DyktaStation numer 9 to interesująca podróż przez zakamarki amerykańskiego undergroundu. Jeśli jesteś znudzony mainstreamem i szukasz odskoczni to wsiądź na dziewiątej stacji Dykta. Znajdź sobie wygodne miejsce w wagonie pociągu, rozsiądź się i odpłyń…

W 9. audycji DyktaStation czeka na was nieco zmieniona forma.  W tym wydaniu Rafał zabierze was w na amerykańskie ulice. Będzie nieco oldschoolowo, trochę nowocześnie, czasem przyśpieszymy, momentami zwolnimy.  Mamy nadzieje, że audycja pozwoli wam się odprężyć i odpłyniecie wyobraźnią na amerykańskie ulice…

TRACKLISTA:

CARTEL – Feel like giving up

GRETA REIGN – I.D.G.A.F.A.Y

CENTURYP – Fly Away

DEF MANIC – SummerVibes

JOE PLAYO – Summef of Joe

JUS DAZE – New Yawk

ALPHA MALE SOCIETY  x CARTEL – On my mind

KIDD YOUNG – Paradise

Wszystkie utwory wyemitowane w programie są na licencji Creative Commons, lub są wyemitowane za zgodą autora.

Możesz kopiować, rozpowszechniać, reklamować  tą audycję, dopóki:

• Podajesz autorstwo
• Nie używasz tej audycji w celach komercyjnych
• Rozpowszechniasz wszystkie swoje prace pochodne na tej samej licencji

Artykuł DyktaStation #9 pochodzi z serwisu Dyktafonografika.

Planet ANM powrócił po 3 latach z nowym albumem pt. Flashback. Mimo przerwy krążek został ciepło przyjęty i zadebiutował na OLiSie na piątym miejscu. 

Co robił w międzyczasie?  Jak zmienił się hip hop pod jego nieobecność? i kim jest Planecior? Na te pytania odpowiedział nam Planet ANM w po premierowym wywiadzie.

Dyktafonografika: „Flashback” został wydany po trzech latach przerwy od „Universum”, płyta zyskuje dobre recenzje, słuchacze i fani też pozytywnie oceniają we feedbacku ten krążek, to chyba wystarczająca odpowiedź na pytanie „Siema Polska, znasz mnie jeszcze?”. Spodziewałeś się takiego efektu?

Planet ANM: Skłamałbym gdybym powiedział, że zupełnie się nie spodziewałem. Fakt, 3 lata absencji na rynku muzycznym ujemnie wpływa na “popularność”, sporo osób zapewne zapomniało o Planecie ale też wielu miało zaostrzone apetyty na nowe rzeczy ode mnie. Cieszę się, że ten album ma tak pozytywny odzew wśród słuchaczy. Mój plany był taki aby tym projektem wrócić i zrobić w to w dobrym stylu, wydaje mi się że sprostałem
oczekiwaniom.

DG: Na najnowszym krążku sporo opisujesz co działo się z Tobą przez ostatnie lata. Płyta niejako jest rozliczeniem się z tą przeszłością. Ile zostało w Tobie z Wertera za czasów „Pasa Oriona” ?

Planet: Wiele rzeczy się zmieniło, zmieniło się moje postrzeganie, aspiracje i priorytety. Podczas pracy na Pasem miałem problemy ze sobą, tkwiłem po uszy w nałogu i zupełnie nie obchodziło mnie co ze mną będzie, serio mega słaba opcja. Teraz jestem ojcem i totalnie przewartościowałem swoje życie, zacząłem mocno stąpać po ziemi i przestałem winić cały Świat za to w jakim położeniu się wtedy znalazłem. Chyba trochę bardziej dojrzałem emocjonalnie. Ma to oczywiście swoje następstwa nie tylko w sferze dom – praca – rodzina ale też muzyka. Nie sądzę abym kiedykolwiek nagrał jeszcze utwory typu “Serotonina” czy “Siema Werter”. Jak zapewne zauważyliście na “Flashback” nie ma utworu stricte mówiącego o relacjach damsko męskich jak miało to miejsce na Universum np. Może ktoś zapytać – a co z Gdzie wtedy byłaś? .. ww numer jest o natchnieniu, a że pragnienie miłości to piękny sposób na wenę zastosowałem dość popularny chwyt metaforyczny ;)
Ile procentowo we mnie Wertera z Pasa?? Jakieś 23 procent jak to mawia klasyk :P

DG: Twoje utwory są bardzo emocjonalne i szczere, niewielu raperów na scenie otwiera się tak bardzo jak Ty. Skąd ta odwaga? Nie boisz się, że stając się tak otwarty narażasz się na ataki w czułe punkty?

