Ελεύθερος Αρθρογράφος

ΙΚΑ: Λιγότεροι οι ενεργοί ασφαλισμένοι από τους συνταξιούχους

2015-06-08T03:02:00.002-07:00

φωτογραφία από το twitter

Του Δημήτρη Κατσαγάνη

Περισσότερες είναι οι κύριες και επικουρικές συντάξεις του ΙΚΑ σε σχέση με τους ασφαλισμένους του εν λόγω ταμείου οι οποίοι με τις ασφαλιστικές εισφορές τους τις πληρώνουν.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος «Ήλιος», τον Ιανουάριο του 2015 δόθηκαν 1.851.424 συντάξεις, ενώ σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΚΑ για τον Αύγουστο του 2014 (δηλ. ένα εξόχως καλό μήνα για την απασχόληση στην Ελλάδα), οι ασφαλισμένοι του εν λόγω ταμείου ανέρχονταν σε 1.785.741. Συνεπώς οι ασφαλισμένοι του ΙΚΑ είναι κατά 65.683 λιγότεροι από τις συντάξεις τις οποίες πληρώνουν, με τη συνδρομή βεβαίως του κρατικού προϋπολογισμού.

Πιο αναλυτικά:

- Οι συντάξεις του ΙΚΑ αναλύονται σε 1.211.810 κύριες συντάξεις και σε 639.614 επικουρικές συντάξεις που αποδίδονται από το ΕΤΕΑ – ΕΤΕΑΜ.

- Οι ασφαλισμένοι του ΙΚΑ αναλύονται σε 1.751.871 ασφαλισμένους που εργάζονται σε κοινές επιχειρήσεις και 33.870 σε οικοδομοτεχνικά έργα.

Το γεγονός ότι οι συντάξεις που αποδίδει το ΙΚΑ και το ΕΤΕΑ – ΕΤΕΑΜ ξεπερνούν κατά 3,6% το πλήθος των ασφαλισμένων των δύο παραπάνω ασφαλιστικών οφείλεται στο ότι κατά την περίοδο 2009- 12 υπήρξε καθίζηση των ασφαλισμένων και την ταυτόχρονη εκτίναξη των αιτήσεων για σύνταξη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΚΑ, κατά την τετραετία 2009-2012, έπαψαν να είναι ασφαλισμένοι… 473.447 μισθωτοί! Από τους 1.908.308 που ήταν ασφαλισμένοι την 31η Δεκεμβρίου του 2008 έπεσαν στους 1.434.855 την 31η Δεκεμβρίου του 2012.

Με άλλα λόγια οι ασφαλισμένοι του ΙΚΑ μειώθηκαν κατά 25% μέσα σε τέσσερα χρόνια. Την ίδια ακριβώς περίοδο τελείως αντίθετη πορεία έπαιρναν οι αιτήσεις για συνταξιοδότηση έφτασαν σωρευτικά τις… 589.729.

Η εικόνα τόσο του πλήθους των ασφαλισμένων, όσοι και των αιτήσεων για συνταξιοδότηση έχει αρχίσει να αντιστρέφεται ήδη από το 2013, χωρίς όμως σε καμία περίπτωση να μπορεί να ακόμα να στηρίξει τη βιωσιμότητα του Ταμείου.

Έτσι το 2013 αυξήθηκαν κατά 186.732 οι ασφαλισμένοι μετά από μία τετραετή συνεχόμενη μείωση, ενώ μειώθηκε στις 109.621 ο ετήσιος αριθμός αιτήσεων προς συνταξιοδότηση ενώ την περίοδο 2009 -2012 δεν είχε πέσει κάτω από τις 131.269.

Σημαντικότερος «εχθρός» πλέον του ΙΚΑ, εκτός από το να ικανοποιήσει τις 161.000 εκκρεμείς αιτήσεις συντάξεων –πολλές εκ των οποίων αφορούν ακόμα και το 2013- είναι το είδος των συμβάσεων απασχόλησης τις οποίες υπογράφουν οι νέοι ασφαλισμένοι.

Στο διάστημα 2013-2014 έχουν εκτιναχθεί κατά 33% οι συμβάσεις μερικής απασχόλησης, την ίδια στιγμή που οι συμβάσεις πλήρους απασχόλησης έχουν αυξηθεί μόλις κατά 11%.

Ωστόσο, οι μερικώς απασχολούμενοι έχουν την ίδια ασφαλιστική κάλυψη και σχεδόν την ίδια συνταξιοδοτική αντιμετώπιση με τους πλήρως απασχολούμενους, αν και πληρώνουν κάτω από το 50% των ασφαλιστικών εισφορών που πληρώνουν οι πλήρως απασχολούμενοι. Αυτό δημιουργεί μία σημαντική πλέον «τρύπα» στο ΙΚΑ, μιας και πρέπει να πληρώνει στο 25% των ασφαλισμένων του παροχές πλήρους ιατρο – φαρμακευτική περίθαλψη την ίδια στιγμή που το ταμείο εισπράττει εισφορές μερικής απασχόλησης.

Capital

Βρετανική Καταγγελία του Δ.Ν.Τ. - Υπόδειξη της βαρύτητας της ελληνικής κίνησης

2015-06-08T03:00:00.002-07:00

« Ελλάδα χρειάζεται σαρωτική ελάφρυνση του χρέους… H άρνηση των πιστωτών να αναδεχθούν αυτή την πραγματικότητα αποτελεί το κυριότερο εμπόδιο για μία λύση… Το ΔΝΤ οφείλει να τους ξεκαθαρίσει ότι του λοιπού δεν θα παίξει κανένα ρόλο στην απατηλή παντομίμα τους…».

Παρουσίαση/μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

Στην Νταίηλυ Τέλεγκραφ της περασμένης Παρασκευής δημοσιεύθηκε ένα άρθρο-δυναμίτης κατά του ΔΝΤ, στο οποίο δεν δόθηκε η δέουσα προσοχή, μεταχείριση και προβολή στην χώρα της φλυαρίας, της ελαφρότητας και της «λάιτ» δημοσιογραφίας.

Το άρθρο-κατηγορητήριο ερχόταν, ωστόσο, την επομένη –και ως συνέπεια- της ελληνικής άρνησης καταβολής εξοφλητικής δόσης στο ΔΝΤ, έφερε την υπογραφή εγκυρότατου Βρετανού οικονομικού σχολιαστή και δημοσιευόταν, όχι σε φύλλο ύποπτο συμπάθειας προς την ριζοσπαστική υποτίθεται αριστερά, αλλά στην ιστορική ναυαρχίδα του βρετανικού συντηρητισμού.

Πρόκειται επομένως για βαρύνουσα κατάθεση μάρτυρα υψηλής αξιοπιστίας, η οποία διεκδικεί σημαντική θέση στο φάκελο των στοιχείων που ετοιμάζει η Επιτροπή της Αλήθειας για το Χρέος, που συγκροτήθηκε με την πρωτοβουλία της Προέδρου της Βουλής, και της οποίας μόνον ισχνές, επιδερμικές περιλήψεις δημοσιεύθηκαν ή ακούσθηκαν.*

Αλλά, προπάντων, διεκδικεί την προσοχή της κυβέρνησης Σύριζα-Ανεξάρτητοι Έλληνες, ως ένα ακόμη αφυπνιστικό σήμαντρο της ισχύος του διαπραγματευτικού όπλου, που –έμφοβη- φθείρει επί πεντάμηνο σε διαβρωτικές συζητήσεις, φιλοφρονήσεις και ευτελισμό εκλογικών δεσμεύσεων και «κόκκινων γραμμών», αλλά του οποίου οι δυνατότητες παραμένουν ακέραιες –όπως και η ιστορική ευθύνη σωτήριας αξιοποίησης του την ύστατη ώρα.

Για την πλήρη ενημέρωση (των επιθυμούντων) ιδού το πλήρες άρθρο του Ambrose Evans-Pritchard στην Daily Telegraph:

«Το ΔΝΤ, Όμηρος των Δανειστών της ΟΝΕ, Πρόδωσε την Αποστολή του στην Ελλάδα

Το προπατορικό αμάρτημα του ΔΝΤ στην Ελλάδα ήταν ότι επέτρεψε στον Ντομινίκ Στρως- Καν να οδηγήσει σαν όμηρο τον θεσμό στη σωτηρία των ευρωπαϊκών τραπεζών και του Ευρώ, όταν ξέσπασε η κρίση, καταδικάζοντας την Ελλάδα σε καταστροφή.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο βρίσκεται σε σοβαρή κρίση. Τα γεγονότα στην Ελλάδα έφθασαν σε σημείο όπου διακυβεύεται η αξιοπιστία και η επιβίωση, μακροπρόθεσμα, του Ταμείου.

Οι ΄Ελληνες δεν κατακρατούν την καταβολή των 300 εκ. στο ΔΝΤ επειδή έμειναν από χρήματα, μολονότι και αυτό θα συμβεί σύντομα. Πέντε στελέχη του κινήματος Σύριζα της ριζοσπαστικής αριστεράς, σε χθεσινή σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου, έλαβαν την ψυχρή, υπολογισμένη και προσεκτικά ζυγισμένη απόφαση να μη πληρώσουν.

΄Ηξαιραν ακριβώς τι έκαναν. Η Κριστίν Λαγκάρντ του ΔΝΤ αιφνιδιάστηκε άσχημα. Αξιωματούχοι του Ταμείου στην Ουάσιγκτων κεραυνοβολήθηκαν. Σε ένα επίπεδο, η συσκευασία σε μία των πληρωμών του Ιουνίου εξ 1,600 δις προς το ΔΝΤ αποτελεί απλώς μια τεχνική μετακίνηση, μολονότι αναφέρθηκε ως προηγούμενο η διαδικασία που χρησιμοποιήθηκε στη Ζάμπια στην δεκαετία του ’80, για διαφορετικούς λόγους. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια προειδοποιητική βολή και μια κλιμάκωση επικίνδυνη για όλες τις πλευράς.

Οι ηγέτες του Σύριζα γνωστοποιούν ότι είναι τόσο οργισμένοι και ότι τους πνίγει τόσο το αίσθημα της αδικίας, ώστε μπορεί πράγματι να κηρύξουν στάση πληρωμών στις 30 Ιουνίου και να θέσουν έτσι τον οργανισμό στην τρομερή θέση να πρέπει να εξηγεί στις 188 χώρες-μέλη του γιατί έχασε, με τόσην ελαφρότητα, τα λεφτά τους και γιατί έκανε μια τόσον άθλια διαχείριση των υποθέσεών του.

Οι ΄Ελληνες καταγγέλλουν το ΔΝΤ για συνέργεια με την ΟΝΕ στην επιβολή του προγράμματος λιτότητας που παραβιάζει τους κανόνες του ίδιου του Ταμείου και που βρίσκεται σε πλήρη αντίφαση με την πενταετή ανάλυση του δικού του εξαιρετικού τμήματος ερευνών και του επικεφαλής οικονομολόγου του, Ολιβιέ Μπλανσάρ.

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδος είναι 180 % του ΑΕΠ. Τα δάνεια είναι σε νόμισμα που η χώρα δεν ελέγχει. Είναι επομένως σε ξένο νόμισμα. Το ΔΝΤ γνωρίζει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να ξεπληρώσει αυτό το χρέος με δρακόντεια λιτότητα – η πολιτική αυτή εφαρμόσθηκε ήδη επί πέντε χρόνια και με τέτοια αυτοκαταστροφικά αποτελέσματα- και όσο ακόμη υποκρίνεται πως δεν το βλέπει τόσο το κύρος του εξατμίζεται. ΄Ωθησε για φόρο-ελάφρυνση, πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά μόνο μισόκαρδα, απρόθυμο να συγκρουσθεί ολομέτωπα με τις δανείστριες δυνάμεις της ΟΝΕ. Αντικειμενικά λειτουργεί ως ιμπεριαλιστικός λακές, μπορεί να πουν οι ΄Ελληνες μαρξιστές.

Πράγματι πέτυχε το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα. Ο άνθρωπος του Ταμείου στην Αθήνα –ο Πωλ Τόμσεν- επέβαλλε το πρόγραμμα της λιτότητας με τέτοιο περίεργο πάθος ώστε να προκαλέσει σοκ και στους αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ψιψίνες σε σύγκριση.

Αυτό θα ήταν δικαιολογήσιμο (ας πούμε) αν υπήρχε και η άλλη πλευρά της συνηθισμένης πρότασης του ΔΝΤ: η ελάφρυνση του χρέους και η υποτίμηση του νομίσματος. Φυσιολογικά έτσι λειτουργούν τα προγράμματα του ΔΝΤ: Επιβάλλουν σκληρές μεταρρυθμίσεις αλλά επίσης καθαρίζουν το πινάκιο του χρέους και αποκαθιστούν τις ανάπηρες χώρες σε επίπεδο εξωτερικής βιωσιμότητας. Είναι μια πολύ επιτυχής συνταγή. Σπάνιες περιπτώσεις αποτυχίας συμβαίνουν όταν το ΔΝΤ προσπαθεί να στηρίξει μια προκαθορισμένη ισοτιμία.

Στην περίπτωση της Ελλάδος όλα αυτά πετάχτηκαν από το παράθυρο. Το ΔΝΤ επέβαλε βίαιη εκκαθάριση χωρίς αντισταθμιστική τόνωση ή ανακούφιση. Ισχυρίσθηκε ότι οι πολιτικές του θα οδηγούσαν σε μια συστολή κατά 2,6% του ΑΕΠ το 2010, που θα την ακολουθούσε μια γοργή ανάκαμψη. Αυτό που συνέβη στην πραγματικότητα ήταν έξη χρόνια κρίσης, ένα σπιράλ υποτίμησης, πτώση του ΑΕΠ κατά 26 %, 60% νεανικής ανεργίας, χρόνια υστέρηση που θα υπονομεύει τις προοπτικές της Ελλάδος για μια δεκαετία και σε επιστέγασμα όλων η εκτίναξη του ποσοστού του χρέους, λόγω του προβλέψιμου μαθηματικού παρονομαστή επί του συρρικνωμένου ονομαστικού ΑΕΠ.

Πρόκειται για πολιτικό σκάνδαλο πρώτου μεγέθους. Ένα τμήμα του ΔΝΤ εξέδωσε μια δημόσια ομολογία ενοχής ( mea culpa), παραδεχόμενο ότι οι δικοί του αναλυτές έκαναν χοντρό λάθος στην εκτίμηση του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή. Μπράβο τους. Ένα άλλο τμήμα εξακολουθεί να επιτάσσει νέες παραλλαγές των ίδιων αδικαιολόγητων πολιτικών, αξιώνοντας συνδυασμένη δημοσιονομική αποστράγγιση με περικοπές συντάξεων και αυξήσεις της ΦΠΑ της τάξεως του 1% του ΑΕΠ εφέτος και 2% του χρόνου, και τούτο ενώ η εθνική οικονομία βυθίζεται κα πάλι στην ύφεση.

Ο Αshoka Mody, πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ στην Ιρλανδία, αρνείται να επικρίνει τους συναδέλφους του τού ευρωπαϊκού τμήματος, αλλά η έννοια των λόγων του, που επικαλέστηκα και χθες, είναι σαφής:

« Αυτό που μάθαμε τα πέντε περασμένα χρόνια είναι πως είναι απίστευτα λαθεμένα οικονομικά να επιβάλλεις λιτότητα σε μια χώρα όταν βρίσκεται σε κύκλο αποπληθωρισμού. Οι πάσχοντες από τραύματα θα πρέπει να αποθεραπευθούν προτού αρχίσουν να γυμνάζονται για τα 10 χλμ.»

«Ειλικρινά, μου προκαλεί σοκ ότι μπορούμε ακόμη και να μιλάμε για αύξηση του ΦΠΑ σε τέτοιες συνθήκες. Μόλις είδαμε μια πρόωρη αύξηση του ΦΠΑ να κόβει την αναπνοή σε μια ισχυρή χώρα όπως η Ιαπωνία.»

« Ο Σύριζα θα έπρεπε να καλέσει το τμήμα ερευνών (του ΔΝΤ) να γίνει εκπρόσωπός του, αφού λέει σχεδόν ακριβώς τα ίδια με τον Σύριζα για την οικονομία σε αυτό το θέμα. Η όλη στρατηγική των δανειστών είναι λάθος και όσο περισσότερο συνεχίζεται τόσο περισσότερο θα τους στοιχίσει.»

Το προπατορικό αμάρτημα του ΔΝΤ στην Ελλάδα είναι ότι επέτρεψε στον ευγενή Παριζιάνο Ντομινίκ Στρως-Καν να εξαναγκάσει ως όμηρο τον θεσμό στη στήριξη της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης και του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, όταν ξέσπασε η κρίση το 2010. Αποστολή του Ταμείου είναι να σώζει χώρες, όχι νομίσματα ή τράπεζες και ασφαλώς δεν έπρεπε να κάνει την βρώμικη δουλειά για μια πλούσια νομισματική ένωση, που είναι απόλυτα ικανή να ξεκαθαρίσει τις υποθέσεις της αλλά αρνείται να το κάνει για πολιτικούς λόγους.

΄Ηταν φυσικά μια δύσκολη στιγμή, τον Μάιο του 2010. Η Ευρωζώνη στροβιλιζόταν εκτός ελέγχου. Δεν υπήρχαν αμυντικές πρόνοιες ανάσχεσης, λόγω της εγκληματικής αμέλειας των ηγετών της Ευρώπης και των οργάνων τραπεζικής εποπτείας και οι φόβοι μιας ευρωπαϊκής κατάρρευσης, α λά τράπεζα Lehman, ήσαν πολύ υπαρκτοί.

Ωστόσο τα πρακτικά των συνεδριάσεων του Δ.Σ. του ΔΝΤ, που διέρρευσαν, δείχνουν πως όλα τα μέλη του από τις αναπτυσσόμενες χώρες (και η Ελβετία) τάχθηκαν εναντίον των όρων του δανειακού πακέτου για την Ελλάδα. Διαμαρτύρονταν ότι ( το δάνειο) προοριζόταν να σώσει το Ευρώ, όχι την Ελλάδα.

Φόρτωνε ακόμη περισσότερο χρέος στους συντετριμμένους ώμους μιας ήδη χρεωκοπημένης χώρας, και περιέπλεκε ακόμη περισσότερο το πρόβλημα, επιτρέποντας σε μια μεγάλη γαλλική και μια γερμανική τράπεζα –όχι ονόματα παρακαλώ- να ξεφορτώσουν μέγα μέρος των 25 δις των ελληνικών ομολόγων τους στις πλάτες των φορολογουμένων της ΟΝΕ. (Σημ. μτφ: Υπονοεί την γαλλική Societè Génerale και την γερμανική Bundesbank)

« ΄Επρεπε να προβλέπεται αναδιάρθρωση του χρέους», είπε ο εκπρόσωπος της Βραζιλίας στο συμβούλιο. Τα δάνεια «μπορεί να θεωρηθούν όχι σαν διάσωση της Ελλάδος, που θα έχει να υποστεί μια βασανιστική προσαρμογή, αλλά σαν απαλλαγή των φορέων ελληνικών χρεογράφων, κυρίως ευρωπαϊκών τραπεζών.»

Ο Arvind Virmani, εκπρόσωπος της Ινδίας, ήταν προφητικός: «Η έκταση της δημοσιονομικής συρρίκνωσης χωρίς αντιστάθμισμα νομισματικής πολιτικής είναι χωρίς προηγούμενο. Είναι ένα κολοσσιαίο βάρος το οποίο η οικονομία δεν θα άντεχε να σηκώσει», είπε. « Ακόμη και αν, υποθετικά, το πρόγραμμα εφαρμοσθεί με επιτυχία, θα θέσει σε κίνηση ένα σπιράλ πτώσης τιμών, πτώσης της απασχόλησης και πτώσης των φορολογικών εσόδων, που τελικά θα υπονομεύσει το ίδιο το πρόγραμμα.» Και αυτό ακριβώς συνέβη.

Το Ταμείο θα μπορούσε να συγχωρεθεί αργότερα, παραδεχόμενο το ειδικό χρέος φροντίδας του για την Ελλάδα και απαλύνοντας τους όρους. Δεν το έκανε. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει τώρα ότι ο Σύριζα έχει ξιφουλκήσει.

Το ΔΝΤ θα πρέπει να προσέξει. ΄Εχει καταστεί το ίδιο σύμβολο κακοδιοίκησης. Ο κ. Στρως Καν συνελήφθη επ’ αυτοφώρω, για να αντικατασταθεί αμέσως σε ένα πολιτικό μαντάρισμα με άλλο υπουργό των Οικονομικών της Γαλλίας. Ο προκάτοχος του κ. Στρως Καν παραπέμφθηκε πρόσφατα στην Ισπανία για απάτη.

Ο Θεσμός του (ΔΝΤ) έχει κραυγαλέα ανάγκη αναμόρφωσης. Δεν υπάρχει δικαιολογημένος λόγος γιατί το αξίωμα του Γενικού Διευθυντή θα πρέπει να πηγαίνει θείω Δικαίω σε Ευρωπαίο, ή γιατί οι Ευρωπαίοι ελέγχουν ακόμη οκτώ έδρες στο διοικητικό συμβούλιο.

Αυτές οι ανωμαλίες θα έπρεπε να είχαν ξεκαθαρισθεί την εποχή της πανωλεθρίας Στρως-Καν, μαζί με την μεταρρύθμιση των αναλογιών (εκπροσώπησης), που εμπόδισε το αμερικανικό κογκρέσο, τόσο περισσότερο μάλιστα όσο από τότε η Κίνα και πολλές άλλες ανερχόμενες σε αποθεματικά χώρες είχαν εισβάλει στη σκηνή.

Η ηγεσία απέτυχε. Η Δύση καταισχύνθηκε. Δεν εκπλήσσει ότι η Ασία ακολουθεί τώρα τον δικό της δρόμο με σειρά δικών της ανταγωνιστικών θεσμών. Η δαδοφόρος κυβέρνηση της Ελλάδος ωθεί τα πράγματα σε σημείο κρίσεως για ένα θεσμό ήδη βεβαρυμμένο, που όμως διαθέτει ένα εξαιρετικό προσωπικό και αξίζει να σωθεί.

Η. κ. Λαγκάρντ θα πρέπει να σταματήσει να παίζει το ρόλο του διπλωμάτη. Θα πρέπει να βγάλει το ευρωπαϊκό καπέλο της και να μιλήσει για τον οργανισμό που διευθύνει και για τον κόσμο.

Πρέπει να συγκρουστεί ολομέτωπα και δημόσια με τους δανειστές της ΟΝΕ. Πρέπει να τους πει σε ωμή γλώσσα, ότι βαρύνονται κατά μέγα μέρος της ευθύνης για το σημερινό αδιέξοδο.

