Έχουμε εκπαιδευτεί – όπως έχω αναφέρει και παλαιότερα – να αφήνουμε τον εαυτό μας (σε διάφορα επίπεδα) στα χέρια ειδικών και ειδημόνων, χωρίς κανέναν έλεγχο.
Απο μικρά παιδιά μαθαίνουμε – ως τρόπο ευγένειας – όταν κάποιος μας φωνάζει να απαντάμε:“Ορίστε!”. Και έτσι μπορεί ο καθένας να “ορίζει” τι θέλει απο μας. Όχι να μας ζητάει κάτι, μα να ορίζει. (Τραβηγμένο ίσως το παράδειγμα αλλά τόσο ενδεικτικό απο την προσωπική μου εμπειρία).

Που θέλω να καταλήξω;

Σε μια αναζήτηση, για μια μικρή έρευνα για το θέμα της παχυσαρκίας και του ρατσισμού μας απέναντι στους ανθρώπους με πολλά κιλά, έπεσα πάνω στη σελίδα των “Ανώνυμων Υπερφάγων”.
Μου έκανε εντύπωση και έτσι διάβασα όλα όσα περιέχονται σε διάφορες σχετικές σελίδες.

Η ιδέα και τα κείμενα – σε γενικές γραμμές – και όπως λένε οι “Ανώνυμοι Υπερφάγοι Θεσσαλονίκης”, βασίστηκαν σε κείμενα των “Ανώνυμων Αλκοολικών”.

Πράγματι η ψυχαναγκαστική υπερφαγία – όπως και ο αλκοολισμός – είναι ασθένεια και ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπίζεται. Θεωρώ οτι κάθε προσπάθεια που σαν στόχο έχει να βοηθήσει τον άνθρωπο, κατ αρχήν είναι ευπρόσδεκτη και αξιέπαινη. Με αυτή τη διάθεση ξεκίνησα να διαβάζω της αρχές, τους σκοπούς και τις διαδικασίες που ακολουθούν οι “Ανώνυμοι Υπερφάγοι”.

Ομολογώ οτι κάποια σημεία απο τα “12 Βήματα” με ξένισαν γιατί ήρθαν σε αντίθεση με όσα πιστεύω και αναφέρω παραπάνω για την ελεύθερη βούληση.
Για την οικονομία του χώρου θα αναφέρω μόνο τα βήματα εκείνα που προκάλεσαν τον προβληματισμό μου, αλλά προτρέπω τον αναγνώστη να διαβάσει όλα τα βήματα, γιατί είναι γνωστό οτι η αποσπασματική αναφορά πολλές φορές αλλοιώνει την ουσία και δεν θα ήθελα να συμβεί κάτι τέτοιο.

“3.Αποφασίσαμε να παραδώσουμε τη ζωή μας και τη θέλησή μας στη φροντίδα του Θεού, όπως εμείς τον αντιλαμβανόμαστε.

5. Παραδεχτήκαμε στο Θεό, στον εαυτό μας και σ’έναν άλλο άνθρωπο την ακριβή φύση των σφαλμάτων μας.

6. Είμαστε απολύτως έτοιμοι να αφήσουμε το Θεό να εξαλείψει όλα τα ελαττώματα του χαρακτήρα μας.

7. Ταπεινά Τον παρακαλέσαμε να μας απαλλάξει από αυτά τα ελαττώματα.

8. Κάναμε έναν κατάλογο όλων των ανθρώπων που είχαμε βλάψει και γίναμε πρόθυμοι να επανορθώσουμε τα λάθη μας.

11. Ζητήσαμε μέσω της προσευχής και του διαλογισμού να βελτιώσουμε τη συνειδητή επαφή μας με το Θεό, όπως εμείς τον αντιλαμβανόμαστε, προσευχόμενοι μόνο να μας γνωρίσει τη θέλησή Του για μας και να μας δώσει τη δύναμη να εκπληρώσουμε το θέλημά Του.”

Η γνώση είναι αυτή που μπορεί να μας βοηθήσει να απαλαγούμε απο φόβους και εξαρτήσεις κάθε είδους. Εξάρτηση όμως θεωρώ και την ανάληψη της ευθύνης της ζωής μου απο κάποιον τρίτο, όποιος κι αν είνα αυτός, όπως κι αν τον αποκαλώ.

Δεν υποβαθμίζω τις θρησκευτικές πεποιθήσεις κανενός και τις σέβομαι απόλυτα.
Όμως ο κάθε άνθρωπος έχει τη στοιχειώδη υποχρέωση και το θεμελιώδες δικαίωμα να έχει την απόλυτη ευθύνη του ευατού του. Το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής είναι θεμελιώδης αρχή και στα χριστικανικά κείμενα και θεωρείται το ύψιστο δώρο του Θεού πρός τον ΄Ανθρωπο.