Planet: Muzyka od zawsze była dla mnie przede wszystkim czymś w rodzaju autoterapii. Traktowałem i nadal traktuję ją bardzo poważnie, stawiam na emocje i pisząc muszę odczuwać je ze zdwojoną siłą aby potencjalny odbiorca sam mógł tego doświadczyć. To zawsze było moim celem.. wzbudzać emocje. Słabe punkty? Ja nie mam słabych punktów.. jedyne co mogą mi wytknąć ludzie nieprzychylni to tzw “smutne pierd*lenie”. Zupełnie mnie to nie rusza bo obserwując internet zauważyłem, że lwia część komentujących w ten sposób albo słuchała i nie słyszała albo po prostu każdy spokojniejszy utwór naszpikowany emocjonalnością z miejsca jest wkładany do folderu pt. SMUTEK. Ten elementy świadomości jest na fatalnym poziomie w naszym kraju.. nie jest to tak piętnowane za granicą jak u nas niestety. Wracając do czułych punktów może trochę się rozpędziłem. Moim czułym punktem jest moja rodzina. Zaatakuj moją córkę a znajdę Cie i nie nie będę pytał, pod Tym względem jestem popierd*lony i nie mam hamulców.

DG: Powiedziałeś, że „Zdjecie za szkłem” to najsmutniejszy utwór na tej płycie, trudno się z tym nie zgodzić. Czy były jakieś linijki, które z trudem przechodziły przez gardło i łamały głos?

Planet: Każda… zwykle nagrywam utwory na raz. W tym przypadku było inaczej, gdzieś tam chyba nawet słychać załamanie głosu. Śmierć mojej szwagierki to była dla nas ogromna tragedia. Mojej Karolinie należą się pokłony za siłę, którą wykazała bo tak naprawdę dziewczyna nie miała nawet czasu odbyć żałoby w należyty sposób. Ludzie którzy powinni wykazać się wtedy zrozumieniem zaczęli dbać o coś zupełnie innego aniżeli o pamieć ale nie chcę w to wnikać, czas pomału wszystko weryfikuje i karma wraca. Mamy 2,5 letnią córeczkę .. z dnia na dzień pod naszym dachem pojawiła się 12 latka, którą my teraz musimy wychować i zadbać o to aby zminimalizować ból i zapewnić poczucie bezpieczeństwa. Mam teraz dwie córy… no i zdradzę Wam jako pierwszym, że trzeci szkrab jest w drodze :D (GRATULUJEMY przyp. red.)

DG: Bruce Wayne miał Batmana, który niszczył życie prywatne, Peter Parker – Spider-mana. Jaki wpływ ma Planecior na Planeta.

Planet: Fatalny, destrukcyjny.. to moje alter ego jest sumą całego zła jakie kiedykolwiek poczyniłem. Kiedy się odzywa jestem niezdatny do normalnego funkcjonowania. Powiedzieć bez kija nie podchodź to jak nie powiedzieć nic. Nie ma się tutaj czym szczycić ale to element mojego charakteru i nie chce się pozbywać Planeciora, kiedy jest podbramkowo to ten łajdak rozwiązuje problemy “od ręki”. Co do życia prywatnego – tutaj akurat trzymam go na smyczy, więc wszystko prawie pod kontrolą ..

DG: “Wróć, jaki psycholog, pół życia to sam się leczyłem hip-hopem jak głupi
W sumie się dużo nie mylę, bo hip-hop sam w sobie konkretnie dał dupy”
W jaki konkretnie sposób „Hip hop dał dupy” ?

Planet: Piszę i nagrywam od stycznia 2003 roku. Wychowałem się na zupełnie innych wartościach aniżeli, te które teraz prezentują młodzi gracze nawijający o tym że “Twoja dupa marzy o moim kutasie”. Oczywiście nie chcę wkładać tutaj wszystkich do jednego wora bo jest wielu utalentowanych raperów z wyższym poziomem dojrzałości emocjonalnej niż ten, o którym wspomniałem. Moje podejście do tworzenia jest zupełnie odmienne ale co ja tam wiem, wyrażam swoją opinię. Można się nie zgadzać :) W sumie z drugiej strony zróżnicowanie jest spoko ale są jakieś granica dobrego smaku, człowieczeństwa, szacunku do drugiego człowieka. Co do “dawania dupy”.. w momencie kiedy wchodzisz do głównego nurtu i zaczynasz zarabiać większe lub mniejsze pieniądze to zarabiasz je z sprawą nie tylko sprzedawania własnej muzyki ale też sprzedajesz swój wizerunek.. sukces opiera się na muzyce jaką robisz w dużym stopniu ale nie mniejsze znaczenie ma PR i aktywność pozasceniczna. Reasumując wszyscy się sprzedajemy w jakiś sposób .

DG: Miałeś, krótką przerwę z muzyką. Jak bardzo zmienił się hip hop pod Twoją nieobecność? Czy są to zmiany na plus? Na minus?

