e-diva

Νωθρά παιδιά

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Mon, 14 May 2018 09:11:00 +0300

Εχθές είχα μία συζήτηση με μια μαμά εφήβου για τα κουρασμένα παιδιά.

Πώς είναι δυνατό να είναι τόσο κουρασμένοι οι μαθητές;

Το σχολείο γίνεται όλο και πιο χαλαρό - όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό. Ο καταιγισμός ύλης και οι απαιτήσεις είναι οξύμωρα κουραστικά σε σχέση με την οργάνωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας η οποία διέπεται από απίστευτη χαλαρότητα.

Φέτος από όσα έχω παρακολουθήσει εκ των ένδον, όλες οι τάξεις του γυμνασίου είχαν άπειρες εκδρομές, άπειρες δραστηριότητες (άρα όχι μάθημα), θεματικές εβδομάδες (πάλι όχι μάθημα), παρακολούθηση ταινιών (ξανά μανά όχι μάθημα).

Δεν υποστηρίζω πως δε χρειάζονται κι αυτά αλλά με μέτρο και φέτος μέτρο δεν είδα.

Από το Πάσχα και μετά που θα έπρεπε τα παιδιά να ακολουθήσουν ένα συνεπές πρόγραμμα επαναλήψεων ώστε να είναι έτοιμα και ξεκούραστα στις εξετάσεις με τη βοήθεια του σχολείου, επικρατεί μία τεράστια απραξία.

"Α, εγώ το καλοκαίρι θα πάω στη γιαγιά μου στο χωριό και θα ξεκουραστώ".

Από τι, πουλάκι μου;

Γιατί δεν βάζετε τα παιδιά να απασχοληθούν σε κάποια δουλειά το καλοκαίρι; Όχι για πολύ καιρό ή για πολλές ώρες καθημερινά, ούτε απαραίτητα για χρήματα. Γιατί δεν τους δίνετε ευθύνες; Έστω ας αναλάβουν κάτι στο σπίτι. Μια υποχρέωση που θα επαναλαμβάνεται.

Νωθρά παιδιά. Η πλειοψηφία είναι νωθρά παιδιά.

"Ξέρεις Κωνσταντίνε, μεγαλώνοντας θα καταλάβεις πως ο κόσμος εργάζεται και παιδεύεται όχι επειδή του είναι όλα ευχάριστα αλλά επειδή έχει κάποιο σκοπό. Όπως το διάβασμα έτσι και η δουλειά συμβαίνει επειδή έχουμε έναν σκοπό και νιώθουμε υπεύθυνοι για αυτόν. Κανείς δε ξυπνά το πρωί λέγοντας: Φανταστικά! Θα πάω στη δουλειά! Όλοι εμείς καταλαβαίνουμε πως εργαζόμαστε για να νιώθουμε χρήσιμοι, για να κάνουμε τη ζωή την δική μας και των ανθρώπων μας όμορφη".

Ας βρούμε τρόπους να διδάξουμε στα παιδιά υπευθυνότητα. Είναι δραματικό αυτό που συμβαίνει - ακόμα κι αν κάποιος το εντοπίζει σε μικρό βαθμό και φαίνεται πως απλά εγώ υπερβάλω.

Μαθηματικά, Φυσική και Χημεία Β’ Γυμνασίου. Μία προβληματικότητα με δύο αληθινά παραδείγματα.

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Tue, 14 Nov 2017 11:18:00 +0200

Έχουμε δύο μαθητές της Β’ Γυμνασίου.

Ο μαθητής Α πηγαίνει σε Γυμνάσιο των Σερρών και ο μαθητής Β πηγαίνει σε Γυμνάσιο ενός χωριού των Σερρών.

Και οι δύο μαθητές έχουν κατά την προσωπική μου κρίση εκπαιδευτικούς που πραγματικά επιθυμούν να βοηθήσουν τα παιδιά να καταλάβουν και να μάθουν.

(όταν διδάσκεις πολλά χρόνια, αυτή την διάθεση την αναγνωρίζεις αρκετά εύκολα)

Η μαθηματικός του μαθητή Α επιμένοντας στην εξάσκηση, δίνει σχεδόν σε κάθε μάθημα πάνω από 10 ασκήσεις «για το σπίτι».

Η μαθηματικός του μαθητή Β προτιμά να βοηθά την πλειοψηφία που υστερεί και δίνει λιγότερες ασκήσεις, παραμένοντας όμως στο ίδιο μάθημα για αρκετό καιρό.

Ο φυσικός του μαθητή Α προτιμά να μη διδάσκει την ακριβή ύλη του βιβλίου αλλά πάντα σε σχέση με αυτή, επιλέγει να βάζει τους μαθητές να γράφουν περίπου 3 σελίδες σοβαρής θεωρίας σε κάθε μάθημα. (αυτό μας κάνει ένα σύνολο περίπου 6-10 σελίδες θεωρίας φυσικής = νέες έννοιες, εβδομαδιαία).

Ο φυσικός του μαθητή Β δίνει ελάχιστη αλλά ικανοποιητική ύλη του βιβλίου σε κάθε μάθημα, συν 1 ή 2 ερωτήσεις θεωρίας που γράφουν οι μαθητές κατά την διάρκεια κάθε μαθήματος ώστε να κατανοήσουν καλύτερα τις έννοιες.

(δεν ξέρω αν έχετε αρχίσει να αντιλαμβάνεστε την τρομακτική διαφορά στον φόρτο μελέτης μεταξύ των δύο μαθητών)

Ο χημικός του μαθητή Α, ακολουθεί την ύλη του βιβλίου.

Η χημικός του μαθητή Β, προτιμά να διδάσκει μαζεμένα κάποια μαθήματα θεωρίας και ύστερα να προχωρά στα μαθήματα που περιλαμβάνουν ασκήσεις.

(αυτό σημαίνει πως ο μαθητής Α εξετάζεται σε διαγώνισμα της πρώτης περιόδου με ασκήσεις ενώ ο μαθητής Β εξετάζεται σε διαγώνισμα θεωρίας)

Μέχρι εδώ καταλαβαίνουμε όλοι πως έχουμε δύο παιδιά όπου το ένα είναι φορτωμένο ενώ το άλλο όχι. Κι αυτό είναι πιθανότατα το μικρότερο κακό εφόσον ο μαθητής Α έχει μεγαλύτερη πιθανότητα (λόγω φόρτου και δυσκολίας) να πάρει χαμηλότερους βαθμούς από τον μαθητή Α.

Τι μπορεί να συμβεί:

Όλα τα μαθήματα έχουν Συμβούλους εκπαίδευσης. Οι σύμβουλοι αναλαμβάνουν να ελέγχουν την ύλη σε τακτά χρονικά διαστήματα και να συμβουλεύουν τους εκπαιδευτικούς. Ίσως λοιπόν οι σύμβουλοι των μαθηματικών, της φυσικής και της χημείας θα έπρεπε να επέμβουν στις περιπτώσεις που αναφέρω.

Ας προχωρήσω τώρα σε πιο γενικά παραδείγματα αλλοπρόσαλλης εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Στην Β’ Γυμνασίου είναι η πρώτη φορά που οι μαθητές αρχίζουν να ασχολούνται με ασκήσεις στο μάθημα της Φυσικής. Ασκήσεις οι οποίες στηρίζονται σε τύπους.

Guess what.

Η παράγραφος «Επίλυση τύπων» στα Μαθηματικά είναι εκτός ύλης.

περιεχόμενα

ύλη

Στην Β’ Γυμνασίου επίσης, είναι η πρώτη φορά που τα παιδιά μαθαίνουν για την τετραγωνική ρίζα. Μία γνώση η οποία είναι απαραίτητη με την εμφάνιση του Πυθαγορείου θεωρήματος εφόσον οι ασκήσεις εδώ έχουν να κάνουν με επίλυση εξισώσεων όπου υπάρχει η δύναμη του τετραγώνου.

Guess what.

Το άθροισμα των ωρών της Άλγεβρας, μέχρι να φτάσουν οι μαθητές να διδαχθούν την τετραγωνική ρίζα είναι 23 ώρες ενώ το άθροισμα των ωρών της Γεωμετρίας, μέχρι να φτάσουν οι μαθητές να διδαχθούν το Πυθαγόρειο θεώρημα είναι 10 ώρες – γεγονός που σημαίνει πως ο μαθητής θα φτάσει να διδαχθεί το πυθαγόρειο πολύ πριν φτάσει να διδαχθεί την τετραγωνική ρίζα.

Όπως φαίνεται και στις παραπάνω απεικονίσεις άλλωστε, η τετραγωνική ρίζα θα διδαχθεί τον Δεκέμβριο ενώ το Πυθαγόρειο θεώρημα τον Νοέμβριο.

Πάμε στην Χημεία.

Στην Β’ Γυμνασίου τα παιδιά διδάσκονται πρώτη φορά Χημεία, η οποία πολύ σύντομα τους εισάγει στην επίλυση προβλημάτων στα μαθήματα που αφορούν Διαλύματα.

Οι ασκήσεις αυτές στηρίζονται στην επίλυση εξισώσεων που δημιουργούνται βάσει των αναλόγων ποσών.

Οι μαθητές έχουν διδαχθεί βέβαια ανάλογα ποσά στην Α’ Γυμνασίου αλλά όπως και μεγάλο μέρος άλλης ύλης, τα διδάσκονται ξανά σε πιο εμπλουτισμένη μορφή ασκήσεων (και θεωρίας) και στην Β γυμνασίου, μόνο που

Guess What,

στην Β γυμνασίου συναντούν τα ανάλογα ποσά ..τον Μάρτιο.

Ελπίζω κάποιος στο Υπουργείο να λάβει υπόψη του το κείμενο. Στηρίζεται σε άπειρες ώρες αντιμετώπισης προβλημάτων που δημιουργεί το ανοργάνωτο της ύλης και της διδασκαλίας αυτών των μαθημάτων. Κι επειδή εγώ δεν είμαι διορισμένη για να γίνω Σύμβουλος Εκπαίδευσης, μπήκα στον κόπο να γράψω αυτό το ποστ κάνοντας πιθανότατα την δουλειά άλλων.

You thank me later, όταν δε θα έρθουν στο Λύκειο κουρασμένα παιδιά χωρίς αυτοπεποίθηση και γεμάτα κενά ή άλλα παιδιά με 20άρια στο γυμνάσιο που στο Λύκειο θα πέσουν από τα σύννεφα.

Διαβάζετε το παιδί όταν γυρίζει από το σχολείο; Ας μιλήσουμε για αυτό.

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Tue, 3 Oct 2017 08:47:00 +0300

Παιδιά Δημοτικού.

Μέχρι την Τετάρτη Δημοτικού το παιδί πρέπει να έχει μάθει να αντιλαμβάνεται πως η προετοιμασία του για το σχολείο είναι δική του ευθύνη.

Κι αυτό όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά επειδή από την Πέμπτη Δημοτικού, η κατάσταση δυσκολεύει.

Δε θα συζητήσουμε αν το σχολείο φορτώνει πολύ τα παιδιά ή αν ο δάσκαλος είναι καλός ή για οτιδήποτε άλλο μπορεί να μας αποπροσανατολίσει.

Το θέμα μας είναι πως όταν το παιδί φτάσει στο Γυμνάσιο πρέπει να διαθέτει μαθητική κουλτούρα.

Τι είναι η μαθητική κουλτούρα;

Μαθητική κουλτούρα σημαίνει πως το παιδί αναγνωρίζει μόνο του χωρίς καμία παρέμβαση πότε και πού χρειάζεται βοήθεια και την αναζητά.

Κι εδώ είναι η φράση κλειδί.

Το παιδί πρέπει να μάθει να *αναζητά* βοήθεια και όχι να την λαμβάνει εκ των προτέρων.

Και για να μη σας μπερδεύω, ναι, μέχρι την Τετάρτη Δημοτικού, εάν είστε σε θέση να βοηθάτε το παιδί στο διάβασμα του, θα το κάνετε. Ειδικά στην Τετάρτη Δημοτικού θα αρχίσετε να του αφήνετε το περιθώριο της αυτενέργειας. Θα το κάνετε επιλεκτικά σε ορισμένα μαθήματα και ορισμένες φορές. «Διάβασε το μόνος σου και θα έρθω να μου το πεις ή να με ρωτήσεις τι ακριβώς δεν καταλαβαίνεις».

Εάν συνηθίσει το παιδί στην μασημένη μάθηση, το χάνουμε.

Βεβαίως θα μου πείτε πως αυτό θα του πάρει πολύ ώρα. Ε, και; Αν έρθει στο Γυμνάσιο πιστεύοντας πως η όποια μελέτη πρέπει να τελειώνει σε δύο ώρες, καήκαμε.

Η μελέτη είναι δυναμική διαδικασία. Μπορεί να σε ευχαριστεί κάτι, να είσαι ξεκούραστος, να έχεις προσέξει πολύ κατά την διάρκεια του μαθήματος και να τελειώσεις το διάβασμα σου σε μια ώρα. Μπορεί όμως να διαβάζεις και την ίδια σελίδα επί δύο ώρες.

Μου έχει συμβεί στα 43 μου ενώ διάβαζα για το μεταπτυχιακό μου – και κράτησε περισσότερο από δύο ώρες.

Το παιδί πρέπει να μάθει από νωρίς πως κανείς δεν περιμένει από αυτό να έχει φωτογραφική μνήμη και αντίληψη ιδιοφυΐας. Κάποιες φορές πρέπει να προσπαθούμε περισσότερο. Και να επιμένουμε. Κι όταν δεν τα καταφέρνουμε, τότε να αναζητούμε βοήθεια (η μαθητική κουλτούρα που λέγαμε).

Πράγματι ο χρόνος δεν διαστέλλεται, οι δραστηριότητες είναι απαραίτητες κι εσείς αγαπάτε πολύ το παιδί σας και θέλετε να το βοηθήσετε. Βοηθήστε το λοιπόν αλλά με τον σωστό τρόπο. Όπως του μαθαίνετε να σταματά να έρχεται να κοιμάται μαζί σας παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, έτσι θα του μάθετε να συμπεριφέρεται και στην μελέτη του.

Το παιδί πρέπει να μάθει να διαβάζει μόνο του και να αναζητά βοήθεια όταν πραγματικά την χρειάζεται. Είτε σας φαίνεται εύκολο αυτό είτε δύσκολο, πρέπει να το έχετε επιτύχει όταν θα πάτε «όλοι μαζί» στο Γυμνάσιο.

Διότι εάν δεν το έχετε επιτύχει, θα βρούμε στο Γυμνάσιο ένα παιδί που θα χρειάζεται το φροντιστήριο, το ιδιαίτερο ή εσάς για να κάνετε την δική του δουλειά και μετά την Τρίτη Γυμνασίου, αυτό θα είναι καταστροφικό τόσο για την μαθητική του ιδιότητα όσο και για την προσωπικότητα του.

Δε θα σας μιλήσω για τους κανόνες και τα χρονικά όρια που θα πρέπει να θέσετε όσον αφορά την χρήση κινητού, τάμπλετ και διαδικτύου. Σας αφήνω να το σκεφτείτε μόνοι σας.