Με βάση αυτό, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω την ανακολουθία που υπάρχει στο απόσπασμα της πρόσκλησης των “Ανώνυμων Υπερφάγων Θεσσαλονίκης” που λέει: “Ως αποτέλεσμα εφαρμογής των Βημάτων, το σύμπτωμα της ψυχαναγκαστικής υπερφαγίας απομακρύνεται σε καθημερινή βάση. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της διαδικασίας της παράδοσης σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό μας. όσο πιο ολοκληρωτική η παράδοση, τόσο πληρέστερη είναι η βίωση της ελευθερίας από τον ψυχαναγκασμό του φαγητού.”

Δεν μου έχει δοθεί η ευκαιρία μέχρι τώρα να μιλήσω με κάποιον που έχει παρακολουθήσει κάποια σχετική ομάδα και πώς αυτά τελικά εφαρμόζονται στην πράξη. Κάθε παρέμβαση λοιπόν είναι ευπρόσδεκτη.

Επαναλαμβάνω - με τον κίνδυνο να κουράσω - οτι η ανάρτηση αυτή δεν έχει καμία απολύτως πρόθεση να θίξει, να υποβαθμίσει η να προσβάλει, με οποιονδήποτε τρόπο, τις πεποιθήσεις και τις απόψεις οποιουδήποτε, πολλώ δε μάλλον όταν αναφέρομαι σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα με σωματικές, ψυχικές και κοινωνικές επιπτώσεις και σε πολλά επίπεδα.
Τονίζω δε την σπουδαιότητα του να αναλάβει κάποιος δράση για την επίλυση ενός προβλήματος έστω και με την παραδοχή του. Και για το θέμα της παχυσαρκίας όπως και για κάθε άλλο πρόβλημα, θεωρώ οτι η αλλαγή στον τρόπο σκέψης είναι αναγκαία.
Τα αποτελέσματα θα είναι όμως μακροπρόθεσμα αν επαν-εκπαιδευτούμε να ορίζουμε εμείς τη ζωή μας.

Όσο για την ουσία του προβλήματος…..

Το ερωτηματολόγιο που θα βρείτε στη σελίδα των “Ανώνυμων Υπερφάγων Θεσσαλονίκης” είναι αρκετά υποβοηθητικό για να εντοπίσει κάποιος αν πραγματικά έχει πρόβλημα ψυχαναγκαστικής υπερφαγίας.

Άλλες σελίδες σχετικές με την παχυσαρκία…

Ελληνική Ιατρική Εταιρεία Παχυσαρκίας (ΕΙΕΠ)

Ελληνικό Ιδρυμα Γαστρεντερολογίας και Διατροφής (ΕΛ.Ι.ΓΑΣΤ.)

Paxysarkia.gr

«ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ»

Απο το περιοδικό “Encephalos Journal” τα άρθρα:

Κρίσεις Υπερφαγίας (ΧΑΡΙΛΑ ΝΤ. Δρ. Kλινικής Ψυχολογίας-Ψυχοθεραπεύτρια, Εργαστήριο Ψυχολογικής Συμβουλευτικής Φοιτητών-ΕΚΠΑ )

Η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία της παχυσαρκίας (ΣΙΜΟΣ Γ. Ψυχίατρος, Αναπληρωτής Διευθυντής στο ΚΚΨΥ Κεντρικού Τομέα του ΨΝΘ, Θεσσαλονίκη. )

Κι αν ο κήπος που μου χάρισες χορτάριασε και τον έπιασε ο χειμώνας, θα τον καθαρίσουμε μαζί.
Θέλει μόνο τη λαχτάρα μας να παίξουμε με τον ήλιο και τα σύνεφα.

Έχει και μια καρέκλα για να κάθεσαι και να παίζεις με τον ήλιο.

Υ.Γ. 1. “Ποιά είναι αυτή η γυναίκα που έχει το σώμα μου και φοράει τα ρούχα μου; Ήταν πάντα εκεί ή υπάρχει μόνο όταν είσαι εσύ εδώ;”

Υ.Γ.2. Τι είναι ρομαντισμός τελικά;

Έτσι μπαίνω στο θέμα χωρίς εισαγωγή αλλά με κάποια αποσπάσματα.

