Emron : PSU52

ว่าด้วยคำว่า “อาบัง”

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 29 May 2018 08:36:00 -0700

ว่าด้วยคำว่า “อาบัง”

คำว่า “บัง” นั้น มีรากศัพท์มาจากคำว่า “อาบัง” (Abang) ในภาษามลายู มีความหมายว่า พี่, พี่ชาย (ไม่ใช่น้องของพ่อที่ชื่อบังนะครับ) ซึ่งคนในสังคมไทยเข้าใจคำดังกล่าวด้วยการเจาะจงใช้กับบุคคลหรือกลุ่มคนที่เป็นแขกและมุสลิม (บุคคลหรือกลุ่มคนที่นับถือศาสนาอิสลาม) ...

อาบัง ถูกใช้เรียกพ่อค้าขายโรตีที่มีอยู่มากในสังคมไทย ซึ่งพวกเขาส่วนใหญ่เป็นมุสลิมที่อพยพถิ่นฐานหรือพำนักอยู่ในไทยอย่างถูกกฎหมาย โดยส่วนมากแล้วจะเป็นชาวบังคลาเทศ, พม่า, ปากีสถาน และอินเดีย

อนึ่งในทาง 3 จังหวัดชายแดนใต้ จะนิยมใช้คำว่า อาแบ แทนคำว่า อาบัง อาจเรียกสั้นๆ ว่า “แบ” ซึ่งสองคำดังกล่าวมีความหมายเดียวกัน

นอกจากนั้นแล้ว “บัง” ถูกเจาะจงใช้เฉพาะคนไทยที่นับถือศาสนาอิสลาม เช่น บิ๊กบัง (พล. อ. สนธิ บุญรัตกลิน) ขออนุญาตเอ่ยนาม, บังหมัด, บังดุล, บังเลาะห์, บังโส๊ะ เป็นต้น

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นคำว่า “บัง” ก็มีระดับขั้นความสำคัญในฐานะเป็นบุคคลที่อาวุโสในทางวัยวุฒิ แต่คำดังกล่าวก็ยังมีนัยยะแอบแฝงในเชิงเหยียดสัญชาติอยู่ด้วย ...

iMron - เขียน
ผมชอบให้สาวๆ เรียกผมว่า “พี่บัง”

Old Quarter Love

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 29 May 2018 08:30:00 -0700

ชื่อภาพ: Old Quarter love
สถานที่ถ่าย: เขตเมือง Old Quarter Hanoi, Vietnam

บรรยายภาพ:

ภาพคุณตากำลังฟังคุณยายอ่านหนังสือในคูหาบ้านชั้นเดียว โดยหน้าบ้านเป็นร้านโชห่วยเล็กๆ ใกล้กับร้านขายของขนาดกลางที่เต็มไปด้วยลูกค้ากำลังเลือกสรรสินค้าอยู่ภายในร้าน ถึงแม้ว่าชีวิตในเมืองอาจดูวุ่นวาย แต่ก็ยังมีมุมน่ารักให้ได้เห็นอยู่ การกดชัตเตอร์ขณะที่ม่านตาผมได้ประกบกับช่องวิวไฟน์เดอร์ของกล้อง mirorless ทำให้ผมสัมผัสได้ถึงความรักของตายายคู่นี้ได้ดี จนบอกไม่ถูก

Imron - นักถ่าย

แอ๋วเหนือ เมืองซาปา, ประเทศเวียดนาม

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 12 Apr 2018 08:43:00 -0700

การเดินทางจากฮานอยถึงที่หมาย “เมืองซาปา” ใช้เวลา 6 ชม. โดยการโดยสารรถนอน หรือที่เรียกว่า กรีนบัส 30 กว่าที่นอน ในรถมีบริการนำดื่มฟรี Free Wifi และ USB Mobile Charging ในระหว่างทางที่คุณเอนตัวลงนอนบนเบาะนุ่มๆ คุณจะได้เจอกับภูเขา ท้องทุ่ง เกษตรกร ชาวนา และทุ่งนาสีเขียวอยู่เป็นระยะทั้งสองข้างทาง ทำให้ชวนคลายสายตาจากแสงสีฟ้าบนหน้าจอโทรศัพท์ได้ไปพร้อมกับการอุดหูฟังเพลง อ่านหนังสือชิวล์ไปตลอดทาง

เมื่อมาถึงเมืองซาปา ภาพแรกที่ได้เห็นนั่นก็คือ ภาพเมืองที่กำลังพัฒนาอย่างรุดหน้า ในเมืองมีสถาปัตยกรรมต่างๆ เช่น โบสถ์ซาปา (Sapa Cathedral ) คอนแวนต์ (Convent) จัตุรัสใจกลางเมือง รวมถึงโรงแรมที่พักและร้านรวงต่างๆ ที่มีอยู่มากมาย ผู้คนที่นี่ดูเป็นมิตร โดยเฉพาะชาวเขาอาชีพหาบเร่ที่อยู่ร่วมกับคนเมืองได้อย่างกลมเกลียว

ระหว่างเดินทางไปยังหมู่บ้านชาวเขากลางหุบเขา ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองซาปากว่า 13 กิโล ด้วยการเดินเท้าเข้าไปยังโฮมสเตย์ที่พัก นายตวน ซึ่งเป็นไกด์ชาวเขาเผ่าม้งนำทางเราลัดเลาะหุบเขาน้อยใหญ่ตามภูมิประเทศทั่วไปของเมืองนี้ ...

เราเดินไปคุยไปอย่างสนุกสนานเป็นกันเองมาก ผมถือโอกาสชวยพูดคุยถึงเรื่องราวของชาวเขาเผ่าม้ง หนึ่งในชาวเขาได้เล่าถึงวิถีชีวิตของพวกเขาเป็นภาษาอังกฤษได้อย่างน่าฉงนด้วยการพูดภาษาได้ในระดับดีใช่ได้เลยทีเดียว ชาวเขาคนหนึ่งเล่ากับผมว่า ...

“ฉันต้องเดินเท้ากว่า 10 กิโลเกือบทุกวัน เพื่อนำสินค้าจำพวกกระเป๋าถักทอ เสื้อผ้า และเครื่องประดับมาจำหน่ายในตัวเมือง เพื่อหาเลี้ยงดูครอบครัว เป็นเช่นนี้มาแล้วกว่า 40 ปี” เธอมีลูก 3 คนอยู่ด้วยกันในครอบครัวในหมู่บ้านกั๊กกั๊กกลางหุบเขา ...

เราเดินไปได้สัก 8 กม. ก็ถึงจุดพักที่ 1 ชาวเขาสามคนที่เดินร่วมทางกันมากับเรา ได้มอบหญ้ารูปม้าให้กับผมและเพื่อนๆ (ดูรูปด้านล่าง) ทุกคนต่างเซอร์ไพรในหัตถกรรมอย่างง่ายนี้ มันแฝงไปด้วยมิตรภาพที่ดีต่อกันระหว่างเส้นทางเดินไปสู่หมู่ชาวเขากลางหุบเขาของพวกเขา ...

"A journey is best measured in friends, rather than miles."

ทริปนี้ทำให้ผมรู้ว่า - “จำนวนเพื่อนวัดคุณค่าของการเดินทางได้ดีกว่าจำนวนระยะทาง”

ขอบคุณเพื่อนร่วมเดินทางนายตวน ไกด์นำทาง, 3 สาวชาวเขา, Rochead Budiah & Quirine de Jong

ประสบการณ์เมืองดูไบ ประทับใจเป็นไหนๆ

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 26 Nov 2013 07:52:00 -0800

ดูไบเป็นรัฐหนึ่งในประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ที่มีความเจริญของเมืองมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก มีการเติบโตในทุกๆ ด้านอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นทางด้านเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม เมืองแห่งนี้เต็มไปด้วยตึกระฟ้าที่ผุดขึ้นมาทุกวันราวกับดอกเห็ด กล่าวกันว่าปั่นจั่น 70% ของโลกถูกรวมไว้อยู่ที่เมืองแห่งนี้ สิ่งนี้จึงแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาอย่างไม่หยุดนิ่งของเมืองดูไบได้เป็นอย่างดี นอกจากนั้นดูไบยังเป็นเมืองที่เปิดเสรีด้านการค้า เศรษฐกิจ และการลงทุน มีการสนับสนุนด้านการท่องเที่ยวอย่างเต็มรูปแบบ จึงทำให้เมืองดูไบเต็มไปด้วยนักธุรกิจ นักท่องเที่ยว และคนงานจากหลากหลายเชื้อชาติที่หลั่งไหลเข้ามาจากทั่วทุกมุมโลก การใช้ชีวิตของผู้คนที่นั่นจึงค่อนข้างเป็นสังคมแบบพหุวัฒนธรรม ดังนั้นการทำความเข้าใจภาษา สังคม และวัฒนธรรมจึงเป็นเรื่องที่สำคัญ ภาษาอังกฤษถือว่าเป็นภาษากลางในการติดต่อสื่อสารของคนส่วนใหญ่ สำหรับคนที่ยังไม่เคยได้ไปเยือนดูไบ อาจจะคิดว่าดูไบเป็นเมืองอาหรับที่ผู้คนต่างใช้ภาษาอาหรับในการสื่อสาร แต่เปล่าเลย!! คนส่วนใหญ่ที่นี่ไม่ว่าจะเป็นฝรั่ง จีน อินเดีย ปากีสถาน ฟิลิปปินส์ หรือแม้กระทั่งคนอาหรับเองสามารถสื่อสารด้วยภาษาอังกฤษได้

ตลอดระยะเวลา 1 เดือนที่พวกเราทั้ง 4 คน ได้มีโอกาสไปร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ และใช้ชีวิตอยู่ในในดูไบ ถือว่าเป็นโอกาสสำคัญของพวกเราที่ได้ไปศึกษาในมหาวิทยาลัยชั้นนำในดูไบอย่างมหาวิทยาวอลลองกองในดูไบ (University Of Wollongong in Dubai : UOWD) ทุกวันพวกเราจะโดยสารรถประจำมหาวิทยาลัยหรือไม่ก็แท็กซี่ไปยังมหาวิทยาลัยซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลมากนักจากโรงแรมที่พัก โดยทุกวันพวกเราจะใช้เวลาเรียนในห้องเรียนเพียงแค่ 3 ชั่วโมงเท่านั้น หลังจากเลิกเรียนพวกเรามักจะนั่งเมตโทรดูไบ หรือรถไฟฟ้าตะเวนเที่ยวชมเมืองดูไบเพื่อศึกษาชีวิตความเป็นอยู่ของคนที่นั่น พวกเราได้พบเจอและพูดคุย สื่อสารกับคนต่างชาติตลอดจนชาวอาหรับในสถานที่ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นซูก (ตลาด), ห้างสรรพสินค้า, สวนสาธารณะ, มัสยิด, พิพิธภัณฑ์ ฯลฯ ส่วนในวันหยุดสุดสัปดาห์ พวกเรามักจะมีนัดกับพี่ๆ จากสถานกงสุลใหญ่ ณ เมืองดูไบในการเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ ที่ทางกงสุลใหญ่ฯ ได้จัดขึ้น เช่น กิจกรรมแข่งกีฬาโบว์ลิ้งการกุศลกับสมาคมคนไทยในยูเออี, กิจกรรมเยี่ยมเยือนนักเรียนไทยในอาบูดาบีย์, กิจกรรมร่วมเชียร์ทีมไทยในการแข่งขันวอลเล่บอลชิงแชมป์เอเชีย, กิจกรรมเที่ยวซาฟารี สัมผัสวิถีชาวเบดูอิน เป็นต้น ซึ่งทุกกิจกรรมที่ทางกงสุลใหญ่ฯ ได้จัดขึ้นนั้น ล้วนแล้วเป็นกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ และสร้างรอยยิ้ม ความสุข สนุกสนานให้กับพวกเราเป็นอย่างมาก

