Viaje Sud-Americano

Peru, Tierra de Incas y Misterio....atrás los Microorganismo

2008-05-12T14:20:00.021+02:00

Arequipa y Alrededores

Luego de pasar una noche en la Isla del sol, situada en el lago titikaka del lado Boliviano, decidimos cruzar la frontera y dirigirnos directamente hacia Perú. Llegamos a Arequipa luego de un largo camino por carretera desde Bolivia, casi 14 h. Como llegamos por la noche no descubrimos lo que realmente encanta a esta ciudad hasta la mañana siguiente. La misma noche en que llegamos nos encontramos con una chica Alemana, karin una muy buena amiga que había conocido en Valencia y que se encontraba realizando trabajo social en esta ciudad. Además de karin, también nos encontramos con David, el chico Vasco que habíamos encontrado en Buenos Aires pasando el fin de año en Puerto Madero. Así, pues el grupo iba creciendo más y más, en este punto del recorrido ya estábamos, Federico de Argentina, Lupe de Wales, Karin de Alemania, David de País Vasco, Dries y yo. Esa noche solo decidimos cenar y tomarnos un par de cervecitas. Nos retiramos al lujoso hostel que Karin nos había reservado y dormimos como bebes..Gracias karin!!! . Al otro día hicimos un paseo por la ciudad, una ciudad completamente blanca y que recuerda la época colonial en esta parte del país. Además de los impresionantes monumentos y arquitectura, la ciudad esta rodeada de tres volcanes (el Misti, aun activo 5822 m, Chachani (el mas alto y extinto) con 6075 m y el Pichu Pichu 5571m). Desde una terraza de los innumerables cafés de la plaza de armas se puede observar una vista excelente del atardecer y de estas 3 maravillas volcánicas. Otro punto de interés de la ciudad es el museo en donde se encuentra la momia mejor preservada del mundo, la juanita, una antigua niña inca que fue sacrificada en la cima de los volcanes como muestra de adoración a los dioses incas, fue descubierta por un explorador que buscaba una ruta más del camino Inca y que gracias al cambio climático y el deshielo pudieron encontrar esta momia y algunas otras más, además de elementos valiosos que indican que los Incas ofrecían sacrificios de mortales a los Dioses.

En los alrededores de Arequipa visitamos toda la campiña arequipeña, compuesta de innumerables paisajes, además de una entrañable gastronomía. Otro punto de interés fue la visita al caños del colca, un trekking de 3 días visitando segundo cañon más profundo del mundo siendo el primero el cañón del Cotopaxi en Perú también y en tercer lugar el gran cañon del colorado.

Veamos fotos de todas nuestras visitas:

Puno y lago titikaka lado Peruano

Luego de pasar más de una semana recorriendo Arequipa y sus alrededores, nos dirigimos a descubrir la parte peruana del lago titikaka. Nos dirigimos directamente a Puno y luego de encontrar un hotel, David, Dries y yo (fede siguió su camino a Lima, Lupe a Cusco y Karin seguía trabajando en Arequipa) nos dimos un paseo por la ciudad y tomamos algunas copas en diferentes bares de la ciudad, el problema fue que la noche se nos hizo larga y el mal de altura llevo a tomar algunas cuantos tequilas más para contrarrestar este mal..hehehe. Al otro día teníamos la excursión la isla flotantes o isla de los Uros, islas echas con un materias de paja llamado totora en la cual con una gran cantidad puedes construir esta tipo de islas además de embarcaciones y además de esta isla visitamos la isla taquile, muy parecida con la Isla del sol del lado Boliviano pero con un atraso más que notable. Para esta excursión tuvimos la baja de Dries que por resaca de la noche anterior decidió quedarse en el hotel, solo dos "Valientes" soportaron el vaivén del barco y pudieron completar la excursión...realmente maravillosa.!!

Cuzco y Machupichu

Saliendo de Puno nos dirigimos directamente a lo que es el valle sagrado de los Incas, un valle enorme cuya capital es la ciudad de Cusco, la ciudad más antigua del imperio. Luego de caminar un poco por las calles nos hospedamos en un hostel en el barrio de San Blas, conocido por el barrio de los artesanos, además de muchos sitios para comer, beber y disfrutar de unas vista de la ciudad, puesto que el barrio de San Blas se encuentra subiendo una empinada cuesta de la plaza de armas de cusco. La ciudad de Cuzco es realmente impresionante, es hermosa por naturaleza, pero tengo que decir que la invasión turística le ha quitado un poco de su enigma, aún así no deja de ser una ciudad espectacular.

luego de dos días recorriendo la ciudad y las cuatro principales ruinas que la encierran, puka pukara, quenko, Tambomachay y la impresionante Fortaleza de Sacsayhuamán, nos dirigimos a visitar las ruinas de Ollantaytambo, ubicadas en un pueblo del mismo nombre y donde tenemos que tomar el tren hacia aguas calientes, el último pueblo antes de subir a Machu pichu. El día que queríamos subir a Machu Pichu nos sorprendió la lluvia y como habíamos decidido de subir caminando esperamos a que el agua fuera a menos..Cuando paró la lluvia fuimos caminando desde el pueblo, empezamos subiendo las escaleras Incas hasta que mis piernas no pudieron más y subimos por la carretera donde suelen pasar los coches. Ya en Machu pichu contemplamos lo maravilloso que es esta ciudad y la felicidad de haber echo todo sin tour, puesto que esto supondría quedarnos hasta el cierre de la ciudad y contemplarla con el mínimo de turistas.

Lima

Luego de nuestras visitas por el entrañable mundo Inca, tomamos un vuelo con destino hacia lima, en donde pasaríamos un par de días antes de irnos a Colombia en otro avión. Lima es una ciudad enorme pero no deja de ser especial, hay que tener mucho cuidado con los carteristas y el mal trago del ruido escandaloso de los coches. La ciudad en su casco histórico es muy colonial y el barrio de miraflores es su parte más moderna y más cerca del mar. se puede practicar surfing y vivir a 100 en esta ciudad.

Coroico / La Paz / Copacabana / Isla Del Sol_Lago Titikaka

2008-04-26T06:56:00.015+02:00

COROICO

Luego de dejar nuestra travesía por el altiplano Boliviano y finalizar 4 días a bordo de una 4x4 encarrilamos nuestro viaje hacia el norte, hacia la paz. El trayecto de Uyuni a la Paz tarda 12h en la cual 6h son por caminos sin asfaltar. Salimos hacia las 8 de la noche de Uyuni y nadie pudo dormir hasta bien entrada la madrugada, con algunos mates y alguna que otra galleta pasamos una larga noche a bordo de un autobús que no tenía baño....realmente las comodidades de los buses en Argentina se echaron en falta, pero el ambiente en este bus era más festivo. Al llegar a la paz, nos embarcamos directamente hacia Coroico, un lugar empotrado en la yunga Boliviana a unas 3 Horas de la paz por la tan famosa carretera de la muerte (No la pudimos hacer en Mountan Bike...estaba lloviendo...excusas!). Básicamente cambiamos del altiplano a unos 1000 mts sobre el nivel del mar y el paisaje ya era otra cosa....el verde de las montañas y la humedad de la zona nos preveían días de intenso calor y noches un poco más frescas. Llegamos un sábado al pueblo y el ambiente era genial, muchas bandas de música andina y mucha fiesta en la calle...

Veamos las fotos de Coroico y alrededores.

LA PAZ

Al devolvernos de Coroico a La Paz, decidimos quedarnos una tarde para visitar la ciudad, sobre todo el centro histórico y los mercadillos artesanales de buena fama, por ser muy pero muy baratos. Al llegar a la estación de autobús decidimos comprar directamente para esa misma noche el bus para Copacabana, nos esperaba el lago titikaka, algo que estaba en nuestro top ten de lugares para visitar. En la paz, sorprende mucho la pobreza que se ve en la calle, además de tener el 70% de su población Indígena, se nota que hay mucha escasez de trabajo, pero aún así la gente no deja de sonreír. Hicimos un recorrido por su centro histórico, dejándonos ver una ciudad un poco más ordenada hace mucho tiempo, las calles ahora es un total caos y los carros no cesan de tocar el claxon. La verdad es que el recorrido es para quedarse un par de días, sobre todo realizando compras, aunque también es cierto que la ciudad en si puede agobiar, lo digo después de llegar de Coroico o el altiplano, zonas más tranquilas. En conclusión, la olla de la paz se resume en unos pocos barrios turísticos que visitar, algo del centro y realizar compras de la enorme variedad de artesanías que propone.

COPACABANA / ISLA DEL SOL

Al dejar La Paz nos fuimos directamente a los pueblos alrededor del lago titikaka, el pueblo más importantes del lado Boliviano de llama Copacabana, se accede directamente desde La Paz, realizando un pequeño trayecto en ferri. En copacabana todo es muy barato, el menú de trucha frita con patatas y botella de vino chileno puede costar alrededor d e 20 boliviano, algo así como menos de 2 €, además el alojamiento por ser temporada baja nos salía por 1 dólar, ósea 10 Bolivianos. Copacanana es puerto importante para ir a la Isla del sol, Quizás la isla más importante junto a isla taquile, del lado peruano. Cuenta la leyenda inca que en isla del sol se encontraba un templo de adoración al sol, el cual se pueden ver todavía algunos rasgos arqueológicos. En la isla aún predomina la lengua Aymara y el quechua aunque algunos ya hablan español. La vista al lago es impresionante y en días despajados se puede ver los picos nevados que rodean este lago navegable más alto del mundo. Realmente hubiese sido perfecto recorrerlo más días pero en épocas de lluvia los días son muy grises.

Travesía por el Altiplano Boliviano / Salar de Uyuni

2008-04-24T17:10:00.014+02:00

Travesía por el Altiplano Boliviano

Luego de dejar el desierto de Atacama y San Pedro de Atacama decidimos embarcarnos en otra aventura. Esta vez el viaje consistía en atravesar todo el altiplano boliviano saliendo desde san pedro de Atacama, cruzando la frontera de Bolivia y llegando al salar de Uyuni todo en unos 4X4…creo que por el estado de las vías lo ameritaba.

El viaje comenzó desde san pedro atravesando la frontera Boliviana, a partir de allí nos embarcarnos en una aventura a más de 4000 metros sobre el nivel del mar..Pasando por hermosas paisajes, como volcanes, lagos, llamas, vicuñas, cóndores….etc. la verdad todas estas vistas son imborrables, no había visto nada similar en mi vida y realmente el silencio del trayecto solo se rompía cuando la música en el auto sonaba bob marley para colocarle un poco más de vuelo al viaje, hehehehe. Luego de casi 3 días atravesando el altiplano, nos queda una sensación de haber vivido en otro planeta, un planeta sin autopistas, sin contaminación y con una gran nada que impacta, además de ver la sonrisa y la humildad de la gente del altiplano es algo que dejará huella… y este solo fue nuestro primer contacto con Bolivia...veamos las fotos!

Moderna Oficina de Migración Laguna Verde

Nuestro 4x4 con Rubén!

Desierto de Dali

Habia gente que lo hacia en Bici!!! Laguna Hedionda

Laguna Colorada

Geisers en el Altiplano

Vista de los termales... Más salares en el Altiplano

Montajes.... Arbol de piedra

Pastora de Llamas y vicuñas..

Cuidado al cruze.... Las cholitas desayunando..

Creo que era el volcán licancabur...Amigos!!

Caminos en el altiplano los viajeros en la 4x4

Futbol en Culpina, casi a 4000mts llegando a uyuni...esperando el tren.

Salar de Uyuni

Siguiendo la ruta del Altiplano y después de disfrutar la belleza de Bolivia llegamos a nuestro final de la ruta, llegamos a la “ciudad” de Uyuni, una especie de pueblo gigante en donde el caos y el desorden en las calles nos hace ver que hemos salido de países más desarrollados como Argentina y Chile. Uyuni vive mucho del turismo gracias a las excursiones al maravilloso Salar y también de la explotación de este mineral, claro esta que comparando los precios es realmente un chiste lo que pueden ganar, 50 kilos de extracción cuesta 1€….Ridículo! eso si, conocer el Salar es una maravilla…Veamos las Fotos!

Encima de la 4x4 Cruzando el salar de Uyuni!!

50 Kilos de sal cuesta 1 euro...

Montajes...

Colombia - welcome to paradise

2008-03-31T14:22:00.009+02:00

Door tijdsgebrek zullen verhalen over maagdelijke stranden, de politie in Bogota, het trotse Medellin en de hartelijke ontvangst bij de familie van Luis voor thuis zijn....

Hier zijn toch al enkele fotos:

Bogota:

Zicht op Bogota vanuit Monserrate................... Presidentiele woonst

Het leger staat paraat

Taganga en park Tayrona

No comment .......................................Voor mij de tweede van onder

Een half uur later ...................................................Familie?

Luis en zijn broer in Taganga..............................Onderweg naar onze kamping in Park Tayrona

Oscar, Andrea, Luis, Ronald, Dries en Ahinitz...Met onze Baskische schone op het strand

Springen..................................................................Road to paradise

Zoals in de boekskes

Cartagena en Playa Blanca

Fruit-vrouw.......................................Lang Leven Colombia

Dries, Ahinitz en Luis op Playa Blanca

Playa Blanca

Zonsondergang.....................................................Een pintje

Hutteke op het strand

Peru - land van de Incas

2008-03-24T21:04:00.022+01:00

Arequipa

De eerste stad die we hier in Peru bezoeken is Arequipa. Luis kent hier een vriendin (Karin), die een superdeluxe hostel voor ons weet te regelen. Een beetje boven onze stand, dat wel, maar de vers geperste sapjes op het dakterras smaakte er niet minder door. Het centrum van Arequipa is in de rapte op een uurtje bezocht maar omdat we wel wat tijd over hebben doen we het rustig aan en blijven uiteindelijk 8 dagen hier rondhangen. Ondertussen is ook David aangekomen, een Spanjaard die we in Buenos Aires hebben leren kennen en met wie we tot in Manchu Picchu zullen reizen.

Zicht op de kathedraal van Arequipa

Arequipa centrum is prachtig coloniaal, met schone huizen, een kathedraal die men 5 keer heeft moeten heropbouwen, een klooster en tal van museums. Ook taxis hebben ze hier in overvloed ...zo van die gele kleine mormels (Tico) die overal tussendoor sjeezen. Omdat we tijd hebben doen we het rustig aan met een bezoek aan een museum waar ze de bekende Juanita tentoonstellen. Dit is een gemummifiseerd meisje, geofferd door de Incas, die ze in de bergen rond Arequipa hebben teruggevonden. Hier krijgen we ook een eerste uitleg over de cultuur van de Incas, maar het zal pas in Cusco en omstreken zijn dat we echt zien tot wat die mannen allemaal in staat waren. Voor meer informatie over de Incas klik hier.

