Kitap Özetleri

2024-09-15T16:26:00.001+03:00

YUSUF ATILGAN, AYLAK ADAM

Yusuf Atılgan 1921 Manisa doğumludur. 1989'da vefat etmiştir. Eğitiminin ilk yıllarını Manisa ve Balıkesir'de tamamlar. 1944 yılında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesini bitirir. Burada Tanpınar'ın öğrencisi olur. Kısa bir süre öğretmenli yapar, öğrenci hareketlerine katıldığı gerekçesiyle hapis cezası alır. 30 yıl boyunca Manisa'da çiftçilik yapar. 1976'da İstanbul'a yerleşir. Milliyet ve Can Yayınlarında danışmanlık ve çevirmenlik yapar. Edebî hayatına hikâye ve şiirle başlar. 50'li yılların başında Tercüman Gazetesi hikâye ödülünü kazanır. Tanpınar'ı hayatının en büyük şansı kabul eder.

Aylak Adam 1959 yılında yayımlanır. Bütün değerler dünyası sarsılmış ve değerlerini yitirmiş bir genç adamın hikâyesi anlatılır. Hayatta tutunabilecek tek bağ olarak gerçek aşkı ve henüz somutlaştıramadığını o kadını aramaktadır. O kadın var mıdır öğrenemeyiz. Kahraman, insanların yaşamlarında, hayatı anlamlı kılmak veya dayanılır hale getirmek için bazı tutamaklara sarıldığını ancak bunların çoğunlukla somut ve anlamsız şeyler olduğunu düşünmektedir. O da gülünç ve ikiyüzlü olmayan tek gerçek değerin, gerçek sevginin peşine düşmüştür. Bu nedenle bir arayış hikâyesi olarak değerlendirilmektedir. Kahraman C, bu arayışın sonuçsuzluğuna boyun eğer, aramayı ve insanlara ondan söz etmeyi bırakarak susmayı ve boyun eğmeyi seçer. Yazar bu noktada, C'yi öldürerek romanı bitirmeyi tasarladığını ancak fazla melodramatik olduğu için vazgeçtiğini söyler. Ancak ona biçilen son da bir çeşit ölümdür.

Kitap dört mevsimle adlandırılan dört ana bölümden oluşur. Aylak, avare, işsiz, boş gezen demektir. Ancak C'nin durumu bu işsiz güçsüzlükten biraz daha karmaşıktır. Eleştirmenler C'nin aylaklığını Fransızca flanör kavramıyla açıklar. Bu da kentli aylak, gezgin, düşünür demektir. Romanda C'nin yaptığı tam da budur aslında. Güler'le ilişkisini, onu da sıradanlaştıracağı, genç kızın beklentilerinin onu da elipaketlilerden biri yapacağı için bitirir. Babası gibi olmamaya, onun kadınlara beslediği kirlenmiş sevgisinden uzak kalmaya çalışır.

Romana şiirsel bir dil hâkimdir. Mekânı estetik olarak görerek, düşünerek gezer. sanat, romanın temalarından biridir. Dolayısıyla eserde estetik bir bakış açısı ve şiirsel bir anlatım da kullanılır. Yalnızlık, yabancılaşma ana temalardır. Kahraman, kalabalığa hem fiziksel hem soyut düzlemde öfke duyar. Romanda sadece saf sevginin peşine düşen bir flanör yoktur. C'nin babasıyla yaşadığı travmatik ilişki, kendisini büyüten Zehra teyzesine duyduğu bağlılık, dönüşüm geçiren toplumdan kopma isteği, sanatın insan hayatındaki yeri... Bunların hepsi romanı çok katmanlı hâle getiren hikâyelerdir. Değişen şehre, toplum, modernizmin sıradanlaştırdığı insana da öfke duyar. C için kalabalığın içinde, sokaklarda annesini arayan çocuk nitelemesi de yapılmıştır. Kent insanının hem yalnız hem de kalabalık olduğunu gösteren ilk kahramanı olarak nitelenir. Kimliksiz kalabalık karşısındaki bireyin özgürlük arayışıdır. Roman biliyordu, anlamazlardı ifadeleriyle biter. Bunun okura, topluma uzanan bir eleştiri olduğu da söylenebilir.

Ballard, Hayatın Mucizeleri

2015-12-17T23:00:00.001+02:00

Aynı Öyküye Farklı Yerlerden Bakmak: Hayatın Mucizeleri

Savaş dönemlerindeki aydın psikolojisi her zaman ilgimi çekmiştir. Bunu Stefan Zweig'in ve Hoffmanstahl'ın eserlerine borçluyum sanırım. Onlar 1. Dünya Savaşı'yla yıkılan, bir daha da aynı olamayan dünyalarını, o güzel Avrupa'yı anlatmışlardı. Ballard'ın anlattığıysa o tamlıktan kalan kırık dökük yapının bir daha parçalara ayrılış öyküsü. Gerçi uzaklardan anlatıyor öyküsünü ama İngiltere'nin emperyalist düzeni Şangay'a o kadar yerleşmiş ki kendinizi adadan pek de uzakta hissetmiyorsunuz.

Aynı yılları Doris Lessing de şu sıralar okuya okuya bitiremediğim Anılar'ında bu sefer farklı bir coğrafyadan, Güney Afrika'dan, Zimbabwe'den anlatıyor. İkisini eş zamanlı okumak tamamen hoş bir tesadüftü. Doris Lessing yetişkin sayılabilecek bir yaşta Ballard'a göre.