ส่วนบรรยากาศการเรียนการสอนในชั้นเรียนอาจารย์ผู้สอนซึ่งเป็นชาวอียิปต์จะมุ่งเน้นให้พวกเราได้เน้นการมีส่วนร่วม โดยการพูดแสดงมุมมอง ความคิดเห็น ผ่านกิจกรรมการนำเสนอหน้าชั้นเรียน ทุกวันอาจารย์จะมอบหมายการบ้านให้พวกเราได้ฝึกฝน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นการเขียนเรียงความ รายงาน และไดอารี่จากผลการศึกษาด้วยตนเองทั้งในและนอกห้องเรียนผ่านหัวข้อที่อาจารย์ได้กำหนดไว้ในแต่ละวัน เช่น การเขียนเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างวัฒนธรรมการแต่งงานของชาวไทยและชาวอาหรับ การเขียนไดอารี่ และการเขียนเล่าเรื่องจากการได้ไปเที่ยวชมสถานที่ต่างๆ ในดูไบ ตลอดจนการเขียนเล่าถึงความประทับใจ เป็นต้น และอีกหนึ่งกิจกรรมการเรียนรู้ที่อาจารย์ได้จัดขึ้น ก็คือ กิจกรรมการเรียนรู้นอกห้องเรียน กิจกรรมนี้จัดขึ้นทุกวันพฤหัสฯ ซึ่งพวกเราได้มีโอกาสเรียนรู้ภาษา สังคม และวัฒนธรรมร่วมกับนักศึกษาต่างชั้นเรียน ซึ่งเป็นนักศึกษาต่างชาติ พวกเราได้มีโอกาสร่วมศึกษา เรียนรู้ร่วมกันจากการได้ไปเที่ยวชมสถานที่ต่างๆ ในดูไบ อาทิ เช่น มัสยิดจุไมร่า (Jumeirah Mosque) มัสยิดประจำเมืองดูไบ, ร้านอาหารอาหรับเลบานอน Bazerkan , พิพิธภัณฑ์ดูไบ (Dubai Museum), ซูกหรือตลาด (Souk), ห้างสรรพสินค้าอิบนุ บัฏฏูเฏาะฮฺ (Ibn Battuta Mall) เป็นต้น ทุกกิจกรรมการเรียนรู้ทั้งในและนอกห้องเรียนนั้น ทำให้พวกเราได้เรียนรู้ภาษา สังคม และวัฒนธรรมของชาวอาหรับได้เป็นอย่างดี ตลอดจนได้สัมผัสกลิ่นอายของวัฒนธรรมอาหรับอย่างแท้จริงอีกด้วย

ส่วนความประทับใจในเมืองดูไบนั้นมีหลายอย่างที่พวกเราต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันเลยครับว่า มันสุดยอดจริงๆ !! ดูใบเป็นเมืองที่ครองความเป็นสุดไว้ในหลายๆ เรื่อง ซึ่งส่วนใหญ่แล้วจะเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ผู้คนทั่วโลกรู้จักกัน เช่น ตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในโลกอย่าง บุร์จคอลีฟะฮ (Burj Khalifa) , ห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในโลกอย่าง ดูไบมอล (Dubai Mall), โรงแรมสุดหรูระดับ 7 ดาว บนเกาะเทียมที่สูงที่สุดในโลกอย่าง โรงแรมบูร์จดูไบ (Burj al-Arab), โครงการหมู่เกาะต้นต้นปาล์มที่มีแห่งเดียวของโลก, น้ำพุเต้นระบำที่ใหญ่และสูงที่สุดในโลก, โกว์ซูก หรือตลาดทอง (Gold Souk) ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ฯลฯ แต่สิ่งที่ประทับใจพวกเรามากที่สุดคงจะเป็นตึกระฟ้าบูร์จคอลีฟะฮฺที่ยืนสูงตระหง่าน โดดเด่นคู่เมืองดูไบ บูร์จคอลีฟะฮฺอาจจะถือว่าเป็นพระเอกของเมืองนี้ไปแล้วก็ว่าได้ ไม่ว่าเราอยู่ที่ใดในดูไบก็สามารถมองเห็นมันได้ทุกที่ทุกเวลา และอีกหนึ่งสิ่งที่เราประทับใจและหลงใหลในความงามของมัน นั่นก็คือ โรงแรมบูร์จอัลอาหรับ สถานที่แห่งนี้อาจถือได้ว่าเป็นนางเอกหรือสัญลักษณ์ของดูไบก็ว่าได้ หากเราเดินเล่นตลอดชายหาดจุไมร่า เราก็จะเห็นมันยืนตระหง่านอวดความงามให้เราเห็นคู่กับชายหาดจุไมร่าซึ่งชายหาดประจำเมืองดูไบนั่นเอง

นอกจากนั้นยังมีอีกหนึ่งสถานที่ที่พวกเราได้ไปเยือนและรู้สึกประทับเป็นอย่างยิ่ง นั่นก็คือ มัสยิดเชคซายิด บิน สุลฏอน อาล นะฮฺยาน (Sheikh Zayed Grand Mosque) หรือที่ชาวเมืองรู้จักกันดีในชื่อ มัสยิดเชค ซายิด, มัสยิดอัลกะบีร หรือมัสยิดเชค ซายิด อัลกะบีร ตั้งอยู่ในเมืองอบูดาบีย์ (เมืองหลวงของประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์) มัสยิดแห่งนี้ถูกจัดว่าเป็นมัสยิดที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 4 ของโลก เป็นสถานที่ฝังพระศพของเชคซายิด เจ้าผู้ครองนครรัฐอาบูดาบีย์และประธานาธิบดีคนแรกของประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ สถานที่แห่งนี้มีโดดเด่นเป็นอย่างมากในเรื่องของสถาปัตยกรรมอิสลามร่วมสมัยที่ครองความเป็นสุดยอดไว้ในหลายๆ เรื่องด้วยกัน เช่น มัสยิดแห่งนี้มีโดมหลักที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีผืนพรมที่ใหญ่ที่สุดในโลก เป็นต้น บอกได้ประโยคเดียวเลยว่า “มันช่างยิ่งใหญ่ และวิจิตรบรรจงอะไรเช่นนี้ !!”

ในการนี้ต้องขอขอบพระคุณทางสถานกงสุลใหญ่ ณ เมืองดูไบ ที่หยิบยื่นโอกาสดีๆ แบบนี้ให้กับพวกเราทั้ง 4 คนใน การได้มาศึกษาแลกเปลี่ยนในครั้งนี้ ถือว่าเป็นประสบการณ์อันล้ำค่าในการเปิดโลกทัศน์เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใช้ชีวิตในการเรียนรู้ภาษา สังคม และวัฒนธรรมในต่างประเทศ และในวาระเดียวกันนี้ต้องขอขอบพระคุณพี่ๆ กงสุลผู้ใจดีอย่างพี่อ้อม พี่ชาลี ลุงสำราญ พี่ป่าน พี่กรณ์ และพี่ตั้ล จากไทยเทรดที่คอยดูแลช่วยเหลือพวกเรา และคอยเป็นไกด์พาเที่ยวตลอดระยะเวลาในการเข้าร่วมโครงการในครั้งนี้

ขอขอบพระคุณท่านคณะบดี อาจารย์อาหวัง ล่านุ้ย รองคณะบดี อาจารย์บดินทร์ แวลาเต๊ะ หัวหน้าภาควิชาตะออก อาจารย์อัสมิง กาเซ็ง และคณาจารย์ทุกท่านในแผนกภาษาอาหรับ ที่ส่งเสริมและผลักดันให้เกิดโครงการดีๆ แบบนี้ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าในปีถัดไปโครงการนี้จะยังคงมีต่อไป เพื่อสร้างโอกาสกาเรียนรู้ภาษา สังคม และวัฒนธรรมอาหรับให้แก่นักศึกษาในเอกภาษาอาหรับของเรา เพื่อเป็นการต่อยอดองค์ความรู้ และพัฒนาระดับภาษาให้สูงขึ้นไป

ติดตามพวกเราได้ที่ http://huso4dubai.blogspot.com

10 ความสุดยอดของตึกบูร์จคอลีฟะฮฺ

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 12 Apr 2013 06:46:00 -0700

บูร์จคอลีฟะฮฺ (ٍبُرْجُ خَلِيْفَة) ถือว่าเป็นตึกที่ครองความโดดเด่นซึ่งความเป็นที่สุดของโลกไว้หลายๆ อย่างด้วยกัน เเต่ก่อนจะไปรู้จักถึงความสุดยอดของตึกระฟ้าแห่งนี้ อยากให้ทุกท่านได้ทำความรู้จักกับชื่อเสียงเรียงนามของมันกันสักนิดนึง ...

บูร์จคอลีฟะฮฺ หรือที่คนไทยเรียกเพี้ยนตามสำเนียงไทยๆ ไปว่า "เบิร์จคาลิฟา" ตึกนี้ตั้งอยู่ที่เมืองดูไบ หรือรัฐดูไบ ประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ตึกระฟ้าแห่งนี้ถือว่าเป็นตึกที่สูงที่สุดในโลกอยู่ ณ ขณะนี้ เเต่เดิมตึกนี้ชื่อว่า "บูร์จดูไบ" (برج دبي : หอคอยดูไบ) แต่ภายหลังได้ถูกเปลี่ยนเป็น "บูร์จคอลีฟะฮฺ" (برج خليفة) ตามพระนามของเชค คอลีฟะฮฺ ไซยิด อาล นะฮฺยาน (شيخ خليفة بن زايد آل نهيان) เจ้าผู้ครองรัฐอาบูดาบี และประธานาธิบดีสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เพื่อเป็นเกียรติแก่พระองค์นั่นเอง ...

ตึกบูร์จคอลีฟะฮฺ برج خليفة (Burj Khalifa) สร้างโดยสถาปนิกชาวอเมริกัน ชื่อว่า เอเดรียน สมิธ ภายใต้สโลแกนในการสร้างที่ว่า "من الرمل إلى السحاب" (From The Earth To The Sky) : จากพื้นโลกาสู่ผืนเวหาอันสวยงาม- ผู้แปล ตึกแห่งนี้มีแรงบันดาลใจในการสร้างมาจากดอกลิลลี่ที่กำลังเบ่งบาน ซึ่งถ้าหากมองลงมาจากด้านบนตัวตึกจะสังเกตฐานตึกคล้ายกับดอกลิลลี่กำลังเบ่งบานอยู่นั่นเอง ...

ความสุดยอดของตึกบูร์จคอลีฟะฮฺ (Burj Khalifa)

ความสูง 828 เมตร 162 ชั้น ชิงแชมป์ตึกไทเป 101 ของไต้หวันที่สูงที่สุดก่อนหน้านี้
สามารถมองเห็นตึกนี้ด้วยระยะไกลถึง 95 กิโลเมตร
ตลอดระยะการก่อสร้างใช้จำนวนแรงงานถึง 12,000 คน หรือมากกว่า 80 ชาติ (ทำงานวันละ 8 ชั่วโมง)
ปล่อยลิฟต์ยาวที่สุดในโลก 514 เมตร มีลิฟต์ทั้งสิ้น 57 ตัว
น้ำหนักตึกเปล่าไม่รวมการตกแต่ง หนักถึง 500,000 ตัน
สามารถต้านแรงลมได้ถึง 198 กม./ช.ม. เเต่ถ้าหากปะทะเเรงลมที่มากกว่าตึกสามารถเอนไหวได้ถึง 6 ฟุต เพื่อรักษาความมั่นคงของตึกไว้
มีกระจกทั้งสิ้น 28,601 บาน
มีลิฟต์ที่เร็วที่สุดในโลก ด้วยความเร็วถึง 65 กิโลเมตร/ช.ม. หรือคิดเป็น 18 เมตร/วินาที
พื้นที่อสังหาริมทรัพย์ในส่วนของชั้นด้านบนตึกเปิดให้ซื้อขายด้วยราคาตารางเมตรละ 38,000 ดอลล่า (คิดเป็นเงินไทย 1,256,000 บาท/ตารางเมตร)
มีภัตตาคารที่สูงที่สุดในโลก อยู่ที่ชั้น 122
มีจุดชมวิวที่สูงที่สุดในโลก อยู่ที่ชั้น 124
มีมัสยิดที่สูงที่สุดในโลก ตั้งอยู่ที่ชั้น 158 ฯลฯ

ข้อมูลจาก http://bit.ly/158ecvk
**ปล. 12+ ท่านผู้ใดทราบถึงความเป็นที่สุดของตึกระฟ้าแห่งนี้สามารถแชร์ความรู้มาได้ที่คอมเม้นด้านล่างน่ะครับ ((ชุกรอน : ขอบคุณครับ))

บันไดสู่ความสำเร็จ

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 5 Apr 2013 09:11:00 -0700

คนเราทุกคนต่างมีเป้าหมายในชีวิต แต่บางคนเคว้งคว้างหาทางฝันหรือเป้ามายยังไม่เจอ คนเหล่านั้นคือ คนที่ไม่รู้จักตนเองดีพอ ดังนั้นเเล้วคนเราต้องมีเป้ามายที่ชัดเจน คนที่มีเป้าหมายในชีวิตที่ชัดเจน คือ "คนที่ฉลาดคิด" ความมุ่งมั่นฝ่าฟันเดินสู่ทางฝันของเขาจะคอยผลักดันเขาสู่ความสำเร็จไม่วันใดก็วันหนึ่ง หากเเม้นทางที่มุ่งสู่เป้าหมายนั้นจะเต็มไปด้วยขวากหนาม เชื่อเหลือเกินว่าสักวันหนึ่งคำว่า "ความสำเร็จ" จะมาเคาะประตูบ้านคุณเเล้วเอ่ยวาจาทายทักว่า "จงลิ้มรสความสำเร็จเถิด!!"

