεβαίνει στη μπαριέρα το όχημα, κάνει τούμπα στον αέρα (ναι ρε φίλε, κι εγώ ήμουν μέσα!) και προσγειώνεται ανάποδα στο από κάτω χωράφι! Τα είδα όλα. Και εκείνη τη στιγμή, εκείνη ακριβώς τη στιγμή είπα από μέσα μου πόσο δίκιο είχες ρε Μητσάρα που με έψησες για τα ακρόμπαρα που σώσανε το κεφάλι μου! Δεν έπαθα τίποτα σου λέω! Γι αυτό σε κερνάω ότι θέλεις, κι απόψε και κάθε μέρα! Είσαι μεγάλος ρε Μητσάρα!

...και ξαφνικά ακούσαμε φρένα να σκληρίζουν, είδαμε ένα αυτοκίνητο να πετάγεται στον αέρα, να κάνει μια τούμπα στις μπαριέρες και να προσγειώνεται στο από κάτω χωράφι! Πάθαμε πλάκα! Φαντάζεσαι να μην είχαμε μαζέψει το σκυλί; κομμάτια θα το είχε κάνει ο τρελός!

Κι εκεί που καθόμουν και χάζευα στο facebook, ξαφνικά βλέπω μια κοινωποίηση από ένα φίλο, με μια φωτογραφία μου...

Τι είναι αυτό, αναρωτιέμαι, και που τη θυμήθηκε αυτή; Κάνοντας κλικ στη δημοσίευση όμως, τα θυμήθηκα όλα: ήταν η φωτογραφία που είχα στείλει στο διαγωνισμό του περιοδικού Drive, τον οποίο είχα πρακτικά ξεγραμμένο.

Η φωτογραφία μου λοιπόν επιλέχθηκε από τους φωτογράφους του Drive ως μια από τις 18 καλύτερες του διαγωνισμού! Μπορείτε να δείτε τη φωτογραφία (και να κάνετε like αν θέλετε) εδώ:

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10151465366027124&set=a.10151465363952124.1073741834.20196107123&type=1&theater

- Να σε ρωτήσω ρε, αν δεν ανάβει ένα φως στο αυτοκίνητο, θα περάσω ΚΤΕΟ;

- Όχι, να αλλάξεις λάμπα και μετά.

- Μα έχει χαλάσει όλη η πλακέτα, δεν φταίει η λάμπα!

- Να αλλάξεις όλη την πλακέτα τότε!

- Δεν γίνεται, γιατί πρέπει να αλλάξω όλο το φως, που είναι σφηνωμένο από το τρακαρισμένο φτερό.

- Να φτιάξεις το φτερό τότε.

- Τι λε' ρε, αν είναι να δώσω τόσα, γιατί να μην αλλάξω αναρτήσεις που έχουν κόψει;

- Α... Σέρβις από πότε έχεις να κάνεις;

- Ε, πήγα πριν 2 χρόνια και άλλαξα λάδια.

- Χμ... να φανταστώ ότι άλλαξες και λάστιχα τότε;

- Όχι ρε, μια χαρά είναι τα λάστιχα.. σιγά τα χιλιόμετρα που έχουν κάνει! Τα άλλαξα πριν 4 χρόνια αυτά κι ήταν και πανάκριβα.

- Κάρτα καυσαερίων έχεις πάρει;

- Όχι, δεν το πάω γιατί θα μου λένε πάλι ότι τα καυσαέρια δεν βγαίνουν από την εξάτμιση και κάτι για τρύπες στο σωλήνα και τέτοια..

- Εντάξει, πήγαινε με καμμένη λάμπα στο ΚΤΕΟ μωρέ, δεν πειράζει...

.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά γεγονότα είναι ηθελημένη

Έχετε διαβάσει το μικρό πρίγκιπα; Σε κάποια φάση συναντάει μια αλεπού η οποία γουστάρει να πιάνει κότες, αλλά δεν γουστάρει να την κυνηγάνε οι κυνηγοί. Ανάμεσα σε άλλα λένε:

Αλεπού: Έχει κυνηγούς σ' αυτόν τον πλανήτη; Μικρός Πρίγκιπας: Όχι. Αλεπού: Πολύ ενδιαφέρον αυτό. Και κότες; Μικρός Πρίγκιπας: Όχι.

Ε λοιπόν δεν θα μπορούσα να περιγράψω καλύτερα την κατάσταση με τα αυτοκίνητα στην Αμερική και τα Muscle cars!

Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να νοικιάσω μια Camaro για να κάνω τη διαδρομή Ουάσινγκτον - Νέα Υόρκη και πίσω.

Ακούστε νούμερα και καραφλιάστε:

Πείτε το όπως θέλετε, αλλά μπορώ να το επιβεβαιώσω: υπάρχει και το έζησα.

Νοίκιασα λοιπόν την Camaro και ξεκίνησα το interstate ταξίδι μου ... 228 μίλια (ή 367 χλμ) στους Ελληνικούς δρόμους που αρεσκόμαστε τόσο να βρίζουμε, θα τα κάλυπτα (με τα 1200 κυβικά μου και τους ταπεινούς 105 ίππους μου) σε πόσο; 2,5 ώρες; Λογικά ναι.

Στην Αμερική λοιπόν, με τόσο δυνατό αυτοκίνητο, μου πήρε 4 ώρες! Γιατί; Γιατί εκεί τα εξαιρετικά χαμηλά όρια ισχύουν (κάθε τόσο υπάρχουν περιπολικά που καραδοκούν) και όλοι (μα όλοι), σε όλες τις λωρίδες, πάνε με ακριβώς την ίδια ταχύτητα: από 55 μέχρι 65 μίλια την ώρα (90 μέχρι 100 χλμ την ώρα). Δεν κώλωσα όμως, σε κάποιες φάσεις έπιασα και ... 80 μίλια την ώρα (120χλμ την ώρα). Άλλον έναν πέτυχα να «τρέχει» με τόσα σε όλη αυτή τη διαδρομή και 15 λεπτά αργότερα τον είδα σταματημένο στην κλασσική σκηνή «μπατσικό μπροστά, μπάτσο δίπλα»!

Και σαν να μην έφτανε αυτό, η διαδρομή είναι μια ατελείωτη ευθεία. Ούτε μια στροφή! Κυριολεκτικά! Τις τρεις μέρες που κράτησα το αυτοκίνητο, έστριψα το τιμόνι για να παρκάρω, για να κινηθώ στα στενά (λέμε τώρα) εντός πόλης και 2 φορές που χάθηκα και έκανα αναστροφή (με υπερστροφή ισχύος και τις δύο φορές).

Η μόνη χαρά του ταξιδιού ήταν τα διόδια, όπου αναγκαστικά σταματάς να πληρώσεις (από $3 μέχρι $12) και μετά μπορείς να κάνεις αυτό:

0-60μίλια σε 7 δευτερόλεπτα. Δεν το λες και πύραυλο, αλλά είναι πραγματικά πορωτικό με τέτοιο ήχο! 

Α, ξέχασα και το άλλο: έχει μήκος 6 μέτρα και η τρίτη της παρέας δεινοπάθησε στο πίσω κάθισμα (κι ας έχει συνηθίσει να κινείται με κουπέ). Και την ευχαριστώ πολύ που υπέφερε τόσο μόνο και μόνο για να κάνω εγώ τον μάγκα!

Συμπέρασμα: δεν υπάρχει παράδεισος.

(το συγκεκριμμένο άρθρο έχει δημοσιευθεί και στο cretadrive.gr)

Χάσατε το (καταραμένο) χαρτάκι με την ειδοποίηση για τα τέλη κυκλοφορίας του 2012; Κουράζεστε και μόνο που σκέφτεστε την ταλαιπωρία στη ΔΟΥ από την ουρά την τρίτη μέρα της δεύτερης παράτασης πληρωμής τους; Έχετε να πληρώσετε τα τέλη; Η τεχνολογία σας βοηθάει για μια ακόμα φορά. Μετά την εκτύπωση των Boarding pass από το σπίτι σας, τώρα μπορείτε να τυπώσετε και τα τέλη σας! Απλά επισκευθείτε τον παρακάτω σύνδεσμο του Υπουργείου Οικονομικών και ακολουθήστε τις οδηγίες:

http://www.gsis.gr/

απλά πηγαίνετε στο Υπηρεσίες προς Πολίτες ή στο Υπηρεσίες προς Επιχειρήσεις/ Επιτηδευματίες και μετά στο Ειδοποιήσεις πληρωμής ή επιστροφής φόρου.

Ως συνήθως δηλαδή μυρίστε τα νύχια σας και θα βρείτε όλες τις διευκολύνσεις που σας παρέχει το κράτος για να το πληρώσετε.

Νομίζετε ότι η καγκουριά είναι Ελληνικό μόνο φαινόμενο; Πιστεύετε ότι τα κιτς αξεσουάρ είναι πάντα after market; Ε λοιπόν κάνετε λάθος.