Hayatın Mucizeleri'ni sadece savaş izlenimleri farklı kılmıyor. Aslında savaş yılları sadece bu anıların bir kısmını oluşturuyor. Onun İngiltere'ye dönüşü, aile hayatı ve yazarlığı da aynı ölçüde ilginç. Ballard, yetenekli olduğunu bilen ama bu yeteneği hangi alanda kullanacağını bilmeyen, tedirgin biri olarak karşımıza çıkıyor önce. Biz okurlar sanırım yazarların yazma sıkıntıları dışında kendilerine, yeteneklerine uygun tür arayışı içinde olmalarına pek de sık rastlamıyoruz. Bu yönüyle yazma deneyimi açısından bana farklı bir bakış açısı sundu bu bölümler. Hiçbir zaman klasik bi yazar olamayacağını kabullenişinde, bilim kurguya yönelişinde samimi ve naif bir yön de var.

Yazarın kitabın adıyla kast ettiği ise çocukları. İlk eşi Mary ile üç çocukları var ve Mary ölünce onları tek başına yetiştiriyor. Bu yıllar onun gerçekten baba olmayı ve çocuklarını çok sevdiğini tüm samimiyetiyle ortaya koyduğu bölümlerde anlatılmış. Mottosu ise "Çocuğu sağlıklı bir yetişkine dönüştürmenin en güvenli yolu onu çok sevmek." Bu konuda kendisine kesinlikle katılıyorum. Yazarlığını, babalığının yanında ikinci planda görüyor. Ama bu başarısız olmuş demek değil. Hem romanları hem de hikayeleriyle bilim kurgunun akışını değiştirmeiş yazarlardan.

Şimdi sırada biyografisinden hareketle yazdığı Güneş İmparatorluğu filmini seyretmek var. Bir an önce seyredip okuduklarımı görsel olarak izlemek istiyorum.

Otomatik Portakal

2015-11-28T09:04:00.002+02:00

Sosyal Medya Kitaplığı-1

Jung, iki temel kişilik tipinden biri olan içe dönük kişilik için herkesin beğendiklerini beğenmeme, dönemde popüler olan unsurlara karşı tepeden bakma gibi özellikler sıralar. Bunlar ayrıca çok okunan ya da dile getirilen kitapları da aynı gerekçelerle reddederlermiş. Topluma karşı ayrıksı duruşun, kalabalığı, dışarıyı reddetmenin bir yansıması olarak görüyor bu davranışları Jung. Ben de içe dönük kişiliğe sahip biri olarak bu entelektüel ve ukala tutumuma sonuna kadar bağlı kalmakta sakınca görmüyordum şu ana kadar. Sonra kitapçıları dolaşırken, daha doğrusu halkım neler okuyor diye sağa sola bakınırken Otomatik Portakal'la karşılaştım. Filmini biliyordum, rafta da görünce 'Aaaa Otomatik Portakal'ın kitabı da çıkmış!!!' diye küçük bir çığlık attım:))) Sonra bu kitabın nereden aklıma takıldığını hatırlamaya çalıştım bir yandan da filtre kahve kokusu almaya başladım. Çağrışımlar kitap-filtre kahve ikilisinin en sık görüldüğü yere İnstagram'a kadar götürdü beni. Evet tabii ki, her gün bu ikilinin fotoğrafını görüyordum.

Kitapla tanışma öyküm bu. Gelelim nelerle karşılaştığıma. İlk sayfaları okurken hissettiğim tek şey mide bulantısı oldu. Hassas bir mideye ve doğuştan yaşlı bir ruha sahip olduğum için bunu hissetmem normaldi sanırım. Şiddet sahnelerini vardır bir hikmeti diyerek okumaya, kitabın alt metnini anlamaya çalıştım. Kötü bir kitap deyip esere çamur atma gibi bir düşüncem yok. Ama egzantrik bir kişilik yaratmakla safi kötülük ve budala magandalık arasında ince bir çizgi olduğunu söylemem de gerekiyor. Trajedinin hemen komediye dönüşme ihtimali gibi. Mütevazı Anlatıcımız karşıt bir tip, bir tür anti-kahraman ama bu onu sıradışı bir roman kahramanı yapacak nitelikler değil. Müzik bilgisine ve sevgisine saygı duymakla birlikte sadece bu yönünün onu başkalaştırdığına inanmak güç. Bu, dövüyor, öldürüyor, tecavüz ediyor ama Beşinci Senfoni'yi seviyor o yüzden siz bu davranışlarını mazur görün deme çabalarını çok da sevmedim.