Planet: Z mojej perspektywy o 180 stopni. Fajnie, że to idzie do przodu, nie wszystko trafia w mój gust ale jest to potrzebne scenie. Chyba, że ktoś przegina i pier*oli bzdury.. to adekwatnie liryki. Co do warstwy produkcyjnej jest pięknie.. bity anno domini 2017 (topowych producentów) są przekozackie.. to co przyszło ze stanów względem nowych brzmień to bajka.. a jeszcze większa bajka jest jak taki Foux wysyła mi pakę swoich produkcji i ja się zastanawiam jak ten człowiek to ku*wa robi?!

DG: Taco Hemingway nawinął „Puściłem Trójkąt w ’14, a fani dziękują nadal” (przyp. red. Trójkąt warszawski, płytą dzięki której stał się bardziej rozpoznawalny), Wydaje się, że z „Pasem Oriona” jest podobnie. Jak myślisz co ta płyta takiego ma w sobie, że wydanie CD stało się białym krukiem?

Planet: Limit tysiąca sztuk, lawina emocji, wszystkie featy na poziomie. Bity Eljota no i moja nieskromna osoba haha. Pas Oriona od początku był w pewnym sensie magiczny wiele rzeczy zrobiłem tam nieświadomie co potem przyprawiało mnie o Mindfuck. Przykładowo w utworze “ku rozwidleniu rzeki” nawijam.. jeszcze popłynę ku rozwidleniu rzeki, jeszcze zobaczę jak świt wita Szczecin. Nie wiedziałem, że 3 główne Szczecińskie ronda są odwzorowaniem 3 gwiazd z Pasa Oriona. Na jednym z nich nagraliśmy finalną scenę mojej rzekomej śmierci do teledysku “Panie”. Takich smaczków jest więcej.. serio coś jest na rzeczy :P

DG: Na co dzień mieszkasz w Niemczech. Czy i Jak perspektywa patrzenia na świat zmienia się żyjąc w kraju tzw. „nowoczesnej zachodniej kultury”

Planet: Tu nie ma nowoczesnej kultury, ten kraj się uwstecznia. Tolerancja jest mylona z akceptacją i promowaniem dewiacji. Człowiek mający prawicowe poglądy jest uważany za zacofaną jednostkę nie idącą w parze z rozwojem ww kultury. Tyczy się to nie tylko Niemiec ale też np Francji czy, nad czym bardzo ubolewam, po części naszej ojczyzny. Media miały i mają ogromną siłę rażenia i dopóki ludzie nie zaczną myśleć samodzielnie dopóty społeczeństwo jak te popularne lemingi będzie szło za kiełbasą i grochówka.

DG: Abstrahując od polityki. Zauważyć można problem z imigrantami, szczególnie w kraju, w którym aktualnie mieszkasz. W społeczeństwie rośnie strach przed terroryzmem. Dokąd wg. Ciebie to wszystko zmierza?

Planet: W Niemczech jest najniższy przyrost naturalny w Europie i to jest główny powód ściągania przez Panią Merkel ludzi 3 świata. Jest to najzwyczajniej w świecie siła robocza. Nie interesuję się aż tak mocno polityką ale widzę co się dzieje, widzę przede wszystkim to, że imigranci nie podporządkowują się do kultury tutaj panującej, wdrażają własną i nie respektują zasad.. sorry respektują urzędy dzięki którym dostaną hajs za siedzenie w domu. Mają za darmo naukę języka, kursy.. ku*wa telefony. Imigrant w Niemczech nie chodzi w butach z Aldi czy Lidla.. sami sobie odpowiedzcie dokąd t o zmierza. Ja wiem tylko, że Niemcy za 10 – 20 lat będą zmierzać do Polski, bo u nas taki myk nie przejdzie.

DG: Zbliża się jesień, w naszej recenzji Twój album stał się propozycją dla szarugi za oknem. A Czego Ty słuchasz lub czym się zajmujesz „gdy za oknem mrok, chłód i deszcz”

Planet: Spektrum moim upodobań muzycznych jest bardzo szerokie. Począwszy od poezji śpiewanej, poprzez klasykę rocka, blues, country. kończąc na muzyce elektronicznej. A kiedy za oknem szaro to coraz częściej zdarza mi się grać w gry video.. w sumie zawsze byłem graczem… aa no i czytam trochę :P

DG: Jak będzie przebiegać dalsza promocja płyty? Kolejne klipy? Koncerty?

Planet: Czas pokaże, będę informował na swoje fejsbukowej stronie ;)

Artykuł “Muzyka od zawsze była dla mnie przede wszystkim czymś w rodzaju autoterapii.” – Wywiad z Planet ANM pochodzi z serwisu Dyktafonografika.

Zapraszamy do zapoznania się z naszą fotorelacją Rap Festiwalu. Koncerty odbywały się 2 czerwca z okazji święta miasta Świętochłowice. Na Rap Festiwalu zagrali m.in Wac Toja, DonGuralesko, Tede. 

