class Test:
    def __init__(self, x, y, z, t):
        self.x = x
        self.y = y
        self.z = z
        self.t = t
        print self.x,self.y,self.z,self.t

Buradaki tekrar eden benzer satırları yok etmek için bir decorator çözümü geliştirdim:

def injectArguments(inFunction):
    def outFunction(*args,**kwargs):
        _self = args[0]
        _self.__dict__.update(kwargs)
        inFunction(*args,**kwargs)
    return outFunction
 
class Test:
    @injectArguments
    def __init__(self, x, y, z, t):
        print self.x,self.y,self.z,self.t
 
    @injectArguments
    def fonksiyon(self, ad):
	print "Ad:",self.ad
 
t = Test(x=4, y=5, z=6, t=7)
t.fonksiyon(ad="Emre")

args, argümanları içeren bir sözlük iken kwargs anahtar kelimeli argümanları içeren bir sözlük. arg[0] self’e karşılık geliyor. Yapacağımız şey self.__dict__’i yani t nesnesinin değişkenlerin değerlerini tutan bu sözlüğü verilen anahtar kelimeli argümanlarla ( {‘x’:4, ‘y’:5,’z':6,’t':7} ) genişletmek/güncellemek olacak. Bu sayede self.x = x vb. kodlardan kurtulmuş olacağız.

Python’un kütüphanelerinde bunun için hazır bir çözüm var mı (varsa söyleyin lütfen) bilmiyorum ama bu kodu bir hayli kullanacağım gibi.

Neler arıyoruz?

1. Ücret alabilmek için bir üniversitede Yüksek Lisans yahut Doktora öğrencisi olmak. (Bilgisayar, Elektronik Mühendisliği, Matematik, Biyoloji ve alakalı alanlar tercih sebebidir).
2. C++, LEDA kütüphanesi, Python, Qt4′ten en az biri üzerinde tecrübe
3. Var olan kodları okuma, anlama ve kullanabilme (Özellikle de C++ / LEDA kodlarını)
4. Araştırmayı ve okumayı sevmek
5. Hayal gücü ve fikir üretkenliği. Analitik düşünce.
6. Biyoloji, Genetik, Analitik Geometri gibi alanlara merak ve mümkünse bilgi.
7. Esnek çalışma saatlerine uyum (makale yetiştirme zamanları sabahlamayı göze almak gibi)

Neler sunuyoruz?

1. Hiçbir yerde çalışmayanlar için 1250 TL, çalışanlar için 400 TL aylık burs. (Sigorta, yol, yemek sunulmamaktadır).
2. Esnek mekan ve çalışma saatleri.
3. Katkınıza göre makalelerde isminizin yer alması.
4. Akademik bir projede yer almış olmak

Haftalık toplantılarımızı Kadir Has Üniversitesi Cibali kampüsünde (Unkapanı) yapıyoruz. Evet, piyasada bir işe girerek bundan çok daha fazla para+sigorta+yemek kazanabilirsiniz ancak hedefiniz akademik kariyer yapmaksa sizin için güzel bir fırsat olabilir. İlgilenenler aladagemre et gmail nokta com adresinden bana ulaşabilir.

1. Haritada ülke seçmece (captcha): Bildiğiniz üzere Internet üzerinde yorum yapma vb. işlemler için captcha denilen bir sistem kullanılıyor. Bu resim içerisinde yazan harfleri kutuya yazıyor ve ilerliyorsunuz. Ancak bu captchalar da bir şekilde aşılabiliyor. Aklıma bir harita göstermek ve bu haritada bilinmesi kesin olan bir ülkeyi sormak gibi bir yöntem geldi. Her seferinde farklı yükseklik ve açılardan bir harita gösterildiğinde otomatik tanıma yazılımlarının haritadan söylenen ülkeyi bulması bir hayli zor olabilir. Hele ki ülke ismi captcha formunda (yamuk yumuk resim şeklinde) gösterildiyse.
2. Online CV hazırlayıcı: Birçok acemi, CV hazırlamaya nasıl başlaması gerektiğini bilemiyor. Bir CV’de ne yer alır, ne yer almaz, hangi programla yazmalıyım, şablonu nereden bulacağım vs. Bu işleri ortadan kaldıracak bir  Online CV hazırlayıcı yapılabilir. Hoşuma giden ve kullandığım CV şablonu, webde verilen bilgilere göre doldurulabilir ve kullanıcıya pdf yahut doc olarak sunulabilir.
3. Günlük plazmoidi: Her gün uzun uzadıya yazılan günlük yahut blogları kastetmiyorum. Gün içinde ne yaptığınızı kısa kısa notlarla yazabileceğiniz bir plazmoid olsaydı, “hangi gün ne yaptım?” “bugünüm boş mu geçti?” takibi kolay olurdu.
4. Saat başı ne yaptın soran bir program: Eğer kendinizi ıvır zıvır şeylere kaptırıyorsanız ve sürekli dışarıdan bir dürtüye ihtiyacınız varsa böyle bir program işe yarayabilir. Böylelikle saat başı veya 2 saatte bir ne yaptığınız düzenli olarak raporlayabilir, kendinizi iş yapmak zorunda hissedersiniz. Tabi bu programı kapatmaktan caydırıcı bazı önlemler de almak lazım (verilerin bir yere gönderilmesi gibi).
5. İki kişilik Color Linez (winlinez) oyunu: Çok hoş bir oyundur kendileri, bunu ard arda hamle yapacak şekilde 2 kişilik yapabilseydik daha da eğlenceli olabilirdi.
6. Qt4 -> PyQt4 dönüştürücü: Qt4 belgelerinde verilen kodlar C++ için yazılmış. Eğer PyQt4 ile geliştirme yapıyorsanız bunları teker teker Python koduna çevirmek zorundasınız. Sadece yazım şekli, işaretler, tanımlamalar değişiyor. Bunu otomatik yapabilmek güzel olurdu.
7. YAML -> PyQt4 dönüştürücü: XML’den dönüşüm mevcut ancak YAML biçiminde özellik-değer bilgileri verilerek bileşen şablonları oluşturulabilirdi. Ayar pencerelerinde her bir özellik için ayrı kod yazmaya gerek kalmazdı. Bir YAML dosyasından ayarın açıklaması, giriş kutusunun adı, vs. bilgileri alınır ve kod içerisinde nesneler oluşturulabilirdi.
8. Uyandırma Programı: Bilgisayara veya cep telefonuna yapılabilir. Uyandırırken çaldığı rahatsız edici sesi ancak sorduğu rastgele soruya (her gün farklı bir soru) mantıklı bir cevap verilmesi durumunda kapatan bir program olsaydı “Aaa alarmı kapattığımı hiç hatırlamıyorum” sorunlarına çare olabilirdi. Yani gerçekten uyandın mı kontrolü yapmak gerekli. “Okulun hangi semtte?”, “Almanya’nın başkenti?” “343/5=?” vs.
9. Rastgele birini ara: Bir cep uygulaması. Her gün rastgele birisini aramanızı sağlar, böylelikle “kimi arasam şunu mu bunu mu, boşver ya” diyerek insanlarla bağlantınızı koparmanızı engeller.
10. Gasp alarmı: Gasp durumunda basılacak özel bir tuş kombinasyonunu anlayarak gerekli merciilere GPS ile konumunu haber veren bir uygulama. Benzerleri mevcut ancak farklı SIM card takıldığı zaman bu uyarıyı yapıyor. Pekala arkadaşım kartını benim telefonuma takmış da olabilirdi. (Doğa Güçlü arkadaşımdan gelen öneri: gasp durumunda tuşa basmaya fırsat olmaz, düzenli olarak bulunduğu konumu bir yere bildirsin.)
11. GPL lisanslı ebeveyn uygulaması: Piyasadaki süre/uygulama/Internet kısıtlaması sunan ebeveyn yazılımları özgür değil. Özgür bir alternatifinin olması gerekli artık. Hele ki Vista’da basit düzeyde de olsa böyle bir sistem hazır geliyorken.

