παρά μόνο στην κατοχή του!

Η αναγκαιότητα της απώλειας

Φελεκίδης Διονύσης Γ6

Αν οι άνθρωποι μάθαιναν να εκτιμούν το στοχασμό θα είχε εκλείψει η φαυλότητα, αν μάθαιναν να εκτιμούν τη φιλία θα είχαν περιοριστεί τα ναρκωτικά και το έγκλημα, αν μάθαιναν να εκτιμούν την αγάπη θα είχε εκλείψει η πορνεία. Αν οι άνθρωποι μάθαιναν να εκτιμούν, ίσως και να τους άξιζε περισσότερη εκτίμηση.

Πόσες φορές κάποιοι από εμάς δεν είπαν «γιατί να μου συμβεί εμένα αυτό;», εκφράζοντας έτσι πικρία ή και μίσος. Ορισμένες φορές αυτό συμβαίνει για μικροπράγματα. Λόγου χάρη, γιατί πατήσαμε μια τσίχλα. Άλλες φορές συμβαίνει για πιο καίρια πράγματα, όπως για ένα σοβαρό τραυματισμό. Συχνά μάλιστα κατηγορούμε το Θεό γι` αυτό (και δεν εξαιρώ και τον εαυτό μου). Αλλοίμονο, είναι εντελώς ανθρώπινο να αισθανόμαστε δυσφορία για μια ατυχία, το αντίθετο συνορεύει με το μαζοχισμό.

Το πρόβλημα έρχεται όταν θεωρούμε την ατυχία ως τιμωρία, επομένως ως απώλεια. Γιατί άραγε επιμένουμε να πιστεύουμε πως το σύμπαν –ή γενικά η όποια δύναμη πιστεύει ο καθένας ότι ελέγχει τις συγκυρίες- είναι υποχρεωμένο να κρατήσει την «κακοδαιμονία» μακριά μας; Μήπως δεν έχουμε την ανάγκη της «κακοδαιμονίας»; Δεν έχουμε την ανάγκη και της απώλειας; Σίγουρα δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το σύμπαν «μας χρωστάει».

Ας το παραδεχτούμε, έχουμε την ανάγκη της απώλειας, γιατί αυτή μας μαθαίνει να εκτιμάμε. Πολύ λίγα πράγματα στη ζωή είναι δεδομένα. Αυτή είναι η αντικειμενική πραγματικότητα. Ακόμα και όσα θεωρούμε ότι ανήκουν σε εμάς κατά αυτονόητο τρόπο, θα μπορούσαμε να τα είχαμε χάσει. Αυτός ο ισχυρισμός επαληθεύεται στην περίπτωση των παραολυμπιακών αθλητών. Πόσοι δε θα έλεγαν από μέσα τους «αχ, τον καημένο!», δίνοντας έτσι απλόχερα τον οίκτο τους στο άτομο με την αναπηρία, και κρατώντας την αλαζονεία για τον εαυτό τους Κι αυτό συμβαίνει γιατί λίγοι μπροστά στη θέα ενός ασθενούς σώματος, αναλογίζονται την πιθανότητα της απώλειας, ότι αυτό το άρρωστο σώμα θα μπορούσε να κατοικείται από τους ίδιους, ότι ενδέχεται και οι ίδιοι να βρεθούν στην ίδια θέση κάποια στιγμή στο μέλλον. Οι περισσότεροι μακαρίζουμε τον εαυτό μας για το ότι δεν βρισκόμαστε στη θέση αυτή και ξεχνάμε ότι ο οίκτος είναι επιτρεπτός μόνο όταν δίνεται από τα ανώτερα στα κατώτερα όντα. Για τα ισότιμα όντα αρμόζει μόνο η συμπόνια.

Για όλα αυτά τι μπορούμε εμείς να κάνουμε; Να εξασφαλίσουμε στον εαυτό μας όλα τα αγαθά και τις ανέσεις; Και πάλι δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι θα απέχουμε από την πιθανότητα μιας απώλειας. Αυτό, όμως, που μπορούμε να κάνουμε είναι να εκτιμούμε αυτά που έχουμε, χωρίς να τα θεωρούμε δεδομένα. Αυτό μας ανοίγει το μονοπάτι για την ευτυχία. Όλα αυτά, βέβαια, υπό την προϋπόθεση να τηρείται το μέτρο. Δεν πρέπει να υποπέσουμε σε υπερεκτίμηση των αγαθών, διότι τότε θα οδηγηθούμε σε απαξίωση του εαυτού μας, μια ψυχοκτόνα κατάσταση, αν βγει από τη μέση το εγωιστικό συναίσθημα της αυτοδικαίωσης. Όσα και αν καταφέρει να αποκτήσει κάποιος είναι άχρηστα αν δε μάθει να εκτιμά αυτά που ήδη έχει. Διότι αυτά που πρόκειται να αποκτήσουμε, μέλλεται να είναι αυτά που, πιθανόν, να χάσουμε.