Ξεχάστε τα ποταπά μπλε φωτάκια στα πιτσιλιστίρια και τα νίκελ αυτοκόλλητα. Στην Aμερική η καγκουριά είναι "μαμίσια" καθώς μπορείς να έχεις κιτς πράγματα στο αυτοκίνητό σου κατευθείαν από το εργοστάσιο.

Όχι, δεν μιλάω γι αυτό:

Μιλάω για την πολυαγαπημένη Mustang. Η Ford ανακοίνωσε πως η επόμενη έκδοση της Mustang θα είναι καραγκιόζ μερντέ εξοπλισμένη με ένα εχμ.. φωτάκι στον καθρέπτη το οποίο θα προβάλει ένα άλογο (το σήμα της δηλαδή) όταν ξεκλειδώνει το αυτοκίνητο. Κάτι σαν αυτό:

Φαντάζομαι πως το επόμενο βήμα είναι όταν μπαίνεις μέσα να παίζει αυτόματα το στερεοφωνικό το ghost riders in the sky.

Σχετικά πρόσφατα είχα την τύχη να παρευρεθώ στον τελικό του "King Of Europe Drift Series" στο Ηράκλειο της Κρήτης, εκτελώντας χρέη φωτογράφου.

Πόσο περίεργο είναι μέσα στην κρίση να βλέπεις θηρία να καίνε λάστιχο σαν να μην υπάρχει αύριο; Να καταναλώνουν για ένα γύρο όση βενζίνη καταναλώνεις σε ένα μήνα; Να τα δίνουν όλα στο άθλημα που τους κάνει ζωντανούς;

Νομίζω απάντησα ήδη. Αν αυτό που κάνεις σε κρατάει ζωντανό (κι εννοώ πραγματικά ζωντανό, όχι απλά να είσαι σε θέση να αναπνέεις) τότε δεν πρέπει να υπάρχει τίποτα στον κόσμο να σε σταματήσει. Ούτε κρίση, ούτε πανάκριβη βενζίνη, ούτε έλλειψη χορηγών, ούτε τίποτα. Για τους περισσότερους αγωνιζόμενους εκεί, το drift είναι η ζωή τους κι αυτό φαίνεται από τον τρόπο που συμπεριφέρονται. Από το πόσο χαλαροί και ευδιάθετοι είναι εκτός πίστας και πόσο απολαμβάνουν τον αγώνα εντός πίστας.

Ακολουθούν κάποιες εικόνες από το event, αλλά για περισσότερα επισκεφθείτε το cretadrive.gr.

    Και μια μέρα, ξαφνικά, σταματάνε όλα. Δεν δουλεύει τίποτα. Ο ηλεκτρισμός μας τελείωσε. Στο αυτοκίνητο δεν ανάβει ούτε φωτάκι, στο μηχανάκι τζάμπα κλωτσάς τη μανιβέλα, στα αεροπλάνα ξανακρεμάνε τα "remove before flight" και φεύγουν. Είναι το τέλος της ταινίας "Απόδραση από το Λος Άντζελες". Νιώθεις λίγο ότι βρίσκεσαι σε κλισέ σουρεαλιστική κατάσταση, αλλά αυτό δε λύνει τα πρακτικά προβλήματά σου...

Πιθανότατα θα ήταν απλά ο Αρθούρος ένας κοινός άνθρωπος, ίδιος με όλους τους άλλους κοινούς ανθρώπους του βασιλείου του.

Τι θα γινόταν λοιπόν αν έχανε αυτό το πολύτιμο αντικείμενο που τον χαρακτηρίζει; Πως θα συνέχιζε η ζωή του ως απλός άνθρωπος; Πως θα ένιωθε, πως θα αντιμετώπιζε τις δυσκολίες της ζωής και με τι πρόσωπο θα έβγαινε στην κοινωνία;

Είναι η πολύ περίπλοκη περίπτωση όπου ένα αντικείμενο σε αντιπροσωπεύει τόσο πολύ, που παύει πλέον να είναι άλλο ένα αντικείμενο και πλέον είναι αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικότητάς σου. Δεν είναι μόνο ότι όλοι σε αναγνωρίζουν από αυτό, αλλά και το ότι εσύ ο ίδιος αντιμετωπίζεις τον κόσμο μέσα από αυτό.