Θα σας πω όμως πως ανεξάρτητα με όλα όσα συμβαίνουν στη σχέση με το παιδί σας πρέπει τουλάχιστον για μισή ώρα την ημέρα .. να το ακούτε να σας μιλάει. Ακούγεται παράδοξο; Δεν είναι.

Πρέπει να «αναγκάζεται» το παιδί να εκφράζεται χωρίς να νοιώθει την πίεση της πειθαρχίας στην σύνταξη.

Κάποια στιγμή είπα στον ανηψιό μου "Θέλω να μου μιλήσεις για ένα θέμα". Μου λέει "Για ποιο;". "Δεν ξέρω", του απαντώ "αν υπάρχουν εξωγήινοι". "Υπάρχουν" μου λέει. "Οκ, πρέπει να μου το δικαιολογήσεις αυτό".

Καταλάβατε λοιπόν.

Βρίσκω ενήλικες εκπληκτικούς στον γραπτό λόγο που δεν μπορούν να εκφραστούν προφορικά. Όσο πιο πολύ *μιλά* το παιδί τόσο πιο πολύ θα μάθει να εκφράζεται – άρα να χρησιμοποιεί λέξεις, περιγραφές.

Θα κλείσω αυτό το ποστ με ένα θεματάκι που παρατηρώ πως έχουν πολλοί μαθητές γυμνασίου. Τα «κακά γράμματα».

Μία μαμά μου είπε πως όταν ζήτησε από τον δάσκαλο του δημοτικού να κάνει κάτι για αυτό, της απάντησε πως ο γραφικός χαρακτήρας έχει ήδη διαμορφωθεί κι αυτό δεν αλλάζει. Κάκιστη απάντηση.

Κι επειδή αντιμετώπισα αυτό το πρόβλημα πρόσφατα με μαθητές και το διόρθωσα σε δυο μέρες, θα σας πω το πολύ απλό «μυστικό».

Εξηγήστε στο παιδί πως τα γράμματα του πρέπει να έχουν τρία στοιχεία:

1. Να είναι όλα στο ίδιο μέγεθος

2. Να απέχουν το ίδιο [τόσο τα γράμματα μεταξύ τους όσο και οι λέξεις μεταξύ τους – "καμία" απόσταση για τα γράμματα και μία ή δύο αποστάσεις για τις λέξεις]

3. Πρέπει να έχουν την ίδια κατεύθυνση.

Με την πρώτη παράγραφο που θα γράψει ακολουθώντας αυτούς τους κανόνες και παρατηρώντας την αρμονική αισθητική της συμμετρίας, δε θα θέλει ούτε το ίδιο να επιστρέψει στην προηγούμενη κατάσταση.

Μαθηματικά: Εκπαίδευση Προσφύγων 2016 - 2017

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Tue, 20 Jun 2017 09:05:00 +0300

Διορίστηκα ως αναπληρώτρια μειωμένου ωραρίου στις Σέρρες. Εξαναγκάστηκα να πηγαινοέρχομαι καθημερινά σε ΔΥΕΠ της Θεσσαλονίκης επί δύο μήνες μέχρι να λειτουργήσει η ΔΥΕΠ Σερρών. Δεν έλαβα επιπλέον οικονομική βοήθεια. Υπέφερα με τη μέση μου [γιατρός, μαγνητική, ενέσεις], υπέφερα οικονομικά [100 ευρώ κάθε εβδομάδα για βενζίνη], επέστρεψα τελικά στη ΔΥΕΠ Σερρών, γνώρισα πολλών ειδών "πρόσφυγες", έλαβα αγάπη από τους ξένους και αγένεια από τους δικούς μου, απειλήθηκα πως είμαι αδικαιολόγητα απούσα από τις πρωινές δραστηριότητες [οι οποίες ήταν εκτός του ωραρίου μου], έμαθα κάποιες ελάχιστες φράσεις στη γλώσσα kurmanji από τους μαθητές μου στις Σέρρες που είναι Γιαζίντι, έλαβα από αυτούς το "παρατσούκλι" Καζούτσκε [μετά από 15 ημέρες προσπαθειών εξήγησης, αποφασίσαμε με την φιλόλογο πως πρόκειται για ένα όνομα - όπως μας είπαν οι ίδιοι - τύπου "Βουγιουκλάκη"], ανακάλυψα πως πολλοί υπεύθυνοι/ανεύθυνοι/συντονιστές/..αποσυντονιστές έχουν την ατζέντα τους, πως οι ξένες ΜΚΟ έχουν επίσης την δική τους ατζέντα [μακριά από οτιδήποτε ελληνικό], το θεωρώ αδιανόητο να επαναλάβω τη φετινή "κουτουράδα" με τις ίδιες συνθήκες και τελικά ναι ήμουν κι εγώ εκεί όταν άρχισε αυτή η πρωτοποριακή εκπαιδευτική διαδικασία όπου γνωρίσαμε, συζητήσαμε, διδάξαμε, διδαχτήκαμε, αγαπήσαμε και αγαπηθήκαμε από ανθρώπους με τους οποίους δεν μπορούσαμε - για πολύ καιρό - να συνεννοηθούμε.

Μαθηματικά: Εκπαίδευση Προσφύγων 2016 - 2017 from Eirini Voutskoglou

Εκπαίδευση προσφύγων

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Fri, 10 Feb 2017 09:01:00 +0200

Δεν μου αρέσει η λέξη «προσφυγόπουλο», για αυτό επέλεξα στον τίτλο την λέξη «πρόσφυγες». Αφήστε δε που κανονικά, η όποια εκπαίδευση θα έπρεπε να περιλαμβάνει και ενήλικες. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία κι εγώ σήμερα θέλω απλά να καταγράψω όσα ζω.

Τον Δεκέμβριο [εάν θυμάμαι καλά] δόθηκε πρώτη φορά η δυνατότητα σε αναπληρωτές να δηλώσουν εάν θέλουν να προσληφθούν ως αναπληρωτές μειωμένου ωραρίου [12 – 15 ώρες= περίπου 550 €] και οι επιλογές αφορούσαν ΔΥΕΠ [κέντρα εκπαίδευσης προσφύγων] σε συγκεκριμένα σχολεία/πόλεις.

Αντιλαμβάνεστε πως σε αυτή την πρώτη «φουρνιά», ήταν ελάχιστοι οι καθηγητές που έσπευσαν. Ήταν ακόμα η εποχή του φόβου για αρρώστιες, του σαματά για τους εμβολιασμούς και φυσικά η εποχή των περιστασιακών ρατσιστικών αντιδράσεων.

Δήλωσα ΔΥΕΠ Σερρών. Κατοικώ στις Σέρρες οπότε μία τέτοια επαγγελματική επιλογή φαινόταν αρκετά συμφέρουσα, οικονομικά.

Οι μαθητές θα διδάσκονταν Ελληνικά, Αγγλικά, Μαθηματικά, Γυμναστική, Πληροφορική κι ένα μάθημα «Πολιτισμός και Δραστηριότητες» στο Μουσικό Γυμνάσιο Σερρών [ένα καταπληκτικό σχολείο με πολύ ταλαντούχους μαθητές].

Για κάποιον συνδικαλιστικό και ψηφοθηρικό καθαρά λόγο, οι φιλόλογοι και οι πληροφορικοί μπορούσαν να προσληφθούν ως υπεύθυνοι-συντονιστές με πλήρες ωράριο [ολόκληρος μισθός] ενώ οι υπόλοιποι για κάποιον απροσδιόριστα ηλίθιο λόγο δε θεωρούμαστε «ικανοί» να λειτουργήσουμε ως τέτοιοι, με μεγαλύτερες οικονομικές απολαβές.

Την ημέρα που υπογράψαμε την σύμβαση μας [12 ώρες για εμένα], οι πρόσφυγες έμεναν σε σκηνές και ήταν δεδομένο [?] πως θα φιλοξενούνταν από ξενοδοχεία της πόλης και της περιοχής ώστε να αντιμετωπιστούν οι χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα αλλά και οι μαθητές να ζουν σε καλύτερες συνθήκες το διάστημα που θα ακολουθούσε και θα συμπεριελάμβανε την εκπαίδευση τους.

Το «δεδομένο» της οργάνωσης φιλοδοξούσε να στήσει λυόμενες κατοικίες στην περιοχή του camp όσο καιρό οι άνθρωποι θα έμεναν στο ξενοδοχείο.

Εξαιρετικό σχέδιο πράγματι, μόνο που όλοι κανόνιζαν χωρίς τον..ξενοδόχο αλλά και χωρίς τις ιδιαιτερότητες των προσφύγων.

Το σχέδιο κατέρρευσε.

Οι ξενοδόχοι δεν δέχτηκαν τους πρόσφυγες [παρότι τα χρήματα που τους προσφέρονταν ήταν αρκετά, από ό,τι έμαθα, αλλά από την άλλη δικαίωμα τους να διαθέτουν ή όχι την επιχείρηση τους] και οι πρόσφυγες των Σερρών [Γιεζίντι] δεν δέχονταν να «σκορπίσουν» εφόσον, λειτουργώντας ως φυλή, επιθυμούσαν να μετακινηθούν όλοι μαζί.

Έτσι, βρεθήκαμε δάσκαλοι και καθηγητές διορισμένοι ως αναπληρωτές μειωμένου ωραρίου..άνευ αντικειμένου εργασίας.

Εγώ ανήκα στο Μουσικό γυμνάσιο Σερρών κι έτσι όσο καιρό εκκρεμούσε η επαγγελματική μας αποκατάσταση, παρουσιαζόμουν καθημερινά στο σχολείο, σε σύνολο 12 ωρών εβδομαδιαία.

Όταν πέρασαν 2-3 εβδομάδες, ενημερωθήκαμε πως τελικά οι πρόσφυγες μετακινήθηκαν προσωρινά στα Βρασνά κι εμείς ή θα απολυόμασταν ή θα δεχόμασταν να μετακινηθούμε στη Δυτική Θεσσαλονίκη.

Εννοείται, πως ακόμα και σήμερα κανένας δεν έχει δεσμευτεί γραπτώς πως θα επιστρέψουμε κάποια στιγμή στις Σέρρες ώστε να διδάξουμε εκεί που επιλέξαμε.

Υπό τον φόβο της απόλυσης κι επειδή εμείς δεν είμαστε «4000 πυροσβέστες που θέλουν να μονιμοποιηθούν», δεχτήκαμε την διάθεση μας στη Δυτική Θεσσαλονίκη. Κι εκεί άρχισε ο καθημερινός γολγοθάς του πήγαινε-έλα σε τρία διαφορετικά σχολεία- διότι πώς αλλιώς να συμπληρωθούν 12-15 ώρες την εβδομάδα.

Αδυνατώ να γράψω την λέξη «βενζίνη» χωρίς να σφιχτεί η καρδιά μου.

Η δε ταλαιπωρία του καθημερινού πήγαινε-έλα σε συνδυασμό με τις κινητοποιήσεις των αγροτών δε μπορεί να περιγραφεί παρά μόνο ίσως με κάποιο πίνακα του Πόλοκ.

Οι μαθητές σε κάθε σχολείο που πηγαίνω δεν είναι πάντα σταθεροί σε αριθμό και παρουσίες. Από ό,τι κατάλαβα δεν υπάρχει κάποια δέσμευση από μέρους των κηδεμόνων. Έτσι, ένας μαθητής μπορεί να έρθει μια μέρα και μια άλλη όχι.

Επίσης, αρκετοί μαθητές μετακομίζουν στο εξωτερικό ειδικά εάν υπάρχουν ήδη κάποια μέλη της οικογένειας τους έξω. Αυτό σημαίνει πως μπορεί να ξεκινήσει μία τάξη με 15 παιδιά και στην πορεία να καταλήξεις με 5 ή να υπάρξουν μέρες που κάνεις την διαδρομή της μιάμιση ώρας να φτάσεις και βρίσκεις 2 μαθητές.

Προσπαθούμε, όσο μπορούμε να κάνουμε ευχάριστη την διαδικασία του μαθήματος ώστε τα παιδιά να θέλουν να έρχονται στο σχολείο.

Η πλειοψηφία των μαθητών γνωρίζει αγγλικά. Έτσι, εξασκούμαι κι εγώ μιλώντας τους στα αγγλικά.

Γελάω που επειδή έχω ένα Lower «της πλάκας» προ αμνημονεύτων ετών, δεν πιστοποιείται η ικανότητα μου να διδάξω στα αγγλικά ή τέλος πάντων η οποιαδήποτε εξαιρετική ικανότητα μου στα αγγλικά.

Λοιπόν διδάσκω στα αγγλικά. Κι είναι υπέροχα.

Ένας τουλάχιστον μαθητής είναι πάντα αρκετά καλός κι αυτός συνήθως αναλαμβάνει να μεταφράσει στην γλώσσα τους οτιδήποτε δεν καταλαβαίνουν οι υπόλοιποι. Πραγματικά είναι υπέροχο αυτό που συμβαίνει.

Στο πρώτο μάθημα τους μαθαίνω να διαβάζουν στα ελληνικά τους αριθμούς. Ενθουσιάζονται όταν ανακαλύπτουν μόνοι τους πώς να διαβάσουν το 118, για παράδειγμα. Σηκώνονται όρθιοι, φωνάζουν, γελάνε, νοιώθουν περήφανοι – κι εγώ το ίδιο.

Μετά πάμε στις πράξεις.

Υπάρχουν 13χρονα που δεν έχουν πάει ποτέ σχολείο. Ναι, προσπαθούν και μαθαίνουν και τα καταφέρνουν και πάντα τους αγκαλιάζω περισσότερο. Άλλα παιδιά έχουν 3-5 χρόνια να πάνε στο σχολείο. Άλλοι ξέρουν «τα πάντα» κι άλλοι, τίποτα. Κι όλοι μαζί, διδάσκουν ο ένας τον άλλο.

Καθόμουν και τους χάζευα προχθές που διαφωνούσαν πώς θα γράψουν στα αραβικά την λέξη «είκοσι». Δέκα λεπτά επέμενε η μαθήτρια στο συμμαθητή της «είιιιιιι-κοσι» κι έβαζε ένα άλλο σύμβολο στη γλώσσα τους. Φάνταζε σαν διάλογος διανοούμενων. Ναι, τους ενδιέφερε να αντιληφθούν και να γράψουν ακριβώς την προφορά. Τους άφησα να το συζητάνε και τους κοιτούσα πραγματικά με ενθουσιασμό.

Έχω περίπου 25 μαθητές σε σύνολο. Δεν έχω συναντήσει ίχνος αγενούς συμπεριφοράς. Τα παιδιά είναι καθαρά, περιποιημένα, με τις τσάντες και τα τετράδια τους [πάντα τους χαρίζω γομολάστιχες και μολύβια, όταν κατορθώνουν κάτι – χαίρονται κι αυτά κι εγώ].

Την 2η φορά που είχα πάει για μάθημα ήταν μία ημέρα που χιόνιζε αρκετά και στην αρχή είχα ειδοποιήσει πως μάλλον δε θα μπορέσω να πάω. Πήγα όμως κι όταν με είδαν, άρχισαν να χειροκροτούν.

