Η βιομηχανια του εφημερου

Παιδική Ηλικία και Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας. Συνέδριο στην Αθήνα 6-8 Νοεμβρίου

2009-11-04T17:15:00.006+01:00

Από την επόμενη Παρασκευή 6 Νοεμβρίου και μέχρι την Κυριακή, θα λάβει χώρα στην Αθήνα ενδιαφέρον συνέδριο με θέμα " Παιδική Ηλικία και Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας".

Η διοργάνωση γίνεται από την Ελληνική Επιτροπή της Παγκόσμιας Οργάνωσης Προσχολικής Αγωγής (Ο.Μ.Ε.Ρ.) καθώς και από το Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Οι εργασίες θα γίνουν στο Νέο Πολιτιστικό Κέντρο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138). Η είσοδος δεν είναι ελέυθερη. Προαπαιτείται εγγραφή εδώ.

Από το πλούσιο πρόγραμμα που μπορείτε να κατεβάσετε εδώ, ενδεικτικά κάποιες ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις :

Δέσποινα ΧΡΟΝΑΚΗ
Παιδιά, ΜΜΕ και διαδίκτυο: πόσο διαφέρουν οι αναπαραστάσεις των ΜΜΕ για το διαδίκτυο
από τις αντιλήψεις των παιδιών γι’ αυτό;

Μπέττυ ΤΣΑΚΑΡΕΣΤΟΥ
Ελληνικό MediaSmart - «Δες τη διαφήμιση έξυπνα».

Αλεξάνδρα ΝΟΥΣΙΑ
Βιντεοπαιχνίδια: απόψεις των παιδιών, τρόποι μάθησης και έμφυλες διαφορές.

Βασίλειος ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ
Παρακολούθηση τηλεοπτικών προγραμμάτων και λεξιλογική ανάπτυξη παιδιών προσχολικής
ηλικίας: αποτελέσματα ελέγχων σε παιδιά και οι απόψεις των γονέων τους.

Νικολέττα ΤΣΙΤΣΑΝΟΥΔΗ –ΜΑΛΛΙΔΗ
Δράσεις και προτάσεις για την καλλιέργεια του μιντιακού γραμματισμού από την παιδική
ηλικία.

Ειρήνη ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΥ
Συμπεράσματα της Μελέτης «Κριτήρια Αξιολόγησης για τον Γραμματισμό στα Μέσα
Επικοινωνίας (παιδεία για τα Μέσα)».

Λίζα ΤΣΑΛΙΚΗ
Παιδιά και Διαδίκτυο στην Ελλάδα: Μια πρώτη προσέγγιση σε βάθος.

Ιωσήφ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
«Έχουμε τρεις τηλεοράσεις, DVDκαι Video[…]».
Μέσα επικοινωνίας και διαμόρφωση της ταυτότητας Αλβανών μαθητών.

Ιωάννα ΒΩΒΟΥ
Η «βιομηχανία» μικρών τηλεθεατών της τηλεόρασης:
η περίπτωση του Babydance. Η

Πως η Ευρωπαϊκή Ένωση στα χέρια της δεξιάς (δεν) ρυθμίζει τα ΜΜΕ

2009-10-25T19:28:00.007+01:00

Μέσα σε δύο μόνο μέρες το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που είναι πλέον υπό τον πλήρη έλεγχο των συντηρητικών, απέδειξε ότι η Ευρωπαϊκή πολιτική σε θέματα μαζικής επικοινωνίας διαλύει κάθε ελπίδα για υγιή λειτουργία της δημόσιας σφαίρας στην Ευρώπη.

Με αφορμή τον Μπερλουσκόνι...

Στις 21 Οκτωβρίου 2009 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με 338 ψήφους κατά και 335 υπέρ απέρριψε μια σημαντική κοινή πρόταση των Φιλελευθέρων, των Σοσιαλιστών, των Πράσινων και της Ενωμένης Αριστεράς. Η πρόταση ζητούσε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να μεριμνήσει για την δημιουργία μιας οδηγίας σε σχέση με την οικονομική συγκέντρωση στα ΜΜΕ και την πολυφωνία στην ΕΕ.

Παίρνοντας αφορμή από την κατάσταση στην Ιταλία όπου ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ελέγχει, μέρος του τύπου, την δημόσια τηλεόραση αλλά και μεγάλο κομμάτι της ιδιωτικής, τα προαναφερθέντα κόμματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πρότειναν το κείμενο που μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο εδώ.

Τα κύρια αποσπάσματα είναι τα εξής: «

(Το κοινοβούλιο) θεωρεί ότι είναι αναγκαίο να αντιμετωπιστεί η ανωμαλία που δημιουργείται από τη σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ πολιτικής και οικονομικής εξουσίας και εξουσίας στο χώρο των μέσων ενημέρωσης καθώς και από τη συγκέντρωση του άμεσου ή έμμεσου ελέγχου στα δημόσια και ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης και υπογραμμίζει ότι θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι σε όλα τα κράτη μέλη οι δημόσιοι τηλεοπτικοί φορείς είναι ανεξάρτητοι και λειτουργούν χωρίς κυβερνητικές παρεμβάσεις• (…)
5. επαναβεβαιώνει, εν προκειμένω, ότι το νομοθετικό πλαίσιο της ΕΕ σχετικά με την πολυφωνία και τη συγκέντρωση στα μέσα ενημέρωσης εξακολουθεί να είναι ακατάλληλο και ότι, για το λόγο αυτό, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει επειγόντως να κάνει χρήση των αρμοδιοτήτων της (…) προκειμένου να οριστούν οι ελάχιστοι βασικοί όροι που όλα τα κράτη μέλη πρέπει να τηρούν προκειμένου να διασφαλίσουν, να εγγυηθούν και να προαγάγουν την ελευθερία της πληροφόρησης και ένα επαρκές επίπεδο πολυφωνίας στα μέσα ενημέρωσης ».

Μετά από διαβουλεύσεις και πιέσεις στους διαδρόμους του κοινοβουλίου, τις οποίες περιγράφει ο απεσταλμένος της Libération στο Στρασβούργο, Jean Quatremer, η δεξιά πλειοψηφία του PPE κατάφερε να απορρίψει την παραπάνω πρόταση.

Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι καινούριο. Ιστορικά η συντηρητική λογική της ευρωπαϊκής εξουσίας (Συμβούλιο αρχηγών κρατών, Επιτροπή, πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο) συνεχίζει να θεωρεί ότι τα θέματα πολυφωνίας και υγιούς λειτουργίας των ΜΜΕ άπτονται των εσωτερικών θεμάτων της κάθε χώρας και κατά συνέπεια η ΕΕ δεν έχει λόγο στη ρύθμιση τους.

Αυτό επιτρέπει στην κάθε εθνική κυβέρνηση να συνεχίζει την συνδιαλλαγή με τους ιδιοκτήτες ΜΜΕ και τους οικονομικούς μεγαλοπαράγοντες με την ησυχία της. Εκτός από την Ιταλία, παρόμοια προβλήματα που απορρέουν από την οικονομική συγκέντρωση στα ΜΜΕ υπάρχουν και στην Γαλλία, την Γερμανία, την Ελλάδα και σε όλες τις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης.

Η θέση αυτή της ΕΕ επαληθεύτηκε και το 2005 με το νόμο του βασικού μετόχου της κυβέρνησης Καραμανλή. Όπως σημείωνα αλλού για αυτό το θέμα:

« Σύμφωνα με τις υπηρεσίες του Επίτροπου McCreevy, ο ν. 3310/2005 αντίκειται σε βασικές αρχές της κοινής αγοράς, αυτές της ελεύθερης επιχειρηματικής δραστηριότητας και της ελεύθερης διακίνησης του κεφαλαίου, και για αυτό πρέπει να τροποποιηθεί. Με άλλα λόγια, η διασφάλιση της πολυφωνίας των ΜΜΕ που επικαλείται η ελληνική κυβέρνηση, η οποία και αποτελεί δημόσιο αγαθό, θεωρείται από τον Επίτροπο ως υποδεέστερος στόχος από την απρόσκοπτη οικονομική δραστηριότητα, μολονότι η τελευταία αφορά κατά κύριο λόγο συμφέροντα ιδιωτών.
(...) Η ερμηνεία αυτή έχει σημαντικές συνέπειες αναφορικά με τον χειρισμό του θέματος. Αυτό γιατί τα θέματα ανταγωνισμού αποτελούν κατεξοχήν τομέα ευθύνης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ως εκ τούτου το πρωτογενές και δευτερογενές ευρωπαϊκό δίκαιο υπερτερεί του εθνικού το οποίο και πρέπει να εναρμονιστεί με το πρώτο. Από την άλλη, σε ότι αφορά το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των ΜΜΕ, η ευθύνη σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς κανόνες εμπίπτει στις κυβερνήσεις των χωρών μελών των οποίων η νομοθεσία υπακούει στις εθνικές ιδιαιτερότητες ».

Με αφορμή τον νόμο Σαρκοζύ για το διαδίκτυο...

Την προηγούμενη μέρα, στις 20 Οκτωβρίου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπέκυψε στις πιέσεις του Συμβουλίου, κυρίως κάποιων μελών με επικεφαλής την Γαλλία, και απέσυρε την τροπολογία 138 του Τηλεπικοινωνιακού Πακέτου που το ίδιο είχε ψηφίσει με συντριπτική πλειοψηφία λίγους μήνες πριν.