Πρέπει να τους ξεκαθαρίσει πως η Ελλάδα έχει ανάγκη μιας σαρωτικής ελάφρυνσης του χρέους – σε εφαρμογή της οικονομικής επιστήμης, ανεξαρτήτως οποιασδήποτε ηθικής- και πως η άρνηση των δανειστών να αντιληφθούν αυτό το στοιχειώδες γεγονός είναι σήμερα το κύριο εμπόδιο για μια λύση. Και θα πρέπει να τους πει πως το ΔΝΤ δεν πρόκειται από εδώ και στο εξής να παίξει οποιοδήποτε ρόλο στην απατηλή παντομίμα τους.

Αν δεν το κάνει και αν η απουσία ηγετικής ικανότητας από την πολιτική τάξη της Ευρώπης οδηγήσει σε καταστροφική, σε όλα τα επίπεδα, κατάληξη, τότε ας πέσει και επί της κεφαλής της επίσης.

Τελική ελληνική παρτίδα. Ορόσημο επερχομένων γεγονότων.»

*Η τραγική εικόνα της δημοσιογραφικής κάλυψης μετριάσθηκε χθες με την διορθωτική παρέμβαση του ΑΠΕ, στα μέτρα ειδησεογραφικού πρακτορείου, προφανώς χάρις στη νέα ηγεσία του.

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/

Απλά μαθήματα διαχείρισης κρίσεων

2015-06-08T02:57:00.000-07:00

Του Σάββα Καλεντερίδη

Αναμένοντας τα αποτελέσματα της… διαπραγμάτευσης που υποτίθεται ότι κάνει τους τελευταίους τέσσερις μήνες η κυβέρνηση με τους δανειστές, θα επιχειρήσουμε να κάνουμε μια ανασκόπηση των όσων έλαβαν χώρα αυτό το διάστημα.

Κατ’ αρχάς, όταν ξεκινάς μια διαπραγμάτευση, έχεις σαφές σχέδιο για το ποιος είναι ο στόχος σου και το πώς θα τον πετύχεις.

Η κυβέρνηση, όπως θα αποδειχτεί στη συνέχεια, ξεκίνησε χωρίς σχέδιο και χωρίς ξεκάθαρο στόχο, ενώ δεν είχε έτοιμη ούτε την ομάδα που θα έφερνε σε πέρας το σχέδιο και εννοούμε την διαπραγματευτική ομάδα, αφού τον βασικό «παίχτη» ο πρωθυπουργός στην ουσία τον μάζεψε από το δρόμο ή για την ακρίβεια από τα τηλεοπτικά στούντιο, αφού προηγουμένως αυτός είχε δώσει τις συμβουλές του στον ΓΑΠ, ενώ φέρεται να είχε κάποιου είδους σχέσεις και με τον Σόρος!

Το μεγαλύτερο λάθος η κυβέρνηση το έκανε στην αρχή, υπογράφοντας τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, οπότε από τη μια πλευρά όχι μόνο δεν πήρε χρήματα αλλά δέχτηκε να φύγουν από τον έλεγχό μας τα 11,5 δις του ΤΧΣ, και από την άλλη αποδέχτηκε και στην ουσία νομιμοποίησε το σύνολο του χρέους, υπογράφοντας μάλιστα τον επαχθή όρο περί ισχύος του αγγλικού δικαίου και της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου του Λουξεμβούργου.

Όταν όμως υπογράφεις μια τέτοια συμφωνία με τους συγκεκριμένους όρους, στην ουσία «καις» το ισχυρότερο διαπραγματευτικό σου όπλο, που είναι το χαρτί της ρήξης και της άρνησης του χρέους και άρα τερματίζεις την διαπραγμάτευση.

Αυτό αποδείχτηκε τις μέρες, τις εβδομάδες και τους μήνες που ακολούθησαν, διάστημα στο οποίο άδειασαν στην κυριολεξία οι τράπεζες, οδηγώντας στο χείλος της καταστροφής το ελληνικό τραπεζικό σύστημα και επιδεινώθηκαν όλοι οι δείκτες της οικονομίας, αφαιρώντας από το διπλωματικό και διαπραγματευτικό μας οπλοστάσιο και τα τελευταία ισχνά όπλα που μας είχαν απομείνει, μετά την τραγική συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου.

Έτσι από τούδε και στο εξής η κυβέρνηση και η πατρίδα μας πορεύεται με μοναδικό όπλο την απειλή της εθνικής αυτοκτονίας, η οποία ελπίζουμε ότι θα προκαλέσει φόβο και οίκτο στους δανειστές και τους εταίρους μας, για να πετύχουμε μια κάποια λύση στο τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα.

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι αφού συνέβησαν όλα αυτά, το πολιτικό σύστημα, αφού δημιούργησε το ίδιο ένα περιβάλλον που μόνο ως κόλαση μπορεί να το παρομοιάσει κανείς, έχει το θράσος να θέλει να χρησιμοποιήσει ανερυθρίαστα και πάλι τους πολίτες, για να καλύψει τα εγκληματικά του λάθη, που φθάνουν μέχρι τα όρια της εθνικής προδοσίας.

Γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς τις πράξεις πολιτικών προσώπων και κομμάτων, που αντί να συνεννοηθούν σε εθνικό επίπεδο για να ξεπεραστεί ανώδυνα η κρίση, όπως ζητούσε ο Κώστας Καραμανλής, την άνοιξη του 2009, χρησιμοποίησαν ως πολιορκητικό κριό κατάληψης της εξουσίας το θέμα της εκλογής του προέδρου της δημοκρατίας, προκαλώντας πρόωρες εκλογές και βάζοντας τη χώρα στη μέγγενη του ΔΝΤ, της Τρόικας και των μνημονίων.

Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς την πρεμούρα προσώπων και κομμάτων, που αντί να διδαχτούν από το λάθος του ΓΑΠ, έκαναν κι αυτοί το ίδιο εγκληματικό και προδοτικό λάθος, χρησιμοποιώντας και πάλι τους πολίτες και εκβιάζοντας εκλογές ακριβώς για τον ίδιο λόγο, τον Ιανουάριο του 2015, χωρίς να έχουν κανένα σχέδιο, βάζοντας σε ακόμα μεγαλύτερες περιπέτειες τη χώρα;

Και τώρα, που δημιούργησαν με τα εγκληματικά τους λάθη το μεγαλύτερο πρόβλημα από τότε που εμφανίστηκε η κρίση, αυτοί οι ίδιοι θέλουν να χρησιμοποιήσουν και πάλι τους πολίτες, για να επιλέξουν και πάλι τους λιγότερο κακούς, για να συνεχίζεται η πορεία της χώρας προς την καταστροφή.

Άραγε δεν αντιλαμβάνονται οι πολιτικοί ότι η συνεχής χρησιμοποίηση των πολιτών και των εκλογικών διαδικασιών ως πλυντήριο και ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τα εγκληματικά τους λάθη, εξαλείφει και τα τελευταία ψήγματα δημοκρατίας σε αυτή τη δύσμοιρη χώρα που την γέννησε;

Ο λαϊκισμός, η εξουσιομανία και η ανευθυνότητά τους έχει φθάσει μέχρι το σημείο να γκρεμίσουν και τα τελευταία θεμέλια της πατρίδας μας;

Δημοσιεύεται στην εφημερίδα "κυριακάτικη δημοκρατία"

Τουρκία: Η κρίση από τις πλατείες στην εξουσία

2015-06-08T02:42:00.001-07:00

Απότομη προσγείωση για τον νέο-οθωμανισμό του Ερντογάν τα εκλογικά αποτελέσματα στην Τουρκία, όπου το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης έχασε την πλειοψηφία στην Βουλή και σύμφωνα με τους πολιτικούς αναλυτές, «παγώνουν» οι φιλοδοξίες του για αναθεώρηση του Συντάγματος και περαιτέρω ενίσχυση της θέσης του μέσω της μετατροπής της γείτονας από προεδρευόμενη σε προεδρική Δημοκρατία.

Φαίνεται λοιπόν ότι οι πρόσφατες εξεγέρσεις αριστερού χρώματος στην Τουρκία συνέβαλαν τελικά στο να πεισθούν ψηφοφόροι να μην εμπιστευθούν την ηγεμονική πολιτική του Ερντογάν και η Άγκυρα να οδηγηθεί στο παρόν δυτικό μοντέλο του εύθραυστου συνασπισμού κυβερνήσεων.

Νέο αποτελεί επίσης η είσοδος για πρώτη φορά Κούρδων στην Βουλή με το διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό του 12.5%, κάτι που θα επιταχύνει προφανώς τις διαδικασίες προσπάθειας δημιουργίας κουρδικού κράτους.

«Είναι κοινή νίκη όσων εναντιώνονται στο σύνταγμα της χούντας και στο όριο του 10%. Είναι κοινή νίκη όσων λένε ότι οι Κούρδοι πρέπει να ζουν στηn χώρα αυτή ως έντιμος λαός», τόνισε χαρακτηριστικά ο ηγέτης του φιλοκουρδικού Κόμματος Δημοκρατίας των Λαών, Σελαχατίν Ντεμιρτάς.

Οι Κούρδοι, αξιοποιώντας το φιλοαριστερό κλίμα στις πλατείες της Τουρκίας, «απομακρύνθηκαν» από το προφίλ αμιγώς κουρδικού κόμματος και χρησιμοποίησαν μια αριστερή ρητορική που προσπαθούσε να προσεγγίσει γενικά τους πολίτες της Τουρκίας.

Προβληματισμό από την άλλη προκαλεί το υψηλό ποσοστό των υπερθνικιστών «Γκρίζων Λύκων» με 16.5%, κάτι που θα προκαλέσει αναταραχή εντός τουρκικής Εθνοσυνέλευσης δεδομένης της παρουσίας Κούρδων βουλευτών.

Θα συνεργαστούν άραγε οι «Γκρίζοι Λύκοι» με τους ισλαμιστές του Ερντογάν ή το επίσης κεμαλικό Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) που έλαβε 25.2%.

Εκτός και αν γίνουν νέες εκλογές, σαν μια ύστατη προσπάθεια του Ερντογάν για την ανάκτηση της απόλυτης πλειοψηφίας.

Πάντως η πολιτική κρίση στην Τουρκία μεταφέρεται από τους δρόμους στην εξουσία, όπως συνήθως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις ανάμειξης συμφερόντων στα εσωτερικά χωρών, οι οποίες συνήθως βασίζονται στον επηρεασμό λαϊκών μαζών. Οι παγκοσμιοποιητές της Δύσης δεν επιθυμούν κατά τα φαινόμενα πανίσχυρη Τουρκία, ενώ η πολιτική κρίση είχε ήδη προαναγγελθεί από την Ουάσινγκτον

Το μόνο σίγουρο είναι πως οι εξελίξεις στην Τουρκία θα επιφέρουν περαιτέρω προβλήματα και ανισορροπίες στην γειτονιά μας και σίγουρα θα επηρεάσουν και την Ελλάδα.

Άλλωστε τόσο ισλαμιστές όσο και κεμαλιστές συμφωνούν σε σχέση με την επιθετική πολιτική απέναντι στην χώρα μας. Τόσο σε τζαμιά όσο και σε κοσμικά στέκια γίνεται λόγος για αναγκαστική «ανακωχή» τόσο καιρό με την Ελλάδα, έως ότου όλα είναι ευνοϊκά για την «μεγάλη επιστροφή» των κατακτητών.

Ωστόσο, οι εξελίξεις που δικαιώνουν τις εκτιμήσεις μας στο ΠΥΓΜΗ.gr, πολύ δύσκολα θα δικαιώσουν τις προσδοκίες τους.

ΠΥΓΜΗ.gr

Πρώτη μερική μεταμόσχευση κρανίου

2015-06-08T02:34:00.001-07:00

Ένας άντρας του οποίου το κρανίο και το δέρμα της κεφαλής είχαν παραμορφωθεί από καρκίνο και τις θεραπείες του έγινε ο πρώτος άνθρωπος με μεταμόσχευση του άνω τμήματος της κεφαλής, σύμφωνα με γιατρούς χθες στο νοσοκομείο MD Anderson Cancer Center, στο Χιούστον του Τέξας.

Ο Τζέϊμς Μπόϊσεν, 55, προγραμματιστής από το Ώστιν του Τέξας, έλαβε τα μοσχεύματα στο κεφάλι συγχρόνως με μοσχεύματα νεφρού και παγκρέατος, σε μια σειρά από επεμβάσεις στις 22 Μαίου που κράτησαν σχεδόν ολόκληρη μέρα, είπε το Κέντρο. «Είχε μια σειρά από καρκίνους του τριχωτού της κεφαλής και του κρανίου που είχαν αντιμετωπιστεί με διάφορες επεμβάσεις και ακτινοβολίες, αφήνοντάς του μια μεγάλη πληγή η οποία έφτανε μέχρι και τον εγκέφαλο», είπε ο πλαστικός χειρούργος Τζέσι Σίλβερ. Μια φωτογραφία του που δόθηκε στη δημοσιότητα μετα τις μεταμοσχεύσεις τον δείχνει με ράμματα γύρω από τη κορυφή του κεφαλιού του, περίπου 2.5 εκατοστά πάνω από τ” αυτιά, όπου συνδέθηκαν τα μοσχεύματα του κρανίου και το δέρματος στο κεφάλι του ασθενή. Ο Μπόϊσεν είχε ήδη πάρει μοσχεύματα νεφρού και παγκρέατος από άλλον δότη στο παρελθόν, αλλά τα όργανα είχαν αρχίσει να μη λειτουργούν. Τα τελευταία μοσχεύματα είναι όλα από τον ίδιο δότη, γιατί οι χειρούργοι πιστεύουν ότι θα ελαττώσει τις πιθανότητες απόρριψης από το σώμα του. Ο ασθενής έφυγε από το νοσοκομείο χθες, και θα μείνει για μερικές εβδομάδες ακόμα σε ένα μεταβατικό οίκημα για όσους έχουν χειρουργηθεί για μεταμοσχεύσεις. «Είμαι έκπληκτος πόσο καλά νιώθω, και θα είμαι ευγνώμων για πάντα που μου δόθηκε μια νέα ευκαιρία να ξαναμπορέσω να κάνω τα πράγματα που μ” αρέσουν και να είμαι μ” αυτούς που αγαπώ», είπε ο Μπόϊσεν. Ο συντονισμός των μεταμοσχεύσεων κράτησε περισσότερο από δύο χρόνια, και οι επεμβάσεις συμπεριέλαβαν περισσότερους από 50 ειδικούς, σύμφωνα με το κέντρο. -

Κάτι σημαντικό αλλάζει στην Τουρκία – Ας δώσουμε προσοχή

2015-06-08T02:27:00.001-07:00

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ. (www.pontos-news.gr)

Παρά το γεγονός ότι το κόμμα το οποίο ίδρυσε και του οποίου ηγήθηκε από τις αρχές του 2000 ήρθε πρώτο κατά τις χθεσινές 18ες τουρκικές βουλευτικές εκλογές, ο Ταγίπ Ερντογάν θεωρείται ο μεγάλος χαμένος της αναμέτρησης. Έστω και αν βρίσκεται στην Προεδρία της Δημοκρατίας και (τυπικά) δεν ηγήθηκε του κόμματος, ο Ερντογάν ήταν ουσιαστικά αυτός που έδωσε τον τόνο στην προεκλογική εκστρατεία. Περιόδευσε σε όλη τη χώρα και ήρθε σε αντιπαράθεση με τους πάντες. Από τους ομοφυλόφιλους και τις γυναίκες μέχρι τους δημοσιογράφους και τον Γκιουλέν.

Ο δεύτερος μεγάλος χαμένος είναι ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου, του οποίου το πολιτικό μέλλον διαγράφεται δυσοίωνο. Ενδεχομένως η ήττα Νταβούτογλου να έχει το ίδιο σημαντικές επιπτώσεις με την ήττα Ερντογάν.

Στην περίπτωση Ερντογάν, η Τουρκία θα αποφύγει ένα προεδρικό σύστημα που θα οδηγούσε σε αυταρχισμό και την εξουσία ενός ανδρός. Στην περίπτωση Νταβούτογλου, η ευρύτερη περιοχή ίσως απαλλαγεί από την τουρκική φαντασίωση να αναβιώσει, πάση θυσία, νεοοθωμανικά οράματα. Και από αυτήν την άποψη, οι τουρκικές εκλογές δεν είχαν μόνο εσωτερική σημασία αλλά και ευρύτερη, περιφερειακή. Ίσως και διεθνή, διότι, απ’ ό,τι όλα δείχνουν, θα επανεξεταστεί η διφορούμενη στάση της Άγκυρας στο θέμα της Μέσης Ανατολής και ιδιαίτερα της Συρίας και του Ισλαμικού Κράτους.

Νικητής των εκλογών είναι το τελευταίο σε ποσοστά κόμμα, το κουρδικό HDP, στου οποίου την προεκλογική εκστρατεία ηγήθηκε ένας χαρισματικός δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς. Το κουρδικό κόμμα πέρασε το εκλογικό όριο του 10%, συγκέντρωσε περίπου 13% των ψήφων και αυτό θεωρείται μεγάλη επιτυχία.

Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν συμπαγείς περιοχές στην Τουρκία στις οποίες η κουρδική πλειοψηφία είναι συντριπτική, για πρώτη φορά τα αποτελέσματα ήταν ευνοϊκά για το κόμμα των Κούρδων και όχι για το AKP του Ερντογάν, ο οποίος κατόρθωνε να αποσπάσει την κουρδική προτίμηση στο όνομα της θρησκείας. Με το HDP διεκδίκησαν την ψήφο των εκλογέων και υποψήφιοι από διάφορα κινήματα (ομοφυλόφιλοι, φιλελεύθεροι, κ.ά.) οι οποίοι πρότασσαν της ιδεολογίας τους την ήττα του Ερντογάν – ουσιαστικά να μην διολισθήσει η χώρα στην εξουσία ενός ανδρός και στον αυταρχισμό.

Διότι η διακύβευση των εκλογών ήταν να μην κατορθώσει το κόμμα του Ερντογάν (Νταβούτογλου τώρα) να συγκεντρώσει τα 2/3 των ψήφων και να προκαλέσει δημοψήφισμα για αλλαγή του καθεστώτος σε προεδρικό, και ει δυνατόν να μην έχει αυτοδυναμία στη Βουλή, ώστε να αναγκαστεί να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας. Και τα δύο επιτεύχθηκαν.

Το ερώτημα τώρα είναι πώς θα αντιδράσει ο Ερντογάν, διότι δεν είναι από τους πολιτικούς που γνωρίζει να χάνει.
Δεν αποκλείεται να οδηγήσει τα πράγματα σε νέα εκλογική αναμέτρηση, σύμφωνα με ανώνυμες, χθεσινές, δηλώσεις στελέχους του κόμματός του. Σε μια τέτοια περίπτωση το κλίμα θα πολωθεί ακόμη περισσότερο. Έχοντας αυτό υπόψη, το κουρδικό κόμμα κάλεσε τους οπαδούς του να αποφύγουν τους πανηγυρισμούς, αποδεικνύοντας ωριμότητα πολιτικής σκέψης.

Το όνειρο του Ερντογάν για αλλαγή του συντάγματος κατέρρευσε διότι κανένα από τα τέσσερα κόμματα που εισήλθαν στη Βουλή δεν επιθυμεί προεδρικό σύστημα. Αν αυτό γίνει αποδεκτό από τον Τούρκο πρόεδρο, κυβέρνηση συνεργασίας θα μπορούσε να συγκροτηθεί είτε με το εθνικιστικό κόμμα του Μπαχτσελί είτε με το κόμμα των Κούρδων, το HDP. Μεγάλος συνασπισμός με την κεμαλική αξιωματική αντιπολίτευση αποκλείεται.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, η τουρκική εξωτερική πολιτική θα αλλάξει σημαντικά, κυρίως στη Μέση Ανατολή, όπου έχει τελματώσει.

Η συνεργασία με τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους» και οι ανατροπές που επιδίωκε στην περιοχή το δίδυμο Ερντογάν- Νταβούτογλου θα αναθεωρηθούν και μια διαφορετική προσέγγιση προς τη Συρία και το Ισλαμικό Κράτος είναι πολύ πιθανή. Οι αλλαγές αυτές είναι σημαντικές διότι θα λειτουργήσουν ως ντόμινο εξελίξεων. Σε σχέση με την Ελλάδα, οι τουρκικές θέσεις είναι πάγιες και δεν αναμένεται σημαντική αλλαγή, παρά μόνο ίσως στο κλίμα των επαφών. Εκεί, όμως, που μπορεί να επιτευχθεί κάποια πρόοδος θα είναι το Κυπριακό, όπου, παρά τις σκληρές θέσεις τους τούρκων εθνικιστών, αν εξευρεθεί λύση θα μπορούσε να γίνει ευκολότερα αποδεκτή.

Από την οπτική γωνία της Αθήνας, η πλέον ευκταία συνεργασία θα ήταν μεταξύ του AKP (κόμματος Ερντογάν) και του κουρδικού HDP, και αυτό παρά το γεγονός ότι τα ελληνικά πολιτικά κόμματα απέφυγαν επιμελώς να αναπτύξουν σχέσεις με τους Κούρδους. Μια παράλειψη που μονίμως επισήμαινε ένας από τους καλύτερους γνώστες του κουρδικού ζητήματος, γεωπολιτικός αναλυτής σήμερα, ο Σάββας Καλεντερίδης.

Η θέση των Κούρδων της Τουρκίας δεν είναι απόσχιση από τη χώρα πάση θυσία, αλλά επανασυγκρότησή της στη βάση της συμμετοχής των Κούρδων ως συνιστώντος στοιχείου του νέου κράτους και όχι ως μειονότητας. Αυτό δηλαδή που ζητά η Τουρκία στην Κύπρο και οι Αλβανοί στα Σκόπια.

Από την άποψη αυτή οι Κούρδοι δεν θα είναι αντίθετοι στην αλλαγή του συντάγματος, αντιθέτως θα το επιδιώξουν – όχι όμως στις διατάξεις που αφορούν το ρόλο του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Αν ένας τέτοιος διάλογος ανοίξει στη γειτονική χώρα, το πολιτικό παιχνίδι θα γίνει πιο περίπλοκο.

Υπαρκτές από την εποχή ακόμη του Βυζαντίου, λαότητες και μειονότητες θα αναδυθούν και θα διεκδικήσουν ρόλο, και ίσως είναι η μοναδική περίπτωση η Τουρκία να αναδομηθεί σε ένα κράτος που θα περιλαμβάνει όλους αυτούς τους λαούς, χωρίς όμως την αναγκαστική επιβολή της ιδεολογίας του τουρκισμού.

Ένα κράτος που θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο, χωρίς να απειλεί τους γείτονές του. Τότε θα μπορούσε να διαδραματίσει σημαντικό σταθεροποιητικό ρόλο και να δώσει ώθηση σε ευρύτερες εξελίξεις.