Tico´s in het centrum

Het klooster van Ariquipa is ook meer dan de moeite om te bezoeken. Je kan hier gemakkelijk een halve in rondlopen en nog niet alle huisjes, hoekjes en kantjes gezien hebben.

Rust en vree in het klooster

Een moment van stilte en bezinning

De nauwe straatjes in het klooster......................Stil leven

Vanop het dak van dit klooster heb je ook een goed zicht op de 3 vulkanen die Arequipa omringen: El Misti, El Chachani en El Picchu Picchu. Helaas is het regenseizoen en kan je deze bergen enkel vroeg in de morgen of bij zonsondergang zien.

Zicht op de vulkaan Misti vanop ons dakterras

Genoeg van het centrum trekken we met 5 (Karin, Lupe, David, Luis en ik) naar de dorpjes rond Arequipa. De beste manier om dit te doen is met een gehuurde taxi met wie je op voorhand een prijs afspreekt. Maart is laag seizoen hier dus dat valt best mee. We zien mooie kerkjes, parken en als toetje een heuse rit op getemde paarden. De mijne blijft relatief rustig todat hij een ondiepe rivier in het visier krijgt. In volle gallop door deze mengeling van water, modder en slechtriekende substanties... en ik ben weer een ervaring rijker.

Vanachter in een taxi..........................................Tuintje

Hop paardje hop...................................................Kan iemand de lama-scheerder bellen

Kerkje waar juist een trouw doorgaat

Ariquipa is ook de perfecte startplaats om de 2de diepste kloof van de wereld (2 keer zo diep als de Grand Canion) te bezoeken. Even getwijfeld of we 2 dagen of 3 dagen zouden gaan,maar uiteindelijk toch voor de langere route gekozen. Ondertussen nemen we afscheid van Lupe en Federico en aangezien David door nachtelijke escapades is ziekgevallen gaan Luis en ik er alleen op uit. Weer een vreselijke busrit achter de kiezen (nu niet zozeer de weg, wel de afschuwelijke en niet-aflatende Peruanse gezangen op de radio) beginnen we met een 4 uur durende afdaling. Onze gids was juist aan het uitleggen dat in het regenseizoen de kans bijzonder klein is dat we een condor gaan zien, vliegt er daar toch niet eentje voorbij zeker. Nog net op tijd een foto kunnen nemen van dit impressionant beest.

Nog fris en monter, voor de afdaling...................EEN CONDOR!!!!

De eerste nacht worden we vriendelijke ontvangen in een dorpje met 3 huisjes en slapen we in huttekes. Er wordt eten voor ons gemaakt en een lekker cactusvrucht laten we niet links liggen. De volgende dag gaat eerst naar een paar bergdorpjes die al hun benodigdheden met ezels en paarden naar beneden moeten brengen. Hier zijn geen wegen, en slecht recentelijk hebben ze elektriciteit. We gaan verder tot het diepste plaats van onze wandeling, een plaats die ze "Oasis" noemen, en dit niet zonder reden. Palmbomen met hangmatten, zwembaden met zonverwarmd bergwater en zichten op de omringen kloof. We rusten hier uit, nemen een duik in het zwembad en denken niet aan de vermoeiende klim naar boven die ons later die dag nog te wachten staat.

Locals die naar hun dorp trekken

Zonsondergang in El Cañon del Colca

El Oasis

Uitgerust en met een heuse bos cocablarren tussen de tanden vertrekken we naar boven. Ik vergezel een Canadese wiens tempo niet zo hoog licht en komen 1100meter hoger en binnen tijd (2u30) aan. De zon gaat juist onder, net op tijd voor een hostel te zoeken en als een blok in slaap te vallen.

De weg naar boven............................Locals doen de klim in 45 minuten

Puno

Puno, ook aan het Titicacameer gelegen is een iets minder aantrekkelijke stad en enkel op onze reiskaart om de drijvende eilanden (Uros) te bezoeken. Dat is echter buiten mijn gezondheid gerekend. Een combinatie van maagproblemen, enkele nachtelijke pintjes en de hoogte (3800m) maakte dat ik niet met Luis en David meekon naar deze eilanden. Jammer ... maar heb dan wel 3 fantastische Peruans gedubde films kunnen zien. Je kan niet alles hebben in het leven. Wat ik gemist heb:

Drijvende eilanden op het Titicacameer

Cusco

... een parel van een stad, eens veroverd door de Spanjaarden en nu doet koning toerist zijn intrede. Maar dit zeker met een reden. Een prachtige plaza de Armas (groot plein), vele kleine straatjes, Inca muren, huizen met meer balkon dan muur, een spa bruisend nachtleven en de vertrekbasis voor de ruines van onder meer Manchu Picchu en Sacsayhuaman.

Plaza de armas vanuit het balkon van Mama Africa

We beginnen bij de begin en passeren langs de vele straten waar de coloniale huizen op Inca muren zijn gebouwd. De bekenste is de steen met 12 hoeken, waarlangs een gereïncarneerde Inca maar al te graag voor een foto poseert. Vanuit het centrum beklimmen we het heiligdom van Sacsayhuaman met een 4 tal ruines. Tambomachay was vroeger een badplaats en nu nog steeds bekend voor zijn mineraalrijk en verjongend water. Het begint ook van boven wat te regenen dus gaan we vlug door naar Pukapukara. Dit is een kampplaats voor de kinderen van Inca-leiders die naar hier gestuurd werden om over hun volk en de natuur te leren. Verder ook om eens goed af te zien voordat ze een belangrijke taak in hun gemeenschap zouden opnemen. Van young potentials gesproken... Sacsayhuaman zelf dan zijn ruines van een militaire/religeuze aard. Niet alleen de grote van dit complex (3094 hectare groot) maar vooral de enorme stenen (sommige tot 70 ton) die gebruikt werden in de bouwwerken doen tot de verbeelding spreken. Dit was een van de (zo niet de) belangrijkste plaatsen in het Inca tijdperk.

Zicht op het centrum van Cusco.........................Inca muren

Poseren bij de ruines van Sacsayhuaman

Sacsayhuaman....................................................... Tambomachay

Een bezoek aan Cusco is niet compleet als je niet tot in de laatste uurtje in Mama Africa (danscafe) hebt rondgedwaald en er gedanst hebt met de vele Gringos of plaatselijke schonen op zoek naar een Europees paspoort (Bridgeras). Hier vieren we de verjaardag van David maar er zijn helaas geen fotos ...

Machu Picchu

Alle wegen leiden heden ten dagen naar Machu Picchu ... maar gelukkig was dit anders in de tijd van de Spanjaarden die deze Inca stad nooit hebben gevonden Hierdoor zijn de ruines perfect bewaard gebleven.

Zicht op Machu Picchu vanuit de Zonnepoort

Wij hebben de optie om tevoet tegaan, met een fiets/rapel/weet-ik-wat-veel, met de trein/bus of een combinatie nachtbus/vrachtwagen/trein/tevoet. Deze laatste optie was het goedkoopste maar door het regenseizoen af te raden omdat de nachtbus langs vele ravijnen passeert. Om de Inca trail tevoet te doen moet je maanden op voorhand reserveren, vele dollars neertellen en alweer door de vele wolken niet de meest zekere keuze. Met de trein dus waarvan het geld overigens niet naar de Peruanen maar wel naar een Chileense multinational gaat. Zoals alles hier in Zuid Amerika is ook Peru-rail geprivatiseerd.

Onderweg bezoeken we nog de ruines van Ollantantambo

Met de trein naar Machu Picchu

We logeren de eerste nacht in Aguas Calientes, aan de voet van Manchu Picchu met als plan om in de vroege ochtend naar boven te klimmen en de grote massa toeristen een beetje te vermijden. Dit was echter niet naar de zin van de Inca-weergoden die in de ochtend het water met bakken uit de lucht lieten vallen. Tegen 10u klaart het op. Te koppige om het busje te betalen en om toch een beetje Inca-trail gevoel te hebben, wandelen we naar boven. We zien veel volk, maar dit is naar het schijnt peanuts vergeleken met het hoogseizoen van mei tot september.

Wilde rivier in Aguas Calientes

Klim naar boven......................................................David, wachtend tot het opklaard

We sluiten aan bij een gids die ons illegaal meeneemt op zijn tour (en om zelf wat meer te verdienen). We leren bij over de ontdekking van deze Inca-stad, over de vele theoriën tot wat het nu eigenlijk gedient zou hebben (Inca`s hadden de vervelende gewoonte niets op te schrijven) over zonnewijzers en heilige stenen. Het is echter pas in de late namiddag dat de wolken verdwijnen en we de stad in volle glorie zien. Alle tourmensen zijn ondertussen vertrokken, het ideale moment om het fototoestel en kerstmuts uit te halen en de typische fotos in alle rust te trekken.

Machu Picchu in de mist....................Inca trappen

Wat ze denken dat een tempel was...................Het lager gedeelte van de stad

Dries, Karin, Luis en David.................................Het hoger gedeelte van Machu Picchu

De kerstmannen in Machu Picchu

Op de weg terug naar Cusco bezoeken we nog de ruines van Pisac en een lokaal souvenier marktje

Ruines van Pisac..................................................Lekker, ovengebakken Empanadas

Lokale markt

Lima

Van Cusco nemen we het vliegtuig (voor 50 euro kan je niet sukkelen) naar Lima, de hoofdstad van Peru. We hebben hier een dagje om rond te lopen en het toeval wil dat Federico (Argentijn met wie we door Bolivië zijn getrokken) hier ook juist is aangekomen met zijn broer. Het aantrekkelijke aan Lima is zeker de kust met zijn vele surfers waar je de drukte van de stad helemaal kan vergeten. Hier vind je ook de modaine clubs en shoppingscentrums van Lima, iets wat in groot contrast staat met de rest van de stad. We logeren in hostel España, een mooi hotelleke in het centrum dat echter meer weg heeft van een museum met zijn vele oude beeldhouwwerken.

Wissel van de wacht

Luis op de Plaza de Armas

Schoenenpoetsen met stijl

De volgende halte is Colombia ... een tijdje terug in het nieuws omwille van de moord op Raul Reyes, de 2de in rang van de FARC, het Colombiaans rebellenleger. Omdat dit op het grondgebied van Ecuador is gebeurd zonder toestemming van de president van Ecuador en omdat onze Venezulaanse vriend Chavez zich ermee heeft bemoeid, dreigde dit incident te escalleren. Van in Chile hebben we dit nieuws tot op de voet gevolgd maar uiteindelijk hebben de presidenten van de 3 landen elkaar toch de hand geschut en hun legers uit de grensstreken terug getrokken.

We kunnen dus relatief zonder zorgen naar Bogota vliegen. Het mindere nieuws is echter dat we tot in Lima hebben gewacht om onze vlucht te veranderen terug naar Europa. Ik had altijd in mijn achterhoofd gehad mijn vluchtdatum te verlengen en 9 dagen langer in Colombia te blijven. Door deze historie en omdat we enkel in Lima, in het kantoor van onze vliegtuigmaatschappij onze vluchten konden veranderen (goude tip .. koop nooit een zogezegd open-vlucht via internet!!) was er al lang geen plaats meer en dit tot de 18de april. Hier zou mijn werk niet zo blij mee geweest zijn en thuis waarschijnlijk nog minder ;) ... dus kom ik zoals eerst geboekt op 1 april naar huis. Verslag van Colombia volgt.

San Pedro de Atacama / Geisers del Tatio / Valle de la Luna

2008-03-11T22:51:00.017+01:00

San Pedro de Atacama / Geisers del Tatio / Valle de la Luna / Sand Boarding

Luego de nuestra buena suerte en alcanzar el autobús para San Pedro de Atacama, llegamos a este pequeño pueblo perdido en desierto más árido del mundo. Luego de hacer el check in y dejar nuestras cosas, organizamos una excursión que salía a las 4 de la mañana hacia los geisers del tatio y unas espectaculares piscinas termales a orillas de la cordillera y ha más de 4000 MSNM (Metros sobre el nivel del mar). Luego de organizar esta excursión tomamos una cervezitas, cenamos y nos aostamos temprano para madrugar a las 4 de la mañana y tomar la excursión.La levantada por la mañana fue muy dura, mas sin embargo el empeño de ver el desierto con el cielo estrellado, valió la pena, solo una hora de camino, nos detuvimos y vimos la primera estrella fugaz…fue increíble aunque muy rápida para pedir un deseo. Al llegar a los géiser del tatio, impresiono mucho la manera de expulsar agua caliente e hirviendo, aunque para mi lo más impresionantes eran las vistas de la cordillera de los andes y la forma en como calentaban la leche en los geiser. De este sitio pasamos a unas aguas termales, en donde creo que gane 5 años mas de vida, eran tan relajantes que nos quedamos más de 30m allí, además las vistas panorámicas de las montañas no tenia precio. Como estábamos a mas de 4500 MSNM, la respiración se hacia cada vez mas corta y el frío al salir de las aguas termales se noto mucho. Luego de este calientito baño, dimos un paseo por los alrededores del parque, en donde el guía de nombre natividad, nos explicaba cada parte de este maravilloso paraje. Al final paramos en un pueblecito muy pintoresco en donde ofrecían pinchos de carne de llama…….a muy buen precio...hehehe.

Al llegar a las 2 de la tarde a san pedro de Atacama, decidimos hacer una siesta y luego a las 4 de la tarde iniciamos el sur por la cordillera de sal, el valle de la muerte, cuyas dunas de arenas son enormes y se puede practicar el sand boarding…… para terminar la tarde en las 3 marías y ver el atardecer en el fabuloso valle de la luna, un lugar enigmático en donde al sonar de las flautas indígenas y los colores del atardecer se puede pasar un rato muy agradable. Al regresar a san pedro, tomamos unas birritas más por cada bar que encontramos…a precio de euro.La verdad es que demasiado costoso…

Al otro Día hicimos SandBoarding y fue muy divertido,aunque un poco dificil de controlar.A la mañana siguiente organizamos todo para la siguiente expedición….3 días por el desierto, altiplano boliviano hasta llegar al salar de uyuni. El precio variaba un poco y al final decidimos pagar un poco mas pero con un tour muy recomendado. Por la tarde nos fuimos hacer sand boarding y por la noche unas copas con unos Brasileños que conocimos en el hostel…unos tipos realmente locos.. al finalizar la noche me fui a un lugar llamado la playa donde se van todos los hippie y los lugareños…para beber cerveza alrededor de una fogata.

Geisers del Tatio.........................................

Amanecer en la Coordillera de los Andes....................

Calentando la leche en los Geisers.....................Aguas Termales, al fondo la Coordillera de los Andes

En el Parque Natural.................................