ขอเปรียบเปรยทางสู่ฝัน ดั่งบันได

... บันไดสู่ความสำเร็จ มีหลายขั้น ...

เเต่เราจะต้องก้าวผ่านขึ้นไปเพื่อพบกับความสำเร็จที่อยู่เบื้องหน้า

เมื่อคุณใฝ่หาซึ่งความสำเร็จ

อย่าหยุดเดินก้าวฝัน หมั่นไตร่ตรองเป้าหมายอยู่อาจิณ

จงรีบ เเละเริ่มต้นก้าวไป ณ ตอนนี้...

อย่าหยุดเดินก้าวฝัน แม้นจะพบกับขวากหนามในบางคราว

หรืออาจหกล้มอยู่ร่ำไป

จงหยัดยืน เเละมุ่งเดินสู่ทางฝันต่อไป...

ขอเพียงอย่าลืมซึ่งเป้าหมายที่ได้วาดฝัน

สุดท้าย.. คุณก็จะพบกับมัน

ณ จุดนัดพบสุดปลายฝันสักวันหนึ่ง...

Emron PSU : นักเขียนสมัครเล่น

ขอความกรุณาทุกท่านช่วยเป็นบรรณาธิการให้กับบทความนี้ด้วย

จักยินดีและขอบคุณเป็นอย่างยิ่งครับ...

หลักสูตรภาษาอาหรับในประเทศไทย

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 4 Apr 2013 08:39:00 -0700

การเรียนภาษาอาหรับในระดับสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทยของเราขณะนี้ นับว่ามีน้อยมาก เป็นเพราะสาเหตุใดนั้นกระผมไม่สามารถให้คำตอบได้ อาจจะเป็นผลความต้องการเรียนในระดับอุดมศึกษาในสาขานี้มีน้อยหรือว่าอย่างไรไม่ทราบนะครับ สำหรับมหาวิทยาลัยที่เปิดสอนหลักสูตรภาษาอาหรับเป็นระดับแรกของเมืองไทย ก็คือ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ซึ่งเปิดหลักสูตรศิลปศาสตร์บัณฑิต ภาษาอาหรับ (Bachelor of Arts : Arabic) มาตั้งเเต่ปี พ.ศ. 2535 และต่อมาในปี พ.ศ. 2554 ได้เปลี่ยนหลักสูตรเป็นศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอาหรับ-ภาษาอาหรับธุรกิจ (Bachelor of Arts : Arabic Language-Business Arabic) หลักสูตร 4 ปี

คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ม.อ. ปัตตานี

นอกจากนั้นก็ยังมีมหาวิทยาลัยอิสลามยะลา ที่เปิดสอนในหลักสูตรศิลปศาสตร์บัณฑิต สาขาวิชาภาษาอาหรับ สังกัดคณะคณะศิลปศาสตร์และสังคมศาสตร์ ซึ่งหลักสูตรดังกล่าวเปิดสอนมาตั้งเเต่ พ.ศ. 2545 และต่อมาในปี พ.ศ. 2551 ได้มีการปรับปรุงหลักสูตรใหม่เป็นศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอาหรับ (ภาษาอาหรับและวรรณคดี) หลักสูตร 5 ปี รวมการเรียนเตรียมภาษาอาหรับเป็นระยะเวลาหนึ่งปี

คณะคณะศิลปศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา

นอกจากสองมหาวิทยาลัยดังกล่าวเเล้วยังมีมหาวิทยาลัยรามคำแหงที่ไม่ได้เปิดหลักสูตรภาษาอาหรับโดยตรง โดยเปิดสอนหลักสูตรวิชาโทภาษาอาหรับ ( ซึ่งเป็นหลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2551 สังกัดคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง หลักสูตรดังกล่าวเปิดให้นักศึกษาเลือกเป็นวิชาโท หรือวิชาที่สอง ซึ่งเรียนเเค่ 24 หน่วยกิตเท่านั้น

สามารถดาวน์โหลดหลักสูตรของมหาลัยที่เปิดสอนหลักสูตรภาษาอาหรับได้ที่นี่

หลักสูตรเป็นหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอาหรับ-ภาษาอาหรับธุรกิจ (Bachelor of Arts : Arabic Language-Business Arabic) คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี I ดาวน์โหลด
หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอาหรับ (ภาษาอาหรับและวรรณคดี) คณะคณะศิลปศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา I ดาวน์โหลด
หลักสูตรวิชาโทภาษาอาหรับ ( คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง I ดาวน์โหลด

**ปล. ท่านผู้อ่านท่านใดมีข้อมูลอัพเดทเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าว กรุณาแนะนำมาได้ที่คอมเมนต์ด้านล่างบทความนี้ได้เลยครับ ((ยินดีเป็นอย่างยิ่ง))

มัสยิดกลาง จ.ปัตตานี

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 1 Apr 2013 09:11:00 -0700

บทนำก่อนเข้าเรื่อง

ผลัดถิ่นมาศึกษาอยู่ดินแดนปัตตานี ดารุสสลาม หรือที่ใครเค้ารู้จักกันในนาม “ลังกาสุกะ” มาเกือบ 4 ปีเต็ม แต่เมื่อถามตัวเองถึงสัญลักษณ์อันโดดเด่นของจังหวัดปัตตานี จำต้องนึกถึงมัสยิดกลางจังหวัดปัตตานีที่เป็นจุดศูนย์รวมของอิสลามมิกชนในพื้นที่ และหากถามตัวเองว่ารู้จักกับมัสยิดแห่งนี้มากน้อยเพียงใด ? กลับต้องตอบกับตัวเองว่า มีความรู้น้อยมากๆ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของมัสยิดแห่งนี้ หากเปรียบเทียบก้อเท่าหางอึ่งกันเลยทีเดียว ...

กระผมจึงอยากที่จะหวนสู่วันวานของสถานที่แห่งนี้ด้วยการเริ่มต้นสืบค้นข้อมูลจากอินเตอร์เน็ต และแล้วก็ได้พบกับข้อมูลที่น่าสนใจจากเว็บไซต์หนึ่ง คือเว็บไซต์วารสารรูสะมิแล http://curriculum.pn.psu.ac.th/roosmilae แหล่งรวบรวมบทความจากวารสารชื่อดังมากมายเกี่ยวกับชายแดนใต้ บทความดังกล่าวชื่อว่า “มัสยิดกลางปัตตานี” เขียนโดย ดร.พิเชฐ แสงทอง ซึ่งเรียบเรียงไว้อย่างน่าสนใจถึงประวัติความเป็นมาของมัสยิดกลางปัตตานี ว่าแล้วเรามาร่วมย้อนความหลังเมื่อครั้นวันวานของมัสยิดแห่งนี้กันเลยดีกว่าครับ...

เรื่องมีอยู่ว่า...

ในปีพุทธศักราช 2497 รัฐบาลได้ตระหนักถึงความสำคัญของศาสนาอิสลามว่าเป็นศาสนาที่ประชาชนชาวปัตตานีส่วนใหญ่นับถืออย่างเคร่งครัด อันจะนำมาซึ่งสันติสุขประกอบกับในพื้นที่สี่จังหวัดชายแดนภาคใต้มีประชากรนับถือศาสนาอิสลามเป็นจำนวนมาก คณะรัฐมนตรีจึงได้อนุมัติงบประมาณ สำหรับการก่อสร้างมัสยิดกลางปัตตานีขึ้นโดย ฯพณฯ พลตำรวจเอก เผ่า ศรียานนท์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยในสมัยนั้นได้เดินทางมาวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2500 เวลา 10.00 น.

มัสยิดกลางแห่งนี้ใช้เวลาในการก่อสร้างและตกแต่งอย่างวิจิตรพิสดารเป็ เวลา 9 ปีกว่าจะแล้วเสร็จ ต่อมาเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2506 ฯพณฯ จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้นได้เดิน ทางมาประกอบพิธีเปิดอย่างเป็นทางการ และมอบมัสยิดแห่งนี้ให้แก่ชาวไทยมุสลิมจังหวัดปัตตานี โดยให้ตั้งชื่อว่า “มัสยิดกลางจังหวัดปัตตานี” มัสยิดกลางปัตตานีนับว่าเป็นมัสยิดที่สวยงามและใหญ่ที่สุดในประเทศไทย เป็นสถาปัตยกรรมแบบตะวันตกผสมผสานกับแบบสถาปัตยกรรมอินเดีย สร้างเป็นตึกคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้น ตั้งอยู่บนฐานรูปทรงคล้ายกับ “ทัชมาฮาล” ในอินเดีย ตรงกลางเป็นอาคารมียอดโดมขนาดใหญ่ และมีโดมบริวาร 4 ทิศ มีหอคอยอยู่สองข้างสูงเด่นเป็นสง่าบริเวณด้านหน้ามัสยิดมีสระน้ำสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ภายในมัสยิดมีลักษณะเป็นห้องโถงมีระเบียงสองข้าง ภายในห้องโถงมีบัลลังก์ทรงสูงและแคบเป็นที่สำหรับ “คอฏีบ” ยืนอ่านคุฏบะฮ์ในการละหมาดวันศุกร์ หอคอยสองข้างนี้เดิมใช้เป็นหอกลางสำหรับตีกลองเป็นสัญญาณเรียกให้มุสลิมมาร่วมปฏิบัติศาสนกิจ ต่อมาใช้เป็นที่ติดตั้งลำโพงเครื่องขยายเสียงแทนเสียงกลอง ปัจจุบันขยายด้านข้างออกไปทั้ง 2 ข้างและสร้างหออะซาน พร้อมขยายสระน้ำและที่อาบน้ำละหมาดให้ดูสง่างามยิ่งขึ้น ภายในมัสยิดประดับด้วยหินอ่อนอย่างสวยงาม

มัสยิดกลางปัตตานีส่วนใหญ่จะใช้เป็นสถานที่ประกอบศาสนกิจ (ละหมาด) วันละ 5 เวลาเป็นกิจวัตรประจำวันใช้ในการละหมาดวันศุกร์ และการละหมาดในวันตรุษต่างๆ โดยมีชาวไทยมุสลิมในพื้นที่ ปัตตานี และพื้นที่อื่นทั้งในและต่างประเทศ โดยเฉพาะในวันศุกร์และวันเสาร์จะมีการบรรยายธรรมะมีผู้ เข้าฟังการบรรยาย ประมาณครั้งละ 3,000 คน เพื่อเป็นการเพิ่มพูนความรู้ความเข้าใจในหลักการของศาสนาและเพื่อความถูกต้องในการบำเพ็ญศาสนกิจ

ข้อมูลจาก http://bit.ly/YQ6DWr

ฝาก... กุญแจ+กรุสมบัติ

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 1 Mar 2013 17:31:00 -0800

โอวาทจากอาจารย์ที่เคารพรักยิ่ง กับโอกาสสุดท้ายที่ไม่ได้ท้ายสุด

สำหรับชีวิตการศึกษาระดับปริญญาตรีในรั้วมหาวิทยาลัย
"