Eriyes’e Çıkış

Öğlen 12 gibi Kayseri’den yola çıkıyoruz. Çevreyolu üzerinden merkeze ulaşıp Erciyes yoluna sapıyoruz. Aslında doğrudan merkeze gitseydik daha kısa olurmuş ama araçları trafiğe sokmamak için tabelayı çevreyolunu göstertmişler. Yokuş bir yol, 1.1 motorlu araba bazı zamanlar zorlansa da çok da zorlu bir yol değil. Yukarı çıktıkça doğa güzelleşiyor, bahçeli evler görünmeye başlıyor. Bir zaman sonra dağa tırmandığımızı fark ediyoruz. Karlı Erciyes zirvesi çoğunlukla görüş alanımızda. 25 kmlik yolun ardından kullanılmayan birçok teleferik merkezi ve yol kenarında bir pazar yeri görüyoruz. Ballar, peynirler, tatlılar, gözleme, kebap, hediyelik eşyalar…Duruyor, su içiyoruz. Birkaç fotoğraf çekiliyoruz. Çalışan teleferikler 100 m ötedeymiş.

Teleferik

Teleferik merkezine gittiğimizde sürekli çalışan teleferikleri görüyor, heyecanlanıyorum. Çünkü ilk defa teleferik görmekteyim. Yanımızda getirdiğimiz ek giysileri de yanımıza alıp gişeden giriş ücretini ödeyeceğiz. Oldukça ücretler oldukça pahalı. İki etap var. Birinci etaba çıkılıyor, ardından isteyenler ikinci etaba (daha da yükseğe) devam edebiliyor. Daha yükseğe çıkacakların mont/battaniye alması gerekiyor. Kişi/etap başı 13 TL. 3 çocuk, 3 yetişkiniz, 4 kişi parası alıyorlar. Yine de pahalı. Sadece ilk etaba çıkacağız. Aslında ben ikincisine de çıkmak isterdim ama milleti bekletmemek lazım.

Havalanıyoruz

Birkaç nokta var, o noktalar üzerinde ayakta duruyoruz, 3-4 kişilik bir teleferik koltuğu geliyor ve arkamızdan itiyor, oturuyoruz. Birkaç saniyenin ardından havalanmaya başlıyoruz bile. Üstümüzdeki güvenlik kilidini kapatıyoruz, çünkü her tarafımız açık. 10m’ye kadar yükseliyoruz sanırım. Hava çok soğuyor, felaket bir rüzgar var. Hava 5-10 derece en fazla. Üzerime ek giysileri giymeyi unutmuşum, giymeye çalışıyorum ama az daha elimden uçacaklar. Zar zor 3 kat giyiniyorum da üşümemi azaltıyorum. Yeni binenler oldukça teleferik duraklıyor ve havada asılı kalıyoruz. Endişe etmeyin, arıza felan yok

Erciyes’in karlı zirvesine doğru ilerliyoruz ancak gideceğimiz yer öyle çok da yüksek değil. Yaklaştıkça fark ediyoruz ki önümüzdeki bir tepe, biz yükseldikçe karlı zirve manzarasını kapatıyor. Aşağıdan daha güzel bir manzara vardı yani. İkinci etap ise o tepenin üzerine kadar çıkardığı için güzel manzaralı olmalı (evet, arkadaşımın çektiği fotoğrafta gördüm, manzaranın önü açılıyormuş). Şu durumda tavsiyem eğer teleferiğe binecekseniz ikinci etaba da katılın. İlk etabın sonuna vardığımızda gezecek, görecek kuru topraktan başka bir şey olmadığını gördüğümüz için koltuktan inmeye bile çalışmadan geri dönüyoruz (zaten o kilidin nasıl açıldığını çözmeye çalışana kadar inmeyi ıskalayabilirsiniz, aman dikkat!). Yerlerde fareler cirit atıyor. Kimileri cipimsi arabayla, kimileri yürüyerek çıkmış yukarıya. İnerken bu sefer göl ve tepe manzarası var. Tepelerden birisinin tepesi dümdüz. Acaba volkanik etkinlik sonrası tepesi komple fırladı da uçtu mu diyor insan. Bol bol fotoğraf çekiyorum. Fotoğraf makinemin yeni taktığım şarj edilebilir pili “bitiyorum” sinyali veriyor. Sanırım ömrü dolmuş. Ben de LCD ekranı kapatarak vizörden bakmak suretiyle yüze yakın fotoğraf çekebiliyorum buna rağmen! Teleferik üzerinde fotoğrafınızın çekilmesini istiyorsanız ve iki koltuğa dağılmışsanız arkadaki koltukta olmak avantajlı. Sebebi inişe geçildiğinde arkadaki koltuğun karlı zirve manzarası görmesi. Yani hem yüzünüz, hem de manzara görülebiliyor. Ön koltukta olursanız çıkış sırasında arkaya bakmanız gerekli ki manzarayla beraber yüzünüz çıksın İşin kötü tarafı koltukların arkalarında bir et firmasının sucuk, salam, pastırma gibi reklamları mevcut! Akıllılar firma ismini büyük yazmayı unutmuşlar, sadece sucuk, pastırma isimleri görünüyor, hangi firma olduğu belli değil! İnişe geçiyoruz, kilidi bir şekilde açıyor ve yere iner inmez atlıyoruz.