Τα παιδιά αυτά διψάνε για..ενθουσιασμό.

Και τα αγέλαστα παιδιά τα καταλαβαίνεις αμέσως και το βρίσκω λογικό να ασχοληθείς λίγο παραπάνω.

Μου είναι δύσκολο να θυμάμαι τα ονόματα τους αλλά προσπαθώ πραγματικά κι όταν μου λένε από πού είναι, ακούω όλα αυτά τα μέρη που πρωτο-άκουσα κάποια στιγμή στις ειδήσεις.

Διδάσκω από το 1994 κι αυτό που ζω εκπαιδευτικά είναι ό,τι πιο εντυπωσιακό μου έχει συμβεί ποτέ. Δεν νομίζω όμως πως θα επιλέξω άλλη χρονιά να διδάξω σε πρόσφυγες. Όχι επειδή φταίνε οι πρόσφυγες αλλά επειδή φταίνε οι Έλληνες. Δεν αντέχω τόση ταλαιπωρία υπό τον φόβο της απόλυσης. Η χώρα μου κατόρθωσε για άλλη μία φορά να με κάνει να θέλω να γυρίσω την πλάτη σε κάτι που θεωρώ πως κάνω καλά, μόνο και μόνο επειδή κάνει ό,τι μπορεί για να με ταλαιπωρεί αντί να με στηρίζει.

Δέκα πράγματα που αντιλαμβάνεσαι λάθος στο διαδίκτυο

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sat, 22 Oct 2016 09:20:00 +0300

1. Θεωρείς δεδομένο πως ένα ονοματεπώνυμο αντιστοιχεί πράγματι στην ταυτότητα του συγκεκριμένου ανθρώπου - λες και είναι πολύ δύσκολο να υπογράψω κάτι ως Ερμιόνη Ιωάννου.

2. Θεωρείς δεδομένο πως μία φωτογραφία προσώπου αντιστοιχεί όντως στον συγκεκριμένο άνθρωπο που χειρίζεται τον λογαριασμό - λες και είναι πολύ δύσκολο να βρω μια εικόνα προσώπου.

3. Θεωρείς πως μία σύνδεση στο φμπ σημαίνει πως γίνεσαι φίλος - λες και δεν ξέρεις πως η φιλία χτίζεται με τον χρόνο και τις καταστάσεις.

4. Θεωρείς δεδομένο πως κάποιος γνωρίζει προσωπικά όλες τις επαφές του - έχω 4900+ επαφές, είναι αδύνατον να τους ξέρω όλους!

5. Θεωρείς δεδομένο πως όλοι βρισκόμαστε συνεχώς ονλάιν - ε, λοιπόν δεν είμαστε όλοι συνεχώς ονλάιν και μάλιστα κάποιοι δεν είμαστε επειδή δεν θέλουμε να είμαστε.

6. Θεωρείς δεδομένο πως η σύνδεση με κάποιον σου δίνει το δικαίωμα να τον προσεγγίσεις ιδιωτικά ή με οικειότητα - πολύ ανησυχητικό.

7. Θεωρείς δεδομένο πως εάν απευθυνθείς σε κάποιον, εκείνος είναι υποχρεωμένος να σου απαντήσει – και μάλιστα άμεσα - well, NOT.

8. Θεωρείς πως τα τρολ κάνουν απλά πλάκα - No, No, because NO.

9. Θεωρείς πως εάν σου κάνουν unfriend, αυτό κατά πάσα πιθανότητα συνέβη επειδή διαφώνησες σε κάποιο σχόλιο - και όχι επειδή ήσουν εριστικός.

10. Θεωρείς δεδομένο πως κάποιος εδώ μέσα πραγματικά έχει αποφασίσει και έχει κατορθώσει να χακάρει τον δικό σου λογαριασμό - σοβαρά τώρα;.

Φυσικά θα μπορούσα να αναλύσω το κάθε ένα από αυτά αλλά πάντα θα πιστεύω στην εξάσκηση του νου.

Read & Practice λοιπόν.

Η ασφάλεια στο διαδίκτυο δεν είναι χάπι. Είναι ταξίδι.

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Wed, 24 Aug 2016 09:24:00 +0300

Εχθές στην τηλεόραση είχε την ταινία Trust [ελληνικός τίτλος «Πίστεψε με»] όπου μία έφηβη παρασύρθηκε και τελικά βιάσθηκε από άτομο που την προσέγγισε στο διαδίκτυο, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη της με ψευδή ταυτότητα.

[Διαβάστε το πρόσφατο ποστ μου «Τι είναι identity theft» στο divcast]

Η ταινία δεν είναι κάτι εξαιρετικό αλλά η κεντρική ιδέα είναι σοβαρότατη και ρεαλιστικότατη, ενώ έλειπε ένα βασικό στοιχείο αυτής της τρομακτικής πιθανότητας.

Σε ποιο χώρο του διαδικτύου προσεγγίστηκε η έφηβη και αν στο χώρο αυτό ο δράστης διατηρούσε προφίλ με δημόσιες κοινωνικές επαφές.

Αυτά είναι στοιχεία που δεν δίνονται. Αναφέρεται απλά ένα chat.

Ξέρετε, τα παλιά χρόνια, την εποχή του IRC και του ICQ μπορούσες να συνομιλήσεις επώνυμα ή ανώνυμα αλλά δεν υπήρχε αυτός ο χώρος δημόσιων ημι-επώνυμων κοινωνικών συναναστροφών.

Διότι οι κοινωνικές συναναστροφές, η δημόσια διαδικτυακή διαδραστικότητα είναι αυτή που θα ενεργοποιήσει την διαίσθηση και την λογική ώστε να εξάγουμε συμπεράσματα για λογαριασμούς και χρήστες. Ουδείς μας εγγυάται πως ένας λογαριασμός με ονοματεπώνυμο είναι πράγματι ο άνθρωπος που είναι.

Στο βιβλίο μου ΤΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ – για το οποίο σας έχω ζαλίσει και καλά κάνω διότι όλοι οι άλλοι θα σας πουν πως φταίνε τα κουμπάκια, τα κοινωνικά δίκτυα, οι κακοί οι άλλοι ενώ εγώ σας υπενθυμίζω πως ο κακός ίσως είσαι εσύ ο ίδιος – επιμένω πως το κενό της φυσικής παρουσίας στο διαδίκτυο πρέπει να αντικατασταθεί από διαίσθηση η οποία με την σειρά της θα ενεργοποιείται από την λογική κρίση και την εμπειρία.

Δεν υπάρχουν απόλυτες δικλείδες ασφάλειας.

Η ασφάλεια στο διαδίκτυο δεν είναι χάπι που μπορείς να το πάρεις ώστε να λειτουργείς ήσυχος πως κανείς δε θα σε εκμεταλλευτεί.

Η ασφάλεια στο διαδίκτυο είναι μία κατάσταση ζωής που οφείλεις να αντιμετωπίσεις με την ίδια σοβαρότητα με την οποία θα κυκλοφορούσες σε μια χώρα που δεν έχεις επισκεφτεί ξανά, κι αυτό όχι μόνο για την δική σου προστασία αλλά και για την προστασία των οικείων σου.

Και πρέπει να θυμάσαι πως η εμπιστοσύνη απαιτεί χρόνο και συνύπαρξη μέσα στα κοινωνικά μας περιβάλλοντα.

Για να σε εμπιστευτώ πρέπει να δω με ποιους μιλάς, τι πρεσβεύεις, πώς αντιδράς, πώς θυμώνεις, πώς χαίρεσαι, πότε λες Μπράβο και πότε εξοργίζεσαι.

Πρέπει να δω πώς σου απευθύνονται, ποιοι είναι αυτοί που σου απευθύνονται, τι επιτρέπεις σε αυτούς που σου απευθύνονται.

Η ύπαρξη χώρου προφίλ όπου ουσιαστικά μας αποκαλύπτεται ένας λογαριασμός είναι ο χώρος που μπορεί να μας οδηγήσει στην απόφαση πως ναι αυτός ο άνθρωπος υπάρχει με τις φωτογραφίες και το όνομα με το οποίο συστήνεται.

Αυτά είναι τα στοιχεία που θα δομήσουν σιγά σιγά το πλέγμα μέσα στο οποίο μπορούμε όχι μόνο να κινηθούμε με ασφάλεια αλλά να ..πετάξουμε σε ουρανούς που δύσκολα θα αγγίζαμε στις μικρές μας γειτονιές.

Η ασφάλεια στο διαδίκτυο δεν είναι χάπι. Είναι η διαδικασία κατά την οποία αναγνωρίζεις πού βρίσκεσαι και με ποιους.

Το διαδίκτυο είναι μία πόρτα σε ένα πλούσιο σύμπαν και θα πρέπει να αποφασίσεις με μεγάλη σοβαρότητα ποιους θέλεις δίπλα σου σε αυτό το ταξίδι.

Υ.Γ. Στις 22 Σεπτεμβρίου θα βρίσκομαι στην Αθήνα και θα χαρώ να τα συζητήσουμε όλα αυτά από κοντά.

Λίγο πριν το κλικ

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Thu, 11 Aug 2016 08:46:00 +0300

Εδώ και χρόνια, χρησιμοποιώ τα alert στο Google για να λαμβάνω ειδήσεις σχετικά με θέματα που με ενδιαφέρουν. Άλλες φορές προσθέτω λέξεις – κλειδιά και άλλες, αφαιρώ. Σταθερά παραμένουν τα θέματα που αφορούν τα κοινωνικά δίκτυα και τα κοινωνικά μέσα καθώς και τα analytics μαζί με τα big data.

Μέσα από αυτές τις «πρωινές εφημερίδες» που μου έρχονται δωρεάν στο mail, έχω ανακαλύψει ειδήσεις, έρευνες, σπουδαία θέματα που καταλήγουν να απασχολούν τους Έλληνες χρήστες με καθυστέρηση ετών καθώς επίσης έχω επιτύχει μια πολύ καλή εμπειρική εκτίμηση των μεγάλων διαδικτυακών ειδησεογραφικών – και άλλων - χώρων.

Ένας διαδικτυακός χώρος όπως και ένας διαδικτυακός λογαριασμός κρίνεται στην πορεία χρόνου και στο σύνολο του. Κάθε άλλη κρίση είναι επικίνδυνη διότι μπορεί να έχει υποβληθεί σε λογικά άλματα και προκαταλήψεις.

Έτσι αποφάσισα πως το Forbes έχει κορυφαία θέματα με αδύναμα όμως κείμενα [λαμβάνει credits για τα quote στην υποδοχή του βέβαια], τα Independent & Telegraph επιμένουν μανιακά στην τρομολαγνία, το Wired «πεθαίνει» έχοντας χάσει τον προσανατολισμό του [έναν προσανατολισμό που πιθανότατα δεν είχε ποτέ αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα όσο λειτουργούσε μονοπωλιακά εφόσον δεν υπήρχαν σημαντικοί ανταγωνιστές που κατέφτασαν με το διαδίκτυο], το MIT Technology Review είναι από τα ελάχιστα που προβάλλουν υπαρκτές επιστημονικές έρευνες και τα κείμενα του είναι καλογραμμένα χωρίς πομπώδεις εκφράσεις ή ανερμάτιστους συσχετισμούς ενώ το Harvard Business Review είναι ό,τι πιο σύγχρονο υπάρχει σχετικά με την συνύπαρξη ηλεκτρονικής και συμβατικής ζωής- αν και καμιά φορά παρασύρεται σε επουσιώδη.

Το θέμα όμως είναι πως το «εξαιρετικό» αρχίζει να μειώνεται. Όχι μόνο στην ποσότητα της ύλης που του αντιστοιχεί αλλά και στον χρόνο που απαιτείται να αφιερώσουμε ώστε να καταναλωθεί.

Συνηθίζω να ποστάρω στους facebook χώρους μου τα ενδιαφέροντα άρθρα, τα περισσότερα εκ των οποίων έχω σκοπό να διαβάσω πάντα.. αργότερα και τελικά αν εξαιρέσω τις περιόδους που πειθαρχώ σε μελέτη για την συλλογή πηγών και αναφορών για κάποιο βιβλίο που σκοπεύω να γράψω, τον υπόλοιπο χρόνο προσπαθώ να τον μοιράσω όσο πιο δίκαια μπορώ, ανάμεσα στους λογαριασμούς μου στο fb & twitter, στην ιερή ανάγκη να πιάσω στα χέρια μου ένα βιβλίο και να απομονωθώ στις σελίδες του που με αφήνουν να μείνω σε ένα λιμάνι και φυσικά την υπόλοιπη ζωή μου με όλες τις συμβατικές υποχρεώσεις.

Ο χρόνος παραμένει αδυσώπητα αμετάβλητος παράγοντας. Όταν σκέφτηκα να γράψω αυτό το ποστ, η αφορμή ήταν πως τα alert στο mail μου είναι όλο και λιγότερα και πως τα ενδιαφέροντα κείμενα που θα με οδηγήσουν να κάνω κλικ για να τα διαβάσω έστω και διαγώνια εκείνη την στιγμή, έχουν μειωθεί δραματικά.

Από την άλλη πλευρά, παρατηρώ και τις δικές μου αλλαγές εφόσον όλο και πιο συχνά επιλέγω να γράψω μια αναλυτική σκέψη σε ένα status αντί να καθίσω να αφιερώσω χρόνο σε ένα ολόκληρο κείμενο που απαιτεί τον χρόνο εύρεσης τίτλου, κατάλληλης εικόνας, πιθανότατα εισαγωγή υπερσυνδέσμων και όλα τα υπόλοιπα κλικ που απαιτούνται για την δημοσίευση σε ένα blog ή site.

Και μέσα σε όλα αυτά, θέλω χρόνο για να μιλήσω με τους φίλους μου. Χρειάζομαι χρόνο κι εγώ να εκτονωθώ. Να γελάσω ξεκαρδισμένα. Να θυμώσω. Να καταγγείλω. Κι όλο αναγκάζομαι να αποφασίζω τι θα αφήσω και τι θα προτάξω ώστε να μπορέσω να ανοίξω παράδρομους στον περιορισμένο χρόνο.

Πώς θα είναι άραγε το διαδίκτυο σε 10 ή 20 χρόνια; Θα έχουμε ακόμα χρόνο να γράφουμε άρθρα, θα έχουμε χρόνο να διαβάζουμε; Το click bait που στοχεύει στην απερισκεψία δε θα χάσει την δυναμική του; Το facebook δεν είναι ήδη ένας google-χώρος γεμάτος με όλες τις δυνατότητες που μου παρέχει ο blogger ή το wordpress; Γιατί να πληρώνω hosting, domain και να παλεύω με το θηρίο του συναισθηματικού αυτοματισμού ώστε να διαβαστώ ή έστω να διαμοιραστώ γενναιόδωρα από κάποια επαφή;

Κι όσο κι αν προσπαθώ να κρίνω λογικά για να αποφασίσω ποιο είναι το μέλλον του περιβάλλοντος στο οποίο πολλοί πλέον μπορούμε να λειτουργούμε απολύτως αποτελεσματικά ακόμα και με κλειστά μάτια, με μια διαίσθηση που αποκτά αέρα υπερδύναμης μέσα από την εμπειρία, τα λάθη κι όλα τα βιώματα, δε μπορώ παρά να επιστρέψω στην σκέψη πως η απρόβλεπτη μεταβλητή του διαδικτύου θα παραμένει εσαεί ο χρήστης. Διότι μόνο αυτός θα είναι ικανός να θεμελιώσει ισορροπίες ή να τις ανατρέψει- λίγο πριν κάνει κλικ.

