Eλα Μεσα

She & Him - Volume Two

2012-02-14T11:47:00.000+02:00

Φρέσκια country – folk μουσική με πινελιές από indie pop έρχονται από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού και συγκεκριμένα από το Portland των δυτικών Ηνωμένων Πολιτειών. Οι Zooey Deschanel και Matthew Ward αποτελούν το ντουέτο με το όνομα “She & Him”. Η συνεργασία τους ξεκίνησε στα γυρίσματα της ταινίας “The Go-Getter”, όπου η Deschanel πρωταγωνιστούσε ενώ ο Ward είχε αναλάβει το soundtrack. To 2008 κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους άλμπουμ με τίτλο “Volume One”, ενθουσιάζοντας κριτικούς και κόσμο. Από τον τίτλο του πρώτου δίσκου, είχαν ήδη προετοιμάσει τους ακροατές τους πως το μουσικό ταξίδι δεν θα τέλειωνε στο πρώτο άλμπουμ, αλλά θα είχε και συνέχεια η οποία ήρθε 2,5 χρόνια αργότερα.

Έτσι, φτάνουμε στην δεύτερη δισκογραφική δουλειά της αμερικανικης μπάντας με, τον αναμενόμενο από τον πρώτο δίσκο, τίτλο “Volume Two”. Το “Thieves”, που αποτελεί και single, μας ανοίγει το δρόμο για τα συνολικά 13 κομμάτια που απαρτίζουν το άλμπουμ. Ομολογουμένως, όμορφο ξεκίνημα με την συνέχεια να προβλέπεται ακόμη ομορφότερη. “In The Sun” και η διάθεση αρχίζει να αενβαίνει. Αυτές οι μελωδίες του κάτι σαν country (ή καλύτερα του alternative country όπως πλέον το ονομάζουν και αυτό το είδος της μουσικής) που μπλέκουν με την κιθάρα και τα κρουστά, γίνεται ένα μείγμα μεταξύ indie – country όπου είναι αρκετά ανεβαστικό. Καθώς προχωρούμε συναντάμε το «γλυκό» “Me and You” και το πιασάρικο “Lingering Still” με την κιθάρα να θυμίζει ολίγον τι Bob Dylan από κάποια στιγμή και μετά.
Η Zooey πέρα από την υποκριτική φαίνεται να τα καταφέρνει πολύ καλά και στον χώρο της μουσικής. Τα φωνητικά της είναι καταπληκτικά και στολίζουν τα τραγούδια με έναν γλυκό και απαλό τρόπο. Το “Volume Two” ανεβάζει ακόμη περισσότερο τους She & Him οι οποίοι μάλλον γνωρίζουν τον δρόμο για τον επόμενο φανταστικό τους δίσκο. Να σημειωθεί πως φέτος λίγο πριν τα Χριστούγεννα το ντουέτο κυκλοφόρησε μια δισκογραφική δουλειά γεμάτη από κομμάτια αφιερωμένα στις γιορτές. Μπορεί να πέρασαν αλλά αξίζει η ακρόαση του άλμπουμ.

A Separation

2012-02-13T10:54:00.000+02:00

Για μια ακόμη φορά ο ιρανικός κινηματογράφος επιδεικνύει το πόσο μεγάλος μπορεί να είναι, ώστε να κατακτήσει την παγκόσμια κινηματογραφική μάζα. Τρανή απόδειξη φέτος αποτελεί το «Ένας Χωρισμός» που δικαίως έλαβε διθυραμβικές κριτικές και βραβεία σε μεγάλα διεθνή φεστιβάλ. Οι Nader (Peyman Moaadi) και Simin (Leila Hatami) μετά από δεκατέσσερα χρόνια γάμου, αποφασίζουν να ζήσουν σε διάσταση. Η γυναίκα θέλει να φύγει στο εξωτερικό, ενώ ο σύζυγός της δεν μπορεί, καθώς έχει τον ανήμπορο πατέρα του και δεν μπορεί να τον αφήσει. Το ζευγάρι, επίσης, έχει και μια κόρη, την Termeh (Sarina Farhadi), η οποία παίρνει την απόφαση να μην ακολουθήσει τη μητέρα της και να μείνει με τον πατέρα της και τον παππού της.

Ο Nader, λόγω της καθημερινής του δουλειάς και μή έχοντας κάποιον γνωστό ή συγγενή για να κρατήσει τον πατέρα του, προσλαμβάνει την Razieh (Sareh Bayat) για να φροντίζει τον «χτυπημένο» από το Αλτσχάϊμερ ηλικιωμένο. Υπάρχει, όμως, ένα θέμα με τη συγκεκριμένη γυναίκα. Την προσλαμβάνει χωρίς να γνωρίζει – ή υποτίθεται ότι δε γνωρίζει - ότι η ίδια δεν έχει ζητήσει άδεια από τον σύζυγό της και πως είναι έγκυος. Τότε αρχίζει ο εφιάλτης για τον Nader, ο οποίος βρίσκεται μπλεγμένος σε μια υπόθεση γεμάτη ψέμματα και μυστικά. Εκτός της μάχης που δίνει για να βρει μια ισορροπία μεταξύ του ίδιου και της γυναίκας του, τώρα είναι υποχρεωμένος να δώσει μάχη για την ίδια του την ελευθερία.

Ο Asghar Farhadi έχτισε ένα χρυσό όνομα για τον ιρανικό κινηματογράφο πριν δύο χρόνια με το καταπληκτικό «Τί απέγινε η Elli». Φέτος έρχεται για να τον απογειώσει με το συγκεκριμένο φιλμ. Χωρίς πολλές ανούσιες στιγμές, με την πραγματική πλευρά της ζωής και τα αληθινά συναισθήματα, το «Ένας Χωρισμός» αποτελεί μια από τις ομορφότερες ταινίες της χρονιάς.

The Pierces – You and I

2012-02-11T12:42:00.000+02:00

Δύο αδερφές γεννημένες στην Αλαμπάμα, από την οικογένεια Pierce, εδώ και 12 χρόνια συμπορεύονται μουσικά, αποτελώντας το ντουέτο με όνομα – ποιό άλλο εκτός του επιθέτου τους – The Pierces. Όμορφη pop-rock μουσική με λίγα στοιχεία από folk και γλυκοί στίχοι απαρτίζουν την μέχρι στιγμής δισκογραφία του γυναικείου γκρουπ. Έχοντας κυκλοφορήσει 3 άλμπουμ, ίσως έρχεται η στιγμή να ακουστεί από περισσότερο κόσμο η μουσική τους, ιδιαίτερα τώρα με την κυκλοφορία του τέταρτου δίσκου τους, ο οποίος αποτελεί και τον πιο εμπορικό από τους προηγούμενους (χωρίς αυτό να τον κάνει ταυτόχρονα και άσχημο).

Το “You & I”, λοιπόν, κυκλοφορεί στα μέσα του 2011 και εκπλήσσει ευχάριστα, καθώς τα 11 τραγούδια του είναι αρκετά δεμένα μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα εξαιρετικό σύνολο. Το ξεκίνημα φοβερό με το πανέμορφο “You’ll Be Mine” που θα το συναντήσετε που και που και στο ραδιόφωνο. Είναι από εκείνα τα κομμάτια που με την πρώτη σου μένει η μελωδία και θες επί τόπου να το ξανακούσεις. Το ίδιο θα συμβεί όταν, στην συνέχεια του άλμπουμ, πέσεις πάνω στο “Glorious”, όπου αποτελεί και single μαζί με το προηγούμενο. Ωστόσο, η συνταγή, ίσως, της επιτυχίας του συγκεκριμένου δίσκου έγκειται στο γεγονός πως αυτά τα δύο κομμάτια δεν «καταστρέφουν» τα υπόλοιπα. Γενικά, το άλμπουμ κυμαίνεται σε ένα ψιλο-γρήγορο όμορφο τέμπο με διαλείμματα τις δύο μπαλάντες, “The Good Samaritan” και “I Put Your Records On”, οι οποίες είναι «απαραίτητες» για πιθανή κούραση του συνεχούς ρυθμού.
40 λεπτά μόλις η συνολική διάρκεια του άλμπουμ και σε καταφέρνει να κολλήσεις. Το “You & I” των Allison Margaret Pierce και Catherine Eleanor Pierce συγκεκριμένα, αποτελεί έναν εξαιρετικό δίσκο, όπου, μάλιστα, αποδεικνύει πώς δύο αδέρφια μπορούν να τα καταφέρουν μαζί στην δισκογραφία (βλέπε τους αδερφούς Gallagher των Oasis).

The Kid with a Bike

2012-02-10T12:13:00.000+02:00

Ο Cyril είναι ένα δωδεκάχρονο αγόρι, το οποίο ο πατέρας του το έχει αφήσει, αρχικά προσωρινά αλλά μετά μόνιμα, σε ένα ίδρυμα. Ο μικρός Cyril δεν δέχεται πως ο πατέρας του μπορεί να τον έχει παρατήσει και μοναδικό του μέλημα είναι να βρει αυτόν και το ποδήλατο του. Τυχαία, θα γνωρίσει την Samantha, μια κομμώτρια που θα τον αγαπήσει από την πρώτη στιγμή. Η Samantha θα τον κρατάει κάθε σαββατοκύριακο στο σπίτι της και θα τον βοηθήσει να μάθει τι έγινε ο πατέρας του.

