e-diVa

Τα αποτελέσματα του poll "Τι θα σε εξόργιζε εάν έπαυε να υπάρχει στο internet"

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Fri, 10 Feb 2012 09:38:48 PST

Στο προηγούμενο ποστ δόθηκε μία ψηφοφορία, χωρίς δυνατότητα πολλαπλών επιλογών, με το ερώτημα "Τι θα σας εξόργιζε περισσότερο εάν έπαυε να υπάρχει στο internet".

Πριν δώσω τα αποτελέσματα θα ήθελα να παραθέσω μερικές απαντήσεις/επισημάνσεις πολύ σημαντικές , τουλάχιστον για εμένα που έθεσα αυτή τη ψηφοφορία.

1ον. Όποιος έχει ασχοληθεί με ερωτηματολόγια/ψηφοφορίες σε όποιο ακαδημαϊκό ή επαγγελματικό επίπεδο, γνωρίζει πως κάθε poll έχει ορισμένους στόχους.

Οι οποίοι στόχοι όμως δεν αποκαλύπτονται πάντα σε αυτούς που συμμετέχουν.

Έτσι και η δική μου ψηφοφορία είχε κάποιους στόχους, πέραν των προφανή:

α) Να αναγκαστεί κάποιος να επιλέξει μία μόνο επιλογή θέτοντας στο μυαλό του μία διαδικασία προτεραιοτήτων. [ πριν την ψηφοφορία στο προηγούμενο ποστ έγραφα: "..εγώ όμως θα ήθελα να διαλέξετε αυτό το ένα μόνο "

[τι δεν καταλαβαίνεις;..τι, δεν καταλαβαίνεις; που λέει και η διαφήμιση-lol]

β) Να αναγκαστεί να σκεφτεί πέρα από τις επιλογές που έδωσα εφόσον στην ψηφοφορία υπήρχε και η επιλογή Other που σημαίνει πως κάποιος μπορούσε να προσθέσει κάτι διαφορετικό. Αυτό θα μου έδειχνε πόσοι σκέφτονται ανεξάρτητα χωρίς να παρασύρονται από όσα τους προσφέρονται.

Ξέρετε, σε μία εποχή πολιτικής ανικανότητας -όπως αυτή που ζούμε- κατά την οποία πολύ εύκολα κατηγορεί ο ένας τον άλλον στο social web για νοητική αδυναμία μπροστά στην κάλπη, για εμένα ήταν σημαντικό να δω πώς αυτό εκφράζεται εδώ και αν εκφράζεται.

Προχωρώ με κάποιες επισημάνσεις:

α) Μία ψηφοφορία θέτει όρους. Οι όροι επισημαίνονται στην αρχή. Είτε συμφωνείς και συμμετέχεις είτε όχι. Συζήτηση επί των όρων αφού έχει δημοσιευθεί η ψηφοφορία δεν γίνονται διότι δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξουν οι όροι. Και οι όροι δεν πρόκειται να αλλάξουν διότι αυτό θα σήμαινε πως αλλάζουν οι στόχοι..

β) Κανείς δε μπορεί να απαιτεί από κανέναν να κάνει διάλογο. Αφενός διότι ουδείς γνωρίζει εάν ο άλλος έχει τον χρόνο ή τη διάθεση να κάνει οποιονδήποτε διάλογο, αφετέρου διότι λίγο πολύ όλοι βιώνουμε ένα overdose διαδραστικότητας στο ουέμπ κι έτσι το response είναι όπως και ο σεβασμός. Πρέπει να κερδηθεί.

γ) Για τον ένα που θεώρησε πως πολύ θα ανησυχήσω που ένας ανώνυμος με έβρισε με κεφαλαία και greeklish στην επιλογή Other μίας ψηφοφορίας, έχω να δηλώσω κάτι που έχω πει εδώ και καιρό στο τουήτα: Πρέπει να είναι απίστευτα τραγικό να είσαι και ανώνυμος και ασήμαντος.

Η ανωνυμία γλυκά μου παιδιά είναι δύναμη εάν πρώτοι εμείς σεβόμαστε αυτή τη δυνατότητα που μας παρέχει το web. Ειδάλλως είναι μαγκιά κ*ανιά κι εγώ ως επώνυμη επί μακρόν στο ελληνικό διαδίκτυο ουδόλως ταράζομαι από αυτά :-)

Επίσης λογοκρισία στο web δεν είναι μόνο η έννομη δυνατότητα πολιτικού π.χ. , να ζητήσει να σε μπαγλαρώσουν αν γράψεις κάτι άσχημο για αυτόν.

Λογοκρισία στο web είναι να μη σου αρκεί που διαφωνείς με κάτι αλλά να απαιτείς από τον άλλο να μη βρίσκεται στο web εκφράζοντας την άποψη του απλά και μόνο επειδή εσύ διαφωνείς.

Sorry αλλά όσο κι αν χτυπιέσαι, εγώ θα είμαι εδώ επώνυμα ή και ανώνυμα εφόσον ουδείς είναι σε θέση να το γνωρίζει αυτό :-)

Πάμε στα αποτελέσματα.

1. Πολύ πιθανό και στις υπάρχουσες επιλογές να δόθηκαν υποκειμενικές ερμηνείες, εφόσον "Η δυνατότητα του email" 32,35% δόθηκε από εμένα ως "Η δυνατότητα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, έστω μαζί με τη δυνατότητα επισύναψης αρχείων" και όχι ως σύνολο δυνατοτήτων.

2. Τα facebook 3,43% & twitter 4,41% είναι μάλλον υπερτιμημένα από τους υπερδραστήριους χρήστες εκεί μέσα και πιστεύω πως αυτό αποτυπώνεται στην ψηφοφορία.

Κατά την προσωπική μου άποψη, το μεγαλύτερο ποσοστό ελλήνων χρηστών [που ούτως ή άλλως είναι μικρό συγκριτικά με το σύνολο των κατοίκων της χώρας] έλκεται από τη δυνατότητα επικοινωνίας [email] και από τη δυνατότητα να κατεβάζει παράνομα μουσική και τραγούδια. Αυτό το μεγάλο λοιπόν ποσοστό βρίσκει πρόσφορο έδαφος ψυχαγωγίας ή και έκφρασης χωρίς πολύ πολύ σκέψη=ζόρι στα social network κι έτσι η παραμονή του στο web διαρκεί περισσότερο από όσο θα διαρκούσε εάν περίμενε άπραγος να απαντηθεί το mail του ή να κατέβει η ταινία...

3. Η δυνατότητα αποστολής/λήψης αρχείων 8,82%, περίμενα πως θα έχει υψηλό ποσοστό. Ακόμα και για όσους δεν παράγουν όποιου είδους περιεχόμενο στο διαδίκτυο, η δυνατότητα απλής ηλεκτρονικής επικοινωνίας δεν αρκεί εάν δεν συνοδεύεται από τη δυνατότητα επισύναψης [δυνατότητα η οποία προϋπήρχε στο email, υπάρχει στο msn, και στο skype και πρόσφατα υπάρχει και στο facebook αν και προς το παρόν το αρχείο μπορεί να είναι αποκλειστικά εικόνα]

4. Ένα άλλο ποσοστό που όμως περίμενα πως θα είναι μικρό είναι αυτό της Δυνατότητας του σχολιασμού 4,41%. Είμαι από αυτούς που υποστηρίζουν πως όχι μόνο τα σχόλια στα ιστολόγια αντικαταστάθηκαν από τα σχόλια στο facebook και από την αμεσότητα των replies στο twitter, αλλά πλέον έχει επέρθει overdose διαδραστικότητας. Όποιος συμμετέχει μάλιστα για καιρό στο twitter αδυνατεί να διαβάσει ή να σχολιάσει με περισσότερους από 140 χαρακτήρες, όπως επίσης βαριέται την επανάληψη. Το θεωρεί φλυαρία ή σπατάλη ενέργειας ή άσκοπο. [αυτή βέβαια είναι δική μου προσωπική εκτίμηση]

5. Το σχετικά υψηλό ποσοστό των blog 8,33% μάλλον με εξέπληξε. Εκτός αν οι συμμετέχοντες το ερμήνευσαν ως ανάγνωση πληροφορίας [και άποψης βέβαια] κι όχι σαν παραγωγή περιεχομένου διότι η παραγωγή σχετικά ορθού και σαφούς λόγου [στην έκφραση] σε κείμενο το οποίο καλό θα ήταν να παρέχει αρκετά συχνά πληροφορία/γνώση, είναι μάλλον ένα δύσκολο στοίχημα που φθίνει.

6. Ομολογώ πως την δυνατότητα του e-banking δε θα τη σκεφτόμουν. Επειδή χρησιμοποιώ όμως e-banking από τον πρώτο καιρό που λειτούργησε πιλοτικά στην Τράπεζα Πειραιώς [άπειρα χρόνια πριν], συμφωνώ πως πρόκειται για μία από τις εξαιρετικότατες δυνατότητες στο ουέμπ.

7. Αρκετοί , όπως θα δείτε και στο επόμενο screenshot , επέλεξαν/πρόσθεσαν Google. Ομολογώ πως είμαι ανάμεσα τους και εγώ. Αλλά και εδώ η ερμηνεία είναι υποκειμενική. Για μένα φερ'ειπείν, εξαιρετικά πιο απαραίτητο είναι το Google Search το οποίο άπειρες φορές με έχει κάνει να σκεφτώ: Θεέ μου πώς σπούδαζε/μάθαινε ο κόσμος πριν το Google Search;

Και ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια στα Πληροφοριακά Συστήματα αλλά και παλαιότερα ως αρθρογράφος αλλά και ως απλός χρήστης, παραδέχομαι πως η δυνατότητα αναζήτησης στο google αλλά και η ύπαρξη του επιθυμητού περιεχομένου [άλλη πικραμένη ιστορία] είναι σύμμαχος, δάσκαλος και καθοδηγητής.

[ειδάλλως θα αναγκάζεσαι να ρωτάς αριστερά και δεξιά τι ώρα είναι - βλέπε διαφήμιση Σκάι -lol]

Νομίζω άλλωστε πως και αρκετές άλλες επιλογές που προστέθηκαν , ουσιαστικά χειροκροτούσαν αυτό ακριβώς που εξήγησα.

Οι 204 ψήφοι/συμμετοχές δεν είναι πολλές. Είναι όμως αρκετές για μία ψηφοφορία σε προσωπικό ιστολόγιο και μάλιστα μία ψηφοφορία δυόμιση ημερών. Ευχαριστώ πολύ όσους αναδημοσίευσαν την ανάρτηση.

Τι από τα παρακάτω θα σας εξόργιζε εάν έπαυε να υπάρχει στο internet;

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sat, 04 Feb 2012 23:52:47 PST

Πιθανότατα δε θα θέλαμε να χάσουμε πολλές από τις δυνατότητες που αναφέρω στο poll και ίσως κάποιος έχει να προσθέσει επιπλέον επιλογές, εγώ όμως θα ήθελα να διαλέξετε αυτό το ένα μόνο που θα σας ενοχλούσε υπερβολικά εάν το χάνατε.

Για ευνόητους λόγους, τα αποτελέσματα πρέπει να προέρθουν από αρκετές συμμετοχές, επομένως θα το εκτιμούσα πολύ εάν ζητούσατε και από τους φίλους σας να συμμετέχουν.-Thanks!

Τσαπανίδου-Χριστιανόπουλος. Use it or lose it.

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Wed, 25 Jan 2012 08:38:07 PST

Σχολίασα το βίντεο [βρίσκεται στο τέλος αυτής της ανάρτησης] στο twitter όπου αναπόφευκτα προέκυψε συζήτηση κι ενώ δεν είχα σκοπό να επεκταθώ συντάσσοντας κείμενο , τελικά κρίθηκε αναγκαίο διότι εύκολα προκαταλήψεις , απωθημένα ή και κόμπλεξ δημιουργούν συχνά παρανοήσεις στον χώρο των 140 χαρακτήρων.

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος καλεσμένος στην Πόπη Τσαπανίδου εξαρχής παρουσιάστηκε είρων και με διάθεση εμπαιγμού.

Η δική μου άποψη είναι πως ένας/μία έμπειρος/η δημοσιογράφος γνωρίζει πώς να διαχειριστεί τέτοιες [και άλλες] συμπεριφορές συνεντευξιαζόμενων και αν δε γνωρίζει οφείλει να μάθει.

Κατά τη δική μου άποψη πάντα, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος ήταν είρων αλλά όχι αγενής. Αντιλαμβάνομαι πως η δημοσιογράφος ήρθε σε δύσκολη θέση αλλά όπως επεσήμανα και προηγουμένως η ευθύνη της διαχείρισης μίας συνέντευξης ανήκει στον/στην δημοσιογράφο.

Δε νομίζω να τους ζήτησε ο Χριστιανόπουλος να τον προβάλλουν. Επίσης μπορούσαν να τον δια-κόψουν όποτε ήθελαν. Και η διακοπή μίας συνέντευξης είναι ευθύνη του/της δημοσιογράφου.

[Σε τελική και απλοϊκή ανάλυση δε μπόρεσαν να πείσουν τον ίδιο τον συνεντευξιαζόμενο για ποιο λόγο έπρεπε να δώσει συνέντευξη! Και επακολούθησε το Use it [your mind] or lose it.]

Κατά τα άλλα, πιστεύω πως το αιχμηρό σε σημείο αναίδειας ύφος του σε πολλά σημεία μετέδιδε τα σωστά μηνύματα: πως , δηλαδή, χρειαζόμαστε περισσότερους σαν και αυτόν να τολμούν να απευθύνονται σε εκπροσώπους ΜΜΕ με την ίδια αναίδεια που συχνά και οι ίδιοι αντιμετωπίζουν τους καλεσμένους τους.

Ένα άλλο θεματάκι που ανέκυψε στο τουήτα κατά την ανταλλαγή απόψεων είναι πως αποκρίθηκα σε δημοσιογράφο του Σκάι λέγοντας πως η γενικότερη τακτική του Σκάι [των εργαζομένων του] στο διαδίκτυο είναι να προστατεύουν [συχνά και να αναδεικνύουν] εξίσου αναιδείς και ίσως χειρότερες συμπεριφορές από αυτή του Χριστιανόπουλου οπότε ουδόλως συγκινούμαι από την οργή τους στο παρόν περιστατικό.

Δυστυχώς η συγκεκριμένη επισήμανση ελήφθη πολύ προσωπικά από τον κύριο Γιάννη Σιδέρη ο οποίος δεν δέχεται επουδενί να του απευθύνομαι λέγοντας πως και στους δημοσιογράφους όπως και στους ταξιτζήδες όπως και στους αστυνομικούς, συχνότατα τα χλωρά καίγονται μαζί με τα ξερά.

Παρ'όλες τις προσπάθειες μου να του εξηγήσω πως αυτό που έγραψα δεν ήταν επίθεση στο άτομο του, αυτό δεν κατέστη δυνατό κι έτσι παρέδωσα πνεύμα και..ποστ.

Αυτά είπα κι ουδέν άλλο έχω να προσθέσω.

Δείτε το βίντεο.

Κύριε Χρυσοχοΐδη, δε ξεχνώ, δε συγχωρώ.

