Druppels volgens Wordle.
]]>Want er waren geen juiste woorden.
Woorden hadden geen zin. Woorden waren niet verantwoord want konden maar kwetsen. Zinnen dienden met de hand gestreeld in plaats van getikt op een toetsenbord. Woorden dienden gewikt en gewogen. Dan nog smaakten ze vaak bitterder dan de tranen die ik 's nachts van haar schokkende wang likte.
Was het begonnen met een dans, wij moesten verder op een slap koord. Krampachtig evenwicht. Staand applaus van de omstaanders toen wij vielen, elk in ons eigen vangnet. De Marche Funèbre als soundtrack voor twee bange beginners in het circus van de minnende clowns.
En wij lachten doorheen de tragedie van alle tijden terwijl wij onze wonden likten toen niemand toekeek.
Wij lachten tranen.
Tot wij de vier juiste woorden vonden lachten wij.
Met de vier juiste woorden braken wij de stilte. Met die vier woorden blaas ik druppels weer tot leven.
Ik zie u graag.
]]>
Druppels volgens Wordle.
]]>Dan gaat zij naar bed en met haar vader drink ik wijn aan het zwembad.
Wij praten.
Over de stage — de sensei is ouder geworden. Over zijn huis — nog een koper vinden en hij vertrekt naar een ander werelddeel. Over mijn lief — alsof zij nu op een andere planeet zit, ver voorbij de slapende chauffeur in de hemel.
Hij heeft het over zijn honden van vroeger, Rottweilers.
Wij lachen tranen tot de fles leeg is.
Ik kijk nog even naar het rimpelloze water. Dan omhoog. Met verre sterren op mijn netvlies sluit ik de deur van de gite.
]]>Ja, ik wil.
Ondeelbaar, eenduidig, rechtdoor. Als de eerste aanzet van de strijkstok op de viool. Als het staal dat het riet doorklieft. Als de pijl die de boog verlaat. Opgebouwde spanning tot ze ondraaglijk wordt, en dan de lucht doorklieven in een simpele lijn. Loslaten terwijl je uitademt.
In die ondeelbare tijd hopen op een zuiver akkoord, op riet dat niet knakt, op de pijl die zijn weg naar doel vindt. Weten dat je niet meer kan bijsturen. Maar vertrouwen op de ontspanning. Onderweg zijn.
Rechtdoor, de eenvoudige weg, stap voor stap na stap. Ja denken. In stilte, nu.
De straatkat vals horen miauwen.
]]>Moi, j'en ai marre.
J'en ai marre des personnes qui se croient hommes d'Etat mais ne sont pas capables de se faire élire sans blâmer ‘l'autre’ moitié du pays. J'en ai marre des gens qui se prennent pour des visionnaires mais ne pensent pas plus loin que les prochaines élections. J'en ai marre des hommes politiques qui parlent de solidarité mais ne savent que dire non. J'en ai marre des grands discours débités par des petits esprits.
Moi, je rêve.
Je rêve d'hommes politiques qui s'occuperaient des problèmes au delà des prochaines élections. Je rêve d'hommes politiques qui, occasionnellement, oseraient dire que l'autre a raison, même s'il est d'un autre parti, même s'il se trouve de l'autre côté de la frontière linguistique.
Je rêve d'hommes politiques qui sauraient sachent que le monde dépasse leur circonscription électorale. Je rêve d'hommes politiques qui auraient le courage de risquer leur popularité d'aujourd'hui pour améliorer notre destin de demain. Je rêve d'hommes politiques qui seraient assez forts pour admettre leurs erreurs sans que cela les empêche de continuer à travailler. Je rêve d'hommes politiques qui auraient les yeux tournés vers l'avenir plutôt que vers la passé.
S'ils existent, qu'ils se lèvent. Qu'ils commencent à gouverner le pays. Qu'ils sachent que je n'ai cure de la langue qu'ils parlent.
Moi, je rêve l'impossible rêve.
(Met dank aan Jonathan voor de revisie)
]]>Constant vuur, zegt de dichter, en hij kijkt naar het plafond.
De vechter rookt. Knikt. Waakvlammetje nu, zegt hij.
Zij weten hun beider schat boven onder het dons geborgen.
Luttele uren ervoor had zij de wonden van de dichter gelikt zoals haar vlammen zijn ziel: hij had ijdele woorden gesproken. Daarna had zij de vechter ontwapend toen die zich over zijn vriend ontfermde. Beiden hadden teruggedeinsd voor de allesverterende hitte van het vuur.
De dichter had geroepen.
De vechter had een vuist gemaakt.