Artykuł Rap Festiwal 2017 – FOTOrelacja pochodzi z serwisu Dyktafonografika.

Drugiego czerwca w Świętochłowicach odbył się Rap Festiwal z okazji święta miasta. Jednym z artystów występujących na tym festiwalu był Wac Toja.  Po jego występie i spotkaniu z fanami udało nam się przeprowadzić z nim krótką rozmowę.

Zapraszamy to zapoznania się z przebiegiem tej rozmowy.

Przypominamy, że pełny odsłuch wydawnictwa Wac Toja – High Quality dostępny jest już na platformie YouTube.

Artykuł “Nie nazwałbym tego karierą, po prostu robię sobie muzyczkę” – Rozmowa z Wac Toja pochodzi z serwisu Dyktafonografika.

Drodzy słuchacze, widzowie i czytelnicy, z okazji tegorocznych Świąt Bożego Narodzenia pragniemy zaprezentować wam archiwalne słuchowisko radiowe, które nie było dotychczas dostępne na naszej witrynie. Nagranie pochodzi z 2013 roku i jest autorskim słuchowiskiem radiowym opartym na motywach Opowieści Wigilijnej autorstwa Charlesa Dickensa.

My jako redakcja życzymy wam zdrowych i wesołych świąt, abyście spędzili je w ciepłym rodzinnym gronie i nie zapomnieli o istocie Bożego Narodzenia. Życzymy także aby w nadchodzącym Nowym Roku odnosiliście wszelkie sukcesy na swojej ścieżce życia. Wszystkiego co najlepsze życzy redakcja portalu Dyktafonografika.com

Opis: Szef wytwórni Gregory, jest właścicielem ogromnej firmy fonograficznej. Gregory jest dość egoistycznym i skąpym szefem, któremu zależy jedynie na pieniądzach. Swoim zachowaniem sprawia przykrość wielu osobom, jednak w Boże Narodzenie przydarza mu się coś dziwnego…

Wystąpili:
Narrator – Rafał Klima
Gregory – Sebastian Nowara
Trey / Duch minionych świąt – Sebastian Kowolik
James / Duch teraźniejszych Świąt – Piotr Jeziorowski

Scenariusz i realizacja: Rafał Klima
Inspiracja: Charles Dickens – Opowieść Wigilijna

We wstępie użyto fragmentu utworu Jay Z – Encore (zgodnie z prawem cytatu)
Roc-A-Fella/Def Jam, prod. Shawn Carter, Kanye West, 2013

Artykuł Z archiwum Dykty: Opowieść Wigilijna pochodzi z serwisu Dyktafonografika.

Nastała jesienna pora i czas odkurzyć mikrofon. Dawno mnie tu nie było, ale czas zaprezentować wam ósme wydanie autorskiej audycji DyktaStation. W dzisiejszym odcinku postaram się wam umilić tą szarugę za oknem. Listopad wita nas otwartymi rękami z których wydobył się deszcz i chłód. Mam nadzieję, że udało mi się umilić wam te wieczory i dni dawką dobrej i rozgrzewającej muzyki. W tym wydaniu mix polsko-amerykański, wiele ciekawych i interesujących nut, które przypadną każdemu do gustu. Serdecznie zachęcam do zapoznania się z tym co dla was przygotowałem.

Tracklista:

Szejk – Trzeci Wymiar

Alexander Mack – Sharp Dressed

Grażyna – Inne Czasy

Yury – The Chase

Kellee Maize – Hasta Abajo

Reto – Gdybym

Wszystkie utwory wyemitowane w programie są na licencji Creative Commons, lub są wyemitowane za zgodą autora.

Możesz kopiować, rozpowszechniać, reklamować  tą audycję, dopóki:

• Podajesz autorstwo
• Nie używasz tej audycji w celach komercyjnych
• Rozpowszechniasz wszystkie swoje prace pochodne na tej samej licencji

Artykuł DyktaStation #8 pochodzi z serwisu Dyktafonografika.

Przyznam szczerze, że ostatnio moim światem muzycznym rządzi przypadek. Czy to przygotowania do audycji DyktaStation, czy prywatne wojaże muzyczne – zawsze znajdę coś nieumyślnie. Nie inaczej było i w tym przypadku. Przeglądając Instagram pod którymś z hasztagów natrafiłem na zdjęcie dwóch ciekawie wyglądających okładek z napisem Grażyna. Nie byłbym sobą gdybym tego nie sprawdził, zdziwiłem się bardzo nie tylko samą muzyką, ale także tym że Grażyna okazała się nie raperką, a raperem. W ramach nowego działu o nazwie Łowca z przyjemnością prezentujemy wam wywiad przedstawiający sylwetkę Grażyny.