Kitaba olan tavrım tam olarak toplumun ahlakını bozucu, kötü kitap, sakın okumayın yaklaşımı değil, yanlış anlaşılmasın. Mesele kahramanın kurgusal anlamdaki inandırıcılığı meselesi. Şimdi kötülük yapan, suç kavramının içini dolduran her şeyi çete arkadaşlarıyla birlikte gerçekleştiren ve yapmacık toplumla karşı karşıya kalan bir ergenimiz var. Bu onun safi kötülük yönü. Burasının kurgulanmasında bir sorun yok. Bir de bu kahramanımızın egzantrik yönü var. O da kendisinden beklenmeyecek derecede -egzantrik bu demek oluyor zaten- klasik müzik tutkusu. İkisi, kahramanı karanlık ve aydınlık yüzü olarak kurgulanmış. Bu tür kahramanlarla okuyucu arasındaki ilişki şöyle gelişir, önce kahramanın karanlık yönüyle tanışır ondan nefret eder bazen de tiksinirsiniz. Sonra yazar onun üzerine örttüğü bu kara perdeyi kaldırır ve 'Bakın burada 'insan' var' der. Sizin de empati kurabileceğiniz, özdeşleşeceğiniz biri vardır orada. Mesafeniz azalır, sevgi bazen de acıma duyarsınız. Kitapla ilgili söylemeye çalıştığım şey bu. Perde kalktığında karşıma çıkan 'insan'ın inandırıcılığı meselesi. Kötü, aksak bir kurgu diyemem ama çok daha iyilerini görmüştüm. Popüler düşmanı eleştirmeniniz bildirdi.

Stefan Zweig

2015-11-16T22:55:00.000+02:00

Korku

Stefan Zweig'den Kadınlara Bir Ahlak Dersi

Yüzleşmek, itiraf etmek, duygularını anlatmak... Bu eylemler bana hep cesaret isteyen, kişilik sahibi olmayı gerektiren ya da bunun doğal bir sonucu olarak ortaya çıkan işler gibi gelir. Yani insani eylemlerimizi Maslow'un ihtiyaçlar piramidi gibi düzenleyebilseydik eğer bunlar benim için piramidin tepesinde kendilerine yer bulurdu. Bizim kültürümüze o denli uzak yani. Biz susmayı, küsmeyi, surat asmayı tercih ediyoruz. Hatta tercih bile değil belki, bunlar sığınaklarımız. Doğru dürüst iletişim kurmaktan kaçınmak için tüm kapılarımızı kapatıyoruz. Yabancı filmlerde çok görmüşümdür. Kahramanımız bir suç veya kabahat işler. Kendisi itiraf etmese kimsenin hayatta onun yaptığını bilemeyeceği türden. Ömrünün sonuna kadar da yakayı ele vermesi mümkün görünmez. Ama o ne yapar illa yüzleşecek, vicdanının sesini dinleyecek, duygusal bir suçsa da hislerini anlatacaktır. Bazen ekranın karşısında ona sinirlenirken bulurum kendimi. Kendini niye yok yere tehlikeye attığını, ne demeye yüzleştiğini sinirle sorarım. Çocuklarına da bunu öğretirler, çevrenizle de ama daha önemlisi kendinizle yüzleşin. Sonradan duruma aydığımı itiraf etmeliyim. Meğer onlar insani, yetişkinlere özgü bir şey yapıyorlarmış, bizse çocukluktan henüz çıkamamışız. İşte temel eylemlerimizde bile toplumsal sorunlarımızın ipuçları beliriveriyor.

Kısacık bir romandan başlayıp buraya geldik. Oysa roman itirafın dışında bu söylediklerimi anlatmıyor. Neyi mi anlatıyor? Avrupalı burjuva bir ailenin içinde kadının ihanetiyle başlayan süreci. Kadın kahramanımız Irene, avukat kocası ve iki çocuğuyla tipik bir mutluluk tablosu çizmektedir. Ancak bir noktada bu mutluluğun kendine yetmediğine, durağan huzurun yerine heyecana ihtiyaç duyduğuna karar verir. İşte anlamadığım noktalardan biri de bu olmuştur. Neden heyecan, neden ama? Neden diye sormak abes, çünkü kurgu için çatışma ve gerilim lazım. Zaten Irene de ben kendisine bu soruları soramadan çok önce bir aşık bulmuştur. Evi ve sevgilisi arasında mükemmel dengeyi sağlamıştır. Derken bir kadın belirir, hayatını kabusa çeviren. Aşığının sevgilisidir, önce tehdit sonra da şantaj başlar. Giderek artan meblağlar talep etmeye başlar. Irene'nin korkusu tırmanır. Bir taraftan da sahip olduklarının değerine karşı gözü açılır. Hiç de tutku duymadığı, yokluğunu da hissetmeyeceği bir adam için böylesine kıymetli şeyleri tehlikeye atmıştır. Kadın evinin içine kadar girer. Bundan kurtuluş olmadığını gördüğü anda bir zehir alıp intihar etmeyi planlar. Kocası karşısına çıkar, tesadüfen karısının ihanetini öğrenmiş, gözünü korkutsun, evine dönsün diye de şantajcıyı tutmuştur. Irene, uçurumun kenarından dönmüştür. Bir ahlak dersine dönüşmesini görmezden gelirsek romandaki gerilim oldukça başarılı. Yazarın anılarının yerini tutmuyor ama sonu bilinse de okuması zevkli bir öykü var burada.