Γυναίκες.. για πούλημα

(Κοραλία Ναχοπούλου)

Την στιγμή που ονειροβατούμε νομίζοντας πως τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι κατοχυρωμένα και η καταπάτησή τους αφορά μόνο τον Τρίτο Kόσμο, κατάφωρη παραβίασή τους γίνεται δίπλα μας. Έξι στις δέκα γυναίκες έχουν δεχτεί βία στο σπίτι τους, κάθε τρεις ώρες μία γυναίκα πεθαίνει από βία στη Γαλλία, ενώ στην Αμερική κάθε 90 δευτερόλεπτα βιάζεται μία γυναίκα. Και όλα αυτά δεν είναι καθόλου μακρινά από την δική μας χώρα, που μόλις πρόσφατα βγήκε από την χειρότερη κατηγορία, τον κατάλογο δηλ. των 15 χωρών που δεν προβλέπουν κατάλληλα μέτρα για το σωματεμπόριο. Τα χρήματα που διατίθενται για τις Μ.Κ.Ο. (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις) και την προστασία των θυμάτων είναι μηδαμινά. Θα ήταν όμως τουλάχιστον αφελές να επιρρίπτουμε τις ευθύνες αποκλειστικά στην ανεπάρκεια του κράτους και να κλείνουμε τα μάτια στην δική μας ανοχή και συνενοχή. Δεν μας φαίνεται, εξ άλλου, τόσο καθημερινή η καθιέρωση του «εθίμου» στην ελληνική κοινωνία (ιδιαίτερα τα παλαιότερα χρόνια), τα νεαρά παιδιά να αποκτούν τις πρώτες σεξουαλικές τους εμπειρίες σε οίκους ανοχής;

Η παράνομη διακίνηση ανθρώπων με σκοπό την σεξουαλική εκμετάλλευσή τους, το σωματεμπόριο, κοινώς trafficking, καλά κρατεί με περισσότερους από 1.000.000 Έλληνες να καταφεύγουν στον αγοραίο έρωτα. Η βιομηχανία του σεξ κατέχει την θέση του ταχύτερα αυξανόμενου διεθνούς εγκλήματος και του πιο κερδοφόρου, μετά το εμπόριο ναρκωτικών και όπλων. Το μεγαλύτερο μέρος των γυναικών που διακινούνται παράνομα προέρχονται από την Ασία, την Αφρική, χώρες της πρώην Σοβιετικής ένωσης και τα Βαλκάνια. Μεγάλες διαστάσεις έχει πάρει αυτή η μάστιγα στην Ευρώπη με χώρες, όπως η Σουηδία, να τιμωρούν αυστηρά τους πελάτες, ξεσηκώνοντας μάλιστα κύματα αντιδράσεων.

Τα εγκληματικά κυκλώματα βασίζονται στις άσχημες συνθήκες διαβίωσης, την ανέχεια, το άσχημο οικογενειακό περιβάλλον, με πολλές κοπέλες να έχουν δεχτεί βία σε μικρή ηλικία. Τους κάνουν δελεαστικές προστάσεις και υποσχέσεις, περιγράφοντας ουτοπικές συνθήκες, ψεύτικα επαγγέλματα, υψηλούς μισθούς και μια χώρα που όλα είναι ιδανικά. Στην αποπλάνηση και στρατολόγηση πολλές φορές χρησιμοποιούν γυναίκες που έχουν ήδη εκπορνεύσει, ώστε τα θύματά τους να νιώσουν οικειότητα και να καθησυχαστούν αρχικά. Οι γυναίκες φτάνουν σε κάποια χώρα χωρίς χαρτιά, εντελώς αβοήθητες, έρμαια των μαστροπών που τις υποχρεώνουν σε καταναγκαστική πορνεία. Πρέπει να υποστούν βασανιστήρια, ξυλοδαρμούς, βιασμούς, συχνές μεταπωλήσεις, έναν πλήρη ευτελισμό της γυναικείας τους ύπαρξης.