Η τροπολογία 138, που ψηφίστηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2008, αναφέρει τα εξής :

« Δεν μπορεί να επιβάλλεται περιορισμός στα θεμελιώδη δικαιώματα και τις ελευθερίες των τελικών χρηστών χωρίς προηγουμένως να υπάρχει απόφαση των δικαστικών αρχών, ιδίως σύμφωνα με το άρθρο 11 της διακήρυξης των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με την ελευθερία έκφρασης και πληροφόρησης, εκτός και εάν απειλείται η δημόσια ασφάλεια, οπότε η απόφαση μπορεί να έπεται »

Η υιοθέτηση της τροπολογίας 138 στο Τηλεπικοινωνιακό Πακέτο, δηλαδή στο πακέτο των κοινοτικών οδηγιών που αφορά τον τομέα των τηλεπικοινωνιών και του διαδικτύου, θα καθιστούσε ουσιαστικά ανενεργές τις εθνικές νομοθεσίες που βασίζονται στην αρχή του three strikes. Μια τέτοια είναι ο νόμος Hadopi 2 που ψηφίστηκε πρόσφατα στη Γαλλία.

Το συμβιβαστικό κείμενο που βγήκε από την τριμερή διαπραγμάτευση μεταξύ Συμβουλίου, Επιτροπής και Κοινοβουλίου, που μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο εδώ, αφήνει ανοικτή πόρτα για μέτρα παρακολούθησης και καταστολής της χρήσης του διαδικτύου και πιο συγκεκριμένα της ανταλλαγής περιεχομένου σε βάση ισοτιμίας (peer-to-peer).

Όπως φαίνεται, σε δύο μέρες το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχασε δύο πολύ σημαντικές ευκαιρίες να επιβεβαιώσει τον ρόλο του ως μοναδικού απευθείας εκλεγμένου αντιπρόσωπου του συνόλου των λαών της Ευρώπης. Ως συνήθως η Ευρωπαϊκή Ένωση εναρμονίζει προς τα κάτω το Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Όπως έκανε και στα θέματα οικονομίας και κοινωνικής πολιτικής, η ευρωπαϊκή εξουσία αφήνει ελεύθερες τις χειρότερες πρακτικές σε θέματα μαζικής επικοινωνίας ενθαρρύνοντας έτσι την αντιγραφή τους και από άλλα κράτη μέλη. Αναβάλλοντας έτσι για μια ακόμη φορά την ανάδυση μιας υγιούς Ευρωπαϊκής δημόσιας σφαίρας

Η έξοδος από την κρίση...για τους λίγους

2009-10-22T22:36:00.007+02:00

Σύμφωνα με πληροφορίες του αμερικάνικου τύπου, που αναδημοσιεύονται από το Έθνος, οι χρηματοπιστωτικές φίρμες της Wall Street παρουσίασαν σημαντικά κέρδη για το 2009.

Η JPMorgan Chase, δεύτερη μεγαλύτερη αμερικάνικη τράπεζα, ανακοίνωσε κέρδη 3,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων μόνο για το τρίτο τρίμηνο της χρονιάς. Το σημαντικότερο κομμάτι αυτών των κερδών προέρχεται από συναλλαγές στο αμερικανικό χρηματιστήριο.

Οι εργαζόμενοι των 23 μεγαλύτερων εταιρειών της Wall Street ετοιμάζονται να πάρουν μπόνους ρεκόρ για το 2009 της τάξης των 140 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Goldman Sachs αναμένεται να διανείμει πάνω από 20 δισεκατομμύρια σε μπόνους, κάτι που αντιστοιχεί σε 700.000 κατά εργαζόμενο. Βέβαια οι traders θα έχουν την μερίδα του λέοντος.

Ταυτόχρονα οι πλειστηριασμοί σπιτιών λόγω χρεών στις ΗΠΑ είχαν αύξηση ρεκόρ της τάξης του 23% σε σχέση με το 2008 φτάνοντας τους 940.000 σε όλη τη χώρα. Πολλά από αυτά τα δάνεια που δεν αποπληρώνονται δεν είναι subprimes αλλά υποτιθέμενα σίγουρα δάνεια σε έγκυρους δανειολήπτες που πλέον λόγω της κρίσης δεν μπορούν να αποπληρώσουν.

Από το 2007 μέχρι σήμερα οι άνεργοι στις ΗΠΑ διπλασιάστηκαν από 7,6 σε πάνω από 15 εκατομμύρια. Το ποσοστό ανεργίας συνέχισε να αυξάνεται το 2009 φτάνοντας στο 9,8% του ενεργού πληθυσμού.

Όπως εξηγεί ο William Black, σε συνέντευξη του στο Democracy Now, η Wall Street συνεχίζει τις μπίζνες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως και πριν, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Την ίδια στιγμή οι επιτελείς του προέδρου Ομπάμα είναι ενοχλημένοι από την ξεδιάντροπη αυτή πρακτική.

Το πρόβλημα τους είναι ότι τα δυσθεώρητα μπόνους δημιουργούν λαϊκή κατακραυγή στις ΗΠΑ και τους υποχρεώνουν να επέμβουν παίρνοντας περιοριστικά μέτρα. Αυτό βέβαια δεν το θέλουν καθόλου αφού οι ίδιοι είναι στενά δεμένοι με την Wall Street που υ πήρξε κύριος χρηματοδότης του Ομπάμα στον προεκλογικό αγώνα.

Για παράδειγμα ο Lawrence Summers, πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών του Λευκού Οίκου, πληρώθηκε πάνω από 5 εκατομμύρια δολάρια το 2008 από φίρμες της Wall Street. Οι κυριότεροι συνεργάτες του Timothy Geithner, υπουργού οικονομικών των ΗΠΑ, κέρδισαν εκατομμύρια δολάρια τα τελευταία χρόνια δουλεύοντας για την Goldman Sachs Group και την Citigroup.

Οι ίδιοι καλούνται να ρυθμίσουν και το πλαίσιο ελέγχου της δραστηριότητας των πρώην αφεντικών τους και να διευκολύνουν την έξοδο από την κρίση. Για τους λίγους...

Για μια ανοιχτή δημόσια τηλεόραση

2009-10-21T10:11:00.004+02:00

Το παρακάτω κείμενο είναι μια πρωτοβουλία των εργαζομένων της ΕΤ3.

Για μια ανοιχτή δημόσια τηλεόραση
ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

Με την πρωτοβουλία μας αυτή ως πολίτες και εργαζόμενοι της ΕΤ3 θέλουμε να ανταποκριθούμε στην πρόσκληση του νέου πρωθυπουργού για συμμετοχή στη μεγάλη αλλαγή και ανασυγκρότηση που χρειάζεται ο τόπος μας χαιρετίζοντας καταρχήν τη θεσμική αποδέσμευση της ΕΡΤ από το γραφείο του κυβερνητικού εκπροσώπου και την ένταξη της στο υπουργείο πολιτισμού.

Το 1976 με εντολή του τότε πρωθυπουργού γεννήθηκε το Κλιμάκιο Τηλεοράσεως Βορείου Ελλάδος τις μέρες της Δ.Ε.Θ. για να καλύπτει τις κυβερνητικές επισκέψεις και περιοδείες στην περιοχή. Το 1988 ανασυγκροτήθηκε αποτελώντας το τρίτο κανάλι της ΕΡΤ. Το 1994 η ΕΡΤ3 με έναν τηλεοπτικό και 3 ραδιοφωνικούς σταθμούς απέκτησε διοικητική, προγραμματική και οικονομική αυτοτέλεια.

Και όμως 33 χρόνια μετά η βαριά σκιά του κομματικού κράτους εξακολουθεί να στοιχειώνει την ΕΤ3.

Ο έλεγχος του ενημερωτικού κυρίως προγράμματος της είναι ασφυκτικός και κατά το μάλλον ή ήττον τις επιτελικές της θέσεις καταλαμβάνουν άτομα εξαργυρώνοντας κομματικά ένσημα του κυβερνώντος κόμματος και οι “ημέτεροι” αυτών.

Η δημόσια τηλεόραση όμως οφείλει πρώτ' απ' όλα να υπηρετεί μια ανοιχτή δημοκρατική κουλτούρα που καλλιεργεί τον διάλογο, υπερασπίζεται την πολυφωνία, αμφισβητεί κατεστημένα στερεότυπα, προάγει την πολυδιάστατη και σε βάθος ενημέρωση, την κριτική σκέψη, την καλλιτεχνική δημιουργία – παιδεία και ελέγχει την εξουσία σε όλα τα πεδία άσκησης της.

Η ΕΡΤ τα τελευταία χρόνια εκτός από την προώθηση της κυβερνητικής προπαγάνδας με νέες μορφές φάνηκε να προσχωρεί στην εμπορική κουλτούρα του ανταγωνισμού που τρελαίνεται, άγεται και φέρεται από τα μηχανάκια της AGB, προάγει τον πολιτισμό του εντυπωσιασμού, του κουτσομπολιστικού θορύβου και της λάμψης αστέρων μαζικής κατανάλωσης χαϊδεύοντας αυτιά και μάτια.

Αναρωτιόμαστε αν η ΕΡΤ μπορεί να υπηρετεί το δημόσιο αγαθό μιας ανοιχτής δημοκρατικής κουλτούρας ενώ συγχρόνως ανταγωνίζεται με την εμπορική τηλεόραση είτε για ένα κομμάτι της διαφημιστικής πίτας είτε για την αναμετάδοση μεγάλων εμπορικών θεαμάτων πλειοδοτώντας με αστρονομικά ποσά.

Ειδικότερα όμως για την ΕΤ3 θεωρούμε πως ήρθε ο καιρός να αποκτήσει την ανεξαρτησία της από ένα πλέγμα τοπικών εξουσιών της πόλης μας που εδώ και χρόνια την κρατάνε όμηρο μιας μονόχνοτης, φοβικής, οπισθοδρομικής και λαϊκιστικής ιδεολογίας.