Het vuur was hoger opgelaaid en de vlammen zouden de dichter en de vechter verteerd hebben als zij zich niet hadden verenigd in de minnaar die hield van de hitte. Die niet bang was van brandwonden. Die vuur met vuur bluste.
Die daarna geniet van Rachmaninov, oude port en kaarslicht.
]]>Thx!
Ja, ik was er ...
De rechter was bijzonder scherp, maar anderzijds is de Cools (advocaat van GL, nvdr.) toch voor een stuk in zijn opzet geslaagd: ongeveer de helft van de gevallen is verjaard verklaard.
In de jaren tachtig moest je binnen de 3 jaar aangifte doen (nu is dat 10 jaar te rekenen vanaf 18 jaar).
Dit wil zeggen dat tussen de verschillende slachtoffers uit de jaren tachtig, er nergens meer dan 3 jaar tussen mocht zitten.
Aangezien er nooit precieze data waren, werd daarbij altijd van de meest gunstige hypothese voor Laenen uitgegaan.
Het punt is: de laatste keer dat ik naar Laenen ben geweest was rond oktober 1985 (begin 2e middelbaar). En alle feiten vóór 1 november 1985 zijn verjaard...Laenen heeft ook nog eens twee jaar strafvermindering gekregen in vergelijking met de uitspraak in eerste aanleg. Omdat “de redelijke termijnen” overschreden waren.
Dat het zo lang heeft geduurd heeft natuurlijk te maken met Cools zelf, die regelmatig gevraagd heeft om de zitting te verdagen (ben minstens vijf keer voor niets naar de rechtbank gegaan denk ik).Nog iets opmerkelijks: de man die voor Laenen berecht werd, werd onmiddellijk in de boeien geslagen. Zijn misdrijf: diefstal van een rol koperdraad. Laenen mocht daarentegen weer naar huis.
Maar al bij al toch een goede uitspraak, beter 4 jaar dan niets!
Alle Laenen stukjes op druppels:
Het gaat namelijk goed met ons.
Ik tik dit berichtje aan het zwembad van ons hotel in Cannes. De zon schijnt, ons bureau heeft net twee leeuwen gewonnen en we staan op de shortlist voor nog een paar. Voor de lezers onder u die niet in de sector zitten — Cannes zijn de Olympische Spelen voor de creatieven in de reclame. De leeuwtjes zijn dan de medailles. Als u er meer over wil weten, Pietel blogt uitgebreid over het hele gebeuren.
's Avonds bij de uitreikingen zie je dan de absolute creatieve wereldtop. U begrijpt: wanneer je dan leeuwtjes krijgt, is dat een reden om te vieren. Uitgebreid.
Of dacht u dat Almodovar ook niet even de oude stad induikt wanneer hij zijn gouden palm gaat ophalen?
Als u dacht dat het daardoor goed met ons gaat, heeft u gelijk.
Maar het wordt beter.
U moet weten: ons stilzwijgen van de afgelopen weken had een paar redenen. Een ervan zijnde: door mijn onnavolgbare nonchalance was ik nogal wat kwijtgeraakt in een week tijd. Ik brak mijn zwaard en verloor mijn fototas met alles erin.
Tegelijk kreeg ik iets terug dat zeldzamer en kostbaarder is dan een eeuwenoude katana en de foto-uitrusting van de Carl Dekeyzers van deze planeet. Ik kreeg een blik terug die zie: ik ook van jou. Ik kreeg een geur terug die ik hier aan de Méditerranée ruik wanneer ik 's avonds door de oude stad in een steegje dwaal. Een gevoel van rust zoals vorige nacht wanneer ik de volle maan een witte streep over de zee zag trekken.
En dat verdient allemaal betere schrijfsels dan dit kramikkige stukje, maar u dient te begrijpen dat ik nu verwacht word in het zwembad.
Tot spoedig, met meer en beter.
Zo voelde het inloggen op druppels net aan.
Maar ook: als thuiskomen. Veel te lang geleden dat ik hier nog 's was. Ik hoop van u hetzelfde.
]]>Jij brak mijn weerstand met een fluwelen handschoen, waar ik een vuist had verwacht.
