Duiken in Zeeland… Duikreporter Roland doet een rondje langs de duikplaatsen. Een duikweekend dat voor hem na de eerste duiken al niet meer stuk kon.

Het werd weer eens tijd om af te reizen naar Zeeland en een frisse duik te nemen in het Nederlandse zoutwater. Het voelde als een eeuwigheid geleden, en dat klopte ook. Sinds mijn laatste duik in Zeeland daar waren er alweer drie maanden verstreken. Gelukkig heb ik in de tussentijd genoeg mooie duiken kunnen maken aan de Costa Brava, maar toch verlangde ik ernaar om weer eens rond te scharrelen op de bodem van de Oosterschelde.

De eerste paar duiken maakte ik bij de Bergse Diepsluis. Daar ontmoette ik een zeepaddenstoel, ontelbaar veel kleine sepia’s, een prachtig zeepaardje en, waar ik stiekem op hoopte, een koppeltje sepia’s. Het blijft een bijzonder schouwspel om te zien hoe het mannetje zo beschermend optreedt. Vaak zijn het de mannetjes die elkaar te lijf gaan, maar dit keer waren het juist de vrouwtjes die elkaar niet konden verdragen. Waarschijnlijk dulden ze geen concurrentie op hun uitgekozen stokje. Terwijl het ene koppeltje bij het rekje bezig was, cirkelde het andere er omheen, vastbesloten om toch bij de stokjes te komen. Ze waren zo gefocust dat ze dwars door mijn armen heen zwommen terwijl ik aan het filmen was. Een geweldige ervaring, al jammer dat niemand míj aan het filmen was. Mijn duikweekend kon toen eigenlijk al niet meer stuk.

En jawel, het geluk was aan mijn zijde: twee stuks aan een stokje! Eén ervan moest duidelijk wat ontlasting kwijt, en het was grappig om te zien dat dit op een heel andere plek gebeurde dan je zou verwachten. Dit zeepaardje maakte dankbaar gebruik van mijn lamp om voedsel te zoeken en volgde me zelfs een stukje mee. Ik probeerde hem met mijn gewone duiklamp terug naar de stokjes te leiden, om te voorkomen dat andere duikers er bovenop zouden belanden. Dat lukte bijna, maar net niet op tijd. Andere duikers kwamen erbij en doken er met hun camera’s bovenop. Ik riep nog “lichten uit!” via mijn volgelaatsmasker, maar het was al te laat. Missie mislukt dus, al waren ze zich dankzij mij wel bewust van het tweede zeepaardje een meter onder het rekje zat.

Toch was ik vooral blij dat ik ze gevonden had. Voldaan kroop ik mijn bed in, terugkijkend op een geslaagd duikweekend. Op naar de volgende in september, die wordt samen met Duikteam de Kaaiman op de Panda. Ik heb er nu al zin in!

Nieuwsgierig geworden? Bekijk dan de video!

Dive safe, stay true, and only leave bubbles!

Duikreporter Dirk en buddy Frank duiken onder bij Strijenham. Een bekende stek voor Dirk, maar nu toch echt anders dan hij had verwacht.

Duikreporter Jessica duikt in een sprookjeswereld… de Oosterschelde. Mét foto’s en video!

Duikcentrum Wobbegong is Premium Dealer van Camaro. Melvin Drees vertelt waarom hij zo duidelijk kiest voor dit merk.

Duikcentrum Wobbegong, al ruim 20 jaar een begrip in Amersfoort en verre omstreken, had Camaro nog niet eens in het assortiment toen eigenaar Melvin werd uitgenodigd voor een bezoek aan de fabriek in Oostenrijk -“gewoon om eens kennis te maken”.

“Ik was onder de indruk en direct enthousiast,” vertelt Melvin. “Het is een groot merk dat helemaal gespecialiseerd is in watersportkleding, en tegelijk is het een klein en kneuterig familiebedrijf, waar juist de flexibiliteit telt en wordt geluisterd naar gebruikers.”

Het bezoek resulteerde in een dealerschap. “Eerst maar eens kijken hoe het in de praktijk werkte en of het aansloeg.” Dat Duikcentrum Wobbegong vervolgens binnen een jaar Premium Dealer werd, zegt genoeg, want zo’n dealerschap is een forse investering: je moet immers het hele assortiment in alle maten op voorraad nemen.

Een lange duik in het zoete water van de Put van Ekeren. Duikreporter Dirk en zijn buddy moesten even geduld hebben maar uiteindelijk was er vis. 

Duikreporter Axel van de eerste generatie Project Baseline duikt onder in de Haarlemmermeerse Bosplas met Wesley, een Baseliner van de huidige generatie.