Η επαρχιώτικη μιζέρια στην ΕΤ3 [που λειτουργεί ανέκαθεν ως φτωχός συγγενής της κεντρικής ΕΡΤ] έχει οδηγήσει σ’ ένα καθεστώς παροχής διευκολύνσεων προβολής μέσα από το πρόγραμμα της σε φορείς και παράγοντες με αντιπαροχή κρυφές χορηγίες που καλύπτουν μέρος των εξόδων παραγωγής. Αυτές οι αθέμιτες και αφανείς συναλλαγές καταλύοντας την αυτονομία της πληγώνουν την αξιοπρέπεια της δημόσιας τηλεόρασης και των εργαζομένων της.

Η οικονομική ανεξαρτησία και διαφάνεια είναι βασική προϋπόθεση της αξιοπιστίας και της σοβαρότητας της ΕΡΤ, που απαιτούν οι έλληνες πολίτες που τη χρηματοδοτούν με τα τέλη και τους φόρους που πληρώνουν.

Στην κατεύθυνση αυτή η διαφάνεια των οικονομικών της καθώς και ο ορισμός ανώτατου πλαφόν αμοιβών των στελεχών και συνεργατών της ΕΡΤ Α.Ε. αποτελούν σημαντική προϋπόθεση.

Η διακριτή ταυτότητα και κουλτούρα μιας τηλεόρασης που υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και όχι εμπορικούς σκοπούς θεωρούμε επίσης πως δεν της επιτρέπει να πλειοδοτεί με υπέρογκα ποσά για την αγορά αστέρων, συμβούλων και επιτελικών στελεχών. Ειδικότερα μάλιστα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης αποτελεί κοινωνική πρόκληση η ανώτερη μηνιαία αμοιβή να υπερβαίνει τις 10.000€.

Ο νέος επικεφαλής της ΕΡΤ3 οφείλει να δεσμευτεί δημοσίως σ' ένα τριετές πλάνο αντικειμενικών σκοπών για την ανασυγκρότηση, λειτουργία και παραγωγή της ΕΤ3.

Θα θέλαμε να προχωρήσει στην αναδιοργάνωση λειτουργίας του καναλιού αξιοποιώντας την διεθνή εμπειρία και ανατρέποντας το ισχύον συγκεντρωτικό μοντέλο του απόλυτου άρχοντα στην κορυφή της πυραμίδας που καταλήγει σε κλειστά φέουδα τοποτηρητών / υποτελών και ενδιάμεσες ανευθυνο-υπεύθυνες επιτροπές.

Θα θέλαμε να θεσπιστούν θέσεις επιμέρους ευθύνης που οι επικεφαλής τους επιλεγμένοι αξιοκρατικά θα είναι δεσμευμένοι σε αντίστοιχους αντικειμενικούς σκοπούς και θα αποτελούν τη συλλογική ηγεσία μαζί με τον Γενικό Διευθυντή της ΕΤ3 που θα δημιουργεί τις συνθήκες εκείνες στις οποίες θα ανθίσουν οι δεξιότητες, οι δημιουργικές ικανότητες, οι πρωτοβουλίες, η αίσθηση ευθύνης, η αλληλεγγύη, η άμιλλα και η διαρκής επιμόρφωση όλων ανεξαιρέτως των εργαζομένων.

Είναι καιρός να απαλλαγούμε από αυταρχικές δομές και νοοτροπίες που καλλιεργούν την ανεύθυνη συμπεριφορά υποτελών-διεκπεραιωτών και τη βάρβαρη ισοπέδωση που προσβάλλει την αξιοπρέπεια των εργαζομένων.

Είναι καιρός να στρέψουμε την πλάτη στο παρελθόν διαμορφώνοντας μια νέα φυσιογνωμία της ΕΤ3 σε διάλογο με την κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς στα πλαίσια ενός επανασχεδιασμού-ελπίζουμε του ρόλου της ΕΡΤ που οφείλει να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον διαμορφώνοντας μια σύγχρονη δημοκρατική κουλτούρα με τόλμη και φαντασία.
Γνωρίζουμε ότι ο δρόμος των ανατροπών των χρόνιων κατεστημένων δομών, λειτουργιών και νοοτροπιών θα είναι μακρύς και δύσκολος είμαστε όμως διατεθειμένες-οι να στηρίξουμε όλες τις προσπάθειες στην κατεύθυνση αυτή.

Φανή Τουπαλγίκη, Σόνια Μπρέλου, Αντώνης Τσιμπουσλής, ‘Αντα Λαδά, Γιάννης Παρίσης, Γιάννης Ουρουντζόγλου, Σερίφ Μεχμέτ, Κώστας Κουμαρίδης, Κάλλη Ζάραλη

Google Books, η βιβλιοθήκη της Βαβέλ

2009-10-11T17:54:00.010+02:00

“Η Βιβλιοθήκη δεν είναι ατέρμονη, αλλά κυκλική. Αν λοιπόν βρισκόταν κάποιος αιώνιος ταξιδευτής που θα μπορούσε να τη γυρίσει ολόκληρη, μετά από αιώνες οδοιπορίας μέσα σ' αυτήν θα ανακάλυπτε πως τα ίδια βιβλία επαναλαμβάνονται συνέχεια με την ίδια αταξία (που αφού επαναλαμβάνεται ακατάπαυστα θα μπορούσε να συνθέσει αυτή η ίδια μια τάξη πραγμάτων). Αυτή η χαριτωμένη ελπίδα μου είναι το μόνο πράγμα που φωτίζει τη μοναξιά μου".
Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Η Βιβλιοθήκη της Βαβέλ, 1941

Ο Μπόρχες στην ιστορία με τον τίτλο “Η βιβλιοθήκη της Βαβέλ” περιγράφει την ουτοπία μιας φανταστικής βιβλιοθήκης που περιέχει όλα τα βιβλία, αυτά που υπάρχουν και αυτά που πρόκειται να γραφτούν.

Ο ήρωας της ιστορίας περιπλανάται στη αχανή βιβλιοθήκη ψάχνοντας φράσεις με νόημα μέσα στους άπειρους τόμους που περιέχουν όλους τους πιθανούς συνδυασμούς λέξεων χωρίς να τα καταφέρνει.

Παραδόξως, αυτοί που έρχονται τώρα να σώσουν τον ήρωα του Μπόρχες δεν έχουν μάλλον ποτέ διαβάσει την ιστορία του. Είναι ο Larry Page και ο Sergey Brin, συνιδρυτές της Google. Ο σκοπός του πρότζεκτ Google Books είναι να ψηφιοποιήσει όλα τα βιβλία που έχει παράγει η ανθρωπότητα στην ιστορία της. Προς το παρόν η υπηρεσία διαθέτει πάνω από δέκα εκατομμύρια βιβλία και συνεχίζει με αμείωτη ένταση την να μεγαλώνει τη συλλογή της. Πλέον μπορεί κανείς να βρει την Ιλιάδα του Ομήρου στα αρχαία ελληνικά σε έκδοση του 1833 και να την κατεβάσει σε μορφή pdf.

Η Google έχει συνάψει συμφωνίες με χιλιάδες βιβλιοθήκες στον πλανήτη, όπως η βιβλιοθήκη του αμερικάνικου Κογκρέσου, για την ψηφιοποίηση των συλλογών τους. Με το τεχνολογικό προβάδισμα και τα τεράστια οικονομικά μέσα που διαθέτει, η Google προσφέρει εξαιρετικά χαμηλό κόστος ψηφιοποίησης, τεχνική υποστήριξη υψηλής ποιότητας και βέβαια ένα τεράστιο κοινό που χρησιμοποιεί της υπηρεσίες της.

Πρόσφατα ο Sergey Brin έγραψε ένα άρθρο στην New York Times με τίτλο “A Library to Last Forever”. Στο κείμενο ο, δισεκατομμυριούχος πλέον, συνιδρυτής της Google επιχειρηματολογεί υπέρ του εγχειρήματος Google Books και απαντάει στην κριτική που του ασκείται.

Τα βασικά του επιχειρήματα είναι ότι η ψηφιοποίηση των βιβλίων μπορεί να τα σώσει από την καταστροφή (σε αυτό επικαλείται μέχρι και την καταστροφή της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας). Και επίσης ότι μια υπηρεσία όπως το Google Books προσφέρει πρόσβαση σε βιβλία που το ευρύ κοινό δεν θα διάβαζε ποτέ λόγω φυσικών περιορισμών όπως η απόσταση, ο μικρός αριθμός αντιτύπων, ο χρόνος που απαιτεί μια αναζήτηση σπάνιων τόμων κτλ.

Η τακτική του Brin είναι βέβαια να υιοθετεί επιχειρήματα που δεν αφορούν ειδικά το Google Books αλλά γενικά το θέμα της ψηφιοποίησης στα οποία δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει. Άλλα όμως είναι τα προβληματικά σημεία του Google Books.

Η κριτική δεν αφορά γενικά την ψηφιοποίηση αλλά τους όρους της συμφωνίας της Google με τους Αμερικάνους εκδότες, γνωστής και ως Google Books Settlement. Η συμφωνία αυτή είναι το αποτέλεσμα της δικαστικής διαμάχης μεταξύ της Google και των οργανώσεων Association of American Publishers (AAP) και Authors Guild. Προβλέπει τον διαμοιρασμό των κερδών της πώλησης βιβλίων μέσω του Google Books στις ΗΠΑ, 37% για την Google και 63% για τους έχοντες τα πνευματικά δικαιώματα.