Dyktafonografika: Przedstaw się naszym czytelnikom, Jak się nazywasz, ile masz lat, skąd pochodzisz, od kiedy rapujesz itp. itd.

Grażyna: Siemanko! Jestem Grażyna… Poza muzyką Mati. Mam 26 lat i jestem z Ostrowa Wlkp. Z rapem kombinowałem już wcześniej od czasów pierwszych fristajli z ziomkami gdzieś przy alko ok 2007 roku. Ciężko to nazwać rapowaniem. W okresie do 2015 roku od którego mogę powiedzieć, że wziąłem się za to solidnie powstało niewiele, ale mimo wszystko był to wstęp o którym warto pamiętać.

DG: Dlaczego Grażyna? To niezbyt „raperska ksywka”

G: Ksywa może faktycznie niezbyt raperska, ale kiedy powstała nie brałem pod uwagę muzyki. Około 2011 zakładałem sobie konto na portalu hip-hop.pl. Oglądałem wtedy zawzięcie każdy odcinek „Pierwszej Miłości”. Wymyśliłem sobie nick Grażyna Weksler.  Grażka ładna kobietka.  Miało być na chwilę, a stało się tak, że na lata. Pierwsze utwory wrzucałem właśnie tam i tak już pozostało.

DG: Tworzysz dosyć mroczny a czasem wręcz lekko psychodeliczny rap. Skąd pomysł by zająć tę nisze?

G: Ja przekazuje tylko to co jest we mnie. Nie raz ktoś mnie pyta czemu nie stworze więcej kawałków jak LSD czy 010101. Po prostu nieustannie wszystko się zmienia, a smutne, mroczne czasem wręcz kpiące ze swojej sytuacji uczucia mienią się różnymi odcieniami w otchłani mojej głowy. Odkalkowuje to na papier, a później na audio. Wrzucam się sam często na własne życzenie w pewne rejony w których obecności większość osób chciałaby uniknąć. Ja czerpię z tego czystą satysfakcje. Lubię patrzeć na szaleństwo swoich oczu w lustrze i świadomości, że stąpam po cienkim lodzie . Czasem mi smutno jak widzę swój upadek, ale ogólnie to jestem po stronie światła. Ten mrok to chyba tylko po to, by dalszymi projektami pokazać, że można wyjść na powierzchnię. Ogólnie nie chcę przesadzić, ale przewiduję, że będę tworzył coraz bardziej pozytywną muzykę.

DG: Na początku września wydałeś płytę „Z Laniakei” znajdziemy na niej 15 utworów, opowiedz nam o tej płycie.

G: Ta płyta jest jak przeprowadzka. Wraz z z nią chce zostawić już ten mroczny świat. Czuję po jej wydaniu wielką ulgę. Tak właściwie poza paroma kawałkami powstała w jednym tygodniu. Intensywnym i prawdziwym. Właściwym, by wydać taki plon jak chciałem. Jestem z niej super zadowolony. Wyciągnąłem też wnioski na kolejną (głównie czysto muzyczno-techniczne jak takie, że zainwestuje w mixmaster itp. przy okazji robienia kolejnej)

DG: Nie ma na niej żadnych gości, zamierzony zabieg? Czy nie chcąc być złośliwy „Nikt nie chciał / nie było kogo kto mógł by się dograć”

G: Prawda jest taka, że ja prawie w ogóle nie słucham polskiego rapu i nie mam do kogo zagadać o feat. Jest może 2-3 artystów, którymi się jaram, ale  chciałbym do nich zagadać jak będę miał już taki skill, że nasz kawałek namiesza o wiele więcej niż tylko da mi satysfakcję. Postanowiłem też zagadać do nich jak będę miał już taki trak, że będzie brakowało tylko ich wokalu. Na razie nie rozjebałem na tyle by im zawracać w głowie.

DG: „Z Laniakei” to dosyć przewrotny tytuł i można go różnie interpretować. Co Ty miałeś na myśli nazywając tak swoje dzieło.

(Laniakea – supergromada galaktyk o średnicy około 500 milionów lat świetlnych, w której znajduje się także Droga Mlecza)

G: To prosty jednoznaczny tytuł. Nasz adres w kosmosie.

Ochota, Warszawa, Europa, Ziemia, Układ Słoneczny, Droga Mleczna, Laniakea, Wszechświat.

DG: Na kanale masz naprawdę sporo „mash-upowych” teledysków. Montujesz je sam ? Skad czerpiesz inspiracje i pomysł na użyte urywki?

G: Sam zmontowałem kilka z nich. Na użyte urywki i ogólnie całe mashupy posiadam taką specjalną playlistę na yt. Przeglądam całe mnóstwo wideo i jak coś ma potencjał to zapisuje, a później jak się komponuje z danym utworem to scalam i wrzucam na kanał.

DG: Używasz „kradzionych” bitów, czy jednak współpracujesz z jakimś producentem?