2015-11-09T20:36:00.002+02:00

DUVARIN ÖTE YANI:

DORIS LESSING'DEN HAYATTA KALMA GÜNCESİ

Eşik kavramı pek çok yönüyle bana ilginç gelmiştir. Belki de hayatımın önemli bölümünde kendimi bu kavramın çağrıştırdığı konumda hissettiğim için bu çekicilik. Doris Lessing'den okuduğum ikinci romanda eşiğe karşılık gelen bir mekan var: Duvar. Roman, duvarın öte tarafıyla bu tarafının öyküsü. İki taraf arasındaki bağı kuransa orta yaşlı kadın kahramanımız. Kendinden çok etrafında olup bitenleri anlatmayı yeğleyen anlatıcı aynı zamanda bu kahraman. Peki neler var okurla paylaştığı? Öncelikle bir toplumun belki de bir çağın sonu yaşanıyor bu tarafta. Distopya diyebileceğimiz bir türe dahil edilebilir olay örgüsü bu bakımdan. Modern insanın önce kendi elleriyle kurduğu sonra da bir dişlisi olmaya razı geldiği her şey paramparça olmuştur artık. Tüm kurumlar, sosyal ve siyasi yapılanmalar, insani ilişkiler, kültür, gelenekler kısacası insan ve toplum olmanın yapıtaşları birbiri ardınca dağılmıştır. Sadece şanslı bir azınlık yani 'Konuşanlar' çöken toplumun artıklarından nasiplenen kısmi bir refaha sahiptirler. Herkes takas yoluyla ihtiyaçlarını karşılamakta, su ve elektriği birbiri ardınca kaybetmektedir. Şiddete teslim edilen sokaklarda insanın kendini sürekli kollaması, yaşaması imkansızlaşmışsa büyük şehirleri terk ederek kuzeye, taşraya göç etmesi gerekmektedir. Anlatıcımızın sokağı da bu göç yollarından biridir.

Roman bir distopyayı anlatıyor dedik. Ancak distopyaya olumsuz bir bakış açısı da sezilmiyor romanda. Evet her şey paramparça olmuş, düzenden eser yok ama eskisinin de pek hayrı görülmemiş anlaşılan. Kahramanımızın yaşadığı apartmanda eski hayatlarını sürdüren şanslı azınlıktan aileler de var. Onları ve tutumlarını anlatırken takındığı olumsuz tavır, davranışları için onları bir çeşit oyun oynamakla ve sahtelikle suçlaması geçmişi tekrar diriltilmesi gereken bir altın çağ olarak görmediğini ortaya koyuyor. Aksine yeni yaşam biçimi, insanların hayatta kalmak için harcadıkları çaba, yeniden ayrışan ve şekillenen toplum ona içinde bulunduğu durumun daha iyiye evrilebilecek bir cevher barındırdığını sezdiriyor. Anlatıcının tutumundan toplumun bir noktada yerle bir olmasının beklendiği, bunun çok da kötü ve korkulacak bir şey olmadığını çıkarıyor okur. Kahramanınki biraz yıkıcı bir tavır: Yeniden kurmak için toplum düzenini temelinden dinamitlemek. Bir taraftan da insanın hayatta kalma içgüdüsünü düzene ayak uyduruşunda somutlaştırıyor. Roman içerisindeki kimse yaşadıklarını yadırgamıyor ya da sızlanmıyor kaybettiklerine.

Gelelim duvar meselesine. Romana gerçekten ilginç bir boyut katmış. Duvarın geçişkenliği, bu tarafında yaşananların sarsıcı etkisini azaltıyor ya da yön değiştiriyor böylece. Oturma odasından başka bir dünyaya, zihne açılan saydam bir kapı gibi bu duvar. Anlatıcı kendi iradesiyle geçemiyor duvarın ötesine, bir trans halinde de değil, geçtiğinde gördüklerinin ve yaptıklarının da tamamen bilincinde. Farklı bir bilinç katmanına, büyük ölçüde de kendisine tanımadığı bir adam tarafından bakması için bırakılan Emily'nin bilinç altına doğru yapılan bir yolculuğa benziyor deneyimleri. Küçük kızın geçmişinde yaşadıkları rüyaya benzer bir atmosferde sahneleniyor. Kimi zaman olduğu gibi kimi zaman da sembolik görünümlerle. Anlatıcı, duvarın bu yanında Emily'le iletişim kurmaya, aralarında bir bağ tesis etmeye çalışırken diğer tarafa geçtiğinde sevgisiz büyümüş bu kızın ruhunda kırılıp dökülenleri onarmaya çalışıyor. Bu taraftaki başarısı, kızın hayatına girebilme çabaları öte taraftakileri düzenleyebilme gücü veriyor ona. Bu bölümler görsel açıdan zengin. Zaten kitap sinemaya da uyarlanmış. Görsel gücü fark edilmiş demek ki.

Roman sadece bu kadarla sınırlı kalmıyor elbette. Hayata dair, insana ve kadına dair temas ettiği pek çok konu var. İlk elde benim dikkatimi çekenler bunlar oldu diyelim. Söylenebilecek diğer şeyleri de diğer okurların keşfine bırakalım.