Η συμφωνία προβλέπει μάλιστα και μια διαδικασία για την δημιουργία μιας λίστας κατόχων πνευματικών δικαιωμάτων, το Books Rights Registry. Οι κάτοχοι δικαιωμάτων σε βιβλία καλούνται να εκδηλώσουν ενδιαφέρον στην εξής ιστοσελίδα. Εκεί δηλώνουν εάν θέλουν τα βιβλία τους να μπουν στο Google Books και με ποιους όρους. Οι κάτοχοι δικαιωμάτων που θα συμφωνήσουν θα πάρουν και τα αντίστοιχα χρήματα από τη Google.

Τα βιβλία, για τα οποία δεν θα υπάρξει καμία εκδήλωση ενδιαφέροντος, θα θεωρηθούν “ορφανά έργα”. Τα ορφανά έργα είναι τα βιβλία που έχουν εξαντληθεί από το εμπόριο, υπάρχουν μόνο σε συλλογές και βιβλιοθήκες, καλύπτονται από το copyright αλλά κανείς δεν γνωρίζει ποιος είναι ο πραγματικός ιδιοκτήτης του. Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας η Google θα διαθέτει πλέον το δικαίωμα να τα ψηφιοποιήσει και να τα διαθέσει χωρίς περιορισμούς.

Οι αντιδράσεις στη συμφωνία ήταν πολλές είτε από ανταγωνιστές της Google, είτε από εκδότες που δεν εκπροσωπούνται από την AAP και την Authors Guild, όπως οι Ευρωπαίοι, είτε από οργανώσεις και απλούς πολίτες. Έτσι το αμερικάνικο υπουργείο Δικαιοσύνης πάγωσε τη διαδικασίας επικύρωσης της συμφωνίας που πλέον βρίσκεται στο αέρα.

Οι κριτικές είναι διαφορετικές σε σχέση με το από που προέρχονται. Οι ανταγωνιστές της Google (Microsoft, Yahoo, Amazon κτλ.), μέσω της Open Book Alliance, διαμαρτύρονται ενάντια στην εγκαθίδρυση ενός μονοπωλίου στην ψηφιοποίηση και διανομή των βιβλίων. Το βασικό κίνητρο τους είναι το οικονομικό τους συμφέρον.

Οι οργανώσεις των Ευρωπαίων βιβλιοθηκάριων από την πλευρά τους θέτουν το θέμα από την άποψη του δημοσίου συμφέροντος. Παρότι αναγνωρίζουν το ενδιαφέρον του εγχειρήματος, υποστηρίζουν ότι η εναπόθεση της παγκόσμιας γνώσης στα χέρια μιας ιδιωτικής εταιρείας αμερικανικών συμφερόντων, χωρίς τον απαραίτητο έλεγχο, υποθάλπει κινδύνους για την ελευθερία της έκφρασης, της έρευνας και της πολιτισμικής ποικιλότητας.

Άλλοι, όπως James Grimmelman, καθηγητής της New York Law School, υποστηρίζουν ότι η συμφωνία για το Google Books περιέχει κινδύνους για την ιδιωτικότητα αφού επιτρέπει στη Google να συγκεντρώσει πληροφορίες σχετικά με το τι διαβάζει ο καθένας από εμάς. Μια τέτοια εξέλιξη, σε συνδυασμό με άλλες, κάνει δυνητικά δυνατή την ανάδυση μιας οργουελιανής κοινωνίας.

Σε τελική ανάλυση το κεντρικό θέμα που αναδεικνύει η ιστορία του Google Books, είναι η θέση και ο ρόλος στην κοινωνία ενός αγαθού όπως είναι η γνώση. Το αγαθό αυτό ανήκει σε όλους, τόσο στους αναγνώστες όσο και στους συγγραφείς και εκδότες. Με άλλα λόγια η βιβλιοθήκη της Βαβέλ δεν είναι ιδιωτική ιδιοκτησία αλλά δημόσιο αγαθό.

Δεν είναι θεμιτό η πνευματική ιδιοκτησία να περιορίζει την πρόσβαση των πολιτών στον πολιτισμό. Από την άλλη όμως, με πρόφαση τον εκδημοκρατισμό της γνώσης και την αδυναμία του κοινωνικού συνόλου να την πραγματοποιήσει με δικά του μέσα, λόγου χάρη μέσω των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, δεν πρέπει η αποστολή αυτή να διατεθεί ως λευκή επιταγή σε ένα μονοπώλιο ιδιωτικών συμφερόντων.

Το ποστ αυτό εμπνέυστηκε από αντίστοιχο άρθρο του Olivier Ertzscheid
Άλλες πηγές :
- Ρεζουμέ του Google Books Settlement (pdf)
- Σχετική βιβλιογραφία
-Σχετικό άρθρο της The New York Review of Books που αναδημοσιεύτηκε από τη Monde Diplomatique και μεταφράστηκε από την Βάλια Καϊμάκη στα ελληνικά.

Αυτοκτονίες στη France Telecom: η καταρράκωση μιας κοινοφελούς υπηρεσίας

2009-09-30T10:06:00.010+02:00

Ο Jean-Paul Rouanet ήταν ένας πενηντάχρονος υπάλληλος της France Telecom/Orange. Παντρεμένος, με δύο παιδιά 8 και 12 ετών. Την Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου στις οκτώμισι το πρωί πάρκαρε το υπηρεσιακό αυτοκίνητο του σε μια γέφυρα κοντά στην πόλη Annecy και πήδηξε στο κενό. Ήταν η εικοστή τέταρτη αυτοκτονία υπαλλήλου της γαλλικής εταιρείας μέσα στον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Στο γράμμα που άφησε ο πενηντάχρονος εξηγούσε ότι δεν άντεχε πλέον την καθημερινή πίεση στην εργασία του. Από τεχνικός, που ήταν και η ειδικότητα του, είχε μετατεθεί σε ένα τηλεφωνικό κέντρο στο οποίο περνούσε τη μέρα του προσπαθώντας να πείσει τους πελάτες της Orange ν'αλλάξουν συμβόλαιο στο κινητό τους.

Αδυνατούσε όμως να φτάσει τους εμπορικούς στόχους που έθεταν οι μάνατζερς, κάτι που τον εξέθετε στην ιεραρχία και τους συναδέλφους του. Η καθημερινή αυτή ταπείνωση τον οδήγησε στο απονενοημένο διάβημα, όπως και πολλούς άλλους πριν από αυτόν.

Οι αυτοκτονίες είναι ένα μόνο από τα συμπτώματα των δεινών που υποφέρουν πολλοί από τους υπαλλήλους της γαλλικής εταιρείας τηλεπικοινωνιών : αρρώστιες, ψυχολογικά προβλήματα, αλκοολισμός είναι ο απολογισμός μια δεκαετία μετά την ιδιωτικοποίηση της France Telecom.

Μια ολόκληρη γενιά υπαλλήλων που γαλουχήθηκε με το ιδεατό της δημόσιας υπηρεσίας και του κοινού συμφέροντος βρέθηκε ξαφνικά στα βαθιά νερά του σκληρού ανταγωνισμού. Μέσα σε λιγότερο από μια δεκαετία η France Telecom διέγραψε 30 000 θέσεις εργασίας.

Οι μέθοδοι για να οδηγηθούν προς την έξοδο οι υπάλληλοι πολλές και ιδιαίτερα αποτελεσματικές: δυσμενείς μεταθέσεις, επιβολή στόχων πρακτικά αδύνατων να πραγματοποιηθούν, αντικρουόμενες εντολές και συνεχείς αναδιαρθρώσεις των υπηρεσιών. Εφαρμόζονται δε από ένα αυταρχικό μάνατζμεντ μα σαφή εντολή να διώξει όσο μπορεί περισσότερους και να συνθλίψει κάθε αντίδραση των συνδικάτων.

Την ίδια στιγμή η εταιρεία προσφέρει στους μετόχους της, μεταξύ των οποίων ο κυριότερος είναι το ίδιο το γαλλικό κράτος, τα υψηλότερα μερίσματα της αγοράς, περίπου στο 6% της αξίας κάθε μετοχής. Τα κέρδη της France Telecom για το 2008, χρονιά κρίσης, ήταν πάνω από 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ.

Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στις υπόλοιπες πρώην δημόσιες υπηρεσίες όπως η EDF και η Caisses d'epargne που ιδιωτικοποιήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 90, αλλά και σε εταιρείες της βαριάς βιομηχανίας όπως η Renault και η PSA στις οποίες το γαλλικό κράτος ήταν ανέκαθεν μέτοχος.

Σταδιακά, ιδίως επί κυβέρνησης Σαρκοζύ, η ίδια οικονομική λογική επεκτείνεται και στο ίδιο το δημόσιο. Η δικαιοσύνη, η παιδεία, η τοπική αυτοδιοίκηση όλο και περισσότερο καλούνται να λειτουργήσουν με κριτήρια αγοράς.

Στο όνομα της αποτελεσματικότητας και της μείωσης του κόστους λειτουργίας τους, οι δημόσιες υπηρεσίες γίνονται αντικείμενο συνεχών αναδιαρθρώσεων, συμπτύξεων και “εξορθολογισμών”.

Στη λογική του project management και της αποδοτικότητας, η έννοια της κοινοφελούς υπηρεσίας χάνεται όπως και το νόημα της αποστολής τους για χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους. Εδώ και καιρό οι τελευταίοι έχουν απολέσει την αγοραστική τους δύναμη, τώρα πλέον χάνουν και τη θέση τους στην κοινωνία.