Η νέα ταινία των αδερφών Jean-Pierre και Luc Dardenne (The Child, The Son) τους χάρισε άλλο ένα βραβείο, αυτή τη φορά το βραβείο της επιτροπής, εξημισίας μαζί με το Once Upon a Time in Anatolia. Πιστή στο γνώριμο ύφος που χαρακτηρίζει τους αδερφούς Dardenne, το The Kid with a Bike ξεχωρίζει για την ρεαλιστικότατα και την απλότητα του σεναρίου του. Με μια ιστορία που μπορεί αρχικά να φαντάζει απλή, η ταινία καυτηριάζει σύγχρονα κοινωνικά, οικογενειακά και οικονομικά προβλήματα που μπορούν να καταστρέψουν ένα παιδί στην εφηβεία. Στον ρόλο του μικρού αλλά γεμάτου νεύρα Cyril, βλέπουμε τον πρωτοεμφανιζόμενο αλλά πολύ καλό Thomas Doret. Στον ρόλο της Samantha, μιας γυναίκας που είναι γεμάτη αγάπη και ψάχνει απεγνωσμένα να τη δώσει κάπου, βλέπουμε την Cécile De France (Hereafter, High Tension).

Το The Kid with a Bike είναι ένα δραματικό έργο με μία πολύ ρεαλιστική ιστορία που δεν θα δυσκολευτεί κανένας να την φανταστεί αντίστοιχες αληθινές. Η απλότητα της κινηματογράφησης των αδερφών Dardenne δημιουργεί μια βαθιά συναισθηματική ταινία που θα αγγίξει κάθε θεατή.

Miles Kane – Colour of The Trap

2012-02-09T11:25:00.000+02:00

Αποτελεί ιδρυτικό μέλος, μαζί με τον Alex Turner των Arctic Monkeys, στους The Last Shadow Muppets, όπου και γνώρισαν μεγάλη επιτυχία με τον μοναδικό δίσκο που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής. Ο λόγος για τον Miles Kane που κάνει το δικό του δισκογραφικό βήμα και αποφασίζει να κυκλοφορήσει το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ. Έτσι, ακούμε όλο χαρά το “Colour of The Trap”, συνδυάζοντας αναπόφευκτα τους ήχους του με τις μελωδίες της μπάντας με την οποία καθιερώθηκε.

Αυτή η σύγκριση δεν μπορεί να μην γίνει, αφού από την πρώτη ακρόαση του δίσκου και μέχρι να τελειώσουν τα 12 κομμάτια ίσως να νομίσεις πως τόση ώρα άκουγες The Last Shadow Puppets ή Arctic Monkeys. Τα ριφάκια της κιθάρας θυμίζουν στο έπακρο το ύφος του “The Age of The Understatement” λες και ο Miles Kane δεν έχει βάλει το ελάχιστο από προσωπικής πινελιάς στον δίσκο. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει πως το άλμπουμ είναι και άσχημο. Αρχικά, ανοίγει με τον καλύτερο τρόπο που ονομάζεται “Come Closer”, ένα φοβερό, χορευτικό τραγούδι. Αξιοσημείωτο σημείο αποτελεί το “Inhaler” και το “Rearrange” που είναι και singles. Δυστυχώς, τα υπόλοιπα κομμάτια δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο ύψος του δίσκου, με αποτέλεσμα να μην δικαιώνουν μουσικά τον Βρετανό. Φυσικά η κίνησή του να κυκλοφορήσει τα δικά του τραγούδια με τον δικό του μουσικό τρόπο αξίζει χαιρετισμών, ασχέτως που μάλλον καλύτερα θα ήταν να επικεντρωθεί στο φοβερό πρότζεκτ των The Last Shadow Puppets.
Στον δίσκο υπάρχουν και δύο συνεργασίες. Στο “My Fantasy” συναντάμε τον Noel Gallagher στα φωνητικά, ενώ στο κάπου “Telepathy” θα βρούμε τον Alex Turner. Το “Colour of The Trap” έχει τα κομμάτια – επιτυχίες αλλά αυτό δεν το σώζουν. Εξάλλου, ο Miles Kane έχει αποδείξει το ταλέντο του μέσα από την μπάντα του.

Moneyball

2012-02-08T11:16:00.000+02:00

Ο Billy Beane είναι μάνατζερ των “Oakland Athletics”, μιας ομάδας baseball που μένει πάντα στη σκιά των μεγάλων και πλούσιων ομάδων της Αμερικής. Μετά από μια χρονιά που η ομάδα έφτασε πολύ κοντά στον στόχο της, το πρωτάθλημα, ο μάνατζερ βλέπει να χάνονται τα αστέρια της ομάδας χωρίς να υπάρχουν τα λεφτά από την διοίκηση για να τους αντικαταστήσει. Ο Billy όμως έχει βαρεθεί να προσπαθεί συνέχεια να φτάσει τους μεγάλους και να μην τα καταφέρνει, γιαυτό με την βοήθεια ενός οικονομικού αναλυτή, του Peter Brand, θα προσπαθήσουν να νικήσουν σε αυτό το άνισο παιχνίδι με ανορθόδοξους μεθόδους που θα μπορούσαν να φέρουν επανάσταση στο άθλημα.

Ο Bennett Miller επιστρέφει μετά το Capote με άλλο ένα σχεδόν βιογραφικό έργο για την ζωή του Billy Beane, ο οποίος ήταν ένας manager όπου με την ομάδα του στο Αμερικανικό baseball, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά τόσο πολύ την στατιστική και την συλλογή στοιχείων, κατάφερε το 2001 πέρα από κάθε προσδοκία να σπάσει ένα καταπληκτικό ρεκόρ συνεχόμενων νικών. Το μοντέλο διαχείρισης που εφάρμοσε, όπως μας ενημερώνει στο τέλος και η ταινία, χρησιμοποιείτε πια από αρκετές ομάδες ενώ η λέξη moneyball είναι όρος που χαρακτηρίζει ακριβώς αυτό το μοντέλο. Η ταινία προσπαθεί να δείξει τον άνισο αγώνα στον οποίο συμμετέχει ο Billy, ο οποίος όμως, σκεπτόμενος εντελώς αντισυμβατικά, θα προσπαθήσει να βρει τρόπο για να βγει νικητής.

Ο Brad Pitt (The Tree of Life, Se7en) στον ρόλο του αιώνια loser, Billy Beane, κατά πολλούς δίνει τον καλύτερό του εαυτό, ενώ ο Jonah Hill (Get Him to the Greek, Superbad) στον ρόλο του αναλυτή Peter Brand δείχνει στοιχεία πως μπορεί να τα καταφέρει και σε μη κωμικούς ρόλους. Σε δεύτερους ρόλους βλέπουμε τον Philip Seymour Hoffman (The Ides of March, Mary and Max) σαν προπονητή, την Robin Wright (The Conspirator, State of Play) ως πρώην γυναίκα του Bennet και την πολύ καλή μικρή Kerris Dorsey στον ρόλο της κόρης του Billy.

Το Moneyball είναι ένα δράμα χαρακτήρων που βασίζετε κυρίως πάνω στον χαρακτήρα του Brat Pitt. Το μεγάλο του πρόβλημα είναι ότι στην Ευρώπη οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν τον κόσμο του baseball και τις δυσκολίες και ανισότητες που έχει, οπότε το δράμα του Bennet μπορεί να μην είναι αρκετό για όλο το κοινό. Η ταινία, ειδικά στην Αμερική, έχει δημιουργήσει πολύ μεγάλο hype, και λογικά θα την δούμε και στα Oscars, τουλάχιστον στην κατηγορία Διασκευασμένου σεναρίου.

Μαρία Πανοσιάν – Πατώματα Βρεγμένα

2012-02-07T11:37:00.000+02:00

Την γνωρίσαμε ως την φωνή του συγκροτήματος Ελελεύ, το οποίο υφίσταται από το 2005. Από τον ομώνυμο δίσκο της μπάντας, αμέσως καταλαβαίνεις πως πρόκειται για μια περίπτωση συνθέτριας που της αρέσει να ψάχνει αρκετά μέσα σε δύσβατα μουσικά μονοπάτια. Η συγκεκριμένη περίπτωση φέρει το όνομα Μαρία Πανοσιάν και στα μέσα του προηγούμενου χρόνου κυκλοφόρησε τον πρώτο της σόλο δίσκο, με τίτλο «Πατώματα Βρεγμένα».

Από την πρώτη κιόλας ακρόαση των τραγουδιών, συνειδητοποιώ πως το μουσικό υλικό που παίζει δεν αποτελεί κάτι εύπεπτο και ελαφρύ. Το αντίθετο, παλεύεις αρκετή ώρα για να συμβαδίσεις μαζί του (αν μπορεί να γίνει αυτό τελικά), αλλά στο τέλος δικαιώνεσαι για την απόφαση να κάτσεις να ακούσεις τον συγκεκριμένο δίσκο. Τα «Πατώματα Βρεγμένα» είναι 12 ορχηστρικά κομμάτια, τα οποία θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελούν την μουσική για μια θεατρική παράσταση ή και για μια ταινία. Επίσης, συναντάμε την ίδια την Μαρία Πανοσιάν να ερμηνεύει ένα από τα τραγούδια, ενώ δύο αποσπάσματα από τα βιβλία των Αλκυόνης Παπαδάκη και Έμιλυς Παύλου ντύνονται από τις μουσικές της Μαρίας. Αν θα μπορούσα να ξεχωρίσω κάποιο τραγούδι, αυτό θα ήταν το «Βραχυκύκλωμα» με τον καταπληκτικό τρόπο ερμηνείας της «μπροστάρας» των Ελελεύ.
Με κύριο οδηγό το πιάνο και τις ηλεκτρονικές μελωδίες, η Μαρία Πανοσιάν παρουσιάζει έναν εξαιρετικό δίσκο. Το συναίσθημα της λύπης και της μελαχολίας κυριαρχούν σε αυτό το ερωτικό ταξίδι, ωστόσο στο τέλος σε κάνει να πληρείς από αισιοδοξία. Τα «Πατώματα Βρεγμένα» αποτελούν ένα όμορφο άλμπουμ, απο εκείνα που δεν τα ακούς μια φορά για να πεις πως το άκουσες, αλλά το βάζεις κάθε τόσο γιατί έχεις ανάγκη από τέτοια μουσική.

