EBMAS Japonya açıldı yazısı ilk önce Emin Boztepe Martial Arts System Wing Tsun üzerinde ortaya çıktı.

Pusat’da Kont, Son Osmanlı’da Mösyü Güro’yu canlandıran Emin Boztepe bu sefer Panzehir filminde başrol ile izleyicinin karşısına çıkıyor. Şubat ayında beyazperdede oynayacak filmin çalışmaları arasında öğrencilerine özel bir gün ayıran Emin Boztepe, Marmara Forum’da Jatomi Fitness spor merkezindeseminer verecek.

Marmara Forum Pure Jatomi Fitness’daki Wing Tzun (Wing Chun) semineri saat 10:00’da başlayıp 4 saat sürecek.

Amerikan Deniz Piyadeleri, FBI… vb bir çok güvenlik birimini çalıştıran dünyaca ünlü Türk dövüşçü Emin Boztepe, deneyimlerini İstanbul’lu öğrencileri ile paylaşacak.

Emin Boztepe’den Kung Fu semineri yazısı ilk önce Emin Boztepe Martial Arts System Wing Tsun üzerinde ortaya çıktı.

Auch dieses Jahr findet wieder ein

Summercamp in Deutschland

in der Stadt Schwelm / NRW statt.

Schwelm liegt zwischen Düsseldorf – Wuppertal – Hagen und Bochum

In der Kampfkunstakademie von Sifu Oliver Becker, Kaiserstr. 55, 58332 Schwelm wird

am       14. 15. und 16. August das Camp abgehalten.

Stundenplan:

Freitag:            18.00 Uhr – 22.00 Uhr Wing Tzun

Samstag:         10.00 Uhr – 14.00 Uhr Wing Tzun   /          14.30 Uhr – 16.30 Uhr Escrima

Sonntag.          10.00 Uhr – 14.00 Uhr Wing Tzun   /          14.30 Uhr – 16.30 Uhr Escrima

Preise bitte dem Anhang entnehmen 

Hotel: Der nette Sifu Oliver hat ein paar schöne Hotels für euch rausgesucht

www.hotel-muehlenteich.de

www.hotel-haus-friedrichsbad.de

www.hotel-wuensche.de

www.hotel-retaurant-neuenhof.de

Info Telefon: Sifu Oliver Becker 0172-5719603

Sifu Emin Boztepe und sein Team hoffen Euch dort zahlreich Begrüßen zu dürfen und freuen sich auf hartes Training und schöne Stunden mit euch.

Ps: Liebe Ausbilder, bitte diese E-Mail ausdrucken und in euren Schulen aushängen. (ab Ps kann gelöscht werden ;-))

Mit freundlichen Grüßen, Christiane Stuckart

Summercamp in Deutschland yazısı ilk önce Emin Boztepe Martial Arts System Wing Tsun üzerinde ortaya çıktı.

in der Stadt Schwelm / NRW statt.

Schwelm liegt zwischen Düsseldorf – Wuppertal – Hagen und Bochum

In der Kampfkunstakademie von Sifu Oliver Becker, Kaiserstr. 55, 58332 Schwelm wird

am       14. 15. und 16. August das Camp abgehalten.

Stundenplan:

Freitag:            18.00 Uhr – 22.00 Uhr Wing Tzun

Samstag:         10.00 Uhr – 14.00 Uhr Wing Tzun   /          14.30 Uhr – 16.30 Uhr Escrima

Sonntag.          10.00 Uhr – 14.00 Uhr Wing Tzun   /          14.30 Uhr – 16.30 Uhr Escrima

Preise bitte dem Anhang entnehmen 

Hotel: Der nette Sifu Oliver hat ein paar schöne Hotels für euch rausgesucht

www.hotel-muehlenteich.de

www.hotel-haus-friedrichsbad.de

www.hotel-wuensche.de

www.hotel-retaurant-neuenhof.de

Info Telefon: Sifu Oliver Becker 0172-5719603

Sifu Emin Boztepe und sein Team hoffen Euch dort zahlreich Begrüßen zu dürfen und freuen sich auf hartes Training und schöne Stunden mit euch.

Ps: Liebe Ausbilder, bitte diese E-Mail ausdrucken und in euren Schulen aushängen. (ab Ps kann gelöscht werden ;-))

Summercamp in Deutschland yazısı ilk önce Emin Boztepe Martial Arts System Wing Tsun üzerinde ortaya çıktı.