Τα αποτελέσματα είναι τα ίδια όπως και στην περίπτωση της France Telecom. Σύμφωνα με μια εσωτερική έρευνα που αποκάλυψε η εφημερίδα L'Humanité, οι υπάλληλοι του υπουργείου δημοσίων έργων που αυτοκτονούν κάθε χρόνο φτάνουν τους 25. Οι απόπειρες αυτοκτονίας είναι μεταξύ 150 και 200 τον χρόνο.

Σε πολλές περιπτώσεις οι αυτόχειρες επικαλούνται στις επιστολές τους την πίεση της δουλειάς και την σωματική και ψυχολογική αποσταθεροποίηση που αυτή τους προκάλεσε. Το κύμα αυτοκτονιών και η κατάθλιψη αγγίζει όλο και συχνότερα ανώτερους υπαλλήλους που υποχρεώνονται να επιβάλουν τη συγκεκριμένη πολιτική.

Το ερώτημα του τι πρέπει να γίνει με τις κοινωφελείς υπηρεσίες γίνεται όλο και πιεστικότερο στην Γαλλία. Το αυτί του Σαρκοζύ όμως δεν φαίνεται να ιδρώνει. Επόμενο θύμα των ιδιωτικοποιήσεων φαίνεται να είναι το ταχυδρομείο, η ιστορική La Poste.

Από εχτές σε όλη τη χώρα διοργανώνεται λαϊκό δημοψήφισμα από συνδικάτα και οργανώσεις πολιτών ενάντια σε αυτή την ιδιωτικοποίηση. Στις σχετικές σφυγμομετρήσεις πάνω από 70% των Γάλλων φαίνεται να αντιτίθεται σε μια τέτοια προοπτική.

Στην προεκλογική συζήτηση στην Ελλάδα, τα επιχειρήματα συγκεντρώνονται στο θέμα της διαφθοράς στο δημόσιο, ένα πράγματι σημαντικό θέμα. Όμως το ποιο ουσιαστικό ερώτημα της αποστολής και του στόχου των δημόσιων υπηρεσιών υποβαθμίζεται από τους διεκδικητές της εξουσίας.

Κι όμως το πως πρέπει να συνδυαστεί η αποτελεσματικότητα με την κοινοφέλεια είναι και το βασικό πρόβλημα. Οι συνταγές του φιλελεύθερου μάνατζμεντ που φαίνεται να υιοθετεί και το ΠΑΣΟΚ , το οποίο και τις εισήγαγε στα τέλη της δεκαετίας του 90, δεν αποτελούν απάντηση αλλά μέσο καταρράκωσης των δημόσιων υπηρεσιών.

H Wikipedia πέρα από τη συμμετοχικότητα: κριτική και διακυβεύματα

2009-09-20T17:37:00.003+02:00

Η εγκαθίδρυση του διαδικτύου ως μέσου μαζικής επικοινωνίας άνοιξε το δρόμο για νέες κοινωνικοτεχνικές διαρθρώσεις βασισμένες σε συμμετοχικές διαδικασίες παραγωγής και διανομής της πληροφορίας.

Πλέον εκατομμύρια χρήστες στον πλανήτη έχουν πρόσβαση σε εργαλεία που διευκολύνουν και οργανώνουν την συνεργασία στο εσωτερικό δυνητικών κοινοτήτων όπως τα blogs, τα wikis και τα κοινωνικά δίκτυα.

Το γνωστότερο παράδειγμα είναι η Wikipedia (Βικιπαίδεια), η μεγαλύτερη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια που γράφεται από τους ίδιους τους χρήστες της. Η Wikipedia είναι ανοιχτή, συμμετοχική και προσφέρεται δωρεάν σε όλους. Όπως κάθε εμβληματικό φαινόμενο έτσι και η Wikipedia χρησιμοποιείται κατά κόρον σαν παράδειγμα της “τεχνολογικής επανάστασης” που υποτίθεται χαρακτηρίζει την εποχή μας.

Όμως οι αναλύσεις που την αφορούν, όπως και το φαινόμενο της συμμετοχικότητας γενικότερα, χαρακτηρίζονται συχνά από τεχνολογικό και οικονομικό ντετερμινισμό. Μεγάλη επιρροή ασκούν σύμβουλοι επιχειρήσεων και μάνατζερ, όπως ο Don Tapscott και ο Tim O'Reilley (1), που προσεγγίζουν το θέμα από την οπτική γωνία της αγοράς.

Αδυνατούν έτσι ή αποφεύγουν να αναδείξουν τις αντιφατικές πλευρές και τα διακυβεύματα της Wikipedia όπως και κάθε ανάλογης καινοτομίας σαν τα κοινωνικά δίκτυα ή τη δημοσιογραφία των πολιτών. Κι όμως, πέρα από την εμφανώς καινοτόμο και ρηξικέλευθη φύση τους, οι συμμετοχικές διαδικασίες παραγωγής και διανομής της πληροφορίας αντικατοπτρίζουν το κοινωνικό, οικονομικό και τεχνολογικό γίγνεσθαι της εποχής και διαμορφώνονται από αυτό.

Η γέννηση της Wikipedia

Η Wikipedia είναι το έμμεσο αποτέλεσμα μιας αποτυχίας. Αυτής του επιχειρηματία Jim Wales να δημιουργήσει την πρώτη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια γραμμένη από εθελοντές ειδικούς. Το όνομα του project ήταν Nupedia και χρηματοδοτήθηκε από την εταιρεία Bomis. Το 2000 ο Wales προσέλαβε ως αρχισυντάκτη τον Larry Sanger για να φέρει σε πέρας την αποστολή.

Ο τελευταίος είχε ένα ιδιαίτερο προφίλ όντας ταυτόχρονα διδάκτορας φιλοσοφίας, με ειδίκευση στην επιστημολογία, αλλά έχοντας και στενές σχέσεις με προγραμματιστές της Sillicon Valley. Η δουλειά του Sanger ήταν να δημιουργήσει εργαλεία και διαδικασίες για τη συλλογή των περιεχομένων και την έκδοση της Nupedia.

Για να επιταχύνει την αργή εξέλιξη της Nupedia ο Sanger πρότεινε το 2001 την υιοθέτηση του wiki ως βάση συνεργασίας. Το wiki είναι μια πλατφόρμα υποδοχής και έκδοσης περιεχομένου που προσφέρει σε όλους τους χρήστες τη δυνατότητα να το τροποποιήσουν. Εφευρέθηκε από τον Ward Cunningham το 1994 και αρχικά είχε σαν στόχο να διευκολύνει τη συνεργασία μεταξύ πληροφορικών και προγραμματιστών. Το wiki ως εργαλείο χαρακτηρίζεται από τις αρχές που διέπουν την κοινότητα του ανοιχτού λογισμικού όπως η ισοτιμία, η ανταλλαγή και η συνεργασία.

Η ιδέα του Larry Sanger να χρησιμοποιήσει το wiki όχι πια στον τομέα της πληροφορικής αλλά για να οργανώσει και να διαδώσει ένα ευρύ φάσμα ανθρώπινων γνώσεων αποτελεί το έναυσμα της Wikipedia. Ο ίδιος αποτέλεσε και την ψυχή του εγχειρήματος στην αρχική του φάση. Πολύ γρήγορα η επιτυχία της Wikipedia ήταν τέτοια που το αρχικό σχέδιο της Nupedia εγκαταλείφθηκε. Αυτή ήταν και η αφορμή για τον σταδιακό παραγκωνισμό του Larry Sanger από τον Jim Wales ο οποίος επιχείρησε να οικειοποιηθεί τον ρόλο του ιδρυτή της Wikipedia.

Η μεγαλύτερη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια

Η Wikipedia είναι πλέον η μεγαλύτερη δικτυακή εγκυκλοπαίδεια με πάνω από εννιά εκατομμύρια λήμματα σε 250 γλώσσες. Η ελληνική έκδοση της περιέχει πάνω από 39 000 άρθρα. Η Wikipedia είναι επίσης μεταξύ των δέκα ιστότοπων που δέχονται τις περισσότερες επισκέψεις σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς και αυτών που βρίσκονται στις πρώτες θέσεις των αποτελεσμάτων της Google. Χιλιάδες χρήστες συμμετέχουν εθελοντικά στον εμπλουτισμό, τη διόρθωση και τη βελτίωση της.

Στην πράξη, οποιοσδήποτε επισκέπτης μπορεί να τροποποιήσει ένα λήμμα της εγκυκλοπαίδειας ή να δημιουργήσει ένα νέο, ακολουθώντας μια συγκεκριμένη διαδικασία. Κάθε επέμβαση στο περιεχόμενο αφήνει ένα ίχνος με την μορφή της διεύθυνσης IP του υπολογιστή από τον οποίο έγινε η τροποποίηση. Έτσι κρατείται το ιστορικό της Wikipedia, η οποία αποτελείται από ένα επιγραμμικό σύνολο πληροφοριών, σημαντικό μέρος του οποίου παραμένει ρευστό και εξελίσσεται συνεχώς.

Ο έλεγχος της εγκυρότητας του περιεχομένου και η διόρθωση γίνονται σε διάφορα επίπεδα από τους ίδιους τους χρήστες. Το όλο σύστημα βασίζεται στην μαζική συμμετοχή και εμπνέεται από το ρητό του Linus Torvalds που λέει - σε ελεύθερη μετάφραση - ότι εάν υπάρχουν αρκετά μάτια, όλα τα λάθη φαίνονται (2). Στην κορυφή της πυραμίδας βρίσκεται ένας περιορισμένος αριθμός έμπειρων χρηστών οι οποίοι έχουν δικαιώματα διαχείρισης και μπορούν να σβήσουν προβληματικά περιεχόμενα ή να αποκλείσουν άλλους χρήστες που προκαλούν βανδαλισμούς.