Don't Be Afraid of the Dark

2012-02-06T10:59:00.000+02:00

Η μικρή Sally πάει να μείνει με τον πατέρα της, στην έπαυλη Blackwood. Ο πατέρας της, Alex, είναι αρχιτέκτονας και μαζί με την νέα του φίλη, Kim, διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων, προσπαθούν να αναπαλαιώσουν το παλιό αρχοντικό. Η Sally, νιώθοντας παραμελημένη από τους γονείς της, αρχίζει και ψάχνει το σπίτι μέχρι που ανακαλύπτει κάποιες φωνές που την καλούν να τους βοηθήσει να ελευθερωθούν. Από την περιέργεια της, θα ελευθερώσει μια στρατιά από μικρά τερατάκια τα οποία τελικά δεν είναι τόσο φιλικά όσο ακουγόντουσαν.

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη Troy Nixey θυμίζει υπερβολικά πολύ το ύφος των ταινιών του παραγωγού και συν-σεναριογράφου Guillermo del Toro(Pan's Labyrinth, Hellboy), γνωστό για την μίξη του παραμυθιού με τον τρόμο. Το σκηνικό της ταινίας, με το παλιό τεράστιο σπίτι, με το “κρυμμένο” υπόγειο και τον μεγάλο κήπο, είναι κλασικό και συνάμα ιδανικό για ταινία με στοιχειωμένο σπίτι. Η επιλογή όμως, να ασχοληθεί η πλοκή της ταινίας περισσότερο με της αναζήτηση των μικρών τεράτων, τα οποία εμφανίζονται και πολύ γρήγορα μέσα στην ταινία, και λιγότερο με την κατεστραμμένη ψυχολογία της μικρής, κάνει το Don’t Be Afraid of the Dark να μην ξεχωρίζει καθόλου από τον σορό με τις παρόμοιες ταινίες. Η μικρή με το ιδιαίτερο πρόσωπο Bailee Madison υποδύεται την Sally, τον πατέρα της ο Guy Pearce(The Hurt Locker, The Road) και την μητριά της η Katie Holmes(Batman Begins), σε ρόλους που η ταινία δεν μπήκε ποτέ στο κόπο να εμβαθύνει.

Το Don’t Be Afraid of the Dark πήρε κάποια στοιχεία από το αριστουργηματικό Pan's Labyrinth του Guillermo del Toro, αλλά δεν κατάφερε να τα ενώσει σωστά, και τελικά το αποτέλεσμα καταλήγει να είναι μια ταινία τρόμου μόνο για παιδιά. Ίσως αυτός να ήταν εξαρχής ο σκοπός του σκηνοθέτη, αλλά ο χαρακτηρισμός ως Ακατάλληλο για Ανηλίκους στην Αμερική έφερε και την αποτυχία στις αίθουσες.

The Asteroids Galaxy Tour – Out of Frequency

2012-02-04T10:54:00.000+02:00

Οι Asteroids Galaxy Tour ταρακούνησαν τα νερά της ψυχεδελικής – groovy ποπ στα μέσα του 2010 με το ντεμπούτο τους άλμπουμ “Fruit” που είχε κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του 2009. Έπρεπε να περάσει λίγος καιρός για να γίνουν ευρύτερα γνωστοί, μια και οφείλουν ένα μεγάλο μερίδιο της διασημότητάς τους στην Amy Winehouse, η οποία ζήτησε να ανοίξουν μια συναυλία της. Συγκεκριμέμα στην Ελλάδα έγιναν γνωστοί από το single “The Golden Age” όπου έπαιζε σε διαφημιστικό ποστ. Σε γενικές γραμμές, η 6μελής μπάντα από την Κοπεγχάγη είχε ηχογραφίσει έναν καταπληκτικό δίσκο, βάζοντας αυτόματα τον πήχη πολύ ψηλά από την αρχή. Φέτος, ήρθε η σειρά του δεύτερου στούντιο άλμπουμ τους, με τίτλο “Out of Frequency”.

Ο δίσκος συνεχίζει από κει που σταμάτησε το συγκρότημα. Δηλαδή από τις ξεσηκωτικές μελωδίες της τρομπέτας και του σαξόφωνου αλλά και τα τρομερά soul φωνητικά της τραγουδίστριας, Mette Lindberg. Το εισαγωγικό μονόλεπτο μας καλοσωρίζει στο μουσικό «πάρτυ» που έχουν σχεδιάσει οι Asteroids Galaxy Tour. Και αμέσως έρχεται το “Dollars in the Night” να μας σηκώσει από τη καρέκλα και να μπουμε στον ξεσηκωτικό κόσμο της groovy μουσικής. Όπως και το πρώτο κομμάτι είχε τον πρόλογό του, έτσι και το δεύτερο μεγάλο κομμάτι, με τίτλο “Major” όπου αποτελεί και το πρώτο single, έχει την εισαγωγή του. Στο ίδιο μήκος κύματος, αυτού της ψυχεδέλειας δηλαδή, κυμαίνεται και το “Heart Attack”. Το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, ρίχνει για λίγο τους τόνους αν και πάλι δεν μπορείς να το πεις σίγουρα, αφού ο ρυθμός που δίνουν τα πνευστά μόνο ανεβαστικό μπορείς να τον πεις. Προς το κλείσιμο του δίσκου ξεχωρίζει το “Ghost in My Head” και το “Fantasy Friend Forever” με το γρήγορο τέμπο του. Και κάπου εκεί σκέφτεσαι "αυτό ήταν;". 1 ώρα ήταν με ασταμάτητες μελωδίες να πηγαίνουν και να έρχονται, βάζοντάς μας αυτόματα σε κλίμα για ένα ξεσηκωτικό πάρτυ.

Το “Out of Frequency” είναι ένα συνεχές πάρτυ ψυχεδελικής ποπ με jazz και groovy στοιχεία, όπου μοναδικός του στόχος είναι να σε ξεσηκώσει και να σε κάνει να χορέψεις. Υπέροχες μελωδίες, η τρομπέτα βουϊζει όμορφα στο τύμπανό σου, ενώ η Lindberg με την τρομερή φωνή απογειώνει μόνη της την ήδη φοβερή μουσική. Οι Asteroids Galaxy Tour ήρθαν από τη Δανία για να αποδείξουν πως μπορούν να συνδυαστούν ήχοι από jazz και pop στην εποχή των 70’s. Ένας εξαιρετικός δίσκος από ένα συγκρότημα που φαίνεται να ξέρει τί θέλει να συνθέτει και πως δεν ήταν τυχαία η ξαφνική επιτυχία με το πρώτο τους άλμπουμ. Όχι μόνο αξίζει να τον ακούσεις, αλλά βάζει σοβαρή υποψηφιότητα, από την αρχή του έτους κιόλας, για μια θέση ανάμεσα στους καλύτερους δίσκους του 2012.

Warrior

2012-02-03T11:47:00.000+02:00

Ο Paddy Conlon ήταν ένας αλκοολικός πρώην πεζοναύτης που κακοποιούσε την γυναίκα του και εκπαίδευε τα δύο του παιδιά του για παλαιστές, μέχρι που μία μέρα ο μικρός του γιος μαζί με την μητέρα του εξαφανίστηκαν. Δεκατρία χρόνια μετά, ο γιος επιστρέφει στον πατέρα του, χωρίς να τον ενημερώσει για τίποτα από την ζωή που έζησε όλα αυτά τα χρόνια, με μοναδικό σκοπό να τον εκπαιδεύσει ξανά για να λάβει μέρος σε ένα σημαντικό τουρνουά με μεγάλο χρηματικό έπαθλο. Ο μεγάλος του γιος, ο οποίος έκατσε πίσω μαζί του όταν η μητέρα του και ο αδερφός του έφυγαν, έχει παρατήσει το άθλημα και έχει γίνει δάσκαλος, αλλά λόγω οικονομικών δυσκολιών αποφασίζει να λάβει και αυτός μέρος στο ίδιο τουρνουά. Τα δύο αδέρφια που πιστεύουν πως τα χωρίζουν τόσα πολλά, θα βρεθούν μετά από τόσα χρόνια ξανά στο ίδιο τουρνουά.

Ο σκηνοθέτης Gavin O'Connor (Pride and Glory) αναμιγνύει σε τέλειες δοσολογίες το δράμα με την δράση στην νέα του ταινία και φτιάχνει το απόλυτο fighting-film της χρονιάς και όχι μόνο. Το Warrior έχει ξύλο αλλά δεν μένει μόνο σε αυτό, καθώς βασίζετε πολύ περισσότερο στο προσωπικό δράμα που ζει ο καθένας από τους τρεις κύριους χαρακτήρες, αλλά και στην τραγική ιστορία που τους ενώνει. Η ταινία ξεχωρίζει για τις πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών. Ο Nick Nolte (The Thin Red Line, Cape Fear) είναι καταπληκτικός στον ρόλο του πρώην αλκοολικού πατέρα που προσπαθεί να εξιλεωθεί για τις αμαρτίες του, ο Tom Hardy(Inception, Layer Cake) συγκλονίζει τον ολιγομίλητο και γεμάτο νεύρα ρόλο του μικρού γιου που αναγκάστηκε από μικρός να ζήσει δύσκολα πράγματα, και ο Joel Edgerton (The Thing, King Arthur) είναι πολύ καλός στον ρόλο του πιο αληθινού χαρακτήρα από τους τρεις, ο οποίος πρέπει να παλέψει για να βοηθήσει την οικογένειά του να τα βγάλει πέρα οικονομικώς.