«Ο σερβιτόρος τα έχασε και αφού άλλαξε τρία χρώματα πέταξε τη φοβερή ατάκα, που ακόμα τη θυμόμαστε και γελάμε : “Μα, δεν φαίνεται κουφή!”…

…Σε μια ιδανική Κουφούπολη οι πόρτες θα ήταν μάλλον όλες από πλεξιγκλάς…

…στου κουφού την πόρτα περίμενε να ανάψει το φωτάκι… Αυτή την παραλλαγή την είχα γράψει μάλιστα και σε ένα χαρτάκι δίπλα στο κουδούνι μου…

…Διότι στο σπίτι μου, όπως θα καταλάβατε ήδη, οι παροιμίες αλλάζουν, και η έκφραση “μου άναψαν τα λαμπάκια” έχει τελείως διαφορετικό νόημα…

…Εν τω μεταξύ, εγώ είχα ήδη βγάλει από την τσάντα μου το περίφημο εισιτήριο, και επέδειχνα πως ήμουν καθ’ όλα νόμιμη και καθ’ όλα κωφή επίσης…»

Η Δευτέρα μου και η εβδομάδα μου λοιπόν ξεκίνησαν με αυτόν τον… κουφό τρόπο.
Και σας βεβαιώ ότι ήταν από τα καλύτερα ξεκινήματα ημέρας.

Όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμα τα βρήκα στο blog

Κουφός είσαι, ρε; Δεν ακούς;

Και σας προκαλώ να το επισκεφθείτε.

Όχι απλώς για να χαμογελάσετε -και γιατί όχι, να γελάσετε- με τις γκάφες όλων ημών των ακουόντων αλλά και να μάθουμε από … πρώτο αυτί τις εμπειρίες και την πραγματικότητα που βιώνουν περίπου 50.000 άτομα στη χώρα μας.
Μια πραγματικότητα που το γεγονός ότι δεν τη βιώνουμε δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει.

Να μάθουμε πώς να καταπολεμήσουμε την αμηχανία μας μπροστά στην αναπηρία γενικά αλλά και προς τους κωφούς.

Ελπίζω, διαβάζοντας το blog της Σοφίας να περάσετε τόσο καλά όσο και γώ!

Ο θάνατος είναι ένα φαινόμενο που μας αφήνει όλους χωρίς λόγια.
Όπου και όποτε κι αν συμβαίνει.

Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ζήτησε – διαβάζω συνεχώς όλους αυτούς τους μήνες – να παραμείνει σπίτι του ως το τέλος,  ώστε να φύγει με αξιοπρέπεια.

Πραγματικά δεν καταλαβαίνω…

Όλοι αυτοί που δεν έχουν τη δυνατότητα ιατρικής περίθαλψης στο σπίτι τους…
Όλοι αυτοί που φεύγουν σε κάποιο νοσοκομείο…
Χάνουν την αξιοπρέπειά τους;

Τι δεν καταλαβαίνω από αυτή τη φράση που επαναλαμβάνουν όλοι διαρκώς και με τόσο στόμφο;

………..

Πριν λίγες μέρες, σε κάποιο νοσοκομείο, έφυγε από τη ζωή η Αγαπημένη Φίλη Στέλλα…

Καλό σου ταξίδι στη Γειτονιά των Αγγέλων Στέλλα….

Οι «απτές» αισθήσεις είναι 5.
Η όραση με όργανο τα μάτια
Η ακοή με όργανο τα αυτιά
Η όσφρηση με όργανο τη μύτη
Η γεύση με όργανο τη γλώσσα
Η αφή με όργανο το δέρμα.

Με τις 5 αυτές αισθήσεις αντιλαμβανόμαστε το περιβάλλον.

Το ερώτημα είναι, αν υπάρχει μόνο ό,τι αντιλαμβάνονται οι ασθήσεις μας.
Και αν όχι, γιατί δεν το αντιλαμβάνονται;

Ό,τι βλέπουμε είναι αυτό που πραγματικά συμβαίνει;

Ο ήχος έχει χρώμα;

Το χρώμα έχει γεύση;

Οι ερωτήσεις είναι αρκετές και όταν τίθενται, το μυαλό αρκετών από μας οδηγείται σε «μεταφυσικές» ερμηνείες ή προθέσεις ερμηνειών.

Κινούνται όμως πράγματι στη σφαίρα της μεταφυσικής;

Το βίντεο που παραθέτω, δίνει εντυπωσιακές απαντήσεις και πληροφορίες για όλα αυτά και πολλά άλλα, που τελικά δεν είναι θέματα μεταφυσικής αναζήτησης αλλά ίσως θα έπρεπε να είναι η ουσία αναζήτησης της Φυσικής.

Απο τη σειρά εκπομπών της ΕΤ3 “ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ” με τους

Δρ. Μάνο Δανέζη, Επίκουρο Καθηγητή Αστροφυσικής Πανεπιστημίου Αθηνών και

Δρ. Στράτο Θεοδοσίου, Αστροφυσικό, Αναπληρωτή Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών.

