ΗΠΕΙΡΟΣ ΓΗ ΑΠΕΙΡΟΥ ΚΑΛΛΟΥΣ

Ubuntu: Πρόσαρτηση box.com στον διαχειριστή αρχείων Nautilus

noreply@blogger.com (Κώστας Αναγνώστου) — Tue, 13 Jan 2015 17:55:00 +0000

Μερικές φορές οι λύσεις είναι τόσο απλές, που αναρωτιέσαι γιατί έχασες χρόνο ψάχνοντας στο google, όπως εν προκειμένω η προσάρτηση / σύνδεση του box.com στον διαχειριστή αρχείων του ubuntu, τον nautilus.

Το σύννεφο / υπηρεσία online αποθήκευσης αρχείων box.com δεν προσφέρει εφαρμογή για linux, αλλά τελικά είναι εύκολη η προσπέλαση του απ τον διαχειριστή αρχείων nautilus.

Σύνδεση / προσάρτηση box.com στον Nautilus

Απ το μενού του Nautilus --> File --> Connect to Server και στο πεδίο διεύθυνσης επικόλληση davs://dav.box.com/dav και κλικ στο connect

Σύνδεση / προσάρτηση box.com στον Nautilus

την λύση την βρήκα εύκολα στο askubuntu.com αν και "έπρεπε" να το χα σκεφτεί μόνος :P

Το Πρώτο Χιόνι στο Μιτσικέλι 23 Οκτώβρη 2014

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 23 Oct 2014 14:42:00 +0000

Τα πρώτα χιόνια στο Μιτσικέλι Ιωαννίνων ήρθαν με το άνοιγμα της εφαρμογής επιδότησης πετρελαίου.
Λες κι ο καιρός, σπλαχνικότερος των άθλιων κυβερνητών τούτου του λαού, περίμενε να "ανοίξουν" οι άθλιοι την εφαρμογή και μετά να μας στείλει τα πρώτα χιόνια.

Το Πρώτο Χιόνι στο Μιτσικέλι Ιωαννίνων 23 Οκτώβρη 2014

Με τόσους συνανθρώπους να "διαβούν" στο όριο της φτώχειας, μα και κάτω απ αυτό, εύχομαι να ναι ήπιος ο χειμώνας.
Στον αντίποδα οι άθλιοι κυβερνήτες, στα πολυτελή τους σπίτια, ζουν στον δικό τους κόσμο αποκομμένοι απ την κοινωνία, τον λαό και τα προβλήματα που τον μαστίζουν.

Indila SOS Ringtones και Περιφέρεια Ηπείρου

noreply@blogger.com (Κώστας Αναγνώστου) — Fri, 17 Oct 2014 13:43:00 +0000

Σήμερα, μετά από επίσκεψή μου στην Περιφέρεια Ηπείρου κατέληξα να ακούω σε loop το SOS της Indila σε remix Πιλαρινού.
Τόσες φορές που τ άκουσα σκέφτηκα να "κόψω" και μερικά ringtones για να ενθυμούμαι την επίσκεψή μου στην Περιφέρεια Ηπείρου.
Κατόπιν σκέφτηκα να τα μοιραστώ μαζί σας, εννοείται πως αν κάποιος απ τους συντελεστές του SOS διαφωνήσει θα τα διαγράψω.

Και αν σας αρέσουν, να θυμάστε ότι τα "χρωστάτε" στην Περιφέρεια Ηπείρου.
Για να τ ακούσετε ή/και να τα κατεβλασετε "σύρετε το συννεφάκι στη θέση του"
Ξεκινάω αντίστροφα με το Νο3

Εναλλακτικό link https://app.box.com/s/6ky1beo0keju9kw3ms5p

Το Νο2

Εναλλακτικό link https://app.box.com/s/v23bgklbg9dzo0aaqj6k

Το Νο1

Εναλλακτικό link https://app.box.com/s/tmoij94jrzx8ewv7o2yq

Με την ευγενική χορηγία της Περιφέρειας Ηπείρου

Τύρια - Αρτοπούλα - Καταμάχη, το σύγχρονο γεφύρι της Άρτας ?

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 12 Oct 2014 15:34:00 +0000

Εκπληκτικές ταχύτητες στην υλοποίηση δημόσιων έργων απ την Περιφέρεια Ηπείρου !!
Ένας δρόμος που εξαγγέλθηκε προ 6+ ετών και μετεξελίχθηκε σε σύγχρονο γεφύρι της Άρτας ?
Με τον νέο δρόμο, η απόσταση Τύρια - Αρτοπούλα - Διασταύρωση Καταμάχης ανέρχεται σε 5,5 χιλιόμετρα.

Τύρια - Αρτοπούλα - Καταμάχη

Παρήλθαν πλέον των 6 ετών απ την εποχή που ξεκίνησαν οι μελέτες, αποτέλεσμα 5,5 χλμ ημιτελούς δρόμου με 2 παρακάμψεις.
Δυο (2) παρακάμψεις σε 5,5 χλμ πρέπει να αποτελούν παγκόσμια πρωτιά !!!

Τύρια - Αρτοπούλα - Καταμάχη

Με την απλή μέθοδο των τριών, εύκολα υπολογίζουμε την ταχύτητα της Περιφέρεια Ηπείρου στην εκτέλεση δημόσιων έργων.
Επίσης με την ίδια μέθοδο υπολογίζουμε σε πόσα τέρμινα θα ολοκληρωθεί ο δρόμος μέχρι Θεσπρωτικό ή Λούρο.
Μιλάμε για πολλά τέρμινα ... Ήμουνα νιός και γέρασα και άλλες πολλές θυμοσοφίες δεν αρκούν να περιγράψουν για τα σύγχρονα γεφύρια της Άρτας στην Ήπειρο.

Τύρια - Αρτοπούλα - Καταμάχη

Όπως έλεγε και γνωστός σπορτσκάστερ: "Δεν περιγράφω άλλο..."

Εικόνα της αγοράς των Ιωαννίνων - έκδοση 2

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 06 Oct 2014 10:33:00 +0000

Καταστηματάρχες και Δήμος Ιωαννιτών αδιαφορούν για τους σωρούς σκουπιδιών στους δρόμους της αγοράς των Ιωαννίνων, συντηρώντας μια απαράδεκτη αισθητικά και υγειονομικά εικόνα.
Βέβαια κατά τους παρελθόντες μήνες μας βομβάρδιζαν με ειδήσεις περί τουριστικής αναβάθμισης της πόλης και σίγουρα οι παρακάτω εικόνες είναι ιδανικές για την τουριστική προβολή της πόλης των Ιωαννίνων.

Αγορά Ιωαννίνων Σάββατο 4 Οκτ 2014

Εννοείται πως για τα κακώς κείμενα στη χώρα μας ευθύνονται η Μέρκελ, οι μετανάστες, οι Αμερικάνοι, οι Εβραίοι, οι ψεκασμοί και δεν ξέρω ποιός άλλος. ΠΟΤΈ εμείς, ούτε η μιζέρια μας, μηδέ η ανοργανωσιά μας.
Σταρχιδισμός και παρτακισμός.

Αγορά Ιωαννίνων Σάββατο 4 Οκτ 2014

Εικόνα της αγοράς των Ιωαννίνων

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 02 Oct 2014 08:25:00 +0000

Αμέριστο το ενδιαφέρον των καταστηματαρχών για την εικόνα της αγοράς, ενώ ταυτόγχρονα γυμνάζουν τους καταναλωτές με ελιγμούς αποφυγής των σκουπιδιών χτίζοντας φιδίσια κορμιά (sic):

Εικόνα της αγοράς των Ιωαννίνων

Έλληνά μου

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 18 Jun 2014 18:01:00 +0000

Αρέσκονται πολλοί να διατυμπανίζουν ότι είμαστε κληρονόμοι ενός αρχαίου πολιτισμού.
Ως εκ τούτου επιδεικνύουμε αξιοζήλευτο σεβασμό σε πεζούς, μανάδες με παιδικό καρότσι κλπ,

Έλληνά μου, βολικό το πεζοδρόμιο

και ακάθεκτοι συνεχίζουμε να συμπεριφερόμαστε πολιτισμένα στους συνανθρώπους μας.