Στην Τουρκία κάτι φαίνεται να αλλάζει. Διαμορφώνεται μια κοινωνία πολιτών που μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις, ακόμη και της βαθιάς Ανατολής. Χρειάζεται ξαναδιάβασμα και πολύ προσοχή. Οι τουρκικές εξελίξεις ίσως σημάνουν την αναδόμηση ολόκληρης της περιοχής. Και αυτήν τη φορά, όχι αρνητικά.

Ελλάδα, «η Ζάμπια της Ευρώπης» και Ζάμπια, «η Ελβετία της Αφρικής»!

2015-06-07T02:49:00.001-07:00

Γιατί η κυβέρνηση ακολούθησε το παράδειγμα της αφρικανικής χώρας που και εκείνη είχε ενοποιήσει τις οφειλές της προς το ΔΝΤ Πρώτο Θέμα: Το αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για ομαδοποίηση των οφειλόμενων δόσεων, με στόχο να πληρωθούν όλες μαζί στο τέλος Ιουνίου και η μη καταβολή της δόσης των 300 εκατ. ευρώ προς το Ταμείο την Παρασκευή, δεν δημιούργησε μόνο την δυσαρέσκεια της Κριστίν Λαγκάρντ, αλλά και τα αναπόφευκτα σχόλια των χρηστών στο Διαδίκτυο.
«Γίναμε Ζάμπια», «Τρέξε κι εσύ για να μη γίνουμε Ζάμπια», «Η αμήχανη στιγμή, που γίνεσαι Ζάμπια, όταν δεν πληρώνεις τους διεθνείς τοκογλύφους» και πολλά άλλα, παρόμοια σχόλια, πλημμυρίζουν το Twitter. Και όλα αυτά, ίσως, εκ πρώτης όψεως, όχι άδικα, αφού η Ζάμπια, είχε κάνει χρήση της απόφασης που είχε λάβει το ΔΝΤ στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και είχε ζητήσει ομαδοποίηση των δόσεων που όφειλε, εντός του ίδιου μήνα. Το φτωχό κράτος της υποσαχάριας Αφρικής είχε επιλέξει αυτόν τον τρόπο πληρωμής των οφειλών του προς το ΔΝΤ πριν τριάντα χρόνια και γι” αυτό το λόγο το αίτημα της κυβέρνησης Τσίπρα ονομάστηκε «επιλογή της Ζάμπια» από τον William Murray, εκπρόσωπο του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον, ο οποίος είχε ανακοινώσει ότι: «Η Ελλάδα διατηρεί το δικαίωμα να ομαδοποιήσει τις τέσσερις δόσεις του Ιουνίου σε μία» και συμπλήρωσε ότι αυτό έκανε και η Ζάμπια στα μέσα του ’80. Ο Murray σε συνέντευξη Τύπου διευκρίνισε ότι σπάνια οι χώρες – μέλη επιλέγουν την ομαδοποίηση των οφειλόμενων δόσεων προς το ΔΝΤ. Ποια είναι όμως η Ζάμπια και έχει στην πραγματικότητα ομοιότητες με την χώρα μας; Η φτωχή χώρα της υποσαχάριας Αφρικής, παρόλο που είναι η δεύτερη χώρα σε παραγωγή χαλκού στην αφρικανική ήπειρο, έχει πληθυσμό 15.000.000 κατοίκους, εκ των οποίων το 64% ζει με εισόδημα κάτω από ένα δολάριο την ημέρα, το 14% του πληθυσμού είναι φορείς ή νοσούν από τον ιό του AIDS και το 40% δεν έχει πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό. Πάντως, σε σχέση με τα κράτη με τα οποία συνορεύει, την Ζιμπάμπουε, την Αγκόλα και την Δημοκρατία του Κονγκό, η Ζάμπια τα πηγαίνει πολύ καλύτερα. Οι χριστιανοί, που υπερτερούν αριθμητικά από τους μουσουλμάνους, τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους, στην χώρα δεν κυβερνά δικτάτορας και οι εκλογές διεξάγονται κανονικά, ενώ κανείς δεν βασανίζεται για την ψήφο του και δεν υπάρχει εγκληματικότητα στη χώρα. Η Ζάμπια υπήρξε πρώην βρετανική αποικία με την ονομασία Βόρεια Ροδεσία και το 1964 έγινε ανεξάρτητη και πήρε το όνομα Ζάμπια από τον ποταμό Ζαμβέζη, που την διασχίζει. Η χώρα βρέθηκε υπερχρεωμένη την δεκαετία του ’70, καθώς οι τιμές του χαλκού έπεσαν και ανέβηκε η τιμή του πετρελαίου. Η χώρα τότε χρεοκόπησε, επειδή, σύμφωνα με διεθνή δημοσιεύματα, είχε προβεί σε υπερδανεισμό από τράπεζες της Δύσης. Όταν η τιμή του χαλκού έπεσε δραματικά η Ζάμπια αναγκάστηκε να δανειστεί χρήματα για να συνεχίσει να κινείται η οικονομία της. Τότε ήταν που το χρέος της από 800 εκατ. δολάρια εκτοξεύτηκε στα 3,2 δισ. δολάρια. Το μεγαλύτερο ποσόν είχαν δανείσει στη χώρα τράπεζες της Δύσης. Η οικονομική κρίση «χτύπησε κόκκινο» στη Ζάμπια, όταν στα τέλη του ’70 οι ΗΠΑ άρχισαν να αυξάνουν τα επιτόκια, τότε έγινε αδύνατον για τη χώρα να ανταποκριθεί στην εξυπηρέτηση των δανείων της. Το 1983 «μπήκε στο παιχνίδι» το ΔΝΤ, που δάνεισε τα χρήματα στη Ζάμπια, προκειμένου να πληρωθούν οι τράπεζες. Εκείνη την περίοδο οι δυτικές τράπεζες αντιμετώπιζαν μια κρίση άνευ προηγουμένου, αφού είχαν δανείσει αφειδώς τις φτωχές χώρες και ουσιαστικά η παρέμβαση του ΔΝΤ ήταν για να διασωθούν αυτές οι τράπεζες. Την δεκαετία του ’80 και του ’90 οι κανόνες της ελεύθερης αγοράς στη Ζάμπια, σε συνδυασμό με την κατακόρυφη πτώση της τιμής του χαλκού και οι μεγάλες περικοπές στις δαπάνες των δημοσίων υπηρεσιών και επιπλέον, τα μεγάλα χρέη, συρρίκνωσαν ακόμα περισσότερο την οικονομία της χώρας. Το 2004 το χρέος της Ζάμπια είχε αγγίξει τα 7 δισ. δολάρια! Εξαιτίας της λιτότητας επί δύο δεκαετίες οι πολίτες έβλεπαν τα εισοδήματά τους να μειώνονται συνεχώς. Επιπλέον, η ξηρασία, το AIDS, η αύξηση της παιδικής θνησιμότητας και η πτώση του προσδόκιμου ζωής, έκαναν την ζωή στη Ζάμπια να μοιάζει με εφιάλτη δίχως τέλος. Η απαράδεκτη κατάσταση στην οποία είχε οδηγηθεί η χώρα έγινε η αιτία για μια παγκόσμια εκστρατεία με στόχο την ελάφρυνση των χρεών των υπερχρεωμένων κρατών, με την ονομασία «πρωτοβουλία για τις υπερχρεωμένες φτωχές χώρες» (HIPC). Όμως, η καταψήφιση από το κοινοβούλιο της χώρας της ιδιωτικοποίησης της Κεντρικής Τράπεζας, έγινε η αιτία για καθυστέρηση της ελάφρυνσης του χρέους. Η αποπληρωμή του χρέους κόστιζε στη χώρα από 160 μέχρι 250 εκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο με συνέπεια την συμπίεση στις δαπάνες για την Υγεία και την Εκπαίδευση. Τελικά, τον Απρίλιο του 2005 η Ζάμπια, που είχε μπει στο πρόγραμμα HIPC, κατόρθωσε να αποπληρώσει τα χρέη της, ενώ 4 δισ. δολάρια διαγράφηκαν. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους η παρατεταμένη ξηρασία οδήγησε την χώρα σε μεγάλη έλλειψη τροφίμων, η οποία επηρέασε ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Σήμερα η Ζάμπια θεωρείται «Ελβετία της υποσαχάριας Αφρικής», αφού είναι πολλοί οι επενδυτές και οι επιχειρηματίες, και από την χώρα μας, που έχουν εγκατασταθεί εκεί, προκειμένου να λάβουν «μερίδιο» από τα έργα υποδομής και ανάπτυξης, αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων, που πρόκειται να κατασκευαστούν στην χώρα. Όπως δήλωσε στο protothema.gr ο πρόεδρος του Ελληνοζαμπιανού Επιμελητηρίου, Δημήτρης Λουκάς, στην Ζάμπια υπάρχουν εδώ και πολλές δεκαετίες 350 ελληνικές οικογένειες που δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά, ενώ, όταν άρχισε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα, τουλάχιστον, 25 νέοι Έλληνες επιχειρηματίες ταξίδεψαν στην χώρα και έστησαν τις επιχειρήσεις τους. Οι τομείς που συνήθως απασχολούνται οι Έλληνες στην χώρα της υποσαχάριας Αφρικής είναι η τυποποίηση αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων (στη Ζάμπια το 85% των κατοίκων ασχολείται με την γεωργία και την κτηνοτροφία), οι αλευρόμυλοι, οι μεταφορές και, κυρίως, ο επισιτιστικός τομέας. Σύμφωνα με τον κύριο Λουκά από τα 150 καλά εστιατόρια, που υπάρχουν στην πρωτεύουσα Λουσάκα, τα 110 ανήκουν σε Έλληνες και Κύπριους επιχειρηματίες. Ο πρόεδρος του Ελληνοζαμπιανού Επιμελητηρίου μας αποκάλυψε ότι η χώρα διαθέτει πολλά καζίνο και το μεγαλύτερο από αυτά, το Diamond, είναι ιδιοκτησίας του γνωστού τραγουδιστή Αντώνη Ρέμου και του επιχειρηματία Κωνσταντίνου Πηλαδάκη. Από πότε όμως υπάρχει στην χώρα μας το Ελληνοζαμπιανό Επιμελητήριο και ποιες ανάγκες ώθησαν στην δημιουργία του; Ο Δημήτρης Λουκάς μας εξηγεί ότι μια ομάδα επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται στη Ζάμπια ίδρυσαν το Ελληνοζαμπιανό Επιμελητήριο τον Ιούλιο του 2014, όχι για να προασπίσουν οι ίδιοι τα συμφέροντά τους, αλλά, επειδή αντιλήφθηκαν ότι η κυβέρνηση της Ζάμπιας ήθελε ένα συλλογικό όργανο να εκπροσωπεί τους Έλληνες επιχειρηματίες. Ο ίδιος ο Δημήτρης Λουκάς είναι ιδιοκτήτης δύο εταιριών στην χώρα, εκ των οποίων η μία δραστηριοποιείται στον εμπορικό τομέα και η άλλη στην πληροφορική.
Πηγή: http://www.pygmi.gr/

ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ & ΑΚΥΒΕΡΝΗΣΙΑ

2015-06-06T13:00:00.004-07:00

ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΑΚΥΒΕΡΝΗΣΙΑ

Πέρασαν ήδη τέσσερις μήνες από την συγκρότηση της νέας συγκυβέρνησης και την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τον ετερόκλητο αριστερο-δέξιο κυβερνητικό συνασπισμό του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Η άνοδος για πρώτη φορά στην εξουσία ενός «αριστερού» πολιτικού κόμματος και η εκλογική συντριβή των δύο κομμάτων-πυλώνων της μεταπολίτευσης στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 συνοδεύτηκε από μια ανάσα αισιοδοξίας για την ανατροπή της πορείας διάλυσης του κράτους-έθνους με την επωνυμία «Ελλάς» , από ελπίδες ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού και της πολιτικής τάξης που κυβέρνησε την χώρα ολόκληρη την μεταπολιτευτική περίοδο, και όνειρα για την διάλυση της πολιτικο-κοινωνικής συμμορίας που λυμαινόταν την χώρα επό 40 συναπτά έτη και της κομματοκρατίας που κατάντησε την χώρα περίγελο του κόσμου και διεθνή επαίτη.

Ο αρχικός ενθουσιασμός όμως από την έναρξη των διαπραγματεύσεων με την τρόικα , που μετονομάστηκε σε «θεσμούς», και τα «ρίγη» υπερηφάνιας από τις φραστικές αντιπαραθέσεις Τσίπρα και Βαρουφάκη με τους εκπροσώπους των δανειστών , γρήγορα έπεσαν στο κενό, όταν αποδείχθηκε από την κυβερνητική πρακτική η παντελής έλλειψη προγράμματος ανασυγκρότησης της χώρας και η ανυπαρξία σχεδίου εξόδου από την κρίση. Τέσσερις κρίσιμοι μήνες για την πιθανότητα επιβίωση της χώρας , τέσσερις μήνες ζωτικής σημασίας για την αλλαγή της πορείας της χώρας και την απαλλαγή της από τα δεσμά που επί δεκαετίες της φόρεσαν τα κόμματα του δικομματισμού , τέσσερις μήνες ζωής και θανάτου για το αύριο της χώρας και για την απαλλαγή της από την κομματοκρατία και τα δεινά που γέννησε στους διάφορους τομείς της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας πέρασαν με απόλυτη κυβερνητική απραξία, με μηδαμινό νομοθετικό έργο που αφορούσε την αποκατάσταση των αιώνιων φοιτητών, την επαναπρόσληψη των απολυμένων καθαριστριών, την αποκατάσταση των αδικώς απολυθέντων από το δημόσιο και η ρύθμιση των 100 δόσεων, που στην ουσία αποτελούσε και έργο της προηγούμενης κυβερνησης.

Δυστυχώς για την χώρα και το λαό της , Ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε ότι είναι μέρος των κομμάτων του κύκλου της μεταπολίτευσης, πολιτική μετάλλαξη του κρατικοδίαιτου ΠΑΣΟΚ και μιας ανομοιόμορφης, ανομοιογενούς, μειοψηφικής «αριστεράς» του 5%, που κινείτο ιδεολογικά από τις παρυφές των Εξαρχείων μέχρι την σοσιαλδημοκρατία, η οποία ενσωμάτωσε με την αντιμνημονιακη ρητορεία μεγάλα τμήματα των διαρροών από τους πολιτικούς χώρους του ΠΑΣΟΚ (κυρίως) και την ΝΔ, τα οποία συμπήχθηκαν γύρω της για να ανακτήσουν μέσα από την ανακατάληψη της εξουσίας τα απωλεσθέντα προνόμια και την θέση τους στην δομή λειτουργίας της κομματοκρατίας.

Δυστυχώς για την χώρα και τον λαό , Ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε ότι δεν διέθετε κανένα απολύτως σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας ούτε κανένα σχέδιο εξόδου της χώρας , της κοινωνίας και της οικονομίας από την κρίση. Ο πολιτικός σχεδιασμός του ΣΥΡΙΖΑ έφτανε μέχρι την κατάληψης της εξουσίας. Η απουσία σχεδιασμού αποδεικνύεται από την επί τετράμηνο κυβερνητική απραξία. Πού είναι το νομοθετικό και θεσμικό πλαίσιο που θα καταργούσε το κομματικό κράτος, γενεσιουργό αιτία της καταστροφής; Που είναι ο έλεγχος των ονομάτων της λίστας Λαγκάρντ και των άλλων λιστών ; Που είναι η κατάργηση του καταστροφικού θεσμού των Πανελληνίων εξετάσεων που μετέτρεψε τα σχολεία σε εξεταστικά κέντρα, που δημιούργησε το μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως της παραπαιδείας και αφαιμάσσει κυριολεκτικά κάθε ελληνική οικογένεια επί δεκαετίες τώρα. Που είναι οι θεσμικές παρεμβάσεις στην δικαιοσύνη για την αποκατάσταση του κράτους δικαιοσύνης , για την κάθαρσή της και την λειτουργία της στην κατεύθυνση της τιμωρίας των ενόχων της εθνικής καταστροφής ; Ποια η αντίδραση της κυβέρνησης στις αθωώσεις Παπακωνσταντίνου , για την λίστα Λαγκάρντ, και Βουλγαράκη για το σκάνδαλο Βατοπαιδίου; Που είναι η θεσμική παρέμβαση της κυβέρνησης στα ΜΜΕ που συνεχίζουν να λειτουργούν παράνομα και χωρίς άδεια δανειοδοτούμενα από τις Τράπεζες που σώθηκαν και συνεχίζουν να σώζονται με χρήματα των φορολογουμένων; Που είναι η θέσπιση από την κυβέρνηση θεσμικού πλαισίου σύλληψης της φοροδιαφυγής από εφοπλιστές και μεγαλοεργολάβους μιντιάρχες; Που είναι η κίνηση από την κυβέρνηση των διαδικασιών ελέγχου των οικονομικών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και των θαλασσοδανείων που έπαιρναν για να υπογράφουν μνημόνια και να σώζουν το τόπο με εγγύηση τις επιδοτήσεις που θα εισέπρατταν αν διατηρούσαν τα ποσοστά του προ κρίσης; Που είναι ο νέος αναπτυξιακός νόμος και που τα κίνητρα για την επιστροφή των κεφαλαίων που διέρρευσαν στο εξωτερικό;

Δυστυχώς για το λαό και τη χώρα ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται μέσα στα μνημονιακά πλαίσια, αφού δεν έχει καμία απολύτως εναλλακτική λύση, αφού δεν διαθέτει κανένα απολύτως σχέδιο εξόδου από την κρίση και ανασυγκρότησης της χώρας, όπως οι προκάτοχοί του ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, και επενδύει την πολιτική του επιβίωση στην διαπραγμάτευση με τους θεσμούς, για την επίτευξη ευνοϊκότερων όρων χρηματοδότησης και ελέγχου από την τρόικα, από τους όρους της κυβέρνησης των ΣΑΜΑΡΟ-ΒΕΝΙΖΕΛΩΝ , όπως αυτοί αποτυπώνονταν στο email Χαρδούβελη.

Δυστυχώς για το λαό και τη χώρα, η ακυβερνησία {και όχι η διαπραγμάτευση}, καταστρέφει την χώρα , ή ότι απέμεινε από αυτήν, αφού για μια ακόμη φορά , η κυβέρνησή της , παρόλη την αντιμνημονιακή ρητορεία της είναι βαθύτατα μνημονιακή , κινούμενη μέσα στην λογική της συνέχισης της χρηματοδότησης από τους δανειστές ως μέσον συντήρησης της ίδιας στην εξουσία και επιβίωσης του κομματοκρατούμενου κράτους και της κομματικής πελατείας.

Αν δεν χτυπήσεις και δεν καταστρέψεις τις δομές της κομματοκρατίας στην χώρα δεν εξέρχεσαι από την κρίση.

Από την άποψη αυτή συμφωνώ με την ρήση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη «μνημονιακοί ήταν όλοι τους»……………!!!

Πολυχρόνης Καρσαμπάς

Τι έγινε στα 1204 και μας το κρύβουν;

2015-06-05T05:42:00.000-07:00

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ, ιατρός

Είναι πολύ παρήγορο, αλλά και τιμητικό για τον Λαό μας, που δεν ξεχνά ποτέ την Πόλη του και τον Αυτοκράτορά του και που κάθε χρόνο, στις 29 Μαΐου, τιμά και μνημονεύει με ιδιαίτερη ευλάβεια τους μάρτυρες της Άλωσης.

Εκείνο, όμως, που, όταν γίνεται, γίνεται κάπως δειλά και συγκαλυμμένα, είναι η αναφορά στον ρόλο που έπαιξαν οι Δυτικοί σε σχέση με τα λυγμικά γεγονότα της πτώσης, όπως επίσης και η ανάδειξη της οντολογίας αυτών των γεγονότων, που δεν είναι άλλη από το Πνεύμα της Ρωμηοσύνης. (1)

Σε ό, τι αφορά στον ρόλο των Φράγκων, τα πράγματα είναι απλά, αλλά, δυστυχώς, αποσιωπούνται σκοπίμως.

Διακόσια πενήντα χρόνια πριν από την Άλωση της Πόλης, οι λεγόμενοι Σταυροφόροι –οι τότε δυτικές συμμαχικές δυνάμεις- αναδεικνύονται, με την δράση τους, ως οι πλέον πολύτιμοι πρώιμοι σύμμαχοι των Τούρκων.

Διότι, με την παρότρυνση και τις ευλογίες του τότε πάπα και με το πρόσχημα της απελευθέρωσης των Αγίων Τόπων, καταλύουν την Ρωμανία/Βυζαντινή αυτοκρατορία, εγκαθιστούν Φράγκους ηγεμόνες στα διάφορα τμήματά της, καταστρέφουν ολοσχερώς την Κωνσταντινούπολη, την λεηλατούν και φορτώνουν στα καράβια τους όλα της τα τιμαλφή.

Ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης, αυτόπτης μάρτυρας της λεηλασίας της Κωνσταντινουπόλεως από τους σταυροφόρους το 1204, περιγράφει λεπτομερώς την καταστροφή και τις αρπαγές των θησαυρών της Βασιλεύουσας: ’’…Έβλεπε κανείς όχι μόνον τις ιερές εικόνες του Χριστού να θραύονται με αξίνες και να ρίπτονται στο χώμα και τα στολίδια τους να αποσπώνται χωρίς φειδώ και προσοχή και να ρίχνονται στη φωτιά, αλλά και τα σεπτά και πανάγια σκεύη να αρπάζονται με θράσος από τους ναούς, να ρίχνονται στη φωτιά και να παρέχονται στα εχθρικά στρατεύματα ως απλός άργυρος και χρυσός’’. (2)

Η καθηγήτρια Βυζαντινής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κυρία Αθηνά Κόλια-Δερμιτζάκη, παρουσιάζοντας τον απολογισμό της δραματικής αυτής απογύμνωσης της Κωνσταντινουπόλεως από τους θησαυρούς της, γράφει:

’’Η Κωνσταντινούπολη άδειασε από κάθε πλούτο δημόσιο, ιδιωτικό και εκκλησιαστικό… τεράστια απώλεια για την τέχνη ήταν η καταστροφή σημαντικού αριθμού χάλκινων αγαλμάτων και συμπλεγμάτων, τα οποία οι νέοι κύριοι της Αυτοκρατορίας τεμάχισαν και έλιωσαν, για να τα μετατρέψουν σε νομίσματα’’ (2). Τουτέστιν, τα ιδρυτικά κεφάλαια των Τραπεζών των σημερινών μας εταίρων.

Από τότε και μετά, η Ρωμανία, ποτέ δεν μπόρεσε να ξανασταθεί στα πόδια της. Η καταστροφή, που υπέστη στα 1204 από τους Φράγκους σταυροφόρους, ήταν τόσο μεγάλη, που, στην κυριολεξία, την παρέλυσε εντελώς.