"แอดไวซี่อาจารย์ ลูกศิษย์ที่ปรึกษา หลายคนหลายรุ่น นับได้เลยว่าไปได้ดิบได้ดีกันหลายคนมากเลย อาจารย์ภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง และก็หวังว่าปีสี่ปีนี้ก็คงเจริญตามรอยรุ่นพี่ที่สำเร็จแล้วหลายคน ก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมา ไม่ใช่จากอาจารย์คนเดียวนะ จากครูบาอาจารย์ทั้งหมดในมหาลัยแห่งนี้แหละ ก็จะเป็นประโยชน์แก่เราบ้าง สิ่งที่ได้รับมาถ้าเทียบแล้วมันคงไม่มากหรอก ประมาณ 20-30% ส่วนที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของเธอ แล้วแหละ ไปหา ค้นคว้าเพิ่มเติม การเรียน ไม่มีวันสิ้นสุดหรอกครับ ตั้งแต่ในเปลจนถึงหลุมฝังศพ ไม่ใช่ว่าเธอเรียนจบไปแล้วทุกอย่างจะจบตาม ไม่ใช่นะครับ อาจารย์ถึงขนาดนี้ก็ยังเรียนอยู่ ยังมีอะไรอีกเยอะ ยิ่งเราเรียน ยิ่งรู้ว่าเรานี้โง่ ยิ่งรู้มากยิ่งรู้ว่าตัวเองโง่ มันจะเป็นแบบนี้...เพราะฉะนั้นจึงทำให้รู้สึกว่าต้องเรียนรู้อยู่ตลอดเวลา โลกมันหมุนเร็วมาก มากกว่าที่เราคิด เพราะฉะนั้นอยู่กับที่ไม่ได้ สิ่งที่แล้วมาก็เปรียบเสมือนอาวุธหรือกุญแจ เพราะฉะนั้นเธอมีกุญแจแล้ว เธอมีอาวุธแล้ว จงนำกุญแจนี้ไปไขประตูแห่งกรุสมบัติอะไรก็ตาม ก็ว่าไป... ในอนาคตข้างหน้านะ ถ้าใครอยากจะเรียนในระบบ ก็จงต่อปริญญาเอก ปริญญาโท ก็ตามสบาย หรือใครไม่อยากเรียนในระบบก็อย่าหยุด ต้องค้นคว้า เรียน ถึงแม้ว่าไม่ได้อยู่ในระบบก็ตาม เดี่ยวนี้เค้ามีสื่อมีอะไรเยอะแยะ แล้วก็ ชีวิตผ่านมาแค่นี้ ถือว่าแค่จะเริ่ม ข้างหน้า หลังจากนี้ข้างหน้า นั้นแหละของจริง นั่นแหละคือชีวิตจริงของเธอนะ เธอต้องเผชิญต้องพบเจออะไรอีกมากมายในชีวิตนี้ ในโลกความเป็นจริง ที่ผ่านมาเธออยู่ในวัยแห่งการพึ่งพา เธอไม่ต้องทำงาน ถึงเวลาก็ไปแบมือขอพ่อแม่ที่บ้าน แต่หลังจากนี้เธอต้องรับผิดชอบชีวิต ไม่ใช่ของตัวเองอย่างเดียวนะ ครอบครัว การงาน หน้าที่ สถาบัน สำนักงาน หน่วยงานที่เราสังกัด อยู่บนบ่าเราทั้งหมดนะ และที่สำคัญที่สุด สังคม ประชาชาติมุสลิม รุ่นต่อๆ ไปก็เป็นหน้าที่ของเราต้องช่วยกันดูแล อาจารย์ก็ขอฝากแค่นี้ ซึ่งคิดว่าไม่ใช่ครั้งสุดท้ายหรอก เราอาจจะได้เจอกันอีก ไม่ได้เจอตัวจริง ก็ในเฟส อาจารย์ไฟเขียวตลอด วันนี้ก็ได้คุยกับอาจารย์มันซูรว่าเราน่าจะจัดงานคืนสู่เหย้าสักครั้งหนึ่ง เพราะว่าตลอด 20 ปีที่ผ่านมา เอกอาหรับของเรา เราไม่เคยจัดเลย อาจารย์ก็ได้เกริ่นกับอาจารย์มันซูรแล้วว่าให้ทำโครงการ น่าจะได้จัดสักครั้ง คือเรียกทั้งหมด ตั้งแต่รุ่นแรก รุ่นปู่ย่าตายายยังรุ่นปัจจุบัน จะได้เจอสักครั้งหนึ่ง แล้วจะได้รู้ว่าเอกอาหรับเราหลายคนไปได้ดิบได้ดีไปทั่วสารทิศเลย โอเคนะขอฝากแค่นี้ สุดท้าย..ถ้าอาจารย์ทำผิดพลาดอะไรก็แล้วแต่ ขอมะอัฟด้วยครับ ชุกรอน วัสสลามมุอะลัยกุมฯ"

หลังจากฟังโอวาทเสร็จ ก็อยากที่จะสรุปความคิด ... [สั้นๆ ได้ใจความในแบบฉบับของตนเอง]

นิยามการศึกษา 4 ปีที่ผ่านมา คือ การเรียน เพื่อรู้ สู่การปฏิบัติ เพื่อตนเอง สังคม ประชา+ชาติ มากมายด้วยมิตรภาพจากผองเพื่อน ประสบการณ์ ความรู้ ฯลฯ สิ่งที่ได้มาทั้งหมดล้วนเเล้วเเต่ทรงคุณค่ายิ่งสำหรับตัวเรา

บอกกับตัวเองอยู่เสมอว่า "การศึกษาคือวาระแห่งชีวิต ชีวิตคือการศึกษา"
บอกกับตัวเองอยู่เสมอว่า " เป้าหมาย คือสิ่งที่สำคัญ... ต้องมีเป้าหมาย ต้องรู้เป้าหมาย เพราะนั่นคือ ตัวผลักดัน สู่ความฝัน ความสำเร็จ ความจริงในอนาคต ..."

มีเป้าหมาย มีความสำเร็จ

ไม่มีเป้าหมาย ไม่มีความสำเร็จ

รู้จักเป้าหมาย รู้จักความสำเร็จ

ไม่รู้จักเป้าหมาย ก็อย่าหมายในความสำเร็จ

** ขอบคุณรั้วมหาวิทยาลัย

ครูบาอาจารย์ทุกท่านที่สั่งสอนคนให้เป็นคนที่เพรียบพร้อมไปด้วยความความรู้ คุณธรรม

The Best Memory : احلى الذكريات

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 27 Feb 2013 08:28:00 -0800

วันแดดฟ้าส่อง หลังจากทิ้งฝนมาเมื่อวันวาน

ได้มีโอกาสไปทานอาหารเที่ยงกับอาจารย์ที่ปรึกษาและเพื่อนๆ ร่วมเอก เป็นโอกาสดีๆ ครั้งหนึ่งในชีวิตการเป็นนักศึกษา ม.อ. ตานีที่ควรค่าแก่การจดจำ พูดถึงร้านอาหารที่อาจารย์เสนอมาก็ไม่ค่อยคุ้นหูมาก่อน เป็นร้านซุประดับครัวตานีต้องมอบป้ายให้เลยทีเดียว เป็นเรื่องที่แปลกมากๆ ที่ผมและเพื่อนอีกหลายคนไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของครัวซุปร้านนี้มาก่อน ทั้งๆ ที่อยู่ปัตตานีมาเเล้วเกือบครบวาระ 4 ปี เป็นร้านที่อาจารย์ออกปากบอกเกริ่นๆ มาว่า "รับรองในอร่อย" ด้วยเมนูซุปเนื้อเปื่อย เครื่องใน ซุปเอ็น ที่บอกได้คำเดียวเลยว่า สุดยอด !! หรอยจังหวู้ !!

ไปถึงก็จัดเต็มกับการแอพถ่ายรูปเพื่อนๆ กับบรรยากาศร้านที่ดูเป็นกันเอง สังเกตดูเจ้าของร้าน พนักงานเสริ์ฟที่พลันเเล่นไปเเล่นมาเหมือนเรือสินค้าในคลองเวนิส เปรียบเทียบซ่ะเห็นภาพถึงความคับคั่งของแขกของร้านนี้กันเลยทีเดียว

เรื่องของรสชาติไม่ต้องพูดถึง อยากที่ได้บอกไป และพอจะเดาออกหากกวาดสายตาดูแขกเหรื่อของร้านทีพลันเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย นี่คงเป็นพยานยืนยันความอร่อยของซุปร้านนี้ได้เป็นอย่างดีที่สุด พูดซ่ะจนทำให้หลายท่านอยากลองขึ้นมาเเล้วละซิ ? ขอบอกเลยว่าอยากให้ทุกท่านแวะเข้ามาลองชิมซุปร้านนี้ที่รับรองได้ว่าไม่ผิดหวัง

ส่วนที่ตั้งก็ไม่ไกลนักจากตัวเมืองปัตตานี แถวๆ ตำบลตะลุโบะ เลยซุ้มประตูใหญ่เขตเทศบาลเมืองปัตตานีไปหน่อยเดียวครับ หน้าป้ายบอกทางไปเมืองโบราณยะรัง - สุสานเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยว - มัสยิดกรือเซะ อ่อ ชื่อร้านของเค้า คือ "ร้านเจ๊ะเยาะ" ซุปเจ้าเก่า ได้ลองถามๆ พนักงานเสิร์ฟดูเเล้วเจ๊ใหญ่ของร้านเป็นใคร? เเละเเล้วก็ทราบคำตอบ ที่เเท้เอาชื่อตัวเองมาตั้งชื่อร้านนี่เอง กะว่าจะสัมภาษณ์กับเจ้าของร้าน เเต่ด้วยเวลา และสถานการณ์ตอนนั้น "อด" อย่างที่บอกว่า แขกร้านนี้เยอะจริงๆ งานนี้เจ๊เจ้าของร้านลงมือทำซุปกับลูกมือหลายต่อหลายคนเกือบแทบไม่ทันเสิร์ฟกันเลย ขอบอกๆ เจ๊ะเยาะก็อัธยาศัยดี้ ดี เเก็กท่า ถ่ายรูปแอพยังทัน ออกปากบอกมือกล้องสมัครเล่นอย่างผมว่า "อย่าลืม!! อัพลงเฟสบุกกกันด้วย โอว !! รุ่นนี้ยังรู้จักเฟส เท่าทันสือ สุดยอดจริงๆ" สุดยอดทั้งรสชาติ การบริการขอคอนเฟิร์มครับ

งานนี้ต้องขอขอบคุณ อ. อัสสมิง กาเส็ง อาจารย์ที่ปรึกษาใจดีของพวกเราที่พาไปเลี้ยงอาหารมื้อเที่ยงเเละร่วมบันทึกความทรงจำดีๆ ระหว่างลูกศิษย์กับอาจารย์ก่อนจบการศึกษา พูดเเล้วเศร้า ...เเต่ก็สุขใจทุกครั้งที่ได้นึกถึง

-- ขอบคุณครับ --

เมืองมหัศจรรย์แห่งสหรัฐอาหรับฯ

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 26 Feb 2013 06:00:00 -0800

... อีกหนึ่งวันสบายๆ วันแห่งฝนฟ้า (คลึ้มตลอดวัน) ;:;:;:;

"อัลลอฮุมมา ศ็อยยิบัน นาฟิอัน"

ได้มีโอกาสได้อ่านหนังสือท่องเที่ยวเล่มหนึ่งที่ตัดสินใจซื้อมาชื่อว่า "ชมเมืองยิว ซิลเมืองอาหรับ" ก่อนซื้อได้ลองเปิดสารบัญแลดูเเล้ว ก็เกิดความสนใจอ่านเป็นพิเศษเรื่อง "เมืองมหัศจรรย์แห่ง สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์" จะหมายถึงเมืองไหนไปไม่ได้เลยนอกเสียจาก "เมืองดูไบ หรือรัฐดูไบ" นั่นเอง หลายคนอาจจะคิดว่าดูไบ คือ เมืองไฮโซแถบยุโรป อเมริกา หรือบางคนอาจจะเข้าใจผิดว่า "ดูไบ" คือชื่อประเทศ ก็ยังเคยๆ ได้ยินมา ผมได้ลองสืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับดูไบ ก็ยังมีชื่อประเทศดูไบยังมีให้เห็นในโลกอินเตอร์เน็ต ช่างน่าตลก ขบขันเสียจริงๆ

แท้ที่จริงเเล้วดูไบ คือ รัฐหนึ่งในประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ มีพื้นที่ทั้งหมด 4,000 ตร. กิโลเมตร รัฐดังล่าวตั้งอยู่ในทะเลทรายอาหรับ ทางทิศตะวันตกติดกับอ่าวเปอร์เซีย เเละมีพรมแดนทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับประเทศโอมาน หากถามว่า "ถ้าพูดถึงดูไบ คุณจะนึกถึงอะไรเป็นสิ่งแรก ?" หลายคนอาจจะตอบว่า "ความร่ำรวย เมืองแห่งความใฝ่ฝันที่อยากจะไปเยือน หรือบ้างก็อาจจะนึกถึงตึกราบ้านช่องที่ทันสมัย ดูโอ่อ่า อลังการงานสร้าง" ใช่ๆ !! มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ ...