Je belt en laat een stilte. Ik zeg duizend en een dingen. Dat ik mijn huis had opgeruimd en nieuwe lakens had gelegd. Van de zeven stukjes die hier in draft stonden en dat ik ze allemaal weer had weggegooid. Dat ik je had willen bellen om te zeggen dat Sugar na een schitterende 12-ronder om stilte had gevraagd voor Hugo C. Over de merel die zijn nest heeft gebouwd onder het afdak bij de keuken van mijn moeder, en dat het mannetje zijn vrouwtje voederde terwijl zij de eiëren warm hield. Dat mijn voetbalploeg een spandoek had omhooggehouden met daarop ‘Want tranen hebben geen kleur’ voor de match begon. Van de lieve ex die een vriendin tongzoende toen ik binnenkwam en de muziek maar niks vond. Over het meisje met de trillende onderlip. Van wat ik gezien had in jouw ogen toen, in dat bed van genade, wat ik gevoeld had op jouw huid aan mijn vingertoppen.
Had ik de dingen ook nog hardop gezegd, ik had warm geblazen.
Warm als de saharawind die met een zucht zand verhaalt over de nomadenprins die zich laafde aan een fata morgana, ervan dronk en zijn dorst gelest wist.
]]>De opdracht van deze meme:
1. Pak het dichtstbijzijnde boek van 123 of meer pagina's.
Dat is dan: Clarkson on cars, van Top Gear presentator Jeremy Clarkson.
2. Open het boek op pagina 123 en vind de vijfde zin.
I have never seeen such a spectacular bit of Mediterranean coastline either.
3. Post de volgende 3 zinnen:
You can keep your northern Majorca and the South of France.
Furthermore, I didn't see so much as a gram of feta cheese and there were no Union Jack shorts, no discos and best of all, no lilo shops. There weren't even any CCs, and if you want to know what they are, broaden your mind and send an SAE.
En dan moet je de meme natuurlijk nog doorsturen naar drie mensen. Vangen:
Wij zijn benieuwd.
]]>Alsof er nog muziek in zit, zeg ik.
Wanneer de golven van mijn eerste verzoeknummer over onze tafel aanspoelen, sluit ik de ogen en waan me op de oevers van de Mississippi waar het altijd zomert. Mijn vrienden zwaaien vanop een houten stomer en heffen mijn credo aan. In gedachten hef ik het glas Bourbon en toast op deze broeierige mannenwereld waar negerinnen in katoenvelden met de heupen wiegen. En met een slok bij de borrel plaatst een reus van een neger een dijk van een kanttekening en ik open de ogen. In deze wereld drink ik Cava. Hier zie ik de barkruk waar zij ooit zat.
“Jij leidt?” vraagt de kwezel wanneer ik haar bij de hand neem voor een trage dans.
“Altijd”, zeg ik en de vrouw wordt een meisje aan de toppen van mijn vingers terwijl ik mij haar in zwarte lingerie verbeeld. Vrouwe, leidt mij in bekoring, verlos haar van het brave. Een paar minder meegaande vrouwen volgen tot de maten versnellen.
Wanneer ik mijn ogen laat ronddwalen zie ik mensen dansen, lachen, drinken. Het is een goed jaar geweest. Ik kus en schud handen ten afscheid. Met een Masai schild, een rituele staf, twee Afrikaanse maskers en een boek onder de arm ga ik weg.
Thuis streel ik de hond. In de wetenschap dat er ook dit jaar gefeest wordt, slaap ik in.
Zij die gaan rocken, groeten u.
In de kamers stampte men tegen de parketvloer, iemand danste. Violet misschien, de koude tangolerares, tennisspeelster. Jia's shmink was goed aangebracht, door de kundige hand van Violet natuurlijk; de laag pan-cake, de glinsterende lippen bekleedden haar huid voorgoed nu. Hij riep allerlaatste banderillo's op, hij schreeuwde er om, maar het gevecht was al lang ten einde, wist hij toen.
‘Kinderen, iedereen moet nog zijn naam op mijn been zetten’, zei Banco. ‘In inkt, anders gaat het af.’
‘Blijf.’ Bijna onhoorbaar zei zij het. Hij kuste haar bezwete voorhoofd. ‘Ga niet. Nu niet, Edward.’
Onder de roodverlichte boog beneden stond de portier en nam zijn pet af.
‘Buenna notte.’
‘Buenna notte.’
Hij draaide zich niet meer om. Geen vlugge, scherpe hakken tegen de natte keien zouden volgen. Het was niet noodzakelijk, het gebeurde dus niet. ‘Hop’ zei hij, ‘naar het helder en grijs land daarboven.’
Hugo Claus (5 april 1929- 19 maart 2008)
Toen ik het nieuws hoorde in de auto, ben ik aan de kant gaan staan. Wanneer Anciaux zowel de schrijver als de mens Claus begon te bewieroken, vertrok ik met gierende banden naar huis. Tussen de nooit uitgepakte kartonnen dozen ging ik als een razende op zoek naar ‘De Verwondering’ waarvan ik de eerste paragrafen wilde citeren. In plaats daarvan vond ik ‘De Koele Minnaar’, dat stof aan het vergaren was tussen Kerouac, Bordewijk en Eco.