Türk sinemasında görsel işçilik üzerine fazla uğraşılmadığı, sinefil sinemacıların az çıktığı bir devirde Alper Çağlar fark yaratan, postmodernizmle ilişki kuran yönetmenlerden. “Panzehir”de belki de hayalinin projesine imza atan yönetmen, incelikli ve iyi çekilmiş bir kiralık katil/tetikçi filmi ya da aksiyon yüklü suç filmiyle çıkageliyor. Hong Kong triad filmi, Japon manga geleneği, Çin dövüş kültürü, İtalyan spagetti westerni ile yeni Güney Kore aşırılığını bir araya getiriyor. Görsel ve işitsel detaycılıkla birçok kişiyi mest edecek “Panzehir”, kasvetli çizgi roman estetiğiyle stil coşkusu aşılayan düello-çatışma sahnelerinin yüksek tempolu karışımı kıvamında…  Dövüş sanatı Wing Chun’da ihtisas yapmış bir başrol oyuncusu, manga karelerinden oluşan bir kapanış jeneriği, arada kulağımıza fısıldayan Charles Bronson’ın ‘Harmonica’sı, Hong Kong aksiyonsinemasından fışkıran düello-çatışma sahneleri, görme engelli bir Alman piyanist kız ve daha fazlası… “Panzehir”, sanki Alper Çağlar’ın “Büşra”dan (2010) bu yana, ya da kariyerine start vermesiyle birlikte yapmak istediği her şeyi üzerimize döküyor. İlk 2.35:1 filminde bütçe rahatlığıyla çalışırken görsel açıdan birinci sınıf bir işe imza atmasına olanak tanıyor. POSTMODERN TETİKÇİ PROTOTİPİ  Baştan sona iyi çekilmiş, ince ince kurgulanmış, herhangi bir falsosu bulunamayacak bir film karşımızdaki. “Büşra” ile ‘çizgi roman estetiği’nin yamacında dolaşacağını ispatlayan yönetmen, “Dağ”da (2012) oradaki Tarantinesk anları biraz asgariye indirmişti. Erkekler arasında geçen küfürlü diyaloglarla sınırlamıştı. Burada ise büyük oranda İtalya’da doğan western türü spagetti western, Hong Kong’un kültürel gangster filmi türü triad film ile ‘intikam’ı manga estetiğiyle kavrayan Güney Kore filmi “İhtiyar Delikanlı”nın (“Oldueboi”, 2003) modelinin arasından bir yol belirliyor kendisine. İsmiyle Kadir İnanır’a gönderme olarak anılabilecek sert mizaçlı Kadir Korkut postmodernizm kokan bir mafya tetikçisi. “İhtiyar Delikanlı”nın Choi Min-Sik’i ile “Zor Hedef”in (“Hard Target”, 1993) Jean-Claude Van Damme’ını aynı bedende birleştiriyormuş izlenimi yaratıyor. Zalimliğini duygusallıkla dengelerken, boyuna posuna uygun da bir ‘sarışın Alman kadın’ buluyor. PİYANO KONSERİ SAHNESİ KRİTİK Aslında Kadir’in karizmatik içsesini, helikopter veya uçak kamera ile bakış açısı planlarıyla harmanlayan ‘suç şehri İstanbul’a kuşbakışı’ esas açılış. Ama sanki filmin ritmini belli eden, piyano konseri sahnesindeki anlamlı ışık, müzik, ses ve kamera kullanımı. Görme engelli ve seksi piyanist Elsa Lund bu noktada sahne alıyor. Öncelikle filmde görebildiğimiz kadarıyla kullanılan karakterlerin birbirleriyle düelloya tutuşacağı, ‘Vahşi Batı’ kurallarıyla hareket edeceği düşünülüyor. Sürekli yeraltı dünyasında, mafyanın arasında böyle bir düzen olduğu ima ediliyor. Bu sahnede de piyano başındaki kadın, sahnenin arkasından alınan ‘dolly kaydırma’ genel planıyla bir konuma oturuyor. Onun devamında da koltukların arasında, chiaroscuro tekniği ile adeta bir ‘retro’ figür canlanıyor. Kadir orada sessizliği, karizması ve yüzüne düşen gölge ile oturuyor. Biz ise filmin önde ve arka planda olup bitenle, keskin çatışmanın romantizmiyle hassas bağını deneyimliyoruz. JOHN