Έτσι λοιπόν, όταν οι Τούρκοι το 1453 φτάνουν έξω από τα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως και την πολιορκούν, δεν βρίσκονται πλέον απέναντι σε μια πανίσχυρη αυτοκρατορία, αλλά μπροστά σε μια Πόλη αδύναμη και απομονωμένη.

Όπως γίνεται κατανοητό, στην πραγματικότητα, η Ρωμανία δεν καταλύθηκε το 1453 από τους Τούρκους, αλλά το 1204 από τα παποκίνητα δυτικά συμμαχικά στρατεύματα. Το 1453, με την Άλωση της Πόλης, ζήσαμε απλώς το τελευταίο επεισόδιο ενός πολυχρόνιου δράματος.

Αυτά τα πράγματα ας τα θυμόμαστε καλά, διότι μονάχα έτσι θα μπορούμε να ερμηνεύουμε σε βάθος και τα σημερινά καμώματα των Δυτικών και αναλόγως να προφυλαγόμαστε.

4/6/2015

(1)
(α). Το Πνεύμα της Ρωμηοσύνης είναι το Πνεύμα των ησυχαστών Πατέρων της Εκκλησίας μας. Δηλαδή, των εραστών της Φιλοκαλίας και των αθλητών του σωτηρίου αθλήματος της κάθαρσης, του φωτισμού και της θέωσης.

(β). Ρωμηοσύνη = Ορθόδοξος Ελληνισμός. ( Καθηγητής, π. Γεώργιος Μεταλληνός)

(γ). Οι Ρωμηοί της Φραγκοκρατίας και της Τουρκοκρατίας είναι όσοι δεν ακολούθησαν το παράδειγμα εκείνων, που εφράγκευσαν και ετούρκευσαν. (Καθηγητής, π. Ιωάννης Ρωμανίδης

πηγή : freepen.gr

Τα σενάρια δίνουν και παίρνουν ενώ η αβεβαιότητα αυξάνεται… σκόπιμα

2015-06-05T02:27:00.004-07:00

Το πρόβλημα στην κυβέρνηση είναι ένα: Δεν δέχονται νέο Μνημόνιο με νέα μέτρα οι κομμουνιστικές συνιστώσες και η Αριστερή Πλατφόρμα και το έχουν αναφέρει σε όλους τους τόνους.

Γι’ αυτό παραμένει πάντα ανοιχτό το σενάριο της κάλπης. Το νέο Μνημόνιο έχει καταστεί πλέον αναγκαίο και η κυβέρνηση ως έσχατη λύση ενδεχόμενα ζητήσει την «λαϊκή εντολή», η οποία θα έχει για ακόμα μία φορά καθοδηγηθεί. Απλά τα πράγματα για όσους βλέπουν και δεν «αγοράζουν» το εκάστοτε παραμύθι.

Οψόμεθα βέβαια γιατί ουδείς μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια τι μέλλει γενέσθαι. Πολλά σενάρια έχουν ειπωθεί και τεστάρονται οι όποιες αντιδράσεις. Η κάθε βδομάδα παρουσιάζεται ως… κρίσιμη για «επίτευξη συμφωνίας», γίνονται συναντήσεις επί συναντήσεων και γενικά επικρατεί μια σκόπιμη, θα μπορούσαμε να πούμε, αβεβαιότητα, έτσι ώστε η απελπισία να αυξηθεί και ο «κυρίαρχος λαός» να δεχθεί τα πάντα.

Άλλωστε η πραγματική οικονομία έχει βαρέσει κόκκινο και έπεται συνέχεια…

Η αλήθεια πονάει, αλλά πρέπει να ακούγεται μέσα στον βούρκο παραπληροφόρησης. Όποιος θέλει την δέχεται. Τα πάντα στην ζωή είναι θέμα επιλογών…

ΠΥΓΜΗ.gr

To χρέος και η θλιβερή ιστορία του

2015-06-05T02:22:00.000-07:00

Μόνον πολιτικό κυνισμό και αφόρητη ιδιοτέλεια δείχνει η σύσταση επιτροπής για τα αίτια του ελληνικού χρέους από το 2009 και μετά. Το χρέος είναι το προϊόν της ασυδοσίας του πελατειακού κράτους, το οποίο, ακόμη και υπό συνθήκες πτωχεύσεως, δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα.

«Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η δημαγωγική εκμετάλλευση του υπέρογκου χρέους της και των αιτίων της δημιουργίας του, αλλά η αναδιάρθρωση της παραγωγικής της μηχανής, που είναι ανεπαρκέστατη και αναποτελεσματική», μάς λέει ένας από τους στενούς συνεργάτες του Γάλλου Επιτρόπου κ. Πιερ Μοσκοβισί.

Υπενθυμίζει δε ότι οι προειδοποιήσεις για την υπερχρέωση της χώρας δια χειρός Ζακ Ντελόρ, προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής την περίοδο 1985-1995, άρχισαν το 1988!

Όμως, σε μία χώρα όπου κυριαρχούν η δημαγωγία και η συνωμοτική ερμηνεία της Ιστορίας, ποιος κάθεται να ασχοληθεί με ιστορικές λεπτομέρειες...

Παρόλα αυτά, για να γνωρίζουν κάποιοι ότι στην χώρα αυτή δεν είμαστε όλοι εκ γενετής διανοητικώς ανάπηροι, υπάρχουν και ίχνη ιστορικής μνήμης.

Έτσι, το κύριο άρθρο του Οικονομικού Ταχυδρόμου της 2ας Μαΐου 1996, δηλαδή πριν από 19 χρόνια ακριβώς, με συγγραφέα τον αρχισυντάκτη του περιοδικού Δημήτρη Στεργίου, υπό τον τίτλο «Εφιαλτικές πια οι διαστάσεις του δημόσιου χρέους» έγραφε, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα:

«Η ασυγκράτητη αύξηση του δημόσιου χρέους και η αύξηση του ποσοστού συμμετοχής των κρατικών ομολόγων σ' αυτό είναι οι δύο κυριότερες μελαγχολικές διαπιστώσεις που προκύπτουν από την ανάλυση των στοιχείων του πρόσφατου Δελτίου Δημοσιονομικής Διαχείρισης του υπουργείου Οικονομικών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, το δημόσιο χρέος της Κεντρικής Διοίκησης ανήλθε το 1995 σε 32 περίπου τρισεκατ. δραχμές, έναντι 28,1 τρισεκατ. δραχμών του 1994, δηλαδή παρουσίασε αύξηση κατά 4 περίπου τρισεκατ. δραχμές. Πρόκειται για αύξηση (σε απόλυτους αριθμούς) η οποία είναι σχεδόν "σταθερή" κατά την τελευταία πενταετία, με εξαίρεση μόνο το 1993, όταν το δημόσιο χρέος της Κεντρικής Διοίκησης είχε παρουσιάσει αύξηση κατά 8 περίπου τρισεκατ. δραχμές!

Η κύρια αιτία απογείωσης του δημόσιου χρέους σε ιλιγγιώδη και, συνεπώς, εφιαλτικά επίπεδα [σ.σ. Σε σημερινά ευρώ, το χρέος ήταν τότε 120 δισεκατ.] είναι τα ολοένα σχεδόν αυξανόμενα κατά το ίδιο περίπου ποσό ελλείμματα του Γενικού Κρατικού Προϋπολογισμού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Και αυτή η εικόνα του δημόσιου χρέους της χώρας γίνεται πιο εφιαλτική αν, στα στοιχεία του χρέους της Κεντρικής Διοίκησης, τα οποία έδωσε στην δημοσιότητα το υπουργείο Οικονομικών και τα οποία αφορούν το χρέος μόνο της Κεντρικής Διοίκησης, προστεθεί και το χρέος των δημόσιων επιχειρήσεων (ΔΕΚΟ), το οποίο, σύμφωνα με τα στοιχεία εκτιμάται ότι ανήλθε το 1995 σε 3 τρισεκατ. δραχμές [σ.σ. Ήτοι σε 8 δισεκατ. ευρώ –ποσό ασύλληπτο για την εποχή του]. Έτσι, το συνολικό δημόσιο χρέος της χώρας διαμορφώθηκε το 1995 σε34,2 τρισεκατ. δραχμές, έναντι 30,9 τρισεκατ. δραχμών το 1994, ή σε 132,5% του αναθεωρημένου ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ), έναντι 133% το 1994.

Και ενώ λοιπόν το χρέος των ΔΕΚΟ παρουσιάζει συνεχή αύξηση κάθε χρόνο, τα υπουργείο Οικονομικών συνεχίζει να εγκρίνει την χορήγηση εγγυήσεων (οι οποίες πάντοτε σχεδόν καταπίπτουν σε βάρος του Κρατικού Προϋπολογισμού και πηγαίνουν σε αύξηση του συνολικού δημόσιου χρέους) για τον δανεισμό τους ή επιτρέπει στις διοικήσεις τους να συνάπτουν δάνεια σε συνάλλαγμα στο εξωτερικό.

Ήδη, όπως μάς πληροφορεί από το Λονδίνο ο συνάδελφος Περικλής Βασιλόπουλος, πολλές ΔΕΚΟ συρρέουν στην βρεταννική πρωτεύουσα για δάνεια! Το ίδιο συμβαίνει και στην ελληνική κεφαλαιαγορά και χρηματαγορά, όπου το υπουργείο Οικονομικών έχει εξελιχθεί σε πρώτης τάξεως "τραπεζίτη" και οι Τράπεζες σε... αποταμιευτές, με το σάρωμα των εκδιδόμενων σχεδόν κάθε μήνα κρατικών τίτλων.

Οι δυσμενείς αυτές εξελίξεις στα δημοσιονομικά μεγέθη και τον πληθωρισμό θα' πρεπε να είχαν κάνει την Κυβέρνηση να ανησυχήσει και να σταματήσει την γνωστή μονόπλευρη περιοριστική πολιτική, η οποία αφήνει πάντοτε στο απυρόβλητο το Κράτος και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και, αντιθέτως, συνθλίβει τομείς και δραστηριότητες που μόνο σχεδόν αυτές κινούν την οικονομία και δίνουν ελπίδες για ανάπτυξη ...».

Στο ίδιο τεύχος του Οικονομικού Ταχυδρόμου, ο συνάδελφος Παύλος Κλαυδιανός υπογράμμιζε την άφρονα πολιτική υπερχρέωσης από τα ομόλογα του Δημοσίου και έδινε έμφαση στις ανησυχίες των Βρυξελλών για την αποσταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας.

Παρόλα αυτά, το δανειακό πάρτι καλά κρατούσε. Έτσι, όπως μάς πληροφορεί ο Κώστας Στούπας με στοιχεία από τις ετήσιες εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδος, από το 1999 έως το 2014 «οι δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού αθροίζονται σε 827,3 δισεκατ. ευρώ. Από αυτές, τα 302,7 δισεκατ. ευρώ (το 37%) αφορούσαν σε δαπάνες για συντάξεις δημοσίων υπαλλήλων. Περί τα 151 δισεκατ. ευρώ (18%) αφορούν επιδοτήσεις ασφαλιστικών ταμείων. Οι δύο αυτοί λογαριασμοί αθροίζουν το 55% των δαπανών χωρίς να περιλαμβάνουν τους μισθούς που πληρώνει το Δημόσιο στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Δηλαδή, οι απολαβές των εργαζομένων σε ΕΑΒ, ΕΒΟ, ΕΒΖ , Ναυπηγεία, Δωδώνη, ΣΕΚΑΠ και μερικές εκατοντάδες ακόμη επιχειρήσεις καταβάλλονται από τον προϋπολογισμό αλλά δεν εμφανίζονται στους παραπάνω κωδικούς.

»Κατά την ίδια περίοδο, οι δαπάνες για τα εξοπλιστικά προγράμματα του ΥΠΕΘΑ αθροίζουν περί τα 18,9 δισεκατ. ευρώ –το 2% των συνολικών δαπανών. Η πρόσφατη μελέτη που έγινε το 2012 για την Ολυμπιάδα ανέβασε το κόστος της στα 8,4 δισεκατ. ευρώ, λιγότερο από το 1% των συνολικών δαπανών. Σε παλαιότερο άρθρο είχαμε καταγράψει πως το κράτος ξόδεψε για όλα τα μεγάλα έργα (Αεροδρόμιο, Μετρό, Γέφυρα Ρίου, οδικοί άξονες κλπ.) της τελευταίας 20ετίας κοντά στα 10-12 δισεκατ. ευρώ. Ήτοι, κοντά στο 1% των δαπανών της εξεταζόμενης περιόδου.

»Για να αποκτήσει κάποιος μία τάξη μεγέθους των μιζών που μοίρασαν αυτές οι δαπάνες (μεγάλα έργα, εξοπλισμοί, Ολυμπιάδα) πρέπει κατά μέσον όρο να υπολογίσει ένα 10% στο τελικό κόστος. Ενδιαφέρον έχει το στοιχείο πως μεταξύ 2009 και 2014, πριν και μετά την χρεοκοπία, οι δαπάνες σε μισθούς και συντάξεις του Δημοσίου από 36% το 2009 ανέβηκαν στο 38% των δαπανών του τακτικού προϋπολογισμού. Αυτό δείχνει πως ίσως τα βάρη της χρεοκοπίας δεν έχουν μοιραστεί δίκαια, καθώς στον ιδιωτικό τομέα οι άνεργοι προσεγγίζουν τα 1,2 με 1,5 εκατομμύρια. Οι επιδοτήσεις των ασφαλιστικών ταμείων, από 13% των τακτικών δαπανών το 1999, έχουν ανέβει το 2014 στο 23%. Το 2014, το άθροισμα μισθών και συντάξεων του δημόσιου τομέα συν επιδοτήσεις ασφαλιστικών ταμείων φτάνει το 61%, έναντι 57% το 2009 και 49% το 2000. Τέλος, οι τόκοι ως ποσοστό των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού το 1999 ήταν στο 23%, το 2009 στο 15% και το 2004 των τοκογλύφων του μνημονίου στο 10%».

Από τα παραπάνω αποκαλυπτικά στοιχεία προκύπτει ξεκάθαρα ότι το δημόσιο χρέος είναι το προϊόν της ασυδοσίας του πελατειακού κράτους, το οποίο, ακόμη και υπό συνθήκες πτωχεύσεως, δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα για να διατηρήσει προνόμια και δικαιώματα στην διαφθορά.

Για δε τον σκοπό αυτόν, οι πολιτικοί που ονειρεύονται νέες νομενκλατούρες επιδιώκουν με ευτελή λαϊκιστικά τεχνάσματα, να αποπληροφορήσουν την κοινή γνώμη και να δημιουργήσουν συνθήκες αντιπαράθεσης που μόνον ευτελή συμφέροντα εξυπηρετούν.

Πόσοι, όμως, τα καταλαβαίνουν αυτά; Πόσοι καταλαβαίνουν ότι το μεγαλύτερο μεταπολιτευτικό έγκλημαστην χώρα υπήρξε η δημιουργία και η συντήρηση ενός απίθανου σε διαφθορά και σπατάλη πελατειακού κράτους, το οποίο κυριολεκτικά διέλυσε την οικονομία και τις κοινωνικές αρθρώσεις της χώρας –και τώρα την απειλεί με πλήρη καταστροφή, από την οποία δύσκολα θα συνέλθει στον 21ο αιώνα; Μπροστά στον κίνδυνο αυτόν, κάποιοι εξακολουθούν να χλευάζουν την νοημοσύνη μας.

http://www.euro2day.gr

Αφανή στρατηγικά όπλα της Τουρκίας στο Κυπριακό

2015-06-05T02:12:00.000-07:00

Σε ό,τι αφορά το εσωτερικό μέτωπο των Ελλήνων της Κύπρου, η Τουρκία υλοποιεί επιθετική στρατηγική, ψυχολογικών επιχειρήσεων

Η Τουρκία, για την προώθηση της στρατηγικής της προς έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου, που τέθηκε από τη δεκαετία του 1950, χρησιμοποίησε όλα τα μέσα: πολιτικά, διπλωματικά, στρατιωτικά, οικονομικά, δημογραφικά, ψυχολογικά, τρομοκρατικά κ.ά.
Τα τελευταία 38 χρόνια χρησιμοποιεί ως κύρια στρατηγικά μέσα τις διακοινοτικές συνομιλίες (με τις οποίες πέτυχε τη μετατροπή ενός διεθνούς εγκλήματος εισβολής, κατοχής, εποικισμού, εθνοκάθαρσης, σε δικοινοτική διαφορά) και τον στρατηγικό εξαναγκασμό, που επιβάλλουν οι ισχυρές τουρκικές δυνάμεις κατοχής, η προβολή της αεροναυτικής ισχύος της και η μαζική παρουσία των παράνομων εποίκων. Ασκούν ψυχολογική βία στους Έλληνες της Κύπρου για να αποδεχθούν λύση τουρκικών όρων, παράλληλα με τη συστηματική ισλαμοποίηση των κατεχομένων.

Τα εμφανή αυτά στρατηγικά μέσα της Τουρκίας υποβοηθούνται και από άλλα, αφανή ως επί το πλείστον. Είναι η δράση των μυστικών υπηρεσιών και της μυστικής διπλωματίας της εν λόγω χώρας, που έχει ως στόχο την κινητοποίηση του εξωτερικού παράγοντα προς όφελος της Τουρκίας και τη διάβρωση του εσωτερικού μετώπου των Ελλήνων της Κύπρου.

Η Τουρκία αξιοποιεί τη σύγκλιση συμφερόντων, που υπάρχει στο Κυπριακό με το ΗΒ και τις ΗΠΑ. Εκτιμάται ότι οι χώρες αυτές έχουν ως κοινό συμφέρον να διαλυθεί η ΚΔ. Να μην υπάρχει στην Κύπρο ανεξάρτητο, αυτόνομο και σταθερό κράτος, το οποίο να ασκεί πλήρη κυριαρχία στην επικράτειά του. Τους εξυπηρετεί ένα αδύνατο, ασταθές καθεστώς υπό κηδεμονία (όπως θα ήταν εκείνο του σχεδίου Ανάν), στο οποίο να επικρατεί η ισορροπία του τρόμου μεταξύ των δύο κοινοτήτων (κρατιδίων). Η Τουρκία να ελέγχει ολόκληρη την Κύπρο και να επηρεάζει τις αποφάσεις της Ε.Ε. Το ΗΒ να μην ανησυχεί για την τύχη των βρετανικών βάσεων, κατάλοιπων της αποικιοκρατίας. Οι ΗΠΑ, να τηρούν την Κύπρο υπό τον ΝΑΤΟϊκό έλεγχο της Τουρκίας, για να αποτραπεί ρωσική διείσδυση στη περιοχή. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν την Τουρκία στο Κυπριακό, για να έχουν ανταλλάγματα σε άλλους τομείς, αφού είναι στρατηγικός σύμμαχός τους με μεγάλο γεωπολιτικό βάρος και εξακολουθούν δυστυχώς, παρά το έλλειμμα δημοκρατίας που έχει, να την υποστηρίζουν.

Σε ό,τι αφορά το εσωτερικό μέτωπο των Ελλήνων της Κύπρου, η Τουρκία υλοποιεί επιθετική στρατηγική, ψυχολογικών επιχειρήσεων (ΨΕ). Χρησιμοποιεί ως κύριο όπλο την προπαγάνδα, που διεξάγεται και με τις τρεις μορφές της: με πηγή εμφανή, αφανή και διάφορο της πραγματικής (λευκή, φαιά, μαύρη προπαγάνδα). Στοχεύει στον επηρεασμό της σκέψης των Ελλήνων της Κύπρου και τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης τους, κατά τρόπον που εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της Τουρκίας και πριονίζεται εκ των ένδον η συνοχή, η ανθεκτικότητα και η αντίστασή τους, στους τουρκικούς σχεδιασμούς.

Η υλοποίηση αυτής της προπαγάνδας επιτυγχάνεται με τη διάθεση μεγάλων χρηματικών ποσών για την εξαγορά συνειδήσεων των οργάνων που την προωθούν και για την αξιοποίηση δημοσιογραφικών, ακαδημαϊκών και άλλων ιδρυμάτων προς όφελός της, καθώς και μη κυβερνητικών οργανισμών. Είναι μόνο κατ' όνομα μη κυβερνητικοί, αφού χρηματοδοτούνται από κυβερνήσεις, των οποίων τα συμφέροντα εξυπηρετούνται με συγκεκαλυμμένο και αφανή τρόπο, που είναι και ο πλέον αποτελεσματικός. Αξιοποιούνται ως όργανα προπαγάνδας ξένοι, αλλά και στελέχη από τις τάξεις του στόχου (ΕΚ).

Το ζητούμενο είναι να πεισθούν οι Έλληνες της Κύπρου, με την παραπλανητική μέθοδο του ψυχολογικού επηρεασμού, ότι αυτά που τους εισηγούνται είναι προς το συμφέρον τους, ενώ στην πραγματικότητα είναι προς το συμφέρον της Τουρκίας, του ΗΒ και των ΗΠΑ. Οι οργανισμοί αυτοί χρησιμοποιούν με δεξιότητα το στρατηγικό όπλο της επικοινωνίας, με την οποία επιτυγχάνεται η έντεχνη διέγερση των συναισθημάτων του στόχου, ώστε να οδηγηθεί σε συμπεριφορά και δράση που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του αντιπάλου. Δηλαδή να αντιδράσει το άτομο ως «αντανακλαστικό» σε συγκεκριμένα ερεθίσματα, που προκαλεί ο μηχανισμός υποκίνησης, π.χ. το ερέθισμα του φόβου, της οικονομικής αποκατάστασης κ.ά.

Μέγιστο επίτευγμα των Ψυχολογικών Επιχειρήσεων (προπαγάνδας) είναι να υιοθετήσει ο στόχος τις επιλογές του αντίπαλου, τις οποίες μάλιστα να εμφανίζει ως δικές του, και να έχει την αυταπάτη ότι εξυπηρετούν τα δικά του συμφέροντα. Αυτό το πέτυχε σε ένα βαθμό η Τουρκία. Η αντιμετώπιση της τουρκικής προπαγάνδας επιβάλλει πλήρη γνώση των μεθόδων, των οργάνων και των μέσων που χρησιμοποιεί. Απαιτεί εγρήγορση και ενημέρωση των πολιτών μας, για να μη γίνουν θύματα της τουρκικής προπαγάνδας, που ακολουθεί σκοτεινά και παραπλανητικά μονοπάτια, και δημιουργεί δούρειους ίππους στο εσωτερικό της πατρίδας μας, με την εξαγορά συνειδήσεων.