Δεν υπάρχουν ειδήσεις πια. Υπάρχουν ερμηνείες.

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sat, 7 May 2016 11:20:00 +0300

Όσο περνούν τα χρόνια στα social media, η τάση προχωρά από την μέγγενη των εντυπωσιακών μεν, ψευδών δε, ειδήσεων [τύπου: γεννήθηκε αρνί με ανθρώπινο πρόσωπο, άγγελοι κολυμπούν στις γούρνες, γοργόνες πάνε λαϊκή] σε μία άλλη δίνη επικοινωνιακού αχταρμά: την ερμηνεία.

Υπάρχει το γεγονός δηλαδή και όλοι – ή τουλάχιστον, πολλοί – δημοσιεύουν την ερμηνεία.

Το βλέπεις στα site των ειδήσεων, στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, στα social media. Πιο συχνά ακούς και διαβάζεις δημοσιογράφους να εκφράζουν άποψη ερμηνεύοντας γεγονότα παρά να τα παραθέτουν νέτα σκέτα.

Πώς αλλιώς θα καλυφθεί άλλωστε ο τηλεοπτικός χρόνος και πώς αλλιώς θα έλθουν και θα επανέλθουν κλικ στις σελίδες που βρίθουν διαφημίσεων –εμφανών και μη;

Ζούμε την εποχή της δόλιας επεξήγησης.

Στο twitter με ακολουθούν αρκετοί αλλά ακολουθώ κι εγώ πολλούς. Κι έχω επιτύχει να κρατήσω κι αρκετούς με τους οποίους δε συμφωνώ πάντα [μέγα κριτήριο διατήρησης λογικής - *κάνει σήμα νίκης αλλά ενίοτε αυτομουντζώνεται που τι τον κρατάς αυτόν τον εμμονικό στο τλ σου;- διότι η εμμονή είναι πόλωση και η πόλωση σχεδόν ποτέ δεν κοινωνεί αξιόπιστη εξήγηση].

Συμβαίνει συχνά λοιπόν να βλέπω την ίδια είδηση, το ίδιο γεγονός σε τρία διαφορετικά site με διαφορετικές προσδοκίες/υποψίες/υποδείξεις κι ο κάθε λογαριασμός διαλέγει αυτό που ταιριάζει στην κοσμοθεωρία του και το ανα-διαμηνύει.

Τι υπέροχος πλουραλισμός σκέψης [sarcasm or not]. Τι υπέροχο crash test νοημοσύνης [that’s a fact]. Τι εύρος στρουθοκαμηλισμού [πού πας; μη φεύγεις, σου μιλώ]. Πόσο τεράστια η πρόκληση να μη παραμορφώσεις την λογική πιστεύοντας βλακωδώς πως η πραγματικότητα θα υποταχθεί σε συναφείς μεταμορφώσεις.

Και μόνο για αυτό το λόγο, αν δεν υπήρχαν τα social media, θα έπρεπε να τα εφεύρουμε. Διότι αργά ή γρήγορα μας φέρνουν όλους αντιμέτωπους με την αυτοπεποίθηση των παραμορφώσεων μας -που αυτάρεσκα και επικίνδυνα χρίζουμε «βολικές ερμηνείες».

Η πρώτη μου.. Παγκόσμια Hμέρα Βιβλίου ως έντιμος αναγνώστης

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sat, 23 Apr 2016 09:52:00 +0300

Η αλήθεια είναι πως μειδιώ όταν χαριτολογώντας οι φίλοι και οι γνωστοί με αποκαλούν "συγγραφέα". Συγγραφέας γίνεσαι μετά τα 3-4 βιβλία. Ή μήπως όχι; Στο διαδίκτυο όλοι είμαστε μικροί συγγραφείς. Κι είμαστε συγγραφείς σε ένα πολύ δύσκολο είδος. Το σύντομο μήνυμα που παλεύει να δώσει μέσα σε λίγες γραμμές νόημα, συναίσθημα, σκέψη και γνώση.

Στο διαδίκτυο όμως, εξαναγκαστήκαμε επίσης να γίνουμε όλοι αναγνώστες. Άλλωστε, η υπερδύναμη των social media είναι αυτή ακριβώς η λειτουργία προσφοράς περιεχομένου οπτικής κατανάλωσης πριν καν το αναζητήσει κάποιος ή σκεφτεί να το αναζητήσει.

Αυτό το ποστ θα δημοσιευτεί στο facebook profile μου σε κατάσταση Δημόσια. Κάθε Like που -ευελπιστώ - να δεχτεί θα το εκθέσει και σε χρήστες που ούτε με γνώριζαν ούτε πιθανότατα είχαν καμιά επιθυμία να με διαβάσουν. Κι όμως, κάποιοι από αυτούς θα προσγειωθούν εδώ και θα διαβάσουν αυτές τις λέξεις.

Πόσο μακρύ, δύσκολο αλλά και υπέροχο ήταν – και είναι ακόμα – το πρώτο μου ταξίδι στην συγγραφή βιβλίου, το έχω ήδη γράψει. Αυτό που δεν έχω γράψει όμως, είναι πόσο άλλαξε εντός μου η προσέγγιση των αναγνωσμάτων και των ανθρώπων που τα δημιουργούν.

Ως χρήστης διαδικτύου και μάλιστα ως χρήστης με την έπαρση του «βετεράνου», έχω παρασυρθεί κι εγώ στο παρελθόν κάποιες φορές στον σαρκασμό συγγραφέων και βιβλίων.

Αυτό έχει αλλάξει λίγο, τώρα.

Μπορεί τα social media που μας ωθούν να εκτεθούμε ως προσωπικότητες ώστε να προβάλουμε όσα δημιουργούμε, να μας συστήνουν και ως χαρακτήρες όχι πάντα τόσο συμπαθείς και σίγουρα όχι αποδεκτούς σε όλα τα διαδίκτυα που έρχονται «αντιμέτωπα» με το προφίλ μας, αλλά πέρα από τον άνθρωπο και πίσω από τον χαρακτήρα ή τον ρόλο, υπάρχει πάντα αυτή η αυτοπεποίθηση – άλλοτε σεμνή και άλλοτε κραυγαλέα – πως πρέπει οπωσδήποτε να κλείσουμε τις αλήθειες μας σε σελίδες ώστε να τις μοιράσουμε στον κόσμο.

Ξέρετε, το διαδίκτυο μας κάνει υπό μία έννοια..αθάνατους. Ακόμα κι όταν φύγω από αυτό τον κόσμο – θέλω να πιστεύω σε καμιά 50αριά χρόνια – τα κείμενα μου θα βρίσκονται εδώ, το ίδιο και τα βίντεο μου στο youtube – ή τουλάχιστον, θα βρίσκονται για πολύ περισσότερο καιρό μετά από εμένα.

Το ίδιο συμβαίνει και με το βιβλίο. Το βιβλίο είναι η παρακαταθήκη της ύπαρξης και της σκέψης μας. Δεν είναι μόνο ο κόπος και το κόστος μας– που απορώ γιατί ένας φίλος πρόσφατα μου είπε πως δεν εκτιμάται καθόλου κι από κανέναν – αλλά είναι μία μορφή αθάνατης ιδιότητας του ρόλου που αποφασίσαμε να συστήσουμε στον κόσμο.

Το βιβλίο ζει μετά από εμάς κι όσα φυλά μέσα του, μένουν «πίσω» για να φωτίσουν το «μπροστά».

Ποτέ άλλοτε στη ζωή μου δεν ένιωσα τέτοιο δέος για αυτή την ιδιοφυή εφεύρεση του ανθρώπου∙ το βιβλίο – να ορίζεται ο άνθρωπος ως παρουσία εις το διηνεκές μέσα από συνδυασμούς συμβόλων, ύλης και ηγετικής σιωπής.

Διότι είναι κι αυτό το μεγαλειώδες της σιωπής που σε παρασύρει να συγκεντρωθείς, να πειθαρχήσεις και ύστερα να απορροφήσεις μέσα σου αυτά τα υπερφυσικά σταγονίδια εικόνων και σκέψης που θα μείνουν απαράλλαχτα στο χρόνο να ωθούν κάθε επισκέπτη να τα εισπνεύσει κι ύστερα - αν θελήσει - να τα κληροδοτήσει ή και να τα ανατρέψει με δικές του εκπνοές.

Εύχομαι στους συγγραφείς καλή δύναμη και καλή τύχη. Τους διαβάζω και στα social media με μεγάλη προσοχή. Καθένας από αυτούς είναι ένας μικρός ή μεγάλος δάσκαλος και θέλω να τους βεβαιώσω πως σήμερα νιώθω πιο έντιμος αναγνώστης από ποτέ. Ένας αναγνώστης που αναγνωρίζει πως τύχη είναι αυτό που σου συμβαίνει όταν έχεις στόχο - και μεράκι.

The X Factor

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sat, 16 Apr 2016 08:35:00 +0300

Παρακολουθούσα εχθές ένα ακόμα επεισόδιο του νέου X Factor στον Σκάι και θα σας μιλήσω για αυτό λίγο παρακάτω αλλά σκεφτόμουν πόσοι να είναι άραγε αυτοί που γνωρίζουν τι ακριβώς σημαίνει "X Factor".

Άρχισα λοιπόν να ψάχνω στα "ίντερνετς" για έναν ακριβή ορισμό της έννοιας που εγώ είχα στο μυαλό μου.

Στην σελίδα Cambridge Dictionaries Online αναφέρεται:

"a quality that you cannot describe that makes someone very special"

= "μία ποιότητα που δεν μπορείς να περιγράψεις αλλά καθιστά κάποιον εξαιρετικό"

Στην σελίδα Oxford Dictionaries διαβάζω:

"A variable in a given situation that could have the most significant impact on the outcome"

= "Μία μεταβλητή σε δεδομένη κατάσταση, η οποία θα μπορούσε να έχει την πιο σημαντική επίπτωση στο αποτέλεσμα"

Και εδώ, βρήκα τον πιο σύντομο κ ακριβή ορισμό.

"an indefinable but important element"

= "Ένα απροσδιόριστο [μη περιγράψιμο] αλλά σημαντικό στοιχείο"

[Σε αυτό τον σύνδεσμο έμαθα μάλιστα πως η φράση X Factor «γεννήθηκε» το 1930 στους New York Times]

Πάμε τώρα στο TV Show X Factor και συγκεκριμένα σε αυτό που παρακολουθούμε στην τηλεόραση του Σκάι.

Ως τηλεθεάτρια έχω παρακολουθήσει πολλούς διαγωνισμούς ταλέντων/τραγουδιού στην ελληνική τηλεόραση και ναι παραδέχομαι πως αρκετές φορές παρασύρθηκα και από το trash των reality show που τις περισσότερες φορές στήριζε το buzz του στον ευτελισμό των προσωπικοτήτων κριτών και διαγωνιζομένων.

Το X Factor που παρακολουθούμε αυτές τις ημέρες στην τηλεόραση του Σκάι όμως είναι πραγματικά μία αποστομωτική ανατροπή σε οτιδήποτε βρώμικο έχουμε συναντήσει έως τώρα στα ελληνικά show.

Έχω δει όλα τα επεισόδια μέχρι στιγμής και δεν άκουσα ούτε μία άσχημη λέξη. Ούτε ένα τόσο δα σεξιστικό χάχανο.

Ακόμα και από την γλυκύτατη Τάμτα έχω ακούσει προσεγμένες εκφράσεις στα όχι τόσο τέλεια ελληνικά της και μάλιστα γεμάτα τόση τρυφερότητα και γενναιοδωρία που ακόμα και τα «όχι» της μοιάζουν με χάδι.

Η Πέγκυ Ζήνα την οποία ελάχιστα γνώριζα ως προσωπικότητα εφόσον ακόμα και αν οι συνεντεύξεις που δίνουν οι καλλιτέχνες στοχεύουν στην παρουσίαση της ψυχοσύνθεσης τους, ελάχιστα είχε διαφανεί ο χαρακτήρας της μέσα από αυτές, είναι μία πραγματική αποκάλυψη. Ευγενική αλλά και αυστηρή, σαφής στις κρίσεις της, με επιχειρήματα και μια εμπειρία πραγματικό λάβαρο σε θρόνο.

Τον Θοδωρή Μαραντίνη επίσης τον γνώριζα ελάχιστα ως χαρακτήρα. Ίσως επειδή δεν ανήκω και στους τηλεθεατές ή αναγνώστες συνεντεύξεων καλλιτεχνών και δεν ενδιαφέρομαι να παρακολουθώ το buzz που επιχειρούν συχνότατα τα media μέσα από τις προσωπικές ζωές των καλλιτεχνών.

Ευγενής ο Θοδωρής, ευδιάθετος, με αυτή την γλύκα που βγάζει η ταπεινότητα του αυτοδίδακτου που ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει να πολεμάς για το όνειρο.

Κι άφησα για το τέλος τον Γιώργο Θεοφάνους.

Ο Θεοφάνους στην κριτική επιτροπή είναι αυτός ο «δάσκαλος» που δεν διδάσκει μόνο μέσα στην τάξη κι έχει γεννηθεί για να δημιουργεί και να παρασύρει με μία πατρική ..επιβολή σε στόχους. Είναι αυτό το σύνολο παραγόντων και εμπειριών που προκύπτουν όταν ο «δάσκαλος» έχει δουλέψει πολύ και σε πολλά πράγματα στην ζωή του. Που κι αν έχασε κάποιες φορές, φρόντισε να δημιουργήσει νέα μονοπάτια παρασύροντας στην ζωή κι όλους όσους τον συνάντησαν και τον άκουσαν.

Συχνά χαμογελώ όταν τον ακούω να λέει φράσεις που κι εγώ η ίδια σκέφτομαι εκείνη την ώρα – όπως ένα «θα τον δείρω εγώ αυτόν» που είπε χαμογελώντας δίνοντας ένα «Ναι» σε έναν νεαρό με καταπληκτική φωνή και απαράδεκτη συμπεριφορά.

Το X Factor που παρακολουθούμε αυτό τον καιρό στους δέκτες μας, δεν έχει καμία σχέση με ό,τι παραπλήσιο έχουμε παρακολουθήσει στην ελληνική τηλεόραση.

Δεν έχει ξεκατινιάσματα, δεν έχει προσβολές. Έχει ήθος, εμπειρία, γνώση, όνειρα κ στόχους.

Η πλειοψηφία των διαγωνιζόμενων είναι πραγματικά φωνές που σε μαγεύουν κι ενώ το show αναζητά το x factor σε αυτούς, εγώ θα καταθέσω πως x factor έχει η κριτική επιτροπή – στον τρόπο που μας συστήνεται και κυρίως στον τρόπο που μας ξανα-συστήνει μια ξεχασμένη ποιότητα στο τηλεοπτικό τοπίο.