Vicuñas..................................................................Sand Boarding

Sand Boarding........................................................Atardecer en Valle de la Luna

Made In Heaven....Queen...

Verrassend Bolivie

2008-03-09T23:46:00.044+01:00

Laten we maar meten met de deur in huis vallen ... Bolivië is geweldig!!! Of althans dat stuk dat wij gezien hebben. Over rellen in Sucre en een cholera epedemie door aanhoudende regens in lager gelegen gebieden zullen we het hier dus niet hebben maar is wel degelijk een realiteit dat je best niet uit het oog verliest als je hier rondtrekt.

We zijn uit San Pedro de Atacama vertrokken voor een 3 daagse trip over de Altiplano van Bolivië. Aan de grens - deze keer een formaliteit van 5min - werd onze groep van 11 verdeelt over twee 4*4. Luis, ik, 2 kerels van Argentinië (die we in de bus naar Atacama zijn tegengekomen) en een meiske van Wales kruipen in de Toyota van Ruben, onze gids/chauffeur/DJ. De I-pod van Luis aangesloten aan de radio en op de tonen van Manu Chao full speed vertrokken langs gekleurde meren, landschappen die verdacht veel op tekening van S. Daly lijken, geisers op 5000m hoogte en wat flamenco´s die voorbij vliegen.

De grenspost tussen Chile en Bolivië..................Lago azul

Effe uitrusten in een thermisch bad..................De altiplano van Bolivië

Bijtanken...........................................Geisers op rust

De wereld door de ogen van een Argentijn

Voor een ieder van onze vragen had Ruben een gepaste uitleg klaar ... Hoe komt het dat dit meer zo rood/blauw/groen is? ... Wat leeft er zoal in die zoutvlakte?? ... Waarm zijn die bergen zo hoog? .. Waarom stinkt het hier zo? ...

Ruben: "MICRO-ORGANISMOS, AMIGO!!"

De eerste nacht slapen we in een heel eenvoudige kampplaats en zien we de rest van de groep. Eten wordt voor ons gemaakt dus kunnen we rustig een wandeling maken rond het rode meer. De witte kalkrotsen lijken wel grote ijsbrokken. ´s Avonds is er een volledige maansverduistering, wat gepaard gaat met een heleboel aahhhs en oohhs, vooral door de mooie sterrenhemel. Ondertussen krijgt Gwueno (onze chica van Wales) een meer gepaste, en minder verwarende, naam "Lupe". Ze is hier heel blij mee...

Rood meer aan de eerste slaapplaats...................Luis y Federico

Lama´s ..................................................................Llama Llamot

Flamenco´s............................................................Volg de witte pijltjes

Maansverduistering

De volgende dag meer van dat moois ... Ruben helemaal dolgedraaid van onze muziek en niet aflatende "Ruben...vamos ....mas rapido". In de overige groep waren ondertussen een Frans koppel uitgevallen wegens hoogteziekte. Daarenboven besloot hun chaufeur bij het middageten zo´n 2 liter bier te drinken met als toetje een heerlijk bosje cocablaren tussen de tanden. Hun laatste stukje weg met kruisende vrachtwagens was een onvergetelijke rit. Heelhuids komen ook wij aan in onze 2de stopplaats en besluiten een partijtje voetbal te spelen. De Busters in gedachte en met goede moed begonnen, toch moeten erkenen dat een sprintje trekken op 3800m hoogte niet aan mijn laaglandse hartje is besteed.

Arbol de piedro (boom van steen)......................Gezichtsbedrog?

Luis aan een meer................................................Luis, Lupe, el gordo, Ruben, Johnny y Dries

De weg over de Altiplano.................Voetballen op 3800m hoogte (links de zatte chauffeur)

De laatste etappe gaat naar de grootste zoutvlakte van de wereld, El Salar de Uyuni. Helaas is het regenseizoen (niet echt iets van gemerkt tot nu) en zijn de lager gelegen gebieden met de bekende Isla de Pagaros niet bereikbaar. Niet getreurd...we cruzen op het dak van de 4*4 door deze enorme spiegel van zout en water. Een unieke plaats en we laten onze verbeelding lustig werken voor enkele groepsfotos. Op de weg terug zien we enkele mannen, bedekt van kop tot teen, het zout in grote hopen scheppen en van hier in vrachtwagens. Wat een genot voor het oog is voor een onnozele toerist, is een dagelijkse realiteit voor deze hardwerkende Bolivianen.

De vrouwen van Bolivië

Cruzen over de zoutvlakte..................................Geen idee waar de lucht begint

Luis op het dak van de 4*4.................Kijk vooral niet in de camera

Ideale plaats voor groepsfotos.............................

Meer zout!!

Hardwerkende Bolivianen....................................

We nemen afscheid van Ruben en trekken met zijn 5'en ´s nachts door naar La Paz , met wat op het eerste gezicht een luxe busrit zou zijn. De enorme slechte staat van de weg schudde onze nachtrust echter helemaal dooreen - we zijn ondertussen begonnen met de 2de druk van de T-shits "We survived the Uyuni - LaPaz trail- .

Een lokale bus

La Paz in de mist links laten liggen en dadelijk doorgereden naar Coroico, een toeristisch dorpje meer in het platteland. Om hier te geraken nemen we de "meest gevaarlijke weg ter wereld". Niet met de fiets zoals de meeste backpackers, maar om wille van de regen met een mini-busje. En die mini mag je best letterlijk nemen. Geen plaats voor externe ledenmaten maar zo houden we de stemming er wel in. In Coroico een net hosteleke gevonden voor 1.5 euro per nacht. Lang leve de lage prijzen hier. Het 3 gange menu voor minder dan 1 euro in de "comedor municipal" was echter een minder goed idee voor de 2 Federicos die daarna beurteling naar het wc spurtte. In Coroico zelf was er een 2-daagse folklore festival bezig... iets wat we altijd wel weten te smaken. Voor de rest hebben we wat uitgerust en naar lokale watervallen bezocht. ´s Avonds dan maar de opininie van de loneley planet gevolgd en iets gaan eten in een Frans restaurantje aan de rand van Coroico. Fede vraagt een portie rijst wat op een furieuze repliek kan rekenen: --Sterk Frans accent -- "Estas en el mejor restaurante del Bolivia y pides un plato de arroz ..." (je bent hier in het beste restaurant van Bolivië en je vraagd een bord rijst?!)... allez twas toch lekker.

Mini bus in La Paz .................................................Watervallen in Coroico

Folklore in Coroico

Terug naar La Paz met hetzelfde verschrikkelijke mini-busje. En eerlijk is eerlijk .. deze hoofdstad van Bolivie heeft me wel wat verrast. De wolken van onze eerste korte bezoek zijn ondertussen opgetrokken en het zonnetje laat schoon de vele bebouwde heuvels van La Paz zien. We hebben nog net tijd voor een mini tour in het centrum maar dan wacht onze rit naar Copacabana voor een bezoek aan Isla del Sol. Onze buschauffeur zijn rijbewijs blijkt niet geldig (ook hier waakt de politie) maar dit accefietje wordt met de nodige Bolivianas verholpen zodat we rustig verder kunnen rijden.

Plaza de armas in La Paz ..................Luis in La Paz

Coroico, gelegen aan het Titicacameer, is onze laatste stopplaats in Bolivië en de poort naar Isla del Sol. We nemen een trage speedboat naar dit eiland, waar naar Inca-legende de eerste Inca zou geboren zijn. Hedendaags wonen hier zo´n 800 families die voornamelijk van toerisme en landbouw leven. We zoeken een hostel maar niet voordat we volledig gepakt de steile heuvel naar het eerste dorpje zijn opgeklommen. Prachtige uitzichten over het Titicacameer zijn onze beloning. In ruil voor WC-papier, zeep en vochtinbrengende cremes dragen we ook nog Lupe haar tas naar boven. De zon is nog niet onder en hebben nog de tijd voor een partijtje voetbal, nu op 4000m hoogte. Onze tegenstanders zijn gemiddeld 10 jaar oud, hadden het dubbel aantal spelers maar konden hun thuisvoordeel niet benutten tegen een sterk en goed georganiseerd 4-tal als ons. 2-6 is het geworden, met slechts één rode kaart (wegens al jakend weggelopen na een own-goal)

Het Titicacameer ..................................................

Isla del Sol..............................................................Riete bootjes op het Titicacameer

De volgende dag hadden we gehoopt de noordkant van dit eiland te bezoeken, maar door de aanhoudende regen zagen we een 6 uur durende wandeling niet zitten. Dan maar terug naar Copacabana en op naar Peru voor meer avonturen. Ondertussen is Federico (el Gordo) op zijn terugweg naar Argentinie en zijn we nog met 4.

Dejando Patagonia..Empieza el Norte....Salta y Alrededores

2008-03-06T23:35:00.018+01:00

Hola, luego de dejar patagonia y sus antológicos paisajes, tomamos un vuelo desde Ushuaia a salta, haciendo una parada de un día de nuevo en Buenos Aires. Nos quedamos esa noche en la casa de Julieta una de las integrantes de la familia de Mendoza, y a quien debemos agradecer por tan grata compañía de su familia....ha... y el Internet...gracias Julieta!!

Luego de Actualizar el blog hasta las 5 de la mañana, tomamos el vuelo rumbo a salta.....Salta la Linda!

Salta La linda! y Alrededores

Apenas llegar nos asalto el calor, después de venir del frío de Ushuaia, el calor de salta era infernal. En principio parecía una ciudad fantasma, pero después de comer vimos como la creciente actividad del turismo florece en esta encantadora ciudad. Luego de encontrar un hostel, dimos un paseo por la ciudad y preparamos de inmediato nuestro tour por los alrededores de salta.

El tour saldría a la mañana siguiente a las 5:30 de la mañana, haciendo paradas en quebradas de ríos turbios, puentes donde pasa el tren de las nubes, la población de san martín de los cobres, las salinas grandes, cerro de 7 colores y la entrañable población de purmamarca.

Durante todo el trayecto, el guía iba explicando todo con detalle, lo cual hacia la excursión mas amena, cuando llegamos a san martin de los cobres, nos sorprendió la cantidad de gente que hay por la calle vendiendo artesanías indígenas, además de muchos niños con sus moquitos en la nariz...es una población pobre pero con mucho empuje comercial. De esta población salimos rumbo hacia las salinas grandes...unas salinas de suelo denso y todo recubierto de sal...actualmente se extrae una buena cantidad de sal de estas salinas a un precio muy pero muy accesible. Hicimos varias fotos de locura...el entorno lo ameritaba. Siguiendo el tour pasamos por el cerro de los 7 colores, un cerro que gracias a la oxidación de sus minerales adquiere unos colores espectaculares....Todo esto antes de llegar a la entrañable población de purmamarca en donde vimos un algarrobo que tiene mas de 400 años. La plaza y la iglesia le dan un toque especial a la población y aun mas teniendo cerros de diferentes colores en sus vistas. Luego de este tour regresamos a Salta en donde nos encontraríamos con otra integrante de la familia de Mendoza, Agos, que hacia labor social por la zona y coincidimos en el mismo hostel...No si antes colocarnos una cita. Salimos a cenar con sus amigos de la labor pero la fiesta no se prendió y a dormir.

Al otro día, Agos se fue y nosotros empezamos un día de vagancia, intentamos comprar los billetes para atravesar a chile e irnos a san pedro de Atacama pero no había billetes hasta una semana después. A partir de aquí el día fue muy raro porque solo pensábamos en como irnos hasta san pedro de Atacama, visitamos un poco más la ciudad y fuimos al mirador de la ciudad en teleférico. Regresamos al hostel , no sin antes reservar un tour para cachi..Otro pueblito hermoso del norte y cerrar la noche con Barbacoa con los amigos de Bs. As de Agos.

Al otro día, tomamos el tour rumbo a cachi pasando por miradores y quebradas espectaculares, el trayecto se hacia muy largo pero fuimos a muchos miradores de muchos metros sobre el nivel del mar, además de extensas zonas de cactus. El pueblo en si era muy parecido a purmamarca pero de un ambiente mas bohemio, el calor era insoportable pero resaltaba muy bien la plaza y la blanca iglesia. Al regresar a salta decidimos volver al Terminal para averiguar lo de los billetes hacia san pedro pero nada de nada... Tristemente nos encerramos en el hostel y a la mañana siguiente emprendimos rumbo a Jujuy de hay a purmamarca...el autobús de Jujuy nos dejó a 3 Km. del pueblo por lo que con nuestro cartel que decía chile hicimos nuestro primer autostop hasta purmamarca, de allí supuestamente organizamos con un señor desde salta que vendría por nosotros a la mañana siguiente para ir a san pedro de Atacama, cosa que no cumplió. Esa noche en purmamarca hicimos una pequeña fiesta en la calle con cantantes y artistas de Bs. As. a la mañana siguiente luego de comprobar que este señor no nos recogió en la plaza, nos plantamos en la carretera hacia chile de nuevo con el cartel...40 minutos después ocurrió el milagro. el autobús que venia de salta hacia san pedro, se detuvo un Km. después de nosotros...corrí hasta alcanzarlo y efectivamente tenían dos cupos más para estos pobres hombres tirados en la carretera....cruzamos la frontera hacia chile y disfrutamos de haber llegado a san pedro a tiempo......

Puente del Tren de las Nubes............................. Vista de Cactus por el Camino

Población de San Martin de los Cobres.............. Salinas Grandes

Mirador a 4170 MSNM........................................ Cerro 7 Colores en Purmamarca

Vista De la Ciudad de Salta al Tomar el Teleférico.......Cerveza Salta!!

Hacia Cachi..........................................................

Desierto de Cactus.....................................................Siesta en Cachi.

El Viaje 2008 ... the movie

2008-03-03T04:45:00.009+01:00

CLICK HERE TO VIEW ALL MOVIES

De Atacama woestijn

2008-02-29T23:25:00.027+01:00

De Atacama woestijn in het noorden van Chile is de droogste van de wereld en ligt omsloten door de Andes op zo´n 3000m hoogte. San Pedro de Atacama ligt hier als een soort oase en functioneert momenteel hoofdzakelijk als (dure) toeristische vertrekbasis om geisers, maanlandschappen, zoutmeren met flamencos, vulkanen, ... te bezoeken. Het enige dat ze missen is een fatsoenlijke geldautomaat. Pas 3 dagen na aankomst konden we Chileense pesos tappen, juist op tijd want we hadden juist onze laatste peso aan de inkom van een park uitgegeven.

Een rustig straatje in San Pedro ...........................Vulkaan Licancabur

Met een excursie zijn we tegen 4u vertrokken voor een half dagje geisers. Onderweg wat uitleg gekregen over de Altiplano en de 4 verschillende afstammelingen van de kameel (Lama, Vicuña, Alpaca en Guanaco) die hier leven. De geisers van Taito liggen op 4800m hoogte in een landschap van vulkanen. Zelfs met slaapogen weten we dit met een opkomende zon wel te apprecieren. Helemaal wakker worden we met een duik in een termisch bad.