Η δράση των μυστικών υπηρεσιών και της μυστικής διπλωματίας της Τουρκίας είναι τα αφανή στρατηγικά όπλα της στο Κυπριακό, που δεν πρέπει να υποτιμώνται. Είναι μια σοβαρή απειλή, η αντιμετώπιση της οποίας επιβάλλει αμυντική θωράκιση στη βάση της γνώσης του εξειδικευμένου κλάδου των ΨΕ. Το αντικείμενο αυτό (ΨΕ) πρέπει να είναι κτήμα των αξιωματούχων της ΚΔ, που ασχολούνται με την πολιτική, τη διπλωματία, την οικονομία και την ασφάλεια της πατρίδας μας. Ο πόλεμος της προπαγάνδας είναι συνεχής. Μαίνεται ανελέητα και μετά την κατάπαυση του πυρός το 1974. Τα μέτωπά του είναι παντού και πουθενά. Στόχος του, η ψυχή και το μυαλό των ανθρώπων. Όπλα του, οι ιδέες και τα συναισθήματα. Οι στρατιώτες του, αφανείς χωρίς στολές και όπλα, κυκλοφορούν ανάμεσά μας.

ΦΟΙΒΟΣ ΚΛΟΚΚΑΡΗΣ
Αντιστράτηγος ε.α.

Σημερινή

Ραγδαίες εξελίξεις: Εκτακτη συνεδρίαση της Βουλής συγκαλεί ο Αλέξης Τσίπρας

2015-06-05T01:53:00.000-07:00

REUTERS: ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΖΗΤΟΥΝ ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Ο πρωθυπουργός, υπό το βάρος των ασφυκτικών πιέσεων των δανειστών και των σκληρών μέτρων που έχουν απαιτήσει οι Θεσμοί, συγκάλεσε εκτάκτως συζήτηση προ ημερησίας διατάξεως για τη διαπραγμάτευση η οποία θα πραγματοποιηθεί αύριο, Παρασκευή, στις 18:00 στη Βουλή.

Εκτιμάται ότι ο κ. Τσίπρας θα ενημερώσει τα κόμματα για τις διαπραγματεύσεις, τις κινήσεις τις κυβέρνησης και τις κόκκινες γραμμές που θέτει ενώ η αντιπολίτευση αναμένεται να ασκήσει έντονη κριτική για τους χειρισμούς των τελευταίων ημερών.

Η συζήτηση θα γίνει βάσει του άρθρου 142Α του κανονισμού της Βουλής με ανοχή ως προς τον χρόνο.

Σύμφωνα με όσα προβλέπει το σχετικό άρθρο, η διάρκεια ενημέρωσης ή δήλωσης από τον πρωθυπουργό δεν μπορεί να υπερβαίνει τα 10 λεπτά.

Οι πρόεδροι των κοινοβουλευτικών ομάδων της αντιπολίτευσης μπορούν να αναπτύξουν τις απόψεις τους για το περιεχόμενο της ανακοίνωσης ή δήλωσης της κυβέρνησης για πέντε λεπτά.

Η απάντηση του πρωθυπουργού στις απόψεις των αρχηγών των κομμάτων της αντιπολίτευσης δεν μπορεί να υπερβεί τα πέντε λεπτά.

Οι πρόεδροι των Κοινοβουλευτικών Ομάδων έχουν δικαίωμα δευτερολογίας για τρία λεπτά και ο πρωθυπουργός κλείνει τη συζήτηση μέσα σε πέντε λεπτά.

Δικαίωμα ενημέρωσης έχουν και οι αρμόδιοι υπουργοί για δέκα λεπτά αρχικά ενώ η δευτερολογία τους δεν μπορεί να ξεπερνά τα πέντε λεπτά.

Η συνεδρίαση θα γίνει αφού πρώτα ο πρωθυπουργός ενημερώσει υπουργούς και στελέχη της κυβέρνησης για τις διαπραγματεύσεις, με σκοπό να υπάρξει από την ελληνική πλευρά μια νέα απάντηση στα τελεσίγραφα των δανειστών.

Η λίστα με τα μέτρα

Υπενθυμίζεται ότι μία λίστα με μέτρα που ζητούν οι δανειστές από την Αθήνα, με στόχο την επίτευξη συμφωνίας, παρουσίαζει επικαλούμενο πηγές το πρακτορείο Reuters.

Οι δανειστές, σύμφωνα με τις πηγές που επικαλείται το Reuters, φέρονται να ζητούν από την Ελλάδα έσοδα 1% του ΑΕΠ από αύξηση ΦΠΑ, 1% από περικοπές συντάξεων, καθώς επίσης και μη υπαναχώρηση στο ασφαλιστικό ή μονομερείς ενέργειες στα εργασιακά.

Ζητούν επίσης εξοικονόμηση 800 εκατ. ευρώ σταδιακά, έως το 2016, με την κατάργηση του ΕΚΑΣ.

Παράλληλα, φέρονται να ζητούν δέσμευση της Αθήνας για ιδιωτικοποιήσεις των ΑΔΜΗΕ, ΕΛΠΕ, Ελληνικού, λιμανιών και ΤΡΑΙΝΟΣΕ.

Στην περίπτωση που η συμφωνία γίνει δεκτή, τότε προβλέπεται η αποδέσμευση 10,9 δισ.,ευρώ από τον EFSF για τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας την περίοδο Ιουλίου - Αυγούστου.

Οπως αντιλαμβάνεται κανείς πρόκειται για τα μέτρα που διέρρευσαν και χθες μετά τη συνάντηση του πρωθυπουργού με τον Ζ.Κ. Γιούνκερ και απορρίφθηκαν άμεσα από την ελληνική πλευρά. Αλλωστε, είναι πολύ δύσκολο να περάσει η πρόβλεψη για έσοδα 1% από τον ΦΠΑ, δηλαδή περί το 1,8 δισ. ευρώ, χωρίς να υπάρξει μεγάλη αύξηση σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες.

Επίσης, η Αθήνα δεν συζητά καθόλου την κατάργηση του ΕΚΑΣ αλλά και τις περικοπές 1,8 δισ. από συντάξεις ενώ αντιδράσεις θα υπάρξουν και για τις ιδιωτικοποιήσεις που ζητά η πλευρά των δανειστών.

πηγή

Τη Μεγάλη Ευρασία δημιουργούν Ρωσία και Κίνα

2015-06-05T01:51:00.000-07:00

Εβγκένι Σεστακόφ, Rosiysskaya Gazeta

Στο συνέδριο του Ρωσικού Συμβουλίου Διεθνών Υποθέσεων που διεξήχθη στα τέλη Μαΐου στη Μόσχα και το οποίο ήταν αφιερωμένο στις ρωσο-κινεζικές σχέσεις, πολλά ελέχθησαν για την εμφάνιση ενός νέου τύπου συνεργασίας με το Πεκίνο. Για το θέμα αυτό, η Ροσίσκαγια Γκαζέτα συνομίλησε με τον κοσμήτορα της έδρας παγκόσμιας οικονομίας και πολιτικής της Ανώτατης Οικονομικής Σχολής, πολιτικό επιστήμονα Σεργκέι Καραγκάνοφ.

Ροσίσκαγια Γκαζέτα: Ποιός είναι ο νέος τύπος συνεργασίας μεταξύ Ρωσίας και Κίνας;
Σ.Κ.: Θεωρώ ότι το καινούριο το τελευταίο διάστημα είναι η συμφωνία Κίνας και Ρωσίας για την ενσωμάτωση και το συντονισμό δυο μεγάλων προγραμμάτων. Πρόκειται για την Κινεζική οικονομική ζώνη του “Δρόμου του μεταξιού” και την Ευρασιατική οικονομική ένωση, της οποίας ηγείται η Ρωσία. Προηγουμένως, οι περισσότεροι παρατηρητές υπέθεταν ότι αυτοί οι δυο στόχοι θα ήταν ανταγωνιστικοί μεταξύ τους. Τώρα, τα πάντα εξελίσσονται ακριβώς με τον αντίθετο τρόπο. Είναι πολύ πιθανό ότι στο κέντρο της Ευρασίας θα σχηματιστεί ένα νέο πεδίο οικονομικής ανάπτυξης, το οποίο θα προσφέρει όφελος σε όλους και θα καταστεί πιθανόν το κέντρο μιας νέας κοινότητας, της Μεγάλης Ευρασίας.

Κινδυνεύει η Ρωσία από την Κίνα;

ΕΡ: Ενίοτε ειδικοί εκφράζουν φόβους ότι στους σχεδιασμούς αυτούς η Ρωσία μπορεί να βρεθεί στο ρόλο του φτωχού συγγενούς της Κίνας.
ΑΠ: Ανάλογες ανησυχίες υπάρχουν, αλλά εκείνους που τις εκφράζουν θα τους συμβούλευα να μην υποτιμούν τις δυνατότητες της Ρωσίας. Ναι, υπολειπόμαστε της Κίνας στην οικονομία, αλλά εξακολουθούμε να είμαστε το ίδιο μεγάλοι παράγοντες στην παγκόσμια σκηνή. Προκειμένου να διατηρηθεί και στο μέλλον η ισοτιμία μεταξύ Ρωσίας και Κίνας υπάρχουν δυο επιλογές, οι οποίες θα πρέπει ν’ αναπτυχθούν παράλληλα. Η πρώτη και σημαντικότερη είναι ότι η Ρωσία θα πρέπει ν’ αλλάξει δραστικά οικονομική πολιτική επιτυγχάνοντας ανάπτυξη -ειδικά στους τομείς εκείνους όπου είμαστε ανταγωνιστικοί- και να την κατευθύνουμε προς την Ανατολή. Η δεύτερη κατεύθυνση είναι ότι στο ευρασιατικό πρόγραμμα θα πρέπει να παρίστανται και άλλοι ισχυροί παίκτες, όπως η Ινδία, το Ιράν και άλλες χώρες της περιοχής. Η Κίνα φυσικά είναι ισχυρή δύναμη, ίσως η σημαντικότερη, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ο αρχηγός.

Νέα Τράπεζα, νέο νόμισμα, ενέργεια

ΕΡ: Θα πρέπει η Ρωσία να συμμετάσχει στη δημιουργία αυτού του νέου οικονομικού συστήματος μαζί με την Κίνα;

Περισσότερα για σχέσεις Ρωσίας-Κίνας

Χάνουν έδαφος και αξιοπιστία τα δυτικά ΜΜΕ – Ανεβαίνουν δυναμικά Ρωσία και Κίνα
Μεγάλο αυτοκινητόδρομο Αγ. Πετρούπουλης-Κίνας επιθυμεί ο πρόεδρος του Καζακστάν
Ρωσία και Κίνα ετοιμάζουν προσγείωση στο φεγγάρι
Κοινές ασκήσεις Ρωσίας-Κίνας στη Μεσόγειο

ΑΠ: Εννοείται. Θα εργαστούμε και με βάση το παλαιό σύστημα, αλλά η εμφάνιση παράλληλων Τραπεζών ανάπτυξης, παράλληλων αποθεματικών νομισμάτων, παράλληλων συστημάτων πληρωμών, όλα αυτά είναι προς το συμφέρον της Ρωσίας, είναι κάτι που διευρύνει το πεδίο ελιγμών της και την καθιστά πιο αυτόνομη και ανεξάρτητη.
ΕΡ: Πολλά ακούγονται σήμερα για την ανάπτυξη της ενεργειακής συνεργασίας μεταξύ Ρωσίας και Κίνας. Σε τι διαφέρει η συνεργασία αυτή από εκείνη που υπάρχει ήδη, για παράδειγμα μεταξύ Κίνας και Σαουδικής Αραβίας, με το Ιράν, ή με τα αφρικανικά κράτη;
ΑΠ: Η Κίνα, εξυπακούεται, όπως και κάθε άλλη χώρα που ενεργεί με υπευθυνότητα, ενδιαφέρεται για τη διαφοροποίηση των εξωτερικών πηγών προμήθειας ενεργειακών πόρων. Είναι μια απόλυτα φυσιολογική και συνετή στρατηγική. Οι προμήθειες από την Αφρική ή τη Μέση Ανατολή είναι εξαιρετικά ευάλωτες και αυτό είναι κάτι που οι Κινέζοι το γνωρίζουν πολύ καλά. Όλες αυτές οι προμήθειες πραγματοποιούνται μέσω θαλάσσης και στη θάλασσα σήμερα, αλλά και στο προσεχές μέλλον, θα κυριαρχούν οι ΗΠΑ. Γι’ αυτό υφίσταται η θεωρητική πιθανότητα διακοπής αυτών των προμηθειών ή της απειλής διακοπής τους. Οι ηπειρωτικές προμήθειες ενεργειακών πόρων δεν εμπεριέχουν τέτοιες απειλές.

Κινέζικός άνεμος στα πανιά μας

ΕΡ: Η Ρωσία είναι μέλος μαζί με την Κίνα σε πολλούς διεθνείς οργανισμούς, στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, στη BRICS. Δεν υπάρχει ο κίνδυνος κυριαρχίας της Κίνας σ’ αυτές τις δομές;
ΑΠ: Η φιλοσοφία του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης και της BRICS αποσκοπεί σε μεγάλο βαθμό στο να είναι συμμαχίες και ενώσεις ισότιμων χωρών. Φυσικά η Κίνα διαθέτει τεράστιες δυνατότητες, μεγαλύτερες απ’ ότι τα άλλα κράτη, από οικονομική άποψη. Όμως και οι άλλες χώρες πραγματοποιούν εκεί μια απόλυτα ανεξάρτητη πολιτική. Και ως τώρα βγαίνουν όλοι κερδισμένοι, απλούστατα επειδή έχοντας ενωθεί λαμβάνουν επιπρόσθετο πολιτικό κεφάλαιο, χωρίς να καταθέτουν επιπρόσθετους πόρους.
ΕΡ: Η στροφή της Ρωσίας προς την Ανατολή δεν θα επηρεάσει τις σχέσεις της με τη Δύση;
ΑΠ: Για τη Ρωσία, με την γενικά ευρωπαϊκή ταυτότητά της, το να αποκοπεί από την Ευρώπη θα ήταν ασύμφορο και οικονομικά και πολιτικά, ακόμη και από ηθική πολιτική άποψη. Επομένως, πρέπει να αναζητηθούν οι δυνατότητες διαλόγου. Πιστεύω όμως ότι ο διάλογος αυτός θα μπορέσει να είναι πολύ πιο παραγωγικός αν διεξαχθεί σε ένα πιο ευρύ, ευρασιατικό πλαίσιο.
ΕΡ: Η Κίνα αγοράζει δραστήρια επιχειρήσεις στη Δυτική Ευρώπη, στις ΗΠΑ και σε άλλες περιοχές του κόσμου. Θα έπρεπε να φοβόμαστε μια τέτοια οικονομική εξάπλωση;
ΑΠ: Η Κίνα διαθέτει τεράστιο πλεόνασμα κεφαλαίων. Σήμερα όμως διαπιστώνεται ότι αυτή η τεράστια εξοικονόμηση πόρων καθίσταται ευάλωτη. Δεν αποκλείεται αργά ή γρήγορα οι ΗΠΑ να προχωρήσουν σε υποτίμηση του δολαρίου προκειμένου -μεταξύ άλλων- να μειώσουν και το δικό τους χρέος. Αυτές οι τάσεις είναι ήδη ορατές. Στην προκειμένη περίπτωση οι Κινέζοι προσπαθούν, αντί χρημάτων, να αποκτήσουν περιουσιακά στοιχεία, αγοράζοντας σε όλο τον κόσμο σπίτια, επιχειρήσεις. Είναι μια αρκετά λογική φιλοσοφία που πρέπει να εφαρμόζεται για το ίδιον συμφέρον.
Στη Ρωσία δυστυχώς εξακολουθεί να υπάρχει από τα παλιά χρόνια ένα στερεότυπο, δηλαδή το να βλέπουμε μόνο τους κινδύνους και να μη θέλουμε να δούμε τις δυνατότητες. Πρέπει να είμαστε μεγάλοι, αλλά πρέπει να είμαστε και ισχυροί, επιτυχημένοι. Και η ύπαρξη ενός μεγάλου γείτονα όπως η Κίνα θα φέρει στη Ρωσία πρώτα απ’ όλα τεράστιες δυνατότητες. Τότε ο κινεζικός άνεμος θα φυσήξει στα πανιά μας.

Πηγή: Rosiysskaya Gazeta
gr.rbth.com
Πηγή:http://infognomonpolitics.blogspot.gr

Οι βασιλείς της ελίτ (β)

2015-06-05T01:42:00.002-07:00

Ότι αποτελούσαν για την Ευρώπη του 19ου αιώνα οι Rothschild, ήταν για τις Η.Π.Α. οι Rockefellers – η πλουσιότερη οικογένεια της χώρας, η ενσάρκωση του αμερικανικού ονείρου για πλούτο και δύναμη, την οποία θαύμαζαν, μισώντας την ταυτόχρονα

«Σε εποχές παγκόσμιας πλάνης και χειραγώγησης, αποτελεί μία επαναστατική ενέργεια η αναφορά της αλήθειας» (G. Orwell)

Άρθρο

Στο πρώτο μέρος του κειμένου (σύνδεσμος), περιέγραψα τη μακράν πλουσιότερη οικογένεια του πλανήτη, τηRothschild, η οποία συμμετέχει μέσα από τις διάφορες εταιρείες, κυρίως δε τις τράπεζες της, σε όλα σχεδόν τα πολυεθνικά μεγαθήρια – χωρίς να λείπει από το χαρτοφυλάκιο της η κεντρική τράπεζα των Η.Π.Α., η Fed, στην οποία ανήκει ουσιαστικά το δολάριο.

Εκτός αυτού, μέσω της συμμετοχής της στην «Morgan Chase», στη «Citigroup» και στη «Bank of America», σε τρεις από τις μεγαλύτερες αμερικανικές τράπεζες δηλαδή, ελέγχει σχεδόν πλήρως το χρηματοπιστωτικό σύστημα – ενώ με το μερίδιο της στην «FMR Fidelity Investments» είναι ο κύριος μέτοχος της εταιρείας «Monsanto», η οποία αποτελεί το νούμερο ένα στον πλανήτη, όσον αφορά τα γενετικά τροποποιημένα προϊόντα και την αγροτική παραγωγή.

Όπως έχει γραφτεί τώρα σε μία ανάλυση του κ. Βιλιάρδου (Μεταλλαγμένα, θανατηφόρα δηλητήρια), «εάν ελέγχει κανείς το πετρέλαιο, κυριαρχεί στις χώρες, ενώ εάν ελέγχει τα τρόφιμα, κυριαρχεί επάνω στους ανθρώπους – οπότε τα γενετικά τροποποιημένα προϊόντα είναι ένα είδος βιολογικών όπλων, με στόχο τη διεξαγωγή πολέμων«. Σύμφωνα δε με τις τελευταίες πληροφορίες, η «Monsanto» σχεδιάζει την εξαγορά της νούμερο δύο εταιρείας στον κλάδο των μεταλλαγμένων, της ελβετικής «Syrgenta», η οποία έχει φυσικά παράρτημα και στην Ελλάδα (σύνδεσμος).

Θα ασχοληθώ περισσότερο στο μέλλον με το θέμα των γενετικά τροποποιημένων προϊόντων, επειδή αποτελούν ένα από τα βασικότερα εγχειρήματα της ελίτ, όσον αφορά την κυριαρχία του πλανήτη – ενώ είναι εξαιρετικά επικίνδυνα για τους ανθρώπους, από πάρα πολλές πλευρές. Ολοκληρώνοντας, οι Rothschild φυσικά συμμετέχουν σε πετρελαϊκούς ομίλους, όπως φαίνεται από το μερίδιο τους στη «Royal Dutch Shell» – ενώ το στρατηγείο τους είναι αναμφίβολα το Λονδίνο.

Περαιτέρω, ότι αποτελούσαν για την Ευρώπη του 19ου αιώνα οι Rothschild, ήταν για τις Η.Π.Α. οι Rockefellers – η πλουσιότερη οικογένεια της χώρας, η οποία θεωρούταν η προσωποποίηση της ασυνειδησίας, καθώς επίσης ο «επί γης» διάβολος. Ταυτόχρονα όμως αποτελούσε την ενσάρκωση του αμερικανικού ονείρου για πλούτο και δύναμη, με αποτέλεσμα να την θαυμάζουν οι περισσότεροι, μισώντας την παράλληλα – ενώ σήμερα ο «J. Rockefeller IV» είναι ο πλουσιότερος αμερικανός, ιδιοκτήτης μίας γιγαντιαίας περιουσίας (περί τα 11.000 δις $).

Οι Rockefellers κατάγονται από τη Γερμανία, από όπου το 18ο αιώνα δύο μέλη της μετανάστευσαν στις Η.Π.Α., παίρνοντας από τον τόπο προέλευσης τους το όνομα τους – κερδίζοντας τα πρώτα χρήματα τους από ένα διυλιστήριο πετρελαίου, το οποίο στη συνέχεια εξελίχθηκε στην «Standard Oil of Ohio».

Η ανάπτυξη της εταιρείας, η οποία κατάφερε να καταστρέψει τους ανταγωνιστές της, στηρίχθηκε στα μυστικά συμβόλαια που συνήψε με τους «βαρόνους των σιδηροδρόμων» - στους οποίους εγγυήθηκε τη μεταφορά μεγάλων ποσοτήτων πετρελαίου έναντι σοβαρών εκπτώσεων, με στόχο την εξαγωγή στην Ευρώπη.

Έκτοτε το αξίωμα της οικογένειας, το οποίο ισχύει ακόμη και σήμερα είναι το ότι, «Με τις απαιτούμενες διασυνδέσεις, καθώς επίσης με την απαραίτητη ασυνειδησία, μπορεί κανείς να καταστρέψει μία αγορά, πιέζοντας τις τιμές προς τα κάτω – γνωρίζοντας πως, εάν καταφέρει να είναι ο μοναδικός που θα επιβιώσει, θα μπορέσει αργότερα να αγοράσει όλες τις άλλες ανταγωνιστικές εταιρείες, αποκτώντας το μονοπώλιο, αυξάνοντας τις τιμές και κερδίζοντας τεράστια ποσά«.

Περαιτέρω, μετά από πολλές περιπέτειες, η «Standard Oil» χωρίσθηκε σε 34 επί μέρους εταιρείες, οι οποίες συνεχίζουν να ανήκουν στους Rockefellers – μεταξύ των οποίων η Exxon (Esso στην Ευρώπη), η Mobil, η BP (Aral στη Γερμανία), η ARCO, η Unilever, η Valvoline, η Conoco κοκ. Οι πετρελαϊκές Chevron και Texaco ανήκουν εξ ολοκλήρου στην οικογένεια, γεγονός που σημαίνει ότι, ο πετρελαϊκός κλάδος της Δύσης ελέγχεται σχεδόν μονοπωλιακά από ένα και μοναδικό άτομο - από τον επικεφαλής των Rockefellers.

