Bir masalımız vardı seninle, hikaye bile olamayan. Ben o masalla uykuya dalardım, sen hep ışığı kapatırdın. Yine öyle yaptın. Üstelik ben henüz uyumamıştım….

kokunu anlatmak istiyorum aşk sandıklarına

ne kadar uzaklarda da olsan

dudaklarımı kilitlemek istiyorum bakışlarına

teninde kaybolurken dün yaşadığım gençliğim

zerrene gömmek istiyorum yarınki umutlarımı

bugünü çoçuk gibi kucağında yaşarken

yüreğine koymak istiyorum hayatımı

damla damla aksın içime gülüşün

nefes alırken boğulmak istiyorum

bir bir bırakırken kendimi avuçlarına

sen çoğalıyorsun ben yok oluyorum

Bazen koşsak da tökezlediğimiz anlar da yok değildir

Hep aşk vaktidir akşam vakitleri bizlere

Ve hep duygu hali vardır duygusuzluk içinde sevgiyi aramak isteyişimizde

Biz bir yere gitmeyiz aslında

Yol götürür bizi

Kaldırım kaldırım saydığımız taşlara

‘Yol bu’ diye sarılırız esasında

…ve inanın her defasında

İNSAN: Toplum hâlinde bir kültür çevresinde yaşayan, düşünme ve konuşma yeteneği olan, evreni bütün olarak kavrayabilen, bulguları sonucunda değiştirebilen ve biçimlendirebilen canlı.

Bakın ne kadar basit oysa. Ama bu basitlik yerine kendilerini karmaşaya sürüklemekten ve insanlıktan uzaklaşmaktan haz alan birçok yakın akrabalarımız var aramızda. Nasıl bir düşünce yapısıdır, nasıl bir ruh halidir ve nasıl bir yaşam şeklidir anlamış değilim, anlayamam da. Anlamak da istemiyorum zaten.