WOO HAYRANLIĞI İYİDEN İYİYE AÇIĞA ÇIKIYOR Zaten bu noktadan sonra da eğilimler üç aşağı beş yukarı belli oluyor. Düello, çatışma ve patlama sahneleri aksiyonda da, suç filminde de olabilecek motifler. Ama asla sömürülmeden bir adrenalin sosuna dönüşüyorlar. Hong Kong aksiyon sinemasında John Woo ve muadillerinin verdiği şekle sokulup ‘wuxia filmi’ ya da ‘spagetti western’ etkisini canlandırıyorlar. Elsa-Kadir arasındaki ilişki ise ‘göçmenliğin yabancılaştırması’ ile ayaklanıyor. “Büşra”daki ‘maskeyi çıkarmak kolay mı?’ sorusundan farksız bir habersizlik ve mesafe hissediliyor. Bu noktada John Woo hayranlığı açığa çıkıyor. “Acımasız Katil”deki (“Dip Huet Seung Hung”, 1989) görme engelli kız ile kiralık katil arasındaki ilişki canlanıyor. Ateş altında bile devam ederken ‘hassasiyeti kaybetmeyen’ bağ burada da var. Kötü adamların elinden kurtulamayan bu ‘kız’, oradaki kadar melodrama malzeme olmuyor. Açıkçası Çağlar, onu fazla inceleyememiş. Daha ziyade koreografilerin üzerine gitmiş. SİNEMAMIZIN EN İYİ SOUNDTRACK’LERİNDEN Dar odak, odak kaydırma kullanımının yanında detay planların, yakın planların, çok yakın planların bir hikaye anlatma aracına dönüştüğü görülebiliyor. Yavaş çekim tekniği de bunlara ekleniyor. Düello anlarında ise yerinde duran silahın detay planı bir ‘start’ verme adına canlanıyor. Bu sayede önümüzde Leone’nin opera estetiğinin John Woo ile modern gangsterlerin arasına sızdığı nokta beliriyor. Hong Kong’un onur, gurur meselelerini öne çıkarıp, herkesin birbirini öldürdüğü bir dünya yaratan meşhur triad filmi böylece hedeflenen şey haline geliyor. King Hu’nun 1960’larda temelini attığı Pekin operası bazlı, dövüş koreografilerinden oluşan ‘wuxia filmi’ ise birincil referans değil burada. İşitsel yapıda klasik müzikten popüler şarkılara, ortam seslerinden araba egzozu sesine kadar mucizevi bir dokunuş var. Clint Bajakian’ın, Ennio Morricone etkisi yaratan soundtrack’i, adeta tadına doyum olmaz bir evrensellik kokuyor. Son dönemlerde gelmiş en yetkin soundtrack ile yüzleşiyoruz. Ancak bir süre sonra araya giren ‘usta İtalyan kiralık katil’in katkısı bizi “Batıda Kan Var”ın (“C’era Una Wolta in West”, 1968) Charles Bronson-Henry Fonda çatışmasına kadar götürüyor. Harmonica’yı tüttüren Edoardo Santo’nun karizmatik duruşu bir nostalji duygusu ile kaplıyor içimizi. İster istemez de ‘western-noir’ın yamacında buluyoruz kendimizi. MAFYA TETİKÇİSİ İLE KOVBOY KARŞI KARŞIYA Onun devamında da aslında silahların ele alınması halinde kanlı bir çatışmanın başlayacağını düşünüyoruz. Çağlar, hayalindeki düelloyu canlandırmış. Göçmen Türk tetikçi ile Leone westerni kovboyunu karşılaştırıyor. Bir anlamda Yun-Fat ile Bronson yüzleşiyor. Film evrenini oluştururken, zamansal zorunluluklara saplanmıyor. Bu gibi fetiş sahneler Tarantinesk ana dönüşünce de postmodern bir tat bırakıyor. Kadir’in yanına gelen ‘muhbir polis’ John Woo geleneğini yaşatma adına var olurken, iki kafadar filmine de selam çakıyor. Bunun yanında fazlaca suçlu görürken aslında bir mafya çetesinin arasında alıyoruz soluğu. Cüneyt Arkın’ın en doğru performansını verdiği mafya babası Kara Cemal ile Kadir’in arasındaki üvey baba-oğul çatışması ilginç. Burada da işin içine ‘altı saat sonra öleceksin’ misali ‘Tetikçi’nin (‘Crank’) zamana karşı koşuşturmasını hatırlatan bir adrenalin ekleniyor. Bunun ucu “İhtiyar Delikanlı”vari bir noktaya kadar açılıyor. Manga estetiğiyle donatılıyor. Hafif eklektik sulara giriyor. UZAKDOĞU SUÇ FİLMLERİNİN ETKİSİ ALTINDA Çağlar, belli ki Hong Kong ve Güney Kore’deki suç filmlerini seviyor. Onları retro bir ruhla donatmak istiyor. Bunu yaparken de fetiş sahnelerini göndermelerle aralara serpiştiriyor. Kamerayı kullanırken teleobjektiflerin ağırlıklı olması bir yana, arabanın hızlandığı andaki kaydırmalı zoom planıyla “Ölüm Korkusu”na (“Vertigo”, 1958) saygı duruşunda bulunması gözlerden kaçmıyor. Ama bu stilize sahnelerin aralarına paralel kurgu ile tempo yükseltme numar
aları da ekleniyor. Filmin genel anlamda ‘finalin de finali’ düşüncesi ve süresiyle ilgili sorunu var. Ama sahne analizi derslerinde de okutulabilecek bir estetik canlanıyor. Hem 80’lerin Hong Kong sinemasının stilize adrenaliniyle yaşama, hem manga estetiğinin katkısıyla Japon kültürüyle haşır neşir olma, hem Güney Koresinemasındaki aşırılığı depolama, hem de western düellolarını canlandırma arzusu yer yer hissediliyor. Bunlara Tarantino’vari bir damarla müdahale ediliyor. ‘SON AKŞAM YEMEĞİ’,  FİLMİN YÖNÜNÜ DEĞİŞTİRİYOR Bu genel eğilime sözgelimi “Batıda Kan Var”dan bir sahne ekleniyor. Çağlar’ın kendisinin kurguyu ve ses kurgusunu yapması avantaj olarak filme yansırken yavaş çekimin kullanılması sanki çatışma anlarındaki tarafları birbirine yaklaştırma hamlesi gibi. Zaten koreografi üzerine giden planların yanı sıra, flashbacklerde genel planların dolly ile alınmasının ve renk ayarının farklılaşmasının filmin esas yapısında ‘kara film estetiği’yle ışığı içeri sızdırma-sızdırmama oranına yansıdığı kesin. Zaten genelde gri bir gökyüzü ya da gece sahnelerinin hakimiyetinde bir dağılım var. Zehri yudumlama anının tablo misali bir renk paletiyle siyah-beyaz sinemaya saygı duruşunda bulunup Da Vinci’nin 15. yüzyılda tasarladığı ‘Son Akşam Yemeği’ tablosunu feyz alması ise ilginç metinler açıyor. Bir anlamda Hz. İsa’nın ölümü öncesi havarileriyle yediği yemek burada teolojik metinlerle Kadir’i donatıyor. Avrupa’da yaşayan kiralık katile böyle bir inanış da yükleniyor. Bu çözülme sekansını anlamlandırıyor. Zaten buradan itibaren film daha çizgi romansı hal alıyor, manga estetiğiyle haşır neşir hale geliyor. Karakter canlanıyor, süper kahraman motifleriyle akrabalık kuruyor. Panzehir arayışı bir ‘anlam’la sarılıyor. “Panzehir”, son altı saat meselesinin altını fazla dolduramamak, Alman kadın oyuncuyu hikayeye yedirememek ve süresini uzatıp ikinci filme alan açarken kontrolü kaybetmek gibi konularda eleştirilebilir. Ama estetik olarak bir hata bulmak zor. Uzakdoğu suç filmlerinin dönemlerindeki farklı eğilimlerini ve kaynaklarını iyi etüt etmiş bir yönetmen karşımıza çıkıyor. “Büşra”yla akrabalık ise ‘çizgi roman’ tabanında canlanıyor. Zaten filmin havası, daha melezlik yanlısı olduğundan uluslararası oyunculardan da katkı alındığına inanıyoruz. Çağlar’ın üçüncü eseri, yerli suç filmlerinin ya da gangster filmlerinin (bkz. “Kabadayı”) arasında bir hayli ‘evrensel’ duruyor. Bu tarafıyla da eleştirilip ‘Türkiye’de böyle karakterler olmaz’ yorumlarına yol açacaktır.