Κεντρικός κανόνας της Wikipedia είναι το NPOV (neutrality of point of view) δηλαδή η υποχρέωση των συγγραφέων να υιοθετούν μια όσο το δυνατόν πιο ουδέτερη προσέγγιση πάνω στα θέματα για τα οποία γράφουν. Το περιεχόμενο διατίθεται υπό την άδεια GNU Free Documentation License η οποία εγγυάται το δικαίωμα των χρηστών στην αντιγραφή, τροποποίηση και εκμετάλλευση του περιεχομένου της εγκυκλοπαίδειας, υπό την προϋπόθεση ότι τα παράγωγα θα υπόκεινται στην ίδια άδεια.

Όμως, η περιγραφή αυτή της λειτουργίας της Wikipedia ως μιας συμμετοχικής και δημοκρατικής κοινότητας που εργάζεται για το κοινό καλό αποτελεί κατά κάποιο τρόπο ένα ιδεατό. Στην πραγματικότητα, η επιτυχία της Wikipedia την κατέστησε διακύβευμα για πολλούς παράγοντες με ιδιοτελή κίνητρα. Η εξέλιξη αυτή έχει επιπτώσεις στην λειτουργία της ως οργανισμού αλλά και στην ποιότητα των περιεχόμενων της.

Σήμερα η Wikipedia είναι η σημαντικότερη δωρεάν, ελεύθερη και πλήρης πηγή εγκυκλοπαιδικής γνώσης για εκατομμύρια χρήστες στον κόσμο. Ταυτόχρονα όμως, ακριβώς λόγω της δημοφιλίας της, αποτελεί και πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ, προσώπων, ομάδων και οργανισμών με αντικρουόμενα συμφέροντα.

Χειραγώγηση και αξιοπιστία

Το πρώτο και σοβαρότερο πρόβλημα της Wikipedia είναι η χειραγώγηση των λημμάτων. Εκατοντάδες χρήστες, ομάδες, εταιρείες, οργανισμοί ακόμη και πολιτικοί προσπαθούν να τροποποιήσουν το περιεχόμενο της εγκυκλοπαίδειας με σκοπό να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους, να προβάλλουν ένα προϊόν, να σπιλώσουν τη φήμη ενός ανταγωνιστή ή να βελτιώσουν το προφίλ τους.

Για παράδειγμα, το 2006, μια εσωτερική έρευνα της Wikipedia έδειξε ότι τα άρθρα της εγκυκλοπαίδειας που αφορούσαν αρκετούς Αμερικάνους γερουσιαστές, μεταξύ των οποίων και ο νυν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Joe Biden, είχαν τροποποιηθεί. Οι περισσότερες περιπτώσεις αφορούσαν την εξάλειψη δυσμενών πληροφοριών που τους αφορούσαν. Οι διευθύνσεις IP έδειξαν ως πηγή των τροποποιήσεων τα ίδια τα γραφεία των εν λόγω πολιτικών .

Το 2007, ο Virgil Griffith εμπνευσμένος από αυτή την είδηση, θέλησε να δημιουργήσει ένα εργαλείο που να επιτρέπει μια παρόμοια ανίχνευση σε μαζική και αυτοματοποιημένη κλίμακα. Στόχος του ήταν να επιτρέψει στον καθένα να μάθει από που έγιναν οι τροποποιήσεις ενός συγκεκριμένου άρθρου της Wikipedia. Η εφαρμογή του εργαλείου που ονομάστηκε WikiScanner αποκάλυψε κάποιες ενδιαφέρουσες περιπτώσεις χειραγώγησης.

Στις ΗΠΑ, εργαζόμενοι της Diebold και της Wal-Mart επενέβησαν στα λήμματα που αφορούσαν τις συγκεκριμένες εταιρείες αφαιρώντας κριτικές ή δυσάρεστες πληροφορίες . Το ίδιο συνέβη και στην Ευρώπη με εταιρείες όπως η Danone και η Total. Όπως ανακάλυψαν δημοσιογράφοι του περιοδικού L'Expansion, εργαζόμενοι στο πρώτο ιδιωτικό κανάλι της γαλλικής τηλεόρασης TF1 αντικατέστησαν όλα τα κριτικά σχόλια που το αφορούσαν με διθυράμβους.

Επίσης, κάποιος έσβησε από την βιογραφία του Brice Hortefeux, υπουργού του Σαρκοζύ υπεύθυνου για θέματα μετανάστευσης, την έγκυρη πληροφορία ότι στα φοιτητικά του χρόνια άνηκε σε οργάνωση της ακροδεξιάς. Η τροποποίηση έγινε από έναν υπολογιστή που βρισκόταν στο πολιτικό γραφείο του υπουργού...Αυτά δεν είναι παρά κάποια παραδείγματα από τη “μάχη επιρροής” που γίνεται στο πεδίο της Wikipedia μεταξύ αυτών που θέλουν να χειραγωγήσουν το περιεχόμενο της προς ίδιο όφελος και αυτούς που προσπαθούν να εγγυηθούν την αντικειμενικότητα του.

Σε άλλες περιπτώσεις οι ανακριβείς πληροφορίες που προσθέτονται στην Wikipedia δεν έχουν συγκεκριμένα κίνητρα αλλά αποτελούν απλό βανδαλισμό. Διάσημη είναι η περίπτωση του δημοσιογράφου John Seigenthaler Sr. ο οποίος υπήρξε κοντινός συνεργάτης του Robert Kennedy τη δεκαετία του 60. Το 2005 ο Seigenthaler ανακάλυψε ότι η βιογραφία του στην Wikipedia ήταν γεμάτη συκοφαντίες και λανθασμένες πληροφορίες, όπως το ότι είχε δήθεν συμμετοχή στην δολοφονία του Robert Kennedy ή ότι είχε αυτομολήσει στη Σοβιετική Ένωση.

Η βιογραφία δεν διορθώθηκε παρά μετά από 132 μέρες, όταν την ανακάλυψε ο ίδιος ο Seigenthaler. Το μεγάλο αυτό διάστημα εξηγείται από τη σχετικά χαμηλή επισκεψιμότητα του λήμματος. Πράγματι, στην Wikipedia η ταχύτητα με την οποία γίνονται οι διορθώσεις των λαθών ή των παραποιήσεων σε ένα άρθρο εξαρτάται άμεσα από τον αριθμό των επισκεπτών. Όσο περισσότεροι είναι αυτοί τόσο γρηγορότερα εντοπίζονται τα προβλήματα. Αντίστροφα, όπου η προσοχή είναι λιγότερη οι παραλήψεις και οι παραποιήσεις είναι πιο εύκολες και συχνές. Αρκετές τέτοιες περιπτώσεις αναφέρονται στον ιστότοπο Wikipedia Watch .

Μολονότι οι αδυναμίες αυτές είναι εγγενείς στο εγχείρημα της Wikipedia, το περιεχόμενο της στο μεγαλύτερο μέρος του είναι αξιόπιστο. Όπως έχουν δείξει διαφορετικές επιστημονικές έρευνες, η Wikipedia σε ποιοτικό επίπεδο μπορεί να συγκριθεί με γνωστές εγκυκλοπαίδειες όπως η Encarta και η Britannica (3).

Το σημαντικότερο πλεονέκτημα της Wikipedia είναι βέβαια το ότι διατίθεται ελεύθερα και δωρεάν σε όλους τους χρήστες του διαδικτύου, προσφέροντας έτσι μια σημαντική πηγή γνώσης για εκείνους που δεν διαθέτουν άλλα μέσα εγκυκλοπαιδικής διερεύνησης. Ταυτόχρονα, η ανοιχτή φύση της και η δυνατότητα που δίνεται σε όλους τους χρήστες να συνεισφέρουν στον εμπλουτισμό της τείνει να την αναδείξει σε πρότυπο “διαδικτυακής δημοκρατίας”.

Ενεργή μειοψηφία και κοινότητα

Ωστόσο, στην πραγματικότητα, η Wikipedia συντηρείται και διευθύνεται από μια σχετικά περιορισμένη μειοψηφία ιδιαίτερα ενεργών χρηστών. Όπως και κάθε συλλογική προσπάθεια, έτσι και αυτή έχει ως κινητήρια δύναμη ανθρώπους που αφιερώνουν πολύ χρόνο και προσπάθεια στο εγχείρημα. Ως αποτέλεσμα, αυτοί είναι που επηρεάζουν περισσότερο την εξέλιξη και το περιεχόμενο της εγκυκλοπαίδειας και όχι η συντριπτική πλειοψηφία των επισκεπτών που απλά παίρνει πληροφορίες.

Όπως έδειξε μια πρόσφατη επιστημονική έρευνα (4), ο πληθυσμός των χρηστών που επεμβαίνουν στο περιεχόμενο της Wikipedia το κάνει σε πολύ διαφορετικό βαθμό. Η μεγάλη πλειοψηφία των χρηστών κάνει πολύ λίγες έως ελάχιστες τροποποιήσεις. Από την άλλη, μια πολύ περιορισμένη ομάδα χρηστών κάνει χιλιάδες edits ο καθένας. Στη γαλλική έκδοση της εγκυκλοπαίδειας, το 5% των πιο δραστήριων χρηστών παράγει σχεδόν το 90% των τροποποιήσεων του περιεχομένου (5). Οι τελευταίοι, μαζί με τους sysops και τους stewards που εκτελούν χρέη διαχειριστή, αποτελούν αυτό που οι ερευνητές αποκαλούν “ελίτ” της Wikipedia.