Develi Cıvıklısı

Bir hayli üşümüşüm. Keşke hırka gibi bir şey olsaydı üzerimde. Aşağısı sıcak geliyor, ısınıyorum. 1 liraya çalışan dürbünler var. Karlı zirveye bakıyor, yakından inceliyorum. Çok hoş. Erciyes’in bir maketini görüyor, inceliyoruz. Bir sürü teleferik var, ancak çoğu şu anda devredışı. Yolun 20km devamında Develi ilçesi, ardından 30 km gidilirse Yahyalı ilçesi, 50 km daha gidilirse Kapızlı şelalesi varmış. Bir hayli yüksek bir şelaleymiş. Ancak yolu kötü diye söylemler alınca, yol da uzun olunca sadece Develi’ye gitmeye karar verdik. Develi’ye birkaç km kala “Gereme Harabeleri 7 km >>” tabelası görüyoruz ancak pil sıkıntımız olduğu için dönüşte oraya gitmeye karar veriyoruz. Develi merkeze girip bir marketten pil alıyor, Develi’nin meşhur “Develi Cıvıklısı”nı en iyi kimin yaptığını soruyoruz. “Lezzet Pide Salonu” diyorlar. Şehir merkezindeki saz çalan Seyrani heykelinin 2 üst sokağında. Giriyor ve “Cıvıklı” denen kuşbaşı etli pide yiyoruz. Oldukça lezzetli. Çocuklar kıymalı istiyorlar ama kuşbaşının yerini tutmaz (tadına baktık, oradan biliyoruz).

Yemeğin ardından çarşıyı turluyoruz. Çok ilginç bir  camileri var. Katedral görünümlü, ihtişamlı bir yapı. Fark ediyorum ki öyle çok küçük bir yer değil. Bir turun ardından dönüşe geçiyoruz. Bir yerliye “burada gezilecek neresi var?” diye soruyoruz ancak bir parktan başka bir şey söyleyemiyor. Gereme harabelerine gitmeye karar veriyoruz. Evlerin bahçelerinde bol ürün vermiş kaysı ağaçları var. Şehiriçinde tarihi evler de mevcut. Rum evleri olduğunu tahmin ediyoruz.

Gereme Harabeleri (sakın gitmeyin!)

Develi’den çıktıktan brkaç km sonra Gereme harabeleri tabelasından yan yola dönüyoruz. Bir de bakıyoruz ki bir park var, herkes piknik yapıyor. Harabelere nereden gidileceğine dair herhangi bir tabela yok. Birilerine soruyoruz, bilmiyorlar. Sağ yoldan gidiyoruz. Yol çok kötü, taş çakıl çukur… Herkes dönelim demeye başlıyor. Babamı zor ikna ediyoruz ve dönüşe geçiyoruz. Çeşmede su içip başkalarına soruyoruz, yanlış yoldan gitmişiz, soldan gidecekmişiz. Yol 4-5 km boyunca bazen bozuk, ama genelde idare eder. Koyun sürüleri görüyoruz. Yüzlerce koyun-kuzu yayılmış, yolu kapatmışlar. Korna çala çala, el kol sallaya sallaya dağıtıyor, yola devam ediyoruz. Çobana bir korna çalınca çoban da el sallıyor . Yol sorduğumuz kişilerin yan yoldan önümüze geçtiklerini görüyoruz. Bir kenara çekiyor, manzara için gelmiş. Diyor buradan devam edeceksiniz ama geri dönüş yok. Geri çıkamazsınız, ileriden Develi’ye giden başka bir yol var. Oradan gitmeniz gerekli. Telefonunu istiyoruz, vermiyor, ben de gelirim peşinizden diyor. Muhtemelen salladı. Devam ediyoruz, taştan çok dik yokuşlar iniyoruz. Evet, geri dönmek imkansız. Gittikçe kaybolduğumuz hissine kapılıyoruz. Çünkü 7 km geçmesine rağmen ortalıkta harabeye dair hiçbir şey yok. Sadece arı kovanları, tarladaki kabaklar, otlar… Tilki bile görüyoruz. Bizi görünce kaçmaya başlıyor. Fotoğrafını çekmeye çalışıyorum, kuyruğu çıkıyor sadece. Yolun bazı yerlerinde arabayı boşaltıyor, yürüyerek iniyoruz araba kaymasın diye. Bir zaman sonra söylenmeye başlıyoruz. Al işte macera diye. Cep telefonuma bakıyorum, çekiyor mu diye. İlginç bir şekilde çekiyor hem de 3-4 diş. Bir düzlükteyiz, etrafımız tepelerle çevrili. Dolayısıyla mevcut 1-2 yolun da nereye gittiğini çıkaramıyoruz. Ben diyorum ki 2-3 km yukarıda tepede karavan evimsi şeyler var, orada insan vardır belki soralım. Yok diyorlar, hislere güvenerek yola devam ediyoruz. İnsanlar görsek de sormak için durduramıyorum arabayı, langır lungur tarlalar arasındaki toprak yoldan gidiyoruz. Ayaklarımızın altından toz girdiğini fark ediyorum. İçerisi toz doluyor. Halbuki havayı iç dolaşıma almıştım. Camları açıyorum ki toz çıksın. Her tarafımız toz oluyor. Harabe olduğunu tahmin ettiğimiz taşlara ulaşıyoruz. Bizans hamamı olabilir diyorlar. Birkaç taş parçası üstüste kalmış, ne idüğü belirsiz. Gitmeye kesinlikle değmez. Fotoğrafını çekip devam ediyoruz. Sonunda ana yola çıkıyor yol. Kabus dolu, 7km’yi 1 saatte aldığımız yol nihayet bitiyor. Babam espri olsun diye, “eee şimdi nereye gidiyoruz? Şelaleye?” diyor. Diyorum “evet, iyi olur, şelale arabayı bir güzel yıkasa hiç fena olmaz!”. Erciyes’e dönüyoruz. Su içtiğimiz yerde mola veriyor, tatlı yiyor, su içiyoruz. Peynirleri yağsız olduğu için almıyoruz. Saat 5 olmuş, ikindi vakti güneş Erciyes’in tepesine yerleşmiş. Bu sebeple fotoğrafını çekmek pek mümkün değil. Aklınızda olsun “Erciyes’e ne zaman gitmeli” diyorsanız, cevap: “ikindiden önce, mümkünse öğlen”.