2015-11-04T12:54:00.001+03:00

Kara kapkara bir öykü bu:

Iris Murdoch-Kara Prens

Iris Murdoch'la devam ediyorum roman okumalarıma. Gittikçe artan bir karamsarlığa götürdüğünü fark ederek. Ağ romanıyla eğlenceli başlayan bu süreç, Kara Prens'le birlikte karanlık bir öyküye dönüştü. Roman, ilk satırlarıyla birlikte ana kahramanın peşinden bir yazarın yazma-yaratma sıkıntılarını takip edeceği yanılsamasını duyuruyor okura. Oysa ilerledikçe Kafkaesk bir yapıya bürünüveriyor. Okurken özellikle son kısımlarında kendimi Dava'nın ya da Dönüşüm'ün içinde sandım sıklıkla. -Üstelik bunu hiç kaldıramayacağım bir zamanda-. Yazamayan kahramanımız bu sorununa çareler aramaya ve şiddetle ihtiyaç duyduğu yalnızlığı bulmaya çalışırken tüm karmaşanın ortasına düşüyor. Üstelik hayatındaki farklı insanların elinden çıkan ama her biri onu hedef alan bir karmaşanın. Bir süre sonra en büyük meselesi olan yazamama, dertlerinin en önemsizine dönüşüyor.

Peki nasıl bir karmaşa bu? Ben bunun temelinde biraz sembolik bir yön buldum. Kahramanımız Bradley Pearson, 58 yaşında ve bir yazar. Ancak pek de üretken olduğu söylenemez. Bunun farkında ve artık emekli olmanın da verdiği kısmi özgürlükle kendine Londra dışında bir süre kalabileceği ve yeni romanına başlayacağı Patara isminde bir yer bulur. Roman da onun yolculuk hazırlıklarıyla başlar zaten. Önce üşengeçliği sonra da birbiri ardına sahneye atılıveren diğer kahramanlar yüzünden gittikçe ertelenir bu kaçış. Her kahramanla birlikte bir sorun halkası da dahil olur hayatına. Kız kardeşi, eski karısı, onun erkek kardeşi, aile dostu yazar, onun karısı, kızları... Her biri, kimi ona aşık olarak kimi de ölerek bu uzaklaşmayı denemesine defalarca engel olurlar. Zaten sonunda başardığında da bir felaketle sonuçlanır. Bu örgünün sembolik tarafına gelince. İnsanın hayatında kendini bulma çabalarını, nihai amacını gerçekleştirmesini engelleyen o bağlara bir göndermeyi andırıyor bu örgü.

Bu sembolizminin ötesinde içimi karartan ama yazarın romanlarında bir ortaklık olarak da beliren ilginç bir noktadan da bahsetmek istiyorum. O da kahramanların gerçek sandıkları hayatlarının bir yanılsama olduğu ve bununla yüzleştikleri o trajik dönüm noktaları. Rüya Sakinleri'nde bu yaklaşan ölüm ve seldi. Burada da Arnold'un cinayetinin Bradley'in üzerine kalması. Her ne kadar diğer kahramanlar onun masum olmadığına okuru ikna etmeye çalışan son sözler kaleme alsalar da tüm hikayeyi dinlediğimiz Bradley kendini savunmada daha inandırıcı. Ancak yine de mahkum edilmekten kurtulamıyor. Bu süre içerisinde yaptığı her şey onun aleyhine dönen art niyetli eylemler ve safi kötülüğün birer yansıması olarak anlaşılıyor mahkeme sürecinde. Aldığı ceza işlemediği suçun değil de bir türlü yaşamadığı hayatın, 'honest mistake' de diyebileceğimiz hataların bütününün bir karşılığı. Belki de kendini savunmaya çok da istekli olmamasında bu durumun farkında oluşunun etkisi var. İşte romanı Kafka'nın kurgularına yaklaştıran da bu yapı.

Yazar, bu klasik aydınlanma anını okurun da hak vereceği bir açıklıkla yapıyor. Romandan bana kalan da bu çok beğendiğim anlatım oluyor. İçindeki aşk hikayesiniyse sevemedim ne yazık ki.

2015-10-25T17:31:00.005+03:00

IRIS MURDOCH
RÜYA SAKİNLERİ

Iris Murdoch'un sanırım okuduğum üçüncü kitabı Rüya Sakinleri. The Sea The Sea ilk kitabıydı ve İngilizce aslını okuyup hem konuya hem de dilin akıcılığına hayran kalmıştım. Ağ'ı yakınlarda bitirdim. Bu yazıya başlamadan önce Murdoch hakkında yazılanlara kısaca göz attım. Bir okuru her kitabında aynı insanlara yer verdiğini söylemiş. Ben böyle düşünmüyorum aynı hassasiyetleri duyan insanlar olabilir belki ama aynı insanlar değiller kesinlikle. Ağ'la Rüya Sakinleri'nin kahramanlarını birleştiren bir nokta var tabii. "Rüya hali".
Yazar rüyayla, hayata ve insan aldanışına zarif bir gönderme yapıyor. Hayatın bir rüya hali olduğu, ancak ölümün ya da ölümle burun buruna gelmenin bu rüyanın farkına varmamızı sağladığı düşüncesi. Roman pişmanlıklarla dolu, yaşanmamış hayatların bir dökümü. Her kahraman bir noktada durup kendisine hayatını gerçekte neye harcadığı, bunun gerçekten isteyip istemediği şey olduğu ve başka türlü yaşamanın mümkün olup olmadığı sorularını soruyor. İşin acı tarafı da bu noktada bazıları için geriye dönüşün mümkün olmayışı.
Biraz da kader kavramıyla ilgili sorgulamalar da barındırıyor. Kendi seçimimiz var saydığımız, yıllar boyu arkasında durduğumuz ya da peşinde koşturduğumuz şeylerin aslında bir sürüklenişten ibaret olabileceği düşüncesi. Roman kahramanları için gerçeklikle yüzleştikleri noktada onları temelden sarsan bir fark ediş anı bu. Boşu boşuna yaşanmış bir hayat. Ulaşılanların hedefler olduğu ama mutlu etmediği gerçeği. Bu yüzleşme anlarından sonra kendilerini tam anlamıyla sürüklenişe ya da kaderlerine teslim eden kahramanlar da var. Ve işin ilginci mutluluğu iradelerinden vazgeçtikleri noktada buluyorlar.
Ve ölüm tabii ki. Romanın yaşlı Bruno'su, onun hastalığı ve korkularıyla romana taşınan ölüm. Hayatın bir rüya olduğu fikriyle de okuru karşı karşıya getiren o. Hatırlamaya çalıştığı her şey gerçekliğini yitiriyor birbiri arkasınca. Onun için hatalarını telafi etmek, başa dönmek, sadece an'ın var olduğunu anlamak için vakit kalmamış görünüyor. Biz okurlara düşüyor bunların hayatımızdaki yerini sorgulamak. En azından bende bu soruları ve kaygıları su yüzüne çıkarmayı başardı.