G: Większość bitów pobieram z YT. Są to zarówno free beats jak i kradzione. Co do współpracy to oczywiście Na Gwałt Mafia. Ich bity są przekozackie i pracujemy obecnie nad wspólnym projektem.

DG: Gdzie widzisz się za 10 lat?

G: Widzę się bliżej światła i będę przekazywał światło. Jeśli chodzi o rap to nie mam konkretnej wizji i planów, które chciałbym zrealizować przez taki okres.

DG: Wydajesz się bardzo tajemniczą osoba, jak bardzo Grażyna różni się od Mateusza, a może nie ma żadnej różnicy?

G: Mogę się wydawać tajemniczy, ale jeśli jesteś z mojego otoczenia to znasz mnie na wylot.  Grażyna ma bardzo wiele z Mateusza, ale to tak jak z przerobionymi zdjęciami w Photoshopie. Czasem lekko coś uwydatnisz, zamażesz, podkręcisz, a czasem totalna jazda zmiana kolorów, abstrakcje…. Grażynę można nazwać jednym z moich szalonych snów gdzie nie muszę stawiać sobie żadnych ograniczeń i czuję się totalnie wolny.

DG: Dziękuję bardzo za rozmowę

Artykuł “Lubię patrzeć na szaleństwo swoich oczu w lustrze…” – Wywiad z Grażyną pochodzi z serwisu Dyktafonografika.

Dane mi było urodzić się w czasach, w których w XXI wiek mogłem wkroczyć świadomie mimo tego, że byłem bardzo młody. Jako dziecko rosłem wraz z rozwojem technologii i internetu. Pamiętam i umiem wyobrazić sobie internet bez Facebooka i YouTube. Pamiętam dźwięk, który wydawał modem przy próbie połączenia się z internetem. Zakręcony tym światem technologicznym i wpatrzony w kineskopowy telewizor miałem swoje marzenia. Chciałem nakręcić krótki film/ teledysk, cokolwiek co się rusza – po prostu chciałem coś stworzyć. Oczywiście wiedziałem, że to nie takie łatwe, tym bardziej, że brakowało mi podstawowej rzeczy – sprzętu. Było to w czasach kiedy telefony komórkowe z aparatem były rzadkością, a ich jakość była porównywalna do zdjęć robionych prodiżem babci. Teledyski hip hopowe, były wtedy kręcone przez profesjonalne ekipy filmowe posiadające masę profesjonalnego i bardzo drogiego sprzętu. Dlaczego do tego wracam? Ponieważ dziś jest inaczej, zupełnie łatwiej.

Nie chce wspominać o tym, że dzisiejsze teledyski mogłyby być kręcone masowo z powodu dostępności DSLR z funkcją nagrywania. Nie chcę też pisać o tym, że te sprzęty nagrywające w przyzwoitej jakości nie są mega drogie i przeciętnie zarabiający człowiek po krótkim czasie oszczędzania mógłby sobie pozwolić na taką lustrzankę bez znacznego ciosu dla budżetu domowego, gdyż to w 2016 roku są oczywistości. Jako, że internet nie lubi próżni ostatnim czasem coraz to bardziej popularne są teledyski niewymagające od autora posiadania żadnego sprzętu. Wystarczy mu, że mają go inni i nim nagrywają.

Technika Mashup, nie jest w prawdzie jakąś innowacją, gdyż pojęcie to istnieje od dawna i odnosi się nie tylko do form wideo, ale także do muzyki czy statycznego obrazu. Jednak w ostatnim czasie zauważam popularność tej formy teledysków, szczególnie u undergroundowych, mniej popularnych raperów, ale nie tylko. Mashup polega na umiejętnym łączeniu różnych fragmentów, gotowych filmów tworząc nowe dzieło. Przykładem może być teledysk do utworu „Zawód Człowiek”  Bejfa.

W mashupie tym połączone zostały fragmenty różnych filmów mniej lub bardziej znanych dopasowując ich treść do tekstu piosenki oraz tempa i dynamizmu utworu tworząc nową spójną całość. To zdanie niejako definiuje mashup jako gatunek twórczy. Z jednej strony wydaje się to łatwe i tanie, wszak filmy są już gotowe i w wysokiej jakości. Twórca nie musi martwić się o dobry sprzęt, kadrowanie, światło i wiele innych rzeczy, które trapią reżysera i operatora kamery. Jednak cała trudność stworzenia mashupa polega na jego dobrym montażu. Twórca takiego teledysku musi odpowiednio dobrać fragmenty, a przecież do wyboru ma tysiące filmów. Tym bardziej, że moim skromnym zdaniem najlepsze mashupy powstają z filmów niszowych, które mało kto zna. Sam proces selekcji materiałów jest czasochłonny i wymaga dużej inwencji i intuicji od twórcy. Potem pozostaje montaż całości, który też nie należy do najłatwiejszych, aby wszystko miało ręce i nogi oraz zachowało klimat i dynamikę utworu. Bo przecież, co innego tworzyć nowy obraz do utworu wg. swojej wizji, a co innego z gotowych już wcześniej obrazów wybrać i odpowiednio dopasować najlepsze fragmenty.