9 Mayıs Habertürk yazısı ilk önce Emin Boztepe Martial Arts System Wing Tsun üzerinde ortaya çıktı.

4 Mayıs 2014

“Tişörtünüzü çıkarır mısınız?” diyorum.
“Tabii!” diyor.

Sıfır kompleks.
Evet, Türk’e benziyor.
Ama içinde bir Alman yaşıyor.
Almanya’da büyümüş, orada eğitim görmüş, son 27 senedir de Amerika’da, Los Angeles’ta yaşıyor…
O, Emin Boztepe.
O, Turkish Apaçi!
Dünyaca ünlü dövüş sanatları uzmanı.
500 küsur okula adını vermiş biri.
‘Wing Tsun’ ustası ve yenilmezlik unvanına sahip bir sporcu.
Ama biz onu daha çok Jacqueline Bisset’nin sevgilisi olarak tanıdık, 13 yıl birlikte oldular.
Boztepe, FBI, US Marine, SWAT, DEA, Los Angeles Polis Teşkilatı gibi kurumlara dövüş teknikleri konusunda ders ve seminerler verdi.
Halen dünyanın her tarafına bu sporun ruhunu, felsefesini anlatmak için gidiyor.
9 Mayıs’ta da Türkiye’yle birlikte Hollanda, Fransa, Avusturya, Almanya ve Belçika’da aynı anda vizyona girecek ‘Panzehir’ filminde başrol oynuyor.
Acımasız bir tetikçiyi canlandırıyor.
Filmde Cüneyt Arkın ve oğlu Murat Arkın da ilk defa sinemada birlikte oynuyorlar.
‘Panzehir’in Zincirlikuyu Mezarlığı önündeki çekimleri sırasında, Bülent Ersoy sahneyi gerçek zannediyor ve kavgayı ayırmak için arabasından iniyor.
Set görevlilerinin durumu açıklaması üzerine Ersoy, kahkahalarla gülmeye başlıyor.
Yeni ve sıradışı bir yönetmenin, Alper Çağlar’ın çektiği filmi, umarım beğenirsiniz…

Dünya çapında bir dövüş sanatları uzmanı olduğunuzu biliyoruz ama aslında sizi pek tanımıyoruz. Hadi bize hikâyenizi anlatın. Kimsiniz, nesiniz?
-Yıllar önce Almanya’ya işçi olarak gitmiş, altı çocuklu bir ailenin oğluyum. 1964’te gidiyor bizimkiler, beni de iki yıl sonra yanlarına aldılar.

O zaman kaç yaşındasınız?
-Dört. Tam 21 sene Almanya’da yaşadım. Bütün eğitimimi orada aldım. Kalbim Türk ama kafam Alman. Disiplinli oluşumu da orada aldığım eğitime borçluyum. Sonra okul açmak için Amerika’ya taşındım, 27 senedir de Amerika’da yaşıyorum, vatandaşlık da aldım.

Hızlı bir özet geçtiniz. Ben baştan, teker teker sormak istiyorum. Daha çok Alman gibi mi hissediyorsunuz kendinizi, yoksa 27 yıldır Los Angeles’ta yaşadığınız için Amerikalı gibi mi?
-Kalbim Türk. Bu değişmiyor. Ama iş hayatımda bir Alman gibi çalışkanım, sosyal hayatımda da bir Amerikalı gibi rahatım. Komplekslerim yok. Kim ne demiş, çok da aldırmam. Kafama göre takılırım. Türk tarafıma gelince, tutkulu oluşum…

Almanya’da ne okudunuz?
-Liseden sonra teknik okula gittim. Ama spor, daha doğrusu dövüş sanatları, her zaman hayatımda oldu.

Neden?
-Çünkü Almanya’da, özellikle de benim yaşadığım dönemlerde Türklere karşı bir yabancı düşmanlığı vardı. Her fırsatta saldırıyorlardı. Ben de kendimi savunabilmek için dövüş sanatlarına başladım. Önce hobimdi, sonra tutkum oldu.

Aileniz peki?
-Desteklediler. Hatta, teşvik ettiler. Bizim kültürümüzde zaten vardır, çocukları küçükken ya güreşe ya karateye verirler. Kendine güven duysun diye. Bana da öyle yaptılar. Fakat ailemle ilgili başta bir sorun vardı.

Nedir?
-Alman kızlarından uzak durayım, bir Türk kızıyla evleneyim diye ağır baskı yaptılar. Ama ne baskı! Başımın etini yediler. Yani sadece Almanlar Türklere düşmanlık yapmıyordu, biz de onları sevmiyorduk, düşman olarak görüyorduk. O kadar üzerime geldiler ki, 19 yaşında pes ettim. Sinop’tan getirdikleri bir kızla evlendim. Bence, ona da bana da yazık ettiler. İki yıl evli kaldık, sonra ayrıldık. Ne mutlu bana ki, dünya güzel iki çocuğum var o evlilikten, kızım 28, oğlum 30 yaşında. Kızım turizmci, oğlum yönetmen…

Eski eşiniz peki, ona ne oldu?
-Allah’tan tekrar evlendi, 12 yaşında bir çocuğu var. Çok mutlu… Şimdi düşünüyorum da iyi ki çocuklarım olmuş. Onlar olmasaydı, ben berduşun teki olabilirdim. İçki, uyuşturucu, aklınıza ne gelirse…