Bovenstaand citaat is de laatste bladzijde.
Daar is een idool gestorven. Vlaanderen verliest haar laatste leeuw. Mijn verdriet is groter dan België.
]]>Ik hou van rozen.
Ik weet niet of ik je dat ooit verteld heb. Bij deze, dus.
Wat je je niet kan herinneren zijn de bonsai's binnen. Ik heb er twee. De eerste kocht ik toen ik een kerstboom wilde gaan halen, de dag voor kerstavond. Er waren alleen nog dunne denneboompjes zonder wortel. De helft van hun naalden al kwijt: kerstboompjes op chemo. Ik vond dat geen vrolijkmakende gedachte, dus liet ik ze maar links liggen.
Wanneer ik de winkel wilde buitengaan zag ik de bonsai. Blakend en bloesemend. Met kerstavond heb ik een uur naar een boompje gekeken waar geeneens een heilige martelaar onder lag.
Zo komt het dat ik(!) een meubel(!) kocht(!) om dat boompje het altaar te geven dat het verdiende. Waarna ik opeens vond dat die 2 oude stoeltjes aan de eettafel daar niet meer bijpasten, dus kocht ik er vier andere. En omdat het boompje dan wat verloren stond op dat altaar, kocht ik er een tweede bonsai bij. Toen besloot ik dat de muren daar toch wat te kaal waren en ging ik naar een Chinese winkel om Oosterse calligrafieën.
Waarmee de lege vensterbank mij begon te irriteren.
Dus kocht ik eindelijk een katana: het zwaard staat er nu prachtig tussen twee glazen theelichthoudertjes.
Toen was het geld ongeveer op.
Vandaag snoeide ik een van de boompjes bij. Met genoeg geduld en een beetje water op zijn tijd heb je een boompje dat er precies zo uitziet als jij wil. En dat herinner je je vast en zeker: ik kan dat wel hebben, dat de dingen eruitzien zoals ik wil.
Maar toch: met Valentijn kreeg ik dan weer een roos.
Twee weken later stond ze verslenst in een vaasje; ik moest dan aan jou denken.
Ik heb ze doormidden gehakt met het zwaard.
Jij was altijd al mijn favoriete doorn in het oog.
]]>
Ik ben achttien en niemand kan mij iets leren. School is een ramp. Ik woon samen met een meisje dat valt op een arrogante betweter.
Buitengegooid uit het college en aan het aanmodderen in het kunstonderwijs. Thuis weg en al een jaar samen met een meisje in Vilvoorde dat zes jaar ouder is. Zij heeft een goeie job en biedt mij onderdak, koopt mijn kleren, en laat mij met haar auto rijden nog voor ik een rijbewijs heb. Wij gaan op vakantie naar de kastelen van de Loire. Op gezette tijden dinneren wij met haar familie in restaurants met een ster. Wij pikken een Carmina Burana mee via de Lions club van haar tante. Ik praat nog over vechtsporten maar train al meer dan twee jaar niet meer. Op zondag wassen wij de auto en gaan wij koffie drinken. Met goed weer gaan wij kijken naar de tennistoernooien van haar broer. Met hem speel ik af en toe een partijtje snooker.
Ik draag docksides, jeans en kostuumvesten.
Ik lees Wolkers en Mulisch.
Op een namiddag tijdens de examens lees ik haar brieven en dagboeken.
Na een maand vakantiewerk koop ik een crossmotor, die ik thuis nooit mocht hebben omdat de broer van mijn moeder zich had doodgereden met zo'n machine. Na twee weken rijd ik de cilinder vast.
Een keer per week zie ik nog een vriend uit Mechelen. Wij luisteren dan wat naar de platen die hij die week heeft gekocht: soms leeft hij een weekend op chips om toch maar de debuutelpee van The The te kunnen kopen, of een nieuwe van The Smiths. Tussendoor vertelt hij mij over de andere vrienden, die ik niet meer zie. Ik luister dan en zeg hem dat we naar een Carmina Burana zijn gaan zien. Hij fronst maar houdt zijn mond en neemt een foto.
Op een namiddag lopen we in de stad. Ik zeg hem dat we de ruiten van het college maar 's moesten gaan ingooien.
“Eindelijk!” zegt hij, “Ik dacht al dat we je kwijt waren.”