Έλληνά μου, πως αγκαλιάζεις την διάβαση πεζών

«Κλιέφτω, κλιέφτεις, κλιέφτει»

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 14 Jun 2014 16:07:00 +0000

1821 - 2014 σχεδόν δυο αιώνες Ελληνικού κράτους, ή επί το ορθότερο 193 συναπτά έτη κλοπής δημόσιου χρήματος (του λαού) από πολιτικούς και μεγαλοεπιχειρηματίες.
Η κλοπή (συχνά συνδυασμένη με διασπάθιση) δημόσιου χρήματος είναι η μοναδική πράξη που με συνέπεια τήρησαν οι Έλληνες πολιτικοί.
Σπάνια το ομολογούν οι ίδιοι, αλλά ξεχωρίζει μια περίπτωση όπως την διάβασα σε μια ανάρτηση του Χρονοντούλαπου για τον βουλευτή Δωρίδας Ιωάννη Κόταρη.

Κατά τη δεκαετία του 1870 η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα ήταν ασταθής με συνέπεια τη διεξαγωγή αλλεπάλληλων εκλογών ( 1872, 1873, 1874, 1875). Στις εκλογές που έγιναν την 23η Σεπτεμβρίου 1879 οι κάτοικοι της Δωρίδας εξέλεξαν τον Ιωάννη Κόταρη. (Ίσως είχε εκλεγεί και σε κάποια από τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις.)

Ο φουστανελοφόρος βουλευτής είχε λίγες γραμματικές γνώσεις, αλλά ήταν ευφυής, ευθύς, ετοιμόλογος και καυστικός. Κάποτε ανέβηκε στο βήμα της Βουλής για να μιλήσει για την παρατηρούμενη τότε διαφθορά στη δημόσια ζωή της χώρας. Ορισμένοι βουλευτές, για τους οποίους υπήρχαν φήμες ότι «λαδώνονταν», άρχισαν να τον χλευάζουν. Ένας μάλιστα από αυτούς, παίρνοντας αφορμή από ένα γραμματικό λάθος που έκανε ο ρήτορας κατά την αγόρευσή του, τον ρώτησε:

«μέχρι ποίου σημείου της γραμματικής εμαθητεύσατε;»

Ο Κόταρης, διατηρώντας την ψυχραιμία του, του απάντησε με τη ρουμελιώτικη προφορά του:

«έως το κλιέφτω, κλιέφτεις, κλιέφτει».

Η απάντησή του εξέπληξε τους πάντες και αποτέλεσε κύριο θέμα δημοσιογράφων, γελοιογράφων και σατιρικών ποιητών της εποχής, οι οποίοι την εξέλαβαν ως κυνική ομολογία για την πολιτική διαφθορά. Όμως η φράση που εκστόμισε ο Ι. Κόταρης σε κάποια συνεδρίαση του Κοινοβουλίου κατά την περίοδο 1879 – 1881 (έκτοτε δεν επανεξελέγη βουλευτής) έμεινε παροιμιώδης.

Μνεία στον άσημο αυτό βουλευτή έκανε ο Γιώργος Σουρής. Στην ποιητική του σύνθεση «Φασουλής Φιλόσοφος» έγραψε:

«Ως Έλλην δε και ποιητής καθόλου δεν ξεχάνει (=ξεχνάει)
μήτε το «Έλληνες εσμέν» του λάλου (= του φλύαρου) Δεληγιάννη,
μηδέ και το Τρικούπειον ρητόν θα λησμονήση
πως «η Ελλάς προώρισται να ζήση και θα ζήση»,
προπάντων δε του Κότταρη το «κλιέφτω, κλιέφτεις, κλιέφτει»,
που τους Ρωμιούς οιστρηλατεί κι εις όλους βάζει νέφτι».

Ακόμη στο «Ρωμηό» του ο Σουρής στηλιτεύοντας το σκάνδαλο των «Λαυρεωτικών», όπου οικονομικοί παράγοντες, προεξάρχοντος του Ανδρέα Συγγρού, «έφαγαν τα λεφτά του κοσμάκη» πουλώντας μετοχές φούσκες έκανε και πάλι αναφορά στη ρήση του Ι. Κόταρη:

«Και ο ψωμάς κι ο φούρναρης και ο στοιχειοθέτης
σε μετοχαίς και Λαύρια τον οβολό του χάνει,
κι εσκέφθη τότε ο Τσιγγρός, αυτός ο ευεργέτης,
για τους πτωχούς τω πνεύματι Κατάστημα να κάνει.
Κι εις τούτο έτρεξαν πολλοί σαν να τους είχαν νέφτι
κι εφώναξε ο Κότταρης το «κλιέφτω, κλιέφτεις, κλιέφτει».

(Διευκρίνιση: το κατάστημα που αναφέρει ο ποιητής είναι το Πτωχοκομείο Αθηνών, το οποίο ίδρυσε ο Ανδρέας Συγγρός.)

Την καλύτερη κριτική της παροιμιώδους φράσης του Ιωάννη Κόταρη την έκανε ένας αρθρογράφος του ΕΜΠΡΟΣ (φύλλο της 23ης Αυγούστου 1909). Στο άρθρο του, το οποίο έγραψε εξ αφορμής μιας επιστολής που έστειλε τότε ο παλιός βουλευτής στην εφημερίδα, μεταξύ άλλων τόνιζε:
«Η ιστορία του Κόταρη είναι η φράσις αυτή[.]. Όλοι επαναλαμβάνουν την φράσιν του την τόσον αφελώς δηκτικήν και παραστατικήν της φαγεδαίνης(= τηςαρρωστημένης και διαβρωτικής κατάστασης), ήτις ωνομάσθη πολιτική συναλλαγή και πολιτική διαφθορά[.]. Σχεδόν οσάκις αναφέρεται η ιστορική του φράσις συνοδεύεται με το επιφώνημα «Αθάνατε Κόταρη !». Η κοινή θέλησις τον θέλει αθάνατον».

Τη ρήση του βουλευτή Δωρίδας τη χρησιμοποίησε και ένας αρθρογράφος της εφημερίδας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (φύλλο της 10ης Ιουνίου 1924), για να στηλιτεύσει την ανοχή του λαού προς όλους εκείνους που καταχρώνται δημόσιο χρήμα:
«Ευρίσκομεν τόσο φυσικόν το να κλέπτη κανείς, εφ’ όσον διαχειρίζεται χρήμα. Και τι χρήμα! Χρήμα του Δημοσίου. Αδέσποτον χρήμα. Χρήμα αφημένον εις την τύχην. Χρήμα για κλέψιμο. Να, αυτό το χρήμα κλέπτουν οι καταχρασταί και γλεντούν εις βάρος του λαού[.]. Ας ενθυμηθώμεν την παλαιάν των ημερών εποχήν, ότε από του βήματος της Βουλής ηκούσθη το «κλιέφτω, κλιέφτεις, κλιέφτει! Και τι νομίζετε ότι εκλέπτετο τότε; Ένα εικοσιπεντάρικο ή το πολύ ένα κατοστάρικο από το κεντρικό ταμείο, γιατί τόσον ήτο όλον του το περιεχόμενον».

Πως να μετατρέψετε μια HTML ιστοσελίδα σε εικόνα png, jpeg, αρχείο pdf κ.α

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 20 May 2014 20:48:00 +0000

Ένας πολύ εύκολος τρόπος "σύλληψης στιγμιότυπου" μιας ιστοσελίδας είναι η μετατροπή της σε αρχείο εικόνας jpeg, png ή ακόμα και σε αρχείο pdf.

Το CatyCapt είναι ένα πολύ εύκολο πρόγραμμα για διανομές Linux με πολλές επιλογές μετατροπής της ιστοσελίδας (SVG, PDF, PS, PNG, JPEG, TIFF, GIF και άλλες).