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Tue, 24 Jan 2012 08:29:31 PST

"Θέλω να ξεκαθαρίσω τη θέση μου και να επιβεβαιώσω τη στάση μου. Ναι, επαναλαμβάνω ότι το μνημόνιο δεν το διάβασα. Δεν ασχολήθηκα, όχι με το κείμενο, αλλά ούτε καν με τις διαδικασίες της δήθεν διαπραγμάτευσης. Αυτό δεν το δήλωσα ούτε το είπα με καμάρι. Πολύ περισσότερο δεν το λέω για να αποσείσω ευθύνες από πάνω μου. Ίσα-ίσα το αντίθετο. Το θεωρώ από τα σημαντικότερα λάθη της πολιτικής μου διαδρομής. Γιατί δεν εκτίμησα σωστά την κρισιμότητα των στιγμών και απορροφήθηκα με το μερικό, το έργο μου σαν υπουργός, αντί να ασχοληθώ με το μείζον, την ευθύνη μου σαν μέλος της ηγεσίας της χώρας. Το είπα για να τονίσω το πόσο όλοι μας χρειάζεται να αλλάξουμε. Είχαμε μάθει να εμπιστευόμαστε τον κάθε αρχηγό, πρωθυπουργό. Και στη Βουλή να ψηφίζουμε και στη διακυβέρνηση να συναινούμε. Αυτοί οι καιροί πέρασαν και το μοντέλο εξαντλήθηκε. Χρειάζεται συλλογικότητα, ατομική ευθύνη και συνεισφορά. Οι βουλευτές αντέδρασαν στην πρόταση Πετσάλνικου και έσωσαν τη χώρα. Μακάρι να το είχα κάνει, μακάρι να το είχαμε κάνει και για το μνημόνιο. Σε αυτές τις στιγμές ο τόπος χρειάζεται καθαρά λόγια και γενναία αυτοκριτική. Μόνο έτσι θα φτιάξουμε ηγεσίες και θα βοηθήσουμε την πατρίδα. Λένε πως στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται. Τέτοιοι κανόνες σιωπής, η υποκρισία του πολιτικά ορθού, πρέπει να σπάσουν. Αυτοί οι κανόνες μας οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση. Είμαι αποφασισμένος να δώσω όλες τις δυνάμεις μου σ’ αυτό."

Εάν είχατε παραιτηθεί μετά τη δημοσίευση αυτού του facebook status θα σας σεβόμουν.
Τώρα προστατεύω τη νοημοσύνη μου από την άγρια επίθεση με την οποία επιχειρήσατε δις σήμερα να μ'εξοντώσετε.

Social media Notes:
1. Τα social media δε μπορούν να σε σώσουν αν δεν υπάρχει ανάλογη συμβατική διόρθωση
2. Και στα 84 share-μέχρι στιγμής-τον αποδοκιμάζουν άγρια και δικαιολογημένα

Political Note:
Τα 40 -μέχρις στιγμής-Like , στοιχηματίζουν στον αποκεφαλισμό του ΓΑΠ βάσει του "Είχαμε μάθει να εμπιστευόμαστε τον κάθε αρχηγό, πρωθυπουργό. "

Στο μέλλον, θα εκτελείται ο χρήστης που…

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sat, 21 Jan 2012 22:45:19 PST

1. Γράφει κεφαλαία

2. Γράφει greeklish

3. Γράφει κεφαλαία και greeklish

4. Δε μπορεί να σχολιάσει με 140 χαρακτήρες [το πολύ 200] – όχι άλλη φλυαρία!

5. Γράφει άσχετο σχόλιο κάτω από ένα post/fb status [πόσο γέλασα με το D’oh-cial Network όπου σε μία σκηνή ρωτά η Λίσα κάτι και της απαντούν 2-3 κανονικά κι ένας άσχετα – κι αυτό το δείχνει δύο φορές για να επισημανθεί πόσο συχνά συμβαίνει]

6. Αυτός που σχολιάζει χωρίς να έχει διαβάσει/καταλάβει το status/post

7. Αυτός που το twitter TL του είναι γεμάτο RT*

8. Αυτός που ποστάρει στο fb πάνω από 5 youtube video την ημέρα

9. Αυτός που ποστάρει στο fb πάνω από 3 καρδούλες και λοιπά κλιγκόνια σύμβολα

10. Αυτός που πληκτρολογεί πάνω από 5 θαυμαστικά. Αν προσθέτει και μονάδες !!!!11!!!! θα εκτελείται συμβολικά τόσες φορές όσες είναι και οι μονάδες

11. Αυτός που δεν εννοεί να χωνέψει πως στο twitter κανείς δεν σε προσκαλεί να τον ακολουθήσεις. Αν θέλεις το κάνεις.

12. Αυτός που για λόγους που χρήζουν ψυχιατρικής παρακολούθησης βάζει ψεύτικη ημερομηνία γέννησης στο facebook. Όχι έτος. Ημέρα και Μήνα.

13. Αυτός που κραυγάζει Stop Sopa χωρίς να γνωρίζει πως υπάρχουν ήδη νόμοι για το διαδίκτυο.

14. Αυτός που κάνει RT τα mention που του απευθύνουν [φέρτε μου ένα πιστόλι τώρα!]

15. Αυτός που χρησιμοποιεί πάνω από 2 hashtag σχεδόν σε όλα τα tweet του*

16. Ο ανορθόγραφος [έχουν ανακαλυφθεί τα εργαλεία για τον ορθογραφικό έλεγχο..]*

17. Ο χρήστης με σύνδρομο Τουρέτ [θεωρεί την χυδαιότητα μαγκιά – oh grow up]*

18. Ο χρήστης με σύνδρομο απόσπασης προσοχής. Δεν του δίνεις απολύτως καμία σημασία αλλά είναι ικανός να πει π.χ. πως μέχρι τώρα δε έχω γράψει 18 περιπτώσεις μόνο και μόνο για να επισημάνει την παρουσία του […]

19. Αυτός που θεωρεί αναφαίρετο δικαίωμα του να οικειοποιείται περιεχόμενο άλλου.

20. Αυτός που «την πατάει» πάνω από 5 φορές με spam link [στην εποχή των social network με κάθε χαζομάρα που κάνουμε θέτουμε σε κίνδυνο τον εαυτό μας αλλά και όλους όσους συνδέονται μαζί μας]

21. Αυτός/αυτή που εμμονικά παρουσιάζεται σέξυ [κι ύστερα παραπονιέται για σεξουαλική παρενόχληση στα Linkedin/Facebook – ε, πιθανότατα θεωρούν πως ασκείς κάποιο αρχαίο επάγγελμα dear]*

22. Ο/η μονίμως μίζερος/η*

23. Αυτός που θεωρεί πως σε ενδιαφέρει ό,τι μα ό,τι κάνει όλη την ημέρα και για αυτό φροντίζει να το δημοσιεύει […] *

24. Αυτός που έχει φράση αντί ονοματεπώνυμου στο facebook

25. Αυτός που δε γνωρίζει τις Ρυθμίσεις στον χώρο που βρίσκεται.

26. Αυτός που σε προσθέτει σε facebook group!!!!!!!111111!!!!!!111111!!! :-Ρ

Όπου έχω αστεράκι σημαίνει πως θα το βρείτε και στις πηγές

Μη ξεχνάτε Υπάρχουν Ρυθμίσεις για τα πάντα [και φάρμακα για όλους]

Πηγές:

6 Most annoying social network users

Don't be that guy.Five social media personalities to avoid

Το κορίτσι με το τατουάζ

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Tue, 17 Jan 2012 21:46:12 PST

Λογικά όποιος πηγαίνει συχνά στον κινηματογράφο, έχει ήδη δει την ταινία , επίσης σπανίως γράφω για κινηματογράφο αλλά μια και μου δόθηκε η αφορμή [και τι αφορμή..] ας γράψω δυο λογάκια.

Ο τίτλος της ταινίας κυκλοφόρησε πολύ στα social network. Είναι "πιασάρικος" και το punk look της πρωταγωνίστριας [...] οπωσδήποτε αρκεί για να τραβήξει την προσοχή του κοινού.

Πάραυτα μου έκανε εντύπωση που δεν είδα να συζητούν την υπόθεση.

Κάπως έτσι αποφάσισα να την δω.

Η ταινία, θα έλεγε κανείς, αποτελείται από ..4 μέρη. 4 μέρη και το ίντρο.

Το ίντρο είναι εκκωφαντικό από κάθε άποψη. Για τα πειραγμένα - με την καλή έννοια- μυαλά ίσως είναι ό,τι καλύτερο έχει υπάρξει ποτέ.

Βέβαια όσο προχωρά, πείθεσαι πως έχεις πάει να δεις άλλη ταινία -το έχει πάθει ένα ζευγάρι φίλων παλιά- πιθανότατα κάτι σε Matrix 157 ή κάτι τέτοιο.

Καταπληκτικό. Δεν έχει απολύτως καμία σχέση με την ταινία.

Στα πρώτα δύο μέρη της ταινίας, η οποία είναι γυρισμένη σε sepia [δηλαδή καφέ-γκρι/κίτρινο χρώμα] καθηλώνεσαι.

Σκληρή, άγρια, με ένα περίπλοκο μυστηριώδες στόρυ να σε βάζει από νωρίς στο τριπάκι να ανακαλύψεις τις πιθανές σχέσεις μεταξύ των ρόλων.

Ευχάριστη νότα το ότι ανακαλύπτεις πως υπάρχουν κι άλλοι εκτός από εσένα όπου κανείς δε χωνεύει κανέναν στην οικογένεια του.

Δίνονται στοιχεία, αναμιγνύονται ιστορίες, το buzzword "ναζί" τεντώνει το συναίσθημα, ο ακραίος χαρακτήρας της..πρωταγωνίστριας σε κολλάει στον τοίχο.

Στο τρίτο μέρος της ταινίας όλοι οι συντελεστές της ταινίας πήγαν εκδρομή.

Δε μπορώ να ξέρω τι ακριβώς συνέβη. Πάντως έλειπαν.

Έτσι, έλειπε και το τρίτο μέρος της ταινίας. Το ψάχνουμε. Σίγουρα ήταν εκεί και κάπου πήγε.

Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος μάλλον επέστρεψαν αλλά βιάστηκαν να το τελειώσουν για να προλάβουν κάποια αργία.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι μάλλον δεν επέστρεψαν ποτέ.

Βγήκε ο παραγωγός στο δρόμο, πήρε δυο τυχαίους, τους είπε "ελάτε να τελειώσουμε μια ταινία" κι έτσι έγινε.

Α, θα αναρωτιέστε ποιο ήταν το στόρυ.

Δεν έχει καμία σημασία. Really. 3-4 σκηνές ήταν εξόχως κραυγαλέες. Αυτό αξίζει από την ταινία άλλωστε και δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το στόρυ...

Απίστευτα fuc*ed up ταινία.

*Ελπίζω να πρόλαβα το κακό. Αν όχι, περαστικά μας.

SOPA/PIPA [vol.2]

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sun, 15 Jan 2012 09:58:15 PST

Προφανώς με απασχολεί το θέμα ιδιαίτερα εφόσον διατείνομαι πως μελετώ το ουέμπ και οπωσδήποτε το divcast που ανέβασα και στο οποίο εξηγώ πόσο ρεαλιστική είναι η ανάγκη για την ύπαρξη αντίστοιχων νόμων, δεν καλύπτει όλες τις πτυχές του θέματος το οποίο είναι τόσο μεγάλο που πιθανότατα δε μπορεί να το αντιληφθεί ο απλός χρήστης.

Τα περισσότερα άρθρα δε που διαβάζω είναι τα γνωστά τρομολαγνικά που κραυγάζουν "θα φιμωθεί το ίντερνετ" οπότε με απόλυτη ευκολία οδηγείται ο κάθε χρήστης να αναφωνήσει stop sopa χωρίς να έχει ιδέα πώς να το δικαιολογήσει πέραν ίσως από το επίσης σύνηθες "τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα" ή "διακυβεύονται πολλά άλλα" κλπ.

Διάβασα πάρα πολύ, παρακολούθησα βίντεο και προσπάθησα να ..διανοηθώ τι θα σήμαινε η ύπαρξη αυτών των νόμων , οι οποίοι αν και αμερικανικοί θα μας επηρεάσουν παγκόσμια.

Επειδή λοιπόν στο divcast είπα πως για ό,τι νεότερο θα ενημερώσω, συνεχίζω με αυτό το post και ίσως υπάρξει και επόμενο.

1. Δεν πιστεύω πως θα ψηφιστούν τα νομοσχέδια SOPA/PIPA [τα οποία ουσιαστικά επιτρέπουν τη δημιουργία μαύρης λίστας σελίδων που διακινούν παράνομο υλικό -υλικό όπου δεν τους ανήκουν τα πνευματικά δικαιώματα- όπως επίσης δίνουν μία μεγαλύτερη δύναμη στις κυβερνήσεις και τις μεγάλες εταιρίας media να στοχεύουν και να "εκτελούν"]. Δεν πιστεύω λοιπόν πως θα ψηφιστούν για τον απλούστατο λόγο πως είναι προτιμότεροι οι παράνομοι χρήστες [=κατεβάζουν παράνομα ταινίες+ μουσική αλλά =ψήφοι] από ό,τι οι εταιρίες media με τις οποίες ούτως ή άλλως οι πολιτικές ηγεσίες διατηρούν ποικίλες συνεργασίες.

2. Κάθε απόπειρα εξειδικευμένης νομοθέτησης επί διαδικτυακών θεμάτων θα σκοντάφτει στον σκόπελο της ελευθερίας της άποψης κι έτσι , ακόμα κι αν υφίσταται ανάγκη νομοθέτησης, αυτή δύσκολα μπορεί να διαμορφωθεί θεσμοθετημένα.

3. Τα μεγάλα social network προφανώς εναντιώνονται στα προσχέδια νόμου SOPA/PIPA διότι, όπως το σκέφτομαι, το facebook φερ'ειπείν θα πρέπει να είναι top στη μαύρη λίστα εφόσον όχι μόνο επιτρέπει τη διακίνηση υλικού media αλλά διακινεί και υλικό που παράγουν οι χρήστες και το οποίο εμπεριέχει υλικό των media. Σκεφτείτε π.χ. να είχαν τα divcast μου κάποιο χαλάκι από τραγούδι της Pink. Αν ανέβαζα τα βίντεο μου -όπως κάνω συνήθως- σε σέρβερ, τότε το divcast.gr θα έμπαινε στην black list. Αν το ανέβαζα στο YouTube και του διέφευγε η μουσική υπόκρουση -διότι και τώρα αν συμβεί κάτι τέτοιο, μπορεί να κόψει τη μουσική ή να κατεβάσει το βίντεο- θα έμπαινε στην black list και το Youtube. Φυσικά θα ακολουθούσε και το facebook εφόσον και αυτό επιτρέπει την αναπαραγωγή ενός user generated content μεν, το οποίο όμως θα είχε μουσική της οποίας πνευματικά δικαιώματα δε θα είχαν πληρωθεί από εμένα δε. [btw για αυτό το λόγο δεν έχω μουσική στα divcast]

4. Εκτός αυτών των παραδειγμάτων κι επειδή με εντυπωσίασε το "άκυρο" εκ πρώτης όψεως αυτού του site που ουσιαστικά δείχνει πως μετά τα SOPA/PIPA θα συρρικνωθεί το ίντερνετ πιθανότατα κατά το ήμισυ, προσπαθούσα να βρω τους λόγους, να βρω αντικίνητρα στην βεβαιότητα μου πως πρέπει να υπάρξουν νόμοι. Εν ολίγοις προσπαθούσα να αντιληφθώ τι ήταν αυτό που τρόμαζε τόσους πολλούς παράνομους ή όχι....

5. Σε αυτή την ανάρτηση , για παράδειγμα, έχω αναρτήσει μία εικόνα. Θα μπορούσα - δηλαδή το blogspot μου δίνει αυτή τη δυνατότητα- να την δημοσίευα χωρίς να την έχω αποθηκεύσει πρώτα στον υπολογιστή μου, οπότε αν κάνατε κλικ στην εικόνα θα βρισκόσασταν στο site από το οποίο την έκλεψα. Διότι την έκλεψα. Δε ξέρω ποιος είναι ο φωτογράφος. Δε ξέρω αν μου επιτρέπει να την δημοσιεύσω. Πιθανότατα κι αυτός από τον οποίο την έκλεψα έκανε το ίδιο.Εάν λοιπόν εφάρμοζαν τα SOPA/PIPA και με δεδομένο πως πρέπει να έχω πάνω από 1000 ποστ σε αυτό το ιστολόγιο και άρα αντίστοιχο αριθμό φωτογραφιών, θα έμπαινα σε black list κι εγώ κι όσοι είχαν τις φωτό στα δικά τους site , από όπου και τις πήρα κι όλοι όσοι τις είχαν πριν από αυτούς κλπ. Ντόμινο.