[ http://www.greektube.org/content/view/12558/2 ]

Δεν μπορούσα να βρώ λέξεις που να εκφράζουν ο,τι νιώθω.

Μέχρι πριν λίγο, που φύσηξε ο ΑΝemos, καθάρισε το μυαλό μου και είδα την εικόνα μας.

Αναφέρομαι και σας παραπέμπω στο post που έγραψε την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου με τίτλο:

“Αυτός τι καθηγητής ήταν;”

Μου έλειψε να σας μιλήσω μέσα απο δω, να μου μιλήσετε, να σκεφτούμε, να παίξουμε με τις λέξεις, να γελάσουμε…

Πλησιάζει ο καιρός που θα σας ξαναβρώ.

Ως τότε να σας προσέχετε γιατί για κάποιους είστε πολύτιμοι!

Από την αρχή της ζωής σου είμαι δίπλα σου, κοντά σου, σε ότι θέλησες και σε ότι δοκίμασες. Προσπάθησα να κρατηθώ ακόμα κι όταν δεν άντεχα άλλο.
Προσπάθησα να λειτουργώ και να κάνω το καλύτερο ακόμα και όταν με έβαζες σε δοκιμασίες δύσκολες.

Τρέλες της νιότης και της εφηβείας. Απερισκεψίες της ενήλικης ζωής σου.
Σε όλα προσπάθησα να σου στέκομαι. Να αντέχω.
Να δουλεύω μέρα και νύχτα για να έχεις αυτό που χρειάζεσαι.

Σε άκουγα να δίνεις συμβουλές στους άλλους και μένα με έφτανες στα όριά μου.
Νύχτες και μέρες, χωρίς να με υπολογίζεις. Χωρίς να σκέφτεσαι ότι κουράζομαι.
Χωρίς να σκέφτεσαι οτι θέλω καλά υλικά για να παράγω αυτό που τόσο είχες ανάγκη.
Και ήμουν εκεί. Σου έδινα ό,τι ζητούσες και ακόμα παραπάνω.
Και σύ με γεμίζεις με ό,τι πιο άχρηστο κυκλοφορεί.
Καμένα λίπη, λάδια και υλικά αμφίβολης ποιότητας, με τη φτηνή δικαιολογία της έλλειψης χρόνου.

Εγώ ποτέ δε σου είπα «δεν έχω τώρα χρόνο γι αυτό που χρειάζεσαι».

Το ελάχιστο που είχα ανάγκη ήταν υλικά καλής ποιότητας.
Είχες την ελάχιστη ευθύνη να προσέχεις και να επιβλέπεις τουλάχιστον αυτά τα υλικά.
Και σύ με άφησες στο έλεος και τη  διάθεση ανθρώπων και μηχανών που μόνο σκοπό έχουν το κέρδος και όχι τη ζωή μας.

Μου δένεις τα πόδια και με υποχρεώνεις ή να κάθομαι ή να ξαπλώνω.
Δένεις τα πόδια μου και τα χέρια μου ώστε να κάνουν μόνο ότι βολεύει τη δήθεν ζωή σου.
Βάζεις νάρθηκες στις αρθρώσεις μου. Περιορίζεις τις κινήσεις μου.
Σκουριάζω και σου χτυπάω συνεχώς καμπανάκια. Σου ζητάω βοήθεια.
Και σύ κωφεύεις με υπεροψία.

Σου φωνάζω βοήθεια  και συ μου κλείνεις το στόμα με γλυκά και αναψυκτικά γιατί ανόητα νομίζεις ότι θα με γλυκάνεις.

Κουράστηκα να σε φροντίζω.
Γιατί είσαι χειρότερη από τον χειρότερο καπιταλιστή και σκληρόκαρδο εργοδότη.

Η σχέση μας έφτασε στα όριά της. Δεν αντέχω άλλο.

Σου στέλνω τελεσίγραφο.

Αν θέλεις να συνεχιστεί αυτή η σχέση ήρθε η ώρα να κάνεις και σύ κάτι για μένα, για μας.
Όλα αυτά τα χρόνια μόνο από μένα κρατιέται αυτή η σχέση. Εγώ λοιπον τελείωσα!

Το μόνο που μπορώ ακόμα να κάνω είναι να σου δώσω μια ευκαιρία.
Αυτή η σχέση είναι πια μόνο στα δικά σου χέρια. Σκέψου και πράξε. Τέλος!

Μη θυμώσεις με αυτό το γράμμα.
Από πολλή αγάπη στο γράφω.

Με λαχτάρα να με ακούσεις….

Το σώμα σου!»

Tι ήθελες για σένα απ΄ αυτόν που φεύγει, όταν ακόμα τον περίμενες?