Δεν μπορούν να μιλήσουν σε κανέναν, αναγκάζονται να χαμογελούν για να μην κινούν υποψίες και ξέρουν πως οποιαδήποτε προσπάθεια για απόδραση δεν θα έχει αίσιο τέλος, αφού οι άνθρωποι που τις εκδίδουν απειλούν την δικής τους ζωή και της οικογένειάς τους. Η περιοριστική μεταναστευτική νομοθεσία τούς στερεί και τις ελάχιστες παροχές που έχουν οι γηγενείς πόρνες, αλλά και την βοήθεια και ασφάλεια της αστυνομίας, απ’ την οποία αντίθετα προσπαθούν να κρυφτούν, καθώς εγκυμονεί ο κίνδυνος της απέλασης. Οι κοπέλες αποκτούν άδεια παραμονής και εργασίας αν χαρακτηριστούν απ’ τον εισαγγελέα ως θύματα και σε δίκη για την εξάρθρωση των κυκλωμάτων υποχρεούνται να καταθέσουν, διαφορετικά τους αφαιρούνται τα χαρτιά που τους δοθήκαν. Αυτό φυσικά είναι αδύνατο να συμβεί καθώς τρέμουν απ’ τον εκφοβισμό που έχουν δεχτεί και την προστασία που κανείς δεν τους παρέχει. Επιπλέον οι γυναίκες δεν μιλάνε, διότι αφενός έχουν αποδεχτεί το ρόλο του θύματος και νιώθουν ένοχες οι ίδιες, άξιες για την κατάσταση που βρίσκονται, αφετέρου φοβούνται την κατακραυγή μιας βαθιά συντηρητικής κοινωνίας έτοιμης να τις κατασπαράξει.

Αυτές οι γυναίκες γνωρίζουν μια ηθική καταδίκη, στιγματισμό, κοινωνικό αποκλεισμό, εκμηδένιση της προσωπικότητας τους. Ανέχονται επώδυνες, εξευτελιστικές και σαδιστικές συνθήκες, υπακούν στον εκφυλισμό που υπαγορεύουν οι «ιδιοκτήτες» τους. Νιώθουν μια έντονη εσωτερική οργή και συντριβή του εαυτού τους, καταρρακώνεται η αξιοπρέπεια τους, χάνουν και το τελευταίο ίχνος αυτοσεβασμού και διαμορφώνουν μια διαστρεβλωμένη, εφιαλτική πραγματικότητα, απογυμνωμένη από οτιδήποτε ελπιδοφόρο. ..Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει καλοσύνη, ενώ πίσω από κάθε προσφορά βοήθειας καραδοκεί κάτι επικίνδυνο. Η κ. Ρούσσου, κλινική ψυχολόγος καταφυγίου που φιλοξενεί γυναίκες θύματα του trafficking ή ενδοοικογενειακής βίας λέει «Όταν πρωτοέρχονται σε μας είναι ημιάυλες, σαν να είναι λίγο φαντάσματα, σαν να περιφέρουν τον εαυτό τους. Έχουν σταματήσει να κατοικούν το σώμα τους, για να μπορέσουν να αντέξουν αυτήν την κατάσταση και έχουν πάρει κάποια απόσταση ψυχολογική». Αυτή η αρρώστια έχει φτάσει στο απροχώρητο και εξαπλώνεται όλο περισσότερο. Υπάρχουν ιστοσελίδες που παρέχουν σχόλια στο καθετί, από το χρώμα το δέρματος, μέχρι την σκληρότητα της σάρκας! Μια πλήρης εμπορευματοποίηση ανθρωπίνων πλασμάτων, μια ζωώδης συμπεριφορά απαλλαγμένη από κάθε ηθικό φραγμό.

Και η ανθρώπινη διαστροφή δεν σταματάει εδώ. Ο αριθμός των παιδιών που πωλούνται για πορνεία αγγίζει τρομακτικά νούμερα. Η τρυφερή αυτή ηλικία είναι ο πλέον ευάλωτος στόχος, φτηνός, με τεράστια κέρδη και σχεδόν ανύπαρκτες πιθανότητες σύλληψης. Η τροπή που έχει πάρει ξεπερνά και την πιο αρρωστημένη φαντασία. Ταξιδιωτικά γραφεία οργανώνουν εκδρομές σε χώρες που ανθεί η παιδική πορνεία και υπόσχονται στους παιδόφιλους τουρίστες συνεχή εναλλαγή παιδιών κατά τη διάρκεια της παραμονής! Η πιο συχνή κατάληξη είναι η διάρευση πορνογραφικού υλικού στο internet με σκληρές σκηνές κακοποίησης, επαφών μεταξύ των παιδιών, με ενήλικες, ακόμα και με ζώα, ενώ συχνά δολοφονούνται. Λερώνουν τις άδολες ψυχές πάμπολων παιδιών για την προσωπική τους ικανοποίηση και κυρίως «όλα για το χρήμα»..