Το Warrior δεν ξεφεύγει από κάποια κλασικά cliché, όπως ότι το θηρίο και μεγάλο φαβορί για τον τουρνουά είναι Ρώσος, ή ότι ο ένας γιος έχει είναι ήρωας του πολέμου στο Ιράκ. Έχει όμως μια πολύ δυνατή σκηνοθεσία που μαζί με τις καταπληκτικές ερμηνείες προσφέρουν ένα πολύ ισχυρό θέαμα στον θεατή που θα την προσέξει την αληθινή ιστορία της ταινίας.

Don’t Let Them Kill… Your Taste!!!

2012-02-02T14:04:00.000+02:00

Δέκα κομμάτια από τέσσερα ελληνικά συγκροτήματα, ηχογραφημένα κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Πρόκειται για την επανακυκλοφορία, σε ψηφιακή μορφή, μιας συλλογής από την ΓΑΒ Production, με τίτλο “Don’t let them kill… your taste!!!”. Η εν λόγω συλλογή είχε προοριστεί να διανεμηθεί δωρεάν μαζί με το δεύτερο τεύχος του “Semedic” ‘zine, ωστόσο το όλο πράγμα δεν εξελίχθηκε. Απόροια του συγκεκριμένου γεγονότος ήταν, η συλλογή να κυκλοφορήσει εν τέλει τον Μάρτιο του 1998 δωρεάν, σε μορφή βινυλίου, μαζί με το τέταρτο fanzine «Χωρίς Κανόνα». Έτσι, ήρθε η στιγμή να επανακυκλοφορήσουν αυτά τα δέκα τραγούδια ξανά χωρίς κανένα απολύτως αντίτιμο, εντελώς δωρεάν από την ιστοσελίδα http://gab-productions.bandcamp.com/.

Closer, Altered Faces, Sunsteps και Nudos Ahora είναι τα τέσσερα σχήματα, των οποίων τα τραγούδια απαρτίζουν την συλλογή. Τους Closer τους ακούμε σε τρία κομμάτια τους, εκ των οποίων το ένα, το “Blue Pussy”, το συναντάμε και στο άλμπουμ τους “In The Market” που κυκλοφόρησε το 1998. Το “Ghost Eyes”, όπου ανοίγει και την συλλογή, μπορώ να το χαρακτηρίσω τουλάχιστον πορωτικό τραγούδι. Σε γενικές γραμμές, και οι τέσσερις μπάντες κινούνταν στα μονοπάτια της post punk rock, με ολίγον τι αλτερνατίλες. Γνωστό πως η δεκαετία των 90’s ήταν από τις ομορφότερες περιόδους της εγχώριας μουσικής σκηνής, με συγκροτήματα και τραγούδια γεμάτα αυθεντικότητα. Οι Closer κλείνουν με το “TV Babies”, ένα φοβερό και με γρήγορο τέμπο κομμάτι, δίνοντας την σκυτάλη για την συνέχεια στους Altered Faces. Το punk δεν λείπει ούτε από εδώ, με την μπάντα να τα δίνει όλα στο “Lost Ships”, αλλά και στο εξίσου όμορφο “Altered Faces”, με τα δυνατά φωνητικά στο τέλος του. Ήρθε η στιγμή για τους Sunsteps, οι οποίοι σχηματίστηκαν το 1989. Εδώ είναι πιο «χαλαρά» τα πράγματα με το μελωδικό “Nothing More Than A Bad Dream?”, ωστόσο αμέσως μετά μας απογειώνουν με το “Celebrate”. Τέλος, οι Nudos Ahora που, σχηματίστηκαν στη Δράμα, κλείνουν την συλλογή με τα δικά τους τρία τραγούδια.
Εξαιρετική κίνηση από την ΓΑΒ Production να επανακυκλοφορήσει σε ψηφιακή μορφή το “Don’t Let Them Kill… Your Taste!!!”. Η μετεγγραφή του βινυλίου σε ψηφιακή μορφή πραγματοποιήθηκε από τον John Shaw (http://shawsounds.net/), ενώ το (re-)mastering από τον d*pon. Ένθετα και εξώφυλλο διατίθενται σε ψηφιακή μορφή, με το δωρεάν κατέβασμα της συλλογής.

50/50

2012-02-01T11:06:00.000+02:00

Ο 27χρονος Adam μένει μαζί με την πανέμορφη κοπέλα του, Rachael, και δουλεύει σε μια δουλειά που του αρέσει, το ραδιόφωνο. Μια μέρα όμως, πηγαίνει για εξετάσεις λόγω δυνατών πόνων στην πλάτη, όπου και του γίνετε διάγνωση για μία σπάνια μορφή καρκίνου που του δίνει 50% πιθανότητες να ζήσει. Ο Adam, με την βοήθεια του παιδικού του φίλου Kyle και της ψυχοθεραπεύτριας του, Katherine, θα προσπαθήσει να ανταπεξέλθει στα νέα δεδομένα που μπήκαν στην ζωή του.

Το 50/50 είναι μια δραματική κομεντί που αγγίζει ένα πολύ δύσκολο και βαρύ θέμα όπως είναι ο καρκίνος και η πιθανότητα κάποιος να μάθει πως υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να πεθάνει. Ο Jonathan Levine κρατά αρκετά καλά τις ισορροπίες μεταξύ της κωμωδίας και του δράματος, αποφεύγοντας τις υπερβολές και από τις δύο πλευρές. Σε αυτό τον βοηθάει το καλοδουλεμένο σενάριο που βασίζετε πάνω στην προσωπική ιστορία του σεναριογράφου Will Reiser. Η ταινία μπορεί να μην αποφεύγει αρκετά cliché, αλλά η ρεαλιστικότητα της κατάστασης αλλά και του κεντρικού χαρακτήρα σε παρασέρνει. Ο Joseph Gordon-Levitt (Inception, The Lookout) είναι πολύ καλός στο ρόλο του Adam, αλλά εξίσου καλώς είναι και ο Seth Rogen (Knocked Up) στον ρόλο του φίλου Kyle, ο οποίος προσθέτει το απαραίτητο κωμικό στοιχείο. Παίζουν επίσης η Anna Kendrick (Up in the air, Twilight) και η Bryce Dallas Howard (The Village, The Help).

Η νέα ταινία του Gordon-Levitt χωρίς να υπερβάλει καταφέρνει να σε συγκινήσει αλλά θα σε κάνει και να γελάσεις σε αρκετές στιγμές. Το 50/50 δεν απογειώνετε λόγω της αρκετά διαφαινόμενης εξέλιξης στην πλοκή του, αλλά παραμένει μια πολύ καλή ταινία.

Lana del Rey – Born to Die

2012-01-31T10:55:00.000+02:00

Ίσως ο μεγαλύτερος ντόρος για μια νέα καλλιτέχνιδα, πριν καν κυκλοφορήσει το ντεμπούτο της άλμπουμ. Με ένα demo το 2010 και τα καινούρια της singles από τον επερχόμενο δίσκο να κυκλοφορούν μέσα στο φθινόπωρο, η Lana del Rey έχει καταφέρει να επισκιάσει τους πάντες και τα πάντα στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα, πριν καλά καλά ακουστεί ολόκληρη η δισκογραφική της δουλειά. Βέβαια όλα αυτά δικαίως, καθώς η Elizabeth Grant – όπως ειναι το πραγματικό της όνομα – έχει συνθέσει έναν τρομερό δίσκο με τίτλο “Born to Die”. Και μόνο που αναφέρει τρεις εντελώς διαφορετικούς καλλιτέχνες μεταξύ τους, τους Elvis Presley, Kurt Cobain και Britney Spears, ως μουσικές της επιρροές, σε κάνει να την ακούσεις.

Με το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου να ανοίγει τον «χορό» των τραγουδιών, μπαίνεις για τα καλά στον θαυμαστό μουσικό κόσμο της 25χρονης τραγουδοποιού. Από τα πρώτα ακούσματα καταλαβαίνεις πως έχεις να κάνεις με μια αληθινή περσόνα που γνωρίζει τί κάνει. Η φωνή της σε παραπέμπει στη δεκαετία του ’50 και σε εποχές του blues. Στη συνέχεια, έρχεται το “Off The Races” που διαφέρει από την αισθητική της μουσικής μιας πιο παλιάς εποχής, θυμίζοντάς μας ότι το indie pop δεν χρειάζεται πάντα να είναι άσχημο mainstream. Αμέσως μετά συναντούμε το “Blue Jeans”, ίσως το ομορφότερο τραγούδι του άλμπουμ, με τη μελωδία να σου καρφώνεται στο μυαλό και τους στίχους να σου μένουν χαρακτηριστικά με την αισθησιακή φωνή της Νεοϋορκέζας. Τη σειρά των singles κλείνει το πρώτο κομμάτι με το οποίο ολόκληρη η υφήλιος γνώρισε την Lana del Rey, το “Video Games”. Απλώς τέτοιος ήχος είχε να ακουστεί πολλά χρόνια και η Rey τον επανέφερε με τον ομορφότερο τρόπο, χωρίς το φόβο αποτυχίας. Έτσι, μια μέρα του καλοκαιριού του ’11 αποφάσισε να ανεβάσει το κομμάτι στο YouTube και το αποτέλεσμα είναι πλέον γνωστό.