Με άλλο αέρα πας στη μάχη με το εξκάλιμπερ απ' ότι αν πας με ένα οποιοδήποτε άλλο σπαθί, κι ας είναι και κατάνα που κόβει περισσότερο.. όποια δυσκολία και να βρεθεί μπροστά σου, έχεις πάντα μαζί σου το εξκάλιμπερ, που μπορεί να μην είναι τίποτα περισσότερο από τα άλλα σπαθιά, αλλά ο μύθος που το περιβάλλει έχει γίνει κομμάτι σου κι έτσι κι εσύ ζεις μέσα από αυτό το σπαθί. Οι άλλοι σε αναγνωρίζουν από αυτό κι εσύ βλέπεις τον κόσμο ως ιδιοκτήτης - μέρος του και κινείσαι ανάλογα, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνεις. Η αυτοπεποίθηση που σου χαρίζει το εξκάλιμπερ το κάνει απείρως κοφτερότερο, σε κάνει να λαχταράς τη μάχη.

Όταν λοιπόν χαθεί το αντικείμενο, δεν χάνεις απλά ένα αντικείμενο, αλλά ένα τεράστιο κομμάτι του εαυτού σου. Είναι σαν να κατεβαίνεις στο στέκι σου και ξαφνικά να μην αναγνωρίζεις κανέναν.

Ακόμα κι αν αντικαταστήσεις το παλιό (και παρωχημένης τεχνολογίας) εξκάλιμπερ με ένα άλλο όπλο, καλύτερο σε κάθε τομέα, ακόμα και τότε το κενό που άφησε το δικό σου εξκάλιμπερ δεν γεμίζει. Λείπει ο μύθος, τα κοινά βιώματα και κυρίως το κομμάτι του εαυτού σου που είχε εισχωρήσει στο παλιό, δικό σου εξκάλιμπερ.

Τι σου μένει τώρα φτωχέ μου Αρθούρε για να ξαναγίνεις ο βασιλιάς; Θα πρέπει να βγεις από τη σκιά του εξκάλιμπερ. Θα πρέπει μόνος σου να δημιουργήσεις ένα νέο θρύλο, με λάβαρο εσένα, τον χαρακτήρα σου και τις πράξεις σου αντί για το αντικείμενο που τις εκτελεί. Θα πρέπει εσύ να γίνεις ο θρύλος.

Θα είναι δύσκολο χωρίς το εξκάλιμπερ, καθώς όλη η ευθύνη μεταβιβάζεται πάνω σου, χωρίς να έχεις την ψευδαίσθηση της θείας χάρης ή της υπερδύναμης. Όλη η δύναμη που χρειάζεσαι θα πρέπει να είναι η δική σου και όχι του όπλου σου. Και παλιά η δική σου ήταν, απλά δεν το ήξερες. Το δύσκολο είναι να το συνειδητοποιήσεις.

Έστω ότι έχεις λεφτά. Πολλά λεφτά. Και καθώς έχεις πολλά λεφτά έχεις και ένα πολύ καλό αυτοκίνητο. Όχι την τυχάρπαστη Μερτσέντα του κάθε τυρέμπορα, αλλά ένα πραγματικά καλό αυτοκίνητο, το οποίο το έχεις και το χαίρεσαι πραγματικά. Γιατί εκτός από λεφτάς είσαι και πραγματικός εραστής του αυτοκινήτου.

Και έρχεται κάποια στιγμή που αποφασίζεις πως ο παράφορος αυτός έρωτας αξίζει να αποτυπωθεί σε ταινία μικρού μήκους, γυρισμένη αποκλειστικά για εσένα και το αυτοκίνητό σου. Who you gonna call? Τους Format67!

Οι Format67 είναι κάτι τύποι που αναλαμβάνουν τη δημιουργία ταινιών μικρού μήκους για αυτοκίνητα, με εντυπωσιακότατα πλάνα και μέτριο σενάριο. Απευθύνονται σε γνώστες και εραστές του αυτοκινήτου και έχουν αρκετές επιτυχίες, όπως το NISSAN GT-R | THE PERFECT WEEK ή το AUDI R8 (FOLLOW THE LEADER). Γενικώς μπλέκουν ανθρώπινα συναισθήματα με την αυτοκίνηση, συνήθως επιτυχημένα. Και για του λόγου το αληθές ιδού και το καλύτερό τους.

Δείτε και τα υπόλοιπα στο youtube ή το vimeo, μερικά από αυτά τα βίντεο είναι εξαιρετικά και αξίζουν το HD.

Ευχαριστώ το αγόρι που μου έστειλε το πρώτο τους βίντεο.