50 ülkede 500 okul
Kendimi dövüş sanatlarına adadım. En büyük tutkum da ‘Wing Tsun’ oldu. Ne mutlu ki bana, dünya üzerindeki ‘Wing Tsun’ ustalarından biri olarak anılıyorum. 50 ülkede 500’ün üzerinde okul benim sistemimi kullanıyor. Hayatım uçaklarda geçiyor. Sürekli oradan oraya koşuşturuyorum, seminerler veriyorum, Uzakdoğu sporlarının, ruhunu felsefesini anlatıyorum.

Neredeyse her ülkede bir çocuğum varmış!
Sadece dövüş sanatında değil, aşk sanatında da adınız sıkça geçiyor… -Ya evet, neredeyse her ülkede bir çocuğum varmış! Güya böyle bir laf etmişim. Allah aşkına böyle bir lafın mantığı var mı? Bunlar sizi rahatsız ediyor mu? -Yok, gülüp geçiyorum…

İki kadının icat ettiği dövüş sanatı

Diyorsunuz ki, “Spor benim için sadece spor değil, zorunluluktu…” Nasıl bir zorunluluk bu?
-Okulda her taraf sarı kafa erkek doluydu. Bense esmerdim. Kızlar, esmerlerden de hoşlanırmış meğer. Bu tabii sarışın Alman erkeklerin hoşuna gitmedi. Her fırsatta arıza çıkarıyorlardı, başım beladan kurtulmuyordu. 1974’te kendimi savunmak için dövüş sporlarına başladım. Tabii Almanya’da sadece yumruk atmayı, tekme atmayı değil, bu işin felsefesini de öğretiyorlar. Ve bu hayat boyu süren bir şey. Türkiye’de biri gençken tekvando yapıyor, siyah kemerini alıyor, diplomasını duvara asıyor ve 35 yaşından sonra “Artık benden geçti!” deyip göbek yapıyor. Ben 50 küsur yaşındayım, hâlâ aynı tutkuyla spor yapıyorum, eğitim veriyorum…

Hangi sporla başladınız?
-Karate, eskrim ve güreş. Almanya’da ‘yabancı’ olmak kolay değildir, insana kendini ikinci sınıfmışsın gibi hissettirirler. O yüzden de yaptığım sporlarda hep en iyi olmaya çalıştım. Bitmez tükenmez bir hırs ve kendini ispat etme duygusu. Günde dört saat çalışıyordum. 18 yaşımdan sonra da günde 8-10 saate çıktı. Zaten ‘Wing Tsun’ hayatım olmuştu…

‘Wing Tsun’ şu an dünyada sizinle anılıyor. Sizin adınızı taşıyan okullarda öğretiliyor. Bu dövüş sporunun tarihi de yüzlerce yıl eskiye dayanıyor. Hikâyesini anlatır mısınız?
-Tabii. Budist kadınların icat ettiği bir spor. ‘Yim Wing Tsun’ isimli bir köylü kızı var. Sürekli onunla evlenmek isteyen bir erkek tarafından tehdit ediliyor, taciz ediliyor. O da dağlara kaçıp, ‘Wing Tsun’u yaratan Budist rahibe ‘Ng Mui’ye gidiyor ve ondan bu savaş sanatını öğreniyor. Köyüne geri döndüğünde artık kimse ona istemediği bir şeyi yaptıramıyor. Çünkü kendini savunma konusunda uzmanlaşıyor. Sonra da kendi istediği adamla evleniyor. ‘Wing Tsun’ böyle bir savaş sanatı. Güce güçle karşılık vermek yerine, açılar ve hisler yoluyla, agresif saldırıların üstesinden geliyor. Her yaştan insanın kendisini savunabilmesine, esneklik, ağırlık ve güç farkı gözetmeden olanak sağlıyor. Bütün Uzakdoğu sporlarında, ‘denge’ öğretilir. ‘Ying Yang’ öğretilir. Savunma ayrıdır, saldırı ayrıdır. Ben de eğitimlerimde tüm bunları anlatıyorum.

Yaptığım cahillikti!