Jak widać w powyższym mashupie, aby nadać odpowiedniego klimatu nie tylko użyto odpowiednich fragmentów, ale nałożono różne efekty wizualne, które dopełniają całość. W tej formie lubują się nie tylko undergroundowcy, których fundusze nie pozwalają na profesjonalnie wyglądający teledysk, ale i mainstreamowi raperzy. A jak sytuacja wygląda z kwestii prawnych? Czy twórcy nie łamią przez to prawa? Otóż nie, tworzenie takich kolaży spełnia znamiona prawa cytatu, a przecież można również używać fragmentów filmów, które posiadają licencje pozwalające na dowolny użytek.

Mashupy, więc z jednej strony są alternatywą dla mniej znanych raperów w kwestii tworzenia teledysków. Z drugiej zaś mimo wszystko wymagają one czasu, wyczucia smaku i estetyki i umiejętnego montażu, a przecież nie każdy to potrafi. Nie mniej – coraz więcej takich teledysków powstaje, bo są miłym urozmaiceniem dla piosenki. Ma to duże znaczenie w erze YouTube, gdzie ludzie lubią nie tylko słuchać, ale także oglądać sekwencje obrazów, ot Zeitgeist.

Wydaje mi się, że technika ta będzie coraz bardziej popularna, już teraz nawet mainstreamowi raperzy sięgają do tej formy, aby obrazować swoje utwory. Jeśli trend się utrzyma, to pośród profesjonalnych teledysków normą będzie, kilka stworzonych w tej formie. Nie mówiąc już o podziemiu, gdzie będzie to standard.

Artykuł Światła? Kamera?.. Montaż! – czyli o mash-up’ach słów kilka. pochodzi z serwisu Dyktafonografika.

Przedstawiamy wam fotorelacje z tegorocznej edycji Beerfestu. Zdjęcia zostały wykonane podczas drugiego dnia festiwalu przez naszą redakcyjną fotoreporterkę Martę Kordowską. Tego dnia na głównej scenie festiwalowej wystąpili W.E.N.A, L.U.C, Miuosh. Zapraszamy do obejrzenia całej galerii.

Artykuł Beerfest 2016 x W.E.N.A x L.U.C. x Miuosh FOTORELACJA pochodzi z serwisu Dyktafonografika.

Tak, jako długoletni fan i pasjonat rapu nie boję się tego głośno powiedzieć. Mimo że fala hejtu na Taco chwilowo przeszła, a ludzie już zdążyli oswoić się z „Trójkątem warszawskim” i „Umową o dzieło” to temat za niedługo będzie nader aktualny.

Z racji tego, że jakiś czas temu zostaliśmy uraczeni nowym singlem „Deszcz na betonie” z planowanej na jesień płyty „Marmur” oraz Taco Hemingway sprawił słuchaczom niemałą niespodziankę wydając bez żadnej zapowiedzi EP pod tytułem „Wosk” wiem, że hejty wrócą jak bumerang, ale w sumie dlaczego? Czy Taco naprawdę jest tak „marnym grajkiem”, że prawdziwemu słuchaczowi „ogarniającemu temat” nie wypada go słuchać? Otóż moim zdaniem nie.

„Hipsterski rap dla studenciaków”, „Totalny no skill bez flow”, „Pseudointelektualne teksty o klubokawiarniach”  – z pewnością każdy natknął się na te lub podobne opinie o rapie Taco Hemingwaya, a mimo to trafił on do szerokiego gremium nawet poza społeczność stricte rapową. Każdy ma swój gust i nie wątpię, że znajdą się osoby którym naprawdę nie leży taki rap. Jednak uważam, że niemałe znaczenie ma szeroka publika, do której w bardzo szybkim tempie dotarł Taco. Ludzie mimo swojej społecznej natury dążą do indywidualności. Niektórzy nie lubią jarać się tym czym wszyscy i chcą być w pewien sposób „ponad to”. Przyznam, że sam do takich ludzi należę i zazwyczaj omijam główny nurt, jednak czasem trzeba być obiektywnym i stanąć oko w oko z faktami. Mam też na uwadze to, że żyjemy w czasach gdzie hejtuje się każdego i wszystko ot tak, dla zasady. W internecie także pełno „śmieszków”, którzy traktują pisanie różnych komentarzy jako rozrywka. Jednak chciałbym skupić się na innych kwestiach.