6. Υποθέτω πως θα ανέκυπτε σοβαρό θέμα και με τα API στα οποία στηρίζονται όλοι οι web developers για τις social εφαρμογές τους, λαμβάνοντας από τους χρήστες όχι μόνο προσωπικά δεδομένα αλλά και προσωπικά ενδιαφέροντα ...

7. Και κάτι άλλο. Κάθε review προϊόντος ή και υπηρεσίας στο οποίο θα αποδοκιμάζαμε το προϊόν , θα μας καθιστούσε ενόχους. Τόμπολα η ελευθερία της έκφρασης. [Η οποία σαφέστατα έχει σοδομηθεί ολοσχερώς από την ανικανότητα μας ..στην έκφραση, yet, όπως προείπα η ελευθερία της άποψης στο ουέμπ διαφυλάττεται ως κόρη οφθαλμού κι ας καταστρατηγείται. Εμείς του ουέμπ μπορούμε να πληγώνουμε όσο θέλουμε το ουέμπ. Οι άλλοι, όχι. Παράλογο; Ίσως.]

Αυτό λοιπόν που θα προκαλούσαν αντίστοιχοι νόμοι θα ήταν μία κραυγαλέα αναταραχή στο υπάρχον διαδίκτυο το οποίο είναι ήδη απείρως τεράστιο για να περιμένει κανείς πως δε θα προκληθούν ανεπανόρθωτες βλάβες στην λειτουργία του.

Επιμένω πως τα SOPA/PIPA είναι ρεαλιστικά και αναγκαία, αντιλαμβάνομαι όμως πως πιθανότατα είναι ανεφάρμοστα. Εκτός κι αν επιθυμούν να προκαλέσουν μία δεύτερη μακράν πιο ηχηρή οικονομική κρίση αλλά και κρίση στην παγκόσμια ψηφιακή κουλτούρα που έχει εδραιωθεί προ πολλού.

Έτσι, όταν βελάζετε ή κραυγάζετε Stop Sopa τουλάχιστον να αντιλαμβάνεστε, πως δίνετε άφεση αμαρτιών σε ένα τεράστιο εύρος παρανομίας, απλά και μόνο επειδή η ..Ζάιον=web είναι τεράστια, βρίσκεται στα θεμέλια του Μάτριξ και κανείς μα κανείς δε θα ήθελε να την δει να καταποντίζεται..

IMNSHO*

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Thu, 05 Jan 2012 22:41:51 PST

Προσπαθώ να πάρω μια ανάσα λογικής και ψυχραιμίας κοιτάζοντας από μακριά αυτό το θέατρο του παραλόγου που ζει η χώρα εδώ και δύο χρόνια με αποκορύφωμα αυτό που έπεται να συμβεί.

Διαπληκτίστηκα, δέχτηκα προσωπικές επιθέσεις, επιτέθηκα κι εγώ, απαξίωσα εμμονικές στάσεις, διάβασα λίγο προσεκτικότερα, σκέφτηκα λίγο πιο συγκεντρωμένα.

1. Αν μπορούσε η Ελλάδα να σωθεί [χρειάζεται διευκρίνηση η σωτηρία] χωρίς το ΔΝΤ;

Πιστεύω πως ναι, υπήρχαν τρόποι και θα έπρεπε να υπάρχουν άνθρωποι να σκεφτούν , να προτείνουν και να εφαρμόσουν αυτούς τους τρόπους.

2. Αν θα δεχόταν ο Έλληνας θυσίες για τη σωτηρία του παρόντος και του μέλλοντος του;

Φυσικά και θα δεχόταν. Αν ήταν δίκαιες αυτές και αν έβλεπε πως οι θυσίες του πιάνουν τόπο και δε γεμίζουν απλά μια τρύπια βάρκα φορτωμένη με λαθρομετανάστες διορισμένους και άσκοπα μπαούλα, ναι.

3. Αν θα έπρεπε να γυρίσουμε στη δραχμή ή σε άλλο νόμισμα εκτός Ευρώπης;

Η λογική λέει ναι. Ήμασταν μία χώρα που όπως και άλλες μπήκαμε σε έναν αφερέγγυο συνεταιρισμό [όπως αποδείχθηκε] χωρίς τις κατάλληλες προϋποθέσεις. Πώς είναι δυνατόν να περιμένουμε όχι μόνο να επιβιώσουμε τώρα εντός αυτής της αφερεγγυότητας αλλά να λάμψουμε δια μίας ανάκαμψης που αν ποτέ προκαλέσει ανάπτυξη αυτή θα είναι απλά της μετανάστευσης των Ελλήνων εκτός χώρας;

4. Αν το ΠΑΣΟΚ ευθύνεται κατά τρόπο μοναδικό;

Προφανώς όχι. Ευθύνεται σύσσωμη η πολιτική ηγεσία και συμμετοχή κι ούτε δέχομαι καλούς κι αθώους πολιτικούς εφόσον η ανοχή και η σιωπή είναι συνενοχή.

5. Αν ο Έλληνας έμαθε στη χλιδή και στην καλοπέραση;

Ο Έλληνας δημόσιος υπάλληλος που πληρωνόταν [δεν τα έκλεβε] από το Κράτος περισσότερα από όσα άξιζε, καλά έκανε και ξόδευε τα χρήματα του όπως ήθελε.

Ο Έλληνας ιδιωτικός υπάλληλος είτε έβρισκε μεγάλες εταιρείες όπου και λειτουργούσε σα δημόσιος υπάλληλος [καθόλου δεν τον λυπάμαι τώρα] είτε αγκομαχούσε σε διαρκείς στάσεις πληρωμών άλλων επιχειρήσεων διότι ως γνωστόν ουδέποτε υπήρχε προστασία σ'αυτό το χώρο.

Ο Έλληνας επιδοτούμενος επίσης δεν έκλεβε. Του τα έδινε το Κράτος. Αν τα έδινε σε εσάς να λέγατε "ευχαριστώ , δε θα τα πάρω γιατί δεν τα αξίζω" - oh plz.

6. Αν μας έκανε ο ΓΑΠ και το παρεάκι του ρεζίλι στην Ευρώπη κι όχι μόνο;

Οπωσδήποτε και πασιφανώς χωρίς καμία αιδημοσύνη όχι μόνο στην αρχή που ποιος ξέρει τι μαγκιά πίστευαν πως κουβαλούσαν προσβάλλοντας τον λαό που τους εμπιστεύθηκε αλλά ακόμα και τώρα που η πίεση όλων βρίσκεται στο ζενίθ κι ακόμα παραπέρα.

7. Αν τα ΜΜΕ ήταν πολιτικές διελκυστίνδες;

Πάντα. Το γνωρίζαμε όλοι, το συζητούσαμε όλοι αλλά ουδέποτε αντιδράσαμε ούτε καν με ένα εμπάργκο αγοράς ή παρακολούθησης αυτών. Τα καραγκιοζιλίκια που διαδραματίζονται αυτές τις ημέρες με τον ΓΑΠ και τον Ψυχάρη είναι μπουρδίτσες για νοητικά καθυστερημένους.

8. Αν το διαδίκτυο είναι ένα διαπλεκόμενο ΜΜΕ πλέον;

Φυσικά και είναι. Κι όσο δε μιλάμε τόσο θα ακμάζει αυτή η νέα κυματομορφή σιχαμάτων. Σε δέκα χρόνια από τώρα, ίσως και λιγότερα, τα πολιτικά σκάνδαλα θα σχετίζονται αποκλειστικά με το ουέμπ.

9. Αν το πολίτευμα μας είναι Κοινοβουλευτική Δημοκρατία;

Ε, όχι δα. Ο κύριος Παπαδήμος δεν είναι εκλεγμένος από τον λαό και δε μπορεί να υποθηκεύει κατ'οιονδήποτε τρόπο το μέλλον μας. Εάν έπρεπε να εκτελέσει κάποια συγκεκριμένη εργασία, όφειλε ήδη να την έχει ολοκληρώσει ή να δηλώσει αδυναμία.

10. Αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας χαίρει της εκτίμησης του ελληνικού λαού;

Όχι. Κι αυτό είναι λυπηρό τόσο για εμάς όσο και για εκείνον.

11. Αν πρέπει να ψηφίζουμε;

Φυσικά. Είναι το μεγαλύτερο όπλο μας απέναντι στους επαγγελματίες ανίκανους. Το δεύτερο είναι η φωνή μας.

12. Αν έχει ιδιαίτερη σημασία ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος του πασοκ;

Καμία. Καμία τουλάχιστον αν δεν απομακρυνθεί κατά εκατοντάδες χιλιόμετρα από το κόμμα ο γαπ κι αν δεν περάσουν δεκάδες χρόνια ώστε να απαλειφθεί έστω ελάχιστα από τη μνήμη πόσο εξευτέλισε τον ελληνικό λαό...

*IMNSHO σημαίνει in my not so humble opinion

Μάθε τέχνη κι άσ'την...

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Mon, 02 Jan 2012 01:51:08 PST

Περίπου 11 χρόνια πριν, κάποια στιγμή που είχα μείνει από δουλειά γιατί σήκωσα μπαϊράκι κι αποχώρησα αφ'εαυτού μου από μία εργασία την οποία μάλιστα κυνηγούσα εμμονικά, για να μην κάθομαι άπραγη στο σπίτι, δέχθηκα την πρόκληση να αναλάβω μία ραδιοφωνική εκπομπή στην πόλη μου [ο σταθμός ήταν ο Μπλε Γιακάς] όπου εγώ ετοίμαζα ένα χιουμοριστικό κείμενο και το εκφωνούσα ενώ ο υπεύθυνος του σταθμού διάλεγε και έπαιζε την μουσική.

Ένα από εκείνα τα κείμενα "ρίχτηκε" σε ένα χαζο-chat-room που είχα τω καιρώ εκείνω κι από εκεί κατέληξε στο ακατανόμαστο περιοδικό [Ram] με το οποίο άρχισε μία συνεργασία η οποία διήρκεσε περίπου 8 χρόνια [και έληξε όπως όλα τα πράγματα που κάνουν κύκλο αντί να προχωρούν ανοδικά].

Η εκπομπή στο ραδιόφωνο κράτησε περίπου 6 μήνες και όπως ήταν αναμενόμενο υπερνικήθηκε από την αγάπη στο γραπτό λόγο του εντύπου.

Yet, το ουέμπ δίνει πάντα διεξόδους σε όσους θέλουν να δημιουργούν εκ του μηδενός, χωρίς καμία ιδιαίτερη γνώση δηλαδή, και κάπου εκεί συνάντησα τον javapapo ο οποίος με μύησε στον κόσμο των podcast.

Podcast είναι ραδιοφωνικές εκπομπές που μπορεί κάποιος να δημιουργήσει εξολοκλήρου στον υπολογιστή του και να "ανεβάσει" σε κάποια δωρεάν υπηρεσία του διαδικτύου ώστε να ακούγονται από όλους οποιαδήποτε στιγμή.

Αυτή τη στιγμή στο ουέμπ δεν υπάρχει κάποιο podcast μου. Πρέπει να τα κατέβασα όλα.

Οι πειραματισμοί μου όμως είχαν κρατήσει πολλά χρόνια.

Τουλάχιστον πέντε..

Από τότε πέρασε καιρός.

Η παρουσία μου στο διαδίκτυο κάποια στιγμή κατέληξε πολύ πιο έντονη ακόμα και από αυτή στο παραδοσιακό μέσο ενός εντύπου , που την εποχή εκείνη τουλάχιστον είχε τεράστια απήχηση.

Άρχισα να ανακαλύπτω τη δύναμη που έχει η φωνή μας στο ουέμπ.

Άρχισα να ψάχνω τρόπους να ακούγομαι όλο και περισσότερο.

Άλλοτε από ευχαρίστηση και άλλοτε από επαγγελματική διαστροφή.

Κάποιες φορές κι από ανάγκη...

Όταν έληξε η συνεργασία μου με το Ram , η δυνατότητα να εξακολουθήσω να κάνω αυτό που έκανα εκεί, μέσα από τα divcast , ήταν για μένα η μεγαλύτερη ολοκλήρωση που μου έδωσε ποτέ το διαδίκτυο.

Θα μου πείτε βέβαια πως δεν είχα κάποιο κέρδος από τα divcast [οι Έλληνες δεν είναι..φιλικοί στο donate ενώ αντιθέτως είναι πολύ οικείοι όταν πρόκειται να ζητήσουν βοήθεια] αλλά μη φανταστείτε πως είχα κάποιο τεράστιο κέρδος και από το έντυπο.

Εν πάση περιπτώσει το γεγονός πως επιβίωνα επαγγελματικά με άλλους τρόπους με βοήθησε στο να συνεχίσω να χρησιμοποιώ τα διαδικτυακά μου Βήματα [post & video] είτε στο να εκφέρω άποψη είτε να μιλώ για διαδίκτυο [εφόσον αυτό ήταν.. η προϋπηρεσία και εμπειρία μου].

Τόσα χρόνια μετά και τόσοι πειραματισμοί αργότερα, η πόλη μου [Σέρρες] με στήριξε πολύ περισσότερο από ό,τι οι αθηναϊκές συνεργασίες μου.

Στα δυόμιση χρόνια που έχω επιστρέψει εδώ, μου έδωσαν βήμα σε τηλεοπτικές εκπομπές [Δίκτυο, TVS, TV Επιλογές] και ραδιοφωνικές [Noize Radio, Radio Epiloges] και παρουσίασαν τις διαδικτυακές μου προσπάθειες στο ευρύ κοινό.

Κακά τα ψέμματα. Τα παραδοσιακά media είναι η απαραίτητη ώθηση στα διαδικτυακά media.

Κάπως έτσι λοιπόν, με εμπιστεύθηκε το Ράδιο Επιλογές 105,5 και μου παραχώρησε ένα απείρως σημαντικό βήμα να εκφέρω άποψη σε ένα μεγαλύτερο κοινό και να μιλώ για όσα ούτως ή άλλως μιλώ στο διαδίκτυο.

Έκανα ήδη τρεις εκπομπές, όπου μάλλον έλεγα χαζομαρούλες, εφόσον προσπαθούσα να μάθω να χειρίζομαι τα μηχανήματα και έχω ήδη επισημάνει στους ανθρώπους που με εμπιστεύθηκαν πως δεν είμαι καθόλου βεβαία πως θα συνεχίσω να κάνω αυτό για το οποίο προσκλήθηκα για πολύ καιρό,

αλλά από την άλλη σκέφτηκα πως παρότι όλοι οι άνθρωποι και ειδικά των social media συνεχώς τονίζουμε πως πρέπει να υπάρχει στόχος, πλάνο και στρατηγική, συχνά όχι μόνο δεν είναι απαραίτητα όλα αυτά αλλά ωθείσαι να επιχειρήσεις και να πειραματιστείς, ευτυχής που απλά σου δίνεται η ευκαιρία.

Την εκπομπή "Και τώρα, οι δυο μας" μπορείτε να την ακούτε και διαδικτυακά εδώ [δίνω και δεύτερο link σε περίπτωση που δεν λειτουργεί για εσάς ο δικός μου player],

και σήμερα έκανα και το Facebook Page της εκπομπής όπου θα σας περιμένω κάθε ημέρα από Δευτέρα έως Παρασκευή , 6 με 8 το απόγευμα.

.......

Μέσα στον κόσμο του ραδιοφωνικού μονολόγου, θα είναι ωραίο να έχω φίλους να μου μιλούν..

Και μιας κι αυτό είναι το πρώτο ποστ του 2012, εύχομαι Υγεία [όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται] και Δημιουργία. Αυτά αρκούν. Τα άλλα έρχονται.

Καλή και Τυχερή Χρονιά!

New Year Resolution 2012: Μόνο Μπροστά

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Wed, 28 Dec 2011 22:18:58 PST

Δε νομίζω πως επιχείρησα ποτέ να γράψω ποστ με θέμα new year resolution .

Πιο συχνά εξέφραζα σκέψεις περισσότερο σαν αποτιμήσεις που προσπαθούσαν να εξιλεώσουν λάθη ή να επιφέρουν προσαρμογή στις νέες αναγκαστικές , συχνά, επιλογές.