Το 1946, ένα από τα μέλη της οικογένειας δώρισε στον ΟΗΕ μία έκταση 70.000 τμ. στη Νέα Υόρκη,καταφέρνοντας έτσι να μεταφέρει την έδρα του ο παγκόσμιος οργανισμός από το Λονδίνο στις Η.Π.Α. – προφανώς έναντι ανταλλαγμάτων, τα οποία φυσικά δεν έγιναν ποτέ γνωστά.

Συνεχίζοντας, μία από τις πιο ενδιαφέρουσες επιχειρήσεις της οικογένειας θεωρείται η κατασκευαστική «Tishman Construction Corporation» – η οποία έχει οικοδομήσει άπειρα συγκροτήματα σε όλη την έκταση του πλανήτη,μεταξύ των οποίων το κέντρο παγκοσμίου εμπορίου (World Trade Center), με χρηματοδότη την τράπεζα των Rockefellers, την Chase Manhattan Bank.

Εν προκειμένω οι δίδυμοι πύργοι, γνωστοί από την τρομοκρατική επίθεση του Σεπτεμβρίου του 2001, είχαν πάρει τα ονόματα David και Nelson – από τα δύο αδέλφια της οικογένειας. Επτά μόλις εβδομάδες τώρα πριν από την επίθεση (24.07.2001), οι δύο πύργοι νοικιάσθηκαν από την εταιρεία «Silverstein Properties» – ο ιδιοκτήτης της οποίας διατηρεί πολύ στενές σχέσεις με τον H. Kissinger. Ο χρόνος ενοικίασης ήταν για 99 χρόνια, ενώ οι πύργοι ασφαλίσθηκαν για τυχόν ζημίες έναντι ενός εξαιρετικά μεγάλου ποσού – με αποτέλεσμα να εισπράξει ο νέος ενοικιαστής 4,57 δις $, όταν οι πύργοι καταστράφηκαν (πηγή: M. Morris).

Αυτό βέβαια σημαίνει πως θα συνεχίσει να καταβάλλει ενοίκιο για τα επόμενα 99 έτη στην οικογένεια, παρά το ότι οι πύργοι καταστράφηκαν – οπότε δεν ζημιώθηκε κανένας, εάν εξαιρέσει κανείς τα 2.600 άτομα που πέθαναν λόγω της κατάρρευσης των διδύμων πύργων. Στα πλαίσια αυτά, δεν μπορεί να αδικήσει κανείς τις θεωρίες συνωμοσίας που είδαν το φως της δημοσιότητας – αν και φυσικά δεν πρέπει να τις πιστεύει, αφού η όλη διαδικασία ίσως οφείλεται σε μία σειρά απλών συμπτώσεων.

Ολοκληρώνοντας, η οικογένεια ίδρυσε με δικά της χρήματα μία σειρά πολύ γνωστών πανεπιστημίων, με τα οποία συνεχίζει να έχει φυσικά στενές σχέσεις – όπως το «Harvard», το «Princeton», το «Stanford», το «Columbia» και το «Yale».

Σε ινστιτούτα που πρόσκεινται στους Rockefellers ανήκει το «University College London», καθώς επίσης το «London School of Economics» - γεγονός που σημαίνει ότι έχουν τη δυνατότητα να επηρεάζουν τόσο την παγκόσμια πολιτική και οικονομία, όσο και την επιστήμη, παράλληλα με τη χειραγώγηση των απλών ανθρώπων.

Με δεδομένο δε το ότι, είναι ο κυρίαρχος της πετρελαϊκής αγοράς της Δύσης, ενώ αποτελεί μεγάλο μέτοχο των τριών ισχυρότατων αμερικανικών τραπεζών (JP Morgan Chase, Citigroup, FED), διαθέτοντας παράλληλα μία τεράστια ακίνητη περιουσία, συμμετοχές σε όλες τις πολυεθνικές κλπ., εύλογα θεωρείται ως ο νούμερο δύο βασιλιάς της παγκόσμιας ελίτ – η οποία επιδιώκει την παγκόσμια διακυβέρνηση (νέα τάξη πραγμάτων), έχοντας ως βασικό της αντίπαλο σήμερα τις χώρες των BRICS, κυρίως όμως τη Ρωσία.

Πηγή:Άρης Οικονόμου, http://www.analyst.gr

Το διπλό τρίλημμα της Ευρωζώνης

2015-06-05T01:34:00.000-07:00

Ο απώτερος στόχος της πρωσικής κυβέρνησης δεν είναι οι δημοκρατικές «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», αλλά ένα 4ο Ράιχ – όπου θα προηγηθεί μία ΕΕ δύο ταχυτήτων, χωρισμένη σε σκλάβους χρέους (νότος) και αυλικούς (βοράς).

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα και δεν φαίνεται πως μπορεί να λυθούν, έχουν φέρει στην επιφάνεια τα αντίστοιχα της Ευρωζώνης, τα οποία περιγράφονται με δύο «τριλήμματα» - όπου με την έννοια «τρίλημμα» αναφέρεται κανείς σε τρεις διαφορετικούς στόχους, εκ των οποίων μόνο οι δύο μπορούν να επιτευχθούν ταυτόχρονα (λεπτομέρειες). Είναι δε τα παρακάτω:

Το οικονομικό τρίλημμα (Mundell-Fleming-model)

Εν προκειμένω, οι τρεις διαφορετικοί στόχοι είναι οι εξής: (α) Μία ανεξάρτητη νομισματική πολιτική, η οποία να προσανατολίζεται στις εσωτερικές ανάγκες της χώρας – γεγονός που σημαίνει ότι, θα πρέπει αφενός μεν να εμποδίζει τον πληθωρισμό, αφετέρου να καταπολεμάει την οφειλόμενη στο ρυθμό ανάπτυξης αποπληθωριστική ανεργία, (β) Η ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων και (γ) οι σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες. Αναλυτικότερα τα παρακάτω:

(α) Ο πρώτος στόχος δεν επιτυγχάνεται μαζί με το δεύτερο και τον τρίτο: Ειδικότερα, εάν μία χώρα συνδέσει την ισοτιμία του νομίσματος της με μία άλλη, επιτρέποντας ταυτόχρονα την ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων, τότε είναι αδύνατη η ανεξάρτητη νομισματική πολιτική εκ μέρους της.

Η αιτία είναι το ότι εάν, για παράδειγμα, η χώρα αύξανε τα βασικά της επιτόκια, έστω για να καταπολεμήσει τον πληθωρισμό, τότε οι εισροές κεφαλαίων λόγω των υψηλότερων επιτοκίων θα οδηγούσαν στην ανατίμηση του νομίσματος της. Για να διατηρήσει λοιπόν τη σύνδεση της ισοτιμίας του νομίσματος της, είναι υποχρεωμένη να εφαρμόζει την ίδια ακριβώς νομισματική πολιτική, την οποία έχει υιοθετήσει η χώρα με την οποία έχει συνδέσει το νόμισμα της – γεγονός που επεξηγεί γιατί η Αργεντινή χρεοκόπησε, συνδέοντας το νόμισμα της με το δολάριο, οπότε με την πολιτική της Fed.

(β) Ο δεύτερος στόχος, δεν μπορεί να εφαρμοσθεί μαζί με τον πρώτο και τον τρίτο: Στην προκειμένη περίπτωση, ο μοναδικός τρόπος για να διατηρεί μία χώρα μία ανεξάρτητη νομισματική πολιτική, ταυτόχρονα με τη σύνδεση του νομίσματος της, είναι η απαγόρευση της ελεύθερης διακίνησης των κεφαλαίων.

Εύλογα λοιπόν, εάν αύξανε τα επιτόκια της δεν θα ακολουθούσαν εισροές κεφαλαίων που θα την υποχρέωναν στην ανατίμηση του νομίσματος της, αφού θα απαγορευόταν – ενώ κάτι ανάλογο θα συνέβαινε και με τη μείωση των επιτοκίων, όπου θα σημειώνονταν μαζικές εκροές κεφαλαίων προς τις χώρες με υψηλότερα επιτόκια, εάν δεν τις απαγόρευε.

(γ) Ο τρίτος στόχος, δεν μπορεί να επιτευχθεί ταυτόχρονα με τον πρώτο και το δεύτερο: Η ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων μπορεί τότε μόνο να συνδυαστεί με μία ανεξάρτητη νομισματική πολιτική, όταν η ισοτιμία του νομίσματος κυμαίνεται ελεύθερα, με βάση την αγορά – οπότε μόνο όταν δεν είναι συνδεδεμένο το νόμισμα με κάποιο άλλο. Προφανώς εδώ η ανατίμηση του νομίσματος από τις εισροές ή η υποτίμηση του από τις εκροές δεν θα εμποδιζόταν από τη σταθερή ισοτιμία του.

Περαιτέρω, σε σχέση με την Ευρωζώνη, η κατάργηση των εθνικών νομισμάτων, με την υιοθέτηση του ευρώ, αποτελεί τον πλέον ριζοσπαστικό τύπο της σύνδεσης ενός νομίσματος με κάποιο άλλο – ενώ την ίδια στιγμή είναι ελεύθερη η διακίνηση των κεφαλαίων στην κοινή οικονομική περιοχή, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη η εφαρμογή μίας νομισματικής πολιτικής, προσαρμοσμένης στις εσωτερικές ανάγκες των κρατών-μελών.

Εάν θα ήθελε κανείς τώρα να εμποδίσει τις φυγόκεντρες οικονομικές εξελίξεις εντός της νομισματικής ένωσης, θα έπρεπε να υιοθετήσει μία δημοσιονομική πολιτική, η οποία να εξισορροπεί την έλλειψη της νομισματικής πολιτικής – έναν χρηματοοικονομικό μηχανισμό λοιπόν, ο οποίος θα ήταν υπερεθνικός, για όλες τις χώρες ο ίδιος δηλαδή, όπως ακριβώς η νομισματική πολιτική.

Επομένως, θα ήταν απαραίτητη η ομοσπονδιακή ένωση της Ευρωζώνης, όπως η αντίστοιχη της Γερμανίας – όπου τα ελλείμματα του Βερολίνου καλύπτονται, για παράδειγμα, από τα πλεονάσματα του Μονάχου (transfer union). Κάτι τέτοιο όμως απαιτεί την πολιτική και οικονομική ένωση των χωρών της Ευρωζώνης, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης – ενδεχόμενο που οδηγεί στο δεύτερο τρίλημμα.

Το πολιτικό τρίλημμα

Το δεύτερο αυτό τρίλημμα, το οποίο έχει περιγραφεί από έναν οικονομολόγο (πηγή), έχει τους εξής τρεις στόχους, οι οποίοι είναι ανάλογα ασύμβατοι: (α) Μία βαθιά οικονομική ένωση πολλών χωρών, η οποία αναφέρεται ως υπέρ-παγκοσμιοποίηση (α) Τη Δημοκρατία και (γ) Μία πολιτική που προσανατολίζεται στα ενδιαφέροντα/συμφέροντα ενός εθνικού κράτους.

(α) Ο πρώτος στόχος δεν επιτυγχάνεται ταυτόχρονα με τον δεύτερο και τον τρίτο: Η βαθιά οικονομική ένωση σημαίνει πως οι κανόνες, οι ρυθμίσεις, καθώς επίσης οι νόμοι μίας χώρας δεν πρέπει να εμποδίζουν τον ανταγωνισμό των κινητών συντελεστών παραγωγής, όπως είναι το κεφάλαιο και οι εργαζόμενοι – ενώ είναι υποχρεωτικό το πλήρες άνοιγμα των αγορών.

Κάτι τέτοιο περιορίζει όμως αναγκαστικά την ισχύ των δημοκρατικών διαδικασιών εντός ενός εθνικού κράτους – αφού οι επιχειρήσεις, οι απασχολούμενοι, ακόμη και τα περιουσιακά τους στοιχεία, μπορούν να αποφεύγουν τους κανόνες που τοποθετούνται μετά από εθνικές δημοκρατικές αποφάσεις (διαφεύγοντας στο εξωτερικό κλπ.), προκαλώντας δυσκολίες στη χώρα τους.

(β) Ο δεύτερος στόχος δεν εφαρμόζεται μαζί με τον πρώτο και τον τρίτο: Είναι προφανές ότι, τα εθνικά συμφέροντα, δεν συμβαδίζουν με τη Δημοκρατία, σε ένα πλαίσιο εξελιγμένης οικονομικής παγκοσμιοποίησης.

(γ) Ο τρίτος στόχος είναι αδύνατος, μαζί με τον πρώτο και το δεύτερο: Η βαθιά οικονομική ένωση, η υπέρ-παγκοσμιοποίηση δηλαδή, μπορεί τότε μόνο να «συμβαδίσει» με τη Δημοκρατία, όταν και η Δημοκρατία παγκοσμιοποιείται – γεγονός που σημαίνει ότι, οι δημοκρατικές διαδικασίες θα καθορίζουν τους κανόνες σε υπερεθνικό επίπεδο και όχι σε εθνικό.

Περαιτέρω, το πολιτικό τρίλημμα επιλύθηκε μέχρι σήμερα στην Ευρωζώνη, με την κατάργηση της Δημοκρατίας στο σημαντικότερο πολιτικό τομέα: στη νομισματική πολιτική, η οποία καθορίζεται δικτατορικά από την ΕΚΤ. Επομένως από μη εκλεγμένους τεχνοκράτες, οι οποίοι ενεργούν χωρίς τον έλεγχο καμίας εκλεγμένης κυβέρνησης (άρθρο).

Εν τούτοις, η εξέλιξη προς την κατεύθυνση μίας «μεταβιβαστικής ένωσης» (transfer union), σε συνδυασμό με μία βαθιά οικονομική και πολιτική ενοποίηση της Ευρωζώνης, δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί, πόσο μάλλον να διατηρηθεί, χωρίς τη δημοκρατική νομιμοποίηση της – κάτι που ήδη διαφαίνεται πολύ καθαρά, με τη συνεχή αύξηση των φυγόκεντρων δυνάμεων εντός της.

Συμπέρασμα

Για να μπορέσουν να λειτουργήσουν οι «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», θα έπρεπε να υπάρξει εν πρώτοις μία μαζική δημοκρατική συμμετοχή όλων, σε όλα τα επίπεδα των ευρωπαϊκών Θεσμών -αμέσως μετά, να σέβονται οι Ευρωπαίοι Πολίτες αυτούς τους Θεσμούς περισσότερο από τους εκάστοτε εθνικούς τους, να τους δίνουν δηλαδή μεγαλύτερη βαρύτητα.

Όπως φαίνεται τώρα, οι πρόσφατες αποφάσεις των Ευρωπαίων πολιτικών είναι προς την κατεύθυνση της δημιουργίας μίας «μεταβιβαστικής ένωσης» (transfer union) - η οποία θα έλυνε το οικονομικό τρίλημμα.

Το πολιτικό τρίλημμα παραμένει όμως άλυτο – μεταξύ άλλων, επειδή η Ευρωζώνη συνολικά σημαίνει πολύ λιγότερα για τους Ευρωπαίους Πολίτες, από το εκάστοτε κράτος τους. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται καθημερινά, σε πολλές χώρες – ιδίως από τη σύγκρουση της Γερμανίας με την Ελλάδα.

Όσον αφορά δε τη δημοκρατική συμμετοχή σε όλα τα επίπεδα των Θεσμών της νομισματικής ένωσης, δεν φαίνεται να γίνεται αποδεκτή από τις ισχυρές χώρες – ιδίως από τη Γερμανία, πρόθεση της οποίας δεν είναι οι δημοκρατικές «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», αλλά ένα τέταρτο Ράιχ, όπου ενδεχομένως θα προηγηθεί μία Ευρώπη δύο ταχυτήτων, χωρισμένη σε σκλάβους χρέους (ευρωπαϊκός νότος) και αυλικούς (ευρωπαϊκός βοράς).

Μοναδική λύση λοιπόν συνεχίζει να είναι η επιστροφή όλων των χωρών από κοινού στην αφετηρία – στην προ ευρώ εποχή δηλαδή (ανάλυση), έτσι ώστε να αποφευχθούν οι προβλεπόμενες μεγάλες συγκρούσεις. Εάν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, πόσο μάλλον εάν δημιουργηθεί το οικονομικό ΝΑΤΟ ερήμην των Πολιτών, θα γίνουν όλοι οι Ευρωπαίοι Πολίτες άβουλοι σκλάβοι της ελίτ – χωρίς κανένα «πολιτικό δικαίωμα».

Ιάκωβος Ιωάννου, για το Analyst.gr

Δεν είναι κρίση, είναι παρακμή του Χρήστου Γιανναρά

2015-06-05T01:25:00.000-07:00

Ονομάζουμε «οικονομισμό» την υποταγή της πολιτικής στην οικονομία: Ο πολιτικός προβληματισμός και οι πολιτικές στοχεύσεις δεν αντλούνται από τις ανάγκες της κοινωνίας και δεν αποβλέπουν σε αυτές. Αφορούν και αποβλέπουν κατά απόλυτη προτεραιότητα (ή αποκλειστικά) στις απαιτήσεις εξισορρόπησης λογιστικών μεγεθών, στην κατασφάλιση των Τραπεζών – όχι στη διακονία της συλλογικότητας και των προβλημάτων της.

Σήμερα οι δανειστές της Ελλάδας επιβάλλουν στην καταχρεωμένη χώρα μας, εκβιαστικά, τον οικονομισμό. Και οι ελλαδικές κυβερνήσεις (τόσο του σοσιαλ-δεξιού αχταρμά της ντροπής, που προηγήθηκε, όσο και της αριστερο-παρδαλής ασυνεννοησίας που ακολούθησε) πειθαρχούν στον εκβιαστικό οικονομισμό άτσαλα, σπασμωδικά,
αυτοσχεδιάζοντας.
Αποτέλεσμα: Πέντε χρόνια τώρα, εφιαλτικά τα μεγέθη της ανεργίας, γκανγκστερική ατίμωση των συμβολαίων που είχε υπογράψει το κράτος με τους λειτουργούς του (εν ενεργεία ή σε σύνταξη), διάλυση των υπηρεσιών υγείας και νοσοκομείων, ανυπαρξία επιστημονικής έρευνας, μηδενισμός των εξοπλιστικών προϋποθέσεων εθνικής άμυνας, και μύρια ανάλογα. Θυσίες εξωφρενικές, μόνο για να επιτευχθούν εκείνοι οι δείκτες οικονομικών μεγεθών, που θα πείθουν τους δανειστές για τη σίγουρη επανάκτηση των χρημάτων τους.
Οταν μια χώρα φτάνει στη χρεοκοπία (από ξέφρενες σπατάλες του πολιτικού της προσωπικού στον βωμό της συντήρησης του πελατειακού κράτους) η υγιής (δηλαδή λογική) στάση είναι να κηρύξει αδυναμία πληρωμών προς τους δανειστές της. Το ρίσκο στην περίπτωση αυτή είναι να χάσει, για κάποιο διάστημα, πηγές δανεισμού. Και η ευκαιρία είναι να ξαναστήσει, από την αρχή, την οικονομία της σε στέρεες, υγιείς βάσεις. Στοιχειώδης προϋπόθεση για την υγιή – λογική στάση είναι να λειτουργήσει νέμεσις: Να τιμωρηθούν με δήμευση περιουσίας οι αυτουργοί του κακουργήματος της εξωφρενικής δανειοληψίας. Και να αναζητήσουν οι πολίτες καινούργιους πολιτικούς ηγέτες, ικανούς να λειτουργήσουν ως κοινωνικοί αναμορφωτές.

Η υγιής λύση δεν προκρίθηκε στην περίπτωση της Ελλάδας. Την κρίσιμη ώρα ο πρωθυπουργός ήταν ολίγιστος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διακοσμητικός, οι κοινωνικοί θεσμοί (Δικαιοσύνη, Τοπική Αυτοδιοίκηση, Ενοπλες Δυνάμεις, Ακαδημία Αθηνών, Επισκοπικό Σώμα) ιδιοτελέστατα παραιτημένοι από την ευαισθησία και τις ευθύνες για τα κοινά. Και ταυτόχρονα οι δανειστές είχαν έγκαιρα προνοήσει να κατασφαλίσουν δικαιώματα δήμευσης των «φιλέτων» από την κοινωνική περιουσία των Ελλήνων.

Να μην ξεχνάμε ότι, σε αντίθεση με τους χαυνωμένους από την καταναλωτική υστερία Ελλαδίτες, οι δανειστές ήξεραν πολύ καλά, όταν δάνειζαν, ότι διακινδύνευαν έναν παρανοϊκό υπερδανεισμό – η δανειολήπτης χώρα ήταν αδύνατο, στον αιώνα τον άπαντα, να αποπληρώσει τέτοιο υπέρογκο χρέος. Οπως ήξεραν και ότι, το μεγαλύτερο μέρος του πακτωλού των χρημάτων που δάνειζαν στην Ελλάδα θα επέστρεφε στις δικές τους Τράπεζες, ως προϊόν της καταλήστευσής τους (ωμής λωποδυσίας) από την «άρχουσα» στην Ελλάδα τάξη. Ηξεραν, ακόμα, ότι θα ήταν ευκολότατο να επιβάλουν στους σπιθαμιαίους κυβερνήτες της ελλαδικής μπανανίας συμφωνίες αποπληρωμής του εξωφρενικού χρέους («μνημόνια») που μόνο κάφροι θα τις αποδέχονταν – καθιστούσαν την Ελλάδα κράτος εθελούσια παραιτημένο από την ανεξαρτησία του, με ταπεινωτική, ακραίου εξευτελισμού επιτόπια επιτρόπευση υπουργείων και δημόσιων υπηρεσιών.

Οι σπιθαμιαίοι του σοσιαλ-δεξιού αχταρμά δεν μπορούσαν ούτε καν να διανοηθούν ότι η καταστροφή που συντελέστηκε στη χώρα ήταν και ευκαιρία «επανίδρυσης» του κράτους: Με μοχλό τις απάνθρωπες απαιτήσεις των δανειστών θα μπορούσαν να κατορθωθούν καίρια διαρθρωτικά (κοινωνικής ανασυγκρότησης) επιτεύγματα: Να θεμελιωθεί ριζικά καινούργιο ασφαλιστικό σύστημα (υπήρχε, ως μαγιά, η πρόταση Τάσου Γιαννίτση και αγνοήθηκε). Να επανακριθούν οι στρατιές των πρόωρα ή χαριστικά συνταξιοδοτημένων και των διορισμένων με κομματικά σημειώματα στο Δημόσιο. Να σχεδιαστεί εξ υπαρχής η οργάνωση υπουργείων και κρατικών υπηρεσιών. Να απεξαρτηθεί νομοθετικά ο συνδικαλισμός από τα κόμματα. Να επανελεγχθούν οι υπερβάσεις των συμβάσεων εργοληπτών και προμηθευτών του Δημοσίου τα τελευταία σαράντα χρόνια. Να δημευθούν επίσης περιουσίες για τις χαριστικές επιδοτήσεις και τη διαγραφή χρεών των πολιτικών κομμάτων, των ραδιοτηλεοπτικών συγκροτημάτων, των εταιρειών επαγγελματικού αθλητισμού.