Κι ένας από τους λόγους που ήθελα να γράψω αυτό το ποστ - ενώ σπανίως έως ποτέ δεν ασχολούμαι με τέτοια θέματα - είναι επειδή ήθελα να αποδείξω πως τελικά ναι, buzz μπορεί να κάνει και το αξιέπαινο.

Μπράβο. Μπράβο. Μπράβο.

Δύο αιώνιες ανοησίες στο διαδίκτυο

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Mon, 4 Apr 2016 09:37:00 +0300

Είναι συχνό φαινόμενο να γίνεται ντόρος στα social media με το αυτονόητο ειδικά όταν αυτό εκφράζεται με καλλιτεχνική μαεστρία. Όπως συχνό φαινόμενο είναι να «εκλιπαρεί» κάθε χρήστης να νιώσει λίγο πιο έξυπνος και ίσως πιο τυχερός από τους άλλους. Αυτό μάλιστα είναι και βασική αρχή της διαφήμισης.

Παρόλα αυτά, όπως συμβαίνει και στη συμβατική ζωή, η υπερβολή φτάνει το φαινόμενο στα ύψη και ύστερα το αφήνει να γκρεμοτσακιστεί μπροστά στην αδυσώπητη πραγματικότητα.

«Κάθε ηλίθιος έχει άποψη στο διαδίκτυο»

Βασικά, αυτό είναι δομικό στοιχείο της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου. Αν δεν υπήρχε αυτό δε θα διαβάζαμε ηλίθιους να υποστηρίζουν πως κάθε ηλίθιος έχει άποψη στο διαδίκτυο.

Η ανοησία βλέπετε, είναι υποκειμενική και τα εφόδια στον πόλεμο εναντίον της χειροπιαστά [unfollow, unfriend, block, report, etc].

Πρόκειται για καθαρή αυτό-αναίρεση δηλαδή.

«Λες κι έχουν καμιά σημασία τα RT τα Like και τα Share»

Κι αυτό να το γράφουν άνθρωποι που είτε είναι επώνυμα στο διαδίκτυο και προσπαθούν να προωθήσουν την δουλειά τους [η τεράστια πλάκα είναι όταν οι ίδιοι τρέχουν διαγωνισμούς βασισμένους σε RT – λολ, χα χα], είτε είναι ανώνυμα εδώ και συχνά είτε παρακαλούν για καμιά αναδημοσίευση ώστε να χειροκροτηθούν είτε παραπονιούνται πως δεν στηρίζονται τα ..μικρά ακάου.

Όλοι στο διαδίκτυο θέλουμε να διαβαστούμε να αναδημοσιευτούμε και ναι, να χειροκροτηθούμε. Άλλος για το εγώ του κι άλλος για την δουλειά του. Κι είναι super cool αυτό. Νισάφι με τις ενοχές.

* Κι ένα μυστικό. Δεν υπάρχουν μικρά κ μεγάλα ακάου. Υπάρχει online reputation. Κι αυτό το χτίζεις με χρόνο και ψυχραιμία -ε, ναι και λάθη.

Το διαδίκτυο είναι μία τεράστια δύναμη προβολής και επιρροής. Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται αυτό, είναι επειδή απλά έχει αποτύχει να το κατακτήσει – συχνότερα μάλιστα επιδεικνύοντας μόνο μικρότητες προσπαθώντας απεγνωσμένα να αποδείξει πόσο σούπερ είναι να μην είσαι νόρμαλ, -Ε, λοιπόν, δεν είναι.

Κι αποφασίζεις να γράψεις κ να εκδώσεις ένα βιβλίο [Οδηγίες]

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sun, 20 Mar 2016 09:46:00 +0200

Δε μπορώ να φανταστώ τι θα αντιμετωπίσεις αν αποφασίσεις να γράψεις μυθιστόρημα ή παραμύθι, αλλά αν πρόκειται να γράψεις κάτι που χρειάζεται έστω και υποτυπώδη έρευνα, ετοιμάσου για ξενύχτι.

Όπως έχω γράψει σε παλαιότερο ποστ για τις ακαδημαϊκές εργασίες, όταν χρειάζεσαι, ας πούμε 10 βιβλιογραφικές αναφορές/πηγές, αυτό σημαίνει εκατονταπλάσιο χρόνο αναζήτησης σχετικού υλικού, μελέτης αυτού και σοκαριστικά πολύ χρόνο για απόρριψη υλικού.

Τουτέστιν θα ψάξεις μέρες, μήνες για να βρεις εκατό αξιόλογα περιεχόμενα, θα τα διαβάσεις και θα απορρίψεις τα 97 – τουλάχιστον. Κι άντε πάλι search.

Αν χρειαστείς 3 μήνες για να γράψεις τον δικό σου τον καημό, θα προσθέσεις κανένα εξάμηνο για τον καημό των άλλων. Να μη πάει περισσότερο. Μετά τον ένα χρόνο, θα αρχίσεις να το βαριέσαι.

Όλα αυτά θα συμβούν στην πρώτη γραφή σου. Διότι θα ακολουθήσουν καμιά εικοσαριά ακόμα. Και θα φτάσεις σε σημείο που δε θα θέλεις να διαβάσεις ούτε παράγραφο ξανά. Αν βέβαια πρόκειται να κάνεις σοβαρή δουλειά. Το τσάτρα πάτρα είναι πάντα πιο ευχάριστο αλλά μπορεί να σε κάνει ρεζίλι. Καμιά φορά βέβαια αποδίδει οικονομικώς περισσότερο αλλά και τι να πεις – ο αναγνώστης έχει πάντα δίκιο.

Περνά λοιπόν ο ένας χρόνος κι αποφασίζεις να προχωρήσεις στην δεύτερη γραφή. Και πάλι θα πω πως αν θέλεις ένα αξιοπρεπές κ σοβαρό περιεχόμενο, οφείλεις να απαλείψεις το υπερβολικά πολύ προσωπικό ύφος. Αν γράφω τα ποστ μου με προσωπικό ύφος σε βαθμό 9/10 στο βιβλίο διόρθωσα σε 3/10.

Κάποτε διάβασα μια διδακτορική διατριβή που είχε μέσα την έκφραση «Ας γελάσω». Ναι τους θεωρώ πανύβλακες. Κι αυτούς που την έγραψαν κι αυτούς που την δέχτηκαν. Πάμε παρακάτω.

Διορθώνεις ή δε διορθώνεις το ύφος, έχεις περάσει στην τρίτη γραφή – ξεσκόνισμα, ξανακοιτάς τις πηγές σου μήπως και έχεις μεταφράσει κάτι λάθος [αν ψάχνεις μόνο ελληνικές πηγές, γράψε καλύτερα για μαγειρική] και τέλος πάντων φτάνει η ώρα που λες, αυτό είναι, πρέπει να το εκδώσω.

Χωρίς πλάτες και «όνομα» δεν σε εκδίδει κανείς αν δεν πληρώσεις. Όπερ, η μόνη λύση είναι η αυτοέκδοση.

Αν ψάξεις στο google για εκδοτικούς θα βρεις πολλούς – γνωστούς και όχι. Όλοι σχεδόν σου λένε «στείλ’το μας και θα σου απαντήσουμε σε 3 μήνες». Κάποιοι άλλοι πιο εστέτ σου λένε «δεν έχουμε υποχρέωση να σου απαντήσουμε».

Α, πριν το στείλεις, πήγαινε σε ένα συμβολαιογράφο και κατοχύρωσε το . Είναι πολύ ρευστό όλο το θέμα της κατοχύρωσης στην Ελλάδα, αλλά εσύ πήγαινε. Δε θα σου στοιχίσει πολύ. Θα χρειαστείς το βιβλίο χειρόγραφο ή εκτυπωμένο, τον τίτλο και μία σύνοψη 1-2-3 σελίδων το πολύ.

Λογικά θα το έχεις πάρει απόφαση πως πρέπει να πληρώσεις για αυτοέκδοση αλλά και πάλι αισιόδοξος και ρομαντικός θα το ταχυδρομήσεις σε κάποιους εκδοτικούς μήπως και γίνει κανένα θαύμα.

Σε όσους εκδοτικούς σου λένε «στείλ’το μας ηλεκτρονικά», μη το στείλεις.

Χάνεις λοιπόν σχεδόν 1,5 χρόνο να το γράψεις, να το στείλεις και να περιμένεις απάντηση. Μετά από αυτό, αρχίζεις σιγά σιγά να χάνεις και τις ελπίδες σου και την φλόγα που σε καίει να «εκδοθείς».

Κάπου εκεί το υποσυνείδητο θα σε κάνει να τινάζεσαι στον ύπνο σου με παράπονο και να λες «όχι ρε γαμώτο, τόσο κόπο έκανα, θέλω να το δω το παιδί μου να κυκλοφορεί» και πρωί πρωί αρχίζεις να χτυπάς πόρτες για αυτοέκδοση.

Να έχεις στο μυαλό σου από 3 χιλιάρικα και πάνω - κι άντε πάλι να τινάζεσαι στον ύπνο σου πού θα τα βρεις. Άλλωστε χρειάζεσαι γραφίστα για εξώφυλλο, οπισθόφυλλο, σχεδίαση μέσα, έξω, πάνω, κάτω, φιλολογικό έλεγχο, επιστημονικό έλεγχο, πρόλογο.

Όλα αυτά πληρώνεις κι αν τελικά ο εκδοτικός σου προσφέρει έστω και τα μισά να λες δόξα τον Θεό.

Τουτέστιν, εσύ ολομόναχος θα φροντίσεις το δημιούργημα σου. Μη στηριχτείς και πολύ στον λόγο και το συμβόλαιο των άλλων.

Στα συμβόλαια ανάμεσα σε συγγραφείς και εκδοτικούς – από όσο γνωρίζω – δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα έκδοσης που να δεσμεύει πως τάδε του μήνα πρέπει να έχει γίνει αυτό. Προσωπικά στο επόμενο συγγραφικό μου εγχείρημα θα το απαιτήσω.

Χωρίς χρονοδιάγραμμα θα εξαρτάται ο ένας εμπλεκόμενος από άλλους 5 και θα περάσουν περίπου 3 χρόνια μέχρι να εκδοθεί το πόνημα – εκ του πονώ και υποφέρω.

Εννοείται πως εσύ θα λάβεις ένα ποσοστό της τιμής πώλησης του βιβλίου αλλά αυτό το ξέρεις, δε χρειάζεσαι εμένα να σου το πω.

Κι έρχεται η ώρα να το πουλήσεις. Κι εκεί αρχίζει άλλο ταξίδι γεμάτο ανησυχίες. Πάλι μπλέκονται πολλοί. Οι αποθήκες, ο εκδοτικός, τα βιβλιοπωλεία. Άφησε τους αυτούς. Δεν σε αφορούν και θα στεναχωριέσαι άδικα.

Αν είσαι ήδη στο διαδίκτυο έχεις μια τεράστια δύναμη μαζί σου. Αν όχι, πω ρε φίλε, έλα.

Για αυτά όμως θα μιλήσουμε στο σαλόνι κάποια στιγμή. Γιατί μη νομίζεις, τόσος καιρός πέρασε από τότε που άρχισα να το πληκτρολογώ με ανείπωτη λαχτάρα ...

... και με τόσα που βρέθηκα να αντιμετωπίζω, δεν πρόλαβα ακόμα να το χαρώ.

Ας το χαρώ λοιπόν τώρα που θα αρχίσουν και οι παρουσιάσεις και θα σας πω και άλλα μυστικά που τώρα κι εγώ τα ανακαλύπτω.

Γιατί το personal blogging αυτό έκανε πάντα. Μοίραζε γνώση εκ των ένδον.

Τα περιεχόμενα του βιβλίου μου, ΤΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Tue, 2 Feb 2016 17:38:00 +0200

ΤΑ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑ ΜΑΣ [ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ] from Eirini Voutskoglou

Με το διπλό βελάκι κάτω δεξιά, θα "μεγαλώσει" η παρουσίαση.

Αυτό είναι και το τελευταίο... πρόμο ποστ για το βιβλίο μου. Δε θα σας ζαλίσω άλλο.

Κλείνω λέγοντας.. αυτά μπορούσα να κάνω...και τα έκανα. :-)

Απολογισμός 2015

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Tue, 29 Dec 2015 08:16:00 +0200

Η χρονιά ξεκίνησε στενάχωρα. Στην δουλειά με ειδοποίησαν πως θα φύγω. Θυμάμαι πως καθόμουν ώρες αμίλητη μπροστά στον υπολογιστή προσπαθώντας απλά να συγκεντρωθώ ώστε να μη καταρρεύσω – κι ας έχω βρεθεί σε αυτή τη θέση πολλές φορές.

Όταν ήρθε η ευκαιρία να φύγω από το σπίτι μου, έστω για λίγο, την άρπαξα. Ούτε που σκέφτηκα τις δυσκολίες. Κι ήταν πολλές. Απλές, ανθρώπινες. Δεν έδωσα καμιά τεράστια μάχη. Μόνο μικρές, καθημερινές, από αυτές που σε καταπονούν κ είναι ικανές να σε διαλύσουν. Από αυτές που σε σαρώνουν με έναν πανικό όταν σκάνε το ένα μετά το άλλο, πυροτεχνήματα που σε τρομάζουν.

Με φόβο, πανικό και μια στιγμή - που δε θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου - στις 6 το χάραμα πάνω στο βουνό με χιόνι να οδηγώ και να σκέφτομαι «μόνο μπροστά, πού να γυρίσεις πίσω;», κατάφερα και κέρδισα φίλους, αγάπη και υπομονή.

Η εξορία μου, όσο κράτησε, ήταν η απόδειξη της παραδοξότητας στην ζωή που όταν σε χαστουκίζει, συχνά είναι για να σε συνεφέρει.

Το έχετε νιώσει κι εσείς πως στη ζωή σας ζήσατε πολλές ζωές; Εγώ, ναι. Και νιώθω τυχερή για αυτό. Είναι σαν να δημιουργείς εσύ νέες ευκαιρίες κι ας είναι όλα τυχαία ή συμπτώσεις. Είναι ψευδαίσθηση μιας υπερδύναμης κι αυτό.

Το βιβλίο είχα ξεκινήσει να το γράφω 2-3 χρόνια πριν. Παντού διάβαζα πως «η πρώτη γραφή πρέπει να τελειώσει σε 3 μήνες». Δίκιο είχαν. Μετά το τυραννάς. Κι εγώ το τυράννησα πολύ. Το κατάφερα πάντως κ τώρα ετοιμάζεται να βγει και να ανοίξει τον δρόμο για το επόμενο.

Νομίζετε πως είναι εύκολο να γράψεις ένα βιβλίο; Δεν είναι. Και σας το λέω εγώ που έχω γράψει άπειρα κείμενα στη ζωή μου. Δύσκολα τιθασεύεις την άναρχη σκέψη. Κι ακόμα πιο δύσκολα της δίνεις διάρκεια. Άλλο να γράψεις ένα στάτους ή ένα ποστ κι άλλο ένα ολόκληρο βιβλίο.