Wesley is begonnen met het opstarten van Project Baseline Vinkeveen. Wat begon als Z.E.E.P (Zand Eiland Exploration Project) waarbij er destijds ook heel wat cave lijn werd neergelegd om de objecten aan elkaar te verbinden, is Project Baseline daar op een gegeven moment deel van geworden. Op de bus staat nog steeds de standaard met daarop de zichtmeter. Ze hebben naast veel lol ook ook tonnen aan afval uit de plas gehaald met schoonmaakacties, waarbij veel vrijwilligers meeholpen.

Ooit moest de bekende zichtmeter tijdelijk van de bus gehaald worden ten behoeve van een aanpassing ofzo in 2012. Ik weet de details niet meer en heb er ook geen verslag maar wel een video van (zie onderaan). Destijds gemaakt met mijn Olympus CZ5050. Die maakte kreppie video’s maar prachtige foto’s. Later is de meter weer teruggezet. Het is in ieder geval historisch. Jammergenoeg kwam er toen door andere prioriteiten een einde aan Project Baseline Vinkeveen.
De zichtmeter met die balkjes is het ontwerp van Ivar Klerks die toch eigenlijk wel de Nederlandse grondlegger is van Project Baseline. We praten over 2011 / 2012 toen Ted en ik Project Baseline Haarlemmermeer begonnen met de hulp van Ivar.

Zaterdag 16 Augustus op pad met de scooter
Wesley van Scuba Support heeft vandaag een 360 camera mee om een duik te maken in de Haarlemmermeerse bosplas aan de kant van Papa’s Beach House. Hij wil wat meer weten over Project Baseline en waarom zouden we er geen duikje aan koppelen? Overigens weet hij feitelijk alles al, maar het is wel erg leuk wat van gedachten te wisselen. Wesley is jong en bijzonder handig met social media zoals Facebook, Instagram, TikTok etc. Deze ouwe lul is principieel afgestapt van Facebook en X met de nodige digitaalsociale verarming tot gevolg. Ik zit alleen op Bluesky en dat loopt nou niet echt storm ofzo.

Tijd om het water in te gaan. Het zicht is niet geweldig, maar de temperatuur is wel een comfortabele 23,5 Celsius en verdacht weinig blauwalg! Dit is dan ook het eerste jaar sinds lange tijd zonder blauwalg.

Door de aanbouw van Mysteryland is de noordzijde afgesloten, maarja met de scootertjes kunnen we er evengoed naar toe als een soort marine stealth actie. Veel mensen vinden de zuidoostkant van de plas ongelooflijk saai, maar als je vanaf het grasstrand rechtsaf slaat, dan kom je uiteindelijk leuke objecten tegen. Ja met de vinnen ben je wat langer onderweg.

In verband met de 360 camera die Wesley op de scooter met een telescoop heeft gemonteerd, kunnen we niet dieper dan 10 meter. Daar is het overigens toch te donker.
We volgen de bodemcontouren rond de 7 meter diepte. In de buurt van de versmallingen verschijnt het puin. Snoek nummer één. Even later schieten er ook spiegelkarpers voor ons weg. Schooltjes glinsterende baarsjes glinsteren in ons lamplicht. Snoek nummer twee en dat eindigt ergens bij nummer vijf. Om ons nuttig te maken beginnen we ook vislijnen op te ruimen.

Nu dat we toch al lekker op weg zijn kunnen we net zo goed even doorhalen. We komen meetpunt MP4 tegen rond de 50 minuten en met iets meer dan een uurtje zitten we bij de het wrakje “Sale”. We hebben onderweg ook heel rustig aangedaan en vislijnen verwijderd etc etc. Als we in één keer door gescooterd waren dan ben je er in ongeveer 25 minuten in Suex VRT standje 1. Zegge 35 mtr/min. Ik heb ook maar twee standen.
Standje 2 is rond de 40-45 mtr/min. Met die van Wesley kun je 90 mtr/min! Nou dan wapper je als een vlag in een zware storm achter je scooter. Gezien de dikke mist en een onbekende kreukelzone van een scooter kwam die gedachte niet eens bij ons op.

Bij de Sale neem ik ook de vaste stationfoto’s om vervolgens terug te gaan. Dan zijn er van die gelukzalige momenten dat je een plasklep hebt als het nodig is! Ik heb van te voren expres veel water gedronken en gelukkig kan ik dat op een veilige manier kwijt.

We piepen nog even naar de oppervlak om het podium van Mysteryland te bekijken, maar het ziet er een beetje sobertjes uit eigenlijk, maargoed ze hebben ook nog een week nodig om het af te maken.

Duikreporter Dirk gaat in de Oosterschelde op zoek naar de gehoornde slijmvis. Buddy Mirjam brengt hem ernaartoe.

Tekst: Annet van Aarsen
Foto’s: Cor Kuyvenhoven
samen met Hens van Oeveren en Jack Over