Μετά τη τετράδα των ήδη πασίγνωστων singles, η Lana del Rey συνεχίζει ακάθεκτη το έργο της με εξίσου όμορφα κομμάτια. Θα συναντήσουμε το “Dark Paradise”, με το οποίο, μετά τις πρώτες δύο ακροάσεις, κολλάς. Βέβαια το ίδιο συμβαίνει και στη συνέχεια, καθώς το “Born to Die” δεν μας αφήνει στιγμή να «ξαποστάσουμε». Έρχεται το εξαιρετικό “Radio” και το μελαγχολικό “Summertime Sadness”. Κυκλοφορεί, όμως, και η deluxe έκδοση του άλμπουμ στην οποία συμπεριλαμβάνονται επιπλέον τρία τραγούδια, εκ τοων οποίων κορυφαίο αποτελεί το ξεχωριστό “Lolita”.
Δεν αποτελεί μια ακόμη περίπτωση κλασικής ερμηνεύτριας που απλώς διαθέτει εξαιρετικές φωνητικές ικανότητες και εντυπωσίαζει όσους την ακούν. Μόνη της η Lana del Rey έχει επιμεληθεί την σκηνοθεσία στα video clips της (εκτός του “Born to Die” όπου η σκηνοθεσία ανήκει στον Yoann Lemoine), ενώ στο "Born to Die" έχει βάλει το χεράκι της στην σύνθεση του κομματιού. Αν μη τι άλλο, αυτό αποδεικνύει πως η νεαρή Αμερικανίδα θέλει να έχει τον απόλυτο έλεγχο στις δημιουργίες της και το πράττει με τον καλύτερο τρόπο. Στον αντίποδα, βέβαια, ηχεί σιγανά ο φόβος για μια ακόμη φούσκα της indie σκηνής. Μια όμορφη, με φουσκωμένα χείλη αποτελεί το επόμενο fashion icon που πάνω της χτίστηκε ένα ολόκληρο πρότζεκτ για να μας θυμίσει λίγο τη μουσική των 50’s και αμέσως μετά να εξαφανιστεί αναπαυόμενη στις δάφνες της. Δεν μένει παρά να περιμένουμε τις επόμενες μουσικές της κινήσεις, οι οποίες για το καλό όλων μας (και της ίδιας προτίστως) ελπίζω να είναι ακόμη καλύτερες από το ήδη εξαιρετικό “Born to Die”.

How I Ended This Summer

2012-01-30T11:49:00.000+02:00

Σε ένα νησί της Αρκτικής, ο Sergei και ο Pavel δουλεύουν σε έναν μετεωρολογικό σταθμό. Καθημερινή δουλειά τους είναι η καταγραφή κάποιων μετρήσεων και η μετάδοσή τους μέσω ασυρμάτου στον κεντρικό σταθμό, η οποία είναι και η μοναδική τους επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο. Ο Sergei είναι μεγάλος, έχει πολλά χρόνια σε αυτή την δουλειά και την βλέπει ιδιαιτέρως σοβαρά. Ο Pavel είναι νέος, ασχολείται με τα video games και το mp3 του. Μία μέρα, ο Pavel θα μείνει υπεύθυνος στο πόστο του Sergei, αλλά θα αμελήσει να πάρει τις απαραίτητες μετρήσεις. Παράλληλα, θα χρειαστεί να μεταφέρει στον Sergei δυσάρεστα νέα που έρχονται από τον κεντρικό σταθμό για την οικογένειά του. Αυτή η κατάσταση δεν θα αργήσει να φέρει την έκρηξη μεταξύ των δύο αντρών.

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Aleksey Popogrebskiy, επιστρέφει μετά το πολύ καλό Simple Things με την νέα του ταινία, How I Ended This Summer. Οι δύο χαρακτήρες του αυτή τη φορά αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικές γενιές της Ρωσικής κοινωνίας και αναπόφευκτα συγκρούονται. Η ταινία βασίζετε πάνω στην πολύ καλή ηθοποιία των δύο μοναδικών ηθοποιών, και στην τρομερή της φωτογραφία, αφού τα μακρινά πλάνα από τα άγρια και αφιλόξενα τοπία της Αρκτικής είναι τουλάχιστον μαγευτικά. Και για τα δύο, η ταινία τιμήθηκε με τα αντίστοιχα βραβεία από το φεστιβάλ του Βερολίνου.

Η ταινία είναι ένα δράμα με στοιχεία παρανοϊκού θρίλερ. Το άγριο τοπίο και το κατά πόσο θα συνεπάρει τον θεατή ή θα τον κοιμίσει είναι το στοίχημα της ταινίας, καθώς οι διάλογοι είναι ελάχιστοι μέσα στο έργο.

Γιώργος Χατζηπιερής - Ο Τεμπέλης Δράκος και άλλες ιστορίες...

2012-01-28T11:28:00.000+02:00

Ποιος είπε πως τα παιδικά τραγούδια απευθύνονται αποκλειστικά στα παιδιά και όχι στους μεγάλους; Ο Γιώργος Χατζηπιερής έρχεται από την Κύπρο για να αποδείξει μουσικά πως ο παραπάνω κανόνας δεν ισχύει. Και το επιχείρημά του ονομάζεται «Ο Τεμπέλης Δράκος και άλλες ιστορίες...». Εξαιρετικές μελωδίες και έξυπνοι στίχοι απαρτίζουν τον δίσκο, ο οποίος ξεχειλίζει από χαρά και αγάπη. Τα συναισθήματα δεν θα μπορούσαν να γίνονταν εντονότερα, χωρίς την συμβολή μεγάλων καλλιτεχνών που έβαλαν και αυτοί το χεράκι τους για να ηχογραφηθεί ο «τεμπέλης δράκος».

Ο "Τεμπέλης Δράκος" πρωτοεμφανίστηκε το 2005 και τον ξανασυναντάμε γύρω στα μέσα του 2009, όπου και επιστρέφει δριμύτερος με εξίσου καταπληκτικά τραγούδια. Από την πρώτη κιόλας ακρόαση, καταλαβαίνουμε πως ο δίσκος έχει δημιουργηθεί με μεράκι. Η εξαιρετική ενορχήστρωση του Μάριου Τακούσιη απογειώνει τα κομμάτια, καθώς πνευστά, έγχορδα, κρουστά και βιολί δένουν μεταξύ τους με όμορφο τρόπο. Το ξεκίνημα το κάνει το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, το οποίο ερμηνεύει με την καταπληκτική (όπως πάντα) φωνή του ο Σωκράτης Μάλαμας. Στη συνέχεια θα συναντήσουμε πληθώρα καλλιτεχνών ενώ είναι αρκετά δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι από το άλμπουμ. Ίσως τα «10 καβουράκια» από τον Δώρο Δημοσθένους, το «Ελεφαντάκι» με τον τρομερό, ως συνήθως, Φοίβο Δεληβοριά και η «Γυάλινη Μικρή Κουκλίτσα» με την ανατριχιαστική ερμηνεία του Απόστολου Ρίζου να αποτελούν τις κορυφές του δίσκου. Από την αρχή μέχρι το τέλος ο «τεμπέλης δράκος» σε παρασύρει σε έναν φανταστικό, αλλά και ωραίο, κόσμο όπου η φαντασία δεν θέλεις να τελειώσει ποτέ.

Ο «τεμπέλης δράκος» είναι ένας προσεγμένος δίσκος με πρωτοτυπία και τραγούδια γεμάτα ζωντάνια αλλά και ευαισθησία. Ο Γιώργος Χατζηπιερής καταφέρνει να προσελκύσει μουσικά τα μικρά παιδιά, χωρίς όμως να συνθέτει τραγούδια απλοϊκά, αλλά αντιθέτως, τραγούδια που ενθουσιάζουν. Και μόνο τα ονόματα που παρελαύνουν από την συγκεκριμένη δισκογραφική δουλειά, είναι λόγος για να ακούσουμε το άλμπουμ. Χαρακτηριστικά, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Λιζέτα Καλημέρη, Σοφία Παπάζογλου είναι κάποιοι από τους καλλιτέχνες. Ο «τεμπέλης δράκος» αποτελεί αναμφισβήτητα τον ομορφότερο μουσικό δίσκο για παιδιά της τελευταίας δεκαετίας, ενώ όπως είπαμε και στην αρχή, όχι μόνο για παιδιά.

The Black Belles – The Black Belles

2012-01-27T10:29:00.000+02:00

Με τη πρώτη ματιά τρομάζεις και αναρωτιέσαι τί μπορεί να συνθέτουν τέσσερις μαυροφορεμένες γυναίκες μαζί. Όταν ακούς, όμως, το δίσκο τους συνειδητοποιείς πως ένα τέτοιο μουσικό γκρουπ έλειπε. Πίσω από αυτή την επιτυχία που ονομάζεται The Black Belles δεν θα μπορούσε να μην βρισκόταν ο Jack White. Ο παντός καιρού μουσικός – στιχουργός – παραγωγός ανακάλυψε την γυναικεία τετράδα και δεν άφησε την ευκαιρία να τη συμπεριλάβει στο label του Third Man Records, με αποτέλεσμα το Δεκέμβριο του 2011 να κυκλοφορήσουν το πρώτο άλμπουμ τους, με τον ομώνυμο τίτλο του συγκροτήματος.

Το “The Black Belles” σε αρπάζει από την αρχή και σε στριφογυρίζει ανελέητα μέχρι να παραδεχτείς ότι το γυναικείο rock ‘n’ roll δεν έχει πεθάνει. Και ο συγκεκριμένος δίσκος όντως αποτελεί ένα τρανό παράδειγμα πως η σκηνή με γυναίκες πίσω από μια ηλεκτρική κιθάρα ή ένα μπάσο ή τα ντραμς υπάρχει ακόμα. Από το “Leave You With a Letter”, με το οποίο καταλαβαίνεις πως θα περάσεις όμορφα με αυτό το άλμπουμ, μέχρι το θυελώδη “Honky Tonk Horror” τα ριφάκια αλλά και τα κιθαριστικά σόλο πάνε και έρχονται. Για το ομορφότερο κομμάτι, αν γίνεται να βγάλεις κάποιο, κονταροχτυπιούνται τα “Breathing Down My Neck” και “Pushing Up Daisies”. Στο κλείσιμο του άλμπουμ τα “Not Tonight” και “Hey Velda” «υπενθυμίζουν» πως κανένα τραγούδι δεν έχει συμπεριληφθεί μόνο και μόνο για να γεμίσει ο δίσκος, με το καθένα του να εντυπωσιάζει ολοένα και περισσότερο.
Φυσικά το μαγικό του χεράκι έχει βάλει και ο Jack White, που πιστεύω χωρίς εκείνον το όλο πράγμα δεν θα προχωρούσε. Έχει όμως τον τρόπο να απογειώνει κάθετι μουσικό εγχείρημα και στο τέλος να εντυπωσιάζει. Η αρχή ήταν εξαιρετική για τις Black Belles, ωστόσο αρκεί να δούμε πόσο μπορεί να κρατήσει η φάση του γυναικείου γκρουπ γιατί ομολογουμένως είναι μια δύσκολη φάση.