Η πολιτική μας έχει καθίσει στο διαδικτυακό σβέρκο και δεν φεύγει με τίποτα. Από τους λεχρίτες στα αρπακτικά, μια ιδεολογική μετονομασία δρόμος. Δεν γράφω άλλο, μη λερώσω το ποστ.

Στα social media δεν βλέπω κάποια τεράστια εξέλιξη. Κάτι άλλο θα γεννηθεί. Κάπως αλλιώς. Και θα το προκαλέσουν οι άνθρωποι κι όχι οι μηχανές. Οι άνθρωποι θα είναι πάντα η απρόβλεπτη μεταβλητή του διαδικτύου.

Φέτος αποχαιρετήσαμε πάλι ανθρώπους αγαπημένους των επαφών μας. Χάσαμε φίλους, ή δακρύσαμε μαζί με εσάς όταν αποχαιρετήσατε την μάνα, τον πατέρα ή τον/την σύντροφο.

Δεν έχει σημασία αν τους ξέραμε και αν τους ζήσαμε. Τους βλέπαμε στην γλύκα και τον πόνο σας κι ήταν εγκάρδια τα συλλυπητήρια μας. Να τους θυμάστε με μια αγάπη παραπάνω αφού μας τους συστήσατε, τους μοιραστήκατε και μας κάνατε την τιμή να γίνουν λίγο δικοί μας.

Μη ..παραιτήστε.

Τις μαύρες πραγματικότητες πρέπει καμιά φορά να τις απομονώνουμε κι αφού πάρουμε δύναμη τότε να προσπαθούμε να τις αλλάξουμε. Και μπροστά από κάθε πανικό να σκεφτόμαστε πως ίσως πρέπει να επιτρέπουμε στη ζωή – καμιά φορά – να μας εκπλήξει ευχάριστα, κι ας μας ματώσουν πρώτα οι αδυσώπητες παραδοχές.

Εύχομαι το 2016 να μας βρει δυνατούς.

Όλα τα άλλα, είναι μια απόφαση, δρόμος.

Είμαστε υπερβολικά αυστηροί με τους ανθρώπους στο διαδίκτυο

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Mon, 16 Nov 2015 08:16:00 +0200

Το σκέφτομαι εδώ και καιρό αυτό.

Θα μου πείτε βέβαια και με το δίκιο σας "εσύ το λες αυτό που μας περνάς γενεές δεκατέσσερις όταν γράφουμε ανοησίες για προσωπικά δεδομένα και το dislike;" αλλά ναι, εγώ το λέω αυτό.

Κι όχι από καμία μαλθακότητα που έρχεται με το πέρασμα των βιολογικών χρόνων αλλά από μία απόφαση να προχωρήσω αφήνοντας πίσω απογοητεύσεις, απωθημένα και αβάσιμες προσδοκίες.

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι όπως και το iq. Χρειάζεται τακτική μέτρηση. Δεν είναι σταθερή.

Απογοητευόμαστε από τις αποτυχίες μας - για τις οποίες πράγματι, δεν είμαστε πάντα υπεύθυνοι αποκλειστικά εμείς, μεταμφιέζουμε τις δειλίες μας σε απωθημένα γεμάτα ψεύτικα λαμπερά πετραδάκια χολής, καλύπτουμε την αναβλητικότητα και αναποφασιστικότητα μας πίσω από τους αναποτελεσματικούς πολιτικούς εκπροσώπους μας, επιμένουμε να θεωρούμε ιδιοφυή κάθε κίνηση προσβολής απέναντι σε ανθρώπους που συχνά δεν γνωρίζουμε και παρόλα αυτά ... διατηρούμε τον στρουθοκαμηλισμό των προσδοκιών, απαιτώντας από τους άλλους να είναι αυτό που φανταζόμαστε και όχι αυτό που είναι ή μπορούν να γίνουν.

Είμαστε υπερβολικά αυστηροί με ανθρώπους που στην καλύτερη περίπτωση δεν αφήσαμε να μας συστηθούν και στην χειρότερη σε ανθρώπους που απλά αποφασίζουμε να μην εκτιμούμε.

Όχι, δεν είσαι πιο έξυπνος όταν στεναχωρείς κάποιον στο διαδίκτυο. Είσαι πιο στάσιμος. Γιατί αυτή ακριβώς η πέτρα που πετάς, πέφτει μπροστά σου και δεν σε αφήνει να προχωρήσεις.

Και δεν εννοώ πως πρέπει όλα να τα αντιμετωπίζουμε με μία αφύσικη μεγαλοθυμία αλλά σκέφτομαι πως μπροστά στο try and err του ανθρώπινου βίου που αναπόφευκτα θα σε γεμίσει απογοητεύσεις όσο αγωνίζεσαι να συλλέξεις εμπειρία και γνώση, ίσως - λέω, ίσως - είναι καλύτερο να προχωρήσεις λειτουργώντας ως παράδειγμα, όχι κατ'ανάγκη επιτυχίας, αλλά σίγουρα προχωρώντας χωρίς την ανάγκη να κλωτσάς οτιδήποτε βρίσκεται δίπλα σου - ακόμα κι αν το αξίζει.

Στην τελική, δεν είμαστε bot κι ας αφηνόμαστε σε αυτοματισμούς που μας κάνουν να νιώθουμε για λίγο υπερήρωες. Άνθρωποι είμαστε.

Κηδεία στο ουέμπ με ξένα κόλλυβα [ποιοι θα μαστιγώνονται]

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sun, 16 Nov 2014 09:24:00 +0200

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, αν:

1. Αντιγράφεις ολόκληρα κείμενα από blog/site - είτε δίνεις αναφορά πηγής είτε όχι, είτε έχεις διαφημίσεις είτε όχι - χωρίς να ζητήσεις άδεια από τον αρχικό συντάκτη, καταγγέλλεσαι εν ριπή οφθαλμού εδώ.

2. Αν διαμοιράζεις τέτοιο σύνδεσμο που οδηγεί σε χώρο που έχει αντιγράψει - είτε δίνει αναφορά πηγής, είτε όχι, είτε έχει διαφημίσεις, είτε όχι - σου κάνω report as spam και στο λεπτό στέλνω 1000 mail προτρέποντας και άλλους να κάνουν το ίδιο.

Κι επειδή από μαγκιά περισσεύει και σε μένα, δηλώνω έχοντας απολύτως σώας τας φρένας πως όχι δεν έχω ανάγκη από διαφήμιση.

Η διαφήμιση μου είναι αυτοί που με εκτιμούν,
για αυτό,
αυτό,
αυτό,
αυτό,
αυτό,
αυτό,
αυτό
και άλλα, που κάτι έντιτορς της πλάκας θα χρειάζονταν 100 ζωές να δημιουργήσουν.

Κατανοητό;

10+1 φράσεις στα social media που μπορούν να σε οδηγήσουν σε ..απόγνωση

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Mon, 10 Nov 2014 07:35:00 +0200

1. ΔΙΕΔΩΣΤΕ!!!1111
Συνοδεύει απίστευτες ειδήσεις επεξεργασμένων εικόνων ή βίντεο όπως και άλλες ανταγωνιστικές μεταξύ των σαχλαμάρες οι οποίες δύνανται να σχηματίσουν εν ριπή οφθαλμού εντός μας την βεβαιότητα πως ημείς είμεθα τετραπέρατοι και όλοι οι άλλοι βλάκες.

2. ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΣΟΥΝ!!1… [συνοδεύεται ενίοτε με το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ή ΣΟΚ!!!11]
Της άνωθεν συνομοταξίας ντελιριακού απαυγάσματος παλαβομάρας.

3. ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ
Ντελίριο και διανοητική κάκωση.

4. ..και δε θα πιστεύετε τι είδαν!!!
ΜΠΑΜ

5. Λόγια σοφών
Που δεν ξεύρω πότε θα σηκωθούν από τους τάφους όλοι αυτοί οι σοφοί και θα σας πάρουν στο κατόπι με τις πέτρες.

6. Εδώ συντελείται αφανισμός και ισοπέδωση.
Συνοδεύεται από το «Όλοι Σύνταγμα».
Αντιπαραβάλλεται το «Όλοι Χόντος» ή «Όλοι κομμωτήριο».
Η αισθητική άλλωστε είναι η ηθική του μέλλοντος. -Νίτσε.

7. Κουρελόχαρτο το Σύνταγμα.
Καραμπινάτη λεξιπενία η οποία μπορεί να προκαλέσει νευρωνικούς σπινθήρες εάν αντιπαρατεθεί το «οι θεσμοί έχουν τα όπλα τους».

8. Κρέμασμα στο Σύνταγμα.
ΜΠΑΜ. ΜΠΑΜ.

9. Γίδια! Ζώα!
Εκτεταμένη βλάβη στον εγκέφαλο. Λάγνα εμμονή με το βουκολικό υποσυνείδητο.

10. Φιλαράκια μου.
ΜΠΑΜ

11. Ψόφος!
Συντάσσεται εναλλακτικά με το «πουντοκράτος», «αλληλεγγύη», «οι άστεγοι που βρέχονται», «τα ζωάκια που πεινάνε». Στραμπούληγμα εγκεφάλου.

Raincheck

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sat, 20 Sep 2014 09:44:00 +0300

Η φράση I’ll take a raincheck χρησιμοποιείται όταν αρνείσαι μία πρόσκληση αλλά δεσμεύεσαι πως θα ανταποκριθείς μια άλλη στιγμή.

Έχω γράψει παλαιότερα ένα μονοθεματικό βιβλίο. Τότε όμως το βιβλίο ήταν στο μεγαλύτερο μέρος του ένα εγχειρίδιο χρήσης. Πολύ μικρό τμήμα ήταν αυτό που στηριζόταν σε έρευνα και ανάλυση δικής μου σκέψης. Επίσης τότε δεν είχα ούτε την μισή εμπειρία από αυτή που απέκτησα με την διπλωματική μου και τις ακαδημαϊκές εργασίες. Όχι επειδή δεν είχα γράψει ήδη χιλιάδες κείμενα στο περιοδικό αλλά γιατί δεν είχα εκπαιδευτεί στην σωστή δομή περιεχομένου.

Ξεκίνησα άπειρες φορές να γράφω ένα βιβλίο λοιπόν και πάντα το άφηνα, τη μια φορά εξαιτίας μετακομίσεων και αλλαγής ζωής, άλλη φορά εξαιτίας των σπουδών, ύστερα επειδή ήθελα να ξεκουραστώ, μετά επειδή παντού υπήρχε φασαρία κι οι δικαιολογίες απέκρουαν ανασταλτικά κάθε πρόθεση.

Έτσι πέρασαν τα χρόνια. Έγραψα χιλιάδες άλλα κείμενα στο διαδίκτυο, δεκάδες παρουσιάσεις, δεκάδες βίντεο, εκατοντάδες χιλιάδες tweet, αμέτρητα fb status. Κι όσο περνά ο καιρός συναντώ όλο και πιο συχνά την όχληση της επανάληψης, την κόπωση της εμμονής, την ανηθικότητα της αντιγραφής και το ντελίριο των σχολιασμών όπου το κατεστημένο είναι «καταλαβαίνω ό,τι θέλω, σχολιάζω όπως θέλω και απαιτώ συν τοις άλλοις να μου απαντάς».

Ήρθα στο διαδίκτυο από τον κόσμο των μονολόγων σε μια εποχή που προσπαθούσαμε απεγνωσμένα να πείσουμε τα έντυπα να έρθουν εδώ. Όταν έχεις ζήσει λοιπόν σε αυτό τον κόσμο ξέρεις τι σημαίνει γράφω ή διαβάζω χωρίς απόκριση και ναι η ηλεκτρονική συμμετοχή είναι σπουδαία δυναμική στην διαδικασία παραγωγής περιεχομένου αλλά οι περισσότεροι απαξιώσαμε με αυτό τον τρόπο την συγκέντρωση που απαιτεί η σκέψη, την δύναμη της μοντεσσοριανής σιωπής στην μεταγνώση∙ τον τρόπο με τον οποίο μαθαίνουμε να μαθαίνουμε. Απαξιώσαμε ουσιαστικά την δυνατότητα να ακούμε τον εαυτό μας και να του δίνουμε τον χρόνο να αποκριθεί πιο συνετά.

Άλλοι δεν εκμεταλλεύτηκαν ποτέ τον πλούτο της πληροφορίας και πώς αυτός ο πλούτος μπορεί να θέσει την έρευνα ως προαπαιτούμενο παραγωγής καινούργιου περιεχομένου. Σήμερα αυτό θα έπρεπε να θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ στην αρθρογραφία. Δεν γίνεται αποδεκτή άποψη χωρίς παραπομπές που να δεικνύουν πως έχει υπάρξει έρευνα. Μία επίσκεψη στο google scholar θα εμφανίσει χιλιάδες αποτελέσματα αξιόπιστης πληροφορίας, τεράστια προοπτική διασταύρωσης και μοναδική ευκαιρία καλλιέργειας κριτικής σκέψης και απόκτησης γνώσης.

Σήμερα δεν υφίσταται το «δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω». Δεν έχει λογική αυτή η πρόταση. Ισχύει μόνο το «βαριέμαι ή δεν ενδιαφέρομαι να αναζητήσω γνώση».

Επίσης, ποτέ δεν ήμουν υπερβολικά φλύαρη στον γραπτό μου λόγο. Κι όποτε συνέβαινε αυτό συνήθως σήμαινε αδυναμία έκφρασης. Όταν πρέπει να γράψεις πολλά για να εξηγήσεις κάτι, σημαίνει πως δεν έχεις μεγάλη δυνατότητα να εκφραστείς γραπτά κι ας λένε πολλοί πως πρέπει να εξηγείς αναλυτικά. Λάθος.

Αν πρέπει να διαβάσεις πολλά για να καταλάβεις, το πρόβλημα υπάρχει και στον δέκτη. Όπως έγραψε και ο John D. Barrow το 1998 «A word that is simple enough to be fully known would be too simple to contain concscious observers who might know it».

Μπορεί βέβαια να είσαι από τη φύση σου φλύαρος και να αρέσκεσαι στα πολλά λόγια. Το τουίτερ όμως με τον περιορισμό των 140 χαρακτήρων προκαλεί τόση συμμετοχή ακριβώς επειδή φανερώνεται η δυναμική του σύντομου κειμένου.

Κι άντε ψάξε να βρεις χαμένες ισορροπίες όταν ξετυλίγεται μπροστά σου ένα ελεύθερο πεδίο εκατοντάδων σελίδων, πάνω που έμαθες να γράφεις σύντομα..

Για να μην τα πολυλογώ, από τη μια έβρισκα άλλοθι απραξίας κι από την άλλη διάβαζα [τρομάρα μου] κάθε συμβουλή συγγραφέα για το πώς να γράψει κάποιος ένα βιβλίο.

Μία από αυτές τις συμβουλές ήταν «Τέλειωσε την πρώτη σου γραφή σε 3 μήνες». Και την ακολούθησα. Και ξεκίνησα πλέον την δεύτερη γραφή. Κι είναι μεγάλος ο ενθουσιασμός που επιστρέφοντας στον κόσμο των μονολόγων μπόρεσα να σκεφτώ πιο συγκεντρωμένα, σίγουρα να μάθω να γράφω έστω και ελάχιστα καλύτερα και να αποκτήσω όχι απλά έναν στόχο αλλά να σχεδιάσω ολόκληρη συνέχεια.