Tekrar yola çıkıyor, Kayseri’ye dönüyoruz. Kayseri kanatlarımızın altında. Çok büyük bir şehir. Çıktığımız yollardan gerisin geri dönüyoruz. Bir Erciyes gezisi de burada biter…

Mesela çok sevdiğim bir yemekten bir porsiyon yedikten sonra ikinci bir porsiyonu istemek gibi. Düşünelim, ilk porsiyonu yerken zaten o çok sevdiğim lezzeti tatmış durumdayım. İkinci porsiyonu yiyince daha fazla lezzet almayacağım, lezzet aynı lezzet. Aksine sağlığım için tehlike arz etmekte. O halde ikinci porsiyonu yemenin anlamı nedir?

Yahut tatilde olduğumuzu düşünelim. 1 hafta tatil yapmış, kafa dinlemişizdir, yahut akrabalarımızı görmüşüzdür. Eğer her yeni tatil gününde fayda sağlayan bir olay olmuyorsa 1 hafta daha kalmanın anlamı nedir? Zaten amacımızı gerçekleştirmişizdir. Ha, ikinci haftada farklı insanları görme, yeni şeyler öğrenme, yeni yerler gezme gibi şeyler varsa; yahut her yüzdüğünüz gün daha fazla kilo veriyor, kas yapıyorsanız bu durumlar müstesna.

Konuyla doğrudan alakalı olmasa da manidar bulduğum diğer bir örnek ise dizilerin final bölümlerinin çok önemli olmasıdır. Finalden bir önceki bölüm kaçsa da çok üzülmez insanlar ama final bölümü kaçarsa içlerinde ukte kalır. Şimdi düşünelim, finali izledikten sonra o dizi hayatından çıkmayacak mı? Artık onu aklından çıkarmayacak mısın? O halde sonu nasıl bitti diye merak edip içindeki o merak dürtüsünü tatmin etme ihtiyacı niye? Her halükarda bitip gidecek bu dizi hayatından.

Televizyon’da bir program izlediniz diyelim. O bitince başka bir program başlayacak, o bitince başkası, … Eğer hoşunuza gidiyor diye hepsini izleyecek olursanız gün bittiğinde hiçbir şey yapmamış olduğunuzu görürsünüz. Bilgi verici programlar müstesna. TV’nin böyle bir bağımlılık etkisi olduğu için ortaokuldan beri televizyon izlemiyorum. Sadece gözüme kestirdiğim 1-2 programı denk geldikçe izliyorum, kaçırsam da önemsemiyorum.

Dışarıda, insan arasında olduğunuzu düşünün. Bir taraftan bir ses (bağırma, ağlama, korna, vs) geldiğinde tüm insanlar sesin kaynağına döner ve uzun süre merakla bakar, olayı anlamaya çalışırlar. Sonra da “cık cık cık cık” diye sesler çıkarırlar. Cık cık deyince ne değişti? Yahut oraya bakınca ne değişti? Benzer durumlarda hiç istifimi bozmam. Gereksiz gelir. İstisnai olarak bakarak tecrübe edeceğim bir tehlike durumu vardır. Tehlikenin boyutunu da zaten merakla bakan insanların tepkilerinden anlar, önemli bir durumsa ben de bakarım.

Sanırım benim gibi duygusal bir insan için fazlaca rasyonel ve fundamentalist bir analiz oldu bu. ÖSS sonrası lise arkadaşımla Altınoluk civarlarında geziyordum. Minibüsteydik, bana “şuradaki uçurtmaya baksana!” dedi. Oraya bakabilmem için ise bir hayli zorlanıp dönmem gerekiyordu. “Amaan ne var uçurtma varsa” gibisinden bir şey söyledim. Kızdı, “nasıl ne var, insan bir bakar!” diye. Kızmasının sebebi onun olaya sanatsal açıdan yaklaşmış olmasıydı. Uçurtma onun için estetik bir değer ifade etmekteydi ve uçurtmaya bakarak bir haz elde etmekteydi. Benim düşüncem ise uçurtmaya bakmakla bakmamak arasında bir fark olmadığıydı, aksine bakmak beni zahmete sokacaktı. Öte yandan benim de sanatsal yönüm olmasına rağmen estetik anlayışım biraz daha farklıydı. Belki uçurtma büyük bir emeğin sonunda üretilmişti ve türünün tek örneğiydi, bir sanat eseriydi ama rengarenk, kendisinden çok sayıda bulunan güzel mi güzel bir çiçek yahut çok sayıda benzer ağacın bir araya toplantığı bir orman manzarası bana daha estetik geliyordu (ÖSS’nin insanı otlaştırmasının dönemsel etkisi de olabilir bu.) Sanırım şu durumda “ne kazanacağım ki yapayım?” filtresini aşabilecek şey estetik ve haz duygusu görünüyor. Haz deyince yukarıdaki yemek örneği tekrar aklıma geliyor. Eğer ikinci porsiyonu yiyecek olursam ne kazanacağım? O hazzı almaya devam edeceğim, hayatımın daha fazla kısmını haz ile geçireceğim.