Pieds Nus sur les Limaces – Ατίθαση Λίλι

2012-01-26T09:30:00.000+02:00

Δύο αδερφές, η Λίλι και η Κλάρα, χάνουν τη μητέρα τους από καρδιακή προσβολή. Έχοντας πεθάνει και ο πατέρας τους πριν χρόνια, οι δύο κοπέλες βρίσκονται σε αδιέξοδο στη ζωή τους. Η Κλάρα (Diane Kruger), όπου είναι και η μεγαλύτερη, έχει παντρευτεί ένα δικηγόρο, έχει τη δική της δουλειά και έχει χτίσει το μέλλον της καλές περγαμηνές. Ωστόσο, το πρόβλημα που της παρουσιάζεται είναι η ίδια η αδερφή της, η οποία μέχρι πρότεινος ζούσε με τη μητέρα της και δείχνει να μην μπορεί να επιβιώσει μοναχή της.

Η Λίλι (Ludivine Sagnier) είναι μια κοπέλα εντελώς διαφορετική από τις υπόλοιπες. Μη μπορώντας να βάλει όρια και περιορισμούς στη ζωή της, προτιμά να μένει στην εξοχή μακριά από την πόλη ενώ οι καλύτεροί της φίλοι είναι τα ζώα. Από την άλλη, ο «κοινωνικός εξευτελισμός» που περνάει από τους άλλους ανθρώπους, που την παρουσιάζουν ως τρελή, την αποδιοργανώνει και την κάνει να γίνεται ακόμα πιο εσωστρεφής και «παράξενη» για το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Βλέποντας την αδυναμία της Λίλι να ανταπεξέλθει, η Κλάρα αποφασίζει να γυρίσει στο πατρικό της σπίτι, ώστε να βοηθήσει την μικρή της αδερφή να «ορθοποδήσει». Βέβαια, αυτό κάθε άλλο εύκολο δεν είναι , αφού η Κλάρα έχει μάθει σε μια ζωή στρωμένη και γεμάτη λογική.

Έτσι, δεν αργούν να ξεσπάσουν οι κόντρες μεταξύ των δύο αδερφών. Η Κλάρα αδυνατεί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα της Λίλι, η οποία συνεχίζει την αντισυμβατική της ζωή. Ο άντρας της Κλάρα επισκέπτεται το πατρικό κάποιες μέρες της εβδομάδας για να βλέπει τη γυναίκα του, ωστόσο μετά από λίγο καιρό η επαφή μεταξύ του ζευγαριού ολοένα και σβήνει. Τότε, η μεγάλη αδερφή έρχεται αντιμέτωπη με το εξής δίλημμα. Να σώσει τη ζωή της και το γάμο της ή την αδερφή της;

Η Fabienne Berthaud σκηνοθετεί μια πραγματική ιστορία μιας κοπέλας, κερδίζοντας πολύ καλές κριτικές. Παρουσιάζει τον αγώνα που γίνεται μεταξύ των δύο αδερφών και πολύ περισσότερο την ελεύθερη σκέψη της Λίλι. Οι φανταστικές ερμηνείες από τις δύο ηθοποϊούς και η όμορφη φωτογραφία δίνουν έναν ακόμη ομορφότερο τόνο στην ταινία, η οποία θα ταρακουνήσει λίγο το νου μας για το αν τελικά πρέπει να περιορίζουμε τη ζωή μας.

Lykke Li – Wounded Rhymes

2012-01-25T10:45:00.000+02:00

Το ντεμπούτο της άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2008, δημιουργώντας ένα κύμα συζητήσεων που αφορούσε την ίδια και τη μουσική της. Τα γνωστά που κουβεντιάζονται όταν ένας νέος καλλιτέχνης κάνει το «μπαμ» στη διεθνή δισκογραφία, δηλαδή αν θα μπορέσει να φτάσει ή και να ξεπεράσει τον πήχη που έβαλε κιόλας από το πρώτο του καλλιτεχνικό βήμα. Όλα αυτά, όμως, η Lykke Li τα κατέρριψε καθώς το 2011 κυκλοφόρησε έναν καταπληκτικό δίσκο, που αν μη τι άλλο την ανέβασε στις κορυφαίες θέσεις της μουσικής βιομηχανίας για τη χρονιά που πέρασε.

Το “Wounded Rhymes” κυκλοφόρησε και χρειάστηκε λίγο καιρό για να κάνει τον πάταγο που, ομολογουμένως, δημιούργησε. Και τα 10 κομμάτια του δίσκου δεν τα λες άσχημα, με το ένα να αλληλοσυμπληρώνει το άλλο και στο κλείσιμο του άλμπουμ να έχεις ακούσει έναν ευχάριστο δίσκο. Φυσικά, η ξαφνική διασημότητα που πήρε η συγκεκριμένη δισκογραφική δουλειά οφείλεται στο “I Follow Rivers”, το οποίο δεν σταματάει να παίζει στα ραδιόφωνα και στα μαγαζιά. Ιδιαίτερα μια διασκευή του τραγουδιού, αρκετά πιο beat-ατη και γνωστή ως “ I Follow Rivers - The Magician Remix”, έκανε το συγκεκριμένο κομμάτι να το ακούσει ο καθένας. Ωστόσο, εκτός της μεγάλης επιτυχίας αυτού του single, το “Wounded Rhymes” απαρτίζεται και από άλλα εξίσου όμορφα τραγούδια. Από το γλυκό και «αγαπισιάρικο» “Love Out of Lust” μέχρι το δεύτερο single “Get Some”, το οποίο θα σε πάρει από το χέρι και θα σε κάνει οπωσδήποτε να χορέψεις. Επίσης, απαρατήρητο δεν περνάει το “Sadness is a Blessing” όπου, ίσως, να αποτελεί και την κορυφή του δίσκου. Προς το κλείσιμο, συναντούμε το εξαιρετικό “Jerome” και το “Silent My Song” που μας δίνει μεγάλες ελπίδες για το επόμενο και τρίτο δισκογραφικό βήμα της Σουηδέζας τραγουδοποιού.
Το “Wounded Rhymes” δεν μπορεί παρά να είναι ένας καταπληκτικός δίσκος. Η σκοτεινιά που είχε η Lykke Li στο “Youth Novels” σα να φεύγει και τη θέση της να παίρνουν τα ντραμς που δίνουν ένα πιο beat στοιχείο και η ηλεκτρική κιθάρα. Όλα αυτά, όμως, δεν θα υπήρχαν αν δεν υπήρχε και η φωνή της 25χρονης, η οποία απογειώνει τα τραγούδια με τα φοβερά φωνητικά της. Απλώς, ένας εμπορικός pop δίσκος που αξίζει πολλών ακράσεων.

A Torinoi Lo - Το Άλογο του Τορίνο

2012-01-24T10:29:00.000+02:00

«Τορίνο, 3 Ιανουαρίου 1889: ο Φρίντριχ Νίτσε βγαίνει από την πόρτα του σπιτιού που διαμένει, στην Οδό Κάρλο Άλμπερτ 6. Όχι μακριά από αυτόν, ο οδηγός ενός δίτροχου κάρου έχει πρόβλημα με το πεισματάρικο άλογό του. Όσο κι αν το τσιγκλά, το άλογο αρνείται να κουνηθεί και τότε ο οδηγός χάνει την υπομονή του και αρχίζει να το μαστιγώνει. Ο Νίτσε μπαίνει στη μέση με φούρια για να δώσει τέλος σε αυτή τη βίαιη σκηνή, αγκαλιάζοντας το λαιμό του αλόγου, και κλαίγοντας. Ο σπιτονοικοκύρης του τον παίρνει μέσα στο σπίτι, τον βάζει να ξαπλώσει ακίνητο και σιωπηλό για δύο μέρες, μέχρι που ο Νίτσε θα μουρμουρίσει τα απαραίτητα τελευταία του λόγια και θα ζήσει για ακόμα 10 χρόνια, βουβός και παράφρων, με τη φροντίδα της μητέρας του και των αδελφών του. Δεν γνωρίζουμε τι απέγινε το άλογο.»

Με αυτά τα λόγια ο Bela Tarr ανοίγει την ιστορία λύπης και δράματος, με τίτλο "Το Άλογο του Τορίνο". Μια ιστορία του οδηγού του κάρου, της κόρης του και του αλόγου. Ζώντας στη μέση του πουθενά, σε ένα παλιό έρημο πετρόσπιτο και με τον άνεμο να φυσάει λυσσασμένα, πατέρας και κόρη ζουν την καθημερινότητά τους με τον δικό τους καταθλιπτικό ύφος. Κάθε μέρα βγάζουν το άλογο έξω για να μαζέψουν ξύλα μέσα στον ανελέητο θυμό του ανέμου, ενώ αργότερα κλείνονται μέσα στο σπίτι για να φάνε τις καθημερινές τους βραστές πατάτες και τελικώς να κοιμηθούν. Κάποια μέρα, όμως, το άλογο αρνείται πεισματικά να βγει έξω από το στάβλο του, με αποτέλεσμα το "αφεντικό" του να εξοργιστεί και να το μαστιγώνει. Η κόρη του, σαφώς πιο ήρεμη και ψύχραιμη, ηρεμεί το ζώο και χωρίς να το πιέζει το οδηγεί πίσω στο σπίτι του. Ωστόσο, η κατάσταση δεν άλλαξε με το άλογο να συνεχίζει να μην θέλει να βγει έξω. Από την άλλη, η νεαρή κοπέλα συνειδητοποιεί ότι το νερό στο πηγάδι έχει τελειώσει, έχοντας ως αντίκτυπο την χειροτέρεψη των βασάνων.