Για εγκατάσταση σε ubuntu:

sudo apt-get install cutycapt

Ένα παράδειγμα μετατροπής ιστοσελίδας σε αρχείο png με την σελίδα του radiobubble:

cutycapt --url=http://http://www.radiobubble.gr/ --out=radiobubble.png

μας δημιουργεί την εικόνα:

Περισσότερες πληροφορίες, για εγκατάσταση σε άλλες διανομές και μετατροπή σε άλλους τύπους, ανατρέξτε στην πηγή: Xmodulo

Στους ψηφοφόρους με αγάπη από Το Ποτάμι

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 20 May 2014 19:17:00 +0000

Δεν έχω τίποτε να πω, τα λέει όλα η υποψήφια ευρωβουλευτής του κόμματος Το Ποτάμι

Προσδεθείτε για την επερχόμενη απογείωση, καλού κακού έχετε κοντά σας ηρεμιστικά.
Πιθανώς είναι τρολ, αλλά ομορφαίνει το διαδίκτυο.
Βέβαια Το Ποτάμι υπόσχεται την επανίδρυση της κεντροαριστεράς -- τρομάρα τους.
Να είστε ήρεμοι την Κυριακή των ευρωεκλογών

Είναι νωρίς για δάκρυα

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 08 May 2014 18:52:00 +0000

Τώρα κλαις. Αλλά όταν τσαμπουκαλευόσουν με τους μπάτσους ήταν γιατί είχες την ασυλία στο τσεπάκι. Κι όταν πυροβολούσες στην κηδεία του Ντερτιλή δεν είχες κατά νου το «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», αλλά το «Ελλάς Ελλήνων χριστιανών».

Του Χριστόφορου Κάσδαγλη Πηγή The PressProject

Η εικόνα της χθεσινής μέρας ήταν αναμφιβόλως τα γοερά δάκρυα του Μπούκουρα στη Βουλή. Εκείνο το πουρκουά, ποιο είναι το έγκλημά μου, τι σας έκανα, για τι με κατηγορείτε, εμένα που ήμουν καλός φούρναρης, σύζυγος και πατέρας.

Τον καταλαβαίνω τον Μπούκουρα. Καλά το είπε, ποτέ του δεν είχε φανταστεί ότι αυτή η αντροπαρέα των Ελληναράδων με την οποία συναγελάστηκε, όλη αυτή η ξέφρενη προσωπική του πορεία από τον φούρνο στο κοινοβούλιο, αυτό το ελληνικό success story της καθαρότητας της φυλής και του κυνηγητού των μεταναστών, η τρυφερή ιστορία του χρυσαυγίτη που περνάει τις γριούλες στο δρόμο, θα κατέληγε στη μοναξιά ενός κελιού.

Αναγνωρίζω την έκπληξή του. Αλλιώς μας τα είχαν πει, αλλιώς πήγαιναν τα πράγματα. Με την αστυνομία τα πηγαίναμε μια χαρά, με τη δικαιοσύνη κανένα πρόβλημα, πάντοτε πέφταμε στα μαλακά, η κυβέρνηση μάς έκλεινε συνωμοτικά το μάτι τόσα χρόνια, τι άλλαξε, αυτή είναι η λέξη κλειδί, τι άλλαξε και όλη ωραία ατμόσφαιρα, αυτό το όνειρο, μεταστράφηκε σε εφιάλτη, ό,τι έκανα συνέχισα να κάνω, τίποτα δεν μετέβαλα στη συμπεριφορά μου, οπότε πού είναι το έγκλημα και γιατί τώρα, ξαφνικά, να βρεθώ κατηγορούμενος.

Φαινόταν ωραίο όλο αυτό, άλλοι έκαναν τη βρώμικη δουλειά κι άλλοι ήταν απλώς εκπρόσωποι του λαού ή αν λέρωναν και λίγο τα χέρια τους ήταν για να χτυπήσουν κάτι ξένους που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα και που μπορεί κι εκεί απ’ όπου ήρθαν να τους φέρονταν με ανάλογους τρόπους. Φαινόταν πολύ ωραίο όλο αυτό, να μιλάς για ιδανικά, για πατρίδα, θρησκεία και οικογένεια, κι ακόμα κι αν γινόταν πού και πού καμία κρυφή φιέστα ή τελετουργία δεν είχε και τόση σημασία, σαν παιχνίδι φαινόταν, όπως σαν παιδικά παιχνίδια φαίνονταν και τα όπλα που είχε ο Μπούκουρας, πολλά ή λίγα δεν ξέρω, θα το βρει η ανάκριση. Ωραία ήταν όλ’ αυτά, υπήρχε αντριλίκι και όπλα, αυτοπεποίθηση και μαγκιά, ε, κι αν γινόταν και καμία πρόκληση δεν υπήρχε πρόβλημα, εδώ ο Κασιδιάρης βάραγε γυναίκες on air και αρκετοί του ’λεγαν και μπράβο, εδώ πούλαγε σε αστυνομικούς και η αστυνομία τον ψήφιζε, εδώ τους τρέχανε στα δικαστήρια και οι δίκες αναβάλλονταν η μία πίσω απ’ την άλλη, κι όταν δικάζονταν τελικά απαλλάσσονταν λόγω αμφιβολιών, μόνο βραβεία δεν τους έδινε το κράτος, τα είχε δει όλ’ αυτά ο Μπούκουρας προτού μετακινηθεί από τον προηγούμενο πολιτικό του χώρο στη Χρυσή Αυγή, αλλά κανείς δεν τον είχε προειδοποιήσει ότι τα πράγματα θα στράβωναν, ότι η θεωρία των δύο άκρων θα γινόταν θηλιά και παγίδα που μέσα της θα βρισκόταν ακινητοποιημένος ο ίδιος.

Θα μπορούσα και να τον λυπηθώ τον Μπούκουρα, άνθρωποι είμαστε, δεν είμαστε από πέτρα να βλέπουμε τον άλλο να ταπεινώνεται δημόσια, να επικαλείται τα ανήλικα παιδιά του, να ξετυλίγει σαν φιλμ τη ζωή του προς τα πίσω και να λέει «γιατί».

Αλλά δεν μπορώ να τον λυπηθώ, γιατί όταν κραυγάζει, με φαινομενική πειστικότητα, «δεν είμαι φασίστας, δεν είμαι ναζιστής» κάνει αυτό ακριβώς που έκαναν οι αρχιφασίστες και οι αρχιναζί που απαρνήθηκαν με απίστευτη ευκολία της ιδέες τους και τις αρχές τους και δήλωσαν, με την ίδια πειστικότητα, ότι δεν είναι φασίστες και δεν είναι ναζιστές, μονάχα Έλληνες πατριώτες είναι που νοιάζονται για τα παιδιά τους και για τα δικά μας παιδιά. Αυτό να το έχουν υπόψη τους και οι υπόλοιποι της κοινοβουλευτικής ομάδας της Χρυσής Αυγής, που γελούσαν εχθές εις βάρος του Μπούκουρα ενώ έχουν καταπιεί αδιαμαρτύρητα τις δηλώσεις νομιμοφροσύνης στις οποίες προβαίνουν κάθε λίγο και λιγάκι οι ίδιοι οι αρχηγοί τους.

Μπορώ να λυπάμαι τα παιδιά του χωρίς να λυπάμαι τον ίδιο τον Μπούκουρα, γιατί και τα θύματα των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής κι εκείνοι παιδιά είχαν ή ήταν παιδιά κάποιων μανάδων, μπορεί ακόμα να ήταν και πιστοί σύζυγοι, ασχέτως αν πολλών απ’ αυτούς οι γυναίκες ήταν κάπου πολύ μακριά. Λυπάμαι τα παιδιά του αλλά όχι τον ίδιο τον Μπούκουρα για τους τραυματίες και τους νεκρούς των ταγμάτων εφόδου, για τα νταβατζηλίκια και για τα κρυφά και ύπουλα χτυπήματα μέσα στη νύχτα, αργότερα και για τα φανερά, στο φως της ημέρας, όταν τα τάγματα εφόδου αποθρασύνθηκαν εξαιτίας της ανοχής του κράτους αλλά και την εισόδου της Χρυσής Αυγής στο κοινοβούλιο, για το διπλό και τριπλό παιχνίδι που παιζόταν, για τις υπόγειες πολιτικές συνεννοήσεις, που κι αυτές είχαν το ρόλο τους στην κυβερνητική ανοχή. Δεν μπορώ να λυπηθώ τον Μπούκουρα για το ρόλο που δέχτηκε να παίξει σ’ ένα σενάριο που προέβλεπε θάνατο, φυλακές και κρεμάλες για όλους τους άλλους εκτός από τον ίδιο και τους όμοιούς του, που προέβλεπε αίμα και πόνο και δυστυχία για τα παιδιά όλων των άλλων εκτός από τα δικά του παιδιά και τα παιδιά των ομοίων του.

Θα μου πεις ότι υπάρχει και η μετάνοια, όπως επίσης υπάρχει το έλεος και η επιείκεια.