Haydaaa, bu son söylediğim çok da sevmediğim bir söz. Daha fazla zamanımı -bana zarar vermesine rağmen- bir haz için harcamak çok da mantıklı gelmiyor. Buna sanırım bağımlılık deniyor. Her şeyin aşırısının, bağımlılığının zarar olduğu gibi bu da zarar. Hayatta haz verebilecek, zararı olmayan, hatta faydası olan o kadar çok şey varken gidip tek bir şeye bağımlı olmak ne diye? Şu durumda matematiksel bir dille konuşacak olursam her güzel şeyin türevini almak, sonra da faydalı olan dx kadarını yemek en güzeli gibi Diyenler olabilir ki, bir hazza doymaktır asıl olan. İnsanın açgözlü ve doymak bilmeyen bir varlık olduğunu düşünecek olursak o doyma sınırını bulmak bir hayli zor sanırım.

Konu üzerinde düşüncesi olan varsa lütfen paylaşsın, farklı bakış açılarını merak ediyorum.

1. Bluetooth ve GPRS destekli cep telefonu
2. Bluetooth adaptörü
3. blueman ve kppp adlı programlar.

Öncelikle blueman programı ile cep telefonunuzu eşlemeniz gerekmekte. Bunu nasıl yapacağınızı şu anda anlatmayacağım, belki ileride eklerim. Eşleme gerçekleştikten sonra

sudo cp /etc/bluetooth/rfcomm.conf /etc/bluetooth/rfcomm0.conf

komutu ile bir kopyalama yapıyoruz. Blueman üzerinden (devices kısmında telefonumuza sağ tıklayıp Serial Ports->Dialup Networking ile DUN bağlantısı kuruyoruz. Cep telefonundan onay verdikten sonra kppp programını açıyoruz. Yeni modem oluşturuyor, modem olarak /dev/rfcomm0′u seçiyoruz. Kullanıcı adı/parola için rastgele bir şeyler girip telefon numarası olarak (Turkcell için) *99# giriyoruz. Bağlan diyoruz ve nete giriyoruz. Ayrıntılar’a basarak kaç byte harcadığınızı görebilirsiniz.

Tatlı Misafirler

Bir gün içeriden gelen civ…civ… sesleriyle irkildim. İçeri kuş mu girdi acaba? Baktım ki ailem gelmiş, sesler onlardan geliyor. Kardeşime 2 adet civciv almışlar. Sarı mı sarı, tatlı mı tatlı 2 civciv. Avcumuza sığacak kadar küçüktüler, belli ki birkaç günlük. İlk başta kızdım, neden aldınız diye. Her ne kadar daha önce civcivim olmasa da küçüklüğümden biliyorum ki bu tür hayvanlar ya ölecek, ya kaçacak ya da bir şekilde onlardan ayrılmak gerekecek. Hem ev onların doğal ortamı olmayacak. Ama almışlardı bir kere, hem kardeşimin de hevesini alması gerekiyordu.

Yuva

Aylardan mayıs idi, havalar 30 dereceye yakın seyrediyordu. Hava kararmak üzereydi. Onlara yuva olacak bir kutu bulduk, yanlarından hava almaları için delikler açtık, balkona koyduk. Kutunun içine biraz ıslatılmış bulgur, bir de nutella kapağının içine doldurduğumuz suyu yerleştirdik. En sonunda civcivler yuvalarına kavuşmuşlardı. Üstlerine bir de çarşaftan bir örtü örttük mü tamamdır. Sürekli ötüyorlardı. İlk başlarda tedirgin olsam da zamanla bunun normal olduğunu anladım.

Gündüz olduğunda onları evde dolaştırdık. Çok güzel oynuyorlardı. Birisi çok hareketliydi, diğeri çok uslu. Kutuya koyduğumuzda yaramaz olan sürekli çıkmaya çalışıyordu. Uslu olan da zaman geçtikçe ondan öğrenip atlama denemelerine başlamıştı bile. Etrafı biraz batırıyorlardı belki ama halılar nasıl olsa yıkanacaktı. Varsın biraz özgürlüğü yaşasın hayvancağızlar. Biz peşlerinden koşar temizlerdik. Biz nereye gidersek peşimizden koşuyorlardı. Elimizden bulgur yemeleri bir harikaydı, gıdıklıyordu. Yem bulamayınca yeri eşelemeye başlıyordu içgüdüsel olarak. Halbuki ona böyle yapmasını kimse öğretmemişti. Su içerken birkaç damla alıp kafalarını havaya kaldırarak içiyorlardı. İlk zamanlar pek içmeseler de zamanla alışmışlardı.

Normalde civcivleri avcunuza almayın derler ama avcumuza alıp diğer elimizle üstünü kapatıp başının arkasını ve gaga altını okşayınca çok hoşlarına gidiyordu. Gözleri kapanıyor, başları düşüyordu. Uyku haline geçiyor, uykuda çıkardıkları inlemeye benzer sesi çıkarıyorlardı. Hem onlar mutlu oluyordu, hem de bunu yapana mutluluk veriyordu. Onları balkonda serbest bıraktığımız zaman ise mutlaka başlarında duruyorduk. Çünkü kargalar ailecek toplanıp civciv avına çıkabiliyordu, nitekim bizim balkona da 2-3 kere uğramışlardı ve onları savmıştık.

Hastalık

3-4 gün sonra havalar aniden soğudu. Bir baktım ki civcivler titriyor. İçeriye aldım, bir kavanoz içerisine sıcak su koydum, mayıştılar. Ertesi gün civcivlerden bir tanesi hastaydı. Gözleri morarmış ve kapanmıştı, yem yemiyordu, su içmiyordu, zayıflamıştı, sesi çıkmıyordu, hareket edemiyordu, ayakları üzerinde bile duramıyordu. Kutusuna iki kavanoz sıcak su koyup civcivin ikisi arasına yaslanmasını sağladık. Gidici diyorlardı onun hakkında. Ertesi gün biraz uğraştım, zorla su içirmeye, yem yedirmeye çalıştım, oynadım biraz. Canlandı baya. Atlayıp zıplamaya başlamıştı bile.