Η ελίτ είχε αποφασιστικό ρόλο στην αρχική περίοδο του εγχειρήματος μεταξύ 2001 και 2004. Στη συνέχεια η αυξανόμενη δημοφιλία της εγκυκλοπαίδειας έφερε πολλούς νέους χρήστες, κάποιοι εκ των οποίων άρχισαν να συνεισφέρουν και έμπρακτα. Από στατιστική άποψη, η αναλογία των edits της ελίτ σε σχέση με το σύνολο των επεμβάσεων στο περιεχόμενο της εγκυκλοπαίδειας άρχισε να μειώνεται, κάτι που ερμηνεύτηκε από πολλούς ως εκδημοκρατισμός της Wikipedia.

Στην πραγματικότητα η ελίτ συνεχίζει να συγκεντρώνει μεγάλο ποσοστό δραστηριότητας, ενώ παράλληλα ο αριθμός των χρηστών που κάνουν ελάχιστες τροποποιήσεις αυξάνεται δραματικά. Βέβαια, η κοινότητα της Wikipedia δεν αποτελεί ένα συμπαγές και σταθερό σύστημα αλλά ένα ρευστό κοινωνικό σύνολο. Υπό αυτό το πρίσμα, τα πρόσωπα που αποτελούν την ελίτ εναλλάσσονται και οι σχέσεις τους με τους υπόλοιπους χρήστες εξελίσσονται.

Η άφιξη χιλιάδων νέων μελών από το 2004 και μετά αύξησε σημαντικά τον αριθμό των συγκρούσεων και των διαφωνιών στο εσωτερικό της κοινότητας. Την ίδια εποχή ο Jim Wales πήρε την πρωτοβουλία για τη δημιουργία της Wikipedia Foundation με σκοπό την χρηματοδότηση του project, του οποίου τα έξοδα πολλαπλασιάζονταν. Η προσπάθεια του Wales να ελέγξει σε μεγάλο βαθμό τα οικονομικά έφερε επίσης διχόνοια μεταξύ των ιδρυτικών μελών.

Τελικά η κοινότητα κατάφερε να δημιουργήσει τις κατάλληλες εσωτερικές δομές ώστε να ξεπεράσει αυτές τις δυσκολίες. Πρακτικά δημιουργήθηκαν επιτροπές με αποστολή να διευκολύνουν την επίλυση των διαφορών και επιτελούν τρόπο τινά έργο διαιτητή. Παράλληλα, δημιουργήθηκαν οργανώσεις ανά γλώσσα, κάποιες εκ των οποίων αυτονομήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από την επιρροή της αμερικανικής Wikipedia. Τέλος έμφαση δόθηκε στην δημιουργία εργαλείων και διαδικασιών με σκοπό την προστασία από τον βανδαλισμό ή τη χειραγώγηση, όπως για παράδειγμα το “πάγωμα” κάποιων άρθρων που δεν μπορούν να τροποποιηθούν παρά μόνο από τους διαχειριστές.

Σε τελική ανάλυση η Wikipedia είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της διφορούμενης φύσης των διαδικτυακών εργαλείων που βασίζονται στην μαζική συμμετοχή. Ενώ πράγματι το φαινόμενο της συμμετοχικότητας αποτελεί μια ριζοσπαστική αλλαγή σε σχέση με τους παραδοσιακούς φορείς της γνώσης και της πληροφορίας, όπως τα ΜΜΕ και οι εγκυκλοπαίδειες, ταυτόχρονα αντικατοπτρίζει τα αντιφατικά χαρακτηριστικά της κοινωνίας και της τεχνολογίας.

Η από τεχνικής άποψης ανοιχτή φύση της Wikipedia δεν εξαφανίζει την κοινωνική διαστρωμάτωση των συμμετεχόντων, ούτε τις ανισότητες σε ότι αφορά τις πνευματικές και τεχνικές δεξιότητες τους. Οι τελευταίες επηρεάζουν άμεσα και σε μεγάλο βαθμό τη φύση και την ποιότητα της συμμετοχής. Παράλληλα, ο έλεγχος της κοινότητας δεν καταφέρνει πάντα να διατηρεί την αντικειμενικότητα του περιεχόμενου ενάντια στα ιδιοτελή συμφέροντα. Αυτό σημαίνει ότι η χρήση της Wikipedia πρέπει να συνοδεύεται από κριτική σκέψη και κυρίως από διασταύρωση των πληροφοριών σε ότι αφορά αμφιλεγόμενα ζητήματα.

Τέλος, η δωρεάν και ελεύθερη διάθεση της Wikipedia δεν σημαίνει ότι η ίδια δεν αποτελεί οικονομικό διακύβευμα. Όπως αναφέρει και ο Michel Gensollen, στο διαδίκτυο η αξία δεν δημιουργείται αναγκαστικά εκεί που δρέπεται (6) . Με άλλα λόγια η ύπαρξη μια τέτοιας δωρεάν πηγής γνώσης έχει οικονομική αξία για τους μεγάλους παίκτες του διαδικτύου οι οποίοι και την εποφθαλμιούν. Το μέλλον θα δείξει κατά πόσο το εγχείρημα θα διατηρήσει την ανεξαρτησία του από τα διογκούμενα οικονομικά συμφέροντα της διαδικτυακής βιομηχανίας.

(1) Ο πρώτος είναι ο δημιουργός του όρου wikinomics και ο δεύτερος ο “πατέρας” του Web 2.0: Don Tapscott, Anthony D. Williams,Wikinomics: How Mass Collaboration Changes Everything, Portfolio, 2006 και Tim O'Reilly, "What Is Web 2.0", 2005, O'Reilly Network.

(2)"given enough eyeballs, all bugs are shallow". Η φράση αποδίδεται στον Linus Torvalds, δημιουργό του Linux, στο βιβλίο Eric S. Raymond, The Cathedral and the Bazaar, O'Reilly Media, 1999.

(3) Jim Giles, Internet encyclopaedias go head to head, Nature, n°438, 2005, Thomas Chesney, An empirical examination of Wikipedia’s credibility, First Monday, vol. 11, n°11, 2006 και Roy Rosenzweig, Can history be open source? : Wikipedia and the future of the past, Journal of American History, vol. 93, n°1, 2006.

(4)Aniket Kittur, Ed Chi, Bryan Pendleton, Bongwon Suh, Todd Mytkowicz, « Power of the few vs. wisdom of the crowd: Wikipedia and the rise of the bourgeoisie », 25th Annual ACM Conference on Human Factors in Computing Systems, april 2007, San Jose, CA, .

(5)Lionel Barbe, « Wikipedia et Agoravox : des nouveaux modèles éditoriaux ? », in CHARTRON G., BROUDOUX E., Document numérique et société, ADBS Editions, Paris, 2006, p. 185-198.

(6)Michel Gensollen, « La création de la valeur sur Internet », Réseaux Vol. 17, No 97, 1999, pp.13-76.

Έρευνα Public Issue: Οι στάσεις των Ελλήνων απέναντι στη Μετανάστευση

2009-07-06T10:39:00.002+02:00

Immigration Survey 2009 - Public IssueΚλικάρεται στο full για μεγέθυνση.

Τα υποβρύχια, οι προμήθειες, η βόμβα στο Καράτσι και η διαπλοκή του γαλλικού πολιτικού συστήματος

2009-07-04T13:43:00.010+02:00

Έχω αναφερθεί αρκετές φορές από αυτό το ιστολόγιο στη διαπλοκή του γαλλικού πολιτικού συστήματος με τα κέντρα της οικονομικής εξουσίας και την δικαιοσύνη προσπαθώντας να δείξω ότι τέτοια φαινόμενα δεν αφορούν μόνο την Ελλάδα.

Αντίθετα, οι υποθέσεις διαφθοράς του πολιτικού συστήματος στις “μεγάλες δυτικές δημοκρατίες” είναι συχνά βαθύτερες και με δραματικότερες συνέπειες. Μπροστά τους ωχριούν οι εγχώριοι Τσουκάτοι, Χριστοφοράκοι και λοιποί συμπαρομαρτούντες.

Στην περίπτωση της Γαλλίας, πρέπει να γίνει ιδιαίτερα μνεία στον Σαρκοζύ ο οποίος, εκτός από λαϊκιστής νεοδεξιός οπορτουνιστής στα όρια του αυταρχισμού, είναι και από τους βασικότερους “αρχιερείς της διαπλοκής” στη χώρα (για να θυμηθούμε και μια πετυχημένη Λούληα φόρμουλα) αφού εμπλέκεται σε όλες σχεδόν τις σκοτεινές υποθέσεις των περασμένων δύο δεκαετιών. Δυστυχώς ο συγκεκριμένος πολιτικός χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από πολλούς στην Ελλάδα είτε λόγω ιδεολογικής συγγένειας είτε, συχνότερα, λόγω άγνοιας περί το ποιόν του.

Μια από τις ιστορίες που καταδεικνύουν την διαφθορά του γαλλικού πολιτικού συστήματος με γλαφυρό τρόπο είναι αυτή της βομβιστικής επίθεσης στο Καράτσι του Πακιστάν στην οποία σκοτώθηκαν 11 Γάλλοι εργαζόμενοι το 2002. Η ιστορία μοιάζει πραγματικά με κινηματογραφική ταινία αφού έχει πολιτική, χρήμα, διεφθαρμένους στρατηγούς, ισλαμιστές, κατασκόπους, διαδίκτυο, μηντιακή ομέρτα αλλά και βέβαια αθώα θύματα.