Και πάντα διάβαζα τα new year resolutions των άλλων γιατί θαύμαζα πόσο τακτοποιημένες ήταν οι επιθυμίες τους, ανεξάρτητα με το αν κάποιες από αυτές έφεραν τη δυναμική του ουτοπικού και μόνο.

Πώς να βάλεις τάξη άλλωστε όταν έχεις ήδη διανύσει άπειρα χιλιόμετρα όπου από αλλού ξεκινούσες κι εντελώς αλλού από εκεί που φανταζόσουν, κατέληγες;

Και πώς να κατηγορήσεις επιλογές ή συγκυρίες όταν πολλές ανατροπές σου έφεραν απρόσμενη χαρά;

Δε φέρνουν μόνο δυστυχία οι ανατροπές, ξέρετε..

Σε χιλιάδες περιπτώσεις δε, μόνο η ανατροπή μπορεί να σε ξεκολλήσει από το σημείο που ..βολεύτηκες, τάχα παγιδευμένος .

Έρχεται η στιγμή..δε μπορεί.. έρχεται, που θα βιώσεις αφόρητη πλήξη , εξοργιστική ανία, σχεδόν θα είναι αδύνατο να αναπνεύσεις εκεί που έχωσες το κεφάλι στρουθοκαμηλίζοντας.

Κι ίσως μέσα σε εκείνη την εκκωφαντική σιωπή ακούσεις τους σπινθήρες πάνω στο φιτίλι. Εκείνο το φιτίλι που κρατάς στα χέρια σίγουρος πως δε θα το ανάψει κανείς, νιώθοντας τόσο προστατευμένος και ασφαλής που σχεδόν σε έλκει η σκέψη να το περάσεις σα θηλιά στο λαιμό για να βεβαιωθείς πως σε κάτι χρησιμεύει.

Κι όταν ακούσεις τους σπινθήρες , το ένστικτο κι αυτή η απίστευτη κούραση της απραξίας θα σε κάνουν να ..πεταχτείς.

Και ο! φρενδ. Δε μπορείς να διανοηθείς πόσα απίστευτα θα ζήσεις αν αποφασίσεις να ..πεταχτείς :-)

P.S. Αγαπητό 2012 παρακαλώ να εκτιμήσεις το γεγονός πως όλους τους προηγούμενους χρόνους τους αγριοκοιτούσα ενώ εσένα σε υποδέχομαι μετά μουσικής. Ελπίζω και εύχομαι να μη σε αποχαιρετήσω.. κλωτσηδόν.

Υπογραφή: Εγώ.

20+11 αλήθειες στο ουέμπ

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Mon, 12 Dec 2011 23:36:17 PST

Καθείς δικαιούται να εκφέρει γνώμη. Welcome to the internet.
Η άποψη στο ουέμπ πρέπει να φέρει επιχείρημα. Ειδάλλως είναι γνώμη. Όχι άποψη. Ούτε είδηση.
Η προσωπική επίθεση δεν είναι επιχείρημα.
Και στο ουέμπ, αν δε διαβάσεις, δε θα μάθεις.
Όχι. Web δεν είναι το facebook.
Τα κεφαλαία και γκρίκλις είναι δείγμα διαδικτυακής καθυστέρησης. Ή τεμπελιάς. Πάντως δεν είναι κάτι καλό.
Δεν υπάρχει βαθύ τουήτα. Υπάρχει βαθύ κενό στο μυαλό όσων πιστεύουν πως ανήκουν στο βαθύ τουήτα. Όσο περνάει ο καιρός όλοι μαθαίνουμε τα πάντα για όλους. Είναι η σκοτεινή πλευρά των social media. Επίσης το six degrees of separation ισχύει για όλους. Ακόμα και για αυτούς που δε μπορείς να φανταστείς.
Οι δημοσιογράφοι και οι διαφημιστές είναι οι πρώτοι που θα σε αντιγράψουν. Ακολουθούν οι φίλοι σου. Οι εχθροί σου δε θα ασχοληθούν..
Συχνά ο τίτλος δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το περιεχόμενο. Το ίδιο ισχύει και για χαρακτηρισμούς προσώπων.
Ο δημοσιογράφος έχει δικαίωμα στη σαχλαμάρα όπως και ο απλός χρήστης.
Χωρίς ονοματεπώνυμο και φωτό, χάνεις 1000 πόντους κύρους είτε αυτό σε ενδιαφέρει είτε όχι.
Όταν μονολογείς νυχθημερόν στο τουήτα , μην αναρωτιέσαι γιατί δεν απαντά κανείς σε ερώτηση σου κάποια στιγμή.
Όταν μία γυναίκα κατηγορεί το φύλο της δεν είναι ειλικρινής. Είναι βαθύτατα κομπλεξική.
Όταν ακολουθείς λογαριασμούς που δεν έχουν τουιτς δε θα έπρεπε να ψηφίζεις. Το καταλαβαίνεις, έτσι;
Η εμμονή στην ιδιωτική επικοινωνία είναι ύποπτη.
Όχι. Η εμμονή δε δείχνει πως είσαι focused σε ένα σκοπό/θέμα. Δείχνει πως έχεις εμμονή.
Όχι. Η ποσότητα δεν ισούται με την ποιότητα. Everybody knows that.
Να συμπαθείς όσους σου επιτίθενται. Σε κάνουν γνωστό. Αν δε σε κάνουν γνωστό shoot them down.
Το spam δεν είναι ακτιβισμός. Ούτε social media influence. Είναι σπαμ.
Η άκρατη ευαισθησία υποψιάζει για πρόβλημα ορμονών. Ίσως και άλλου είδους. Δε πείθει αναγκαστικά ως ευαισθησία δηλαδή.

Όταν είσαι κοντός και χοντρός φρόντισε έτσι να είναι και το avatar σου. Κάποια στιγμή θα σε συναντήσουν. Τι θα πεις; Έφαγα 3000 μελομακάρονα ΧΤΕΣ κι έγινα έτσι;
Υπάρχουν ωραίες γυναίκες στο ουέμπ. Όταν συμφωνούν μαζί σου δε σημαίνει απαραίτητα πως σε φλερτάρουν κι όταν διαφωνούν δε σημαίνει απαραίτητα πως δεν κάνουν σεξ. Σημαίνει πως πιθανότατα δε θα έκαναν ποτέ σεξ μαζί σου.
Όχι, δε ψάχνουν όλοι γκόμενο/α. Ακόμα κι αν βρουν δε σημαίνει πως έψαχναν.
Όχι. Κανείς δεν σε έχει βάλει στο μάτι όταν «πέφτει» το προφίλ σου. Πιθανότατα έγραφες πολύ και συχνά βλακείες.
Όχι. Οι χάκερς δεν συγκεντρώνονται για να δουν πώς θα κλέψουν τις φωτό με τη Σούλα και τον Μπάμπη από το Πάσχα στο χωριό. Εσύ απλά ξέχασες στο νετ καφέ να κάνεις log out και κάποιος είδε φως και μπήκε.
Δε ξέρω πώς ακριβώς να σου το πω με τρόπο αλλά όχι, δεν είναι όλοι για την πλάκα τους στο ουέμπ. Κάποιοι πληρώνονται για να είναι εδώ.
Επίσης δε ξέρω πώς να σου το πω με τρόπο αλλά ναι, συχνά ο κόσμος στο ουέμπ έρχεται απλά για να εκτονωθεί και να διασκεδάσει. Συχνά, ενώ πληρώνεται για να εργάζεται.
Στα A,B,C,D,E,F fb profile μας δε προσθέτουμε τους ίδιους «φίλους». Ουπς. Σόρρυ. Δεν το ήξερες;
Κανείς δε κλέβει τα προσωπικά σου δεδομένα. Εσύ τα δίνεις.
Ο εθελοντισμός και οι επαναστάσεις συχνά εξυπηρετούν προσωπικές φιλοδοξίες κι αυτό δεν είναι κακό εκτός και αν πιστεύεις πως ο σκοπός δε πρέπει να αγιάζει τα μέσα. [Ναι, και στο ουέμπ θα πρέπει να σκεφτείς πριν αποφασίσεις. Ό-ου σιτ. Ούτε αυτό το ήξερες;]
Όχι. Δεν τα ξέρεις όλα. Ούτε έχεις πάντα δίκιο. Κι αυτό είναι καλό. Θα ήσουν τόσο βαρετός αλλιώς….

Καλά Χριστούγεννα :-)

Ιστορίες αγρίων [εκ των ένδον]

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Tue, 06 Dec 2011 00:47:11 PST

Διαβάζω από το πρωί μνήμες για τον θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Διαβάζω και για κάποιες διαδηλώσεις που γίνονται σήμερα.

Τότε δεν είχα πάρει θέση. Τα πράγματα ήταν αγρίως άσχημα.

Μου προκαλούσε αηδία η καπήλευση της μνήμης του. Ίσως επειδή γνώριζα , έβλεπα και ζούσα όλη αυτή την καταστροφική ορμή της μάζας στο διαδίκτυο , υποκινούμενης στρατηγικά από την πολιτική αντιπολίτευση.

Τρία χρόνια πριν, η κυβέρνηση Καραμανλή επεδείκνυε απόλυτη ανυπαρξία. Η χώρα καιγόταν τότε με τις πυρκαγιές, το Κράτος άλλη μία φορά ήταν ανέτοιμο να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε κρίση και η πολιτική ηγεσία της Κυβέρνησης κοιμόταν έναν ύπνο βαθύ μακριά από κάθε πρακτική ασφάλειας των πολιτών και της χώρας. Μέσα σε όλα αυτά, τα σκάνδαλα το ένα μετά το άλλο, στραγγάλιζαν αργά και σταθερά την κοινωνία.

Μία κοινωνία που τότε πρώτη φορά ίσως ξύπνησε στο ζενίθ του ενυπνίου της για να ανακαλύψει πως η πολιτική την έχει στο περιθώριο.

Πλησίαζαν οι Ευρωεκλογές και το ΠΑΣΟΚ ήθελε απεγνωσμένα να λάβει στίγμα νίκης ώστε να ακολουθήσει η επικράτηση στις εθνικές εκλογές και τα Νέα Μέσα ήταν πρόσφορο έδαφος σύμφωνα με το παράδειγμα Ομπάμα.

"Influencers" του διαδικτύου, άτομα με ισχύ λόγου και παρουσίας, δημοσιογράφοι σχετικοί ή πανάσχετοι με το διαδίκτυο μαζί με κομματικές αμοιβάδες που τσαλαβουτούσαν στο web βρέθηκαν να συντηρούν και στην πορεία να καλλιεργούν σπέρμα αντίδρασης, βίας και επανάστασης.

Οι αντιδράσεις βρήκαν πρόσφορο έδαφος στη μάζα του διαδικτύου που δεν ανεχόταν άλλο την Κυβέρνηση Καραμανλή και τα πολιτικά δεκανίκια [μικρά κόμματα που έκαναν την εμφάνιση τους τότε] διέβλεπαν στην ανατροπή μία ευκαιρία πολιτικής ή απλά επαγγελματικής ανέλιξης.

Πράγματι πολλοί του ..τότε σήμερα είναι δημοτικοί σύμβουλοι, συνεργάτες υπουργών, διαφημιστές κ.α.

Η οργή που κατέκλυζε την κοινωνία διατηρούσε πολλές θρυαλλίδες στο διαδίκτυο. Ένα "κακό" διαδίκτυο που υποδαύλιζε τον πόλεμο που μαινόταν εκείνο τον καιρό ειδικά στην Αθήνα, πόλεμο καθαρά πολιτικό που με τα επαναλαμβανόμενα εναύσματα διαδικτυακών ιαχών κατέστη κοινωνικός.

Μία κανονική επανάσταση δηλαδή με τα όλα της.

Αν και εργαζόμουν τότε στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ άρχισα να διαβλέπω μία επικίνδυνη καταστροφολαγνεία να επιτυγχάνει τον σκοπό των Social Media [=ό,τι γεννάται εδώ να εφαρμόζεται έξω από εδώ] με τον πιο τραγικό τρόπο.

Κι αυτό διότι προκαλεί ηδονή άνευ ελέγχου να βλέπεις πως ό,τι προκαλείς, συμβαίνει.

Περίπου τότε άρχισα να απομακρύνομαι διαισθανόμενη πως όλο αυτό το μένος θα είχε ολέθρια αποτελέσματα.

Πώς αλλιώς άλλωστε να επικυρωθεί μία επανάσταση αν δεν υπάρξουν παράπλευρες απώλειες;

Η οργή και τότε , όπως ακριβώς και τώρα, αποζητούσε φρενιασμένα εκτόνωση.

Κι η οργή της αγέλης , δικαιολογημένη ή όχι, είναι αδύνατον να περιοριστεί σε χώρους και χρόνους.

Την οργή την κουβαλάς αέναα σε κάθε νανοστιγμή της καθημερινότητας σου.

Η οργή σε κάνει να εκρήγνυσαι , να παραμένεις αντιδραστικός, να προκαλείς έτσι αντίδραση και να καταλήγεις να υπηρετείς έναν φαύλο κύκλο κατασκευασμένης ή μη παραβατικότητας η οποία όταν μεταφέρεται στα μεγέθη μιας κοινωνικής επανάστασης, αναπόφευκτα θα συναντήσει την ίδια οργή και στους έχοντες εξουσία.

Και τότε , όπως και τώρα, οι αστυνομικές δυνάμεις όχι μόνο αδυνατούσαν να ελέγξουν την κατάσταση αλλά αναμενόμενα, σε έναν συνδυασμό δικής τους ατομικής οργής και δραματικά ανεπιτυχούς πολιτικού σχεδιασμού , επεδείκνυαν και εφάρμοζαν επικίνδυνες συμπεριφορές.

Ο Αλέξης ήταν ένα θύμα όλης αυτής της κατάστασης που σας περιέγραψα.

Όχι ενός τμήματος αυτής της κατάστασης. Όλης.

Για όσους έχυναν δάκρυα σε ένα ντελίριο συναισθηματικού αυνανισμού ατιμάζοντας σε διάρκεια εκείνο το παιδί βαφτίζοντας όποια ευήθεια μπορείτε ή αδυνατείτε να αντιληφθείτε, ως "τιμή" και τους οποίους συνεχίζω να βλέπω τώρα ως ευαισθητούληδες του ουέμπ να καρπώνονται από το αίμα και την βία, δεν έχω να πω τίποτε άλλο παρά μόνο "Ντροπή, σιχάματα".

Από την προυχοκρατία στη λοβοτομή και πάλι πίσω

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Mon, 28 Nov 2011 09:02:03 PST

Πρόλογος

Επωμίζομαι την ευθύνη της αντιγραφής ελάχιστων αποσπασμάτων από το βιβλίο "Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία" του Σταύρου Λυγερού [τα αποσπάσματα που παραθέτω δεν είναι ούτε το 1/100000000 όσων αναφέρονται στο βιβλίο] με ελάχιστα σχόλια - πλην της τελευταίας σχολαστικότερης επισήμανσης μου- ως ένα μικρό δείγμα "αντίδρασης" των Νέων Μέσων [τέτοιο είναι το blog στο οποίο υπογράφω με ονοματεπώνυμο] απέναντι στους κόσμους των μονολόγων [βιβλία] αλλά και στα σύγχρονα περιβάλλοντα πανομοιότυπης με το παρελθόν αισχρής πολιτικής επίδειξης λοβοτομής που συναντά κανείς καθημερινά στο διαδίκτυο..

Κυρίως θέμα

..Η σαρωτική εκλογική νίκη του 1981...Το ΠΑΣΟΚ σχημάτισε κυβέρνηση και εισέβαλε σε όλους τους αρμούς του κρατικού μηχανισμού. [πάγια ελληνική πολιτική διακυβέρνηση]

...