Καταρχήν, δεν διέκρινα καθόλου μετάνοια στα λόγια του. Ικεσία ναι, μετάνοια όχι. Κι όσο για το έλεος και την επιείκεια που πρέπει να δείχνει η δημοκρατία, είναι νωρίς ακόμα. Πρώτα η εξάρθρωση της εγκληματικής οργάνωσης και μετά το έλεος, πρώτα η συντριβή της και μετά η επιείκεια, υπάρχει πολύς δρόμος να διανυθεί μέχρι εκεί. Ακριβώς επειδή το ζητούμενο δεν είναι η συντριβή του Μπούκουρα και του κάθε Μπούκουρα, είναι η συντριβή των εγκληματικών συμπεριφορών που εξακολουθούν ακόμα, που ανθίζουν σε κάθε κενό το οποίο αφήνει ελεύθερο η δημοκρατία.

Υπάρχουν πολλά κενά που χάσκουν ακόμα…

Όταν οι Ναζί ακρωτηρίαζαν τους ήρωες της Κρήτης

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 05 May 2014 19:38:00 +0000

Διαβάζοντας στον //ΠαραλληλοΓράφος// το παρακάτω κείμενο, πλήθος συναισθημάτων συνεπήραν το νου μου, κύρια όμως ένα ερώτημα βασανίζει την λογική μου.
Πως στο διάολο υπάρχουν υπάρχουν άνθρωποι, Έλληνες που ψηφίζουν τους λάτρεις του φασισμού, τους σφαγείς των λαών.
Πως στο διάολο βεβηλώνουν τους θανάτους, τις μνήμες των σφαγιασθέντων απ την φασιστική κατοχή Ελλήνων, ψηφίζοντας χρυσή αυγή, ωρυόμενοι ταυτόγχρονα πως είναι πατριώτες.

Μια απίστευτη ιστορία πόνου και αντίστασης από τα χρόνια της Κατοχής.

Του έβγαλαν ένα – ένα τα δόντια. Δεν μίλησε
Του έκοψαν ένα – ένα τα δάκτυλα. Δεν μίλησε!
Άρχισαν να του πετσοκόβουν πόδια και χέρια. Δεν μίλησε!
Κι όταν βρέθηκε κάτω από τα γερμανικά τανκς είχε ακόμη τη δύναμη να περιφρονήσει τους δήμιους του!

Ήταν παιδί, στα δεκαοχτώ του, γεμάτος όνειρα. Προτίμησε να πεθάνει ελεύθερος παρά να ζει με το στίγμα του κιοτή. Τον έλεγαν Σταύρο Ανδρεαδάκη. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Σοκαρά της Κρήτης.

Την ιστορία του Σταύρου Ανδρεαδάκη δεν την ήξερα. Τη διάβασα φέτος τον Σεπτέμβρη σε ένα φωτοτυπημένο, αλλά επαρκώς τεκμηριωμένο, φυλλάδιο γραμμένο από τον φιλίστορα δικηγόρο κ. Γιώργο Καρτσωνάκη.
Το επόμενο πρωί βρισκόμουν στο Σοκαρά, ένα μικρό χωριό κοντά στο Ασήμι. Δεν είχα ξεκαθαρίσει τι ακριβώς αναζητούσα. Θεώρησα την επίσκεψη σαν ένα ταπεινό προσκύνημα στη μνήμη του ήρωα που δεν γνώρισα. Κατέληξα να γράφω ένα, επίσης ταπεινό, κείμενο – σπονδή. Ο Σταύρος, ετών δεκαοχτώ. Να λοιπόν που μερικές φορές ένα άγουρο παλικαράκι μπορεί να σηκώσει την ιστορία στους ώμους του και να γίνει ώριμος ήρωας!

Μόνον ένας από τους αδερφούς του βρίσκεται ακόμη στη ζωή. Ο Λευτέρης, κοντά στα ογδόντα πέντε του, καλοστεκούμενος ακόμη. Διαβάζει βιβλία, ψάχνει, ταξινομεί τις αναμνήσεις τοποθετώντας τα γεγονότα σε ένα ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο.
Άλλωστε, στην Κρήτη μπορεί να συναντήσει κανείς φαινόμενα που για άλλους τόπους θα ήταν εντελώς παράδοξα. Να δει βοσκούς να μελετούν ιστορίες και Ερωτόκριτους, ξωμάχους –σαν τον Λευτέρη– να ανακατεύουν στο λόγο τους ιστορικά παραδείγματα που εκπλήσσουν.
Ο Λευτέρης είναι ο τελευταίος θεματοφύλακας των πικρών βιωμάτων που μετουσιώθηκαν κι έγιναν δάκρυ αστείρευτο, που μεταλλάχτηκαν κι έγιναν μνήμη ακατάλυτη, που μεταμορφώθηκαν κι έγιναν πείσμα για λευτεριά, δικαιοσύνη κι αξιοπρέπεια.

Ο «απαγορευμένος» ήρωας

Καθώς περνώ το κατώφλι βλέπω απέναντι στον τοίχο μια φροντισμένη κορνίζα με την ασπρόμαυρη φωτογραφία ενός νέου άνδρα.

-Ο Σταύρος; ρωτώ.

-Ναι, ο Σταύρος, απαντά ο γέροντας οικοδεσπότης κι ένα δάκρυ αυλακώνει το πρόσωπό του.

Αναρωτιέται κανείς αν ο πόνος μπορεί να κρατήσει τόσα χρόνια. Το δάκρυ του Λευτέρη είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους θέλουν να ξεχνούν, σε όσους θέλουν να μας κάμουν να ξεχάσουμε την ιστορία αυτού του τόπου, τα βάσανα αυτού του λαού.
Για δεκαετίες ολόκληρες το όνομα του Σταύρου ήταν σχεδόν απαγορευμένο, όπως και η θυσία του. Κανείς δεν μιλούσε για το παλικάρι του Σοκαρά, μέχρι που δυο λόγιοι του χωριού, ο Γιώργος Καρτσωνάκης και ο Σήφης Κοσόγλου, κατάφεραν να τον αποκαταστήσουν και να παραδώσουν στην ιστορική μνήμη την άσπιλη μορφή ενός παιδιού που έσφιξε τα σαγόνια –δόντια δεν του είχαν αφήσει- και έπνιξε τον αβάσταχτο πόνο για να μη μαρτυρήσει τα μυστικά του αγώνα!
Ψυχωμένο παλικάρι ο Σταύρος ανέβηκε από μικρός στα αντάρτικα λημέρια. Εκεί, στην ελεύθερη πατρίδα των Ελλήνων, γνώρισε τους Καπεταναίους και τα ανταρτόπουλα.

-Δεν ήξερα τι είναι το ΕΑΜ, ήμουν μικρός εγώ, λέει ο Λευτέρης. Για πρώτη φορά το άκουσα από τον αδελφό μου. Τον Αύγουστο του ’44 ετοιμαζόταν να φύγει από το σπίτι. Την ώρα που άλλαζε τα ρούχα του, άνοιξα ένα φάκελο που κρατούσε και τον διάβασα. Θυμάμαι ακόμη, κοντά εβδομήντα χρόνια μετά, τι έγραφε: «Ντροπή στον κρητικό λαό να τον κρατούν στη σκλαβιά μερικές χιλιάδες Γερμανοί στρατιώτες».

Λίγα λεπτά αργότερα ο Σταύρος έφευγε από το σπίτι. Έπρεπε να φέρει σε πέρας μιαν αποστολή που του είχαν εμπιστευτεί.. Να μεταφέρει ένα μήνυμα από το ΕΑΜ του Σοκαρά στα βουνά, στα Αστερούσια, στο χωριό Αχεντριάς, στον Παπαδάκη, έτσι λέγανε τον παραλήπτη.
Η αποστολή πήγε καλά. Ο Σταύρος παρέδωσε το μήνυμα και πήρε το δρόμο του γυρισμού. Κατηφόρισε από τα μονοπάτια των Αστερουσίων, έφτασε στα πρώτα χωριά του κάμπου. Περνώντας από το Μεσοχωριό βρέθηκε να περπατά μέσα στην κοίτη του ποταμού Αναποδάρη. Από εκεί περνούσε ο δρόμος για το χωριό του. Έσερνε ένα μουλάρι φορτωμένο και προχωρούσε.
Μερικές φορές, όμως, η τύχη παίζει παράξενα παιγνίδια. Οι Γερμανοί είχαν κάμποσους χωρικούς και τους είχαν ζέψει στην αγγαρεία. Δούλευαν εκεί κοντά. Οι κατακτητές, αξιωματικοί και στρατιώτες τους επιτηρούσαν.