ÇELİK VS STING

2013-02-02T22:10:00.000+02:00

Actually I don't like accusing people for the similar works they do. But as a fan of Sting I needed to point out the similarity between these two videos. The outfit, the men with sax... I smell bad things :)
And it seems a little more than a coincidence.

Uzunca bir aradan sonra böyle bir postla merhaba demek istemezdim ancak, geçenlerde farkettiğim bu benzerliği (!) de paylaşmadan edemedim. Geçende milli kütüphanede (genelde internet kısıtllıdır ama) bir arkadaş nasıl olduysa Çelik'in Dilberim klibini seyrediyordu. Tam çaprazımda olduğu için başımı kaldırdığım an rahatlıkla görebiliyordum. Gerçi görür görmez yuh artık dedim. Çünkü klip çok çok sevdiğim Sting'in 'Englishman in New York' klibi gibiydi. Kıyafetler, saçlar, saksafon falan... Şemsiye bile beni rahatsız etti. Aslına bakarsanız rastlantıdan fazlası var gibiydi.

Times Like These

2013-01-19T10:01:00.001+02:00

I told you I'm sorry it's the best that I could do... starts Times Like These. And this perfectly suits my situation coz it has been days since I last wrote something. Last week was my final exam week and now I'm exhausted!!! Next week I have one more exam then holiday! Though I will have to study for the big exam in July. But I have months for it. After my exams over I'll be back more vibrant!!!

Song of Tuesday

2013-01-08T23:37:00.000+02:00

Before hour hand and minute hand meet tomorrow, I share song of Tuesday: Everyday by Puggy!

Hope you enjoy this...

Song of Tuesday

2012-12-25T18:39:00.000+02:00

We won't run we can fight! Song of Tuesday by Sarah Blasko again.

Kçmayacağız, savaşacağız der Sarah Blasko, salı günü şarkımız için.

Evening Song

2012-12-22T19:34:00.000+02:00

Good by song by Kiss&Drive, No One.

Elveda Şarkımız Kiss&Drive'dan No One.

Photo of Saturday

2012-12-22T13:35:00.001+02:00

Hello! Today photo day. During these snowy days I want to share this photo made of sky, sunshine and warmth. I don't know who taken it. But it brought light to my cold day.

Merhaba! Fotoğraf günümüze hoş geldiniz. Şu karlı günlerde sizinle gökyüzü, günışığı ve sıcaklıktan yapılmış bu fotoyu paylaşmak istedim. Kim tarafından çekilmiş bilmiyorum ama soğuk günümü ısıttığı bir gerçek. Sayfadaki şiir ise 'Göğe Bakma Durağı'.

Good Morning

2012-12-22T12:57:00.000+02:00

Good morning song by Sarah Blasko, All I Want.

Günaydın şarkımız, Sarah Blasko'dan Tek İstediğim.

And Good Night :))

2012-12-21T23:55:00.001+02:00

Lullaby by HoneyHoney,

HoneyHoney'den Ninni:))

Quote of Friday

2012-12-21T23:28:00.001+02:00

Helllo again! Today I'm going to quote from one of my idols : Mr. Homer Simpson!!! Here it is:

"Don't think about fun, have fun."

I always want to be happy. When I'm home, studying, walking, listening, talking but it turns into a dream, an ideal the more I think about it. It sounds like your mission and when it turns into a 'mission' it gives you a huge responsibility. I must be happy!, I must smile! Hey look at them, they are laughing and I have to laugh immediately, I should have fun coz everybody at my age has fun! What a heavy burden I have on my shoulders. I don't know how to get rid of this sickness 'pursuit of happiness',or turning it into an ideal not a simple fact but I know it is not healthy. Don't feel under the pressure of thought that time is running you have to have best of it. I mean when it comes to feelings. Being sad, angry or stressed is OK, as well as being happy.

Yine yine yeniden merhaba! Bugün yapacağım alıntı idollerimden birisine ait: Homer Simpson!

"Eğlenceyi düşünme, eğlen."