เเต่จะมีใครเคยรู้บ้างรึปป่าวว่า ??... "วันวานของดูไบคือทะเลทรายอาหรับอันเวิ้งว้าง เเต่ไม่น่าเชื่อว่าด้วยระยะเวลาอันสั้น พื้นที่แห่งนี้ได้เจริญรุดหน้าไปอย่างไม่หยุดยั้ง ในหนังสือฯได้กล่าวว่า "...จากแผ่นดินอันแห้งแล้งที่มีเเต่ทุ่งแล้งและทะเลทรายอันเวิ้งว้าง ได้รับการเนรมิตรให้กลายเป็นดินแดนที่ห่อหุ้มไปด้วยตึกระฟ้า จนแทบไม่เหลือเค้าทะเลทรายให้เห็นอีก..." ในหนังสือเล่มดังกล่าวได้พูดถึงสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังของเมืองๆ นี้อย่างน่าสนใจ เเค่อ่านเกริ่นๆ ก็ถึงต้องโอโห !! เเค่อ่านสองสถานที่ท่องเที่ยวของเมืองๆ นี้เเล้ว ถึงกลับมีความทะเยอทะยานอ่านต่อจนจบเรื่องกันเลยที่เดียว อย่ารอช้าอยู่เลย!! ให้หนังสือเล่มนี้ พาเราๆ ไปเที่ยวสองสถานที่นี้กันเลย...

ตึกบุร์จอัลอาหรับ (برج العرب : Burj Al-Arab) หรือโรงแรมเรือใบ หรูระดับ 7 ดาว โรงแรมแห่งนี้นับเป็นสัญลักษณ์ของเมืองมานับทศวรรษ มีความสูง 321 เมตร หรือ 1,050 ฟุต และยังครองความสูงเป็นอันดับ 32 ของโลก ตึกบูร์จอัลอาหรับ ตั้งอยู่บนเกาะที่ถูกถมขึ้นห่างจากชายฝั่งจูไมราบีช 280 เมตรและเชื่อมต่อด้วยสะพานที่มีลักษณะโค้ง ตึกบูร์จอัลอาหรับ มีลักษณะโครงสร้างการออกแบบเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของเมืองดูไบและตัวอาคารเลียนแบบมาจากใบของเรือใบซึ่งเป็นสัญลักษณ์หนึ่งของดูไบหรือประเทศนี้เลยครับ

บุร์จคอลีฟะฮฺ (برج خليفة : Burj khalifa) ชื่อเดิมบุร์จดูไบ ( برج دبي : Burj Dubai) เป็นตึกที่มีความสูงครองแชมป์โลกอยู่ในขณะนี้ ด้วยความสูงที่ 828 เมตร (164 ชั้น) สูงกว่าตึกไทเป 101 ที่ครองแชมป์ไปก่อนหน้านี้ถึง 319 เมตรเลยทีเดียว บอกได้คำเดียวเลยว่า สูงจริงๆๆ !! สูงถึงขั้นว่าจะไปทางไหนก็จะเห็นมันสะกดรอยตามเราไปทุกที่ในดูไบ เเต่ถ้าหากพูดถึงประวัติการตั้งชื่อเเล้วก็มีประเด็นที่น่าสนใจเป็นอย่างมาก เเต่เดิมอย่างที่ได้บอกไปเเล้วว่าชื่อของตึกระฟ้านี้นามว่า "บุร์จดูไบ" เเต่ภายหลังได้ทำการเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นบุร์จอัลคอลีฟะฮฺตามชื่อของเชค คอลีฟะฮฺ ไซยิด อาล นะฮฺยาน (شيخ خليفة بن زايد آل نهيان) ประธานาธิบดีสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์นั่นเอง...

โรงเเรมเรือใบ หล่อนคือนางแบบประดับชายหาดจูไมราห์ (Jumeirah Beach) บนเกาะเทียมที่ถูกสร้างขึ้น ใครไปใครมาเป็นต้องจับหล่อนเข้าเฟรม เรียกว่าไม่มีใครยอมจากดูไบไปถ้าไร้รูปของหล่อนอยู่ในแมมโมรี่การ์ด เพราะหล่อนคือสักขีพยายของการมาเยือนดูไบโดยแท้

... บุร์จคอลีฟะฮ์ (Burj khalifa) ถ้าบุร์จอาหรับคือนางเอกของดูไบ ตึกบุร์จคอลีฟะฮ์ก็คงเป็นพระเอกของเมืองนี้ (P.174)

ขอขอบคุณ

ภาพ Burj khalifa

จาก FB @ Assaming Kaseng

สัม-มะ-นา : سيمينار

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 24 Feb 2013 20:37:00 -0800

โครงการสัมมนาวิจัยครั้งแรกของผม และผองเพื่อน ที่จัดขึ้นในคาบเรียนรายวิชา 414-449 สัมมนาภาษาอาหรับ Seminar In Arabic เพื่อนำเสนอผลงานวิจัยที่ได้ทำการศึกษามาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย งานนี้ทุ่มความพยายามกันอย่างเต็มที่ ถึงกับอดหลับอดนอนกันกันเลยทีเดียว อาจจะด้วยระยะเวลาศึกษาที่ผมคิดว่าสั้นมาก แต่ถึงอย่างไรก็ตามโดยส่วนตัวเเล้วคิดว่าผลงานที่ออกมาก็ถือว่าเป็นที่น่าพอใจอยูในระดับมาก เรื่องที่ผมได้ทำการศึกษานั้นเป็นเรื่องเก่าที่ค่อนข้างใหม่สำหรับผมเลยทีเดียว เป็นงานวิจัยเชิงทดลอง (Experimental Research) นั่นก็คือเรื่อง "การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนไวยากรณ์ภาษาอาหรับ เรื่อง จำนวนนับ (العددوالمعدود) โดยใช้วิธีการสอนแบบนิรนัย (Deductive Method) ของนักศึกษาสาขาวิชาภาษาอาหรับและภาษาอาหรับธุรกิจ ชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี" ดูชื่อเเล้วย๊าวๆ ยาว เเต่ผู้เชี่ยวชาญส่วนตัวบอกว่า "ใช้ได้" ก็โอเค เสนอชื่อให้อาจารย์ปั๊บ ผ่านฉลุยเลยครับ ขอบอกเลยว่า ก่อนที่จะได้มาซึ่งหัวข้อที่ว่าย๊าว ยาวดังกล่าวถึงกับต้องเปลี่ยนหัวข้อมาเเล้ว เเต่อาจารย์ ดร. ที่ปรึกษาวิจัยก็ใจดีๆ อนุญาตให้เปลี่ยน ห่ะๆๆ

จะขอกล่าวถึง... แรงบันดาลจากชื่องานวิจัยดังกล่าวเกิดจากความสนใจที่จะศึกษาวิจัยเกี่ยวกับการเรียนภาษาอาหรับนักศึกษา โดยเฉพาะเจาะจงไปที่เรื่องไวยากรณ์ภาษาอาหรับ คิดไปคิดมาอยู่หลายตลบกับเพื่อนที่ปรึกษาวิจัย ก็เป็นที่ตกลงกันในหัวข้องเรื่องที่ได้บอกไปเเล้วข้างต้น ส่วนการดำเนินการวิจัยก็เป็นไปด้วยความเรียบร้อย ในขั้นการทำใบความรู้ แบบทดสอบ แผนการสอน บันทึกการสอน และการลงมือสอนในชั้นเรียนจริงๆ ก็เพราะด้วยการสนับสนุนของคณาจารย์ และเพื่อนร่วมวิจัยที่แสนดี ขอขอบคุณทุกท่านไว้ ณ ที่นี้ด้วยครับ

ความสำเร็จครั้งนี้ เป็นความสำเร็จขั้นหนึ่งที่ยิ่งใหญ่ ทำให้ผมได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการเรียนทฤษฎีการวิจัย การสัมมนา ได้รับประสบการณ์ใหม่ๆ จากการศึกษา ได้เรียนรู้การทำงานทีมเวิร์ค เเละอีกหลายๆ อย่าง ฯลฯ เสร็จงานเเล้ว... ก็ต้องรอลุ้นเกรดที่จะออกมาเเล้วซิ !! จะได้ A หรือ B พรัสไม่พรัสก็ต้องคอยติดตามกันต่อไป.. เเต่ใจคิดว่าคงได้เกรดดีๆ ที่สมกับระดับการทุ่มเท ตั้งใจเป็นแน่แท้ ขอให้ได้เกรดที่ได้คาดหวังไว้ ...

-- อามีน --

วิจัยเชิงทดลอง เรื่อง การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนไวยากรณ์ภาษาอาหรับ...

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 24 Feb 2013 07:53:00 -0800

ชื่อเรื่องวิจัย

การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนไวยากรณ์ภาษาอาหรับ

เรื่อง จำนวนนับ (العددوالمعدود) โดยใช้วิธีการสอนแบบนิรนัย (Deductive Method) ของนักศึกษาสาขาวิชาภาษาอาหรับและภาษาอาหรับธุรกิจ ชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี

คณะผู้วิจัย

นายสุรัตน์ สุดดำ และนายมูฮัมหมัดรอวี แวโดยี

สาขาที่วิจัย

ภาษาอาหรับ

อาจารย์ที่ปรึกษา

อาจารย์ ดร. ไฟซ็อล หะยีอาวัง

ปีการศึกษา

2555

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนไวยากรณ์ภาษาอาหรับ เรื่อง จำนวนนับ (العددوالمعدود) โดยใช้วิธีการสอนแบบนิรนัย (Deductive Method) ของนักศึกษาสาขาวิชาภาษาอาหรับและภาษาอาหรับธุรกิจ ชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ในการวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงทดลองที่มีการออกแบบการทดลองแบบกลุ่มเดียว วัดผลก่อนเรียนและหลังเรียน กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้ เป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1 ที่ศึกษาในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2555 มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ซึ่งมีศึกษาจำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้ เรื่องจำนวนนับ (العددوالمعدود) โดยใช้การสอนแบบนิรนัย ทำการสอนจำนวน 1 ชั่วโมง สื่อประกอบการเรียนการสอนแบบใช้สื่อ Power point และแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ก่อนเรียน และหลังเรียน เรื่องจำนวนนับ (العددوالمعدود) ของศึกษาชั้นปีที่ 1 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ จำนวน ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงสรุปอ้างอิง ได้แก่ การทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยสองกลุ่ม โดยกลุ่มตัวอย่างไม่เป็นอิสระแก่กัน ( t-test Dependent sample ) ซึ่งผลการวิจัย พบว่า

นักศึกษาชั้นปีที่ 1 ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง จำนวน 20 คน คิดเป็นร้อยละ 66.67 เพศชาย จำนวน 10 คน คิดเป็นร้อยละ 33.33

คะแนนทดสอบความสามารถในการเรียนไวยากรณ์ภาษาอาหรับโดยใช้วิธีการสอนแบบนิรนัยของนักศึกษาชั้นปีที่ 1 ก่อนเรียนมีคะแนนสูงสุดและต่ำสุด เท่ากับ 4 และ 0 คะแนน ตามลำดับ และหลังเรียนมีคะแนนสูงสุดและต่ำสุด เท่ากับ 9 และ 1 คะแนน ตามลำดับเช่นกัน