Frisjes om 6u ´s morgens ................................... Geisers van Tatio

Thermisch bad op 4800m hoogte ................... Een Vulkaan op de terugweg naar San Pedro

Lokaal kerkje

Diezelfde dag bezoeken we ook nog de "Vallee de la Muerto", "Cordillera de la Sal" en de "Valle de la Luna". Elke foto die we hier trekken lijkt wel op een postkaart. We wachten op de ondergaande zon op de rug van een zandduin, samen met een 100tal andere mensen die netjes vermeden wordt op fotos. Desalniettemin een geweldig zicht en een plaatsje waard in de top 10 van onze reis.

Cordillera de la Sal.................................................Vallee de la Muerto

De 3 Maria´s in Valle de la Luna ......................... Jurassic Park

Valle de la Luna

Een andere attractie die je op je CV kan schrijven is sandboarden van een 200m hoge duin. Een veredelde houte plank met 2 gespen, een kaars voor de onderkant te waxen en wat conditie voor iedere keer de heuvel op te lopen is het enige dat je hiervoor nodig hebt. Veel zand gegeten maar na een tijdje had ik door dat schoon bochtjes maken iets is voor geoefende sandboarders. Ik richtte me dan maar volledig op de snelle en rechtlijnige afdaling (klik hier voor een video).

Here we go...............................................................Zo doe je het dus

Team - PRO

We ontmoeten hier ook Federico en Federico, 2 Argentijnen van Quilmes die ook van plan zijn om door te steken naar Bolivie. We besluiten met hetzelfde agenschap mee te gaan en registreren voor 3 dagen 4*4 over de altiplano van Bolivië met als eindbestemming de zoutvlakte van Uyuni. Nog wat rondgelopen in het stadje waar officieel alle cafes tegen 1u dichtgaan, maar dicht tegen de rivier het feestje gewoon doorgaat met fakkels, glazen flessen bier en jambee getokkel.

Salta - La Linda

2008-02-26T16:25:00.026+01:00

We zijn in het Noorden van Argentinië en onze inwendige thermometer zal het geweten hebben... met een slordige 35graden stappen we het vliegtuig uit en gaan opzoek naar een hostel. Salta is ons vertrekpunt voor excursies naar verschillende delen van de gelijknamige provincie en het aangrenzende Jujuy. In een straat vol avonturen/excursie kantoren kunnen we kiezen uit een simpel bezoek aan een nabeurig stadje tot een 5daagse met hoogtepunten in Chile, Bolivie en Argentinië. Wij laten ons verleiden door een beeldschone excursie-lokster en gaan voor een dagje Zuid Salta en een 13uur durende trip naar Jujuy. Beiden hadden we ook met een auto kunnen doen (zelfde prijs) maar door de slechte staat van de wegen en een constante hoogte tussen 3000 en 4000m zagen we dat niet echt zitten. Buiten de verplichte bezoeken aan de vele pleintjes, kerken en jawel een kathedraal, heeft Salta ook een heuvel om te beklimmen wat weer mooie vergezichten op de vallei en omliggende bergen opleverd.

Veel of weinig ketchep of uwe hamburger?

Onze eerste excursie vertrekt om 7u smorgens (dit is geen vakantie) met 2 Francaises in een Kangoo richting San Martin de los Cobres. Dit is de route die de fameuse "Tren de los nubes" gedeeltelijk volgt, maar omwille van de slechte staat is deze treinrit al 2 jaar buiten dienst. Na een uurtje rijden komen we boven de wolken uit en zien we ondermeer hoge bruggen, kleurrijke rotsformaties, wat vrachtwagens die ons van de baan willen rijden,... San Martin de los Cobres ligt op ongeveer 3500m hoogte en is een oud mijnstadje waar de tijd lang geleden is blijven stilstaan.

Tren de los Nubes...................................................Por la carretera

In San Martin de los Cobres ............ De vrouwen van San Martin

Van hieruit rijden we verder naar "Las Salines Grandes", de grootste zoutvlakte van Argentinie. Tijd voor lunch en prachtige fotos. De mensen die hier werken zijn bijna volledig verbrandt door de zon en bijtend zout. Voor 1ton zout dat ze winnen krijgen ze 15 pesos oftewel 3euro. Enkele slimmerike zijn dan ook overgeschakeld op het maken van zoute beeltjes voor de touristen die hier passeren. Maar wat een leven!

Las Salinas Grandes

De volgende halte is Punamarca, een dorpje aan de voet van de Siete Colores, een kleurrijke berg geschilderd door verschillende oxidatie en druk stadia van het aanwezige ijzer. 13 uur later zijn we terug in Salta en checken in in een ander hostal waar Agos, een vriendin uit de "familie" van Mendoza, toevallig ook zit. De perfecte locatie voor een dag niksen.

Onderweg naar Panamarca

Wat een kleuren ...................................................Luis en de "Cerro de 7 colores"

Of dat was het plan... we gingen die dag dus op zoek naar een busticket voor San Pedro de Atacama. Dat was echter buiten de 2 busmaatschappijen die naar daar rijden gerekend. Er was pas 10 dagen later plaats voor ons en hoewel we wel wat nood hadden aan wat rust was dit wel wat overdreven. Een halve dag op zoek naar een alternatief vervoermiddel (meegaan met excursie en enkel vervoer betalen = 180 euro; met een soort taxi naar de grens en daar hopen op een rit = 90 euro; gratis liften maar veel mensen raden dit af omdat er niet veel verkeer is op de weg naar Chile). Besluiten af te wachten en naar het laatste dorpje aan de grens te gaan met een gewone bus. Misschien valt er wel een oplossing uit de lucht... . Diezelfde dag nemen we afscheid van Agos, beklimmen we nog een heuvel (eigenlijk nemen we een kabellift -eikes - naar boven en gaan tevoet naar beneden), reserveren we een nieuwe excursie naar het zuiden van Salta en garen wat vlees op de BBQ samen met wat Argentijnen in het hostel.

De excursie van de volgende ochtend gaat naar Cachi, een klein dorpje in het hart van de voor-Andes (of er ook een achter-Andes is zou een goede quiz-vraag zijn). Wij dus weer boven de 4000m uit, nu door groene valleien met tabakplanten, mais, wat koeien en veel cactusplanten. Enkele fotos:

Bidden voor een snelle en veilige oversteek naar Chile

Cactussen .............................................................en 2 onnozelaars

De kerk van Cachi

De dag van alweer een oversteek naar Chile begint met een boemelbus naar Punamarca. We Deze dropt ons echter op 4km, de ideale plaats om ons zelfgemaakt lift-plaatje "Chile" uit te proberen. Een Frans gezin met een pick-up neemt ons mee tot Punamarca waar we besluiten te overnachten en de volgende dag verder te liften (was al 16u). Ondertussen hadden we een kennis van de vriend van de receptioniste van het vorige hostel gevonden die ons voor 55 euro naar Atacama wilde brengen en die langs Panamarca zou passeren. We reserveren deze als back-up mocht het liften niet lukken. Zo gezegd zo gedaan... wij om 8u ´s morgens met ons bordje langs de kant van de weg. 8u was ook het afspraak uur met die gast van het hostel. 9u ... en nog niemand gezien buiten wat locals en vrachtwagens met wie we liever niet meegaan. Tegen 10u (die gast van het hostel was er nog altijd niet) passeert de bus die naar Atacama rijdt en die zogezegd stampesvol zit. 300m verder stopt die echter voor 2 kerels ( 2 Argentijnen met wie we later naar Bolivie en Peru zouden reizen). Luis spurt naar daar om te kijken of er nog plaats is en ik waggel met 4 rugzakken acherna. We hebben geluk .. er hebben mensen afgezegd en er zijn nog 2 plaatsen over. Oef, voor 30 euro reizen we nu relaxed over de Altiplano van de Andes - komen boven 5000m uit - naar Atacama. Onderweg zien we heel wat verongelukte vrachtwagens en helpen een oudere man in een auto die aan het stikken was door een tekort aan zuurstof... . Dit was de laatste en moeilijkste oversteek tussen Chile en Argentinië.

Puerto Natales / Torres del Paine / Punta Arenas/ Ushuaia....Fin del Mundo!!

2008-02-26T16:23:00.020+01:00

Patagonia

Puerto Natales....Torres del Paine

Hola, después de pasar por el impresionantes glaciar perito moreno, decidimos poner rumbo a nuestra ruta para la ciudad de puerto natales, base central para irnos al parque nacional Torres del Paine en Chile. Teníamos reservados billetes para el día martes 29 pero no nos dimos cuenta que los tickets eran para el 30...asi que cuando llegamos el 29 no teníamos cupo...por lo que cancelamos los billetes y nos toco irnos con escalas..fuimos por pequeños pueblos...Esperanza, Rio Turbio y por último cruzar otra vez la horrible frontera Chilena hasta llegar a Puerto Natales.
Puerto Natales parece una ciudad fantasma, a no ser por las imnumerables agencias que te proponen paquetes para torres del paine. Como llegamos tan cansados de nuestro viaje, decidimos irnos al hostel y preparar todo al día siguiente. En el hostel había Buen ambiente y casi todos los que estaban alli ya habían estado en el parque, asi que unos concejos no nos hicieron mal. A la mañana siguiente, luego de preparar todo, colocamos nuesto rumbo hasta el parque, luego de un par de horas llegas a la puerta de este impresionante complejo de paisajes. hicimos noche en uno de los campings habilitados y empezamos a comer nuestra comida enlatada para camping....(Me falto un detalle....estabamos en Tienda de acampada), luego bebimos un par de vinos y planeamos nuestra primera ruta para el día siguiente. A la mañana, luego de un desayuno básico partimos rumbo al campamento chileno, a unas 2H30. la subidas erán espantosas y muy verticales, asi que no se de donde saque fuerzas para llegar al campamento chileno...las vistas eran espectaculares y se veía todo el valle del parque y unas puntitas de las torres del paine. Revisamos el mapa y nos dimos cuenta que en 2H30 más podíamos llegar al campamento en las faldas de las torres, por lo que emprendimos la marcha. cuando llegamos al campamento de las torres, nos dimos cuenta que el mapa puede ser muy engañoso, puesto que las 2h30, se convirtieron en casi 3h30 más, todo en subida. montamos la tienda en el campamento y 30min después se agarró a llover tan fuerte que no escampo hasta la madrugada, estuvimos todo el tiempo metidos en la carpa. A la manaña siguiente, casi a las 5h de la mañana emprendimos una ascenso de 45 minutos para ver el amanecer en las torres...los colores eran indescriptibles y la sensación de tranquilidad única. Una hora después emprendimos el viaje de vuelta para conocer la otra cara del parque, la ruta es la llamada W y se describe con esta letra por la forma del camino. Luego de muy pocas pausas y de casi 7 horas de camino llegamos al campamento de los cuernos, otra parte del parque que te deja con la boca abierta, el campamento estaba a orillas de un lago de color turquesa que daba un aire de estar en el caribe. cuando llegamos, llegamos tan exhaustos que pagamos la comida y las cervezas más caras de la vida....aunque recibían visa..increible....
El trayecto hasta las cuernos nos dejó secuelas, a mi un esguince de tobillo igual al que me hice en pucón-Chile..y a Dries problemas en sus rodillas, lo cual más adelante tomariamos las cosas con calma.
A la mañana siguiente emprendimos la caminata hasta el lago pehoe, otra estación a casi 7 horas más de donde estabamos, asi que hicimos una parada para preparar la comida y seguir nuestro camino. Cuando llegamos, ya no podiamos con nuestras piernas, el viaje y cargar las mochilas de 10Kg todo estos días nos habían pasado factura. Hicimos noche en el campamento pensando en irnos al otro día, sin embargo nos faltaban pesos chilenos para tomar el barco de vuelta a casa, por lo que le preguntamos a jordi, un catalan que iba para ushuaia, si nos podía cambiar pesos argentinos a chilenos...el tipo no los cambió y al día siguiente ya estamos en puerto natales. después de comer unas cuantas parrillas y quedarnos en el hostel dos días más, empezamos nuestra ruta a Punta Arenas...para ver los pinguinos patagonicos.

Punta Arenas.

Al llegar a punta arenas, quedamos en un hostel donde pudimos cocinar y comprobar que la marea estaba alta y que era imposible ir a la isla magdalena. Hicimos una noche de parranda con Dries, fuimos a los únicos dos Pub abiertos de la zona y bebimos hasta que el cuerpo no pudo más, conocimos el pisco, gracias a una chica chilena que estaba en el hostel y dos días después seguimos a Ushuaia...realmente Punta Arenas, no habia nada que destacar.

Ushuaia...La Ciudad Más Austral del Mundo

Cabe destacar que Ushuaia geográficamente no es la más austral, aunque los argentinos hayan utilizado muy bien este slogan, lo cierto que la ciudad más austral del mundo es puerto willians en chile, pero claro esta no ofrece el mismo atractivo que Ushuaia.
Al llegar a Ushuaia, luego de un viaje muy largo y cruzar el estrecho de magallanes en Ferry, nos fuimos directamente al hostel torres al sur...un super hostel con todas las comodidades pero de muchas reglas a cumplir, aún asi llegamos tan casados que esa noche dormimos apenas llegar.
Al día siguiente, nos fuimos a recorrer un poco la ciudad, realmente es encantadora, pero en realidad yo me esperaba más que tiendas e intrepidos que quieren recorrer la antartida. al regresar de nuestro corto paseo, hicimos siesta, vimos peliculas y por la noche recorrimos los bares más australes del mundo, cosa que hicimos las siguientes 3 noches hasta tomar nuesto vuelo a Buenos Aires. Me impresionó mucho ver la cantidad de Españoles que encontré en ushuaia...realmente todos muy simpaticos y bien fiesteros claro. en resumen podemos decir que salvo la visita a la ciudad y un recorrido por una de las montañas aledañas donde se puede ver la ciudad entera, ushuaia ofrece paisajes de ciudad de ensueño, pero que lastimosamente los altos precios hace que la gente salga huyendo varios días después.

Aquí termina nuestro paso por el sur de Chile y Argentina, nos quedan grabadas imagenes que muy dificilmente podramos olvidar y realmente da un poco de pena no quedarse más tiempo. Ahora nos espera el norte, que luego de cambiar nuestro billete Ushuaia-Bs As-Mendoza, a Ushuaia-Bs As-Salta, los paisajes han cambiado mucho. Hemos pasado del frio patagonico, al calor norteño de argentina...en solo 2 días---más de 15.000KM-

Ahora, me encuentro en el lago tititaka, como comprenderán es dificil tener actualizado el blog, pero la parte hasta la patagonia ya la damos por terminada, espero en un par de semanas, tener todo el norte listo hasta bolivia.