Υπάρχει πάντα και η άλλη όψη του νομίσματος. Κινητοποιήσεις, αγώνες, ακτιβιστικές οργανώσεις που προσπαθούν να αντιτεθούν στη δράση των κυκλωμάτων μαστροπείας. Ιδρύματα αναλαμβάνουν την φροντίδα των κακοποιημένων γυναικών, καταβάλλοντας προσπάθειες να επουλώσουν τις πληγές μέσα τους και να τις ελαφρύνουν απ’ τα σωματικά και ψυχικά τραύματα. Παρ’ όλα αυτά δεν αρκεί η εκ των υστέρων συνδρομή των γυναικών, αλλά χρειάζεται να καταπολεμηθούν σε πρώτο χρόνο οι υπαίτιοι παράγοντες για την αποπλάνησή τους. Θα πρέπει να καταπολεμηθεί η φτώχεια, οι κοινωνικές ανισότητες, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης που τις κάνουν να ικετεύουν να παρουσιαστεί κάποια ευκαιρία για να ξεφύγουν απ’ την κόλαση που ζουν, ευάλωτες και εύπιστες σε ό,τι τους υπόσχονται. Θέλουν να πιστέψουν. Χρειάζονται λοιπόν υποστήριξη, αλλά και ενημέρωση για τις παγίδες που παραμονεύουν, καθώς είναι βαρύνουσας σημασίας για την κατάληξη που ακολουθεί, η άγνοια και τα σαθρά οι οικογενειακά θεμέλια.

Το «ξήλωμα» των κυκλωμάτων που διαπράττουν τα ειδεχθή αυτά εγκλήματα είναι ίσως πέρα από τις δυνάμεις μας. Οφείλουμε όμως να δώσουμε, ο καθένας προσωπικά, βαρύτητα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα, να συνειδητοποιήσουμε ότι η σιωπή μας είναι ένοχη και ότι γινόμαστε συνεργοί. Πόσο «φυσικά» ακούμε να πωλούνται κοπέλες για 2000 και 3000 ευρώ; Πόσο «φυσικά» το δεχόμαστε; Είναι μία μορφή δουλείας της εποχή μας με τα χαρακτηριστικά που παραδοσιακά συνδέονται με την δουλεία: απαγωγή, ψευδείς υποσχέσεις, μεταφορά σε ξένο μέρος, βία, απώλεια της ελευθερίας και των βασικών μέσων για επιβίωση, πρόκειται για σύγχρονους σκλάβους.

Έλλειψη από …πρίγκιπες

από την Ιπτάμενη μΕλΙσΣ@

Βασικά, οφείλουμε πρώτα να ορίσουμε την έννοια του πρίγκιπα. Έτσι ξεκινά πάντα η διερεύνηση ενός θέματος. Πρίγκιπας λοιπόν, είναι αυτός που έρχεται πάνω σ’ ένα άσπρο –και μόνο άσπρο- άλογο. Για να τον βαστάξει όμως αυτό και μαζί του και σένα, που ‘ρχεται ν’ αρπάξει, το φορτίο του αναβάτη πρέπει να είναι ελαφρύ. Και είναι ελαφρύ, μόνο όταν πετάει. Και τα φτερά τα δίνουν μόνο τα όνειρα. Για να τ’ αγγίξει πρέπει ν’ αφεθεί, να κλείσει ή ν’ ανοίξει τα μάτια έχοντας πρώτα πετάξει στον πέρα κόσμο, που αυτός δημιούργησε, προκειμένου να αισθανθεί αυτό που δεν αισθάνεται στη γη. Κι έτσι δεν βαραίνει τ’ άλογο. Γιατί ο πρίγκιψ ξέρει, ότι τίποτε κάτω δεν έχει σημασία, τίποτε μικρό, καθημερινό, εν τέλει ασήμαντο. Γιατί ξέρει, πως μπορεί να φύγει και να δει μια ζωή γεμάτη χρώμα, όχι μαύρη σαν τους ρύπους, τις πολυκατοικίες, τα καυσαέρια των πόλεων.