Bez cienia wątpliwości twierdze, że kwestia „podoba mi się” / „nie podoba mi się” jest wyłącznie kwestią subiektywną i nie wymierną. Jednakże istnieją pewne uniwersalne kryteria oceny czy coś jest dobre. Każda osoba choć odrobine znająca się na rapie powinna zauważyć, że teksty Taco pod względem technicznym są na wysokim poziomie. Wersy Filipa są bardzo dobrze skomponowane i idealna liczba sylab w wersie pozwala na melodyjność i płynność tekstu. Bardzo dobrze widać to w refrenie „Trójkąta”

A obok w Zakąskach za barem się pląsa Pan Roman i wtrąca w rozmowy się
A obok w Kamieniach, małżonków wciąż nie ma, więc całują słomiane wdowy się
A obok, tam w Bistro, miłości na szybko się wiążą i milkną, gdy nowy dzień

Słuchając tego utworu lub czytając go widać, że cały refren „płynie” jednym ciągiem bez żadnego zgrzytu, a użyta anafora dodaje większego dynamizmu. Takie smaczki nie są zauważalne dla zwykłego „zjadacza chleba”, ale mimo to intuicyjnie i podświadomie to wyczuwa, przez co cały utwór wpada w ucho i jest bardzo rytmiczny. Takich przykładów można mnożyć sporo, to też jeden z tych powodów dla których ten rap trafia do ludzi, którzy na co dzień nie słuchają rapu.

Taco jest również dobrym obserwatorem rzeczywistości i pisze bardzo dobre storytellingi. Cała płyta „Trójkąt Warszawski” to zamknięta klamrą opowieść o życiu nocnej Warszawy pełnej studentów w licznych barach. „Fifi” trafnie ubiera wszystko w metafory i ma ogromny talent do pisania tekstów.  Przez co możemy stać się biernymi uczestnikami „piątkowych wieczorów” nad Wisłą.

Teraz w oczekiwaniu na „Marmur”, możemy umilić sobie czas słuchając „Wosku” – sześć premierowych utworów o tym co dzieje się po wielkim boomie na Taco.  Pierwszy zarzut, który na pewno przeczytamy? Zero progresu, nawija identycznie jak na poprzednich płytach. W sumie trochę racja, ale co z tego? Taco Hemingwaya nie tylko się słyszy, ale słucha ze zrozumieniem. To za jego teksty i trafne ujęcie rzeczywistości jest na słuchawkach tysięcy osób. Niedawno na łamach „Dykty” pojawił się artykuł o tym, gdzie podział się „rap z boiska”. Taco jest głosem części młodego pokolenia, które ewoluowało i już nie przesiaduje pod blokiem, tylko w modnych klubach i kawiarniach. Oczywiście „wyższe wykształcenie i kultura” to tylko pozory, ale to już można wyczytać z tekstów Taco Hemingwaya

Filip jest innowacją w polskim rapie i robi coś, czego nikt wcześniej nie robił w ten sposób i jest pewnego rodzaju ewenementem. A jak przyjmuje to sam zainteresowany? Chłodno.

Raz, dwa, sprawdzam czy mnie słychać
SMS od mamy, czekaj, muszę go przeczytać
Gratulacje utopione w kilku wykrzyknikach
Pyta czemu w garniturze nie biegam po Fryderykach
Powiem wszystkim dziś, Fifi to nie celebryta
Reklamowe briefy, znowu dziś ich nie przeczytam
Nie zaglądam do tych liczb ale wiem że wy tak
Licz tych followersów, ja sukcesy mierzę w płytach
A nie lajkach, nie otaguję sponsora jak te panie w rajtkach
Młody Ernest, raczej dobra dusza, żaden łajdak
Moim celem raczej spokój ducha a nie Maybach
Szczerze mówiąc mi wystarczy Peugeot
Młody kot, nie zaufam nigdy starym zwierzom
Nigdy nie będę rapował o tym jaki jestem prawdziwy i szczery
Całe szczęście, moi fani wiedzą

Mimo ogromnego sukcesu w te parę miesięcy Taco Hemingway dalej robi swoje, czyli rap na najwyższym poziomie. Stąd stwierdzam, że „jaranie się” i słuchanie Taco to żaden wstyd dla człowieka, który od dawna siedzi w rapie. To, że słuchają tego wszyscy i panuje ogromny Hype na Taco Hemingwaya nic nie znaczy i umniejsza jakości rapera. Żyjemy w czasach, gdzie społeczności muzyczne nie są tak hermetyczne jak kiedyś. Dziś każdy słucha co lubi i nie jest dla nikogo ujmą słuchanie „czegoś innego”. Muzyka to przede wszystkim rozrywka, nieraz aspirująca do miana sztuki i pod tym kątem powinniśmy ją oceniać.

A Wy dlaczego jaracie się Taco Hemingwayem ?

Artykuł Nie wstydzę się Taco Hemingwaya pochodzi z serwisu Dyktafonografika.