En çok istediğim şey mutlu olmaktır. Evdeyken, ders çalışırken, yürürken, konuşurken,dinlerken... O kadar çok düşünürüm ki artık kafamda bir ideale dönüşür. Sanki mutlu olmak bir görevdir ve büyük bir sorumluluk getirir. Mutlu olmalıyım!, Gülümsemeliyim! Baksana millet gülüp eğleniyor, ben de gülmeliyim! Benim yaşımda biri mutlu olmalı! Ne büyük yük? 'mutluluk arayışı' hastalığından nasıl kurtulunur bilmiyorum, ama pek sağlıklı değil onu biliyorum. Zaman su gibi akıyor, nede üzüleyim, sinirleneyim, düşüncelere dalayım demeyin, çünkü onlar da en az mutluluk kadar doğal. Ya da en azından kurgulamadan yaşayın, size nasıl uyuyorsa. İçimden gelenler bunlar dostlar.

Books

2012-12-20T23:27:00.000+02:00

I said I would share quotes from Virginia Woolf and now the first one comes;

" But you may say, we asked you to speak about women and fiction-- what, has that got to do with a room of one's own? I'll try to explain. (...)
But at second thought the words seemed not so simple.
The title women and fiction might mean, and you may have meant it to mean, women and what they are like,
or it might mean women and the fiction that they write;
or it might mean women and fiction that is written about them,
or it might mean somehow all three are inextricably mixed together and you want me to consider them in that light.
But when I consider the subject in this last way, which seemed the most interesting, I soon saw that it had one fatal drawback. I should never be able to come to a conclusion. I should never be able to fulfill what it is. "

The difference between an ordinary person(me) and Virginia Woolf. I read and see one sentence, while she reads one sentence and sees four sentences!!!

Virginia Woolf'tan alıntılar olacağına dair sözüm vardı. İlkiyle karşınızdayım:

" Biz sizden kadınlar ve kurgu hakkında konuşmanızı istemiştik, bunun kendine ait bir odayla ne ilgisi var diyebilirsiniz. Açıklamaya çalışayım. (...)
Ancak bir kez daha düşündüğümde kelimeler o kadar da kolay görünmedi gözüme.
Kadınlar ve kurgu başlığı
-kadınlar ve neye benzediğini,ki siz bunu kastetmiş olabilirsiniz,
-kadınlar ve onların yazdığı kurgu eserleri,
-ya da kadınlar ve onlar hakkında yazılmış kurgu eserleri
-ya da bu üçünün birbirinden ayrılmayacak şekilde bir araya gelmesini anlatıyor olabilir ve siz de benim, kelimeleri bu düşüncenin ışığında düşünmem gerektiğini isteyebilirsiniz.
Ancak sonuncusunu düşündüğümde, ki en ilginç görünen de odur, gördüm ki ölümcül bir zorluğu var. Asla sonuca ulaşamayabilirim, asla ne olduğunu açıklayamayabilirim."

Sonuç: Sıradan insanla (burada ben oluyorum) Virginia Woolf'un farkı: Ben bir cümle görüp okuyorum, O bir cümle okuyor, dört cümle görüyor!!!

For those who leave...

2012-12-20T20:47:00.000+02:00

Fields of Gold by @Sting.

Altın Tarlaları, Sting.

LEMAN ÇIDAMLI

2012-12-20T18:27:00.003+02:00

She lost her life as Leman Çıdamlı but I guess we will always remember her as Nuriye Kantar on Kaynanalar. This series is one of the lovely memories of my childhood. I hope this sincere smile lasts forever.

Leman Çıdamlı olarak aramızdan ayrılmış olabilir, ama eminim ki Nöriye Kantar olarak daha uzun yıllar yaşamaya devam edecek bu güzel, içten gülüş. Mekanın cennet olsun.

Song of Tuesday

2012-12-18T11:14:00.000+02:00

Good morning, today is music day and I chose one song in three different languages!!! They are all amazing. Would you like to hear?

The Turkish version Baksana Talihe by Ajda Pekkan.

The French version Viens Dans Ma Vie by Ajda Pekkan again.

And I guess this is the original one, Kavireh Del ( Desert of Heart) in Persian, by Marjan.

Hope you enjoy them all, see you soon!

What I Learned Today

2012-12-17T22:53:00.001+02:00

Hello again, I know I was going to read @The Waves and write something about it. But I couldn't accomplish it. Instead I read a part from A Room of One's Own and I totally admired it. I'll talk about it later on but I wanna share an interesting episode I read. Shame on me I read this so late. Whatever, Virginia Woolf tells she cursed a library because they didn't let her in just because she wasn't accompanied by a Fellow! Of course she took an oath not to go back there again.Though we don't know if she is talking about herself or this happened at all as the piece is a fiction. When you think about the general attitude towards women that doesn't sound awkward a bit. I would do the same thing probably, such an humiliating thing! I don't know what kind of drawback of women could have caused that? This really needs pondering. When it comes to what I learned/remembered today : World not fair, not at all!!!