Μα ποιοι, όμως, και γιατί τον εμποδίζουν; Και είναι πληθυντικός –εμποδίζουν- γιατί οι καιροί –το υποκείμενο του ρήματος- αλλάζουν γρήγορα. Βρέχει, χιονίζει, λιακάδα, συννεφιά, αέρας, ζέστη, παγωνιά και δε συμμαζεύεται. Χάλασε ο κόσμος. Φαινόμενο θερμοκηπίου σου λένε και τρύπα του όζοντος. Δεν τον αφήνουν,λοιπόν, γιατί φοβούνται. Γιατί ξέρουν –οι άνθρωποι των καιρών και όχι οι καιροί- πως το όνειρο είναι πιο βαρύ κι απ’ τη βαρύτητα και πως γι’ αυτό τους σηκώνει πάνω. Και αν τους πάρει, πάει… Νομίζουν (όχι σωστά) ότι ξέφυγαν. Και λέγοντας ξέφυγαν, εννοούν για πάντα. Όχι όμως ˙ έτσι δεν είναι. Δεν είναι έτσι, γιατί ζουν στην ύλη, το πλαστικό, το πολύχρωμο «κουτί», μία φαινομενική πραγματικότητα, κρύβονται ακόμη και από τον ίδιο τους τον εαυτό και φοβούνται το άπιαστο, το δήθεν ακατόρθωτο, το όντως όμως κατορθωτό. Και δεν αφήνουν ούτε τον μικρό να πετάξει.

Γίνεται όμως πουλί χωρίς πέταγμα; Ή μήπως οι άνθρωποι δεν είμαστε πουλιά; Πάντα δεν τα ζηλεύαμε; Γιατί; Και όταν μας δίνεται η ευκαιρία να πετάξουμε, τι κάνουμε; Απλά απαντάμε: «αυτά είναι για τα παραμύθια!». Είναι όμως; Τάχα η ζωή δεν είναι ένα παραμύθι; Δε χρειάζεται να έχουμε πάντα γεμάτο το ρεζερβουάρ μας; Και με τι; Με βενζίνη; Μπα… Είναι καρκινογόνος. Όταν την εισπνέεις… Ευχαριστώ, δε θα πάρω… Μόνο λίγο όνειρο θέλω. Γίνεται; Πληρώνω όσο όσο.

Πανευρωπαϊκό Εκπ/ικό Πρόγραμμα

Euroscola 2009

Τσιαλός Αριστείδης

Τριανταφύλλου Λία

Ο νομός Πιερίας επιλέχθηκε φέτος για να εκπροσωπήσει τη χώρα στο πανευρωπαϊκό εκπαιδευτικό πρόγραμμα Euroscola. Μετά από διαγωνισμό έκθεσης, επιλέχθηκαν 25 μαθητές λυκείων του νομού, οι οποίοι ταξίδεψαν στο Στρασβούργο και εκπροσώπησαν τη χώρα, αναλαμβάνοντας το ρόλο του Ευρωβουλευτή για μία μέρα, στην πρώτη συνεδρίαση των μαθητών για το 2009 στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.

Την Πέμπτη 15/1/2009 φτάσαμε στο Στρασβούργο, την πρωτεύουσα της Αλσατίας και έδρα του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, αναμένοντας με αγωνία την επόμενη μέρα. Το πρωί της Παρασκευής μεταβιβαστήκαμε με λεωφορείο στο Ευρωκοινοβούλιο. Αφού προγευματίσαμε στην τραπεζαρία του κοινοβουλίου, μας ανακοινώθηκε το πλούσιο πρόγραμμα της ημέρας και μεταβήκαμε στο «ημικύκλιο», για την έναρξη της συνεδρίασης. Μετά την παρουσίαση των ομάδων που εκπροσωπούσαν κάθε χώρα, ενημερωθήκαμε από τους διοικητικούς υπαλλήλους του κοινοβουλίου για τους θεσμούς της Ευρωπαϊκής ένωσης και το ρόλο του κοινοβουλίου και έγιναν ερωτήσεις από μαθητές σχετικά με μείζονα θέματα που απασχολούν την ένωση. Τον διάλογο που ακολούθησε, μονοπώλησαν τα θέματα της Γάζας, της Κύπρου και της οικονομικής κρίσης