Ciao...

It´s the end of the world..

2008-02-24T23:03:00.013+01:00

Weer een ganse dag de bus op .. nu met bestemming Ushuaia, het zelf-verklaarde uiteinde van de wereld. Rond 11u ´s avonds komen we aan in ons hostel (gelukkig gereserveerd de dag ervoor), net op tijd om de zon te zien ondergaan. De volgende dagen gevuld met wat rondslenteren door dit toeristisch stadje - heeft wel iets van een Oostenrijks ski-dorp-, verplichte fotos gemaakt van stadsgenoot/mede-avonturier Adrien de Gerlache en een bord dat je feliciteerd met je bezoek aan het meest zuidelijke stadje van de wereld. Ze vergeten natuurlijk te vermelden dat een 50tal km verder in Chile, Puerto Wiliams deze titel zou moeten krijgen.
Net als Adrien zagen we een tripje naar Antartica wel zitten ... maar bij het zien van de promoties: "Nu in reclame: 15 dagen Antartica voor maar 6900 USD" was de goesting al weer over. We zullen hiervoor wat harder moeten werken...
We hebben dan maar een berg beklommen met uitstekende uitzichten op Ushuaia en het Beaglekanaal. We zouden normaal gezien ook een gletsjer moeten tegenkomen maar door de bovenste wolken was er enkel sneeuw te zien.

Met de ferry naar vuurland.....................................In Ushuaia

Met de boot naar Antartica .....................................Of toch maar niet

Ons hostel Torres del Sur........................................ Jong geleerd is oud gedaan

Samen met onze hostel-vrienden nog een bezoek (of 2) gebracht aan de "Meest Zuidelijke bar van de wereld", de perfecte afsluiter voor onze trip naar het zuiden. Vanaf nu draaien we ons hoofd 180 graden, met zicht op het Noorden en eindbestemming Colombia. Onze vlucht naar Mendoza met tussenlanding in Buenos Aires had vertraging en omdat we de aansluiting dreigen te missen in Buenos Aires besluiten we onze vlucht te veranderen (enkel luchthaventaxen die we moeten betalen) de volgende dag dadelijk naar Salta te vliegen. Dat is dan alweer een busrit van 18u gespaard en Mendoza hadden we zowieso al gezien. Terug in onze geliefde stad Buenos Aires slapen we in het huis van Julieta, een vriendin die we in San Augustin de valle Fertil zijn tegengekomen en die hier toevallig woont. Heel gastvrij ontvangen en weer een ander gezicht van deze miljoenen stad gezien.

Een ander Buenos Aires........................................Bij de familie van Julieta

Momenteel zitten we zo n slordige 5000km verder... in Copacabana aan het Titicacameer (Bolivie). Door slechte internetconnecties en veel te doen zullen verhalen over

kleurijke rotsen in Salta,
sandboarden in Atacama,
een 3-daagse tour met 4*4 over de Altiplano van Bolivie,
LaPaz
Een bezoekje aan het platteland van Bolivie

Voor een andere keer zijn!

Torres del Paine

2008-02-13T01:12:00.000+01:00

Back in Chile... nu voor het echte werk. Het plan is om 5 dagen te gaan trekken in het nationale park Torres del Paine. Vertrekbasis is Puerto Natales, een dorpje dat me dunk enkel bestaat om de vele toeristen die naar de Torres trekken te voorzien van de nodige survivalitems. Ook deze 2 trekken dus naar de lokale supermarkt voor 2 broden, melk- en chocopulp, pasta en rijst voor 5 heerlijke avondmalen, chorizos, soepkes en onmisbaaar in de bergen een litertje wijn. Nog een tent en een kookstel gehuurd en de kleren die we niet nodig hadden naar de wasserette gebracht voor een stevige was- en desinfectiebuurt. De volgende dag rond de middag vertrokken met een bus naar de ingang van het park. Owv zijn goede bereikbaarheid en infrastructuur trekt dit park jaarlijks meer dan 90000 toeristen en de inkom/kampeerprijzen zijn dan ook naargelang, hoewel er voor de budgetreiziger ook vele "refugios naturales" zijn. Een handelsmerk van een heel andere kaliber zijn de Patagonische winden die in het plots kunnen opsteken. U onbewust insmeren met zonnecreme op een onbewaakt moment (bv bij het uitstappen van de bus) resulteert dan ook in een zoektocht naar alles wat minder dan 1kg weegt en vrolijk is gaan vliegen. De eerste dag hebben we het rustig aan gedaan en 5 minuutjes vanaan de bushalte tot aan de eerste kamping gewandeld. Met 14kg en 1liter wijn op je rug moet je de eerste dag ook geen zotte dingen willen doen.

Dag 2 dan op naar boven, naar de gratis kamping Torres vanwaar het nog 45min wandelen is tot aan de voet van de Torres, met recht en reden het uithangbord van het park. Juist als we aankomen (rond 2u) begint het te niffelen, voorbode van een ganse dag en nacht regen en wind. Gelukkig is de kamping in een dicht bos gelegen en kunnen we onze tent nog droog opzeten. Lange onderbroek aan, slaapzak goed dicht en een beetje gelezen, geschreven in mijn dagboek. We zetten onze wekker op 5u s morgens, in de hoop dat het de volgende dag een heldere hemel zou zijn en we de Torres bij zonsopgang zouden kunnen zien. In het midden van de nacht wordt deze wakker met maagkrampen van de vreselijk pikante bolognaise saus(was eigenlijk pure chili) van de vorig dag. Doorspoelen met wat melkpoeder blijkt te helpen.

Daar gaan we naar toe!

De Condor op zoek naar iets lekkers

Kampplaats Torres

Dag3: Om 5 uur gaat de wekker en bij wonder is er geen wolk te bespeuren. Met de pillamp en wat hulp van de volle maan naar boven, steeds op zoek naar de rode bollen die de weg aanduiden. Tegen 6u, 20 min voor de zon, komen we boven. Superuitzicht!! De zon komt op en wat volgt is een kleurenpalet van grijs over orangje, geel, rood tot bruin. De sneeuw die de vorige nacht was gevallen maakt het plaatje compleet. Tevrede en 50 fotos van 3 grote stenen rijker gaan we terug naar het kamp en breken ons boeltje op.

Wij zijn er ... voor de zon

Los Torres op hun mooist ... in de ochterzon

Een wandeling van 6 uur tot aan het volgende kamp wacht. Eerst een afdaling van 2uur die snel vlot ...te snel zo zal later blijken... De zon hoog in het noorden en mooie gezichten langs meren, over rivieren en met zicht over verschillende delen van het park, dat echt wel meer te bieden heeft dan de Torres alleen. Stilletjes aan begint echter bij mij een stekende pijn in de rechterknie. Luis slaat zijn enkel een 3de keer om en het is echt tijd dat we aankomen.

Hoe groot waren die rotsen?

Uitzicht op meer

Dag 4: Wat bewolk en de superuitzichten van de vorige dag zijn verdwenen. Als 2 invalide (ik met mijn rechterknie en Luis met zijn enkel en algemene fysiek) en gedrogeerd met bruffen besluiten we om de 2de vallei (de los Franceses) links te laten en het gemakkelijke pad naar onze eindbestemming te nemen. Op de kampplaats zien we dat we niet genoeg pesos hebben voor én de kamping én de ferry naar de uitgang van het park. Gelukkig heeft Luis nog wat Argentijnse pesos die we kunnen wisselen met een vriendelijke Spanjaard. Met het laatste wisselgeld kopen we nog 2 veel te dure maar o zo smakelijke pintjes en vieren samen met enkele mensen die we onderweg zijn tegengekomen.

Dag5: Rustig opgestaan. Er is de vorige nacht veel wind komen opzetten en zien hier en daar opengeritste tenten. Om 12u nemen we de easy-way-out.. met een ferry naar de bus-stopplaats. De originele W die we gepland hadden is een grote L geworden...barak maar tevrede rijden we met de bus terug naar Puerto Natales. Hier komt ik zeker terug, met meer tijd (je kan hier 8 dagen rondlopen) en beter voorbereid.

Afscheid van een geweldig park...

In Puerto Nateles willen we terug inchecken in het hostel waar we de rest van onze spullen hebben achtergelaten, maar... is gesloten wegens het niet betalen van de nodige taxen. Onze spullen zijn er gelukkig wel nog. Van Puerto Natales rijden we naar Punta Arenas om pinguins te spotten. Een nachtelijke uitstap in Punta Arenas zorgt er echter voor dat we zelfs de laatste boot/bus -excursie missen dus slenteren we maar wat door de straten van dit dorpje en bereiden we onze laatste bestemming voor: Ushuaia

Locale bar (in de kelder) ... the day after

San Martin de los Andes / Ruta de los Lagos/ Bariloche / Perito Moreno

2008-02-12T06:02:00.000+01:00

San Martin de los Andes

Saliendo de la increíble población de Pucón nos dirigimos a Bariloche, no se si comente antes que las rutas de fronteras entre Chile y Argentina suelen ser muy lentas, además de que hay muy pocas líneas de autobuses regulares que toman esta ruta, así que nos toco ir a la población de San Martin de los Andes antes de ir a Bariloche. El bus desde Pucón salio con un retraso de 30 minutos, cada vez que nos alejábamos de este mágico lugar recordábamos nuestra escalada al volcán Villarrica el cual íbamos dejando atrás claro esta con unas vistas increíbles. El camino hasta llegar a San Martin de los Andes es corto pero polvoriento y por eso increíblemente incomodo. Al llegar a esta población nos topamos con la sorpresa de que no había plazas disponibles para Bariloche, así que nos toco hacer noche en este pueblo muy parecido a Pucón pero con unas vistas no muy excepcionales. Pasamos la noche en un hostal de 50 pesos la noche, algo demasiado costoso, pero la única alternativa para dormir puesto que todos los hostal estaban full. En este hostal conocimos a unos chicos de argentina el cual nos acompañaron la noche con unos vinos y buenas anécdotas, fuimos a un pub en la montaña en donde el lago y el pueblo ofrecen unas vistas impresionantes.

Ruta de los 7 Lagos

A la mañana siguiente de nuestra estadía en San Martin de los Andes, partimos rumbo a Bariloche, el autobús estaba tan lleno que alguno tuvo que hacer el trayecto de pie hasta villa traful a unas 2h de San Martin. El camino de los 7 lagos es realmente espectacular, ofrece panorámicas similares a postales Nórdicas, el problema claro esta es que queríamos parar a tomar fotos, pero el camino es tan polvoriento que el autobús no para….vale la pena hacerlo en coche aunque tomamos unas buenas fotos desde el autobús, ya verán en las fotos el paisaje que ofrece esta ruta, recomiendo hacerla aunque el trayecto en autobús sea largo y llegues al destino sin trasero de tantos baches y huecos que hay en la carretera.

San Carlos de Bariloche

Después de la polvorienta carretera para llegar a Bariloche, las mochilas llegaron con 1 Kg. más de polvo encima de ellos. Ya habíamos echo la reserva en el hostal tango in así que nos decidimos irnos caminado desde la estación hasta el hostal. Al llegar describimos que se encontraba a unos 30min del centro, pero el hostal en si estaba bien. Después de hacer el check in nos dirigimos al centro para comer, comimos otro bife de chorizo más y compramos un mapa de trekking de la zona para empezar el circuito chico al otro día. Como estábamos tan casados del viaje, caminamos solo un par de horas por el centro de Bariloche y tomamos algunas fotografías, luego y sin más que hacer nos metimos en el cine a ver una película y así estar mas fresquitos con el Aire acondicionado…créanme que la idea valió la pena! Regresamos al hostal y pasamos la noche con la gente de allí y el staff, jugamos billar y ping-pong y bailamos samba con unas brasileñas que se empeñaron en enseñarles al descubrir nuestra respuesta negativa de no saber bailarla. Al otro día decidimos irnos a hacer el tan conocido circuito chico, un circuito que consta de las principales atracciones de los alrededores de Bariloche, un conjunto de montañas, lagos y grandes verdes que bordean el lago Nahuel Huapi, el lago principal de Bariloche. El circuito estuvo excelente, lo hicimos realizando Mountain Bike y recorriendo cada rincón de este bello lugar….es de ensueño, especialmente la colonia suiza, un emplazamiento de cabañas establecido en medio de grandes árboles pero de difícil acceso.
Regresamos al hostal y descubrimos que en nuestras habitaciones no estaban nuestra mochilas, baje furioso a pregunta que había pasado con el susto en la mente de que nos habían robado, la recepcionista nos dijo que nos cambiaron de habitación pero al nos consultarnos mi ira se hizo mayor y la reclamación fue dura. Tras pasar por este susto y trago amargo comimos un asado en el hostal amenizado por un grupo de guitarra de la región llamado los Rodríguez...Realmente muy buenos. Al otro decidimos no hacer nada y quedarnos todo el día en el hostal, revisando mails, ampliando el blog, leyendo o ver TV, después de tanta vagancia fuimos un momento al centro para hacer gestiones de descargas de fotos y grabar dvd para hacer backup de las fotos que llevamos hasta ahora. Cuando pasamos por aerolíneas argentinas preguntamos el precio para ir a calafate y conocer el perito moreno, la chica nos informo que constaba alrededor de unos 1100 pesos argentinos (234€),le preguntábamos si había un descuento por venir de Europa con la misma compañía y el resultado fue muy positivo (111€), digo esto puesto que el trayecto en autobús hasta el calafate es de (80€) y tarda más de 32h en cambio por unos euros más decidimos irnos en avión y en un par de horas estar allí y ahorrarnos algunos días. Luego de esta alegría de ahorrarnos tanto tiempo en el autobús, por la noche fuimos a un pub muy conocido en la zona y pasamos un rato agradable. A la mañana siguiente tomamos nuestras toallas y bañador y nos dirigimos a circuito chico otra vez para bañarnos en sus lagos y tomar algunas otras fotos. Fuimos a un punto panorámico caminando y pasamos la tarde acostado en el lago moreno, de aguas claras y muy frías. Por la noche vimos el primer clásico del verano entre boca y river con resultado a favor de boca por 2-0. Al siguiente día hicimos el check out y tomamos el autobús rumbo a calafate.