Ο λόγος πάλι στον Λευτέρη:

-Τον είδε τον Σταύρο ένας δικός μας, Γκεσταμπίτης, ένας Πήλιος Γούσης, και λέει στον Γερμανό: «Αυτός με το μουλάρι είναι ύποπτος». Περικύκλωσε ο στρατός το παιδί, το έπιασαν. Είχε φορτωμένα δυο δεμάτια σφάκες (πικροδάφνες) στο μουλάρι. Πήρε ο αξιωματικός ένα μαχαίρι και έκοψε τα δεματικά. Οι σφάκες σκορπίστηκαν στη γη κι από μέσα τους πετάχτηκε ένα όπλο, κάμποσα φυσίγγια, και μερικά γράμματα. Το όπλο του το είχε δώσει ο Παπαδάκης να το φέρει στο χωριό, στο ΕΑΜ. Τον συνέλαβαν αμέσως, τον πήγαν στον Πύργο στο Φρουραρχείο, μετά τον πήγαν στον Χάρακα, πάλι στο Φρουραρχείο, κι από κει στις Μοίρες. Όταν ήταν στο Χάρακα φώναξαν τον πατέρα μου, ήταν γέρος άνθρωπος πια και δεν ήξερε τίποτε. «Πού είναι οι γιοί σου;» τον ρώτησαν, εμείς είμασταν τέσσερα αδέρφια. «Στο χωριό είναι», τους απάντησε. «Και ο Σταύρος;» τον ξαναρωτούν. Πάγωσε ο γέρος γιατί κατάλαβε ότι τον είχανε πιάσει. Τους απάντησε ότι ο Σταύρος βόσκει τα πρόβατα…

Στον σταυρό!

Πάνω από τις Μοίρες στα ψηλώματα, κοντά στον μικρό οικισμό Βρέλη, είχαν εγκαταστήσει φυλάκια οι κατακτητές. Εκεί πήγαν τον Σταύρο. Τον έκλεισαν σε ένα παλιό πετρόχτιστο καλύβι και άρχισαν να τον βασανίζουν. Γερμανοί και γερμανοπροσκυνημένοι προδότες εξάντλησαν την αγριότητα και το μένος τους. Άκουγαν οι κάτοικοι τις βρισιές και τα ουρλιαχτά των κατακτητών, άκουγαν και τα βογκητά του παλικαριού. Κάποιοι προσπάθησαν να πλησιάσουν, να βοηθήσουν. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να του δώσουν ένα ποτήρι νερό.
Οι βασανιστές προσπαθούσαν να κάμουν τον Σταύρο να μιλήσει. Όσο κρατούσε το στόμα του κλειστό, τόσο θύμωναν, πείσμωναν… Σκύλιαζαν.
Στο μεταξύ ο γέρο Σταμάτης, ο πατέρας του, είχε αρχίσει τον αγώνα της αναζήτησης. Πήγε παντού. Έψαχνε το παιδί του. Αρχαία τραγωδία θυμίζει η προσπάθεια του πατέρα να σώσει το Σταύρο του. Ήθελε να παρακαλέσει. Ίσως να μαλάκωνε η καρδιά του κατακτητή. Τελικά κατάφερε να μάθει πως το παιδί του βρισκόταν στο Βρέλη.

ΒΡΕΛΗ ΜΕΣΑΡΑΣ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΑΝ ΟΙ ΝΑΖΙ ΤΟΝ ΗΡΩΑ

Ό,τι κι αν γραφτεί σήμερα, τόσες δεκαετίες μετά, δεν θα μπορέσει να δώσει την εικόνα της συμφοράς. Δεν τον πρόλαβε ζωντανό τον γιο του ο γέρο Σταμάτης.
Οι κάτοικοι του μικρού οικισμού ήταν οι μάρτυρες ενός από τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα των Γερμανών στην Κρήτη. Ήταν αυτοί που έδωσαν πληροφορίες στην οικογένεια… Οι μαρτυρίες τους, όμως, δεν σώθηκαν σε κανένα επίσημο έγγραφο. Η πατρίδα δεν θεώρησε σκόπιμο να ανασκαλέψει την υπόθεση, να τιμήσει τον ήρωα και να αποκαλύψει τη θηριωδία. Η οικογένεια, όμως, δεν μπορεί να ξεχάσει. Ξέρουν ότι του έβγαλαν τα νύχια, του έβγαλαν τα δόντια, του πετσόκοψαν τα πόδια και τα χέρια, τον κατακρεούργησαν. Ένα από τα μαρτύρια, όχι όμως το τελευταίο, ήταν ο σταυρός! Τόλμησαν ακόμη και να τον σταυρώσουν!
Ακρωτηριασμένο και αιμορραγούντα τον ανέβασαν στο σταυρό. Κι όταν οι Γερμανοί κι οι εδώ συνεργάτες τους είδαν κι απόειδαν, κι όταν κατάλαβαν πως αυτό το σκληροτράχηλο παλικάρι δεν πρόκειται να μιλήσει, τον έβαλαν κάτω από τις ερπύστριες. Αυτή θα ήταν η τελευταία απειλή.
Έβαλαν μπροστά τη μηχανή του τανκ. Ο Σταύρος έμεινε αμίλητος! Κράτησε το στόμα του κλειστό ακόμη κι όταν άρχισε να κινείται το θηριώδες όχημα, ακόμη κι όταν άρχισε να πολτοποιείται το κορμί του. Κι ύστερα τον άφησαν εκεί. Ανακατωμένες οι σάρκες με το χώμα. Τον παράτησαν άθαφτο σ’ ένα χωράφι.

Ο άταφος νεκρός

Τις νύχτες, που αλυχτούσαν τα σκυλιά και προσπαθούσαν να χορτάσουν την πείνα τους τρώγοντας ανθρώπινες σάρκες, ένας συγγενής των Ανδρεαδάκηδων πήρε την απόφαση.
Να ’τη πάλι την αρχαία τραγωδία μπροστά μας! Το ελληνικό ήθος που έρχεται μέσα από τη διαρκώς ανακυκλούμενη φωνή της Αντιγόνης. Ο θείος νόμος είναι πιο δυνατός από τον ανθρώπινο. Οι νεκρικές τιμές δεν αποτελούν τυπική υποχρέωση των συγγενών αλλά έκφραση αξιών, έκφραση ήθους. Κανένας νεκρός δεν πρέπει να μένει άταφος. Μόνο που ο Πολυνείκης, ο άταφος της αρχαίας τραγωδίας, είχε κατηγορηθεί ως εχθρός της πατρίδας του. Ο Σταύρος ήταν εχθρός των κατακτητών της πατρίδας του! Τα αρχέτυπα του πολιτισμού μας επανέρχονται κάθε φορά που μια καινούργια Αντιγόνη περιφρονεί τους νόμους των ισχυρών τούτου του κόσμου.