Öbür gün hasta civciv yere yığılmış. Diğeri de onun üstüne basıp kutudan çıkmaya çalışıyormuş. Ölüm haberinin verilmesinin ardından gereği yapıldı. Internet’te herkes diyordu ki civciv tek başına yapamaz, depresyona girer yalnızlıktan. O yüzden sağ kalan ile oynamaya çalıştım elimden geldiğince. Kutusuna ayna koydum hatta, arkadaş sansın diye. Baya bir didişti kendi görüntüsüyle. Yine de tek başına kalamaz, bir yere vermemiz gerekiyor diyordu herkes. Ancak bir ayrılığın hemen üstüne ikincisi zor olacaktı.

Büyütmeye devam

Evet, ayrılamadık. Baktık ki civcivde olumsuz bir tepki yok, büyütmeye devam ettik. Sanırım haşarı olan ayakta kalmış. İsim takmak aklımıza gelmedi ama civciv, bilik, bikbik, kafasını teleskop gibi uzattığı için “teleskop” isimleriyle sesleniyorduk ona Mutfakta gezinmeyi çok seviyordu, özellikle de baskülün üzerine çıkmayı. Bizi yanında gördüğü zaman keyfine diyecek yoktu. Mutlu olduğu zamanlar farklı sesler çıkarıyordu. Temizliğine düşkündü, her yemek yiyişinden sonra ağzını halılara ve bezlere siliyordu Ayakaltında dolaşmakta üstüne yoktu. Sık sık ezilme tehlikesi geçiriyordu, bunu fark edince “cırrrk” diye bağırıyor, bizi de korkutuyordu. Biz yemek yerken terliklerimize takmıştı kafayı, didikleyip duruyordu. Siyah çorabı karga sanıyor, ona atlayarak saldırıyordu. Yeni tüyleri çıkmaya başlamıştı. Bembeyaz, pamuk gibi. Tamamı çıkana kadar kırmızı derisi görünüyordu. İbiği de çıkmaya başlamıştı. Muhtemelen horoz olacaktı. Pazardan alınan civciv horoz çıkacaktı elbet. Yumurtlayan tavuk adayını verecek değiller. Zaman zaman kardeşim onu aşağıya indiriyor, toprakta eşelenmesini sağlıyordu. Orada karıncaları bulup hüpletiyor, kelebeklere saldırıyor, toprakla hasret gideriyordu. Evde saksıya toprak koyarak benzer bir ortamı oluşturmaya çalıştık. Yemleri toprağa karıştırıp kendi emeğiyle bulup yediğinde çok daha mutlu oluyordu. Ancak bu eşinme sırasında etrafı toprak içinde bıraktığı için bir süre sonra bundan vazgeçtik. Bir ara kapı köşelerini didiklediğini görüp böcek avladığını düşünsek de her köşeden bir şey bulamıyordu. Bilmiyorum, ne yapıyordu acaba.

Horozluğa Geçiş ve Veda

Büyüdükçe bulgur onu kesmemeye başladı. Yoğurt,salatalık ve -açıp açıp verdiğim-ayçekirdeğine bayılıyordu. Ufalanmış ekmek içi, peynir, kiraz, üzüm, dut, karpuz çekirdeği, kelebek de yiyordu. Hatta İstanbul’u kelebeklerin bastığı günlerde bir kelebeğin ölü halde yerde yattığını gördüm ve teleskopa ikram ettim. Çatır çutur yedi. Ama ne versek hepsinden de sıkılıyor, çeşit arıyordu. Şımarık bir horozdu bizimki anlayacağınız. Bir de sabırsızca elimdeki yemeklere atlayışı yok muydu? Atlayıp kapıyordu bazen. Bir kere hatta yanlışlıkla üzerine yoğurt dökmüştüm bu sebeple. Zor kurumuştu. Artık onu yakalayamıyorduk. O yüzden aşağıya inemiyordu artık. Balkonda serbest bırakabiliyorduk, kargalar artık zarar veremez diye. Ama bu sefer de uçmaya başlamıştı. Atlaya zıplaya yarım metrelik engelleri aşabilir hale gelmişti. Çöp kovasının üzerine çıkarak balkon kapısının camına atladığı ve geriye düştüğü -evet, canı çok acımıştı- gün balkondan aşağıya atlayacak diye korkmaya başladık. Büyüdükçe pisletme miktarı da arttığı için artık ev içinde dolaşamıyordu. Balkonda kurduğumuz özel kümeste tıkılı kalmıştı hayvancağız. Baya da kokuyordu. Son gün oradan oraya atlayarak balkon camından içeriye girmeye bile çalışmıştı. Artık böyle devam edemezdi. Yaklaşık 2 ay olmuştu ailemize katılalı. Ona alışmış, bağlanmıştık. “Bık bık bık” diye ötmeye başlamıştı. Horoz oluyordu artık. Köpek inlemesi gibi sesler çıkardığı da oluyordu, ses değişimi sebebiyle. Bir sabah dahi onun sesiyle uyanamadan mı verecektik onu? Hayır, onun iyiliği için böyle olmalıydı. Akşam uykusu için kutusuna koyduk, üzerini kapattık. Bir saate kalmadan ansızın, vedalaşamadan yakınlarda bahçesi olan birisine teslim ettik. Ailemizden bir birey eksilmiş gibi oldu.  Artık evimiz daha sessiz, daha sıkıcı olacaktı. Her güzel şeyin sonu olduğu gibi bunun da sonu vardı ve gelmişti. Merak ediyorum, acaba yeni sahipleri de ona bizim baktığımız gibi bakacak mı, hiç sanmıyorum. Merak ediyorum acaba bizi arayacak mı? Kim bilir…

sudo pisi it gammu

Sonra hcitool scan komutu ile cep telefonumun ID’sini tespit ettim (xx:xx:xx:xx:xx:xx şeklinde yazıyorum, siz kendinizinkini yazın)

Ardından kwrite ~/.gammurc komutu ile gammu yapılandırma dosyasını oluşturdum:

[gammu]
port = xx:xx:xx:xx:xx:xx
model = NAUTO
connection = bluerfphonet
synchronizetime = yes
use_locking = no
startinfo = yes
gammuloc = locfile
gammucoding = utf8