Ευχαριστώ όσους με παρακίνησαν να εξαργυρώσω αυτό το προσωπικό μου raincheck ίσως επειδή τώρα δε φοβάμαι τόσο την βροχή και θέλω να γράψω όχι για αυτά που έχω ήδη πει αλλά για πολλά που δεν έχουν ακόμα ειπωθεί.

Το site του divcast δεν έχει κλείσει απλά αυτόν τον καιρό δεν προλαβαίνω να γράφω και εκεί.

Περί Αξιόπιστης πληροφορίας

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sat, 23 Aug 2014 09:24:00 +0300

Ετοιμάζω μια μελέτη αυτό τον καιρό με θέμα την Αξιοπιστία στο διαδίκτυο και μέσα στα δεκάδες pdf που βρήκα, ανακάλυψα τον Robert Wachbroit [δεν είχα ιδέα ποιος είναι αλλά όταν τον "γκούγκλαρα" εντυπωσιάστηκα με το αντικείμενο των ερευνών του] ο οποίος έγραψε μεταξύ άλλων το 2000 [!] στο Reliance and Reliability: The Problem ofInformation on the Internet πως "ο σκοπός δεν είναι να πάψουν να υπάρχουν αναξιόπιστες πηγές - αυτές θα υπάρχουν πάντα∙ ο σκοπός είναι να υπάρχουν αξιόπιστες".

Το 2000 όμως δεν υπήρχαν κοινωνικά δίκτυα.

Τα κοινωνικά δίκτυα ουσιαστικά πρόσθεσαν δύο εξαιρετικά φίλτρα αξιοπιστίας στο διαδίκτυο:

1) Το φίλτρο της διαδραστικότητας [π.χ. σχολιασμοί, αναφορές, παραπομπές, αναπαραστάσεις διάψευσης ή αμφισβήτησης]

2) Το εξελιγμένο φίλτρο της επιλεγμένης σύνδεσης, το οποίο μας επιδίδει δύο δυνατότητες: α) να επιλέγουμε τους χρήστες με τους οποίους συνδεόμαστε αλλά και αυτούς που με τους οποίους επιθυμούμε κάποια στιγμή να διακόψουμε την σύνδεση και β) να επιλέγουμε το περιεχόμενο που θα διακινούμε αλλά και το περιεχόμενο το οποίο θα αποφασίζουμε να αποδυναμώσουμε [π.χ. διαγραφή μίας δημοσίευσης μας]

Ο σκοπός λοιπόν σήμερα δεν είναι αν θα παρασυρθούμε να δημοσιεύσουμε μία ψευδή είδηση- ο καθένας από εμάς μπορεί να παρασυρθεί ή να βαρεθεί να γκουγκλάρει ώστε να διασταυρώσει μία πληροφορία∙ ο σκοπός είναι να έχουμε τα ίδια αντανακλαστικά δημοσίευσης και ως προς την διάψευση.

Όσοι διαμοιράσατε την ψευδή είδηση του θανάτου του Α.Β. εχθές, κάνετε ένα δώρο στο διαδίκτυο των επαφών σας λοιπόν και διαγράψτε την.

Στην ίδια εργασία που ανέφερα στην αρχή, ο Robert Wachbroit επισημαίνει:

"Για να παρασυρθείς από μία πληροφορία στο ίντερνετ χρειάζονται δύο πράγματα: α) αναξιόπιστη πληροφορία και β) ευπιστία

Η πληροφορία αυτή καθεαυτή δεν έχει σημασία παρά μόνο αν την πιστέψεις."

Σήμερα, η [αναξιόπιστη] πληροφορία αυτή καθεαυτή δεν έχει σημασία παρά μόνο αν την διατηρήσεις.

Ο R. David Lankes έγραψε το 2007 [!] στο Trusting the Internet: New Approaches to Credibility Tools:

"Η αξιοπιστία βρίσκεται μέσα στην απόφαση του ατόμου και δεν αποτελεί εγγενή ιδιότητα της πληροφορίας που μεταφέρεται. Άρα απαίτηση δεν είναι μόνο η αξιοπιστία αλλά και η ικανότητα αξιόπιστων κρίσεων".

Σήμερα αξιόπιστη κρίση δεν είναι μόνο πώς επιλέγουμε να δημοσιεύσουμε αλλά και πώς επιλέγουμε να διαγράψουμε, όπως επίσης και πώς επιλέγουμε να πάψουμε να καταναλώνουμε περιεχόμενο από πηγές που αποδεικνύονται κατ'επανάληψη αναξιόπιστες.

Εμείς επιλέγουμε. Κατανοητό;

Αυτοχρηματοδότηση ΑΕΙ. Μία μικρή νίκη υπέρ της κοινής λογικής.

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sun, 3 Aug 2014 07:05:00 +0300

Άκουσα την είδηση φευγαλέα στις ειδήσεις και ύστερα αναζήτησα πληροφορίες στο διαδίκτυο.

Βρήκα εδώ, τις ακόλουθες πληροφορίες:

"Την απελευθέρωση των ερευνητικών κέντρων του ιδιωτικού δικαίου, των ινστιτούτων και των ειδικών λογαριασμών πανεπιστημίων, των ΤΕΙ και των ερευνητικών κέντρων που ανήκουν στο δημόσιο από την ενιαία αρχή πληρωμών ανακοίνωσε ο υπουργός Παιδείας, Ανδ. Λοβέρδος.

...

Με αυτό τον τρόπο, συμπλήρωσε ο υπουργός Παιδείας «πλάι στο δυσμενές μέτρο της περικοπής των χρηματοδοτήσεων, που σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπει να ιδρύονται νέα πανεπιστήμια, προσθέτουμε δυνατότητα να μπορούν να αυτοχρηματοδοτούνται απευθυνόμενα είτε σε προγράμματα της Ε.Ε. είτε στην ιδιωτική πρωτοβουλία»."

Σε περίπτωση που κάποιος δε γνωρίζει την σχέση μου με την εκπαίδευση, να παραθέσω πως έχω υπάρξει φοιτήτρια στην..αναλογική εποχή, έχω αποκτήσει μεταπτυχιακό με εξ'αποστάσεως πρόγραμμα- επί πληρωμή, έχω παρακολουθήσει online σεμινάριο ελληνικό -επίσης επί πληρωμή, έχω παρακολουθήσει online μάθημα ξένου πανεπιστημίου - δωρεάν [!] κι έχω διδάξει ..καμιά 15αριά χρόνια σε όποιο εκπαιδευτικό φορέα μπορείτε να φανταστείτε.

Επίσης έχω ερευνήσει, μελετήσει και έχω παράξει δικό μου εκπαιδευτικό περιεχόμενο στο διαδίκτυο - αναφέρομαι σε περιεχόμενο που δεν αποτελεί απλή μετάφραση ξένου υλικού, μεγάλο μέρος του οποίου το έχω δημιουργήσει και διαθέσει Δωρεάν στο διαδίκτυο.

Τι έχω ανακαλύψει/συνειδητοποιήσει από αυτές τις εμπειρίες μου.

1. Τραγικές μεταφράσεις ξένων εκπαιδευτικών συγγραμμάτων [πώς να ξεχάσω την απόλυτη αντιγραφή ξένου ακαδημαϊκού συγγράμματος σε εκπαιδευτική παρουσίαση μαθήματος ΤΕΙ με την idiot-φυή μετάφραση του brainstorming ως "ιδεοθύελλα"]

2. Αισχρή οικονομική εκμετάλλευση στην εξ'αποστάσεως εκπαίδευση. [Ορθώς ζητά πληρωμή το ΕΑΠ και ορθώς υπάρχει πληρωμή σε χιλιάδες σεμινάρια που διοργανώνονται πλέον online από Πανεπιστήμια αλλά οι τιμές είναι εξωφρενικές]

3. Υπάρχει ένα μικρό ποσοστό εκπαιδευτικών, ένα μεγάλο ποσοστό διοικητικών υπαλλήλων κι ένα τεράστιο ποσοστό εκπαιδευομένων που δεν αναγνωρίζουν τις προϋποθέσεις συμμετοχής σε ένα εξ αποστάσεως πρόγραμμα. [Χρήση ψηφιακών εργαλείων, υποχρεώσεις και δικαιώματα στην επικοινωνία, οργάνωση υλικού, διαθεσιμότητα υλικού, οργάνωση προγράμματος]

4. Η Ανώτατη εκπαίδευση στην Ελλάδα πάσχει από αδυναμία σύνδεσης σπουδών με την αγορά εργασίας και για αυτό ευθύνεται ο αποκλεισμός της αγοράς εργασίας από την εκπαίδευση και όχι το αντίθετο όπως φαντάζονται πολλοί.

5. Μου έχει προταθεί ΔΥΟ φορές να μιλήσω σε ανώτατο ίδρυμα για θεματική που αφορούσε μάθημα το οποίο όμως δε μπορούσε να καλυφθεί οικονομικά με πρόσληψη συνεργάτη.

6. Στην Ελλάδα δεν έχουν καταλάβει πως όταν μιλάμε για Ανοικτή Γνώση [Open Knowledge] εννοούμε free as in free speech, not as in free beer. -Στο σημείο αυτό να επισημανθεί η βεβαιότητα μου πως ο Έλληνας των απωθημένων εκτιμά μόνο ό,τι πληρώνει.

7. Είμαι πεπεισμένη πως όσο περισσότερες οι δυνατότητες, τόσες περισσότερες και οι απαιτήσεις. Κι όσο περισσότερες οι απαιτήσεις τόσες περισσότερες και οι πιέσεις της κοινωνίας για παραγωγή, έλεγχο και απόδειξη αποτελέσματος.

Η εποχή του "τόσα μπορούμε τόσα κάνουμε" έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Την δυναμική της αξιολόγησης των πάντων με την "επέλαση" της ιδιωτικής πρωτοβουλίας σε εκπαιδευτικούς τομείς την αφήνω ασχολίαστη και αντ'αυτού παρουσιάζω απλά ένα σαρδόνιο γελάκι.

Μελετώντας την ονλάιν δημοσιογραφία

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Tue, 22 Jul 2014 08:05:00 +0300

Αποφάσισα εδώ κ καιρό πως εκτός από την στοχευμένη μελέτη των social media στην εκπαίδευση, θα ήθελα και λόγω πρότερης επαγγελματικής διαστροφής να μελετήσω την "εξέλιξη" της online δημοσιογραφίας και της δημοσιογραφίας των πολιτών στην Ελλάδα.

Άλλωστε από το 2008 είχα αρχίσει να καταγράφω και να σχολιάζω την επέλαση εφημερίδων στο διαδίκτυο [σελ. 16] και όπως μπορείτε να εξακριβώσετε κι εσείς, τσαλαβουτούσαν τόσο άγαρμπα που ήταν παιγνιδάκι η εξαγωγή συμπερασμάτων.

Βεβαίως από τότε πέρασαν πολλά χρόνια και άλλαξαν πολλά, όπως επίσης πλέον είναι μακράν περισσότερες οι προκλήσεις και άρα ακόμα χειρότερες οι τρικλοποδιές.
Πιστεύοντας όμως ακράδαντα πως καθένας από εμάς είναι υπεύθυνος για το διαδικτυακό περιβάλλον που διαμορφώνεται γύρω του, συνεχίζω την καταγραφή περιστατικών και ελπίζω σύντομα να μπορώ να σας παρουσιάσω μία ολοκληρωμένη εργασία την οποία μάλλον θα καταθέσω πρώτα σε κάποιο συνέδριο διότι έρευνα χωρίς ακαδημαϊκό credibility κ άρα έλεγχο, δεν είναι έρευνα αλλά απλώς άποψη.

Υ.Γ.

Ήδη εχθές εμφανίστηκε άλλο ένα case study άξιο συζήτησης όταν ένα κείμενο δημοσιεύτηκε επώνυμα ως άποψη, η συντάκτρια του κειμένου δεν προειδοποιήθηκε για την δυναμική αντιδράσεων στο διαδίκτυο, το site που φιλοξένησε το κείμενο δέχτηκε επισκέψεις, ως εκ τούτου κλικ κ άρα χρήματα από διαφημίσεις και ακολούθως κατέβασε το κείμενο κατόπιν απαίτησης της συντάκτριας.

Εντωμεταξύ το κείμενο εξακολουθεί να υπάρχει ως *webcache* διότι για την Google το "είπα/ξείπα" δεν ισχύει.

Πρέπει να σας πω εγώ ποιος βγήκε κερδισμένος κ ποιος χαμένος από αυτό τον απίστευτο ερασιτεχνισμό;

Stay tuned..

Σχολεία ή Σχολές στα Social Media

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sun, 8 Jun 2014 10:26:00 +0300

Χρειάζομαι κάποιες αναφορές σε δημόσια ή ιδιωτικά σχολεία καθώς και σχολές/τμήματα που βρίσκονται στα social media [facebook, twitter, linkedin, youtube] και τα χρησιμοποιούν είτε για την προβολή τους είτε για πιο συγκεκριμένες εκπαιδευτικές διαδικασίες.

Δεν προλαβαίνω να δημιουργήσω και να διαμοιράσω ένα ερωτηματολόγιο, κάτι το οποίο μάλλον θα ξέφευγε από το αντικείμενο της έρευνας μου, όμως κάθε πληροφορία για χρήση των social media από εκπαιδευτικό οργανισμό/φορέα/ίδρυμα θα ήταν τεράστια βοήθεια.

Πείτε το και στους φίλους σας. Όλο και κάτι θα ξέρει κάποιος.

Χρειάζομαι τις αναφορές μέχρι την Παρασκευή 13 του μήνα.

Όσοι μου δώσετε τον σύνδεσμο για κάποιο χώρο, πείτε μου και πώς χρησιμοποιείται.

[Ναι, μπορείτε να μου δώσετε και παραδείγματα από το εξωτερικό αλλά θα ήθελα να δω και ελληνικά]

Μπορείτε να μου αφήσετε σχόλιο εδώ ή στο facebook profile μου ή στο evoutskoglou[at]gmail.com

Ευχαριστώ!

Social Media και Εκπαίδευση - πράγματα που πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Thu, 20 Feb 2014 07:16:00 +0200

Πρόσφατα "αναγκάστηκα" να μελετήσω αρκετές εργασίες και άρθρα σχετικά με το θέμα "Social Media και Εκπαίδευση" με σκοπό να συνθέσω μία δική μου εργασία.

Το θέμα δεν μου ήταν εντελώς άγνωστο εφόσον ήδη έχω γράψει ένα post με τίτλο Social Media και Εκπαίδευση, συν την παρουσίαση Social Media, συν το βίντεο Το διαδίκτυο στην Εκπαίδευση.