ผลการวิเคราะห์ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาที่ได้รับการสอนโดยวิธีการสอนแบบนิรนัย มีผลสัมฤทธิ์เฉลี่ยก่อนเรียน เท่ากับ 2.27 และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 1.29 และผลสัมฤทธิ์เฉลี่ยหลังเรียน เท่ากับ 4.07 และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 2.12

ผลการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนไวยากรณ์ภาษาอาหรับ เรื่องจำนวนนับ (العددوالمعدود) ระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียน โดยใช้วิธีการสอนแบบนิรนัยของนักศึกษา พบว่า นักศึกษามีผลสัมฤทธิ์เฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่าผลสัมฤทธิ์เฉลี่ยก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.01

Download

The Last Final : الامتحان النهائي الأخير

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 23 Feb 2013 23:47:00 -0800

การสอบ อาจจะหมายถึงการวัดระดับความสามารถทางความรู้เเต่ของตัวเราที่ได้ศึกษามาตลอดระยะเวลาครึ่งเทอม หรือหนึ่งเทอม ซึ่งในช่วงเวลาดังกล่าวนั้น อาจจะมีเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้างปะปนกันไป บางครั้งความเข้าใจเกิดจากความตั้งใจ และความขยัน มานะบากบั่น และบางครั้งความไม่เข้าใจก็เกิดขึ้น เพราะความขี้เกียด หรือการด้อยความสามารถของตัวเราเองก็เป็นได้ เเต่ถึงอย่างไรทุกอย่างล้วนมีปัจจัยและสาเหตุ ตัวเราอาจคือคนให้คำตอบได้ดีที่สุด ... ณ ตอนนั้น

การทดสอบกลางภาคหรือปลายภาค คือ เสี้ยวหนึ่งของวิชาการที่เราได้รับจากห้องเรียน เรามักจะเห็นในข้อสอบซึ่งเนื้อหาในเปเปอร์ชีท น้อยนักที่อาจารย์จะออกสอบนอกเหนือจากที่เราได้เรียนในห้องแคบๆ สี่เหลี่ยม ที่แออัดไปด้วยนักศึกษา เเต่ถึงอย่างไรก็ตามความรู้ในห้องเรียน คือ สิ่งสำคัญในการต่อยอดความรู้ ความคิด และนี่..ก็คงเป็นหน้าที่ของเราอีกเช่นกัน ในการแสวงหาสิ่งต่างๆ เหล่านั้นมาด้วยตัวเรา คิดๆ ดู มันก็แสนจะลำบาก เพราะโดยธรรมชาติของคนไทย หรือมนุษย์ หากไม่มีผู้ชี้นำ หรือผู้สอนก็ไม่ยอมทำ ไม่ยอมศึกษา ...

การศึกษา ย่อมมาควบคู่กับการสอบ การสอบคือตัวชี้วัดความสามารถบุคคลที่เห็นได้เด่นชัด ความรู้ความสามารถย่อมวัดกันได้จากตรงนี้ เเต่บางสิ่งบางอย่างก็ไม่สามารถวัดได้เสมอไป บางครั้งการสอบ คือ ช่วงระยะเวลาหนึ่งที่สมองอาจจะทำงานหนัก ต้องจำโน้น จำนี่มากมาย เเต่พอพ้นเวลาช่วงสอบไป แมมโมรี่ความจำก็ถูกลบออกไปโดยอัตโนมัติ ความรู้ที่ได้เพื่อการสอบ ก็ไม่เกิดประโยชน์ใดๆ

บางครั้งสุดศาสตร์ความรู้ก็ต้องค่อยๆ เลือนลางจางหายไปด้วยระยะเวลาอันสั้นจากผลของการจดจำ ว่ากันง่ายๆ ก็คือ "เรียน ๆจำๆ เพื่อสอบ" ดังนั้นการสอบก็ไม่ใช่ตัวแปรสำคัญในการวัดระดับความรู้ของคน ผมคิดว่าประสบการณ์ นี่เเร่ะ คือความรู้ที่มั่นคงถาวรณ์ เพราะสิ่งนี้ได้มาด้วยตัวเราผ่านการตกผลึกทางความคิด ผ่านความสามรถของบุคคล และนั้นคือ ความรู้จากประสบการณ์ตรง ที่หาได้ยากจากห้องเรียนสี่เหลี่ยมนั่นเอง ...

การสอบครั้งสุดท้ายในหมาวิทยาลัย อาจจะไม่ใช่การสอบครั้งสุดท้ายของชีวิตเรา ... เพราะหลังจากนี้เราจะต้องถูกทดสอบจากข้อสอบของคนในสังคมอีกหลายหน้า หลายตอนของชีวิต ขอให้เราใช้ประสบการณ์ ความสามารถของเราที่ได้สั่งสมมาตลอดระยะสี่ปีห้าปีในรั้วมหาวิทยาลัยไปใช้ให้เกิดประโยชน์กับตัวเองและสังคมให้มากที่สุด ...

....ชีวิต เปรียบเสมือนผืนฟ้าอันกว้างใหญ่ มีอะไรอีกมากมายที่เรายังไม่รู้ ไม่เคยสัมผัส

จงทะยานไปด้วยหวัง ความมุ่งมั่นที่บริสุทธิ์เเล้วคุณจะพบกับสิ่งดีๆ มากมาย ...

ขอบคุณภาพจาก FB @ Fa-esah Wasoh

เรื่องสั้นขำขัน ของท่านด็อกเตอร์

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 22 Feb 2013 00:03:00 -0800

เรื่องแปลสั้น ขำขัน ทำลายสถิติแชร์ กดไลค์สูงสุดบนหน้าแฟนเพจส่วนตัว...

(220 +Like 900 +Shares)

อีกหนึ่งเรื่องราวที่ทำให้แยกแยะได้ถึงสิ่งสองสิ่งที่เรียกว่า นามธรรม - รูปธรรม อย่างเด่นชัด เกี่ยวความเชื่อความศรัทธา เรื่องนี้..ถือว่าเป็นเรื่องส่วน(ทาง)ศาสนา อิสลามสอนให้เชื่อในพระเจ้าองค์เดียว คือ "อัลลอฮฺ" เชื่อในสิ่งที่ตาไม่สามารถมองเห็น เเต่ใจสัมผัสได้ ในทุกเวลา ในทุกๆ สถานการณ์ เราสามารถรำลึงถึงพระองค์ด้วยการละหมาด 5 เวลา ใน 1 วัน ศาสนาอิสลามสอนผมในการศรัทธาในพระเจ้า (ที่ผมไม่สามารถมองพระองค์เห็นได้อย่างรูปธรรม) ว่า

ท่านต้องเคารพภักดีต่ออัลลอฮฺ เสมือนท่านเห็นพระองค์

แม้นว่าท่านจะไม่เห็นพระองค์แต่พระองค์ทรงเห็นท่าน

(รายงานโดยบุคอรีและมุสลิม)

สิ่งนี้ทำให้ผมรำลึกอยู่เสมอว่าพระเจ้ามีจริง พระองค์ทรงทอดพระเนตรเราอยู่ตลอดเวลา ... มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่าครับ 5555++

----- เรื่องๆ นั้น มีอยู่ว่า ------

الدكتور البريطاني ... سأل دكتور بريطاني طلابه

ดร. ชาวอังกฤษ ถามนักศึกษาของเขาว่า

هل ترون هذا المكتب ؟

นักศึกษาเห็นโต๊ะนี้ไหม ?

قالوا : نعم

นักศึกษาตอบว่า “เห็นครับ”

قال : إذاً هو موجود.

ดร. พูดว่า “งั้นแสดงว่ามันมีอยู่จริง”

هل ترون هذه السبورة ؟

นักศึกษาเห็นกระดานนี้ไหม ?

قالوا : نعم

นักศึกษาตอบว่า “เห็นครับ”

قال : إذاً هي موجودة

ดร. พูดว่า “งั้นแสดงว่ามันมีอยู่จริง”

هل ترون هذا القلم ؟

นักศึกษาเห็นปากการด้ามนี้ไหม ?

قالوا : نعم

นักศึกษาตอบว่า “เห็นครับ”

قال : إذاً هو موجود

ดร. พูดว่า “งั้นแสดงว่ามันมีอยู่จริง”

هل ترون الله ؟

ดร. ถามนักศึกษาต่อว่า “นักศึกษาเห็นอัลลอฮฺ (พระเจ้า) ไหม ?”

قالوا : لا

พวกเขาตอบว่า “ไม่...ไม่เห็น”

قال : إذاً هو غير موجود

ดร. พูดว่า “งั้นพระเจ้า ก็ไม่มีอยู่จริง!!!”

قام أحد الطلاب المسلمين

ทันใดนั้นมีนักศึกษามุสลิมคนหนึ่งยืนขึ้นถาม

***********

وقال : هل ترون هذا المكتب

เขาได้ถามว่า “พวกคุณเห็นโต๊ะตัวนี้ไหม ?”

قالوا : نعم

พวกเขาตอบว่า “ใช่ พวกเราเห็น”

قال : إذاً فهو موجود

เขากล่าวว่า “แสดงว่ามันมีอยู่จริง”

هل ترون السبورة

เขาได้ถามต่อว่า “พวกคุณเห็นกระดานนี้ไหม ?”

قالوا : نعم

พวกเขาตอบว่า “ใช่ พวกเราเห็น”

قال : إذاً فهي موجودة

เขากล่าวว่า “แสดงว่ามันมีอยู่จริง”

هل ترون عقل الدكتور ؟

เขาได้ถามต่อว่า “พวกคุณเห็นสมอง ดร. ไหม ?”

قالوا : لا

พวกเขาตอบว่า “ไม่..ไม่เห็น!!!”

قال : إذاً فعقل الدكتور غير موجود

นักศึกษามุสลิมคนนั้นพูดว่า “แสดงว่า ดร. ไม่มีสมองซิน่ะ”

แปลโดย

อิบนู อะหมัด

(ผมเองครับ) นี่เป็นชื่อแฝงในวงการครับผม

** ปล. ได้โปรดเเชร์เรื่องราวนี้ หากท่านคิดว่ามันมีประโยชน์ต่อผู้อื่น

"นิยามบล็อกเกอร์" เรื่องเล่า+ประสบการณ์

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 19 Feb 2013 20:30:00 -0800

บล็อกเกอร์ (Blogger) ในความหมายของกระผมเเล้ว คือ บุคคลที่คลั้งไคล้กับการเขียนเรื่องราว บทความประทับใจผ่านตัวอักษร รูปภาพ สัญลักษณ์ มีความสัมพันธ์กับโลกไซเบอร์เป็นอาจิณ อาจจะมีโลกส่วนตัวหน้าจอคอมพ์สูงในระดับมาก หรือมากที่สุด ... หากลองไปเสิร์ชๆ ดู ก็ไม่เจอการให้ความหมายของคำว่าบล็อกเกอร์ (ผู้ทำบล็อก) แบบตรงๆ เลยทีเดียว งั้นผมก็ต้องถือโอกาส ณ ที่นี้บัญญัติความหมายด้วยตัวเองไปก่อน ...

เอ๊ะ.. เเล้วบล็อกเกอร์ในทางทางเทคนิค คืออะไร ? วันนี้ผมมีคำตอบ

== ผลจากการที่ได้ไปสืบค้น ==

บล็อก (BLOG) คืออะไร?