Calafate (Glaciar Perito Moreno)

Al aterrizar en calafate compartimos taxi con una pareja de Bs As y llegamos a nuestro confortable hostal llamado simplemente el calafate, organizamos todo para la excursión al glaciar con nuestros compañeros de habitación, un australiano y un canadiense muy simpáticos que nos cayeron bien desde el principio. a la mañana siguiente fuimos rumbo al parque. La entrada para extranjeros es exagerada y a partir de aquí hasta que llegamos a Ushuaia notamos los elevados precios del sur. Eso si cuando vimos el glacial la boca no se nos podía cerrar del asombro, ver esta enorme masa de hielo flotante es realmente espectacular y mejor aún cuando vimos un desprendimiento de una pared de hielo de unos 40,00 metros de alto por 20 de ancho aprox. La experiencia en este parque es enriquecedora y sobre todo las explicaciones del guía fueron excelentes. Tomamos también un barco para acercarnos más al glaciar y tomar unas fotos más detalladas. Yo tome una siestesita en el barco y regresamos al hostal. Allí cocinamos 1kg de carne para los dos el cual devoramos sin contemplación. Al siguiente día nos íbamos para torres del paine en chile, nos esperaba un nuevo cruce en la frontera…

Meer meren en gletsjer

2008-02-05T04:39:00.000+01:00

Vanuit Pucon zijn we weer de grens overgestoken naar Argentinië. Wie dacht dat dit deze keer beter zou gaan is eraan voor de moeite. We hadden een hele dag om 400km te doen, maar door de slechte staat van de weg, een 2 tal uurtjes wachten aan de grens en net geen aansluiting meer, halverwege gestrand in het dorpje San Andres de los Andes. De laatste slaapplaatsen van dit dorp ingenomen (wegens zomervakantie komt half Buenos Aires en omstreken naar dit gebied om verkoeling te zoeken) in een dorm. Een pizza, wijntje en volk uit Bs.As. die nog in België hebben gestudeerd en we zijn weer vertrokken… De volgende dag dan dus wel naar Bariloche, de grootste stad hier in een gebied van "Los 7 Lagos" of "De 7 Meren". Om daar te geraken een barrake weg genomen, in alle boekskes geprezen owv de pitoreske uitzichten. Wel jammer dat we in een bus zaten en dit gebied niet op ons gemak konden doen. Na 5 uur bus (over 200km) aangekomen.

Onderweg naar Argentinië

Bariloche:

Bariloche heeft iets van een Duitse stadje met dito houten huizen, Sint Bernards honden met "reddingsvaatjes", veel chocolat en een geweldig meer. Hop, een mountainbike gehuurd en een "cirquito chico" gedaan. Veel "chico" was er niet aan want om de vele baaien en stranden te bereiken passeer je een paar stevige kuitenbijters die menig tourtocht-MTBker zoet zal houden. Maar de uitzichten en verdiende pauzes aan de strandjes werden dan ook meer naar waarde geschat. De volgende dag zijn we nog met de bus teruggegaan, nu met zwembroek en veel zonnecreme (ozonlaag is hier naar het schijnt dunner als in het noorden). Nog een Zwitsterse kolonie gepasseerd en terug naar het hostel. Kamer binnen, klaar voor een welverdiende siesta …. maar al onze spullen zijn verdwenen. Darenboven is onze kamer nu door 4 Israeliërs ingepalmd! Wij in furie naar de receptie (de gebeurtenissen van Buenos Aires nog vers in ons geheugen) en bleek dat ze "dachten" dat we hadden uitgechecked en hadden er dan ook niet beter op gevonden dan al onze spullen naar een bergruimte te verplaatsten. Enfin alles was er nog, hebben een nieuwe kamer gekregen voor de resterende dagen en 1000 keer "lo siento chico´s". Vergeten en vergeven ... vooral na een nachtje stappen en weer een intensieve curcus salsa in de lokale infrastructuren.

Met de fiets "el cirquito chico"

mmm...wat ga ik eten vandaag? Uitzicht op het gebied van de 7 meren

Op naar Calafate ... een 1000 km van Bariloche: In de ene hand heb een lange busrit van 2 vollede dagen over de legendarische routa 40, een onverharde grindweg waar ieder zelfverklarende avonturier, nostalgische verhalen over het grote niets van Pategonië zou kunnen over vertellen. Wij hoorden echter vooral geruchten over pijnlijke ruggen en andere achterwerken, dodelijke verveling en stoflongen tot in Tokyo en hadden in de andere hand een vlucht van 1.5 uur voor maar 50 euro meer (omdat we met Airolineas Argentinas vanuit Europa zijn gevlogen krijgen we 50% korting). Een no-brainer dus en hop dat vliegtuig op. Onderweg krijg je een goed beeld van de inmense bergketens van de Andes en de grote leegte van Pategonië.

België?

El Calafate:

Verplichte stop voor iedere tourist die Argentinië in 5 dagen wil zien. Alles draait hier in dit dorpje rond de gletsjer "el Perito Moreno", die in tegenstelling tot het gros van zijn collegas wel ieder jaar een beetje groeit. De dag voor ons bezoek de beste (goedkoopste) tour gezocht die ons naar daar (80km verder) kon brengen en een overheerlijke spaghetti carbonada klaargemaakt in het hostel - en welgekome afwisseling van al die biefstukken (daily lomo) die we tot nu toe hebben gegeten.

Vroeg vertrokken naar de gletsjer met enkele stops om fotos te trekken maar gelukkig werden we in het park gerust gelaten. Het grootste gedeelte van de dag hebben we gewoon naar de inmense ijsmassa gekeken, wachtend met andere touristen tot stukken ijs in het water donderen. Hoe groter het stuk ijs, hoe luider het applaus... De grootste brok die wij hebben zien vallen was ongeveer 20 op 60m, met een heuse mini-tsounami tot gevolg¨. Helaas geen foto hiervan. Nog een boottour tot op 30 meter van de gletsjer en de uitstap was compleet.

Met de bus naar de ingang van het park Luis en el Perito Moreno

El Perito Moreno

Op de boot, tussen de ijsbrokken

Voor de volgende dag hadden we een bus geboekt naar Puerto Natales (terug Chile), ons vertrekpunt voor een trektocht door Torres del Paine. Of zo dachten we toch. We komen daar aan en blíjkt dat we gereserveerd hebben voor de volgende dag. Leven zonder horloge en kalender heeft soms ook nadelen blijkbaar ... . We zijn echter niet voor niets om 7uur opgestaan´en hebben een alternatieve manier gezocht. Eerst een bus naar Esperanza. Na 3 uurtjes gereden te hebben en niets, maar dan ook niets te zijn tegengekomen dropt de bus ons bij een kruisingen van 2 wegen waar welgetelt 1 tankstation en 1 restaurant is neergepoot. Bienvenidos en Esperanza. Van hieruit kwam 2u later een bus richting Rio Turbio een dorp aan de grens met Chile. Dan uiteindelijk toch nog een bus tot in Puerto Natales kunnen regelen en voor de eerste keer relatief vlot de grens overgestoken. We zijn nu juist terug van 5 daagjes wandelen in het nationale park Torres del Paine. Verhalen over wandelen met een pillamp, condors, creatief met sausies, een opkomende zon, brufffen600 en snurkende Colombianen volgen, maar hier al een foto:

Torres del Paine .. om 6uur `s morgens

6 daagjes Chile

2008-01-27T15:39:00.000+01:00

Na het lange wachten aan de grens zijn we uiteindelijk toch Chile binnengeraakt. Meer bepaald in Viña del Mar, een toeristisch dorpje aan de Stille Oceaan. En als ik toeristisch zeg, bedoel ik eigenlijk echt heeel toeristisch ... Benidorm style! Veel is er dus niet over te zeggen. Zijn achterna gezeten door 2 lelijke Chilena`s die en avontuurtje met 2 brave jongens als ons wel zagen zitten. Geslapen in een echt wel basic hostel (Luis zijn voet staat nog altijd vol met beten van een of ander onhygienisch beest). En de attractie van het dorp - een heuse klok van bloemen gemaakt - komt dat zien, komt dat zien.

Valiezen gepakt en op naar Valparaiso, ook een stadje aan de kust, beschermd door Unesco omwille van zijn unieke ligging. Waar je ook kijkt, je ziet overal kleine, kleurijke huisjes gebouwd tegen de flanken van verschillende heuvels in een wir-war van steile straten. Met wat moeite toch ons hostel gevonden.Het onderste gedeelte van de stad (el plano) wordt verbonden met de heuvels door verschillende zeer oude bergtreintjes. Het is ook in deze stad dat Pablo Nerudo heeft gewoond op zoek naar inspiratie voor zijn gedichten.

Volgende halte is Santiago. Omdat we al van veel reizigers hadden gehoord dat het niet echt de

moeite is hier veel tijd aan te spenderen hebben we bij aankomst in het busstation dan ook dadelijk een bus geboekt voor diezelfde nacht naar het zuiden. Een half dagje dus in de hoofdstad van Chile. Met dank aan de uitstekend uitgestippelde route van de Lonely Planet hebben we de highlights toch kunnen meepikken. Een heuvel met zicht over de stad en indien geen smog ook over de Andes, een mooi pleintje waar een 40 tal mensen aan het schaken waren en "la Moneda" waar in 1972 de staatsgreep van het leger is begonnen en Salvador Allende is vermoord. Het begin van angstige jaren onder Augusto Pinochet, iets waar je best onder Chilenen niet luchtig over bijbabbelt. Tot zover wat cultuur. Nog wat rondgeslenterd, nog een heuvel beklommen en op naar Pucon.

Pucon:

Ik heb het deze reis al 2 of 3 keer gedacht ... maar hier zou ik echt wel kunnen wonen. Hier in Pucon dus ook want ze hebben hier echt alles. Een vulkaan om zomers op te klimmen en te genieten an het uitzicht en`s winters te snowboarden. Eenmeer om `s zomers te relaxen en af te koelen en ´s winters op te schaatsen. Verder nog een heleboel toeristen die maar al te graag geld spenderen in dit prachtig dorp. Dat hebben wij dus ook maar gedaan. Een excursie naar de top van de vulkaan met 2 gidsen koste ongeveer 50 euro maar was het absoluut waard. 5 uur traag maar gestaag naar boven. Eerst over rotsen en grind .. maar dan door de sneeuw. Ijspikkel in de hand en maar klimmen. Waren eerst met een groep van 12... maar 9 geraakte op de top. We hebben daar ook nog een familie met 3 kinderen gezien die op hun eigen de vulkaan beklimmen zonder materiaal. "Muy responsable". Op de top zelf kan je niet langer dan 30min blijven omwille van de zwavel dampen. Spontane herinnering aan het labo chemie kwamen naar boven, maar het uitzicht en de gedachte dat je bovenop een nog actieve vulkaan staat is geweldig. Vlug een koekje eten en dan naar beneden. Een soort poep-bescherming aan en naar beneden glijden. Ijspikkel dient nu als stuur en rem systeem. Op ongeveer 1.5u waren we beneden. Nat van de sneeuw die echt overal inkruipt maar volledig voldaan. Het enige dat nu nog ontbrak zijn... termische meren. 3 uur heerlijk uitgerust in een parkje met 7 termische meren, van warm tot heel warm en "niet te doen". De Chileens sterenhemel maakte het plaatje compleet.

De volgende dag uitgerust in het plaatselijk meer en klaargemaakt voor de terugkeer naar Argentië.

PS. De layout is niet echt optimaal .. . blame it on blogspot!!!

Saliendo De Mendoza a Uspallata y Chile.

2008-01-27T15:33:00.000+01:00

Hola a todos, luego de nuestro paso por Mendoza, decidimos llegar a un pueblecito cerca de la Frontera llamado Uspallata, el motivo de esta visita era visitar la falda base del aconcagua llamado "el techo de America" y alrededores de los andes antes de cruzar la frontera a Chile.
Uspallata es en realidad un pueblito muy pequeño rodeado de excelentes vistas, como por ejemplo lagos y montañas con nieve perpetuas que dan una postal única en estos lugares. Al llegar a uspallata nos quedamos en el gran hostel uspallata, otro hostel con pinta de hotel y muy tranquilo, rodeado de arboles y de mucha tranquilidad para descansar. mientras organizabamos una excursión por los alrededores nos tomamos unos vinitos en la calle principal y encontramos a 2 chicas (Austria y Holanda) que se acercaron a acompañarnos, luego ellas nos contaron que esperaban a otros dos chicos mochileros de Holanda y todos juntos compartimos un rato muy ameno. A la mañana siguiente Dries y yo nos fuimos de excursión con un lugareño llamado juan, un tipo muy simpatico que ha vivido toda su vida en la región y que cuenta historia acerca de como conoció a Brad Pitt en el rodaje de 7 años en el tibet. El principio de la excursión conocimos una de las principales vias de acceso de la campaña sanmartiniana para la liberación de chile, el puente que conocimos era el puente pichenchua. Luego estuvimos viendos las encantadoras vistas, montañas y lago antes de llegar al puente del Inca, un antiguo Balneario que quedo destruido por una avalancha y que las aguas calientes se han encargado de erosionar el terreno, dandole un color realmente asombroso. Luego de esta visita, procedimos a ir al cristo redentor, un cristo a 4000 metros de altura que divide a Chile de Argentina en la cordillera de los Andes, cristo emblemático que fue construido como simbolo de paz de los dos paises despues de la guerra que mantuvieron. Las vistas, el entorno y el frio daban la sensación de estar en otro techo de américa. Del cristo partimos hacia el parque provincial Aconcagua, punto de partida en donde los escaladores más experimentados inician su recorrido hasta llegar a la cima, ver la base del aconcagua ha sido una experiencia única (Ya vamos sumando más experiencias únicas!). Regresando al hostel casi por la noche, decidimos comer y comentar con los chicos que encontramos el día anterior nuestra experiencia en la excursión, decidimos ir a dormir puesto que al día siguiente cruzabamos la frontera a chile....Nos esperaban 6 horas más de camino.

Puente Pichenchua.......................................................Puenta del Inca

Puente del Inca............................................................Cristo Redentor

Tocando el Cielo....

Aconcagua................................................................No son Vacaciones!!!!

Cruzando la Frontera a Chile....solo una semana!!!!

Al iniciar el viaje hacia Chile, tuvimos el engorroso problema de cruzar la frontera, cruzar la frontera a chile por carretera puede costar un tiempo de 3 horas haciendo el papeleo de inmigración, algo asi como un aeropuerto en la carretera, con perros y detectores de rayos X, realmente exagerado. luego de este impase, llegamos a viña del mar, una ciudad realmente conocida por su nombre pero que para mi no es más que una playa inundada de turistar y de edificios, algo asi como el Benidorme de chile. Por aqui el turismo es más bien familiar y no hay mucho que ver, solo un reloj de Flores que es muy significativo para los habitantes. como llegamos por la noche, llegamos a un hostel muy barato que pagamos muy caros pues al otro día de marcharnos teniamos la piel llena de picaduras de jijenes QUE MOLESTO!!. Esa noche nos fuimos a comer y en un Bar dos Chicas nos preguntaron si estabamos solos...asi de directo! dijimos que si por cortesia pero realmente era como un acoso hacia nosotros..decidimos salir huyendo de la manera más cortes posible!