Στο "Άλογο του Τορίνο" παρακολουθούμε 6 μέρες από την καθημερινότητα του πατέρα, της κόρης και του αλόγου. Σταδιακά, όμως, τα πράγματα και οι καταστάσεις χειροτερεύουν μέρα με τη μέρα, βλέποντας τους δύο ανθρώπους να χάνουν την υπομονή τους και τη δύναμή τους. Προς την έκτη μέρα θα προσπαθήσουν να μετακομίσουν, αφού πλέον δεν έχουν απολύτως τίποτα, αλλά μάταια. Μέχρι που την τελευταία μέρα θα παραδώσουν σώμα και ψυχή στο έλεος του Θεού, χωρίς να τους νοιάζει η ανάγκη για ζωή και επιβίωση.

Με ελάχιστους διαλόγους και ασπρόμαυρη εικόνα, ο σκηνοθέτης Bela Tarr παρουσιάζει ένα αριστουργηματικό φιλμ, μέσα από την καθημερινή ρουτίνα του ανθρώπου. Χωρίς πολλά πολλά φέρνει το δράμα μπροστά μας, κάνοντάς μας να το ζούμε και εμείς κανονικά. Ίσως, μοναδική αστοχία να αποτελούν οι 2.5 ώρες της ταινίας, καθώς αυτό που θέλει να δώσει ο Tarr θα μπορούσε να το έκανε και σε μικρότερο χρόνο, έτσι ώστε να μην κουράζει. Και πάλι, όμως, το "Άλογο του Τορίνο" είναι μια τρομερή σινεφίλ ταινία.

The Boy – When You Grow Up Your Heart Dies

2012-01-23T12:49:00.000+02:00

Όταν η έμπνευση δεν τελειώνει ποτέ... Κάτι τέτοιο φαίνεται να συμβαίνει στον Αλέξανδρο Βούλγαρη, ο οποίος κυκλοφορεί δύο δίσκους μέσα στο 2011. Το καλοκαίρι μάς παρουσίασε την «Ηλιοθεραπεία», ένα από τα ομορφότερα άλμπουμ της χρονιάς. Λίγους μήνες αργότερα κυκλοφορεί ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά, με τίτλο “When You Grow Up Your Heart Dies”, σε αγγλικούς στίχους. Ο The Boy αποδεικνύει πόσο παραγωγικός αλλά και πόσο δημιουργικός είναι, καθώς είναι πολύ δύσκολο να κυκλοφορήσει καλλιτέχνης 2 δίσκους μέσα σε λίγους μήνες, και οι δύο δίσκοι να είναι καταπληκτικοί.

Στο “When You Grow Up Your Heart Dies” ο νεαρός τραγουδοποιός «πιάνει» ένα ευρύτερο ακροατήριο συγκριτικά με την «Ηλιοθεραπεία», η οποία ήταν αρκετά πιο δύσπεπτο άλμπουμ. Εδώ, λοιπόν, αφήνει για λίγο την ηλεκτρική κιθάρα και επικεντρώνεται περισσότερα στον ηλεκτρονικό ήχο και στα πλήκτρα. Μία επίσης στροφή του Βούλγαρη είναι ο στίχος, όπου από ελληνικός έγινε αγγλικός. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι καλλιτέχνες που ερμηνεύουν ξένο στίχο έχουν τη δυνατότητα να πουν και μια «βλακεία» παραπάνω, πράγμα που στον ελληνικό στίχο δεν γίνεται καθώς θα φανεί πολύ «βλακεία». Αυτό έχει ως αντίκτυπο να μην έρχεται ο ακροατής κόντρα με τις, κατά πολλούς, προσβλητικές λέξεις που έβαζε ο Αθηναίος τραγουδοποιός στα λόγια του. Όσον αφορά τωρα το δίσκο, το “Stroke My Dick A Bit” έχει εντυπωσιάσει αμέσως με τον υπόλοιπο δίσκο να πλαισιώνεται από εμπνευσμένες συνθέσεις.
Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης έχει καταφέρει ήδη να αφήσει το στίγμα του, πηγαίνοντας κιόλας κόντρα στη ροή των πραγμάτων αλλά και της μόδας. Και φαίνεται πως δεν επηρεάζεται από καμία δάφνη και ότι θα κάνει αυτό που γνωρίζει και που τον κάνει, πάνω απ’ όλα, ευτυχισμένο. Να συνθέτει όπως εκείνος θεωρεί σωστά.

La Piel que Habito - Το Δέρμα που Κατοικώ

2012-01-21T11:37:00.003+02:00

Μια μεγάλη συνεργασία πραγματοποιείται και δεν είναι άλλη από τη συνεργασία ενός μεγάλου
σκηνοθέτη και ενός μεγάλου ηθοποιού. Pedro Almodovar και Antonio Banderas ενώνουν τις δυνάμεις
τους σε κηνοθεσία και ηθοποιία αντίστοιχα, έχοντας ως αποτέλεσμα άλλη μια ταινία που θα
συζητηθεί αρκετά. "Το Δέρμα που Κατοικώ", λοιπόν, αποτελεί ένα σινεφίλ δραματικό φιλμ, με τις
χοντροκομμένες πινελιές σουρεαλισμού.

Ο Robert Ledgard (Antonio Banderas) είναι ένας μεγάλος πλαστικός χειρούργος που προσπαθεί
με πολλαπές και συνεχείς πλαστικές επεμβάσεις να αναπλάσει το σώμα μιας γυναίκας, της
γυναίκας που θα καλύψει το κενό που άφησε η σύζυγός του, που πέθανε σε αυτοκινητιστικό
δυστύχημα. Η Vera (Elena Anaya) αποτελεί στην ουσία το πειραματόζωο του χειρούργου, ενώ
ζει έγκλειστη σε ένα δωμάτιο, το οποίο παρακολουθείται με κάμερες από τον Robert. Ωστόσο,
μετά από καιρό η νεαρή κοπέλα θα κερδίσει την εμπιστοσύνη του άνδρα που την διαμόρφωσε σωματικά και θα έχει την ευκαιρία να βγαίνει έξω για ψώνια. Ο Robert Ledgard με την σύζυγό του είχαν μια κόρη, η οποία αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα μετά τον θάνατο της μητέρας της. Τότε, σε ένα πάρτυ δέχθηκε επίθεση από έναν νεαρό αλκοολικό, με αποτέλεσμα να τη βιάσει. Το συγκεκριμένο γεγονός είχε ως αντίκτυπο την ολική κατάρρευση της ψυχολογίας της και στο τέλος να αυτοκτονήσει. Τότε, ο πατέρας της αποφασίζει να πάρει εκδίκηση μέσω του νυστεριού του.

Μετά τις "αποτυχημένες" - κατά την πλειοψηφία - "Ραγισμένες Αγκαλιές", ο Almodovar επιστρέφει
εκεί που βρισκόταν πραγματικά, στην κορυφή δηλαδή. Στο "Δέρμα που Κατοικώ" θα συναντήσουμε ρομάντζο, σασπένς και μυστήριο, ένα θρίλερ. Μέσα από το πρόσωπο του πρωταγωνιστή χτίζει τη δική του πραγματικότητα, όπως ο ίδιος ο πρωταγωνιστής με τον τρόπο του να δημιουργήσει τη δική του ζωή, όπως εκείνος θέλει. Άλλο ένα αριστουργήμα από τον μετρ των σουρεαλιστικών ταινιών.

Nicole Atkins – Mondo Amore

2012-01-20T11:04:00.000+02:00

Η Nicole Atkins ξεκίνησε να γράφει στίχους και μουσική το 2002 και συνεχίζει με την ίδια μαεστρία μέχρι και σήμερα. Έκανε αίσθηση για πρώτη φορά το 2007 με το σχήμα της, Nicole Atkins & the Sea, όπου και κυκλοφόρησε το πρώτο ολοκληρωμένο στούντιο άλμπουμ της με τίτλο “Neptune City”. Κάπου εκεί άρχισε να γίνεται το όνομά της γνωστό σε ευρυ κοινό, με τους φαν να γίνονται ολοένα και περισσότεροι σε παγκόσμιο επίπεδο. Μέχρι που κυκλοφορεί φέτος τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά της, παρέα με το λίγο διαφοροποιημένο συγκρότημα, Nicole Atkins & the Black Sea.

Στο προηγούμενο δίσκο της, η τραγουδοποιός απο το New Jersey κινήθηκε σε μουσικά μονοπάτια της δεκαετίας του ’50. Τώρα προχωράει λίγο χρονικά και τη συναντούμε 2 δεκαετίες μετά, αυτή του ’70, με περισσότερα ηλεκτρικά στοιχεία και φυσικά πολύ πιο σύγχρονο ήχο. Άνοιγμα με το καταπληκτικό “Vultures”, με αρκετές ανακατατάξεις από την ηρεμία στην ένταση και αντίθετα, με το τέλος να είναι εκρηκτικό. Αμέσως μετά, με το “Cry Cry Cry” γίνεται πιο ποπ, ενώ πάλι αλλάζει διάθεση και γίνεται μελαγχολική στο “Hotel Plaster”. Με τα “You Come To Me” και “My Baby Don’t Lie” δίνει ένα χαρούμενο τόσο στον δίσκο, χωρίς βέβαια να αποτελούν σημεία αναφοράς του άλμπουμ. Το δέυτερο μισό του “Mondo Amore” δεν ικανοποιεί όσο το πρωτο μισό, με μεγαλύτερη στιγμή του να είναι το “The Tower”, όπου κλείνει και τον δίσκο.
Όχι κάτι το τρομερό, αλλά το “Mondo Amore” ακούγεται εύκολα. Με αρκετά όμορφα τραγούδια, θα αποδείξει πως η Nicole Atkins γνωρίζει πολύ καλά αυτό που κάνει και το κάνει με χαρά. Χωρίς να θέλει να εντυπωσιάσει φτιάχνει μελωδίες και στίχους με το δικό της τρόπο, τον όμορφο τρόπο.