Tekrar tekrar merhaba! Biliyorum Dalgalar'ı okuyup hakkında yorumumu yazacaktım ancak yapamadım. Onun yerine Virginia Woolf'un Kendine Ait Bir Oda adlı eserine başladım. Kesinikle mükemmel, yaptığım alıntıları sizinle daha sonra paylaşacağım. Gerçi şimdiye kadar okumamış olmam benim ayıbım. Neyse sadede geleyim, yazıda anlatıcı başından geçen biraz ilginç çokça aşağılayıcı bir olayı anlatıyor.Yazı, kurgu olduğundan bu olayın gerçekten Virginia Woolf'un başından geçip geçmediğini bilmiyoruz ya da hiç yaşanıp yaşanmadığını. Gerçi kadınlara karşı tutumu göz önüne alırsak pek de şaşırtıcı gelmiyor. Bu durum karşısında kahraman,diyelim, kendi kendine bir daha oraya gitmemek için yemin ediyor. Merak ediyorum kadınların ne gibi eksiklikleri tüm bunlara sebep olabiliyor? Bugün ne öğrendiğime/hatırladığıma gelirsek : Dünya hiç adil değil, hem de hiç!!!

Snow

2012-12-17T10:09:00.001+02:00

It's has been snowing in big flakes since I woke up, and I wanted to listen an old soothing song : @Hüzün Kovan Kuşu by @Düş Sokağı Sakinleri... Hope you enjoy this.

Dışarıda lapa lapa kar yağarken şöyle eski ve sakin bir şarkı dinlemek istedim, hazır bulmuşken de sizinle paylaşmak : Düş Sokağı Sakinleri'nden Hüzün Kovan Kuşu...Umarım seviyorsunuzdur.

Book of Monday

2012-12-17T09:35:00.001+02:00

Good morning! I'm starting to read a new book very today : The Waves!!! I glanced over the comments and this made me more excited. They are all about how perfect it is. I hope I'll finish it till the evening and write my own thoughts on it.

Günaydınlarr! Bugün yepyeni bir kitabı okumaya başlıyorum : Dalgalar!!! Yorumlara bir göz gezdirdim ki bu beni daha da heyecanlandırdı. Çünkü hepsi kitabın ne kadar mükemmel olduğundan bahsediyordu. Umarım akşama kadar bitirebilirim ve kendi görüşlerimi sizinle paylaşabilirim.

Nostalgia

2012-12-16T19:53:00.000+02:00

Ready for nostalgia? The Police is my number one, and this lovely song is the summary of my life so far :( And my fav part is:

Walked out this morning
Don't believe what I saw
Hundred billion bottles
Washed up on the shore

Seems I'm not alone in being alone
A hundred billion
Castaway looking for a home...

Nostaljiye hazır mıyız? The Police her zaman bir numaralı grubum olmuştur, sıradaki şarkı da hayatımın şimdiye kadar geçmiş kısmının bir özeti adeta. Şarkının en sevdiğim kısmı ise şöyle:

Bu sabah dışarı çıktığımda
Gördüklerime inanamadım
Yüz milyarlarca şişe
Sahile vurmuştu

Yalnızlıkta yalnız değilim anlaşılan
Yüz milyarlarca kazazede
Kendine ev arıyor...

Buraya kadarki kısımda arkadaşımız ne kadar yalnız olduğından, bu nedenle de, bir umut, denize şişe içerisinde mesaj bıraktığından bahsediyor. Bir sene geçse de cevap alamıyor ta ki bir sabah kendisi gibi yalnız milyarlarca kişinin attığı şişeleri görene değin...

Movie of Sunday

2012-12-16T19:13:00.001+02:00

Hey, today is movie day. When I was thinking about the film that I was going to write, I remembered Did You Hear About The Morgans? I know it has been criticized severely and isn't rated high. Most critics say it is full of cliches. But I noticed something very meaningful at the end of the movie when Meryl Morgan explained Paul Morgan why she insisted on getting pregnant. He was asking her why she wanted to raise a child with him, she reminded him an incident in answer to him. It was about a mouse which Paul tried to take out in a box without killing it. Meryl took this behavior as a sign of caring father. Thinking about my dad in the same situation but with a spade in his hands claiming poor animal's life makes this opinion much more logical and meaningful for me. She was reasonable and absolutely right about his caring personality. That incident was a clue about him. I also judge people with an incident, if they become successful they will be my life-long friends or if they fail they have no chance any more. This may sound biased but I believe you are hidden in your random acts.

Merhabalar! Bugün film günümüz. Yazacağım film hakkında düşünürken aklıma Morganlar Nerede filmi geldi. Çok fena eleştirildi, düşük puanlar aldı. Hatta klişelerle dolu diye yerden yere vuruldu. Ama filmin sonuna doğru öyle bir diyalog vardı ki hala hatırlıyorum. Diyalog Meryl Morgan ve Paul Morgan arasında geçiyordu. Paul, Meryl'e çocuk sahibi olmaya neden bu kadar çok istediğini ve kendisinin iyi bir baba olacağından nasıl bu kadar emin olabildiğini soruyordu. Meryl bir olayı hatırlatarak cevap verdi. Olay şöyleydi: Yıllar önce balkonlarında bir fare olduğunu farketmişlerdi ve Paul fareyi öldürmek yerine saatlerce uğraşıp bir kutunun içine sokarak dışarı çıkarmayı başarmıştı. Meryl bu davranışını Paul'ün iyi bir baba olacağına yormuş ve çocuk konusunda ısrarına devam etmişti. Aynı durumda seneler önce karşılaştığımızda babamı elinde bir kürekle hatırladım. Fareyle insan bir olur mu, herkes fareyi tatlı dille mi dışarı çıkaracak diyebilirsiniz. Ama böyle bir durumun içinizdeki sizi de ortaya çıkardığını unutmayın.