Luego de este paso refugaz! por viña del mar, llegamos a Valparaiso, tierra del poeta Pablo Neruda y de un aire pintoresco apenas pisas su tierra. Nos hospedamos en el hostel el cerrito, un hostel estupendo, era una casa antigua remodelanda y con vistas a los principales cerros de Valparaiso, el único problema es el acceso puesto que como queda en un cerro, subimos las empinadas cuestas con las mochilas. Por la tarde hicimos un poco de turismo, tomamos algunas fotos de las pintorescas casas en los cerros, como el cerro alegre y el cerro bellavista. bajamos por los entrañables y antiguos ascensores y fuimos a la "Sebastiana", la casa donde vivió Pablo Neruda por un tiempo y cuya decoración es única. Por la noche cenamos un bues pescado de la zona, buscamos un bar para unas cervezas y a dormir.....partiamos a Santiago!

Santiago de Chile.

En principio y a la llegada del autobús procedente de Valparaíso, me sorprendió mucho lo moderno que puede llegar a ser esta ciudad, era una mezcla entre edificios y plazas antiguas con edificios con vitrales muy brillantes y relucientes. Tomamos el metro en la estación de autobús, no sin antes haber comprado el ticket para irnos a Pucon… (Solo queríamos pasar medio día en la ciudad). Encontramos Santiago como una ciudad como cualquier otra sin mucho de especial que ofrecer excepto una vista excepcional desde el cerro santa lucia, el cual accedimos por teleférico. La plaza de Armas es el punto neurálgico de la ciudad y donde se reúnen los viejitos para jugar el ajedrez. En la plaza de Armas podemos encontrar el edificio de correos, la alcaldía y la linda catedral. Luego de un largo rato paseando por la ciudad visitamos también el castillo Hidalgo y el barrio Bellavista, digno barrio en donde los bares a lado y lado de la calle son lo más predominante en el lugar. Luego de tomar unas cervezas fuimos a la estación en donde teníamos que ira pucón, donde se encuentra el volcán Villarrica.

Pucón

Luego de un viaje de11 a 12 horas llegamos a pucón, desde antes de arribar podemos observar con una vista maravillosa el prominente volcán Villarrica y el lago del mismo nombre. Encontramos un albergue realmente estupendo con vistas al Volcán y muy cerca del lago en donde se puede pegar un buen baño y pasar el día allí, es como estar en la playa!!!
El hostel ecole ofrecía unas habitaciones muy confortables y con una decoración típica de cabañas de la zona, tenía una hamaca en el cual las siestas se hacían interminables. Por la tarde decidimos organizar nuestro ascenso al volcán Villarrica de 2.847mts de altura y el cual sería todo un desafío para mi estado físico. La excursión partía a las 7 de la mañana y normalmente dura como 6 horas en ascenso hasta el cráter del volcán. Nosotros lo realizamos en unas 5h30 y las vistas eran impresionantes, podíamos ver las nubes del pueblo y el volcán lanin a pocos kilómetros de allí cerca de la frontera con la argentina. La expedición fue dura, sobre todo si no estas acostumbrado a caminar por la nieve tantas horas y con una indumentaria muy pesada…en realidad fue una experiencia muy extrema pero superada con las vistas y lo divertido que fue la bajada del volcán deslizándonos con el culo en la nieve. Al llegar de nuevo al pueblo nos dimos un banquete con parilla incluida y nos fuimos a las termales para relajar los músculos…muy mala vida!! Al día siguiente fue el día de la gran nada!! , organizamos nuestro viaje a Bariloche pero antes teníamos que hacer escala en la población de San Martín de los Andes, dejábamos chile y cruzábamos a Argentina otra vez…Tramites de Inmigración.

Mendoza, aan de voet van de Andes

2008-01-22T01:12:00.000+01:00

Vanuit San Agustin de Villa Fertil hebben we om 3u smorgens de nachtbus terug naar San Juan genomen. Ondertussen is onze aanhang ("la familia") groter geworden want zowel 3 Argentijnse schonen (Agos, Marian y Julietta) als een Franseman (Valentin) hebben hun reisplannen naar het Noorden even uitgesteld om mee naar Mendoza te gaan en even een verdiende break te nemen in het drukke en vermoeiende bestaan van een reisiger. Van San Juan naar Mendoza was nog 2 uurkes bus, met als reisgids de oorverdovende Margot van het vorige hostel die toevallig ook naar Mendoza moest.

Diezelfde dag nog een wijntour gedaan (gingen we niet uitrusten??) naar de industriele Lopez (met labo .. mmm misschien iets voor onze voedings-goeroes), de meer artesenale bodega Don Artura en als afsluiter nog een olijfolie fabriek ... decanteren die handel.

Wat doe je als je doodmoe aan het zwembad zit uit te rusten met artesenaal wijntje en plotsklaps komen salsa, mirengue en cumbia klanken uit de tuin van de buren?? Je blijft rustig zitten, je hebt ten slotte een vermoeiende reis en dag achter de rug?? Niet als je met 3 Argentijnse chicas op stap bent. Geen houden aan. Bij aankomst net niet in zwembad van de buren gesleurd door 2 doorweekte boracheras (zatte vrouwen). Ik hou me op het droge en feest mee op exotische
toonaarde en danspassen.
De volgende 2 dagen doen we het echt rustig aan. Gelukkig heeft ons hostel een zwembad om de 30gr aangenamer te maken. Een tourke door de stad met zijn 5 centrale parken, een uitstap naar het hoogtse punt van Mendoza, nog maar es een BBQ (Luis maakt de boxen van de muziek installatie en sluit zijn I-pod aan... het begin van weer een geslaagde avond), en een karaoke als toetje. Die karaokes hier zijn trouwens meer een entertainment-show dan iets anders (Palmas, palmas, palmas .. oftewel klappen klappen klappen). De schoonste fotos heeft Luis al laten zien .. maar hier zijn er toch nog een paar:

Afscheid genomen van "la familia" gaan deze 2 op zoek naar het grovere werk. De Andes. Met een busje naar Uspallata, het laatste dorp op de weg naar de grens met Chili. Dorp is eigenlijk veel gezegd, het zijn meer 2 straten die bij elkaar komen en waarrond in een straal van 200m huizen zijn gezet. Ons hostelleke was echt een verademing. Koud en warm water, schone lakens, en es geen slaapzaal maar rustig een prive kamer. En dat in een vallei omringd door bergen van meer dan 4000m. Van hieruit zijn we de grensstreek met Chile gaan verkennen. Een oude natuurlijke brug die langzaam door zwavel-erosie afbrokkelt (Puente del Inca), de oude grensovergang Chile-Argentinie, en natuurlijk de het dak van Amerika: de Aconcagua met zijn 6962m hoogte. Zelf zijn we maar tot op 4200m hoogte geraakt maar tis toch wel indrukwekkend al die reuzen. Je kan hier natuurlijk ook geweldige wandelingen maken, maar uiteindelijk toch besloten om door te steken naar Chile en de grote wandelingen voor Pategonië te laten. Nog wat rondgehangen in het dorpje met een paar Hollanders en een Oostenrijkse die nog minder georganiseerd zijn als ons en dan vroeg gaan slapen. Op die hoogte is echt wel alles vermoeiend.

Op weg naar Chile 3 a 4 uur moeten wachten aan de grens. Ja watte, heel de bus overhoop gehaald. De valiezen eruit en door ene scanner. De drugshond naast ons, maar omdat alcohol geen officiele drug is, kwispelde deze rustig verder.

Ondertussen zijn we al meer als 7 dagen in Chile, en hebben Santiago in de rapte bezocht, het huis van Pablo Neruda gezien, een heuse bloemen horloge gespot in een Benidorm-achtig stadje en een vulkaan beklomen. Genoeg stof dus voor volgende keer.

Actualizado...desde Iguazu hasta mendoza!!

2008-01-17T22:06:00.000+01:00

Hola, sabemos el retraso que tenemos en el blog, puesto que desde Iguazú no habíamos escrito nada. Actualizarlo no es para nada fácil pero en resumen les puedo contar donde hemos estado desde entonces y una explicación de lo sucedido en estos lugares.
Empezamos con :

CORDOBA:

Luego de nuestro paso por Iguazú, Córdoba nos mostró su lado más caliente, de temperatura claro, habían días de 42 grados de media y la humedad se hacia muy latente. Hicimos un tour de un día por los principales atractivo de Córdoba: Plaza San Martin, Cabildo, Catedral, Cripta Jesuita, la universidad y el colegio Montserrat que cuenta con muchos
años en su espalda. Todo esto lo hicimos con una mexicanita que encontramos en el hostel y que se ofreció acompañarnos.

Plaza San Martin (Cabildo)

Luego por la noche en el hostel, Dries y yo decidimos quedarnos y no salir esta noche…tomar fresquito en la terraza del hostel con vistas a la capilla era difícil de perdérselo. A la mañana siguiente fuimos a una población llamada Alta Gracia, cuya principal atracción es la casa museo donde pasó la niñez el che. Desde que entras al museo te pasa la vida de “Ernestico” en instantáneas. Realmente impresionante. En este pueblo fuimos en compañía de las mexicanas Gladys y Lorena…Muchas Gracias por la compañía gueritas!!. A la llegada al hostel hicimos un poco de escalada en un Boulder del hostel y por la noche rumbo a San Juan para conocer el valle de la luna.

Colegio Monserrat

Mural en calles de Córdoba

En Alta Gracia, la Casa del Che ...................................Suramérica es mia!!!

En el Boulder del Hostel.

SAN JUAN, SAN AGUSTIN DE VALLE FERTIL (VALLE DE LA LUNA Y TALAMPAYA)

Después de un largo viaje de 8 horas eternas desde Córdoba a San Juan, al llegar a la estación debíamos tomar el primer “autobús” rumbo a la población de San Agustín de Valle Fértil, campo base para visitar el valle de la luna y el parque talampaya. En el autobús con rumbo al destino antes mencionado conocimos a dos chicas argentinas (Agos y Marian) que iban para el mismo lugar, con la buena suerte, digo buena suerte que íbamos al mismo hostel y entablamos una amistad de viajeros en el hostel que perduraría hasta Mendoza. El hostel realmente daba mucha pena (gracias a la recepción de Margot…nombre verdadero Devora) y las oficinas de turismo eran un completo caos, así que al llegar al hostel y ver que nada de excursiones partían para el valle de la luna decidimos hacer un tour por la tarde a un dique que resultó ser un basurero, ya por la noche conocimos a la otra gente del hostel organizamos un asado puesto que por la noche este pueblo es fantasma y se nos unió a la pandilla el francés Valentín. Esa noche el asado estuvo perfecto, todos los del hostel compartiendo y eso que solo nos conocíamos de hace poco algunas horas…A media noche llego una chica también de Bs As muy misteriosa con sus gafas, no nos quiso acompañar en el asado pero a la mañana siguiente rumbo a talampaya ya era parte de la pandilla….que poco a poco se fue convirtiendo en la familia…hehehe. Ya en el parque (Dries y yo entramos como argentinos: Luis González y Andrés López...Era más barato la entrada) las vistas eran impresionantes, recordaba como a una postal del gran cañón o del desierto de Utah en USA. Las paredes rojizas y las múltiples formas de las rocas hacían olvidarnos del valle de la luna (quizás volvemos en febrero) y el eco al gritar por las paredes parecían hacernos niños cada vez que escuchábamos nuestras voces a varios kilómetros de distancia. La cara de asombro de todos es imborrable. Al regresar al hostel Dries y yo partíamos por la madrugada a Mendoza con tan grata sorpresa que recibimos el anuncio de las dos chicas de Bs As y del francés que venían con nosotros…a la otra chica de Bs As (Julieta) costo mucho en convencerla, pero al final accedió y partimos los 6 rumbo a Mendoza…..

Asado En El Campo Base............................................... Parque Talampaya

Paredes del Parque presenta la forma erosionada

MENDOZA

Al llegar a Mendoza los 7 caminamos desde la estación de autobuses hasta el hostel ITAKA, digo los 7 puesto que tuvimos una compañía en el autobús…Margot la chica de recepción se vino con nosotros porque tenía que trabajar en el hostel in de Mendoza. Después de caminar más de una hora con los 17 kilos de mochila a la espalda llegamos a l hostel ITAKA, de instalaciones confortables y de una piscina que cada día más parecía un lago verde y marrón. Al instalarnos y luego de comer algo por la calle Arístides Villanueva (Centro de Actividades de Mendoza), fuimos en un tour a unas bodegas de la población de Maipú a unos 16 Km de Mendoza. Estuvimos en las Bodegas López de poco agrado para mi tan pobre paladar, una planta de procesamiento de aceite de oliva y la bodega Don Arturo que por ser de categoría de vinos más artesanal pudimos comprobar in situ la buena calidad del vino de Mendoza….sobre todo el Cabernet Sauvignon. Por la tarde regresamos al hostel y comimos unos panchos en la esquina como punto de partida para ir a la fiesta del hostel de al lado que con su música nos hacia mover en el patio. Al irnos para allá nos encontramos con Margot quien amablemente se la paso en grande con todos..Bailamos desde cumbia hasta reggaetón…. (Dios!!!!) Y realmente fue una buena noche. El francés, Julieta y yo terminamos en un bar al frente del hostel hasta las 5 y los demás pues a las respectivas camitas….o tenía ganas de más fiesta pero nadie me siguió el ritmo….quería coger un taxi e irme pa la bounty en valencia y terminar de partirla como decía un amigo.
A la mañana siguiente las 2 chicas de Bs As se fueron a una excursión por los alrededores de Mendoza, los demás nos fuimos a comer una docena de empanadas cerca del hostel y luego a la piscina a descansar y perecear un rato, hasta que hizo su entrada triunfal Maxi y Martin 2 chicos de venado del tuerto, provincia de Santafé , Dries y yo conocimos el fernet con coca(coca-cola) y pasamos una tarde muy alegre con estos chicos sobre todo con maxi quien con sus frases : “no me dejes solo” (alusión a seguir bebiendo) , “esta es una vida de mierda y privaciones” (cando estábamos tirados en la piscina tomando el sol) no paro hasta que el cuerpo le dijo basta y se fue a dormir un rato. El francés y Julieta trajeron pollo y comimos en el hostel 4 personas por 25 pesos, realmente increíble. Al restablecer el contacto con las demás chicas y unas chicas de rosario que también venían desde hostel de valle fértil nos fuimos a un despreciable, apático y deplorable Karaoke para pasar el rato más amargo…como no olvidar al animador cantando “palmas”palmas”palmas”palmas”palmas”…horrible. Al salir de hay el francés, Julieta y yo terminamos la fiesta en un boliche, esta vez nadie nos acompaño la pasamos bien pero solo nos sirvieron bebida hasta las 5 así que para el hostel.
Al otro día Dries y yo hicimos el turismo correspondiente, visitamos las 5 plazas de la ciudad: Italia, España, independencia, chile y san Martín, además del cerro de la gloria homenaje a los mártires en la batalla de independencia. La tristeza llego a la familia de viaje cuando el francés anuncio que se iba a san Agustín lo despedimos y cuando se fue en su honor hicimos otro asado….el último con música, buena carne y buena compañía, al otro día Dries y yo nos fuimos a Uspallata y la familia se separó….pero habrá reencuentro??
Todo bien?...y que tal si salimos todos a bailar..?