Martha Marcy May Marlene

2012-01-19T09:43:00.001+02:00

Ένα αληθινό δράμα υπαρξιακού χαρακτήρα που μπορεί να χαρακτηριστεί και ως κινηματογραφικό διαμάντι. Το "Martha Marcy May Marlene" κάνει πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες σήμερα. Η Martha (Elizabeth Olsen) είναι μια νεαρή κοπέλα που ζει σε μια θρησκευτική οργάνωση, όπου τα μέλη της μοιράζονται όλα τα αγαθά ισάξια και έχουν τον ηγέτη τους. Ωστόσο, η Martha στα δύο χρόνια παραμονής της αρχίζει να αντιστρέφεται σε όλο αυτό το σκηνικό της κοινότητας και αποφασίζει να το σκάσει χωρίς την άδεια κανενός.

Μη έχοντας αρκετά χρήματα στην τσέπη της αποφασίζει να τηλεφωνήσει στον μοναδικό της συγγενή που έχει απομείνει, την αδερφή της. Έτσι, η Lucy (Sarah Paulson) χωρίς να καθυστερήσει καθόλου, και ενώ είχε να ακούσει νέα από την μικρή της αδερφή 2 χρόνια, πηγαίνει αμέσως και την παίρνει. Η Lucy, παντρεμένη και έχοντας έναν ορθολογικό τρόπο σκέψης, θα φιλοξενήσει στο σπίτι του άνδρα της την Martha. Όμως, κάπου εκεί η νεαρή κοπέλα θα μπερδευτεί ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τον κόσμο της οργάνωσης όπου συζούσε με αρκετά άτομα και τον κόσμο στον οποίο πρέπει να ορθολογήσει και να εισαχθεί ομαλά στο κοινωνικό σύνολο. Αρχίζει να φαντασιώνεται πρόσωπα της θρησκευτικής κοινότητας με αποτέλεσμα να χάνει τον προσανατολισμό της αλλά και να δημιουργεί προβλήματα στην προσωπική ζωή της Lucy. Όσο και να προσπαθεί η μεγάλη αδερφή να βοηθήσει την μικρή της αδερφή, η τελευταία με τις παραισθήσεις της καταφέρνει να χάνεται η επικοινωνία μεταξύ τους. Το μέλλον της Martha είναι απρόβλεπτο όσο και αν η Lucy προσπαθεί για το καλύτερο.

Εξαιρετική σκηνοθεσία από τον Sean Durkin με μοναδικό, ίσως, ψεγάδι να αποτελούν τα αρκετά αργά πλάνα. Όμορφη φωτογραφία και μια Elizabeth Olsen καταπληκτική και καθηλωτική στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το "Martha Marcy May Marlene" κινείται ανάμεσα στον φόβο και την προσπάθεια του ανθρώπου να βρει την «δική του Αμερική» στον βίο του, χωρίς όμως (και μάλλον καλύτερα) να σου υποδείχνει κάποιον δρόμο.

Birdy – Birdy

2012-01-18T11:23:00.000+02:00

Συνήθως οι καλοί δίσκοι έρχονται από μουσικά ώριμους καλλιτέχνες που βρίσκονται χρόνια στο μουσικό στερέωμα και έχοντας ένα δισκογραφικό παρελθόν. Η Jasmine Van den Bogaerde, ή αλλιώς Birdy όπως είναι γνωστή, έρχεται να καταρρίψει αυτή τη θεωρία, κυκλοφορώντας το ντεμπούτο της δίσκο από διασκευές στα 15 της χρόνια κιόλας. Ακούγοντας το “Birdy” ακούς ένα καλοδουλεμένο και δεμένο σύνολο από διάφορες μουσικές επιλογές – παλιές και νέες - , το οποίο σε συνδυασμό με την μελωδική φωνή της μικρής Βρετανίδας, κάνει το δίσκο το λιγότερο εξαιρετικό.

Στις αρχές του “Birdy” συναντούμε το “1901” των Phoenix σε μια πολύ όμορφη διασκευή. Δικαίως το συγκεκριμένο κομμάτι (αν και διασκευή) αποτελεί το πρώτο single του δίσκου, όπως δικαίως αποτελεί single και το αμέσως επόμενο τραγούδι, “People Help the People”. Το τελευταίο ανήκει στο βρετανικό συγκρότημα Cherry Ghost. Οι διασκευές από τη 15χρονη Birdy συνεχίζουν, με τη σειρά να έχει το “White Winter Hymnal” των Fleet Foxes από το Seattle. Επιπλέον, τη τιμητική του έχει και το ντουέτο των “The Postal Service” με το “The District Sleeps Alone Tonight” να διασκευάζεται από τη πανέμορφη φωνή της Birdy παρέα με το πιάνο της. “I’ll Never Forget You” για τη συνέχεια σε μια αρκετά διαφορετική διασκευή του τραγουδιού των Francis and The Lights. Στον δίσκο θα συναντήσουμε και τους Νεοζηλανδούς “The Naked and Famous” μέσω από το τραγούδι τους “Young Blood”, εκτελεσμένο πάντα από την μικρη βρετανίδα ερμηνεύτρια. Η συνέχεια ανήκει στο τρίτο single του άλμπουμ, “Shelter” των The xx. Λογικό να διακριθεί, μιας και το αυθεντικό κομμάτι αποτελεί μια ομορφιά. Επίσης, πετυχαίνουμε και δεκαετία ’70, με το “Fire and Rain” του James Taylor. Το χορό των διασκευών κλείνει το “High Violet” των The National που αποτελεί ένα από τα καλύτερα τραγούδια της περσινής χρονιάς.

Εξαιρετική αρχή για την 15χρονη Birdy, που παρόλο τα λίγα της χρόνια δείχνει μεγάλη μουσική ωριμότητα. Και εκείνος που δεν θα πειστεί με την ερμηνεία της, μιας και υπάρχουν μονάχα διασκευές, η Birdy είναι εδώ πάλι για να παρουσιάσει και τη δική της και αρκετά όμορφη σύνθεση με τίτλο “Without a Word”. Δεν μένει τίποτα άλλο, μόνο από το χρόνο, να αποδείξει αν η μικρή Jasmine μπορεί να εξελιχθεί – με τον κατάλληλο και όμορφο τρόπο - σε μουσικό διαμάντι. Μέχρι τότε, απολαμβάνουμε τις μελωδικές διασκευές της.

The Thing

2012-01-17T12:57:00.000+02:00

Η παλαιοντολόγος Dr. Kate Lloyd πηγαίνει στην Ανταρκτική όπου θα συναντήσει μια ομάδα από Νορβηγούς επιστήμονες, οι οποίοι έχουν ανακαλύψει θαμμένο μέσα στο πάγο έναν εξωγήινο και το διαστημόπλοιό του. Γρήγορα όμως θα καταλάβουν ότι το εξωγήινο ον είναι ακόμα ζωντανό και πως, έχει την ιδιότητα να αντιγράφει όποιο ζωντανό οργανισμό σκοτώσει. Έτσι, η ομάδα όχι μόνο θα βρεθεί διχασμένη, καθώς δεν θα ξέρει κανένας με σιγουριά ποιος δεν είναι άνθρωπος, αλλά θα κληθεί να σταματήσει το τέρας από το να ξεφύγει και να φτάσει στον πολιτισμό όπου θα μπορούσε να σπείρει τον όλεθρο.

Η ταινία του πρωτάρη σκηνοθέτη Matthijs van Heijningen και του σεναριογράφου Eric Heisserer (Final Destination 5) είναι ένα prequel του ομότιτλου αριστουργήματος του Carpenter, αν και πολλοί μπορεί να το μπερδέψουν τελικά με remake,ειδικά αν δεν προσέξουν την τελική σκηνή. Ο άπειρος σκηνοθέτης, δυστυχώς, αποτυγχάνει να δημιουργήσει την αίσθηση που είχε το παλιό με το απονεμένο και κλειστοφοβικό φρούριο στην Ανταρκτική, ενώ δεν ασχολείται πολύ και με την παράνοια που θα έπρεπε να κυριαρχεί ανάμεσα στην ομάδα. Αντί αυτών, η ταινία έχει πολύ δράση, ειδικά στο δεύτερο μισό της, αν και υστερεί πολύ στα cgi της, ειδικά συγκρινόμενη με τα εφέ της πρώτης ταινίας που κάνανε τον κόσμο να φύγει από τις αίθουσες. Στο πρωταγωνιστικό δίδυμο βλέπουμε την Mary Elizabeth Winstead (Final Destination 3, Scott Pilgrim vs. the World) στον ρόλο της Kate Lloyd και τον Joel Edgerton στον ρόλο του Αμερικανού πιλότου ελικοπτέρου Sam Carter (Warrior, King Arthur).

Το The Thing του 2011 δεν είναι απαραίτητα μια πολύ κακή ταινία, αλλά αναπόφευκτα, πέφτοντας στην σύγκριση με το καταπληκτικό The Thing του 1982,βγένουν στην επιφάνεια και μεγεθύνονται όλα του τα μειονεκτήματα. Αν ήταν μια πρωτότυπη ταινία, τότε θα μιλάγαμε για μια οριακά αξιοπρεπή προσπάθεια, αναλογιζόμενοι και το μικρό της budget.