Εκτός όλων αυτών έχω μία αρκετά μεγάλη βιωματική εμπειρία η ίδια σε θέματα online εκπαίδευσης εφόσον οι μεταπτυχιακές σπουδές μου ήταν στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο καθώς και ένα σεμινάριο για την διδακτική των μαθηματικών που ολοκλήρωσα αυτές τις ημέρες ήταν επίσης online. Για την ..βιωματική εμπειρία μου στα social media γενικά, νομίζω πως δεν χρειάζεται απόδειξη. Με βλέπετε. Ξέρετε πού βρίσκομαι, τι κάνω και για πόσο καιρό.

Επειδή λοιπόν τα social media, ο τρόπος επικοινωνίας και προβολής μέσα από περιβάλλοντα ηλεκτρονικής συμμετοχής, εξελίσσονται αναπόφευκτα με την εξέλιξη των τεχνολογικών δυνατοτήτων αλλά και την εξέλιξη των ανθρώπινων συμπεριφορών, θεωρώ δεδομένο πως κατά καιρούς οτιδήποτε αφορά social media αναβαθμίζεται και πρέπει να γίνεται μία καταγραφή και επισήμανση αυτής της πορείας αλλαγών.

Επίσης μετά την ολοκλήρωση των συναντήσεων στη Βιβλιοθήκη Σερρών με θεματικές που αφορούσαν το διαδίκτυο, υπήρξε μία προσέγγιση από εκπαιδευτικούς και φορείς οι οποίοι μου απέδειξαν πως πράγματι υπάρχει μία "δίψα" για γνώση πάνω σε αυτά τα θέματα.

Έτσι αποφάσισα να δώσω κάποιες επισημάνσεις οι οποίες πιστεύω πως θα φανούν χρήσιμες αλλά και θα προβληματίσουν, διορθώνοντας πιθανόν τάσεις οι οποίες κρίνονται μη λειτουργικές ή ακόμα και επικίνδυνες.

1. Έχουμε περάσει το στάδιο "Α, να ένα ωραίο διαθέσιμο εργαλείο στο διαδίκτυο. Ας το χρησιμοποιήσουμε". Τώρα βρισκόμαστε στο στάδιο "Πρέπει να αποφασίσουμε Πώς θα το χρησιμοποιήσουμε", εννοώντας για παράδειγμα πως η δυνατότητα που μας δίνει το dropbox να αποθηκεύσουμε online και να διαμοιράσουμε σε όσους εμείς επιλέγουμε, κάποιο υλικό, δε σημαίνει αυτομάτως πως είναι λειτουργική η δημοσίευση εκεί ενός βίντεο 500ΜΒ για τον απλούστατο λόγο πως το αρχείο είναι πολύ μεγάλο για να το «κατεβάσεις» αλλά και για να το παρακολουθήσεις χωρίς διακοπές.

2. Στην επιβεβλημένη πλέον λογική "Πώς θα χρησιμοποιήσουμε μία δυνατότητα" εντάσσεται και οτιδήποτε έχει να κάνει με τα social network [κοινωνικά δίκτυα]. Δημοσίευσα προχθές ένα facebook status όπου αναφερόμουν σε κάποιους που σκέφτονται να χρησιμοποιήσουν μία facebook εφαρμογή στην εκπαίδευση και διαφημίζουν μάλιστα αυτή την ιδέα τους με την ένδειξη "για όλες τις τάξεις, από το νηπιαγωγείο". Μόνο που ξέρετε.. για να χρησιμοποιήσεις μία εφαρμογή στο facebook πρέπει να έχεις κάνει εγγραφή σε αυτό και η εγγραφή δεν επιτρέπεται στους κάτω των 13 ετών. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν το οξύμωρο το οποίο καταλήγει να δεικνύει άγνοια ή και επιπολαιότητα. Και η επιπολαιότητα στο διαδίκτυο είναι εστία επικινδυνότητας.

3. Ένας οργανωμένος χώρος στα Κοινωνικά Δίκτυα όπου εμπλέκονται μέλη μίας εκπαιδευτικής κοινότητας, είτε θα είναι επίσημος εκπαιδευτικός χώρος είτε θα είναι εξω-σχολικός χώρος. Εάν είναι επίσημος εκπαιδευτικός χώρος απαιτείται η ύπαρξη μίας Social Media Πολιτικής [μιλώ για social media policies στο βίντεο Το διαδίκτυο στην Εκπαίδευση] ενώ εάν ο χώρος είναι εξω-σχολικός… oh wait. Κανένας χώρος συνύπαρξης εκπαιδευτικών μελών μίας εκπαιδευτικής ομάδας δεν είναι εξω-εκπαιδευτικός χώρος! Όταν ένας χώρος χρησιμοποιείται με εκπαιδευτικούς σκοπούς είναι όπως μία εκπαιδευτική εκδρομή. Βρίσκεσαι εκτός τάξης αλλά δεν αίρονται οι εκπαιδευτικοί ρόλοι. Δεν γινόμαστε "φιλαράκια" ούτε επιτρέπουμε τα πάντα. Ούτως ή άλλως απαιτείται λοιπόν μία Social Media Πολιτική η οποία θα προδιαγράφει περιορισμούς τόσο στους εκπαιδευτικούς όσο και στους μαθητές. Οι ίδιοι οι γονείς πρέπει να το απαιτήσουν αυτό.

4. Ακόμα και οι "ξένοι" φαίνεται να συγχέουν πολλά πράγματα στο θέμα Social Media και Εκπαίδευση, με αποτέλεσμα πολλά άρθρα με αυτό τον τίλο να καταλήγουν να εξηγούν πώς να διδάξεις social media ενώ το ερώτημα είναι πώς να διδάξεις γενικά χρησιμοποιώντας social media. Όταν κάθισα και το σκέφτηκα όμως όλο αυτό αντιλήφθηκα πως αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ απαίτηση πρώτα να μάθεις να διδάσκεις social media και ύστερα να τα χρησιμοποιείς για να διδάξεις οτιδήποτε άλλο. Σκεφτείτε για παράδειγμα να σας μάθαινε οδήγηση κάποιος που δεν ξέρει να οδηγεί ο ίδιος ή που νομίζει πως ξέρει να οδηγεί :-)

Για εμένα, το πιο σημαντικό είναι να έχουμε κατά νου το πλέγμα:

Ασφάλεια – Ιδιωτικότητα – Ρόλοι – Λειτουργικότητα.

Εάν αυτά τα στοιχεία δεν έχουν διευκρινιστεί, αποσαφηνιστεί και διασφαλιστεί και αν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς δεν αντιληφθούν πως Δεν επιτρέπονται τα πάντα, κάθε απόπειρα χρήσης του διαδικτύου στην εκπαίδευση θα καθίσταται εστία επικινδυνότητας.

Τις επόμενες ημέρες θα κάνω ένα βίντεο όπου θα αναφέρω την βιωματική μου εμπειρία από online σπουδές και θα επισημάνω με συγκεκριμένα παραδείγματα θέματα που πιστεύω πως πρέπει να αντιμετωπιστούν άμεσα. Εκεί θα δείτε πως η προβληματικότητα [πλέον] δεν εντοπίζεται στο "Τι να χρησιμοποιήσω" αλλά στο "Πώς θα το χρησιμοποιήσω".

Ακαδημαϊκές εργασίες [aka papers]

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sun, 9 Feb 2014 10:20:00 +0200

Οι ακαδημαϊκές εργασίες μπήκαν στη ζωή μου από τύχη. Όπως συμβαίνουν πιθανότερα όλες οι παρεμβάσεις του σύμπαντος που θέλουν να στρέψουν την προσοχή σου προς μία κατεύθυνση..έστω και με το ζόρι.

Την περίοδο που σχεδόν τελείωνα την διπλωματική μου, είδα την ανακοίνωση ενός συνεδρίου στην Ελλάδα όπου υπήρχε το γνωστό, στους σχετικούς με το θέμα, "call for papers".

Άδραξα την ευκαιρία γιατί η ιδέα της εργασίας κυριολεκτικά άστραψε στο μυαλό μου με το που είδα την θεματολογία και την ξεκίνησα, την κατέθεσα, έγινε δεκτή μετά από κρίση και την παρουσίασα.

Την ανάρτηση αυτή την γράφω για να απευθυνθώ στους..πρωτάρηδες μίας τέτοιας κίνησης διότι ακόμα τέτοια είμαι κι εγώ.

Πριν λίγες ημέρες είδα την ανακοίνωση ενός άλλου συνεδρίου που θα γίνει στην Ελλάδα [η ειρωνεία είναι πως την ανακοίνωση δεν την είδα στα google alert για papers που έχω ορίσει κι όλο κάτι συνέδρια στην άλλη άκρη του κόσμου μου έρχονται, αλλά σε ένα σχεδόν ξεχασμένο facebook group που έχω εδώ και χρόνια- Ελληνική Εκπαίδευση- το οποίο όπως και άλλοι χώροι που έχω δημιουργήσει στο διαδίκτυο έχουν παραμείνει ενεργοί εξαιτίας της συμμετοχής των άλλων και όχι εξαιτίας δικής μου ενασχόλησης].

Την ιδέα την είχα. Πιστεύω πως είναι βασικό να έχεις την ιδέα κι ύστερα να αναζητάς ένα συναφές, από άποψη θεματικής, συνέδριο. Πιθανότατα στο μέλλον να μου συμβεί και διαφορετικά αλλά μέχρι στιγμής, λειτουργώ έτσι. Έχω κάτι στο μυαλό μου που θέλω να υποστηρίξω και ψάχνω το περιβάλλον που θα το δεχτεί. Ή μάλλον, ψάχνω το ακαδημαϊκό περιβάλλον που θα το δεχτεί διότι αφενός όλες οι ερευνητικές εργασίες θα μπορούσαν να δημοσιευθούν στο διαδίκτυο με την μορφή ποστ αλλά ποιος θα άντεχε να τις διαβάσει και αφετέρου όσα κι αν έχω προσφέρει τόσα χρόνια στο λατρεμένο ουέμπ, ποτέ δε θα μπορέσω να νικήσω την ..ανάθεση θέσης που συνήθως επιδίδεται στα "δικά μας παιδιά". Τουλάχιστον στις ακαδημαϊκές εργασίες υπάρχει blind review, με κρίνουν δηλαδή χωρίς να ξέρουν ποια είμαι αλλά σύμφωνα με το περιεχόμενο που παράγω.

Πόση δουλειά χρειάζεται τώρα ένα paper.

Προς μεγάλη μου έκπληξη αυτές τις ημέρες που γράφω την 2η εργασία μου, συνειδητοποίησα πως η πεποίθηση που είχα ότι η 1η εργασία που είχε και έναν τεχνολογικό συνδυασμό άρα ήταν επίφοβο να μη δουλέψει ώστε να επιδείξει αποτέλεσμα, ήταν αδιαμφισβήτητα πιο δύσκολη από ό,τι μια θεωρητική, ήταν μία εσφαλμένη πεποίθηση, μία πλάνη, εφόσον μία θεωρητική εργασία έχει να αντιμετωπίσει πολλές περισσότερες προκλήσεις.

Διότι είχα την ιδέα, το μοντέλο σκέψης που ήθελα να αναπτύξω και να υποστηρίξω αλλά όταν το συνέταξα, το αποτέλεσμα δεν διέφερε σε τίποτα από ένα απλό συνηθισμένο μου ποστ, μόνο που αυτό το κείμενο ήταν περίπου 8 σελίδες.

Έλειπε το ερευνητικό κομμάτι. Έλειπε η έρευνα όχι για αυτά που είχα ανακαλύψει κάποτε και τα κατείχα ως γνώση αλλά η έρευνα επάνω στις σκέψεις που είχα κάνει κι εγώ.

Επίσης έλειπε η οργάνωση.

Υποθέτω, για αυτό μας αρέσει το blogging. Γιατί είναι άναρχο το κείμενο. Δεν θέλει ταξινόμηση σκέψης. Σου δίνει ένα χώρο και σου λέει: άπλωσε ό,τι έχεις και δεν είναι ευθύνη σου να καταλάβουν ή να βοηθηθούν οι άλλοι.

Στο σημείο αυτό υποθέτω πως δεν είμαι η μόνη που σκέφτηκε "μα ξέρω τόσο καλά τι θέλω να πω που τι να μου πει τώρα ένας άλλος επ'αυτού".

Άλλη μία πλάνη.

Διότι όταν ξεκίνησα να ερευνώ και να μελετώ άλλες εργασίες ίδιας θεματικής, ξαφνικά αντιλήφθηκα πως η σκέψη και η προσοχή σε σημαντικά στοιχεία του κειμένου μου άρχισε να αναπροσαρμόζεται.

Ήταν σαν να συναντούσα "ομοίους" μου που μου έλεγαν "αυτό δεν το σκέφτηκες σωστά" ή "αυτό δεν το σκέφτηκες πολύ" και ξαφνικά όχι μόνο αναπροσαρμοζόταν η θεωρία μου αλλά αποκτούσε και για εμένα την ίδια μεγαλύτερη βαρύτητα.

Την ερώτηση για το αν αξίζει τον κόπο να μελετήσεις, να καταναλώσεις χρόνο, να κοπιάσεις να συντάξεις και να υποβάλεις σε κρίση μία ακαδημαϊκή εργασία, δεν θα δοκιμάσω να την απαντήσω.

Καθένας κάνει τις επιλογές του με τα δικά του κριτήρια και κίνητρα.

Πάντως και χωρίς κίνητρο, μεταξύ μας, νιώθεις καλά. Νιώθεις πως ασχολείσαι με κάτι σοβαρό κι αυτό σε κάνει να διορθώνεις τις λανθάνουσες σημαντικότητες στη ζωή σου.

Τέλος, πέραν όσων ήδη ανέφερα, να πω στους πρωτάρηδες πως όπως και με τις παρουσιάσεις, έτσι και με τις εργασίες, είναι επιβεβλημένο να σε ελέγξει κάποιος. Να δώσεις σε κάποιον να διαβάσει την εργασία πριν την καταθέσεις. Σε κάποιον που εκτιμάς προφανώς αλλά και που είσαι σίγουρος πως δεν θα σου χαϊδέψει τα αυτιά και θα σου επισημάνει ακριβώς τα λάθη που πρέπει να διορθώσεις.

Αν είσαι τυχερός και διαβάζεις τον Αχιλλέα, θα μάθεις και πολλά περισσότερα.

Επίσης θα χρειαστείς αρκετά ηρεμιστικά μέχρι να καταλάβεις πώς να χρησιμοποιείς το σύστημα αναφορών APA και να με συγχωρείς αλλά δεν υπάρχει γλυκός τρόπος για να σε προετοιμάσω για αυτό..

Υ.Γ. Το συνέδριο στο οποίο σκοπεύω να καταθέσω την εργασία μου [εάν την ολοκληρώσω εγκαίρως διότι ακόμα δεν την τελείωσα] είναι το 7ο Πανελλήνιο Συνέδριο "Διδακτικής της Πληροφορικής" το οποίο συνδιοργανώνουν η Ένωση Τεχνολογιών Πληροφορίας και Επικοινωνιών στην Εκπαίδευση (ΕΤΠΕ)και η Σχολή Επιστημών Αγωγής του Πανεπιστημίου Κρήτης και θα διεξαχθεί 3 - 4 Οκτωβρίου 2014 στο Ρέθυμνο.

Wish me luck.