Κοντολογίς: να καταλυθεί το πελατειακό κράτος, κάτι που μόνο σε συνθήκες εξόφθαλμης καταστροφής μπορούσε να επιχειρηθεί. Μόνο με μοχλό τη φρίκη της ανεργίας, την κατοχική εικόνα των μαγαζιών με τα κατεβασμένα ρολά, τις ουρές των πεινασμένων στα συσσίτια της Εκκλησίας, μόνο στο κλίμα αυτού του πανικού θα μπορούσαν τα κόμματα να αρνηθούν για την πελατεία τους τον ρόλο του προαγωγού. Αλλά μαζί με την εφιαλτική συγκυρία, ήταν απαραίτητη προϋπόθεση και η ενεργητική βούληση των κομματαρχών να αποδουλωθούν από τη φαυλότητα και τη λαμογιά. Να φιλοδοξήσουν τη σωτηρία από τον επονείδιστο στιγματισμό που θα συνοδεύει το όνομά τους, αιώνες αιώνων, στις σελίδες της Ιστορίας.

Φυσικά και δεν είχαν ούτε την αρετή ούτε την τόλμη για τέτοιο ανδραγάθημα. Κάποια στιγμή, μπροστά σε καινούργια απαίτηση των δανειστών για παραπέρα μείωση μισθών και συντάξεων, η σοσιαλ-δεξιά κυβέρνηση παραιτήθηκε, κατεσπευσμένα, προκηρύσσοντας εκλογές. Κεντρικός άξονας και αυτής της προεκλογικής αντιπαράθεσης δεν ήταν η αντιμετώπιση του δεδομένου εφιάλτη της καταστροφής, αλλά μικρονοϊκές μωρολογίες για «πρωτογενές πλεόνασμα» που «ήδη αλλάζει τη ζωή μας» ή λαϊκίστικες επαγγελίες της «αριστερής» παρδαλής ασυνεννοησίας για επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων του Δημοσίου!

Τέσσερις μήνες τώρα η καινούργια κυβέρνηση δείχνει να παραπαίει ανάμεσα στην άσκηση πολιτικής και στο κυνηγητό τού εντυπωσιασμού συγχέοντας την πολιτική με τις επιδόσεις σε πυκνότητα τηλεοπτικών εμφανίσεων. Παράλληλα όμως, έστω και μέσα από πολλές αστοχίες και παιδαριώδεις συγχύσεις, συνέβαλε στο να έρθουν στο φως και να συνειδητοποιηθούν δυο πολύ σημαντικά δεδομένα: Το πρώτο, ότι η στρατηγική των δανειστών είναι άτεγκτα αποφασισμένη να αντιμετωπίσει την Ελλάδα με τους όρους που έχει επιβάλει ο παγκοσμιοποιημένος ολοκληρωτισμός της δικτατορίας των «Αγορών». Και το δεύτερο, ότι η ελλαδική «Αριστερά» δεν θα διανοηθεί ποτέ να καταλύσει το πελατειακό κράτος της σοσιαλ-Δεξιάς.

Μακάρι η διάγνωση να είναι εσφαλμένη.

http://www.yannaras.gr/

Το crash test των μέτρων που προτείνουν δανειστές και κυβέρνηση – Τι λέει το Μαξίμου

2015-06-04T16:20:00.000-07:00

Όπως αναφέρουν κύκλοι του Μεγάρου Μαξίμου, οι «θεσμοί» δεν έχουν κάνει ούτε βήμα πίσω, ανεξάρτητα αν στους τέσσερις αυτούς μήνες οι δύο πλευρές είχαν συγκλίνει σε μεταρρυθμίσεις, τις οποίες, ενώ η ελληνική κυβέρνηση ενσωμάτωσε στην πρότασή της, η πρόταση των δανειστών δεν τις εμπεριέχει.

Σε σύγκριση μέτρο προς μέτρο των όσων περιλαμβάνει η ελληνική πρόταση και αυτών που ζητούν οι δανειστές προχώρησε λίγο πριν από τα μεσάνυχτα το Μέγαρο Μαξίμου, επισημαίνοντας ωστόσο ότι «η πρόταση των θεσμών περιλαμβάνει ακραίες θέσεις οι οποίες δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές από την ελληνική κυβέρνηση».

Το non paper του Μεγάρου Μαξίμου αναφέρει ότι η πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης δεν αντικατοπτρίζει τις αρχικές της θέσεις όπως αυτές είχαν εκφραστεί στις προγραμματικές δηλώσεις και παραδέχεται ότι το κείμενο είναι προϊόν υποχωρήσεων και συμβιβασμών. Ωστόσο, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, «η κυβέρνηση συναρτά την υπογραφή της συμφωνίας μόνο με λύση για το χρέος, καθώς και με την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της ελληνικής οικονομίας».

Ουσιαστικά, η κυβέρνηση στέλνει μήνυμα στους δανειστές αναφέροντας ότι για να μπορέσει να περάσει τα μέτρα από τη Βουλή θα πρέπει να εξασφαλίσει όχι μόνο την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας αλλά και τη διευθέτηση του χρέους ώστε να απελευθερωθούν πόροι για την τόνωση της ελληνικής οικονομίας.

Το Μέγαρο Μαξίμου συγκρίνει σημείο προς σημείο τις θέσεις της Ελλάδας με τις αντίστοιχες των δανειστών, ενώ από το κείμενο δεν λείπουν και οι συγκρίσεις με τους προϋπολογισμούς που είχε δεσμευτεί να εκτελέσει η προηγούμενη κυβέρνηση. Συγκεκριμένα, στο κείμενο αναφέρεται:

1. Πρωτογενή πλεονάσματα

«Τα πρωτογενή πλεονάσματα έχουν τεράστιο ρόλο στην πορεία για την ανάπτυξη. Μία ποσοστιαία μονάδα χαμηλότερου πρωτογενούς πλεονάσματος μεταφράζεται σε 1,8 δισ. ευρώ που διατίθεται στην πραγματική οικονομία και όχι στη μαύρη τρύπα του χρέους» αναφέρει το non paper και κάνει τριπλή σύγκριση:

Με βάση τις δεσμεύσεις που είχε αναλάβει μέχρι σήμερα η χώρα, το πρωτογενές πλεόνασμα θα έπρεπε να είναι 3% φέτος, 4,5% το 2016 και το 2017 και 4,2% το 2018.
Η πρόταση των δανειστών μιλάει για 1% φέτος, 2% το 2016, 3% το 2017 και 3,5% το 2018.
Τέλος η ελληνική κυβέρνηση προτείνει 0,6% για το 2015, 1,5% για το 2016, 2,5% για το 2017 και 3,5% για το 2018. «Συνολικά στην 4ετία το όφελος για την ελληνική οικονομία είναι περίπου 14 δισ. ευρώ (ακόμα και δεν υπολογιστεί η ανάπτυξη του ΑΕΠ που μεγαλώνει ακόμα περισσότερο το ποσό). Ανά έτος αναλογεί περίπου σε 3.6 δισ. ευρώ, 5.4 δισ., 3.6 δισ., 1.1 δισ. αντίστοιχα, αναφέρεται χαρακτηριστικά.

2. ΦΠΑ

Δανειστές: Επιπλέον έσοδα 1% του ΑΕΠ (1,8 δισ. ευρώ τον χρόνο). Άμεση εφαρμογή της κατάργησης όλων των εξαιρέσεων από 01/07/2015.

Κυβέρνηση: Η εφαρμογή του νέου ΦΠΑ σε ξενοδοχεία, καταλύματα και νησιά (όπου καταργούνται οι εξαιρέσεις) θα εφαρμοστούν από την 1η Οκτωβρίου του 2015. Ουσιαστικά μειώνονται οι τιμές των φαρμάκων (έστω και κατά μισή ποσοστιαία μονάδα), ενώ σημαντικά μειώνονται και οι τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος.

3. Συντάξεις - ΕΚΑΣ

Δανειστές:

Σύνταξη στα 67. Όσοι συνταξιοδοτούνται μετά την 30η Ιουνίου 2015 θα εισπράττουν ανταποδοτική σύνταξη και αφού συμπληρώνουν την ηλικία των 67 ετών.
Σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ ως το τέλος του 2016. Να σημειωθεί ότι η κατάργηση του ΕΚΑΣ περιλαμβάνονταν στα προαπαιτούμενα που είχε υπογράψει ο Γ. Στουρνάρας.
Περικοπές στις συντάξεις κατά 1% του ΑΕΠ τον χρόνο (1,8 δισ. ευρώ).

Κυβέρνηση:

Καμιά περικοπή σε συντάξεις.
Δεν θα θιγούν ώριμα συνταξιοδοτικά δικαιώματα.
Αναστολή εφαρμογής ρήτρας μηδενικού ελλείμματος.
Αντικίνητρα για πρόωρες συνταξιοδοτήσεις.

4. Φάρμακα

Δανειστές: Αύξηση της συμμετοχής των συνταξιούχων στη δαπάνη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Επίσης αύξηση του ΦΠΑ στα φάρμακα στο 11%, από το 6% που ζητάει η κυβέρνηση και το 6.5% που είναι σήμερα.

5. Ασφαλιστικό σύστημα

Οι δανειστές ζητούν:

Ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων (γεγονός που αποδέχεται και η κυβέρνηση).
Κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων.
Σύνδεση ασφαλιστικών εισφορών με τη σύνταξη.
Εφαρμογή ρήτρας μηδενικού ελλείμματος στις επικουρικές συντάξεις, που θα οδηγήσει στην εξάλειψή τους.

6. Εισφορά αλληλεγγύης

Η κυβέρνηση τροποποιεί τις κλίμακες της εισφοράς αλληλεγγύης. Στόχος της να πληρώσουν επιτέλους τα υψηλότερα εισοδήματα και όχι, ως συνήθως, οι χαμηλόμισθοι και οι συνταξιούχοι:

12.000 – 20.000 ευρώ 0,7%
20.001 – 30.000 ευρώ 1,4%
30.001 – 50.000 ευρώ 2,0% (από 1,4%)
50.001 – 100.000 ευρώ 4,0% (από 2,1%)
100.001 – 500.000 ευρώ 6,0% (από 2,8%)
Πάνω από 500.000 ευρώ 8,0% (νέα κλίμακα)

7. Φορολογική δικαιοσύνη

Δανειστές:

Ζητούνται έσοδα 2,65 δισ. ευρώ από τα ακίνητα (όσα, δηλαδή, αποδίδει ο ΕΝΦΙΑ) για το 2015 και άλλα τόσα για το 2016, παρά την όποια μείωση των αντικειμενικών τιμών ζώνης.
Μεγάλη αύξηση της φορολογίας των αγροτών
Οι κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών να γίνου ευκολότερες.

Κυβέρνηση: Η κατεύθυνση της φορολογίας δείχνει τη θέληση της κυβέρνησης να συγκρουστεί με τον πυρήνα όλων όσων ευνοήθηκαν κατά την περίοδο των μνημονίων - και όχι μόνο - προκειμένου να ανακουφίσει τα χαμηλότερα στρώματα, τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους.

Έκτακτη εισφορά στα κέρδη των μεγαλύτερων επιχειρήσεων
Φόρος τηλεοπτικών διαφημίσεων
Φόρος πολυτελείας 13% από 10% [αεροσκάφη, ανεμόπτερα, σκάφη αναψυχής, πισίνες, αυτοκίνητα των 2.500 κυβικών και άνω].
Τηλεοπτικές άδειες.
Είσπραξη προστίμων ΚΤΕΟ, ανασφάλιστων οχημάτων.
Περιστολή φοροδιαφυγής και αύξηση εσόδων από ΦΠΑ μέσω ελέγχων και νομοθετικής δυνατότητας επίλυσης υποθέσεων για να υπάρχει η δυνατότητα είσπραξης των προστίμων.
Πάταξη λαθρεμπορίου καυσίμων.
Έλεγχοι στις τραπεζικές συναλλαγές/μαύρο χρήμα.
Συνεργασία με αρχές χωρών όπου υπάρχουν αποκρυφθέντα κεφάλαια (ήδη υπάρχει τεχνική συνεργασία με Ελβετία).

8. Δημόσιο

Οι δανειστές ζητούν γενναίες μειώσεις μισθών στο δημόσιο. Ιδιαίτερα στους χαμηλόμισθους.

πηγή: http://www.naftemporiki.gr/

Τάδε έφη… Ψαραντώνης: 12 φοβερά ανέκδοτα που του χρεώνουν!

2015-06-04T14:49:00.000-07:00

Χαλαρώστε παίρνοντας μία γεύση από τον μοναδικό Ψαραντώνη και τα ανέκδοτά του, τα οποία, όπως ισχυρίζονται πολλοί αποτελούν γεγονότα. Σας παραθέτουμε λοιπόν εδώ ένα δείγμα των λόγων του!

Απολαύστε τον…

Ήταν μια φορά μια κοπέλα και πάει στον Ψαραντώνη με το τσιγάρο στο χέρι και του λέει:
– «Μ`ανάβεις;» και της απαντάει εκείνος:
– «Όχι μρε, λυράρης.»
Μια φορά πάει ο Ψαραντώνης να διασχίσει με την μηχανή του ένα δρόμο από την πλευρά που απαγορευόταν η διέλευση. Τον σταματάει ο τροχονόμος που έτυχε να βρίσκεται εκεί και του λέει
-«Εεε σύντεκνε πού πας;»
-«Ευθεία» του λέει ο Ψαραντώνης
-«Δεν επιτρέπεται να μπεις από δω» του λέει ο τροχονόμος
-«Γιάντα;;; σφουγγαρισμένα “χετε;» λέει ο Ψαραντώνης
Είναι ο Ψαραντώνης στο αμάξι του και τρέχει. Τον σταματάει ένας τροχονόμος και ετοιμάζεται να τον γράψει για υπερβολική ταχύτητα. Τον αναγνωρίζει και του λέει:
«Βρε Ψαραντώνη γιατί έτρεχες; Τι θα γράψω εγώ τώρα στο χαρτί;»
Και ο Ψαραντώνης:
«Γράψε πως δεν μ`είδες….»
Στην Αθήνα βρέθηκε μέσα σε ένα βιβλιοπωλείο, κοιτάζοντας διάφορα βιβλία που τον ενδιέφεραν. Δίπλα του στεκόταν κάποιος που κρατούσε το κλειδί του αυτοκινήτου του και έξυνε επί ένα τέταρτο το αυτί του και μετά κοίταζε να δει τι έβγαζε. Αφού είχε σιχαθεί όσο δεν πάει άλλο και φανερά διαολισμένοςγυρνά και του λέει:
-«Μρε συ κουμπάρε, αν δεν παίρνεις ομπρός, να σε σπρώξω!»
Ένα κρύο πρωινό του Δεκεμβρίου, μπαίνει ο Ψαραντώνης σ`ένα ταξί να πάει από το Ρέθυμνο στο Ηράκλειο. Στο πίσω κάθισμα κάθονται δυο νεαροί. Στα μέσα της διαδρομής ανάβει ο Ψαραντώνης ένα τσιγάρο και μετά από λίγο ανοίγει και το παράθυρο για να φύγουν τα ντουμάνια. Το κρύο όμως που έμπαινε μέσα ήταν τσουχτερό. Γυρίζει ο Ψαραντώνης και λέει στους νεαρούς:
-«Μρε σεις, εργάτε; (κρυώνετε;)»
-«Όχι, όχι μπάρμπα. Φοιτητές!»
Μια παρέα αντρών είναι στο καφενείο και συζητάνε, στην παρέα τους είναι και ο Ψαραντώνης. Θέμα συζήτησης το πως κρατάς τη σύζυγο να μην γκρινιάζει
Λέει ο πρώτος: «Εγώ την πήγα πέρισυ ένα ταξίδι στην Γαλλία και φέτος σκέφτομαι να την πάω στην Αυστρία!»
Λέει ο επόμενος…
«Εγώ την πήγα στη Νέα Υόρκη και φέτος θα την πάω στο Λος Αντζελες!»
Εσύ μωρέ Αντώνη;
Ψαραντώνης:
«Οπέρισυ την επήγα στο μιτάτο επάνω στη κορυφή του Ψηλορείτη»
Κι οφέτος μωρέ Αντώνη;
«Οφέτος, λέω να πάω να τήνε πάρω!!!»
Ο δημοσιογράφος απευθύνει ερώτηση στον Ψαραντώνη:
-«Κύριε Ψαραντώνη, είστε αυτοδίδακτος;;;»
κι αυτός του απαντά:
-«Όϊ, αμοναχός μου έμαθα!!!»
Όταν πυροβόλησαν (από λάθος) τον γνωστό Κρητικό λυράρη Βασίλη Σκουλά πήγε ο κουμπάρος του ο Ψαραντώνης στο νοσοκομείο και τον επισκέφτηκε εκεί λοιπόν ακολούθησε και ο εξής διάλογος:
Ψαραντωνης: Ευτυχώς Βασίλη που ήσουνα εσύ και δεν ήμουν εγώ.
Σκουλάς: Γιαντα μρέ Αντώνη;
Ψαραντωνης: Γιατί αν ήμουν εγώ θα την έτρωγα επαέ (δείχνοντας το κούτελό του)!
(λόγω του ιδιόρρυθμου τρόπου παιξίματος του Ψαραντώνη, ο οποίος σκύβει τόσο πολύ όταν παίζει λύρα, που το κεφάλι του ακουμπάει σχεδόν το γόνατό του)
Ο Ψαραντώνης πήγαινε στο Ηράκλειο, κι όπως ήταν σε έναν κεντρικό δρόμο διπλής κατεύθυνσης κάνει μια αντικανονική προσπέραση και λίγο παρακάτω τον σταματάνε κάτι αστυνομικοί.
– Που πας Ψαραντώνη; Δεν βλέπεις την διπλή διαχωριστική γραμμή στο δρόμο; Δεν πρέπει να πατάς με τίποτα αυτή την γραμμή!
Κι αυτός του απαντά:
– Εεε δεν τση’βγαλα και τ’άντερα!
Στις δημόσιες τουαλέτες Ηρακλείου Κρήτης πήγε για κατούρημα ο Ψαραντώνης και δίπλα του, ένας ηλικιωμένος κύριος ουρεί και κάπου-κάπου του φεύγει και κανένας σιγανός έως υπόκωφος αερισμός.
Ακούγοντας τον από δίπλα ο Ψαραντώνης του λέει:
– Σύντεκνε, μάρσαρε για θα σβήσεις!
Πάει λέει μια φορά ο Ψαραντώνης, σε ένα καφενείο ενός παλιού του φίλου, στο Τυμπάκι και κάθεται έξω, βγαίνει έξω ο καφετζής τονε θωρεί με γύψο στα χέρια και επιδέσμους στο κεφάλι και τον ρωτά:
– Ιντά “γινε μρέ Αντώνη, ιντά “παθες;
– Εεε ιντά “παθα;! να… τονε θωρείς έκειωνε το στύλο;
– Ναι τονε θωρώ
– Ε! μα εγώ δε τον είδα!
Σταματάει ένας τροχονόμος τον Ψαραντώνη για παράβαση και του λέει:
– Τα στοιχεία σου… Λέγε γρήγορα όνομα και διεύθυνση.
Και ο Ψαραντώνης:
– Γιάντα; Αλληλογραφία θ`ανοίξουμε;

Πηγή: blog.mantinades.gr

Οι Κουρδικές αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας

2015-06-04T14:40:00.001-07:00

Θεοφάνης Μαλκίδης

Οι Κουρδικές αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας

Πριν χρόνια ο φυλακισμένος ηγέτης του Κουρδικού απελευθερωτικού αγώνα Αμπντουλάχ Οτζαλάν, είχε πει τα εξής: «Οι Τούρκοι είχαν τον πολιτισμό και το κεφάλαιο που ήταν οι Έλληνες και οι Αρμένιοι, είχαν και το στρατό που ήταν οι Κούρδοι. Έχασαν τα δύο πρώτα. Τώρα θα χάσουν και το τρίτο και θα καταρρεύσουν».

Λίγο μετά έστειλε την επιστολή αναγνώρισης της Γενοκτονίας, η οποία δυστυχώς, όχι μόνο δεν δημοσιοποιήθηκε, αλλά αποσιωπήθηκε από ένα σύστημα “πολιτικής και ενημέρωσης”, το οποίο ομολογουμένως μας εκπλήσσει κάθε μέρα. Ειδικά στο ζήτημα της Γενοκτονίας είναι εντυπωσιακή η μετάλλαξή του συστήματος αυτού και η μεταπήδησή του από την προπαγάνδα στον κεμαλισμό και το αντίστροφο.

Οι διεθνείς όμως εξελίξεις έχουν αλλάξει. Το νιώθουμε όλοι μας, Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσύριοι, Κούρδοι και άλλοι λαοί, από το Ερεβάν μέχρι το Βερολίνο και από την Τουρκία μέχρι τη Σουηδία, εκεί που η κουρδικής καταγωγής βουλευτής Γκιουλάν Αβτζί, ψήφισε το 2010 την αναγνώριση της Γενοκτονίας. Κοντά σε αυτές τις τεράστιες αλλαγές στο ζήτημα της Γενοκτονίας έρχονται και οι πρόσφατες αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας από τους αγωνιζόμενους Κούρδους της Τουρκίας και της Συρίας (Κόμπανι), που μας δίνουν τη δυνατότητα όχι μόνο να συνεχίσουμε την προσπάθειά μας, αλλά και να αισθανθούμε ότι έχουμε μαζί μας πολλούς συναγωνιστές.

Ο αγώνας απελευθέρωσης των λαών, ο αγώνας αναγνώρισης της Γενοκτονίας συνεχίζει να είναι οδηγός και να εμπνέει εκατομμύρια ανθρώπους. Από το Κόμπανι μέχρι την αρχαία Άμιδα, το σημερινό Ντιγιαρμπακίρ και από την Σμύρνη μέχρι την Τραπεζούντα.

Δείτε τη συνέντευξη για το ζήτημα του Θ. Μαλκίδη στην τηλεόραση ΔΙΟΝ ΤV και στο δημοσιογράφο Ευγένιο Παπαδόπουλο

Διαβάστε τις δηλώσεις των Κούρδων για τη Γενοκτονία

IEBRAHEM MUSLEM Μέλος της Ευρωπαϊκής διπλωματικής αντιπροσωπείας PYD απο Rojava – Kobane.

Εμείς οι Κούρδοι οι απόγονοι των αρχαίων Καρδούχων που συνάντησε ο Ξενοφώντας, αναγνωρίζουμε όλα τα εγκλήματα κατά των Ελλήνων, την Γενοκτονία που διαπράχθηκε εναντίoν τους από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς στο χρονικό διάστημα 1908-1923 και συνεχίζουμε τον αγώνα απελευθέρωσης όλων των λαών. Από το Κόμπανι μέχρι το την αρχαία Άμιδα, το σημερινό Ντιγιαρμπακίρ και από την Σμύρνη μέχρι την Τραπεζούντα.