Λέει ο Λευτέρης:

- Είχα ένα θείο στο Βρέλη. Πήγε αυτός να τον πάρει από εκεί και να τον θάψει. Αλλά δεν μπορούσε ούτε να σιμώσει γιατί από πάνω, στο ύψωμα, είχανε στήσει το φυλάκιό τους οι Γερμανοί. Κανείς δεν μπορούσε να πλησιάσει εκεί κοντά. Τελικά, τόλμησε, δεν λογάριασε τον κίνδυνο, πήρε όσα κομμάτια κατάφερε να μαζέψει και τα έθαψε στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου. Τέσσερις φορές έχω πάει εκεί που τον σκότωσαν. Την πρώτη φορά είδα το αίμα, είχε ποτίσει τη γη, φαινόταν για πολύ καιρό.
Ύστερα από χρόνια πολλά ήρθαν και οι επίσημες επιβεβαιώσεις για τα βασανιστήρια του Σταύρου? τα έγγραφα των δικαστηρίων που μιλούσαν συγκαλυμμένα. Ήταν οι απολογίες των δοσίλογων. Τα πιο «τρανταχτά» ονόματα προδοτών που έδρασαν στη Μεσαρά ήταν ανακατεμένα στην ιστορία του μικρού ήρωα. Μετά την απελευθέρωση οι δοσίλογοι έπρεπε να απολογηθούν για τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει. Αρκέστηκαν να μιλήσουν μόνο για «σκληρά βασανιστήρια», όπως αποκαλύπτει ο Καρτσωνάκης, ο άνθρωπος που έριξε άπλετο φως στις πιο σκοτεινές πτυχές μιας υπόθεσης την οποία κάποια άνομα συμφέροντα ήθελαν να κρατήσουν στο σκοτάδι.
Μέσα από τις κρυπτικές απολογίες των δοσιλόγων, μέσα από τη σιωπή των γερμανικών πηγών, μέσα από τη συνενοχή των ντόπιων και ξένων εξουσιών, που δεν τιμώρησαν ποτέ τους εγκληματίες πολέμου, δεν είναι εύκολο να ανασυνθέσει κανείς τις λεπτομέρειες του ιστορικού παρελθόντος. Ούτε και να μάθει με πόση περιφρόνηση στάθηκε ένα παλικάρι μπροστά στο θάνατο.
Ο Λευτέρης Ανδρεαδάκης βρίσκει τη δύναμη να συνεχίσει την αφήγηση.
-Χρόνια μετά έγινε η εκταφή των οστών του. Μας είπανε στο Βρέλη: «Μην περιμένετε να βρείτε κόκαλα, δεν υπάρχουν». Βρήκαμε μόνο ένα οστό της μιας κνήμης και μια κάτω γνάθο. Ούτε δόντια, ούτε πλευρά, ούτε τίποτα. Μόνο μερικά πολτοποιημένα κόκαλα ήταν θαμμένα εκεί.

Όταν η φρίκη αποτυπώνεται σε ένα ζευγάρι στιβάνια!

Πέρασαν λίγες μέρες μετά την ταφή. Ο γέρο Σταμάτης ανηφόρησε στο Βρέλη παρέα με κάποιον συγγενή του. Ας τα έσκιαζε όλα η φοβέρα. Αλλά, ποια φοβέρα να σταματήσει έναν χαροκαμένο πατέρα; Από μακριά είδε τα αίματα. Δίπλα κομμάτια από σκισμένα ρούχα και λίγο πιο κει ένα ζευγάρι στιβάνια. Ήταν του Σταύρου!
Ο συγγενής έσκυψε, έκανε να τα μαζέψει. Τα υποδήματα του νεκρού ήταν πολύτιμα εκείνα τα χρόνια? οι άνθρωποι περπατούσαν ξυπόλητοι, θα ήταν πολυτέλεια να τα παρατήσουν εκεί. Την ώρα που τα σήκωνε δεν άντεξε. Μια κραυγή πόνου βγήκε από το στόμα του… Τα στιβάνια δεν ήταν άδεια! Μέσα στο κουφάρι τους είχαν μείνει κομμάτια από σάρκες. Τα πόδια του Σταύρου!
Ειπώθηκε ότι του έκοψαν τα πόδια με τσεκούρι. Κανείς δεν μπορεί να το επιβεβαιώσει ούτε να το διαψεύσει σήμερα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι σάρκες του ήρωα είχαν μείνει μέσα στα στιβάνια του. Και ότι τα στιβάνια αυτά ήταν σκισμένα στο ύψος των αστραγάλων, ήταν κομμένα και το πετσί κρεμόταν. Άλλο φρικτό σημάδι της συμφοράς.
Η συνέχεια της ιστορίας φανερώνει μέσα από πόσες κακοτοπιές, στερήσεις και βάσανα πέρασε αυτός ο λαός. Ο συγγενής παρακάλεσε τον γέρο Σταμάτη να πάρει τα στιβάνια και να τα δώσει στον μικρό γιο του, τον Λευτέρη. Ούτε να τ’ ακούσει ο τραγικός πατέρας. Τελικά τα πήρε άλλος συγγενής, τα πήγε σε τσαγκάρη, έκοψε τα πετσιά που κρέμονταν, τα έκανε παπούτσια και τα έδωσε σε ένα παιδί να τα φορέσει.

Τραγωδία χωρίς κάθαρση

Δώδεκα του Αυγούστου του 1944 σκοτώσανε τον Σταύρο. Πέρασαν πέντε μέρες. Και στις δεκαεφτά του ίδιου μήνα ο Σοκαράς έμελλε να ζήσει ένα από τα μεγαλύτερα δράματα της ιστορίας του. Στις δεκαέξι το βράδυ πήγε εκεί ο δοσίλογος Πρόεδρος γειτονικού χωριού. Μίλησε στους χωρικούς. Τους είπε να μη φύγει κανείς από το σπίτι του γιατί θα έρχονταν την επόμενη οι Γερμανοί για γυμνάσια. Όποιος έμενε δεν θα είχε τίποτα να φοβηθεί. Όποιος έφευγε θα πλήρωνε ακριβά την αποκοτιά του.
Το απόβραδο της άλλης μέρας βρήκε το χωριό πνιγμένο στο θρήνο. Οι Γερμανοί είχαν πράγματι μεταβεί στο Σοκαρά, αλλά όχι για γυμνάσια όπως έλεγε ο προδότης. Είχαν πάει για να σκοτώσουν! Είκοσι εφτά ήρωες ήταν τα νέα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας. Είκοσι εφτά προγραμμένοι!
Και ενώ τα σπίτια του Σοκαρά άδειαζαν, και ενώ το μοιρολόι γινόταν απελπισία και η πείνα γινόταν αχώριστος σύντροφος των επιζώντων, μια καινούργια τραγωδία χτυπούσε την πόρτα των Ανδρεαδάκηδων… Κάποιοι είχαν πιστέψει ότι ο Σταύρος είχε λυγίσει. Και ότι είχε αποκαλύψει τα ονόματα των οργανωμένων στην αντίσταση. Το τίμημα βαρύ, ασήκωτο. Δεν έφτανε η συμφορά και το μοιρολόι. Ήρθε η υποψία να χτυπήσει την πόρτα της οικογένειας. Τέτοιες εποχές κανείς δεν κάθεται να σκεφτεί. Αποδείξεις εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν.
Κάπως έτσι κορυφώθηκε η τραγωδία του 1944. Ο νεκρός ήρωας θα μπορούσε να γίνει φαρμακός. Και είναι αλήθεια ότι μια βαριά σιωπή σκέπασε για δεκαετίες ολόκληρες τη μνήμη του.

Λέει ο Γιώργος Καρτσωνάκης:

-Αν είχε ομολογήσει ο Σταύρος, τότε θα είχαν πιάσει τους ιθύνοντες του ΕΑΜ. Αλλά αυτούς δεν τους έπιασαν. Όλοι ξέρουν σήμερα ποιοι ήταν εκείνοι που προκάλεσαν τη σφαγή του Σοκαρά. Ο κατάλογος των προγραφών συντασσόταν για κάμποσους μήνες.
Η αποκάλυψη των μαρτυρικών καταθέσεων στο δικαστήριο των δοσιλόγων έδωσε νέα δυναμική στην ιστορία. Και νέα πνοή στη μνήμη. Την ανάστησε. Ναι, εξήντα πέντε χρόνια μετά. Το 2009, με πρωτοβουλία των Σοκαριανών, που μπορούν να περηφανεύονται σήμερα για όλους τους ήρωες τους. Και για τον Σταύρο…

Νομικό παράδοξο

Η δολοφονία του Ανδρεαδάκη έμεινε ατιμώρητη. Το δικαστήριο των δοσιλόγων που συνεδρίασε μετά την απελευθέρωση, στις 14 Μαρτίου 1946, ήξερε απλά ότι είχαν σκοτώσει ένα παιδί κοντά στο Βρέλη. Κατηγορούμενος για τη δολοφονία ο συνεργάτης των Γερμανών Μαγιάσης. Το δικαστήριο τον απάλλαξε. Όχι επειδή δεν συμμετείχε στο αποτροπιαστικό έγκλημα, αλλά… επειδή τάχατες δεν ήταν γνωστό το όνομα του θύματος. Ο Καρτσωνάκης αποκαλύπτει το σχετικό επίσημο έγγραφο και ρίχνει περισσότερο φως στην τραγωδία:
«Το δικαστήριον κηρύσσει τον κατηγορούμενο Ν. Μαγιάση αθώο λόγω αμφιβολιών της κατηγορίας ότι εξετέλεσε, μετά Γερμανού στρατιώτου, κατ΄ Αύγουστον 1944, μεταξύ Μοιρών και Αγίου Αντωνίου, ένα παιδί ηλικίας 18-19 ετών αγνώστου ονοματεπωνύμου, με την κατηγορία ότι απέκρυπτε όπλα…»