Hong Kong’a gidip Bruce Lee’nin okulunda eğitim almışsınız. Hatta onu 28 saniye içinde dövmüşsünüz! Bu mucize nasıl gerçekleşti?
-Bu tamamen palavra! Türk medyasının uydurduğu bir şey. Ben Bruce Lee’yle hiçbir zaman tanışmadım. Yaşım tutmuyor! O öldüğünde, ben daha bu spora bile başlamamıştım. Ama eşi ve kızıyla tanıştım. Hong Kong’da eğitim alma meselesine gelince, bakın o doğru. Almanya’da iki tekvando hocam vardı. Biri Çinliydi, Bruce Lee’nin de sağ koluydu, zaten sonradan Hong Kong’daki okul ona kaldı. Hocam vasıtasıyla ben de bir süre orada eğitim aldım.

1988’de aldığınız en iyi dövüşçü unvanı da mı palavra?
-Yok, o doğru. Bir derginin düzenlediği bir yarışmaydı, okuyucular seçti. Van Damme filan da vardı listede, yüzde 66 oyla ben kazandım.

Öyle yazılıp çiziliyor, Van Damme da yakın arkadaşınız mı?
-Tanışıyoruz. Ama bir dönem aramız pek iyi değildi. Çünkü ben onu kıskandım. Ben gerçek dövüşçüyüm o değil ama dünya çapında ünlü olan o! Aksanı da benim kadar iyi değil fakat ben onun ulaştığı noktaya ulaşamadım. Bunu da hazmedemedim. Yüzüne karşı, “Seni sevmiyorum” dedim. O da beni her gördüğü yerde kaçmaya başladı. Büyüdükçe adam oluyorsun ve daha önce yaptığın şeyleri saçma buluyorsun. Yaptığım cahillikti…

Türk kadınları kıskanç

Türk kadınlarını nasıl buluyorsunuz?

Kıskançlık dozu yüksek. Kendine güven sorunu gibi geliyor. Erkeklerde de kadınlarda da var bu. Bir de Türk erkeklerinin içinde patronluk ve paşalık ruhu var. Centilmenlikleri de altı ay sürüyor. Sonra kapı açmak, iskemle tutmak hak getire..

Sıfırdan başladım 1990’da Los Angeles’da okul açıyorsunuz. Sebebi ne? Hangi rüzgâr sizi Almanya’dan Amerika’ya atıyor?

Beni yetiştiren Alman ve Çinli hocalarıma tam 22 yılımı verdim. Onlar da Amerika’da beni baş antrenör yaptılar. 110 okul açtım orada. Ama zaman içinde ‘star’ oldum. Bu hiç hoşlarına gitmedi. Ve bana kazık attılar. Bütün okulları elimden aldılar. Ben de sonradan, onlarsız her şeye sıfırdan başladım. Kendi adıma okullar açtım. Şu an dünyanın her tarafından 500 şubem var.

Jaqueline Bisset’yle âşıktık biz, ne jigolosu!

Gelelim Jaqueline Bisset’ye…
-13 yıl büyük aşk yaşadık. İkimiz için de yaşadığımız en uzun ilişkiydi. Gerçekti. Ama bir gün bitti. Şimdi hâlâ arkadaşız, ara sıra koşuyor ve yemeğe çıkıyoruz.

Yaş farkı ne kadardı?
-18. Ben 33’tüm. O 51.

Sizi hiç jigololukla suçlayan olmadı mı?
-Yok canım. Âşıktık biz, ne jigolosu! Ben de gayet iyi para kazanıyordum. Böyle düşünmek fesatlık ve kıskançlık. Çünkü benim yerimde olmak isteyen bir sürü erkek vardı. Anlıyorum onları. Ama ben takılmam, bozulmam, umurumda bile olmaz.

Sizce ne buldu sizde?
-“Senin içinde yaşlı bir ruh yaşıyor!” derdi. Ondan genç olmama rağmen hep olgundum ben. Çok okuduğum, gezdiğim, dünyayı tanıyan biri olduğum içindir belki.

Bisset ile birlikte olmanız daha fazla tanınmanıza yol açtı mı?
-Elbette. O günden sonra adım ‘Jacqueline Bisset’nin sevgilisi’ olarak kaldı. Ama hiçbir zaman bundan şikâyetçi olmadım.

Mickey’nin hikâyesi

Bunca yıldır Amerika’dasınız, arkadaşlarınız arasında kimler var?
-Amerika’ya ilk geldiğimde uzun saçlıydım, Harley kullanıyordum. O da sporla haşir neşir olduğu için Mickey Rourke’la arkadaştım. Boks yaparken tanıştık. Onun evinde altı ay falan kaldım. Ben ünlüler peşinde koşan bir adam olmadım hiç. Ama bir sürü ünlü arkadaşım oldu. Burada paran yoksa ünlülerle arkadaş olamıyorsun ama orada öyle değil, ortak noktan varsa neden olmasın?