Ως λαοί της περιοχής ζήσαμε τον περασμένο αιώνα τις συνεχόμενες γενοκτονίες από την Οθωμανική και Κεμαλική Τουρκία κατά των Ιστορικών Λαών της Μικράς Ασίας και της Μεσοποταμίας. Ξεκινώντας με την Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ασσυροχαλδαίων, συνέχισαν με την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και τις Γενοκτονίες κατά των Κούρδων, οι οποίες δεν έχουν σταματήσει μέχρι σήμερα. Τα αποτελέσματα των Γενοκτονιών δεν περιορίζονται στις ανθρώπινες απώλειες. Η καταστροφή της Τέχνης, της Γλώσσας , του Πολιτισμού, μαζί με την απώλεια ανθρώπων, φτώχυνε όλους τους λαούς της περιοχής μας και την Παγκόσμια κληρονομιά. Σήμερα όλοι δέχονται ότι αν η Γενοκτονία των Αρμενίων είχε καταγγελθεί και αντιμετωπιστεί εγκαίρως, δεν θα μπορούσε η Τουρκία να προχωρήσει στην Γενοκτονία των Ποντίων. Ομοίως, αν είχε σταματήσει η Ποντιακή Γενοκτονία, δεν θα μπορούσε να συνεχίσουν με τους άλλους Έλληνες της Ανατολής και τους Κούρδους. Και αν είχαν σταματήσει οι Γενοκτονίες των Τούρκων, δεν θα μπορούσε ο Χίτλερ να προχωρήσει το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, στηριζόμενος στο παράδειγμα ατιμωρησίας του Κεμάλ. Σήμερα ο στόχος της αναγνώρισης συνολικά των Γενοκτονιών που διέπραξε το Τουρκικό κράτος δεν είναι μόνο για να αναπαυθούν τα κόκκαλα των δολοφονημένων θυμάτων. Είναι και για να ξεσκεπαστούν οι μηχανισμοί εξόντωσης και σφετερισμού που εξακολουθούν να επιβάλλονται εντός του Τουρκικού κράτους, οι τακτικές διαίρεσης των Λαών και απομόνωσης των υποψήφιων θυμάτων και να αποτελέσει η συνεργασία το Θεμέλιο της άμυνας των Λαών και της προστασίας όλου του πλούτου της περιοχής. Εφόσον και η σημερινή Τουρκική κυβέρνηση αρνείται την αναγνώριση των Γενοκτονιών σημαίνει ότι αποδέχεται την Ευθύνη όσων έπραξε μέχρι σήμερα το Τουρκικό κράτος και μπορεί στο μέλλον να επαναλάβει το συγκεκριμένο έγκλημα. Άρα πρέπει να αντιμετωπίζεται από την διεθνή κοινότητα σαν υπεύθυνη και ύποπτη επανάληψης του εγκλήματος.

Εκλογική Επιτροπή Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP)

Η γενοκτονία των Ποντίων είναι μία απ’ τις μεγαλύτερες που έγιναν στις αρχές του 20ου αιώνα

Ο τουρκικός και κουρδικός λαός και οι ιστορικές εθνότητες στην Τουρκία δεν ξεχνούν ότι η γενοκτονία των Ποντίων είναι μία απ’ τις μεγαλύτερες γενοκτονίες που είχαν γίνει στις αρχές του 20ου αιώνα. Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος δολοφονήθηκε και όσοι κατάφεραν να ζήσουν διασκορπίστηκαν σε άλλες χώρες ως πρόσφυγες. Ήταν μία γενοκτονία συστηματική και μελετημένη.

Το Ολοκαύτωμα αυτό ακόμα και σήμερα δεν γίνεται αποδεκτό απ’ την επίσημη πολιτική της Τουρκίας και οι τουρκικές κυβερνήσεις σε κάθε ευκαιρία όχι μόνο αρνούνται τις γενοκτονίες και τους ξεριζωμούς αλλά συνεχίζουν να καταπιέζουν και να δολοφονούν τους λαούς που αντιστέκονται ενάντια στην πολιτική που ασκεί το καθεστώς της Άγκυρας. Όμως καμία προσπάθεια και καμία πολιτική δεν θα μπορέσει και δεν μπορεί να κρύψει ούτε τις γενοκτονίες που έχουν γίνει ούτε τις σημερινές δολοφονίες και ξεριζωμούς. Πιστεύουμε πως δεν χρειάζεται να αποδείξουμε ότι έχουν γίνει και γίνονται όλα αυτά αλλά με τον αγώνα μας και με την αλληλεγγύη των λαών πρέπει να αλλάξουμε αυτό το καθεστώς.

Ο αγώνας του κουρδικού και τουρκικού λαού και των υπόλοιπων εθνοτήτων και μειονοτήτων έχει ακριβώς αυτό το σκοπό και θα συνεχιστεί μέχρι την πλήρη ισότητα αυτών των λαών, μέχρι να κατακτηθούν οι ελευθερίες και η δημοκρατία. Όμως αυτό για να γίνει χρειάζεται η ανατροπή του καταπιεστικού συστήματος της Άγκυρας.

Είμαστε σε αλληλέγγυοι με τον αγώνα των Ποντίων και ο αγώνας μας έχει σκοπό και την δικαίωση όλων των λαών.

Εκλογική Επιτροπή Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP)

πηγή: http://malkidis.blogspot.gr/

Στο φως το χαμένο χειρόγραφο του Αρχιμήδη για το άπειρο

2015-06-04T14:32:00.000-07:00

Επρόκειτο για ένα μυστηριώδες χειρόγραφο του Αρχιμήδη, χαμένο για …αιώνες. Ακόμα κι όταν βρέθηκε ήταν δύσκολο να αποκρυπτογραφηθεί! Τώρα όμως αποκάλυψε μυστικά που…αλλάζουν την σύγχρονη ως τώρα άποψη για το βάθος της αρχαίας ελληνικής μαθηματικής σκέψης.

Το χειρόγραφο, γνωστό με το όνομα «Archimedes Palimpsest», περιέχει μεταξύ άλλων το μοναδικό αντίγραφο των «Θεωρημάτων Μηχανικής» του Αρχιμήδη, στο οποίο ο αρχαίος “Eλληνας μαθηματικός εξηγεί πώς χρησιμοποιούσε μηχανικά μέσα για να αποδείξει κάποια μαθηματικά του θεωρήματα.

Το χειρόγραφο αυτό, βρέθηκε τυχαία το 1906 σε μια βιβλιοθήκη της Κωνσταντινούπολης, από τον Δανό φιλόλογο Johan Ludvig Heiberg. “

Oμως συνάντησε ανυπέρβλητες δυσκολίες στην ανάγνωσή του. Πάνω στο αρχαίο κείμενο των μαθηματικών του Αρχιμήδη είχε γραφτεί ένας χριστιανικός ύμνος και αυτό έκανε πολύ δύσκολη την αποκατάσταση του αρχικού κειμένου.

Για πολλές δεκαετίες το χειρόγραφο θεωρήθηκε ξανά χαμένο ώσπου ξαφνικά ο Οίκος Δημοπρασιών Christie’s το έβγαλε σε δημοπρασία το 1998. Τελικά κατέληξε στο Walters Art Museum της Βαλτιμόρης των Η.Π.Α.

Εκεί το είδαν και το μελέτησαν πιο συστηματικά οι καθηγητές Netz και Saito το 2001. Η έρευνα, τους έφερε μπροστά σε μια απρόσμενη αλλά σημαντική διαπίστωση …

Ο Αρχιμήδης προσπαθούσε να θεμελιώσει την Μαθηματική Ανάλυση, κάτι που θεωρείται κατόρθωμα του καιρού μας και προϊόν της μαθηματικής επανάστασης που ξεκίνησε απ” το 16ο αιώνα. Κάτι που προϋποθέτει την έννοια του μαθηματικού απείρου.

Η μέχρι τώρα εντύπωση που είχαμε για τα μαθηματικά στην αρχαία Ελλάδα, ήταν ότι οι “Eλληνες απέφευγαν να καταπιαστούν με την έννοια του «Απείρου» και να χειριστούν άπειρα μεγάλα σύνολα. Αυτό θεωρούνταν κατόρθωμα της εποχής μας (από τον 17ο αιώνα και μετά)!

Φαίνεται όμως ότι το αρχαίο χειρόγραφο περιέχει και άλλα μυστήρια, επειδή ο Netz και οι συνεργάτες συνεχίζουν τη μελέτη του, όχι μόνο υπό κοινό φωτισμό αλλά και με τη χρήση υπεριώδους ακτινοβολίας.

Ποια άλλα καταπληκτικά μυστικά θα μας αποκαλύψει ακόμα που θα κάνουν την ιστορία να πρέπει να ξαναγραφτεί;

πηγή: http://www.greekteachers.gr/

«Είμαστε Ρωμιοί σαν εσάς» – Η Πόντια γυναίκα που συγκλόνισε στο World Party!

2015-06-04T14:27:00.001-07:00

Στο χθεσινό ταξίδι της επιτυχημένης εκπομπής «World Party» με τον Σάκη Τανιμανίδη και τον Γιώργο Μαυρίδη οι τηλεθεατές είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν τον Πόντο. Το συνεργείο της εκπομπής επισκέφθηκε την Τραπεζούντα και τα γύρω χωριά, με σκοπό να εντοπίσει ο Σ. Τανιμανίδης το χωριό από το οποίο κατάγονταν οι πρόγονοί του.

Στα χωριά της Τραπεζούντας που επισκέφτηκαν οι παρουσιαστές τις εκπομπής ήρθαν αντιμέτωποι με μια μεγάλη έκπληξη. Συνάντησαν δύο ηλικιωμένες κυρίες που πραγματοποιούσαν γεωργικές εργασίες στα χωράφια τους οι οποίες μιλούσαν ποντιακά.

«Κι εμείς είμαστε Ρωμιοί σαν εσάς!» ανέφερε η μία από αυτές στην ποντιακή διάλεκτο.

«Μην μας δείξετε στη δική μας τηλεόραση γιατί θα μας σκοτώσουν!» εκμυστηρεύτηκε η μία από τις δύο κυρίες τη στιγμή που η ομάδα της εκπομπής τις αποχαιρετούσε για τον επόμενο σταθμό τους, την παναγία Σουμελά.

Δείτε το στιγμιότυπο με τις κυρίες να μιλούν ποντιακά μετά το 35΄

πηγή: http://www.pontos-news.gr

Crash Test - Που τα βρίσκουν και που απέχουν κυβέρνηση και πιστωτές

2015-06-04T02:50:00.002-07:00

Οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται όπως διαμήνυσαν ο πρωθυπουργός αλλά και ο Πρόεδρος της Κομισιόν μετά τις χθεσινές μαραθώνιες διαβουλεύσεις.

Οι προτάσεις των θεσμών που παρουσιάσθηκαν από τον πρόεδρο της Κομισιόν στον πρωθυπουργό δεν είχαν μεν τον χαρακτήρα τελεσιγράφου, ωστόσο κινήθηκαν στη σκληρή γραμμή των δανειστών.

Δεν υπήρχε, επίσης, αναφορά στο χρέος, καθώς για το (μείζον) θέμα παραμένουν οι διαφορές ανάμεσα στο ΔΝΤ και στην Ε.Ε.

Με βάση όσα έχουν γίνει γνωστά, οι δύο πλευρές ζητούν:

Πρωτογενή πλεονάσματα

Θεσμοί: 1% του ΑΕΠ το 2015, 2% το 2016, 3% το 2017 και 3,5% το 2018. Το μνημόνιο ανέφερε Πρωτογενές Πλεόνασμα 3% φέτος και 4,5% από το 2016 και μετά.

Ελλάδα: 0,8% του ΑΕΠ φέτος και 1,5% του ΑΕΠ το 2016

ΦΠΑ

Θεσμοί: Ζητούν δύο συντελεστές 11% και 23% με την ΔΕΗ στον υψηλό συντελεστή αλλά κάποια τρόφιμα να παραμένουν στον χαμηλό συντελεστή καθώς και τα φάρμακα και τα ξενοδοχεία. Κατάργηση μειωμένων συντελεστών για νησιά. Εκτιμώμενα έσοδα 1,8 δις ευρώ. Μόνο απ' την υπαγωγή των λογαριασμών ρεύματος στο ανώτατο συντελεστή εκτιμάται αύξηση εσόδων κατά 400 εκατ. Πέραν του ότι πρόκειται για μεγάλο έσοδο, θεωρείται και 100% εισπράξιμο, καθόσον τουλάχιστον η ΔΕΗ δεν ... φοροδιαφεύγει όπως άλλοι κλάδοι της αγοράς!

Ελλάδα: Προτείνει τρεις συντελεστές στο 6% (φάρμακα), στο 11%, και στο 22% - 23% (έσοδα 1 δις ευρώ).
Πρόβλημα υπάρχει και στην εφαρμογή του νέου καθεστώτος αφού η κυβέρνηση ζητά εφαρμογή από 1η Οκτωβρίου και όχι από 1η Ιουλίου. Προτείνει και αύξηση της εισπραξιμότητας ΦΠΑ που στερεί κάθε χρόνο 6 δις ευρώ από τα ταμεία. Η κυβέρνηση επιμένει στην προσθήκη και του χαμηλού συντελεστή 7% για ορισμένα βασικά τρόφιμα και, κυρίως, για τα φάρμακα, ενώ, κατά τις διαρροές, εξετάζει διορθωτικές κινήσεις για τα νησιά (επιστροφή φόρου).

Φορολογικά μέτρα

Οι θεσμοί θέλουν επανεξέταση της ρύθμισης των 100 δόσεων και επιπλέον μέτρα που θα φέρουν 3 δισ ευρώ φέτος. Μεταξύ αυτών διατήρηση του ΕΝΦΙΑ και εφαρμογή του στις αντικειμενικές αξίες που ίσχυαν την 1.1.2015 (πριν τις όποιες μειώσεις δηλαδή) για να μη χαθούν άλλα 600 εκατ. ευρώ.

Η Ελλάδα προτείνει μεταξύ άλλων πέραν του ΦΠΑ (έσοδα περί το 1 δισ ευρώ) και αύξηση της έκτακτης εισφοράς στα εισοδήματα άνω των 30.000 ευρώ

Συντάξεις

Θεσμοί: Μείωση στη δαπάνη για τις συντάξεις κατά 0,25-0,5% του ΑΕΠ φέτος (εως 900 εκατ ευρώ) και κατά 1% του ΑΕΠ το 2016 (κατά 1,8 δισ ευρώ). Οι δανειστές ζητούν να καταργηθεί το ΕΚΑΣ, όπως και η «δια νόμου» κατώτατη σύνταξη ώστε να δίδεται μόνον η «οργανική» σύνταξη που αντιστοιχεί στις πραγματικά καταβληθείσες εισφορές (μέτρο που θα απέφερε εξοικονόμηση τουλάχιστον 400-500 εκατ. ευρώ επιπλέον για το κράτος). Αντιπροτείνουν πάντως να αντικατασταθούν όλα αυτά από το εγγυημένο εισόδημα, δηλαδή από ένα προνοιακό επίδομα για όλους, που θα καλύπτεται μόνο από λεφτά από τον προϋπολογισμό (στο βαθμό που επαρκούν) αντί από το κεφάλαιο των ασφαλιστικών εισφορών.
Επίσης ζητούν ισοδύναμα αν καταργηθεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος.

Ελλάδα: Κατάργηση ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, συγχωνεύσεις ταμείων, σταδιακή κατάργηση πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, νέες αναλογιστικές μελέτες.

Εργασιακό

Αναφορές κάνουν λόγο ότι υπάρχει προσέγγιση στο θέμα των συλλογικών διαπραγματεύσεων μέσα «από ένα νέο πλαίσιο» το οποίο όμως δεν αποσαφηνίζεται. Αντικρουόμενες είναι και οι πληροφορίες για την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων.

Κατά βάση πάντως οι θεσμοί ζητούν επανεξέταση του μοντέλου συλλογικών διαπραγματεύσεων και διατήρηση των νόμων που έχουν ήδη ψηφισθεί, ενώ η Ελλάδα προωθεί νομοσχέδιο έχοντας στο τραπέζι και τον κατώτατο μισθό.

Δημόσιο

Αντικρουόμενες είναι οι πληροφορίες για τις επιπλέον απολύσεις στον δημόσιο τομέα. Οι θεσμοί θέλουν διατήρηση όρων για μείωση δημοσίων υπαλλήλων και δαπάνης στο δημόσιο, ενώ η κυβέρνηση προχωρά στις επαναπροσλήψεις.

Μεταρρυθμίσεις - ιδιωτικοποιήσεις

Υπάρχουν πληροφορίες για ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ και επίσπευση της ιδιωτικοποίησης των αεροδρομίων, οι οποίες ωστόσο δεν έχουν διασταυρωθεί ακόμα.

Οι θεσμοί θέλουν αποκρατικοποίηση ΑΔΜΗΕ και «μικρής ΔΕΗ», πλήρη εφαρμογή της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ.

Η κυβέρνηση επιμένει σε πιο περιορισμένο σχέδιο ιδιωτικοποιήσεων αλλά και σε μεταρρυθμίσεις στις αγορές και στα κλειστά επαγγέλματα βάση δικών της μελετών.

http://www.newmoney.gr/

Δείτε τα μυστικά των ξενοδοχείων που δεν λέει κανείς

2015-06-04T02:41:00.001-07:00

Ο καλύτερος τρόπος για να απολαύσει κάποιος την διαμονή του σε ένα ξενοδοχείο, είναι να μάθει αυτά που πρέπει να ξέρει αλλά δεν του λέει κανείς.

Το MailOnline Travel έφτιαξε μία λίστα με όσα τα ξενοδοχεία προσπαθούν να κρατήσουν κρυφά από τους πελάτες τους.

Τα ξενοδοχεία συνήθως προσφέρουν προμήθεια έως και 30% σε σάιτ μέσω των οποίων κλείνει κάποιος την διαμονή του σε κάποιο ξενοδοχείο, έτσι είναι καλύτερα για τον πελάτη να επικοινωνεί ο ίδιος με το ξενοδοχείο για να κάνει την κράτησή του.

Μελέτη του πανεπιστημίου του Houston αποκάλυψε ότι τα κοντρόλ της τηλεόρασης και οι διακόπτες, είναι τα αντικείμενα που έχουν τα περισσότερα μικρόβια σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου.

Οι καθαρίστριες συνήθως καθαρίζουν επιφανειακά τα δωμάτια, οπότε καλό είναι να το σκεφτεί κανείς διπλά πριν ακουμπήσει το οτιδήποτε.

Σύμφωνα με την μελέτη, βακτηρίδια υπάρχουν στα καπάκια της τουαλέτας και τους νιπτήρες.

Ο Jacob Tomsky, που εργάστηκε σε δύο ξενοδοχεία σε Νέα Ορλεάνη και Νέα Υόρκη, παραδέχτηκε, μιλώντας στο MailOnline Travel ότι οι θάνατοι σε δωμάτια ξενοδοχείου είναι συχνότεροι από ότι φαντάζεται κάποιος.

"Δεν είναι κάτι που τα ξενοδοχεία δημοσιοποιούν με ευκολία, έτσι κάνουν τα πάντα για να περάσει απαρατήρητο ένα τέτοιο γεγονός", σημειώνει.

Μετά από ένα θάνατο σε δωμάτιο ξενοδοχείου, η σωρός απομακρύνεται, το δωμάτιο απολυμαίνεται, καθαρίζεται και δίδεται στους επόμενους πελάτες, το συντομότερο δυνατό. Μάλιστα όπως σημειώνεται είναι απαγορευμένο στους υπαλλήλους να μιλήσουν για τον όποιο θάνατο σε δωμάτιο ξενοδοχείου.

Μην πίνετε από τα ποτήρια ενός ξενοδοχείου. Σύμφωνα με έρευνα του Fox News, πολλά ξενοδοχεία δεν ξεπλένουν καν τα ποτήρια που βρίσκονται στο μπάνιο μετά την αλλαγή πελάτη.

Μάλιστα σύμφωνα με κρυφή κάμερα, υπάλληλοι καθάριζαν τα ποτήρια με... πανί.

Αποφεύγετε να κάνετε κράτηση για την ίδια ημέρα αφού σε αυτή την περίπτωση θα πληρώσετε το δωμάτιο πιο ακριβά.

Δεν υπάρχει λόγος να αφήνεται να μισοάδεια σαμπουάν και σαπουνάκια στο ξενοδοχείο, αφού αυτά δεν ξαναγεμίζονται αλλά τα πετούν στα σκουπίδια. Το ξενοδοχείο Marriott, πληρώνει 20 εκατ. δολάρια το χρόνο για καλλυντικά, σαμπουάν και σαπούνια μπάνιου.

Αν δεν έχετε κάνει κράτηση από ταξιδιωτικά σάιτ, όπως το Expedia, δεν χρειάζεται να πληρώσετε πρόστιμο αν αλλάξετε την ημερομηνία διανυκτέρευσης σας.

Αποφεύγετε να πίνετε καφέ από την καφετιέρα ενός δωματίου ξενοδοχείου, γιατί με βάση την έρευνα του ABC News, αυτές συνήθως δεν καθαρίζονται αλλά απλά αλλάζεται το φίλτρο.

Πάντα καθαρίζετε ο ίδιος την καφετιέρα πριν την χρησιμοποιήσετε.

Φροντίστε να μάθετε οι ίδιοι που μπορείτε να φάτε και να πιείτε ένα ποτό αν το επιθυμείτε, γιατί τις περισσότερες φορές, για τα μέρη που συντείνουν τα ξενοδοχεία πληρώνονται προμήθεια.

Οι κάρτες-κλειδιά ενός ξενοδοχείο δεν ακυρώνονται αμέσως μόλις λήξη η διαμονή σας, οπότε μπορείτε να κυκλοφορήσετε για κάποιες ώρες στους κοινόχρηστους χώρους ενός ξενοδοχείου.

Τα δωμάτια του τελευταίου ορόφου έχουν υψηλότερα ταβάνια, καλύτερη θέα και λιγότερο θόρυβο, ενώ μεγαλύτερα είναι και τα γωνιακά δωμάτια.

Ελέγξτε τα ποτά στο μινι μπαρ, αφού πολλοί πελάτες δεν πληρώνουν για την χρήση τους και ίσως κληθείτε να πληρώσετε για κάτι που δεν καταναλώσατε.

Ρωτήστε πριν χρησιμοποιήσετε το ψυγείο, αφού κάποια μεγάλα ξενοδοχεία χρεώνουν για την χρήση του ψυγείου.

http://www.newmoney.gr/

Μόνο! Αστυνομική αυστηρότης!

2015-06-03T03:26:00.000-07:00