Με κομματικό κριτήριο, ήταν μία επιλογή η οποία είχε στόχο την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πρόσδεση των λαϊκών τάξεων στη νέα κυβερνώσα παράταξη... [κάπως έτσι βρέθηκαν πολλοί Έλληνες με κάποιον μπάρμπα να'χει τα μέσα στο κόμμα]

..Οι πόροι για τη χρηματοδότηση της φιλολαϊκής πολιτικής του Ανδρέα Παπανδρέου δεν προήλθαν και ούτε μπορούσαν να προέλθουν από πρόσθετη φορολόγηση των επιχειρήσεων. Προήλθαν κυρίως από δανεισμό, που οδήγησε σε σημαντική αύξηση του δημόσιου χρέους. [το μενού περιελάμβανε χρέος επικίνδυνο με ονομασία ορεκτικού "μαζί θα τα φάμε"]

...

Η αύξηση των μελών οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι πολλοί είδαν την ένταξη τους στο ΠΑΣΟΚ σαν όχημα για προσωπική ανέλιξη. [ ο μπάρμπας που λέγαμε]

Η εξουδετέρωση της δεξιάς υπονόμευσης ήταν συχνά το πρόσχημα για να παραβιάζονται οι κανόνες, για να γίνονται ανεκτές αντιεδεοντολογικές παρεμβάσεις αλλά και για ιδιοτελή προσώπων και συντεχνιών. [ανέκαθεν δηλαδή , ποδηγετούσαν τον λαό κατευθύνοντας τον στον γκρεμό εν μέσω οδυρμών του πολιτικού όχλου ο οποίος σε κάθε δικό του λουκούλειο γεύμα διερρήγνυε τα ιμάτια του πως "φταίει ο απέναντι"]

Μία σειρά από δηλώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου καταδεικνύουν ότι είχε αντιληφθεί από νωρίς τα εκφυλιστικά φαινόμενα. Απέφυγε, όμως να συγκρουστεί μετωπικά,να πάει κόντρα στο ρεύμα της εποχής. [και τότε και τώρα-κι αυτός κι οι άλλοι]

..Η αλλαγή φρουράς στην Προεδρία της Δημοκρατίας και η κατάργηση των προνομίων αυτού του αξιώματος (μέσω συνταγματικής αναθεώρησης) σε συνδυασμό με την καθαρή εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1985, συγκέντρωσαν την εξουσία στα χέρια του Ανδρέα Παπανδρέου. [ας μην είμαστε λοιπόν τόσο αυστηροί απέναντι στον κάθε Παπούλια- η θέση κληροδοτήθηκε με μειωμένη διανοητική ικανότητα/ εκτελεστική, έστω]

...

Υπό την ηγεσία του Κώστα Μητσοτάκη, η συντηρητική παράταξη... εκμεταλλεύθηκε την πραγματική ανάγκη των πιο ενεργών στοιχείων της εκλογικής βάσης να συμμετάσχουν στις κομματικές διαδικασίες. Το ΠΑΣΟΚ είχε ανοίξει δυναμικά το δρόμο.... [κοινώς, ό,τι βόλεψε τον ένα βόλευε και τον άλλο]

...

Τα κομματικά στελέχη που ανέλαβαν τη διεύθυνση των προβληματικών επιχειρήσεων κατά κανόνα απέτυχαν , είτε λόγω ανεκτικότητας είτε λόγω ιδιοτέλειας, να τις εξυγιάνουν. [και τότε και τώρα]

...

Ο Κώστας Σημίτης άρχισε να λειτουργεί ως εναλλακτικός πόλος εντός του ΠΑΣΟΚ. [συνήθης πρακτική και για τον γαπ εφόσον η επιστολή των τριών καμπαλέρος που τάχα διαφώνησαν μαζί του αποδεικνύει το πασιφανές - παρέμειναν υπουργοί κι οι τρεις, όχι;]

....τα νεότερα στελέχη που πρωτοδραστηριοποιήθηκαν πολιτικά στο ΠΑΣΟΚ και θεωρούσαν τον εαυτό τους σοσιαλιστές, αντιμετώπιζαν τους μεγαλύτερης ηλικίας κεντρογενείς πολιτικούς σαν παλαιοκομματικούς. Προς το τέλος της δεκαετίας του 1980 ήταν αυτά τα νεότερα στελέχη που ανομολόγητα άρχισαν να έλκονται από τον φιλελευθερισμό. [ιδού η αρχή όλων των ..πασχόντων που σήμερα κατηγορούμε ]

...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ούτε ήθελε ούτε μπορούσε να δώσει λύσεις στοιχειωδώς αποδεκτές από την κοινωνία. Για αυτό και διευκόλυνε την επάνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Τις εκλογές του Οκτωβρίου 1993 τις έχασε με διαφορά. Η απόσχιση της ομάδας του Αντώνη Σαμαρά το μόνο που έκανε ήταν να επιταχύνει την πτώση.[κομμένο λοιπόν το ποίημα "ο αντώνης"- επίσης είναι ανυπέρβλητα ανόητο [ή παρανοϊκά αναπόφευκτο βέβαια] σε μια χώρα που δεν δικάζεται και δεν καταδικάζεται ποτέ κανείς για την εξόντωση των πολιτών να εφευρίσκουμε καθημερινά όλο και περισσότερους ενόχους]

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος είχε το 1994 στείλει εγκύκλιο στους υπουργούς, ζητώντας τους να επανεξετάσουν από μηδενική βάση τους προϋπολογισμούς των υπουργείων τους ώστε να περικοπούν άχρηστες δαπάνες.. Η έκκληση του αγνοήθηκε παντελώς.. [ κι οι 49 σημερινοί υπουργοί των οποίων οι μισθοί σαφώς είναι βασική δημόσια δαπάνη το ίδιο πράττουν- εκτός αν εσείς είδατε κάποια άλλη κίνηση]

...Ο Κώστας Σημίτης..αντιμετώπισε τα στελέχη με λογική φατρίας και όχι με αξιοκρατικά κριτήρια....

Κρίσιμο ρόλο έπαιξαν και οι συμμαχίες του με τους βαρόνους των ΜΜΕ...

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, οτι επί των ημερών του η διαπλοκή γιγαντώθηκε σε σημείο που να αλλοιώνει καθοριστικά τους κανόνες του ελεύθερου ανταγωνισμού. [σαν να μη πέρασε μια μέρα κι επίσης άλλο ένα πανομοιότυπο γονίδιο πολιτικής με αυτό του γαπ]

...

Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ποτέ κόμμα της εργαστικής τάξης. Ήταν πολυσυλλεκτικό από την ίδρυση του. [όλοι οι καλοί χωράνε - σοσιαλισμός του πεζοδρομίου]

Ο Κώστας Σημίτης είχε σοβαρές ευθύνες για το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου..

Σαν να μην έφτανε αυτό, παραμονές εκλογών του 2000 η κυβέρνηση Σημίτη ανέβασε τεχνητά το χρηματιστήριο για να κερδίσει ψήφους. [αποτελέσματα: εφεδρεία, οριζόντιες μειώσεις μισθών, αύξηση φόρων, ένας Πρόεδρος Δημοκρατίας μειωμένης ικανότητας, 300 ίδιοι κι απαράλλαχτοι πιθανότατα εδώ και χρόνια, 49 υπουργοί κλπ κλπ κλπ]

Πριν τελικώς παραδώσει με ανακτορικό τρόπο την ηγεσία στον Γιώργο Παπανδρέου.. επιδόθηκε σε μία στείρα αντιδεξιά ρητορική και προσπάθησε να καλλιεργήσει τεχνητή πόλωση , σε μία εποχή που οι πολίτες είχαν αρχίσει να αποστασιοποιούνται.[κάθε φορά που ο λαός στρέφεται εναντίων των πολιτικών, οι πολιτικοί στρέφουν το βλέμμα σε άλλο στόχο: δηλαδή ο ένας στον άλλο / λογικότατο]

_________

Την άνοιξη του 2011 δεκάδες και μερικές φορές εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες φώναζαν απευθυνόμενοι προς τη Βουλή "κλέφτες, κλέφτες". Το σύνθημα αυτό, ένα από τα κυρίαρχα των Αγανακτισμένων, δεν αντέχει στην κριτική.

1ον, είναι ισοπεδωτικό επειδή υπάρχουν πολλοί βουλευτές που δεν είναι κλέφτες και λαμόγια

2ον, είναι απλοϊκό έως και παραπλανητικό επειδή το δημόσιο χρέος δεν προέκυψε από τις κλεψιές υπουργών και βουλευτών.

Κύριε Λυγερέ με κάθε σεβασμό αμελήσατε, με επικινδυνότητα τολμώ να πω, την πιο λογική εξήγηση: Κλέφτης είναι αυτός που παίρνει με βίαιο τρόπο αυτό που σου ανήκει νόμιμα .

Υπ'αυτή την πασιφανή ερμηνεία οι πολιτικοί [τουλάχιστον τα 2/3 αυτών όπως συχνά υποστηρίζω και τους οποίους πρέπει να στείλουμε στα σπίτια τους όποτε τέλος πάντων θυμηθούμε πως απαιτούμε εκλογές] είναι Κλέφτες επειδή με άνομους τρόπους κατακρεουργούν το εισόδημα των πολιτών.

Η οργή των πολιτών οφείλεται κατά κύριο λόγο στις φορο-επιδρομές και όλα τα παρελκυόμενα ενόσω η πολιτική ηγεσία διατηρεί πηχυαίους τίτλους με παχυλούς μισθούς κι όχι στο χρέος. Αυτή την πλάνη πρέπει να τη διαλύουμε αυτοστιγμή όπου την εντοπίζουμε.

Επίλογος

Το διαδίκτυο μας δίνει μία δύναμη. Πενιχρή ή όχι , ελάχιστη σημασία έχει. Τη δύναμη να δηλώνουμε - έστω!- πως αντιλαμβανόμαστε τον εξευτελισμό. Τη δύναμη να δεικνύουμε τα τι και πώς, έστω της εποχής μας.

Το στοίχημα των πολιτών αυτής της χώρας δεν είναι η επιβίωση. Αυτή με πολλούς τρόπους έχει καταστεί πλέον πόθος ανομολόγητος.

Το στοίχημα είναι η αξιοπρέπεια. Κι η υπενθύμιση αυτής.

[Trigger]

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sat, 26 Nov 2011 07:36:06 PST

Διατηρώ προσωπικό blog , περίπου 7 χρόνια.

Γράφω για ό,τι μου συμβαίνει, ό,τι με απασχολεί, ό,τι με προβληματίζει και για ό,τι αποφασίζω.

Όσοι με παρακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια ξέρουν πως είμαι..γραφομανιακή.

Τα παλιά αθώα κι ανώριμα ίσως εκείνα χρόνια έχανα κάθε στοίχημα να κρατηθώ πάνω από 4 ημέρες μακριά από το blog.Ίσως επειδή, όπως έχω ξανα-γράψει, για ένα παιδί στρατιωτικού το διαδίκτυο μοιάζει ένα από τα λίγα σταθερά μέρη που μπορεί να αποκαλέσει...home.

Από τότε όμως άλλαξαν πολλά.

Για το πώς εξελίσσεται το ουέμπ και μαζί με αυτό κι εμείς, συνηθίζω να γράφω στο divcast αλλά μια και "αναγκάστηκα" να δώσω ένα μπλογκο-σημείο ζωής [για όσους δε με παρακολουθούν στο facebook ή στο twitter όπου εξακολουθώ να βρίσκομαι καθημερινά], ας αναφέρω κάποια πράγματα που σε εμένα τουλάχιστον έχουν αλλάξει άρδην.

- Όσο πιο πολύ ωριμάζεις, τόσο λιγότερο αποφασίζεις να μιλάς. Όχι γιατί το θεωρείς ανώφελο αλλά γιατί όσα φτάνουν να εκτεθούν με λόγο απαιτούν σεβασμό και σύνεση. Κρίση και επιλογή.

- Το micro-blogging [facebook & twitter] αναπόφευκτα επέφερε μεγάλο πλήγμα στο personal blogging. Είναι πολύ πιο εύκολο, ενίοτε και λυτρωτικό να εκφράσεις αυτό που ζεις σε 140 χαρακτήρες ή με μια-δυο φράσεις σε ένα video-clip που θα δημοσιεύσεις στο facebook, παρά να καταθέσεις χρόνο και αναπόφευκτη οδύνη περιγράφοντας αυτό το προσωπικό που σε προβληματίζει ή σε πονά, σε ένα post.

- Έχει αλλάξει κι ο τρόπος κι η δύναμη της διαδραστικότητας έτσι όπως την εισπράττουμε. Σε ένα post, ατέρμονες συζητήσεις παρηγοριάς , παλαιότερα θυμάμαι, μάλλον χειροτέρευαν την κατάσταση ενώ στις πλατφόρμες του micro-blogging βάζεις φρένο, διακόπτεις, αναχαιτίζεις όποια αντίδραση αντιλαμβάνεσαι πως περισσότερο σε πονά παρά σε παρηγορεί.

- Ζούμε σε μία εποχή που πρώτα το μυαλό κι ύστερα το παρόν και το μέλλον μας βιάστηκαν εγκληματικά από ανίκανους ηγέτες. Το 90% όσων διαβάζω στο διαδίκτυο πηγάζουν από αυτό ή στοχεύουν σε αυτό. Όλα φαντάζουν πολύ μάταια για να αντέξει κανείς να εκφράσει το δικό του μικρό ή μεγάλο δράμα..

- Σε αυτό το blog , τα τελευταία 4 χρόνια έχω αποχαιρετήσει πολλούς και πολλά. Τον πατέρα μου, τον ανιψιό μου, πριν μία εβδομάδα το "κορίτσι" μου την Μάγια [συντροφιά 15 χρόνων], μια πόλη κάποτε, μια άλλη πόλη αργότερα. Πολλά αντίο. Κι όλα τόσο οδυνηρά που δε με κομμάτιασαν απλώς ούτε απλά με λύγισαν. Με θύμωσαν. Κι ο θυμός έφερε την αντίδραση κι η αντίδραση την εκτόνωση κι η εκτόνωση την θλίψη κι η θλίψη την σιωπή κι η σιωπή την σύνεση. Την σύνεση να μιλάς μόνο για να πεις αυτά που πρέπει να ειπωθούν.

[Trigger]

Η εικόνα στην αρχή του ποστ είναι από την ταινία Τα δάκρυα του Ήλιου που θα προβληθεί σήμερα. Το ανέφερα στο twitter πριν είκοσι λεπτά, έδωσα link κι εξαιτίας της εικόνας [do not know why exactly] αποφάσισα να γράψω post.

Εκτός από το writer's block , υπάρχει μάλλον και το writer's clock.. Κάτι σαν trigger που όσο άσχετο κι αν μοιάζει πυροδοτεί..συνέχεια.

Σκότωσε τον βλάκα μέσα σου..

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sat, 12 Nov 2011 01:27:01 PST

Τα δυσκολότερα ποστ γράφονται όταν η ιδέα έχει περάσει τη φάση του παρορμητισμού και βρίσκεσαι ψύχραιμος αναγκαστικά μπροστά στην αδήριτη ανάγκη να την εκτονώσεις.

Επίσης το δυσκολότερο πράγμα στο ουέμπ όταν αποφασίζεις να υπάρχεις εδώ εκφέροντας άποψη είναι να τιθασεύσεις τη λογική η οποία καλπάζοντας ανάμεσα στην υπερπληροφόρηση και την επαναληπτική εμμονή στην έκφραση, οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην παράκρουση.

Και μέσα σε όλα αυτά ο κόσμος μιλά, φέρεται και σκέφτεται ανάλογα με το προσωπικό περιβάλλον του, το οποίο έχει βρεθεί να αντιμετωπίζει αναγκαστικά.

Η Ελλάδα απέκτησε Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας. Ή μεταβατική κυβέρνηση ενότητας. Ή.. Ή..

Λίγο φρένο στις έννοιες θα αναδείξει την αλήθεια. Η Ελλάδα απέκτησε Κυβέρνηση Ανάγκης.

Γιατί η Ελλάδα οδηγήθηκε σε κυβέρνηση ανάγκης, ουδείς θα απαντήσει. Κι αν απαντήσει, κανείς δε θα ζητήσει ρέστα εφόσον η ποινική ρήτρα της πολιτικής στη χώρα της κωματώδους δημοκρατίας δεν υφίσταται παρά μόνο ως επαναστατική σκέψη που καλύπτει την απαίτηση για εθνική αξιοπρέπεια.