WEB + LOG = BLOG (BLOG+ER) = BLOGGER

บล็อกมาจากการผสมคำระหว่าง WEB ( Wolrd Wide Web) +LOG (บันทึก) = BLOG คือ เว็บไซต์ที่เจ้าของ หรือ Blogger สามารถบันทึกเรื่องราวของตนเองลงในเว็บได้ตลอดเวลา การสร้างเว็บบล็อกสามารถทำได้ง่ายๆ ด้วยตัวเอง ไม่ซับซ้อน ไม่เสียสตางค์ ไม่จำเป็นต้องรู้ภาษา HTML อย่างน้อยขอให้มีความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับอินเทอร์เน็ตและเว็บไซต์

ภายในเว็บบล็อก จะมีระบบบริหารจัดการเว็บไซต์พื้นฐานให้แล้ว โดยการสร้างเครื่องมือสำหรับ เขียนเรื่อง โพสรูป จัดหมวดหมู่ และลูกเล่นอื่นๆ ที่ผู้จัดทำพยายามสร้างเพื่อดึงดูดผู้คนจากทั่วโลก ให้เข้าไปใช้บริการ เสน่ห์ของบล็อกอยู่ที่ผู้อ่านและผู้เขียนสามารถโต้ตอบกันได้ (Interactive) โดยการแสดงความคิดเห็นต่อท้ายที่เรื่องนั้นๆ

บางคนมองว่าการเขียนบล็อก ก็คือการเขียนไดอารี่ออนไลน์ แท้ที่จริง ไดอารี่ เป็นเพียงส่วนหนึ่งของบล็อกเท่านั้น คุณเปิดบล็อกขึ้นมาไม่ใช่เพื่อเขียนเรื่องราวในชีวิตประจำวันอย่างเดียว แต่สามารถใส่ความรู้ ประสบการณ์ เพื่อเป็นวิทยาทานให้คนอื่นๆ

บล็อก คือ สื่อใหม่ (New Media) เป็นปรากฎการณ์ที่เปลี่ยนรูปแบบการสื่อสารในอดีตอย่างสิ้นเชิง คนเขียนบล็อก สามารถทำหน้าที่เป็นสื่อด้วยตัวเอง ไม่ต้องพึ่งสื่อสารมวลชน เขาสามารถสื่อสารกันเองในกลุ่มเล็กๆ หรือกลุ่มใหญ่ก็ได้ ถ้าเรื่องไหน เป็นที่ถูกใจ ของชาวบล็อก ชาวเน็ต คนๆ นั้น อาจจะดังได้เพียงชั่วข้ามคืน โดยไม่จำเป็นต้องอาศัยสื่อหลักช่วยเลย

ลักษณะของสื่อใหม่

กลุ่มผู้รับสารจะมีขนาดเล็ก
มีลักษณะเป็น Interactive
ผู้ส่งสาอาจไม่จำเป็นต้องสนใจเรื่องรายได้ มีแรงจูงใจด้านอื่น เช่น ความมีชื่อเสียง, ความชอบส่วนตัว
เป็นการสื่อสารแบบเปิด ผู้รับ ผู้ส่ง มีความเท่าเทียมกัน
เกิดความคิดสร้างสรรค์ใหม่ๆ หลากหลาย

บล็อกเกอร์ (อังกฤษ: Blogger) เป็นบริการบล็อกของกูเกิล ภายหลังจากทดลองให้บริการในช่วงระยะพัฒนา และลงทะเบียนได้โดยไม่ขึ้นอยู่กับกูเกิล หรือไม่จำเป็นต้องใช้จีเมลมาระยะหนึ่ง ปัจจุบันการใช้บริการบล็อกเกอร์จำเป็นต้องใช้จีเมล์ในการกรอกเป็นรหัสผ่าน และสิ้นสุดเบต้าเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2549

บล็อกเกอร์ คิดค้นขึ้นโดยไพรา แลบส์ (Pyra Labs) ในปี พ.ศ. 2542 ที่อยู่ของการลงทะเบียนจะอยู่ที่ blogger.com เมื่อลงทะเบียนแล้วจะบันทึกบล็อกในรูป blogname.blogspot.com

ขอกล่าวย้อนไปในอดีตกันสักนิด... ก่อนได้รู้จักกับบล็อกเกอร์ (คนทำบล็อก)

เท้าความไปก่อนหน้านี้... ผมไม่รู้จักหรือกับคำๆ นี้ด้วยซ้ำไป ก็ได้เพิ่งรู้จักอย่างจริงๆ จังๆ ในช่วงการประกวดบล็อกระดับประเทศในปีนี้นี่เอง งานประกาศผลไทยแลนด์บล็อกวอร์ด TBA 2012 @ Central World Bangkok งานนี้ได้ทั้งรู้จัก ได้ทั้งเห็นหน้า และได้สัมผัสพูดคุยกับเหล่าบล็อกเกอร์แนวหน้าของเมืองไทยตัวเป็นๆ กันไปเลยทีเดียว จากแรงขับเคลื่อนเล็อกๆ สู่คลื่นความพยายามลูกใหญ่ จึงทำให้ผมได้พบกับวันนี้ ได้ครองตำแหน่งบล็อกเกอร์อันดับสอง ในหมวด Education Blog

ที่จริงเเล้วก็ไม่อยากแทนตัวเองว่าบล็อกเกอร์หรอกครับ เพราะตอนนั้นจนถึงตอนนี้ยังคงคิดว่าตัวเองคือศิษย์รุ่นน้องที่เพิ่งได้เข้ามาสัมผัสกับวงการนี้...อิๆๆๆ ((เป็นปีแรกของผมเลยครับ ขอบอกๆๆ)) ความรู้สึกตรงนั้นเป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้น และเป็นบรรยายที่สุดประทับใจ เป็นครั้งหนึ่งในชีวิต ไม่น่าเชื่อว่าฝีมือการทำบล็อกของตัวเองจะได้เป็นหนึ่งในบล็อกที่ถูกคัดเลือกมาลุ้นผลการประกาศผล 1 ใน 3 ตอนนั้นใจคิดได้เพียงว่า

"ถึงแม้ว่าจะได้ที่เท่าไหร่ ก็ถือว่า นี่...เป็นความสำเร็จสูงสุดในการทำบล็อกของกระผมเเล้ว"

ขอบคุณพระเจ้าจริงๆ "อัลฮัมดุลิลลาฮฺ"

ขอขอบคุณผู้มีส่วนร้วมในความสำเร็จทุกท่าน โดยเฉพาะเพื่อนผู้ติดตามอย่างอัซฮาร์ และอาจารย์อัสสมิงที่เคารพนับถือติดตามไปร่วมในความสำเร็จ ... งานนี้ได้กำลังเหลือเฟือกันเลยครับ จากแรงทุ่มเท จากกำลังใจและแรงโหวตจากผู้อ่านที่คอยมอบให้ ถือว่าเป็นสิ่งสำคัญทีนำบล็อกน้อยสู่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ได้ในวันนี้ -- ขอบคุณครับ --

"การอ่าน" สัมมะคัน

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 19 Feb 2013 06:14:00 -0800

วันนี้ได้มีโอกาสอ่านหนังสือศาสนาเล่มหนึ่งเกี่ยวกับการอ่าน แค่ได้อ่านคำนำผู้แปลเสร็จ จึงทำให้ตัวเองต้องหวนมาแลมองพฤติกรรมการอ่านของตัวเอง ... เเต่ก่อนพิจารณาตัวเอง ก็อยากที่จะทราบถึงเรื่องของพฤติกรรมการอ่านของคนไทยขึ้นมา เอ่อ !!??... ที่ว่าคนไทยอ่านหังสือปีละไม่เกิน 6 บรรทัด มันจริงรึปป่าว ?? จึงลองเข้าไปเสิร์ชๆๆ ดูในกูเกิลเพื่อพิสูจน์ความจริง ก็ได้พบกับผลวิจัยที่น่าสนใจ ...

สำรวจสถานการณ์การอ่านของคนไทย

ปี 2548 พบว่า ประเทศไทยมีผู้ไม่อ่านหนังสือถึง 22.4 ล้านคนหรือเกือบ 40% ของประชากรทั้งประเทศ ด้วยเหตุผล
1. ชอบดูโทรทัศน์ หรือฟังวิทยุมากกว่า
2. เด็กอายุ 10 -14 ปี กว่า 60% ให้เหตุผลในการไม่อ่านหนังสือว่า เพราะไม่ชอบ และไม่สนใจ
ส่งผลให้สถิติการอ่านหนังสือของคนไทยเฉลี่ยเพียงปีละ 2 เล่ม ซึ่งนับว่าต่ำมากๆ เมื่อเปรียบเทียบกับประเทศเพื่อนบ้าน
1. สิงคโปร์ มีสถิติการอ่านหนังสือปีละ 40 – 50 เล่ม
2. เวียตนาม มีสถิติการอ่านหนังสือปีละ 60 เล่ม

สถิติการอานหนังสือของคนไทย ปี 2551

สำนักงานสถิติแห่งชาติสำรวจเรื่อง การอ่านหนังสือของคนไทย พบว่าคนไทยอายุตั้งแต่ 6 ขวบขึ้นไปอ่านหนังสือ (ที่ไม่ใช่หนังสือเรียนหรือเพื่องาน) 66.3%

ประเภทหนังสือที่อ่านมากที่สุด คือ
1. หนังสือพิมพ์ 71 % (ใกล้เคียงกับประเทศออสเตรเลีย ร้อยละ 77.3)
2. นิยาย / การ์ตูน 38.8 %
3. นิตยสาร 35.4 %

แยกกลุ่มตามวัยพบว่า
1. กลุ่มวัยเด็กอ่าน 81.5 %
2. กลุ่มเยาวชนอ่าน 78.6%
3. กลุ่มทำงาน 64.3%
4. กลุ่มผู้สูงอายุ 39.3%

แยกตามเพศพบว่า
1. ชายอ่าน 67.5%
2. หญิงอ่าน 65.1%

ในกลุ่มเด็กเล็กพบว่า
1. เด็ก กทม. อ่านมากที่สุด คือ 45.3 %
2. เด็กอีสานอ่านน้อยที่สุด 31.3 %

อย่างไรก็ตามคนไทยใช้เวลาอ่านหนังสือน้อยลงเฉลี่ย 51 นาทีต่อวัน ในปี 2548 เหลือ 39 นาทีต่อวัน ในปี 2551 มีกลุ่มเยาวชนอ่านหนังสือมากที่สุด 46 นาทีต่อวัน

ข้อมูลจากสำนักงานสถิติเเห่งชาติ (สสช.)

พฤติกรรมการอ่านของคนไทยปี 2552
ในปี 2552 ประชาชนซื้อหนังสืออ่าน (ไม่รวมหนังสือพิมพ์ นิตยสาร หรือวารสาร) ร้อยละ 70.70 และไม่ซื้อ ร้อยละ 29.30 หากซื้อหนังสือจะซื้อหนังสือที่ให้ความรู้ เช่น ประวัติสาสตร์ วิทยาศาสตร์ การเมือง เศรษฐกิจ สังคม ร้อยละ 15.98 ,หนังสือการ์ตูน ร้อยละ 15.94 นิยายวัยใสร้อยละ 14.29 ,หนังสือประเภท how to ร้อยละ 13.91 ,หนังสือที่เขียนโดยคนดังร้อยละ 9.95 ,หนังสือธรรมะ ร้อยละ 9.15 ,หนังสือเด็กและเยาวชน ร้อยละ 7.69 ,หนังสือดวงชะตา ร้อยละ 6.60 ,หนังสือบุญกรรม ร้อยละ 594 และหนังสืออื่นๆ นอกเหนือจากนี้ ร้อยละ 0.57

เหตุผลที่ประชาชนไม่ซื้อหนังสืออ่าน
หาอ่านได้จากห้องสมุดหรือแหล่งอื่นได้จึงไม่ต้องซื้อ ร้อยละ 22.64 ,ไม่มีเวลาซื้อ ร้อยละ 21.62 ,ราคาแพง ร้อยละ 17.97 ,ไม่ชอบอ่าน ร้อยละ 14.33 ,ไม่มีเนื้อหาที่น่าสนใจ ร้อยละ 13.31 ,หนังสือส่วนใหญ่ไม่มีคุณภาพ ร้อยละ 5.01 ,เหตุผลอื่นๆ นอกเหนือจากนี้ ร้อยละ 2.62 และอ่านหนังสือไม่ออก ร้อยละ 2.50

ที่มา : ศรีปทุมโพล โดย ดร.ปิยากร หวังมหาพร ผู้อำนวยการสำนักวิจัยมหาวิทยาลัยศรีปทุม ปี 2552

บทความที่ว่า ...