Και συνεχίζει ο φιλίστορας δικηγόρος:

«Στα παγκόσμια ποινικά χρονικά δεν υπάρχει παρόμοιο φαινόμενο, να έχομε έναν άνθρωπο, που βρίσκεται νεκρός σε συγκεκριμένο τόπο, που προσδιορίστηκε η ηλικία του και ο χρόνος του θανάτου, που αποκαλύφθηκε η αιτία για την οποία συνελήφθη και εκτελέστηκε, να παραπέμπεται με βούλευμα κατηγορούμενος για τον φόνο αυτό και η ανάκριση, ο Εισαγγελέας (τότε λεγόταν ειδικός Επίτροπος) και τελικώς και το δικαστήριο […] να αναφέρει ότι το θύμα είναι αγνώστου ονοματεπωνύμου…»
Εν ολίγοις: Δεν υπάρχει όνομα, άρα δεν υπάρχει… έγκλημα!
Η αλήθεια, βέβαια, δεν είναι αυτή. Το όνομα ήταν γνωστό από άλλες υποθέσεις.
Όσο για τον Μαγιάση … Αυτός καταδικάστηκε πολλές φορές σε θάνατο για τα αναρίθμητα εγκλήματά του. Αλλά δεν πρόλαβαν να τον εκτελέσουν. Τον έσφαξε ένας Ανωγειανός, ο Βρέντζος ή Τηγανίτης, μέσα στο ίδιο το δικαστήριο!

Γράφε Ιστορία τα ψέματά σου αράδα

Καθώς βαδίζω στους δρόμους του Σοκαρά συλλαμβάνω τον εαυτό μου να σιγοψιθυρίζει τους γνωστούς στίχους του Βάρναλη:

Γράψε ιστορία τα ψέματά σου αράδα
και βλόγα τον φονιά, βρίζε το θύμα…

Είναι τραγωδία ο βασανιστικός θάνατος ενός ανθρώπου. Είναι μεγαλύτερη τραγωδία να τον βαραίνει μια αναπόδεικτη υποψία.
Χρειάστηκε να περάσουν εξήντα πέντε χρόνια μέχρι την τελική αποκατάσταση του ήρωα. Η κάθαρση θυμίζει σκηνικό αρχαίας τραγωδίας. Ο ήρωας μπορεί να αναπαύεται πλέον. Ως ήρωας!

Η ιστορία που δεν διδάσκεται:

Την ιστορία του Σταύρου Ανδρεαδάκη θα πρέπει να τη διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία. Όχι μόνο στα ελληνικά στα σχολεία όλου του κόσμου, και κυρίως της Γερμανίας, θα πρέπει να διδάσκεται. Για να μαθαίνουν οι μελλοντικές γενιές των ανθρώπων πόση δύναμη και πόσο κουράγιο μπορεί να κρύβει η καρδιά ενός δεκαοκτάχρονου παιδιού. Για να καταλάβουν πόση αγριότητα και απανθρωπιά μπορούν να κρύβουν οι ψυχές των ναζιστικών ανδρείκελων.
Σταύρος Ανδρεαδάκης, ετών 18. Ένας ήρωας που τον αγνόησε η ιστορία, τον περιφρόνησε η κοινωνία και τον τιμώρησε η πολιτεία!
Κανείς δεν θα μάθει ποτέ με πόση περιφρόνηση αντιμετώπισε εκείνους που του έβγαζαν ένα – ένα τα δόντια. Του έκοβαν ένα – ένα τα δάκτυλα. Του έκοψαν (μάλλον με τσεκούρια) τα πόδια.
Κανείς δεν θα μάθει τα τελευταία λόγια ενός παλικαριού που αγαπούσε τη ζωή. Και τη λευτεριά. Μπορούμε μόνο να τα μαντέψομε.

Του Νίκου Ψιλάκη από το Karmanor.gr

Μετά την βροχή

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 03 May 2014 16:15:00 +0000

Γιάννινα, μετά από τόσες βροχερές μέρες, 2 Μάη 2014

Γιάννινα, μετά την βροχή 2 Μάη 2014

Ιωάννινα - Ιστορία Πόλης - Μέρος 2β - Κλασικοί Χρόνοι

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 08 Apr 2014 13:13:00 +0000

Με βάση παραδείγματα περισσότερο γνωστά από άλλες περιοχές της αρχαίας Ηπείρου, τεκμαίρεται ότι οι Ηπειρώτες της ύστερης εποχής του Χαλκού και της πρώϊμης εποχής του Σιδήρου ήταν εγκατεστημένοι σε χωριά, ασχολούμενοι με τη γεωργία και κυρίως με την κτηνοτροφία. Κατοικούσαν σε πολύ απλά σπίτια από ξερολιθιά, τουλάχιστον στα θεμέλια, συνήθως μονόχωρα. Πολλοί από αυτούς ζούσαν νομαδική ζωή και ασκούσαν το μεταπρατισμό στα κέντρα των πεδινών περιοχών, που τα αποτελούσαν οι αποικίες και οι μόνιμοι αγροτικοί οικισμοί. Παράλληλα, στα ορεινά της Πίνδου υπήρχαν και ημιμόνιμοι κτηνοτροφικοί οικισμοί.

Χειροποίητη κεραμική
μυκηναϊκής απομίμησης
από την Καστρίτσα

Τα αρχαιολογικά κατάλοιπα από τις παραπάνω θέσεις του λεκανοπεδίου των Ιωαννίνων πιστοποιούν ομοίως την οργάνωση των πληθυσμιακών ομάδων «κατά κώμας», δηλαδή την εγκατάσταση των κατοίκων σε μικρότερους ή μεγαλύτερους οικισμούς, κατά κανόνα μόνιμους και πιθανότατα ατείχιστους, όπου ζούσαν σε απλά σπίτια. Οι ομάδες αυτές ασκούσαν ένα μεικτό σύστημα οικονομίας (κτηνοτροφία και μικρές καλλιέργειες), παραγωγική διαδικασία που ενθαρρύνεται από το χαμηλό υψόμετρο του λεκανοπεδίου των Ιωαννίνων, το κλίμα, και τη γεωμορφολογία, παράγοντες που ευνοούν την οικιστική και την ανάπτυξη του πολιτισμού. Συγχρόνως επιτρέπουν την απόκλιση από το γνωστό σχήμα της νομαδικής ζωής των ορεινών πληθυσμών της Πίνδου «θέρος στα ορεινά-χειμώνας στα πεδινά» και διευκολύνουν την εγκατάσταση στο λεκανοπέδιο κτηνοτρόφων που ασκούν και περιορισμένης έκτασης γεωργία, πρακτική που ακολουθείται στο λεκανοπέδιο ως τις μέρες μας.

Τα στοιχεία που υπάρχουν δεν είναι επαρκή για την ανασύσταση της εικόνας της κοινωνικής οργάνωσης των πληθυσμιακών ομάδων του λεκανοπεδίου. Τα ευρήματα όμως από οικισμούς και τάφους της αυτής περιόδου από άλλες περιοχές της Ηπείρου πιστοποιούν την οργάνωση κατά γένη ή πατριές και κάποια στοιχειώδη κοινωνική διαστρωμάτωση με την ύπαρξη αρχηγών. Για το πολιτισμικό πλαίσιο αρκετές είναι οι ενδείξεις από το εμπόριο, που ασκείται τόσο με το νότο όσο και με το βορρά, όπως φανερώνουν εισηγμένα είδη βιοτεχνίας, ενώ παράλληλα διαφαίνεται και η ύπαρξη τοπικών βιοτεχνιών, όπως υποδηλώνουν οι τοπικές απομιμήσεις αγγείων και όπλων καθώς και η κατασκευή της χαρακτηριστικής τοπικής κεραμικής.