Dosyayı kaydettim ve çıktım. Bu ayarlar diğer telefonlar için de çalışabilir yahut ufak değişiklikler yapmak gerekebilir. Ardından Telefonu eşlemek için bir defaya mahsus olma üzere aşağıdaki komutu verdim, telefonumda bir pin kodu belirleyip bilgisayarda da aynı pin kodunu girdim. Eşleme tamamdı:

gammu --getsecuritystatus

Şimdi yapmam gereken jad/jar dosyalarının bulunduğu klasöre giderek aşağıdaki komutu vermek oldu:

gammu --nokiaaddfile Application JIstanbulMobile

O anda bulunduğunuz klasörde JIstanbulMobile.jar ve .jad dosyalarının bulunması gerekli bu komutu vermek için. Fark ettiğiniz üzere uzantı kullanmadan sadece ismini veriyoruz. Siz de kendi uygulamanızın ismini verebilirsiniz. İşlem tamamlanınca Uygulamalar->Kolleksiyon kısmında programınızı görebilirsiniz. İleride başka program yüklemek isterseniz son komutu tekrar tekrar kullanabilirsiniz. Tekrar eşlemeye gerek olmamalı.

Dönemi kapattım ve tatile girdik. Tatile girdiysem de TÜBİTAK projemiz devam ediyor tabii ki. Haftada 1-2 gün toplantılarımız olacak yaz boyu. Şu ara Robinviz’i geliştirme çalışmalarına başladık. Tasarladığım sistemi biraz modüler ve soyut hale getirip genişletilebilir yapmaya çalışıyorum. Böylelikle sistemin işlevselliğini bir hayli arttırma imkanına sahip olacağım. Bir yandan da biyolojik araştırmalar var tabii. Pek bir şey anladığım söylenemez ama anladığım kadarıyla artık. Geçen hafta hocam Computational Cell Biology adlı kitabı okumam için bana verdi. Cümledeki 10 kelimenin 7′si yabancı (latince) olunca kafayı yememek elde değil. Zaten moleküler biyoloji önbilgisi istiyormuş kitap. Sanırım sıfırdan bir biyoloji öğrenmeye başlasam iyi olacak.

Yazılım dersinde yazdığım JIstanbul projesinin basit bir halini sundum. Proje 3 parçadan oluşmakta: Temel, Masaüstü, Cep. Temel modülde verilen bir WML(wap) dosyasını parçalayarak onu hat nesnelerine dönüştürüyorum. Masaüstü modülünde Internet bağlantısı kurarak WML dosyasını indirme, temel modüle bunu parçalatma ve Swing GUI’si ile bunu ekranda tablo olarak gösterme işini yapıyorum. Cep modülünde ise, bir hattın o günkü gidiş/dönüş saatlerini indirip temel modüle parçalatıp cep telefonu ekranında gösterme işini yapıyorum. Şu anda saatleri depolama imkanı yok ancak ileride olacak, zaten programın asıl özelliği bu. Yoksa wap.iett.gov.tr adresine girip de pekala öğrenebilirsiniz. Ekran görüntüleri burada.

Derslerin bitmesiyle bir yandan da hasret giderme / gezme etkinliklerine az da olsa, projeden kalan zamanlarda başlamış bulunmaktayım. Geçen pazar Işık’ta mezunlar günü vardı ancak havanın kötü olması sebebiyle katılım azdı. Arkadaşlarla görüştükten sonra bir süre kampüsteki denizi gören tepeye çıktım. Çok rüzgar esiyordu ama biraz orada, biraz da aşağılarda oturdum. Dalgaların, rüzgarın, yaprak hışırtılarının sesini dinledim, doğanın tadını çıkardım. Öğrenciyken yapamadım ya ona yanıyorum. Ne güzel kampüs varmış ama yoğunluktan kendimize vakit ayıramamışız. Kanada’daki komşum Burak’la da görüştük, bir süre İngilizce konuştuk, sonuç hiç fena değildi. Gayet rahat konuşabiliyorduk. Tabaklarımızı alan garson bize tuhaf tuhaf baktıysa da güzel eğlence oldu

Kiraz Diyeti/Detoksu

3 gündür de kiraz detoksu denen uygulamayı yapıyorum. Geçen sene yapmış ve 3 günde 7 kilo vermiştim. Sonunda detoksun faydasını hissetsem de aşırı hızlı kilo vermenin ardından mineral kaybının da etkisiyle bir süre kalp çarpıntısı yapmıştı. Bu sefer bunu bildiğim için vitamin/mineral takviyesi aldım ve 2. ve 3. günün akşamında azar azar normal yemekler de yedim. Sonucunda 3 günde 2 kilo verebildim. Bunda zaten son 3 ayda 6 kilo vermemin, geçen seneki detoksun vücudumdan toksinleri zaten atmış olmasının etkisi vardı. Bir de günde 3 kilo kiraz yemem gerekirken 500 gramı zor yiyor olmam da etkili oldu tabi Çok başarılı olduğum söylenemez bu konuda. Tok tutuyor, ne yapayım. Yapacak olanlar bu ani kilo verme / çarpıntı olayına dikkat etsinler. Özellikle kilosu çok olanların yüzde hesabına vurulduğunda daha çok kilo verdiğini düşünecek olursak.

Atheros AR928X kablosuz bağlantı kopma sorunu

Birkaç aydır kablosuz bağlantım ara ara (1-2 saatte bir 5 dakikalığına) kopup geri geliyor. İlk başlarda sorun modemden sansam da kendi dizüstü bilgisayarımda olduğunu fark ettim. Sorunun kaynağı Linux kernel 2.6.30′dan 2.6.31′e geçerken yapılan bir değişiklikmiş. Dolayısıyla sorunu çözmek isteyenlerin 2.6.30 yahut 2.6.32 sürümünü kullanmaları tavsiye ediliyor. Pardus depomuzda henüz 2.6.32 olmadığı için beklemekten başka çare yok sanırım. Sorunu nasıl tespit ettim derseniz, dmesg komutunu verip sürekli aşağıdaki mesajların loglandığını fark ettim:

[ 3938.916039] wlan0: no probe response from AP xx:xx:xx:xx:xx:xx – disassociating
[ 3956.347711] wlan0: authenticate with AP xx:xx:xx:xx:xx:xx
[ 3956.362374] wlan0: authenticated

(xx:xx:xx:xx:xx:xx yerinde bir MAC adresi olacak, güvenlik paranoyam sebebiyle modemimin MAC adresini deşifre etmek istemedim )

Kimileri güç koruma seçeneğini kapatın demiş ama bende işe yaramadı:

sudo iwconfig wlan0 power off

Dosya indirirken yahut skype görüşmesi yaparken küt diye kesilen bir bağlantı hiç de hoş değil.