การอ่านนับว่าเป็นวาระหนึ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตมนุษย์

คำสั่งแรกที่อัลลอฮฺ ใช้ให้มนุษย์ปฏิบัติคือ การอ่าน, ถูกบัญญัติก่อนการละหมาด, การถือศีลอด, การจ่ายซะกาต, การสั่งใช้ให้ทำความดีและห้ามปรามความชั่ว, และก่อนทุกๆ คำสั่งจะปรากฏในอัลกุรอาน การอ่านถือว่าเป็นคำสั่งแรก
ญิบรีลสอนให้นบีอ่านก่อนท่านนบีจะรูว่าผู้สอนคือ “ญิบรีล”
ก่อนที่ท่านนบีจะรู้ว่าสิ่งที่อ่านคือ “อัลกุรอาน”
ก่อนที่ท่านนบีจะรู้ว่าสิ่งนั้นมาจาก “อัลลอฮฺ”
และก่อนที่ท่านจะรู้ว่าตนเองกำลังจะเป็น “นบี”

การอ่านจึงไม่ใช่กิจกรรมธรรมดาอีกต่อไปนับแต่โองการ “จงอ่าน” ถูกประทานลงมาจากฟากฟ้า

.
.

”

บทเพลงอาหรับ แรงบันดานใจสู่การอ่าน...

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 9 Feb 2013 08:36:00 -0800

ค่ำของวันนี้...ได้มีโอกาสฟังและได้รู้จักกับบทเพลงอาหรับเพลงหนึ่ง ซึ่งมีชื่อเพลงว่า "ญา อัลมัยดาน" (ياالميدان) เป็นเพลงที่ไพเราะที่แฝงไปด้วยความภาคภูมิ และความระลึกถึง ถึงแม้ผมจะฟังเนื้อหาของเพลงไม่เขาใจทุกวรรค ทุกประโยค เเต่พอเข้าใจถึงสิ่งที่เพลงและนักร้องต้องการสื่อได้ พร้อมกับการชมมิวสิคเพลงประกอบ ก็ยิ่งได้อรรถรส... ยิ่งได้ฟังหลายๆ รอบ บวกกับเดิมเคยติดตามสถานการณ์การเมืองในอียิปต์ทำให้ผมได้รู้จักกับเพลงนี้ไปโดยปริยาย เพราะชื่อเพลงคือ ชื่อสถานที่ที่ประชาชนชาวอียิปต์ใช้รวมตัวกันลุกฮือเรียกร้องประชาธิปไตยจากผู้นำทรราช ขาดความยุติธรรม สถานที่แห่งนี้ ก็คือ จัตุรัสตะห์รีร หรือทาร์รีร์ (Tahrir Square; หมายถึง "จัตุรัสการปลดปล่อย")

Tahrir Square หลังการปฏิวัต 1952

ผมจะขอกล่าวถึงกันสักนิด "จัตุรัสแห่งนี้เป็นที่สาธารณะขนาดใหญ่ในกรุงไคโร ประเทศอียิปต์ เดิมจัตุรัสถูกเรียกว่า "มัยดานอิสมาอีลียะห์" (ميدان الإسماعيلية) หลังจากผู้ปกครองสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 อิสมาอิล ปาชา ผู้ซึ่งมอบหมายให้ก่อสร้างรูปแบบ "กรุงปารีสริมฝั่งแม่น้ำไนล์" ขึ้นเป็นเขตใหม่ของเมือง ภายหลังการปฏิวัติอียิปต์ ค.ศ. 1919 จัตุรัสดังกล่าวได้กลายมาเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางว่า จัตุรัสทาห์รีร์ (การปลดปล่อย) แต่จัตุรัสยังไม่ได้ถูกเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการจนกระทั่งการปฏิวัติอียิปต์ ค.ศ. 1952 ซึ่งเปลี่ยนแปลงการปกครองจากราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญมาเป็นสาธารณรัฐ ..."

จัตุรัสตะห์รีรปัจจุบัน

ภาพประกอบจาก http://egypthistory.net

... เพลงๆที่่ว่าอยู่นี่ครับ ...

และหลังจากได้ฟังเพลงนี้เเล้วจึงเกิดแรวบันดาลใจใฝ่รู้ จึงได้ไปเสาะหาหนังสือเกี่ยวกับการปฏิวัติอียิปต์ และได้พบกับหนังสือเล่มหนึ่งที่น่าสนใจอย่างมากในงานมหกรรมหนังสือที่จัดขึ้นโดยมหาวิทยลัย นั่นก็คือ หนังสือ ปฏิวัติ 2.0 (REVOLUTION 2.0) ที่เเต่งโดย WAEL GHONIM ผ่านการแปลของ โตมร ศุขปรีชา นักเขียน, นักแปล ได้ดูเเละได้อ่านคำนำ/หน้าปก ทำให้เกิดความสนใจในเนื้อหาด้านในกันเลยทีเดียว...จึงตัดสินใจซื้อหนังสือเล่มนี้ไว้ด้วยราคาหักลด 10 % เเต่ช่วงนี้ใกล้เวลาสอบเเล้ว จึงไม่อาจอ่านังสือเล่มนี้ได้อย่างตั้งใจ เดี่ยวถ้าอ่านเสร็จยังงัย จะมาเล่าสู่กันฟังนะครับ สัญญา !!

ข้อความหน้า-หลังปก

"บันทึกเรื่องราวของคลื่นปฏิวัติ เพื่อประชาธิปไจยในโลกอาหรับ (Arab Spring) ผ่านประสบการณ์ตรงของผู้จุดประกายการปฏิวัติผ่านโลกไซเบอร์ด้วยพลังของเฟชบุ๊ค" ไตเติ้ลบนภาพปก

"การปฏิวัติในอดีตมักจะมีผู้นำมากบารมี ผู้เข้าใจการเมืองอย่างลึดซึ้ง และบางครั้งก็เป็นอัจฉริยะทางการทหาร การปฏิวัติเช่นนั้นเราอาจเรียกว่า การปฎิวัติในรูปแบบ 1.0 แต่การปฎิวัติในอียิปต์ต่างออกไปมันคือการเคลื่อนไหวที่เกิดจากปัญญาของมวลชน โดยปราศจากผู้นำอย่างแท้จริง นี่คือรูปแบบการปฏิวัติ 2.0 การปฏิวัติที่ไม่มีใครเป็นวีรบุรุษ ... เพราะทุกๆ คนคือ วีรบุรุษ" วาเอล โกนิม (หลังปก)

"การปฏิวัติใดๆ ล้วนเป็นเพียงหยดน้ำหนึ่งในกระแสธารแห่งเหตุปัจจัยทั้งนั้นเพียงเเค่หยดน้ำประวัติศาสตร์ในหนังสือเล่มนี้พิเศษกว่าหยดอื่นๆ ตรงที่มันคือโฉมหน้าใหม่ของการปฏิวัติโลก เมื่อผู้เขียนได้ปฏิวัติการปฏิวัติ" โตมล ศุขปรีชา (หลังปก)

Nacheer & Music

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 5 Feb 2013 06:28:00 -0800

บอร์ดรวบรวมบทเพลง อัลนะชีดอาหรับสุดประทับใจ ผ่านการคัดกรองจากความชื่นชอบส่วนตัวของเจ้าของบล็อกฯ แวะเข้ามาชม มาฟังกันเเล้วอย่าลืมแนะนำบทเพลง, อันนะชีด หรืออาจจะคอมเม้นรวมบทเพลงกันได้ที่กระดานช่องความคิดเห็นล่างบทความนี้... [ขอบคุณครับ]

Music : موسيقي

Sout Al Horeya (صوت الحريه) Amir Eid - Hany Adel - Hawary On Guitar & Sherif On Keyboards [ Play ]
‫ يا الميدان - عايده الايوبي وفريق كايروكي‬‎ [ Play ]
انشودة تجعلك تبتسم وتشعر بالسعادة بمجرد ان تستمع لها [ Play ]
شراب الحب [ Play ]
Declan Galbraith -Tell Me Why - قل لي لماذا ؟ - peace السلام [ Play ]
Reaf - Special Performance [ Play ]
Aida El Ayoubi - Bahebek Yabaldy - عايدة الايوبي - بحبك يابلدي [ Play ]
محمد حماقي - أكتر واحدة حبتني [ Play ]

AN-NACHEER : النشيد

نتعلم القراءن [ Play ]
Age of peace [ Play ]
إنها مسؤليتي I محمد العبد الله [ Play ]

ณ ม. มาลายา นิลัมปูรี

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 25 Nov 2012 07:19:00 -0800

ขอย้อนหลัง วันวาน ณ ม. มาลายา นิลัมปูรี

มหาวิทยาลัยมาลายาแห่งนี้ ตั้งอยู่ที่รัฐกลันตัน เอ่ะ !! .. ม. มาลายา มาตั้งที่นั่นได้งัย ?
ใช่เเล้ว, มันตั้งอยู่ที่นี่จริงๆ ม. แห่งนี้ ถือว่าป็นมหาวิทยาลัยอันดับ 1 ที่มีเก่าแก่ที่สุดในประเทศมาเลเซียเค้า หากเทียบกับมหาวิทยาลัยในประเทศของเรา ก็เทียบเท่ามหาวิทยามหิดลเลยทีเดียว ที่ว่าตั้งอยู่ที่รัฐกลันตันนั้น ที่จริงที่นี่...เป็นเพียง ม. ลูกพี่ลูกน้องของ ม. มาลายาวิทยาเขตหลัก เปรียบไปก็มีสถานะไม่ต่างไปกับ ม.อ. ปัตตานีของเรา (ในเรื่องความเก๋าเก่า)

ที่นี่เป็นสถานที่บ่มเพาะปัญญาชนในศาสตร์อิสลามมิค ประกอบด้วย 4 สาขา อันได้แก่ สาขากฎหมายอิสลาม, นิติศาสตร์อิสลาม, คุรุศาสตร์อิสลาม และอิสลามและวิทยาศาสตร์ ที่นี่...ยังเป็นศูนย์เตรียมภาษาสำหรับนักศึกษาที่จะย่างเก้าสู่สนามจริงกับการเรียนหลักสูตรเตรียมภาษาระยะสั้น 2 ปี โอว !! ตั้งสอง 2 ปีเชียว เเต่ดูๆ ไปนักศึกษาของของเค้าหน้าตาละอ่อนกันทั้งนั้น ถามไปถามมาอายุเพียงเเค่ 17-18 ปี ประเทศเข้าสู่สถาบันอุดมศึกษากันแบบเนิ่นๆ ก่อนที่จะเข้ามาเรียนที่นี่ก็ต้องผ่านเกณฑ์การสอบวัดระดับความรู้ระดับชาติกันเลยทีเดียว ...

มหาวิทยามาลายาแห่งนี้ถือว่าเป็นมหาวิทยาที่มีความโด่งดังในเรื่องการผลิตบัณฑิตที่ได้คุณภาพ เป็นที่ยอมรับระดับนานาชาติ บรรยากาศการเรียนการสอนที่นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับบ้านเรามากนัก ต่างกันก็เพียงระยะเวลาในการเข้าสู่การเรียนในระดับอุดมศึกษาที่เร็วกว่าเรา อีกอย่างตึกเรียนมหาวิทยาลัยของเค้าดูหรูหรา ใหม่เอี้ยมอยู่เสมอด้วยการละเลงสีเหลืองแกมส้มหลังคาน้ำเงินให้ดูเเล้วสบายตา สลับกับบรรยากาศระรื่นของต้นไม้เขียวชะอุ่มเย็นตาทุกครั้งที่ได้เห็น อาคารเรียนก็ไม่ได้สูงนัก เเต่ดูเป็นเอกลักษณ์โดดเด่นแบมาเลย์ จะเด่นก็อยู่ที่ สนอ. หรือที่ทำการบุคลากรที่เดิมเคยเป็นที่พำนักของสุลต่านประจำเมือง ดูเเล้วโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ของมหาวิทยาลัยแห่งนี้เลยทีเดียว ...

อีกอย่างที่เห็นได้ชัดเกี่ยวกับการจัดบรรยากาศการเรียนรู้ภาษาอาหรับของที่นี่ ตลอดแนวทางเดินเราจะเห็นป้ายประกาศที่เขียนด้วยภาษาอาหรับที่มาพร้อมกับภาษารูมี เด็กนักศึกษาของเค้าจะใช้ภาษาอาหรับในการสนทนาประจำวัน เเละทางคณาจารย์ของเค้าก็มีนโยบายจัดบรรยากาศการเรียนรู้แบบอาหรับๆ กันเลยทีเดียวครับ... บอกได้คำเดียวเลยว่า "ม. เค้าสุดยอด !!"