Την καλύπτει μάλιστα με τόση τέχνη που παύουμε να την αναζητούμε εντός ενώ την απαιτούμε από όσους απλά αναδεικνύουν την απουσία της...

Τίποτα δεν αυτοκτονεί γρηγορότερα από την λογική από ό,τι η δημοκρατία.

Διότι η δημοκρατία στην Ελλάδα έχει εκπαιδευθεί να απαιτεί και όχι να αξιώνει. Έχει συνηθίσει να επιβάλει και όχι να επιλέγει. Η δημοκρατία στη χώρα μας έχει αυτοπυρποληθεί και ήδη σκορπά την τέφρα της στα βλέφαρα με τόση δύναμη που πλέον μπαίνει στον εγκέφαλο και τον νεκρώνει.

Φυσικά ο νέος Πρωθυπουργός δεν είναι εκλεγμένος. Κι αυτό με εξοργίζει αλλά δε κατορθώνει να με τυφλώσει εφόσον η δημοκρατία είναι αυτή που με τις διαδικασίες της δικαιολογεί μία τέτοια εναλλακτική εξουσίας.

Εύκολα γινόμαστε μηδενιστές επιδεικνύοντας σαν μνησίκακα βρέφη έναν απόλυτο αρνητισμό.

Ο νέος Πρωθυπουργός δεν είναι εκλεγμένος. Η θέση αυτού του νέου Πρωθυπουργού είναι όμως δημοκρατικά δικαιολογημένη.

Η δημοκρατία δεν αναιρεί τα λάθη. Παρέχει όμως εναλλακτικές διόρθωσης.

Η ακροδεξιά βρίσκεται στο στόχαστρο και το μένος σαρώνει κάθε δεδικασμένο σκέψης.

Το ΛΑΟΣ είναι κόμμα εκλεγμένο από τον λαό. Δημοκρατικά. Υπάρχει δηλαδή μερίδα κόσμου που το εμπιστεύεται περισσότερο από άλλους. Κι η δημοκρατία δίνει σε αυτόν τον κόσμο τη δυνατότητα να υπάρξει στη Βουλή με αντιπρόσωπο.

Κάθε φαιδρή επίθεση στον Άδωνι Γεωργιάδη ακόμα κι αν είναι δικαιολογημένη λόγω της έντονης και ιδιαίτερης παρουσίας του στα παραδοσιακά μίντια, δεν αναιρεί τη λογική πως βρίσκεται εκεί Δημοκρατικά.

Όπως δημοκρατικά βρίσκεται η Ντόρα Μπακογιάννη που την εμπιστεύεται επίσης κόσμος, όπως δημοκρατικά βρίσκεται ο Γιώργος Παπανδρέου που έστω κάποτε τον εμπιστεύθηκε κόσμος και πληρώνει τα λάθη τα δικά του.

Όπως δημοκρατικά βρίσκεται η Χριστοφιλοπούλου που αν τη γνωρίσω ίσως μου φανεί συμπαθής αλλά κάθε φορά που εκφράζεται στα θέματα που της έχουν ανατεθεί, φαντάζει να βρίσκεται σε πλήρη σύγχυση.

Όπως καθόλου δημοκρατικά μας επιβλήθηκε ο Λαμπρινίδης, μόνιμος πια ευρωβουλευτής που βρέθηκε κάποια στιγμή σε Υπουργείο..αλλά καθόλου δε μας εξόργισε αυτό..

Η μανιώδης οργή εναντίον της "ακροδεξιάς" που φέρεται σαν κόκκινο πανί στο διαδίκτυο με την ταμπέλα του φασισμού μάλλον ακράτητο γέλιο θα προκαλέσει σε όποιον συνετιστεί έστω και λίγο αναγνωρίζοντας την απίστευτα ακροδεξιά πολιτική της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου.

Θέλω να πω, πως οι όροι κι αν χαρακτηρίζουν δεν διαχωρίζουν πλέον με τις έννοιες τους τα κομμάτια που απαρτίζουν τη δημοκρατία. Κομμάτια λαού, ανθρώπων, προσώπων, αποφάσεων.

Αν το πρόβλημα σας είναι οι άνθρωποι που αποφασίζουν λάθος, τότε δεν έχετε παρά να αλλάξετε περιβάλλον λαού.

Ουδείς χρεώνεται περισσότερο τον χαρακτηρισμό του βλάκα από ό,τι αυτός που θεωρεί τους άλλους βλάκες.

Δημοκρατία θα πει "σέβομαι" την λογική , την όποια λογική γιατί η δημοκρατία δίνει το δικαίωμα της απόφασης και κανείς δε φέρει το δικαστικό λάβαρο - παρά μόνο ως πνευματώδες αστείο- κατηγορώντας έναν άλλο πολίτη που τόλμησε [..] να αποφασίσει ο ίδιος για τον εαυτό του..

Άλλωστε η ίδια η δημοκρατία δικαιολογεί στον πολίτη ακόμα και το δικαίωμα να σφάλει.

Έτσι καταλήγουμε στην εναλλακτική μεταβατικής κυβέρνησης και σύντομα σε εκλογές.

Ό,τι ζήσαμε δύο χρόνια τώρα με τα μασκαραλίκια του απερχόμενου πρωθυπουργού ή και ανεξάρτητα με αυτά, υπέβαλε το σύνολο της πολιτικής οντότητας σε μεταβατική διαδικασία.

Πολλά αλλάζουν και πρέπει να αλλάξουν, τόσο στην καθημερινότητα μας που εξευτελίστηκε με κάθε τρόπο όσο και στη λογική μας.

Κι όποια λογική επιδείξουμε, αυτής ο καρπός θα μας πιστωθεί.

Σκότωσε τον βλάκα μέσα σου κι εδώ

Εγώ, θέλω να αποφασίσω ποιος θα με "σώσει"

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sat, 05 Nov 2011 22:50:35 PDT

Είμαι μία Ελληνίδα του 2011 που προσπαθεί να διατηρήσει διαυγή τη λογική που ακροβατεί.

Το γεγονός πως το διαδίκτυο έδωσε βήμα έκφρασης σε ερασιτέχνες και μισθοφόρους σε έξυπνους και ηλίθιους σε συνδυασμό με τους πολιτικούς λαβύρινθους νοημάτων, κινήσεων, συγκρούσεων καθώς και η μόνιμη τραγικότητα τόσο στα μηνύματα που λαμβάνουμε όσο και στις καταστάσεις της καθημερινότητας, την οποία θέλοντας και μη αντιμετωπίζουμε, εύκολα μπορεί να μας οδηγήσει σε ομιχλώδη μονοπάτια των οποίων η διαδρομή καθόλου δε συνάδει με δικές μας αποφάσεις σκέψης.

Εδώ και δύο χρόνια ο Ελληνικός λαός ζει σε ένα κράτος τρομοκρατίας όπου η απειλή της χρεοκοπίας περιδινίζεται γύρω από την επιστροφή μας στη δραχμή.

Ο Πρωθυπουργός της χώρας Γιώργος Παπανδρέου ασκώντας μία πολιτική εμφανούς οικονομικής διάλυσης της αγοράς εξαρχής ενίσχυε την αναξιοπιστία του ελληνικού λαού τόσο σε θέματα νοοτροπίας όσο και σε επίπεδο πολιτικών επιλογών.

Οι καραμέλες του "τι παραλάβαμε" και "όλα τα μέτρα πλέον είναι αναγκαία για να σώσουμε τη χώρα" έφτασαν πια και στάθηκαν στο λαιμό όλων των Ελλήνων οδηγώντας σε έναν αναπόφευκτο πνιγμό.

Τις τελευταίες μέρες δε, μια ακόμα έκρηξη εμφανούς νοητικής disturbia έλουσε με τοξικά περιττώματα την ακόμα πιο εμφανή πολιτική παράνοια.

Η εθνική πολιτική σχιζοφρένεια συστήθηκε ξεδιάντροπα και στους εταίρους με τα πρωθυπουργικά καμώματα να γκρεμίζουν κάθε θεμέλιο λογικής και στο εξωτερικό.

Αγαπητό μέλλον, προχθές η Βουλή έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση ΓΑΠ με πολλούς εκ των βουλευτών της να προϋποθέτουν την παραίτηση του Πρωθυπουργού.

Το πρόβλημα πλέον καλύπτεται από καπνούς σε μελετημένες εκφράσεις που αρνούνται να ξεστομίσουν προφανείς έννοιες και αναπόφευκτες αποφάσεις, όπως "παραίτηση".

Paranoia vol1

Η αξιωματική αντιπολίτευση διασύρεται για ποικίλους λόγους χάνοντας το προφανές δίκιο της το οποίο αφορά τον σεβασμό [επιτέλους!] στους δημοκρατικούς θεσμούς. Τις εκλογές.

Διότι η πολιτική, είναι επικοινωνία. Τα τερτίπια και τα κόλπα είναι γνωστά και συναφή. Χάνεις το δίκιο της πρότασης σου όταν δεν υπάρχει η λογική διαύγεια στον δέκτη.

Η όχληση που προκαλείται από την εμμονική επαναληπτικότητα [τουλάχιστον στον διαδικτυακό λόγο με τον οποίο εγώ έρχομαι σε επαφή καθημερινά] , να θυμάστε πως είναι ο καλύτερος τρόπος να εξοντωθεί η λογική.

Το νου σας.

Τώρα περισσότερο από ποτέ, πρέπει να απαιτείται επιχείρημα στο λόγο. Ακόμα και σε αυτόν των 140 χαρακτήρων.

Τώρα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να διαλύουμε τους επικοινωνιακούς καπνούς βλέποντας πίσω από τις λέξεις, πίσω από τα κεφαλαία και τα παθιασμένα RT.

Αυτό που παρουσιάζεται ως νέο, πιθανότατα συγκαλύπτει έναν κίνδυνο παλιό.

Κι αυτό που συστήνεται ως καταδικαστέο ίσως είναι τελικά το δίχτυ που θα σώσει τη λογική στο τελευταίο άλμα.

Είμαι πλέον πεπεισμένη πως αυτός ο πρωθυπουργός δε μπορεί να προστατεύσει αυτή τη χώρα. Δε μπορεί να προστατεύσει το λαό αυτής της χώρας. Πιθανότατα είναι πλέον επικίνδυνος και για την Ευρώπη.

Η επαναλαμβανόμενη δήλωση "δεν είμαι κολλημένος με την καρέκλα μου" , σε στιγμές που η λογική μου ισορροπεί, τον καθιστά γελοίο. Ούτε προδότη, ούτε επικίνδυνο. Γελοίο.

Τρεις μέρες πριν γκρεμιστεί η Ελλάδα [της οποίας η πτώση στο μέλλον θα αναφέρεται από τις νέες γενιές ως το πολιτικό φαινόμενο πυξ-λαξ] ο Πρωθυπουργός σε συνάντηση με έναν Πρόεδρο Δημοκρατίας που απορώ για ποιο λόγο έχουμε [χώρα των Τίτλων η Ελλάς κι ορίστε.. είδατε πόσο εύκολα απομακρύνεται η σκέψη από τους δημοκρατικούς θεσμούς;] στραγγαλίζει τη νοημοσύνη όλου του πλανήτη εφόσον ουδείς έλληνας ή ξένος κατάλαβε για ποιο λόγο έγινε αυτή η συνάντηση και τι ακριβώς διευκρινίστηκε.

Μετά από δύο χρόνια τρομοκρατίας [θα χρεοκοπήσουμε], εκβιασμών[θα γυρίσουμε στη δραχμή], ξετσιπωσιάς[δε γνωρίζαμε τι υπογράφαμε], overload μεταφράσεων[τι ήθελε να πει ο στοχαστής;- φυσικά και εννοούσε πως θα παραιτηθεί-α, το.. εννοούσε;-Paranoia vol2] , ανεπανάληπτου σοδομισμού του Συντάγματος και βλέποντας τι έχει προκληθεί στο περιβάλλον μου και τι επιχειρείται πλέον με μανία να προκληθεί στη λογική μου, απαιτώ πρωτίστως επιστροφή στη δημοκρατία.

Απαιτώ εκλογές.

Greek referendum. One man's show.

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Tue, 01 Nov 2011 21:44:30 PDT

Στο twitter ολημερίς κι ολονυχτίς συζητούν για πολιτική. Για την καθημερινότητα μας δηλαδή. Η ατμόσφαιρα συχνά γίνεται αποπνικτική.

Όλοι αναγκαστήκαμε να σκεφτούμε αυτό τον καιρό. Είτε συμφωνούσαμε είτε διαφωνούσαμε ακόμα κι όταν βρίζαμε οργισμένοι ή προσβάλαμε αγανακτισμένοι, αναγκαστήκαμε και να σκεφτούμε και να διαβάσουμε και να επιχειρηματολογήσουμε και να αποφασίσουμε.

Διαβάζω διάφορα για το momentum του referendum. "Γιατί είναι απαραίτητα κακό το δημοψήφισμα;" ρωτά ένας αγαπημένος φίλος στο facebook. Κακό δεν είναι. Μας φέρνει όλους προ των ευθυνών μας. Είναι απλά παράταιρο. Παρουσιάζεται σε απόλυτα λάθος στιγμή κι αυτό το στοιχείο είναι που το καθιστά ακόμα ένα εκβιαστικό ψυχολογικό χτύπημα στο ήδη αποκαμωμένο κοινωνικό σύνολο.

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου αφού εξόντωσε τον λαό ψυχολογικά και οικονομικά κι αφού τον εξευτέλισε με τη συνοδεία του ανθρωπόφωνου των υπουργών του , αποφάσισε να τιναχτεί από το κρεβάτι της εξουσιαστικής εμμονής καταφέροντας ένα γερό πλήγμα στο ευρωπαϊκό γυάλινο οικοδόμημα. It's an, one man's, show now.

Οι ευρωβουλευτές από την άλλη, είναι άφαντοι. Όλοι οι ευρωβουλευτές. όλων των χωρών. Με πολλά χρήματα και μεγάλα budget πάνε κι έρχονται διακοπεδίζοντας για να έρθει αυτή η αποφράδα περίοδος που αποδεικνύεται σε "επίπεδο αρχηγών κρατών" ή σε "επίπεδο υπουργών οικονομικών" πως όλη η Ευρώπη είναι για τον πούτ*ο.

Καμία ενιαία πολιτική, καμία ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Δυο χρόνια τώρα μας κοπανούν στους τοίχους ενός οικοδομήματος που αποδεικνύεται παράγκα στην αυτοκρατορική αυλή της Γερμανίας.

Και σε λίγο καιρό θα μας *αναγκάσουν* να ψηφίσουμε ευρωβουλευτές μαζί με Καλλικράτη...

Ξαφνικά το θηλυκό ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να υψώσει ανάστημα. Δυο χρόνια σκυμμένο πάνω σε ψηφοφορίες που διέλυαν, πιάστηκε η μεσούλα μάλλον...

Είναι η κάθαρση που γράφω συχνά πως θα έρθει μέσα από το φόβο . Γιατί, πρέπει να φοβούνται. Πρέπει να φοβούνται για όσα γνώριζαν και δεν είπαν αλλά και για όσα υπέγραψαν χωρίς να διαβάσουν.

Μου φάνηκε απόλυτα ηλίθιο αυτό το "αμφισβητείται η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ" που διάβασα σε κάποια άρθρα.. Idiot-φυές αν σκεφτεί κανείς πως σε λίγες ημέρες λήγει η θητεία του ΓΑΠ ως Προέδρου του ΠΑΣΟΚ..

Ακούω ψιθύρους για έναν αμερικανικό δούρειο ίππο. Εσύ;

Ο ΓΑΠ πλέον ασκεί επιθετική ευρωπαϊκή πολιτική. Με εμάς τελείωσε.

Η Liberation έχει πρωτοσέλιδο τη λέξη Χάος.
Don't give a s*it.

Σε εθνικό επίπεδο, το Χάος όχι απλά κυοφορείται χρόνια τώρα αλλά ήδη τεκνοποιεί Πανδαιμόνιο εκβιασμών και εξευτελισμού.