Güncelleme: GRUB dosyasına girip mevcut 2.6.31 çekirdeği için yazılmış satırların kopyasını alıp 2.6.31 yerine 2.6.30_rc8-120 yazdım ve sistemimi 2.6.30 çekirdeğiyle çalıştırdım. Sorun kalmadı. Amma velakin bu çekirdek varken bir USB disk takarsanız X (oturum) zaman zaman çöküyor. 2.6.30_rc8-120 çekirdeğinin olup olmadığını ls /boot komutunun çıktılarına bakarak anlayabilirsiniz.

Okul

Dersler bitti, sınav dönemi geldi. Ancak benim sadece Veri Madenciliği finalim ve yazılım mühendisliği proje sunumum var. Veri madenciliği dersi çok güzel ve verimli geçti. Birçok şey öğrendim. Ödevinde Hierarchical Clustering’i python ile kodladım. Hata ve eksikleri mevcut ancak şu anda işi görüyor Yine Veri Madenciliği’nin projesinde Yeast (ekmek mayası) canlısının proteinlerinin hangi bölgelerde(organellerde) yer aldığına yönelik madencilik yaptım. Bu projeyi seçmemin sebebi zaten kendi Robinviz projemizde de Yeast ile uğraşmış olmamızdı. Veriler çok alakalı değildi ama yine de seçtim.

Yazılım mühendisliğinde ise JIstanbul adlı bir proje geliştiriyorum. Projenin amacı İstanbul’daki otobüs/vapur vs. saatlerini internetten çekerek kullanıcıya gösterebilmek. Bunun için “generic” bir altyapı hazırladım ki hem masaüstü, hem web, hem de cep telefonu uygulamaları bunu kullanabilsin. Asıl amacım bunu cep telefonuna taşımak. Böylelikle yoldayken bir otobüsün ne zaman kalktığını öğrenebileceksiniz. Yahut Eminönü otobüs durağından Unkapanı’na giden otobüslerden hangisinin ilk önce kalkacağını. Şahsen bunu bilmediğim için birine yönelirken öbürü kalkıyor, öbürüne yönelirken diğeri kalkıyor binemiyorum otobüslere.

Data Structures dersinin de 3 sınavını notlandırdım bu dönem. Ortalamalar 42, 31, 60 çıktı. Üçüncüsü biraz kolay oldu, bir de ben bol keseden verince moral olsun diye böyle bir sonuç çıktı. Umarım finalleri de ben okumam.

Sonraaa kulüp etkinliklerine gelince kendi küresel IEEE üyeliğimi yenilemedim ama okulun IEEE kulübüne üye oldum. Ancak henüz bir etkinliğe katılmak nasip olmadı. Sadece geçen ay gerçekleşen Bilişim Teknolojileri Şenliği’ni ziyaret ettim. Arkadaşlarım bir merdiven projesi geliştirmişler. Merdiveni piyanoya çevirmişler: merdivenin her bir basamağına bastığınızda farklı tondan bir nota çalıyor. Beethoven’ın 9. senfonisini çaldım ayaklarımla. Oradan geçen bir arkadaşım duymuş da tanımış bile!

Projemizde ise tekrar biyolojik proje üzerine yoğunlaşmaya başlıyoruz. Yavaştan biyolojiyle alakalı şeyler okumaya da başlayacağım.

Hayat

Nisan sonunda liseden arkadaşım Emrah’ın İstanbul’a gelmesini fırsat bilerek buluştuk. Lisedeki arkadaş grubumla artık 1-2 yılda bir görüşebilir hale geldik maalesef.

Önceki yazımda bahsetmiştim ağaçtan sonra çilek de bekliyordum. Geldi. Büyüttüm, kırmızı kırmızı büyük bir çilek oldu ama ben yiyemeden çürüdü. Toprağa değen kısımları ezik gibi. Şimdi diğer ufaklar büyüyor ancak onlarda da aynı durum var. Neyi yanlış yapıyorum bilmem ki. Halbuki çok güzel, kokulu çilekler. Yiyemeden çöpe gidiyorlar.

Başka bir yenilik kardeşime civciv alınması idi. Biri yaramaz biri uslu iki civciv, bize neşeli bir hafta yaşattı. Hayvan davranışlarını gözlemleme imkanım oldu. Bol fotoğraf çektim, ancak ISO ayarını yükseltmeyi unuttuğum için çoğu bulanık çıktı. Daha birkaç günlük bir civcivin içgüdüsel olarak yemi bitince yeri eşelemeyi denediğini görmek çok hoş. Ancak 1 haftanın sonunda birisi hastalanarak öldü. Havaların aniden soğumasıyla rüzgar yedi sanırım. Önce ayakları titriyordu, yem yemiyor, su içmiyordu, gözlerini açamıyordu ve göz altları morarmıştı, ayakta duramıyordu. Biraz çabayla su içirip yem verdik, yerini değiştirdik. Ertesi gün canlandı ama 3. gün (bu sabah) yere yığılmış halde bulduk kendisini Şimdi diğeri arkadaşını arıyor, tek başına kalıp da depresyona girmemesi için bir başkasına vermemiz gerekecek muhtemelen. Çünkü zaten 2 hafta sonra zaptedemeyeceğiz.

Facebook arkadaş listenizi kimin görebileceğini ayarlamanıza tekrar izin vermeye başladı. Uzun zamandır sırf bu yüzden inat olsun diye Facebook’umu kapalı tutuyordum. Şimdi açtım.

Yüksek lisansımın ilk yılı bitmek üzere. Zaman çok çabuk geçiyor.