La familia Backpackers ITAKA

Bodegas López

Plaza España (Mendoza)

Cerrro de la Gloria.................................................Guacamayo en el Zoo

De mendoza partimos a Uspallata para ver las montañas y coordilleras del aconcagua..ya lo actualizaremos..crucen los dedos.

In de buik van Argentinië

2008-01-17T21:53:00.000+01:00

In Chile aangekomen wordt het nog eens tijd om deze blog up te daten. Voor de fans van het eerste kwartaal zal het wel duidelijk worden dat we onze originele reisroute helemaal hebben omgegooid. Reden was een belachelijk hoge prijs voor een vlucht naar Ushuaia, die we pas de 10de jan zouden kunnen nemen. We gaan dus Che nu tegemoet komen, van Cordoba naar Mendoza, de grens over naar Chile en helemaal naar beneden tot Ushuaia. Op 11/02 hebben we van daaruit een goedkope vlucht gevonden terug naar Mendoza en van daaruit gaan we naar het Noorden richting Peru en Bolivie.

Maar waar waren we gebleven:

Cordoba:

Aangekomen in Cordoba, zijn we dadelijk languit onder een ventilator gaan liggen. 21u in een bus zitten kan vermoeiend zijn. Daarna een wandeling door de straten van Cordoba, met een paar mooie gebouwen, plazas en terrasjes. Cordoba is eigenlijk een grote studentenstad, maar aangezien het nu zomervakantie zijn enkel de hardwerkende mensen (zoals wij) overgebleven.

Binnen tegen studententarief

Kijk, weer een pleintje

Op 2u van Cordoba ligt Alta Gracia… het dorpje waar Che zijn jeugd heeft doorgebracht. Onmisbaar voor echte fans. Samen met 2 pinche mexicanas zijn we daar de lokale horica gaan steunen.

La poderosa van Che

Poezie aan de muur

Terug in het hostal de klimmuur nog geprobeerd en op naar het volgende: San Augustin de (tu madre) Valle Fertil. Dit doet me eraan denken dat ik ook dringend en hoofdstukje moet schrijven over het leven zoals het is: het hostal. Misschien volgende keer…

San Augustin de Fértil:

Nog een nogal wat lange naam voor een dorp met nog geen 1000 inwoners ma kom. We zijn daar in een laid-back hostal terecht gekomen met een nogal louch zwembad waar elk moment een krokodil zou kunnen uitspringen. Gelukkig waren de kamers veiliger en het gezelschap aangenamer.

Met een Fransman en 3 chicas van Argentinie zijn we de volgende dag naar het park van Talampaya geweest. Ons voorgedaan als Argentijnen (Luis Garcia en Dries Lopez) zijn we tegen reductie tarief dit geweldig park met 4*4 gaan verkennen. Laat de fotos voor zich spreken.

Talampaya

Terug in het hotel hebben we allemaal 15 pesos ingelegd voor een BBQ en tot een gat in de nacht Trival gespeeld.

De zon staat inmiddels weer in het westen.. hoogste tijd om een daily lomo (broodje met vlees) te eten. Volgende keer komen de wijnroutes in Mendoza en het dak van Amerika (6900m) aan de beurt

Calorsito Subtropical!!

2008-01-08T21:08:00.000+01:00

Luego de nuesto paso por Buenos Aires y las 18 horas de autobus ,18 horas con el mejor servicio que haya visto hasta ahora, cena , desayuno, champagne.....todo un lujo...todo por 50 euros. realmente excelente. llegamos a puerto iguazu, frontera con brasil y paraguay. De entrada nos impresionó mucho el hostel, realmente unas instalaciones de lujo con piscina, y happy hour de caipirihnas todo el día. después de la paliza del viaje no hay nada mejor que relajarse y organizar nuesta visita al parque nacional de iguazu del lado argentino. En este parque pudimos comprobar la grandeza y la fuerza que la naturaleza nos muestra en sus constantes apariciones, ver las cataratas en toda su dimensión realmente no tiene precio, balancearse sobre la barandilla de seguridad y sentir el ruido y las chispas de agua que chapotean tu cuerpo es una experiencia sin igual. el parque esta bien organizado y el turista tiene múltiples formas de recorrerlo, desde un trensito que te lleva hasta todos los puntos del parque hasta barquitos que te dan la vuelta por el rio iguazu y te meten de lleno debajo de una de sus cataratas para sentir la fuerza del agua que entra en la barca. luego de esta experiencia decidimos realizar al otro día las cataratas del lado brasileño, luego de hacer una fila enorme en la frontera el parque se presenta con muchas actividades al aire libre, realizamos mountan bike(a los 9 km no podía más...ya conocen de sobra mis habilidades en la bici), kayak y un paseo por el rio iguazu en donde pudimos bañanarnos en el rio y sentir las fuertes corrientes que arrastran hasta la gargante del diablo.En conclusión esta experiencia de las cataratas ha sido realmente reconfortante y bueno luego de las visitas no hay nada mejor que llegar un hostel con comodidades de hotel. de iguazu partimos rumbo a cordoba y de alli iremos a san juan para conocer de cerca la desertica parte llamada valle de la luna....esperamos dar mas noticias...aqui las fotos..

Sub-tropisch in Iguazu

2008-01-07T19:38:00.001+01:00

Na een busrit van 18uur in een superdeluxe bus (lijkt op business class, met champagne) zijn we donderdag aangekomen in het sub-tropische Iguazu. We konden onze ogen bijnaniet geloven toen we incheckte in ons hostel... groot zwembad met zwembad-bar, kamers met airco, pool, caiperinias aan 0.7 euro, excursies en veel (schoon) volk. De eerste dag hier een beetje geluierd, 2de dag vollop de watervallen aan Argentijnse kant bezocht. 1 woord : Indrukwekkend. Je kan ze van alle kanten bekijken en hebben dan ook ongelooflijk veel fotos getrokken. De laatste dag zijn we de grens met Brazilie overgestoken (weer een stempel :) ) en hier een gran adventure gedaan. Het begon wel wat plattekes met een mountainbike tocht door de jungle. Als ervaren MTBker was enkel de vochtigheid van 60% een opstakel. Daarna lunchen op een boot,kayaken en zwemmen op diezelfde rivier waar de watervallen uitkomen (en waar we de vorige dag een krokodil hadden gezien). Op het einde van de dag nog de atervallen aan brazeliaanse kant bekeken en met een speedboot tot onder (ja echt onder..we hebben het op video) de watervallengevaren. We zijn charels he ;). Dag afgesloten met een BBQ and free caiperinias for all.
Nu zijn we in Cordoba aangekomen.. maar door de 42graden is het best een beetje kalmpjes aan te doen.
Enkele fotos:

De watervallen:

Onze vrienden:

In de rivier:

Calorsito 35º Buenos Aires!!

2008-01-02T15:09:00.000+01:00

Buenos Aires----Que linda Buenos Aires!!!

Hola a todos, actualizar un blog de estos no es tan facil , sobre todo si tienes una vida tan estresada como las vacaciones en Buenos Aires, con el calor, las cervezitas en la terraza y bueno la mayor cantidad de "minas" por metro cuadrado, es alucinante!!

Para los que les gusta la buena carne, y digo buena de verdad, Buenos Aires ofrece múltiples variedades, por solo 11 pesos (dividanlo en 4.49 y lo tienen en euros) puedes degustar de un super biftek, acompañada de patatas fritas y una buena quilmes, el precio puede subir si le añade mas guarnición pero les recuerdo como esta el cambio en pesos en este momento.

Nuestra llegada a Buenos Aires ha sido tremenda, el hostel (Salvo complicaciones contadas más adelante), la comida, el ambiente y los mochileros, ofrecen una estancia divertida. La ciudad ofrece grandes museos y sitios históricos para visitar, cabe destacar la plaza de mayo, la casa rosada, el barrio de San Telmo, el barrio de la Boca....Dale Booooo....Caaaaaa Dale Boooo Caaaaa con sus particulares colores y su entrañable historia, el estadio de la bombonera donde se puede sentir el sentimiento por un club y donde orgullosamente algunos colombianos han vestido esa camiseta, y ni hablar de puerto madero, lugar para pasar la tarde tomando unas cervezitas a la orilla del canal.

Fuera de los sitios turisticos la ciudad respira y transpira cultura, los teatros, cines y museos son muy europeisados dada la influencia europea e inglesa, además de la arquitectura, sobre todo en el centro y microcentro donde cualquier comparación con la gran via de madrid en pura idencia.

Las actividades típicas nocturnas son excelente, ver a Dries bailando una Tecnocumbia no tiene precio, estuvimos en pub de nombre SUDAKA, realmente es horrible pero luego de un par de copitas ha bailar se dijo...hay variedades de pubs con diferente tipo de música, puedes escuchar desde el mejor Rock Argentino hasta la música Folclórica de Mercedes Sosa. Además esta muy de moda la música brasileña gracias a que la mayoria de turistas son procedentes de esta pais, además el carnaval de rio esta cerca.......

Hostel

Hasta el 30 de diciembre todo iba perfecto en el hostel, estabamos hospedados en el downtownmate, tuvimos suerte puesto que entramos directamente a una habitación para dos personas con balcon a la calle, perfecto! por la ventana entraba todo el olor a parrilla de la zona lo cual nos hacia bajar cada ciertas horas a picar carnesita.
La gente que se mueve del hostel es prácticamente de todo el mundo, en su gran mayoria brasileños, el hostel nadie duerme, siempre se puede encontrar a gente para hablar en castellano, francés y chapotear el inglés, asi que la estancia se hace divertida, sobre todo cuando te encuentras a gente que ya ha echo el recorrido que tienes pensado y puede ayudarte y aconsejarte..es realmente práctico.
el 30 de diciembre por la mañana tuvimos nuestro primer encuentro con la delincuencia en Buenos Aires, al despertarnos por la mañana notamos que la puerta de la habitación estaba entre abierta, revisamos que faltaba y nos dimos cuenta que faltaba el portadocumentos de Dries, con las tarjetas, los billetes de autobus, avion, seguro medico ..todo ...ha y 500 pesos!! preguntamos al hostel pero nadie vio nada...increible!! este día fue el día perdido.....colocar la denuncia, papeleos para recuperar todo los billetes y por supuesto buscar otro hostal, cosa dificil dada la fecha....fue realmente un día para olvidar ....

Noche Vieja...Fin de Año

Aún un poco tristes por el robo, decidimos pasarlo de puta madre este dia, nos fuimos a un restaurante de la avenida de mayo y comimos como reyes con dos botellas de vino blanco, cervezas y chupito todo por 15€.....hehehe. luego de la cena queriamos irnos a unos pubs y da la casualidad que por segunda vez consecutiva nos encontrabamos a toda la gente del hostel en una esquina, iban para puesto madero que habia celebración con fuegos artificiales y discos al aire libre, asi que nos fuimos para alli, el fin de año nos pilló de camino entre la plaza de mayo y puerto madero, todos nos abrazamos y deseamos lo mejor a cada uno en estos viajes y múltiples aventuras.....

Esta noche salimos para Iguazu, nos esperan 18 horas de autobus....espero buena ruta.

Saludos,

Luis y Dries

Buenos Aires

2008-01-02T14:58:00.000+01:00

Buenos Aires .. waar te beginnen? Bij de leuke mensen van het hostel, de stad zelf met zijn tango/vlees/kleurrijke gebouwen/de diefstal van mijn portefueille en alle belangrijke documenten/nieuwjaar 2008 of toch maar eerst met het weerbericht ...

Het is hier dus echt wel zomer. 35 graden, bijna geen wind en de zon loodrecht op onze knikker. Er wordt dus van boom naar terras gewandeld, de lonely planet in de hand en de ogen gericht op al het vrouwelijk schoon dat hier over straat loopt (per vierkante meter zeker een record).

Kwa stad kan je Buenos Aires best vergelijken met een stad gelijk Madrid, met grote oude gebouwen, obelisken, brede lanen (zeggen en schrijven, de breedste van de wereld), veel parken en over het algemeen toch wel proper. Er is hier ook een heel gedeelte "La Boca" waar de huizen allemaal kleurrijk zijn geschilderd (zie fotos).

En het leven in deze stad? Pues .. met zijn positieve en negatieve kantjes zeker. In de nacht van zaterdag op zondag zijn ze onze kamer in het hostel binnengeglipt en hebben mijn 2 portefeuilles meegenomen met al mijn documenten, 500 pesos (110 euro) en mijn visa/bankkaart (Mijn reispaspoort die in mijn broekzak stak heb ik nog) In de rapte want ze lagen op mijn nachtkastje, naast mijn camera en die hebben ze laten liggen. Dat was echt wel schrikken, gevolgd door ongeloof en ontgoocheling. Zijn dan ook dadelijk naar het politiebureau gegaan om een verklaring af te leggen (nu weten we ook dat politiemensen in Argentinië niet erg hard werken), naar het busstation om onze tickets naar Iguazu terug te confirmeren en op zoek naar een ander hostel. Omdat er heel wat mensen van buiten BA hier nieuwjaar komen vieren was dit nog niet zo simpel maar hebben toch een goed hotelleke gevonden. Uiteindelijk ben ik die 110 euro en 2 tickets voor een voetbal wedstrijd kwijt maar we kunnen verder met de copies van documenten en de 2 bankkaarten van Luis. Wel wat meer voorzichtig zijn vanaf nu!

Buiten dit is Buenos Aires voor mij echt wel een super stad, en hebben al heel wat leuke mensen ontmoet, en het nachtleven is zeker de moeite! Op nieuwjaar zijn Luis en ik een "all-in" menu gaan eten voor 15 euro en daarna met een paar mensen van het hostel naar het vuurwerk in de haven gaan zien. Muziek op straat, ene locale Argentijn met geld teveel die ons 5 flessen champagne tracteerde en een zatte poging van mezelf om mijn basiscursus salsa los te laten op de aanwezige schonen.

Vandaag nemen we de bus naar Iguazu, een stadje op de grens met Brazilie waar er naar het schijnt indrukwekkende watervallen zijn. Maar volgende keer meer hierover
Groetjes

Luis & Dries