Καλό είναι που βγήκε παραέξω.

Chaos Frau Merkel iz good. I like chaos.

Webit Congress 2011 - prepost. Ήμουν εκεί γιατί εσείς με στείλατε.

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Fri, 28 Oct 2011 20:33:20 PDT

Πήγα λοιπόν στη Σόφια και συγκεκριμένα στο Webit Congress 2011 ως..Greek Influencer [επειδή εσείς με ψηφίσατε] και δεν το μετάνιωσα ούτε λεπτό.

Έχω να παραδώσω εργασία στο μεταπτυχιακό μου αυτές τις ημέρες οπότε δε θα ανεβάσω αμέσως divcast με όλα όσα είδα και άκουσα [σκοπεύω να αναφέρω κι όσους γνώρισα] αλλά τις επόμενες ημέρες υπόσχομαι πως θα το κάνω.

Όπως είναι γνωστό τα divcast δεν έχουν..revenue [έσοδα] παρά ένα donate μόνο κι έτσι δεν έχω τη δυνατότητα να πληρώνω για συνέδρια/σεμινάρια που σχετίζονται με ουέμπ ούτε καν αν αυτά γίνονται στην Ελλάδα κι η αλήθεια είναι πως κανένα στον Ελλαδικό χώρο δε μου έδωσε ποτέ τη δυνατότητα να το παρακολουθήσω χωρίς να πληρώσω αλλά το Webit κι εσείς με βοηθήσατε σε αυτό το ..μεράκι μου και σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

Unfollow-Unfriend [personal post]

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Thu, 20 Oct 2011 21:29:00 PDT

Σε..άτακτα χρονικά διαστήματα έρχομαι στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να εξηγήσω σε κάποιον είτε ιδιωτικά [σε mail] είτε δημόσια για ποιο λόγο έπαψα να τον ακολουθώ στο twitter ή τον αφαίρεσα από τους φίλους στο facebook είτε για ποιο λόγο διέγραψα κάποιο σχόλιο του είτε είτε..

Εγώ η ίδια είμαι εναντίον της λογικής του να ζητώ εξηγήσεις για τις κινήσεις των άλλων που με αφορούν [μία φορά έκανα το λάθος] όπως είμαι ενάντια στη λογική δημόσιας δήλωσης unfollow/block/unfriend [τα report spam μόνο δηλώνω δημόσια] αλλά πρωτίστως δε θέλω να εξηγώ δημόσια τις αποφάσεις μου για τον απλό λόγο πως ενώ στην πλειοψηφία των περιπτώσεων το θέμα δεν είναι προσωπικό , εάν αρχίσω να εξηγώ δημόσια το γιατί, τελικά θα καταστήσω το θέμα προσωπικό.

Κάτι σαν το παράδοξο του Ράσελ.

Το σύνολο των συνόλων που δεν περιέχουν τον εαυτό τους, περιέχει τον εαυτό του;

Αν ναι, όχι κι αν όχι τότε ναι. [Όσοι διαβάσατε τον Logicomix θα το συναντήσατε και εκεί]

Τις γενικές απόψεις μου για το unfollow στο twitter τις έχω αναρτήσει σε post του divcast.

Μπορεί να με έχει ενοχλήσει το σύνδρομο του attention seeker με τα συνεχόμενα έξυπνα ή εξυπναδίστικα tweet, μπορεί να με έχει ενοχλήσει το σύνδρομο του σχολιαστή χωρίς όρια όπου ο άλλος βιώνει δημόσιο παροξυσμό , μπορεί να με έχει ενοχλήσει το σύνδρομο της κλίκας όπου δέκα συγκεκριμένοι μιλούν αποκλειστικά με τους ίδιους δέκα, μπορεί να με έχει ενοχλήσει το σύνδρομο του λαλημένου δημοσιογράφου ο οποίος δίνει σαράντα φορές τη μέρα την ίδια είδηση ή το ίδιο άρθρο του κι ενώ σπεύδει σε καλημερο-καλησπέρες ουδέποτε ασχολήθηκε με τα δικά μου [μας] ποστ, μπορεί να με έχει ενοχλήσει το σύνδρομο του καβαλημένου που νομίζει πως είναι ένας θεός ντυμένος μπαλαρίνα κι άλλα πολλά [τα περισσότερα εκ των οποίων τα αναγνωρίζω όχι μόνο επειδή ικανοποιούν τα κριτήρια της λογικής μου αλλά επειδή τα έχω βιώσει κι εγώ η ίδια όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκομαι στο διαδραστικό ουέμπ].

Το unfollow μου λοιπόν δε σημαίνει απαραίτητα πως δε σας συμπαθώ. Σημαίνει πως δε σας αντέχω μία δεδομένη περίοδο στο timeline μου. Στο κάτω κάτω της γραφής με τόση social παρουσία που έχω δικαιολογείστε μου ένα overdose.

Αυτή τη στιγμή ακολουθώ στο twitter περίπου 1700 account και με ακολουθούν 2700. Σε στιγμές έξαρσης το timeline τρέχει σαν τρελό. Συγνώμη αλλά δε "σηκώνω" άλλους. Έτσι κατά καιρούς, κάποιοι φεύγουν, κάποιοι νέοι έρχονται κοκ.

Στο facebook αντιμετωπίζω ένα άλλο θέμα στο οποίο πλέον έχω πάρει τις αποφάσεις μου [μέχρι νεωτέρας]. Έχω 3870 fb friends και περίπου 300 subscribers. Θεωρώ βλακώδες [αυτή τη στιγμή] να αποκτήσω A,B,C, profile μόλις φτάσω τους 5000 φίλους και η δυνατότητα των συνδρομητών δόθηκε ακριβώς για ανθρώπους σαν κι εμένα.

Παύω λοιπόν να δέχομαι κοινό [κοινό είναι οι fb friends-ας το επαναλάβω] με ονομασία εταιρική ή ψευδώνυμη. Εάν θέλουν ας γίνουν subscribers και το ίδιο θα πράττω κι εγώ εάν βρίσκω κάποια ενδιαφέρουσα παρουσία.

Τελειώνω, με μία εξήγηση που αφορά τη διαγραφή σχολίων στο facebook [επειδή μου ζητήθηκε η εξήγηση].

Τα περισσότερα status μου πλέον είναι public. Δηλαδή μπορούν να σχολιάσουν οι 3870 friends, οι 300 subscribers και όποιος άλλος γίνει συνδρομητής.

Δεν πληρώνομαι για να βρίσκομαι στο web και να απαντώ σε σχόλια. Επίσης η ελευθερία της έκφρασης στους χώρους που δε μας ανήκουν προφανώς και περιορίζεται από τους κανόνες που ο κάθε "ιδιοκτήτης" επιτρέπει στα προσωπικά του..διαμερίσματα.

Το γεγονός πως σου δίνω τη δυνατότητα να σχολιάσεις δε σημαίνει πως σου επιτρέπω τα πάντα.

Όπως ακριβώς αν έκανα μία ανοικτή γιορτή στο σπίτι μου..

Έτσι, όποιος είναι αγενής, προσβλητικός ή ακόμα και όποιος αφήνει άσχετα σχόλια στα status μου , ή κρίνω πως προσπαθεί να με εκθέσει, φεύγει.

Άλλες φορές φεύγει μόνο το σχόλιο, άλλες φορές φεύγει σούμπιτος κι ο ίδιος.

Οι χώροι μου ανήκουν σε εμένα. Εσείς είστε φιλοξενούμενοι.

Έτσι φέρομαι κι εγώ όταν επισκέπτομαι άλλο προφίλ.

Ουδέποτε σας ανάγκασα να με διαβάσετε ή να με παρακολουθήσετε.

Έχω τους χώρους μου [twitter account, fb account, google+ account, linkedin account, 4 fb pages, 1 linkedin group, site, blog etc] , διαμοιράζω το υλικό μου και υλικό άλλων, δεν έστειλα ποτέ spam mail για όσα δημιουργώ, δε σας ζήτησα ποτέ εξηγήσεις για ποιο λόγο με διαβάζετε ή δε με διαβάζετε.

Βρίσκομαι στο ουέμπ γιατί αγαπώ να μπορώ να δημιουργώ λόγο και εικόνα και γιατί έχω το βήμα μου.

Αν θέλεις με ακολουθείς, αν δε θέλεις όχι.

Αν θέλεις με συμπαθείς, αν δε θέλεις όχι.

Εγώ πάλι θα βρίσκομαι στο ουέμπ. Αυτό δεν αλλάζει. Καταλαβαίνεις, έτσι; ;-)

Ου γαρ έρχεται ο εξευτελισμός μόνο

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sun, 16 Oct 2011 21:20:53 PDT

Το κείμενο των τριών υπουργών [Διαμαντοπούλου, Λοβέρδος, Ραγκούσης] ήρθε να ενισχύσει την πεποίθηση των σκεπτόμενων πολιτών πως η κυβέρνηση εθνικής προδοσίας και καταστροφής όχι μόνο βρίσκεται εκτός πραγματικότητας επιθυμώντας την πολιτική της διαιώνιση και ουχί την σωτηρία της χώρας αλλά μέσα σε ένα επικοινωνιακό ντελίριο παρουσιάζει σπασμούς γελοιότητας που αγγίζουν το οξύμωρο ενός αντιπολιτευτικού λόγου.

Στο διαδίκτυο οι συζητήσεις που συμβαίνουν συνήθως εξαντλούνται γρήγορα καταλήγοντας στα ίδια αυτονόητα συμπεράσματα και οι επικίνδυνες λογικές συντηρούνται από την απουσία αντίλογου λόγω εξουθένωσης.

Το post αυτό γράφεται ακριβώς λόγω της εξουθένωσης που με αναγκάζει να απαντώ συχνά αντιγράφοντας και επικολλώντας τις ίδιες διαπιστώσεις ξανά και ξανά.

Ο καυτός λογαριασμός για τα νοικοκυριά με τις έξι έκτακτες εισφορές βεβαιώνει την αισχρή [και επαναλαμβανόμενα αποδεδειγμένη βεβαιότητα] πως οι φοροεπιδρομές είναι η μόνη κυβερνητική απόπειρα λύσης των οικονομικών προβλημάτων της χώρας.

Σε κάθε επίπεδο της καθημερινότητας της η Ελλάδα έχει εξευτελιστεί και ευτελιστεί. Τίποτα δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε [από την έλλειψη βιβλίων μέχρι τα εργαστήρια 40 σπουδαστών στα ΤΕΙ εξαιτίας της δραματικής μείωσης εκτάκτων] κι η ταλαιπωρία έχει καταλήξει ισχυρό κυβερνητικό επιστέγασμα πολιτικής ανικανότητας.

Όλοι μιλούν για μία επανάσταση που έπρεπε να έχει ξεσπάσει εδώ και καιρό παραγνωρίζοντας πως οι επαναστάσεις σε ένα μεγάλο βαθμό είναι υποκινούμενες και πως η οργή υπάρχει και κλιμακώνεται ούτως ή άλλως προμηνύοντας ποικίλες αναταραχές σε κάθε έκφανση του δημόσιου βίου.

Η οργή μπορεί να ξεχειλίζει δε ασταμάτητα ή σε τακτά ή άτακτα διαστήματα με κάθε τρόπο και έκφραση , κι εδώ συναντάμε συχνά το επικοινωνιακό πυροτέχνημα της κυβέρνησης η οποία δια μέσου των "υπαλλήλων" της στο διαδίκτυο [όπου ο λόγος και ο αντίλογος λαμβάνουν χώρα δημόσια] το μόνο που έχουν να αντιτάξουν είναι η καταγγελία της Χυδαιότητας , προκαλώντας συχνά σύγχυση σε όσους δεν επιθυμούν να επεξεργαστούν τα μηνύματα εφόσον η Χυδαιότητα όταν εμφανίζεται ξαφνικά [ με όποιο τρόπο έκφρασης] είναι το αποτέλεσμα που προκαλείται από αυτήν ακριβώς την Οργή.

Μία άλλη συνήθης σκέψη που συναντά κανείς είναι η λογική του κακοποιημένου την οποία ανέφερα σε σχόλιο, αναδημοσίευσα στο facebook αλλά σκέφτηκα να εκφράσω και εδώ ώστε να δίνω link και να μην αναγκάζομαι κάθε φορά να πληκτρολογώ την ίδια θέση.

"Η λογική "δέχομαι τον εξευτελισμό γιατί δεν έχω πού να πάω" είναι η λογική των κακοποιημένων κι αυτό είναι γνωστό σε όλους πως όχι μόνο είναι αυτοκαταστροφικό για το "θύμα" αλλά το καλλιεργεί και το συντηρεί ως συναίσθημα/πεποίθηση ο θύτης για να μη καταγγελθεί"

"Κανένα αδιέξοδο. Η δημοκρατία δεν εγγυάται την ύπαρξη εναλλακτικών αρεστών σε όλους αλλά απαιτεί αποφάσεις από τους πολίτες. Αν οι πολίτες δε μπορούν ή δε θέλουν να αποφασίσουν τότε δεν κάνουν για δημοκρατία"

Θα τον "πιείτε" "κοπρίτες" [προεκλογικόν]

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Fri, 14 Oct 2011 23:54:12 PDT

Όταν κάθε φορά που γράφεις κάτι ενάντια στην κυβέρνηση εθνικής προδοσίας και καταστροφής προκαλείς πυρά εναντίον του Σαμαρά, καταλαβαίνεις πως οι εκλογές είναι κοντά.

{btw κατά τη δική μου -καθόλου ταπεινή- άποψη τόσο ο Σαμαράς όσο και ο Καρατζαφέρης ,ο Τσίπρας, η Αλέκα - ε, όχι ρε παιδιά η Ντόρα- είναι πιθανές οάσεις μπροστά στην δραματική ανικανότητα της κυβέρνησης ΓΑΠ η οποία όχι μόνο δε προστάτευσε ούτε στο ελάχιστο τον λαό που την εμπιστεύτηκε αλλά τον εξευτέλισε παγκόσμια και κατ'επανάληψη συνεχίζοντας να ψεύδεται με μία σπαραξικάρδια κατανόηση να συντροφεύει κάθε φορολογικό βανδαλισμό των πολιτών}

Δια αυτό το λόγο που συνοψίζεται στη φράση "πρόκληση βαρύτατης οδύνης", το ΠΑΣΟΚ πρέπει να εξαφανιστεί από τον πολιτικό χάρτη της χώρας δια παντός.

fb status ήθελα να το γράψω αλλά μου προέκυψε μεγάλο...

Καλό ΣΚ

Προς τον διαχειριστή της κυβερνητικής σελίδας Διαύγεια

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Thu, 13 Oct 2011 07:12:08 PDT

Παρακαλείστε όπως ειδοποιήσετε τον administrator της κυβερνητικής σελίδας Διαύγεια πως του έχουν αφήσει ένα μήνυμα στο wall του και πιθανότατα θα βρει καμιά χιλιάδα Poke μαζεμένα ώστε να κατεβάσει την επίμαχη "λάθος" δημοσίευση, διότι οι μιούτουαλς σε twitter και facebook έχουν ήδη λυθεί στο γέλιο και οι μούντζες παίρνουν και δίνουν.

Επαναλαμβάνω.

Το ποστ μου αφορά τον διαχειριστή και τα μηνύματα που τον αφορούν.

Διότι η ύψιστη μαλακία δεν είναι η λάθος δημοσίευση. Η τιτανοτεράστια μαλακία είναι η ανάρτηση μηνύματος αφαίρεσης της δημοσίευσης λες και περιμένουν τον Μαγκνέτο να σώσει τη χώρα και μετά να κατεβάσει τη δημοσίευση!

Κάντε share το ποστ μου ανηλεώς μπας και πετύχετε πουθενά τον διαχειριστή.

Το link υπάρχει ακόμα εδώ.