Στις 8 Μαίου του 2002 στο Καράτσι, 14 εργαζόμενοι της κρατικής ναυπηγικής εταιρείας της Γαλλίας DCN (Direction des constructions navales) σκοτώθηκαν από έκρηξη βόμβας που ήταν τοποθετημένη στο πούλμαν που τους μετέφερε στο χώρο εργασίας. Οι 11 από τους δεκατέσσερις ήταν Γάλλοι οι οποίοι εργάζονταν στην κατασκευή πολεμικών υποβρυχίων που η DCN είχε πουλήσει στο Πακιστάν εφτά χρόνια νωρίτερα.

Οι Πακιστανικές και οι Γαλλικές Αρχές αποφάνθηκαν αμέσως ότι δράστες της επίθεσης ήταν οι ισλαμιστές της Al-Qaeda και έσπευσαν να βεβαιώσουν τις οικογένειες των θυμάτων ότι θα γίνονταν όλες οι απαραίτητες κινήσεις για την σύλληψη των δραστών.

Όμως για έξι ολόκληρα χρόνια, από το 2002 μέχρι το 2008, δεν υπήρξε καμία εξέλιξη. Ο δικαστής Jean-Louis Bruguière, ειδικευμένος σε θέματα τρομοκρατίας, δεν προχώρησε τις έρευνες στο ελάχιστο, παραμελώντας προκλητικά τις οικογένειες των θυμάτων. Το 2008 ο Bruguière αποχώρησε από το δικαστικό σώμα και προσχώρησε στο κόμμα του Σαρκοζύ UMP ξεκινώντας πολιτική καριέρα. Η υπόθεση ανατέθηκε σε δύο άλλους δικαστές τους Marc Trévidic και Yves Jannier.

Λίγους μήνες αργότερα ο ενημερωτικός ιστότοπος Mediapart αποκάλυψε μια σειρά εγγράφων που σκιαγραφούσαν μια εντελώς διαφορετική εκδοχή της βομβιστικής επίθεσης. Σύμφωνα με τους δημοσιογράφους, η επίθεση οργανώθηκε και εκτελέστηκε όχι από τους ισλαμιστές της Al-Qaeda, που παρεμπιπτόντως δεν ανέλαβαν ποτέ την ευθύνη, αλλά από την περιβόητη μυστική υπηρεσία του Πακιστάν ISI.

Οι καινούριοι δικαστές πολύ γρήγορα εγκατέλειψαν την εκδοχή της ισλαμιστικής τρομοκρατία και πλέον ερευνούν την ευθύνη των πακιστανικών μυστικών υπηρεσιών. Γιατί ποιο λόγο όμως οι υπηρεσίες του Πακιστάν στράφηκαν εναντίον Γάλλων υπηκόων; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα, έτσι όπως αναδύεται από τα σχετικά δημοσιεύματα και τις δικαστικές έρευνες είναι σοκαριστική.

Όλα ξεκινούν το 1994 όταν η Γαλλία βρίσκεται προ των προεδρικών εκλογών. Μέτα από 14 χρόνια προεδρίας του Μιτεράν, το φαβορί για τη νίκη είναι η δεξιά. Όμως στο εσωτερικό του δεξιού κόμματος μαίνεται εμφύλιος πόλεμος μεταξύ δύο υποψηφίων για το χρίσμα. Από τη μία ο Σιράκ και από την άλλη ο Μπαλαντούρ, ο οποίος ήταν πρωθυπουργός εκείνη την περίοδο, μαζί με τον υπαρχηγό του και υπουργό οικονομικών Νικολά Σαρκοζύ.

Η μάχη είναι σκληρή και τα χτυπήματα κάτω από τη μέση είναι πολλά. Για να ενισχύσουν την χρηματοδότηση της προεκλογικής τους καμπάνιας οι Μπαλαντούρ και Σαρκοζύ αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν κρατικό χρήμα, όπως έκαναν όλοι οι πολιτικοί άλλωστε σε εκείνη την περίοδο. Έτσι εγκρίνουν ένα γιγαντιαίο συμβόλαιο πώλησης πολεμικών υποβρυχίων στο Πακιστάν.

Η συμφωνία προέβλεπε τον εξής όρο: η τιμή των υποβρυχίων είχε φουσκωθεί τεχνητά ούτως ώστε να υπάρξουν τεράστιες προμήθειες εν είδη λαδώματος για τους μεσάζοντες της συμφωνίας, τον Λιβανέζο Ziad Takieddine και τον Σαουδάραβα Ali ben Moussalam, αλλά και Πακιστανούς αξιωματούχους. Όμως, όπως αποκαλύπτεται πλέον, η συμφωνία προέβλεπε και αντι-προμήθειες που γύρισαν στη Γαλλία με σκοπό να χρηματοδοτήσουν την καμπάνια Μπαλαντούρ-Σαρκοζύ ενάντια στον μισητό αντίπαλο Σιράκ.

Δυστυχώς για τους πρώτους, τις προεδρικές εκλογές του 1995 τις κέρδισε ο Σιράκ. Μόλις αυτός και οι δικοί του πήραν την εξουσία αρχίσε η μάχη για τα εκατομμύρια δολάρια των αντι-προμηθειών που γύριζαν από λογαριασμό σε λογαριασμό. Τελικά ο Σιράκ έδωσε εντολή στον υπουργό άμυνας της εποχής Charles Millon, ο οποίος παρεμπιπτόντως στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον Λεπέν στη Λυών, να σταματήσει τη ροή του χρήματος προς τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Έτσι το ρευστό που έφτανε στις τσέπες των Πακιστανών στρατηγών και των Γάλλων πολιτικών στέρεψε. Λίγο καιρό αργότερα στο Πακιστάν αρχίζουν οι προειδοποιητικές απειλές στη γαλλική κυβέρνηση (βόμβες που δεν σκάνε, κλοπές εγγράφων της DCN κτλ.) μέχρι την 8η Μαΐου του 2002 και την βομβιστική επίθεση στο Καράτσι. Οι δικαστές πιστεύουν πλέον ότι ή επίθεση αποτελούσε την"τιμωρία" της κυβέρνησης Σιράκ, της οποίας ο Σαρκοζύ ήταν πλέον υπουργός δημόσιας τάξης, για το μπλοκάρισμα των προμηθειών.

Για χρόνια τα κυρίαρχα ΜΜΕ δεν ασχολήθηκαν με αυτό το θέμα, οι δικαστικές αρχές το αποσιώπησαν και το πολιτικό σύστημα φυσικά το έθαψε. Έπρεπε να το ερευνήσει ο ανεξάρτητος ιστότοπος Mediapart και να γίνει τεράστιο buzz στο διαδίκτυο γύρω από το σκάνδαλο για να ενδιαφερθούν οι “αρμόδιοι”.

Πριν από λίγες μέρες ένας όντως θαρραλέος δημοσιογράφος του πρακτορείου AFP έθεσε την σχετική ερώτηση στον Σαρκοζύ, σε συνέντευξη τύπου στις Βρυξέλλες. Η απάντηση σε βίντεο πιο κάτω. Δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς γαλλικά για να καταλάβει την αμηχανία του Γάλλου προέδρου. Προσέξτε τα τικ και τους θεατρινισμούς που κάνει για να βγει από τη δύσκολη θέση. Και από κάτω οι δημοσιογράφοι γελάνε υποκριτικά.

Αυτή (δυστυχώς) είναι η Γαλλία του Σαρκοζύ.

Sarkozy: affaire Karachi
envoyé par gill68. - L'info internationale vidéo.

Πηγές:
Libération
Le Point
Arret sur Images
Η εξιστόρηση της υπόθεσης στα αγγλικά

Rue Lepsius, Μουσική προσωπογραφία του Κ.Π. Καβάφη

2009-07-03T13:18:00.002+02:00

Νίκος Ξυδάκης - Διονύσης Καψάλης

Rue Lepsius,
Μουσική προσωπογραφία του Κ.Π. Καβάφη

Το Σχολείον, Χώρος Α / 14 & 15 Ιουλίου 2009, 21:00

Μουσική: Νίκος Ξυδάκης
Ποίηση: Διονύσης Καψάλης

Σκηνοθεσία: Μάρθα Φριντζήλα
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Σκηνική επιμέλεια: Άγγελος Μέντης
Ήχος: Γιάννης Παξεβάνης

Ερμηνεύουν:
Τάσης Χριστογιαννόπουλος, Νίκος Ξυδάκης

Αφήγηση: Δημήτρης Μαρωνίτης, Διονύσης Καψάλης

Συμμετέχουν επτά βιολοντσέλα της Όπερας του Καΐρου
και η Ορχήστρα Κλασικής Αραβικής Μουσικής Al Mahabba

Μουσική διεύθυνση: Δημήτρης Μπουζάνης

Τα ίχνη του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη αναζητεί ο συνθέτης Νίκος Ξυδάκης με την αρωγή του ποιητικού λόγου του Διονύση Καψάλη. Δικαιούται κατεξοχήν να το επιχειρήσει, εφόσον γεννήθηκε και ο ίδιος στην Αίγυπτο, όπως ο ποιητής, αλλά και διότι η καθ’ ημάς Ανατολή είναι μία από τις σταθερές συνιστώσες του έργου του. Το γήρας, η ασθένεια και η στερνή επίσκεψη του Καβάφη στην Ελλάδα δίνουν την αφορμή για να αναδειχθούν εκλεκτικές συγγένειες και να παίξουν κρυφτό αφενός ο μύθος με την πραγματικότητα, αφετέρου οι απόηχοι της παρηκμασμένης πόλης με το σάουντρακ του σήμερα.

Με την ευγενική υποστήριξη του Αιγυπτιακού Μορφωτικού Κέντρου

Η προπώληση των εισιτηρίων αρχίζει στις 23 Ιουνίου.