Neden çirkinleşti o dünya seksisi Mickey Rourke?
-Mickey ilginç bir adam. 9.5 haftayı çektiğinde, kariyerinin en parlak zamanlarıydı. James Dean, Marlon Brando olma yolundaydı. Fakat gençliğinde yaşadığı travmalar yüzünden, bir türlü yakışıklı ve başarılı olduğunu kabullenemedi. ‘Self destructive’ (kendini yok eden) bir yanı var. Bazı insanlar öyledir. Sürekli yaptığı iyi işlere dinamit atar, kendi kendine zarar verir. O seksi dediğimiz adam, gençliğinde kızlarla ilişki kuramayan biriymiş. Para ve ün gelince, kızlar da gelmeye başlıyor. Mickey’in bünyesi bunu asla kabul etmiyor. Ben ona boks çalıştırıyordum. Bir ara Avrupa’ya gitmek zorunda kaldım. Döndüğümde, “Ben ameliyat oldum. Alnıma metal koydular!” dedi. Sürekli yüzüyle oynadı. Dolgular, estetik ameliyatlar, elmacık kemiklerini büyütmeler, botokslar… Asıl sorun kafasında. Onun dışında çok iyi insandır.

Cüneyt Arkın bir efsane!

‘Panzehir’ macerası nasıl başladı?
– Los Angeles’tayken bana ulaştılar. Filmi anlattılar. Benden dövüş koreografilerini yapmamı istediler. Bir araya geldiğimizde de başrol teklif ettiler. Cüneyt Arkın’la aynı filmde olmamızı istediler.

Cüneyt Arkın sizin için ne ifade ediyor?
-O bir efsane! Üstelik hemşerim, o da Eskişehirli. Çok saygı duyuyorum. Hep çok yakışıklıydı, maşallah hâlâ öyle. Çekimlerde de ne kadar profesyonel olduğunu gördüm. Yağmurda, soğukta etkilenmiyor, işini yapmaya devam ediyor. Ben nasıl dövüş sanatlarına tutkuluysam, o da sinemaya tutkulu. Çok keyifliydi onunla çalışmak…

‘Panzehir’ ile diğer yer aldığınız Hollywood filmleri arasında ne fark var?
-Ben filmin yönetmeni Alper Çağlar’dan etkilendim. Robert Kolej mezunu, Amerika’da okumuş. Kafa yapılarımız aynı. Tipik bir Türk sinemacısı değil Alper. Karizması yüksek ve bir gıcık. Ara sıra dövmek istiyorum onu ama çok yetenekli. Bence Türk sinemasına damgasını vuracak.

‘Panzehir’de sizinle başrolü paylaşan oyuncu Alman Christina Gottschalk…
-Evet, New York’ta yaşayan bir model. Filmde onunla olan diyaloglarımda Almanca konuşuyorum. Zaten filmde beş ayrı ülkeden oyuncu var. Cast da senaryo da çekimler de çok etkileyici…

Sokak çekimleri sırasında polis seti basmış öyle mi?
-Evet. Sahneler o kadar gerçekti ki, tam 12 kişi, “Burada çatışma var!” diye ihbar etmiş. Sahne şu: Mafya bana kurşun yağdırıyor, ben de makineliyle onları tarıyorum. Sete polisler geldi. Allah’tan biri öğrencim çıktı. “Hocam ne oluyor burada? N’apıyorsunuz?” dedi, “Film çekiyoruz!” deyince, “Tamam o zaman!” deyip gittiler.

Emin Boztepe Ayşe Arman Hürriyet Röportajı yazısı ilk önce Emin Boztepe Martial Arts System Wing Tsun üzerinde ortaya çıktı.

EBMAS Kollektionu Depomuza gelmistir ! Siparislerinizi verebilirsiniz !

www.fighters-fashion.de

EBMAS Fighters-Fashion yazısı ilk önce Emin Boztepe Martial Arts System Wing Tsun üzerinde ortaya çıktı.

A list for hotels and restaurants around EBMAS HQ

Hotels and Restaurants around EBMAS HQ yazısı ilk önce Emin Boztepe Martial Arts System Wing Tsun üzerinde ortaya çıktı.

 İrtibat ve detaylı bilgi için: Sihing Muhammet: 0538 599 01 27

25 MAYIS 2011 DAİ-SİFU EMİN BOZTEPE BURSA SEMİNERİ yazısı ilk önce Emin Boztepe Martial Arts System Wing Tsun üzerinde ortaya çıktı.