Πώς να [μη] γίνεις γελοίος με τα #ff στο twitter

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Thu, 06 Oct 2011 22:48:00 PDT

Στο twitter , όπως έχω πει αρκετές φορές σε divcast που έχω κάνει για αυτό, υπάρχει η λογική του Hashtag.
Hashtag είναι μία λέξη με λατινικούς χαρακτήρες, η οποία πληκτρολογείται αμέσως μετά το σύμβολο της δίεσης # και κατηγοριοποιεί έτσι με έναν θεματικό τρόπο το tweet που το εμπεριέχει.
Γράφουμε π.χ. "Μου αρέσει το μΠΡέθλες του Πανταζή #peste_na_me_fate" κι έτσι κάνοντας κλικ στο χάσταγκ βλέπει κανείς πληθώρα άλλων τέτοιων συναφών δηλώσεων.

Τα hashtag εισάγονται οπουδήποτε σε ένα tweet. Στην αρχή, στη μέση στο τέλος.. εκτός από ένα hashtag , το #ff.

#ff σημαίνει Follow Friday και είναι ένας τρόπος να συστήσουμε νέους χρήστες σε όσους μας ακολουθούν.

Αυτός είναι ο σκοπός του #ff. Όχι η δήλωση εκτίμησης.

Ας δούμε τώρα πώς λειτουργεί και πώς δεν λειτουργεί.

Κάθε φορά που ένα tweet ξεκινά με ένα mention :π.χ. "@e_diva τι εννοείς με αυτό που λες;", αυτό το tweet γίνεται ορατό μόνο σε όσους ακολουθούν εσάς και την e_diva.

Κάθε tweet λοιπόν που ξεκινά με ένα mention είναι ορατό στους μιούτουαλς, τους κοινούς followers.

Πληκτρολογώντας οτιδήποτε πριν το mention, π.χ. "Ρε @e_diva τι μας λες;" , καθιστά το tweet ορατό σε όλους και όχι μόνο στους κοινούς φόλοερς.

Σύμφωνα με αυτή τη λογική λοιπόν, ο μόνος τρόπος να συστήσω, να δείξω δηλαδή κάποιον σε όοοοολους όσους με ακολουθούν , είναι να προσθέσω κάτι - οτιδήποτε- πριν το mention.

Κι εδώ έχουμε καλές και κακές πρακτικές.

Πολλοί π.χ. προσθέτουν μία τελεία , το οποίο είναι bad bad bad social media move διότι ενέχει δόλιο τρόπο επίδειξης.

Αλλά εδώ στηρίζεται και η λογική του #ff το οποίο εάν εισαχθεί σε οποιοδήποτε σημείο πριν το mention επιτελεί τον στόχο του , συστήνοντας κάποιον πιθανό νέο follower στο timeline.

π.χ. "#ff @e_diva καλημέρα" με συστήνετε σε όλους

"@e_diva #ff καλημέρα" με συστήνετε στους κοινούς μας "φίλους" άρα δώρον άδωρον.

Τώρα που καλύψαμε -ελπίζω- πώς λειτουργεί το follow friday πάμε στα συμπεριφοριστικά στραβοπατήματα.

Το #ff , όπως έγραψα και παραπάνω έχει στόχο να συστήσει νέους λογαριασμούς και όχι να επιδείξει εκτίμηση.

Φυσικά δε μας απαγορεύει κανείς να το χρησιμοποιούμε όπως επιθυμούμε, yet, κι η υπομονή έχει τα όρια της, οπότε:

Μη γλύφετε ασύστολα. Είναι τόσο εμφανές που βγάζει μάτι. Είναι και κουραστικό.
Μη προσθέτετε σαράντα θαυμαστικά!!!!!!!!! -και μονάδες και μονάδες βεβαίως βεβαίως- !!!!11!!! για να δείξετε το μέγεθος του θαυμασμού.
Καλό είναι να μη κάνετε μαζικά #ff
Επίσης καλό θα ήταν να συνοδεύετε το #ff σας με κάποια εξήγηση,π.χ. #ff @e_diva γιατί όλο μας μαλώνει αλλά δεν το κάνει για κακό
Δεν είναι απαραίτητο - βασικά, δεν είναι και δυνατό, να κάνετε #ff σε όοοοοολο το timeline σας. Κάθε Παρασκευή - τότε "τρέχει" αυτό το hashtag - μπορείτε να επιλέγετε κάποιους. Δε θα παρεξηγηθούν οι υπόλοιποι. Αν παρεξηγηθούν, είναι ανόητοι.

Σήμερα το twitter έχει πρόβλημα αλλά θα προσπαθήσω να κάνω #ff γιατί με συγκινήσατε πολλοί και πολύ με τις ευχές ανάρρωσης στην e-mana μου.

Καλημέρα

Με αγάπη

Εγώ.

Ιστορίες καθημερινών ανθρώπων

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Sat, 01 Oct 2011 04:33:38 PDT

Κατεβαίνω πλέον στην Αθήνα, δύο με τρεις φορές το χρόνο , για να δω φίλους. Φίλους που απέκτησα όταν ζούσα σε αυτό τον βάρβαρο τόπο αλλά και φίλους που απέκτησα μέσα στην καθημερινότητα του διαδικτύου.

Πλέον όταν έρχομαι δεν ζητώ από κανέναν να με συναντήσει. Συνήθως κατεβαίνω καθημερινές κι ο κόσμος εργάζεται οπότε δε θέλω να τους βγάζω από το πρόγραμμα τους. Είναι και το θέμα των μετακινήσεων που εδώ και χρόνια δυσλειτουργεί υπηρετώντας μία απαρέγκλιτη ταλαιπωρία.

Παρόλα αυτά, αυτή τη φορά κι ενώ έμεινα ουσιαστικά μόνο μιάμιση ημέρα, πολλοί ήταν αυτοί που άλλαξαν το πρόγραμμα τους, κάποιοι ταλαιπωρήθηκαν κιόλας αλλά κατόρθωσαν να συναντηθούμε.

Το κέντρο , όμηρος μιας κοινωνίας όπου ο κανιβαλισμός είναι το υπέρτατο κατόρθωμα όλων , ξεγελά κατά διαστήματα μέσα στην ημέρα πως είναι δίοδος και θέαμα αλλά που χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις μπορεί να μετατραπεί σε κλουβί από το οποίο δε μπορείς να ξεφύγεις παρά μόνο ίσως με διακτινισμό.

Ο πρώτος που συνάντησα μου εκμυστηρεύτηκε "Πήγαμε διακοπές στο εξωτερικό αλλά δεν τολμήσαμε να το πούμε σε κανένα". Φυσικά. Διότι ακόμα κι όσοι το διαβάσουν τώρα δε θα γνωρίζουν κι ίσως ούτε μπορούν να διανοηθούν πως για να υπάρξουν τα χρήματα για μία τέτοια μικρή πολυτέλεια [btw με τα χρήματα αυτού του ταξιδιού ή δεν κάνεις διακοπές στην Ελλάδα ή είναι απλά άθλιες oi διακοπές] ο άνθρωπος αυτό ζει αρκετά μακριά από την Αθήνα και πηγαινοέρχεται καθημερινά και πλέον αγόγγυστα ώστε να κατορθώσει την επιβίωση κι ίσως μια πιθανή επαγγελματική του εξέλιξη. "Φεύγω στις 6 το πρωί και γυρίζω στις 10 το βράδυ"

Η επόμενη συνάντηση μου , ευχάριστη και αυτή όσο δε θα μπορούσα να φανταστώ μου είπε "Εργάζομαι στο...... μη με βρίσεις". Καμία ανηθικότητα στην εργασία . Προλαμβάνω τη βλακεία που μπορεί να εκραγεί στο μυαλό κάποιων. "Εργαζόμουν στο.. και απολύθηκα. Τώρα κάνω το μεταπτυχιακό μου στο .. θέμα απολύτως άγνωστο στην Ελλάδα". Πάντα με εντυπωσιάζει η απόδειξη ύπαρξης εξαιρετικού πνεύματος κι ας λέμε συχνά "Η Ελλάδα έχει μυαλά αλλά..". Η Ελλάδα έχει και ..ζαβά. Τα μυαλά που υπάρχουν είναι σχεδόν πάντα αφανείς ήρωες. Η χώρα αυτή αρνείται το Διαφορετικό, πόσω μάλλον το Εξαιρετικό. Η αλήθεια είναι πως η χώρα αυτή πολεμά μέχρι τέλους την όποια προσπάθεια εξέλιξης. Δεν βάλλεσαι μόνο αν είσαι εξαιρετικός. Βάλλεσαι και μόνο που επιθυμείς να γίνεις.

Το επόμενο ραντεβού μου ήταν παλιός φίλος. "Σπάνια βγαίνουμε πια. Μαζευόμαστε σε σπίτια. Έχουμε ένα εξοχικό κληρονομιά και πηγαίνουμε κάθε δεκαπέντε ημέρες. Αυτή είναι η έξοδος μας". Συζητήσαμε και πολιτικά. "Η ΝΔ δε θέλει νέες φωνές. Το ΠΑΣΟΚ τις επιτρέπει μέχρι να γίνουν ενοχλητικές οπότε τις πατάσσει μέσω κρατικών μηχανισμών". "Ό,τι δουλειά μπορεί να γίνει από τον ιδιωτικό τομέα να πάει στον ιδιωτικό τομέα. Να φύγει από το δημόσιο". Κι άλλα πολλά.

Μία ευχάριστη έκπληξη ήταν η συνάντηση με διαδικτυακό "σύνδεσμο" η οποία απεδείχθη.. συμφοιτήτρια μου! "Συνέχισα τις σπουδές μου έξω. Τώρα στην εταιρεία κάνουμε δουλειές μόνο με το εξωτερικό. Δε θέλω να ασχοληθώ με το ελληνικό δημόσιο". Εξαιρετικά σαφής. Και επιτυχημένη. Εντυπωσιακότερο όλων όμως το πόσο προσγειωμένη ..

Σε άλλη συνάντηση , η "παρέα" φοβάται τις απολύσεις που ίσως έρθουν. "Εργάζομαι σε δέκα διαφορετικά μέρη στην εταιρεία. Φεύγω μεσάνυχτα και παίρνω με το ζόρι τον βασικό μισθό. Κι όλο σκέφτομαι τι μπορώ να κάνω. Τι να προτείνω.."

Κι άλλες δυο τρεις επίσης παρόμοιες ιστορίες.. καθημερινών ανθρώπων που άλλοι έχουν επιτύχει και συνεχίζουν να προσπαθούν κι άλλοι ίσα που επιβιώνουν και συνεχίζουν να το πολεμούν.

Κι απέναντι σε αυτούς μία Κυβέρνηση , φανερά εκτός πραγματικότητας.

"Μα, δεν επιτρέπεται να συλλεχθεί φόρος μέσα από λογαριασμούς", έγραψαν και σήμερα το πρωί στο Twitter.

"Φυσικά και επιτρέπεται" απάντησα. Σε αυτή τη χώρα , κανένας πολίτης δεν προστατεύεται από το Κράτος.

"Greeks need someone to protect them from their own government. Seriously now.."

They r way out of mind order.

Είμαστε το..πείραμα του ΠΑΣΟΚ

noreply@blogger.com (Eirini Voutskoglou) — Mon, 26 Sep 2011 21:22:25 PDT

Ο διαχωρισμός στα στρώματα της κοινωνίας, είναι τώρα πιο εμφανής από ποτέ στο διαδίκτυο.

Όσοι μπορούν να κρατηθούν ακόμα από έναν μισθό που έρχεται σε τακτά χρονικά διαστήματα , ανεξάρτητα από την μείωση που αυτός έχει υποστεί, αντέχουν ακόμα να αναπνέουν αισιόδοξα.

Οι άνεργοι είναι εξουθενωμένοι. Καμία ελπίδα εύρεσης εργασίας. Η αξιοπρέπεια έχει βιαστεί και τα βιογραφικά έχουν εξευτελιστεί με κάθε τρόπο στους οίκους ανοχής των αρεστών και ανίκανων της Κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ.

Οι συνταξιούχοι των μικροποσών [διότι φυσικά και υπάρχουν κι άλλοι αλλά αρνούμαι να δεχτώ την τιμωρία τους από τη στιγμή που νόμιμα απέκτησαν το δικαίωμα - η δικαιολογία του ανήθικου δικαιώματος υπηρετεί τις πάγιες δυσερμηνείες των ελληνικών νόμων κι αρνούμαι να κάνω χρήση αυτού του "δικαιώματος" επειδή "ξαφνικά" ο σκοπός αγιάζει τα μέσα] δε βρίσκονται δυστυχώς εδώ στο web παρά μόνο τους συναντάς στις γειτονιές με ένα βλέμμα που θέλει να ξεψυχίσει με όσα έχει υποστεί.

Ο Πρωθυπουργός της χώρας Γιώργος Παπανδρέου μαζί με το επιτελείο του, αφού διέσυρε τον ελληνικό λαό συστήνοντας τον ως άχρηστο και τεμπέλη εμφανίζεται τώρα κρυμμένος πίσω από τραγικά γκροτέσκο φυσιογνωμίες υπουργών να διαμηνύει πως "δε ξέραμε παρά δοκιμάζαμε να βρούμε λύσεις".

Το πείραμα του ΠΑΣΟΚ , ως σύγχρονο πιθανότατα μεθοδευμένο εθνικό ολοκαύτωμα, εξοντώνει ολόκληρες γενιές Ελλήνων , επιβάλει οδύνη και κατακρεουργεί κάθε ελπίδα.

Η Ευρώπη , μέσα σε μία ολοφάνερα αυθάδη κενότητα, τώρα ανακαλύπτει πως δε μπορεί να εμπιστευθεί την φανερά ανίκανη ελληνική ομάδα πολιτικών και καλύπτοντας τα νότα της εκτελεί τις ηγετικές της φαντασιώσεις στις πλάτες ενός λαού που δεν προστατεύεται πια από κανέναν και τίποτα.

Η ανεργία πρέπει να ξεπερνά το 30% [υπάρχουν κι οι άνεργοι ελεύθεροι επαγγελματίες], τα ασφαλιστικά ταμεία μάλλον είναι ανίκανα να αντιμετωπίσουν το τσουνάμι της εφεδρείας και των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, στην καθημερινότητα τίποτα δε λειτουργεί [πόσω μάλλον με σεβασμό στον Πολίτη] κι η μόνη "διέξοδος" ανάπτυξης είναι ο άκρατος κομματισμός των πιστών ή και όσων περιδιαβαίνουν τα κόμματα σαν νεοφιλελεύθερες κοκότες ξαποσταίνοντας ενίοτε σε αριστερά στασίδια..

e-diVa

Τα αποτελέσματα του poll "Τι θα σε εξόργιζε εάν έπαυε να υπάρχει στο internet"

Τι από τα παρακάτω θα σας εξόργιζε εάν έπαυε να υπάρχει στο internet;

Τσαπανίδου-Χριστιανόπουλος. Use it or lose it.

Κύριε Χρυσοχοΐδη, δε ξεχνώ, δε συγχωρώ.

Στο μέλλον, θα εκτελείται ο χρήστης που…

Το κορίτσι με το τατουάζ

SOPA/PIPA [vol.2]

IMNSHO*

Μάθε τέχνη κι άσ'την...

New Year Resolution 2012: Μόνο Μπροστά

20+11 αλήθειες στο ουέμπ

Ιστορίες αγρίων [εκ των ένδον]

Από την προυχοκρατία στη λοβοτομή και πάλι πίσω

[Trigger]

Σκότωσε τον βλάκα μέσα σου..

*Εγώ*, θέλω να αποφασίσω ποιος θα με "σώσει"

Greek referendum. One man's show.

Webit Congress 2011 - prepost. Ήμουν εκεί γιατί εσείς με στείλατε.

Unfollow-Unfriend [personal post]

Ου γαρ έρχεται ο εξευτελισμός μόνο

Θα τον "πιείτε" "κοπρίτες" [προεκλογικόν]

Προς τον διαχειριστή της κυβερνητικής σελίδας Διαύγεια

Πώς να [μη] γίνεις γελοίος με τα #ff στο twitter

Ιστορίες καθημερινών ανθρώπων

Είμαστε το..πείραμα του ΠΑΣΟΚ

Εγώ, θέλω να αποφασίσω ποιος θα με "σώσει"