Στη συνέχεια επιστρέψαμε στην τραπεζαρία για το μεσημεριανό μας , όπου μας δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα τους ομολόγους μας των άλλων χωρών και να συσφίξουμε τις μεταξύ μας σχέσεις. Παράλληλα οργανωθήκαμε σε ομάδες εργασίας, καθεμιά από τις οποίες ήταν υπεύθυνη για ένα από τα έξι θέματα που θα μας απασχολούσαν το υπόλοιπο της ημέρας. Η τετραμελής ομάδα του 4^ου Λυκείου, που αποτελούνταν κατά αλφαβητική σειρά από τους μαθητές : Βαβύλα Ελένη, Γάκη Στέφανο, Τριανταφύλλου Ευαγγελία και Τσιαλό Αριστείδη, συμμετείχε στην ομάδα του τριγώνου που ήταν υπεύθυνη για το θέμα : «Ενδυνάμωση της Ευρώπης: Πώς μπορεί η χώρα σας να συμβάλει στην εδραίωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην παγκόσμια σκηνή». Έπειτα από δίωρη συζήτηση και παράθεση απόψεων στις αίθουσες των επιτρόπων , κάθε ομάδα κατέληξε σε μια πρόταση την οποία και κατέθεσε προς συζήτηση στην ολομέλεια του κοινοβουλίου.

Στη δεύτερη συνάντηση της ολομέλειας, κάθε ομάδα παρουσίασε ένα από τα ακόλουθα θέματα, για τα οποία ήταν υπεύθυνη :

1. Ομάδα «κύκλος» : «Δημοκρατία και ιδιότητα του πολίτη: Πως θα εξασφαλιστεί η ευρεία συμμετοχή των πολιτών μας στις προσεχείς ευρωεκλογές τον Ιούνιο του 2009;»

2. Ομάδα «τραπέζιο» : « Περιβάλλον, μεταφορές, ενέργεια: Τι πρέπει να γίνει σε ατομικό, σε τοπικό, σε ευρωπαϊκό και σε παγκόσμιο επίπεδο για την προώθηση της μακρόπνοης ανάπτυξης;»

3. Ομάδα «τρίγωνο» : « Ενδυνάμωση της Ευρώπης : « Πώς μπορεί η χώρα σας να συμβάλλει στην εδραίωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην παγκόσμια σκηνή;»

4. Ομάδα «ρόμβος»: « 2009 Ευρωπαϊκό έτος δημιουργικότητας και καινοτομίας : Πώς να ενθαρρύνουμε και να ενώσουμε τις δημιουργικές δυνάμεις των νέων στην Ευρώπη;»

5. Ομάδα «βέλος» : « Κοινωνική πολιτική και πολιτική για την απασχόληση: Πώς να αντιμετωπίσουμε τις οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης;»

6. Ομάδα «τετράγωνο» : « Το μέλλον της Ευρώπης : Ποια είναι για σας η ιδανική Ευρώπη;»

Κοινή συνιστώσα όλων των ομάδων ήταν η σημασία της εκπαίδευσης. Ακόμη, προτάσεις έγιναν για τη βελτίωση των σχέσεων της Ευρωπαϊκής ένωσης με άλλες χώρες, για τη μείωση του δημοκρατικού ελλείμματος , την αντιμετώπιση του περιβαλλοντικού προβλήματος και τη σημασία της πολυπολιτισμικότητας και της δημιουργικότητας.

Από τις έξι προτάσεις (reports) που κατατέθηκαν , εγκρίθηκαν από την ολομέλεια οι προτάσεις των ομάδων κύκλου, του τραπεζίου, του τριγώνου και του βέλους, ενώ οι προτάσεις των ομάδων του ρόμβου και του τετραγώνου καταψηφίστηκαν από την ολομέλεια με ηλεκτρονικό δημοψήφισμα, λόγω ανεπαρκών επιχειρημάτων.

Μετά τη λήξη της συνεδρίασης , ακολούθησε το Eurogame, που περιλάμβανε απάντηση σε ερωτήσεις σχετικά με την ιστορία και τη λειτουργία της ευρωπαϊκής ένωσης. Στην ομάδα που είχε το υψηλότερο ποσοστό σωστών απαντήσεων έγινε απονομή κυπέλλου.»

Η Ελληνική αποστολή παρέμεινε στο Στρασβούργο μία ακόμα ημέρα και είχε την ευκαιρία να επισκεφτεί τα αξιοθέατα της πόλης, να γνωρίσει την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά της ευρύτερης περιοχής της Αλσατίας καθώς επίσης και να δοκιμάσει γεύσεις της τοπικής κουζίνας. Οι μαθητές επέστρεψαν στην Κατερίνη το απόγευμα της Κυριακής 18/01/2009 εξουθενωμένοι αλλά έχοντας βιώσει μια μοναδική εμπειρία.