Ο αριθμός των θέσεων της ύστερης εποχής του Χαλκού και της πρώϊμης εποχής του Σιδήρου που εντοπίστηκαν μέχρι σήμερα δεν πρέπει να είναι αντιπροσωπευτικός των εγκαταστάσεων που θα υπήρξαν στην αρχαιότητα, δεδομένου ότι, έως και πριν από τις επεμβάσεις των τελευταίων δεκαετιών, το λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων, με τα πηγαία ύδατα, τις λιμναίες, ελώδεις πεδινές και ημιορεινές εκτάσεις στις τριγύρω λοφοσειρές και στις πλαγιές του Μιτσικελιού, αποτελούσε ένα ξεχωριστό οικοσύστημα, με πλούσια χλωρίδα και πανίδα. Ο πλούτος του οικοσυστήματος εξυμνείται με παραστατικό τρόπο σε απόσπασμα ποιήματος του Ησιόδου (Ηοίαι, 134.1) για την αρχαία Ελλοπία, με την οποία ταυτίστηκε, ήδη από τον περασμένο αιώνα, το λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων: « στην Ελλοπία με τα πολλά και ωραία λιβάδια, πλούσια σε πρόβατα και βόδια ζούσαν μυριάδες θνητών ανθρώπων».

Το παραπάνω απόσπασμα του Ησιόδου χρονολογείται περί το 700 π. Χ., όταν ήδη στην Ήπειρο έχει εγκατασταθεί το Ηπειρωτικό φύλο των Μολοσσών και το λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων αποτελεί το κέντρο της αρχαίας Μολοσσίας. Οι Μολοσσοί μετακινήθηκαν από την κοιτίδα τους, τη Δυτική Μακεδονία και τη Βόρεια Ήπειρο, κατά τον 12ο αι. π. Χ., και εγκαταστάθηκαν στην Κεντρική Ήπειρο, περίπου εντός των ορίων του σημερινού Νομού Ιωαννίνων, εκτοπίζοντας τους παλαιότερους κατοίκους Θεσπρωτούς, επί των οποίων επικράτησαν οριστικά στα τέλη του 5ου αι. π. Χ. Ο 12ος αιώνας θεωρείται εποχή αναστατώσεων για την Ήπειρο, γιατί συνδέεται με την εισβολή και τις μετακινήσεις των βορειοδυτικών ελληνικών φύλων, τα οποία υποχρεώθηκαν κάτω από την πίεση άλλων βορειότερων φύλων να μεταναστεύσουν νοτιότερα. Οι αναστατώσεις αυτές συνεχίζονται, όπως και στη νότια Ελλάδα, και στον 11ο αιώνα και χαρακτηρίζουν τη μεταβατική περίοδο μεταξύ της ύστερης εποχής του Χαλκού και της πρώϊμης εποχής του Σιδήρου. Τις μετακινήσεις των φύλων κατά την περίοδο αυτή η αρχαία γραπτή παράδοση συνδέει με την κάθοδο των Δωριέων (Ηρόδοτος, 1,56).

Χειροποίητα πήλινα
αγγεία με πλαστική
διακόσμηση
από την Κρύα

Επειδή το λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων είχε όλες τις προϋποθέσεις για να συμπεριληφθεί στις περιοχές εγκατάστασης των μολοσσικών φύλων, είναι προφανές ότι ο μεγάλος αριθμός των εντοπισμένων θέσεων κατά την παραπάνω περίοδο έχει σχέση και με τις μετακινήσεις αυτές. Προς το παρόν δεν έχουν διαπιστωθεί ανασκαφικά οικισμοί αποκλειστικά της πρώϊμης εποχής του Σιδήρου που να συνδέονται μόνον με εγκαταστάσεις των Μολοσσών. Ως εκ τούτου, από τα μέχρι στιγμής δεδομένα, προκύπτει ότι τουλάχιστον οι περισσότερες εγκαταστάσεις που εντοπίστηκαν συνεχίζουν την οικιστική παράδοση της εποχής του Χαλκού. Σε ορισμένες μάλιστα, η παράδοση αυτή ανάγεται ακόμα παλαιότερα, στους νεολιθικούς και παλαιολιθικούς χρόνους ( Καστρίτσα).

Χειροποίητα πήλινα
αγγεία με αμαυρόχρωμη
γραπτή διακόσμηση
από την Κρύα

Για τους προ της μολοσσικής εγκατάστασης χρόνους σημαντική μαρτυρία παρέχει η εγχώρια χειροποίητη, άβαφη, χονδροειδής κεραμική με πλαστική διακόσμηση (κατηγορία ΙΙ ), και η εγχώρια άβαφη, ημιχονδροειδής, ενίοτε στιλβωμένη κεραμική με μελανότεφρη ή καστανομέλανη επιφάνεια (κατηγορία ΙΙΙ ), η παρουσία της οποίας συνδέεται με τους παλαιότερους κατοίκους, τους Θεσπρωτούς. Για τη χρήση του χώρου κατά την ύστερη εποχή του Χαλκού σημαντική επίσης είναι η μαρτυρία των εισηγμένων μυκηναϊκών αγγείων και ειδών βιοτεχνίας, καθώς και αντίστοιχων τοπικών προϊόντων που μιμούνται τα μυκηναϊκά. Από τα χαρακτηριστικότερα ευρήματα της πρώϊμης εποχής του Σιδήρου είναι η εγχώρια, χειροποίητη, γραπτή, αμαυρόχρωμη, γεωμετρική κεραμική (κατηγορία VI). Της κεραμικής αυτής φορείς θεωρούνται οι Μολοσσοί, γι αυτό και η ανεύρεσή της πιστοποιεί την παρουσία τους στην περιοχή .

Για τον 8ο αι. π. Χ. και τους αρχαϊκούς χρόνους (700-480 π. Χ.), τα αρχαιολογικά και ανασκαφικά δεδομένα από άλλες περιοχές της Ηπείρου δηλώνουν εντατικοποίηση των σχέσεων της Ηπείρου με τη νότια Ελλάδα μέσω των αποικιών που ιδρύονται από τους Ηλείους, στο β΄ μισό του 8ου αι. π. Χ., και από τους Κορινθίους, στα τέλη του 7ου αι. π. Χ., στις πεδιάδες της Κασσωπαίας και του Αμβρακικού αντίστοιχα.
Για το λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων η εικόνα αυτή προβάλλει ξεκάθαρα και μόνον από την εγκατάσταση στην Πανεπιστημιούπολη Δουρούτης, η οποία προσφέρει ιδιαίτερα σημαντικές πληροφορίες, και προς το παρόν μοναδικές, για την αρχαιολογία του λεκανοπεδίου κατά την παραπάνω περίοδο.
Από τις άλλες θέσεις, μόνον οι εγκαταστάσεις στην Καστρίστα, το Κουτσελιό, το Πέραμα και το Μ. Γαρδίκι (Πασσαρώνα) φαίνεται να συνεχίζουν την παλαιότερη οικιστική παράδοση, γεγονός που οδηγεί, προς το παρόν, στην υπόθεση ότι, οι περισσότερες από τις εγκαταστάσεις που αναφέρθηκαν παραπάνω, με εξαίρεση τη Δουρούτη, ενδεχομένως από τα μέσα του 8ου αι. π. Χ. να εγκαταλείπονται.

Σιδερένιες
αιχμές δοράτων
και τμήμα εγχειριδίου
από το Πέραμα

Είναι πιθανό επίσης να συμβαίνει μετατόπιση οικισμών σε άλλες θέσεις, ακόμη άγνωστες, ή γνωστές, όπως η Δουρούτη.
Δεν αποκλείεται όμως και συγκέντρωση ήδη υπαρχόντων κωμών σε συγκεκριμένα εμπορικά και διοικητικά κέντρα, άγνωστα ακόμη, ή γνωστά, όπως η Καστρίτσα, το Μ. Γαρδίκι (Πασσαρώνα) και η Δουρούτη.
Η θέση Δουρούτη είναι κυρίως γνωστή για τα μεσαιωνικά μνημεία της, περισσότερο για την ομώνυμη Μονή του Αγίου Γεωργίου, που δεσπόζει στο χώρο της Πανεπιστημιούπολης, και λιγότερο για τη Μονή της Αγίας Παρασκευής, ερείπια της οποίας σώζονται ψηλότερα στο λόφο. Στο πλάτωμα της κορυφής του λόφου απαντούν οχυρωματικά έργα, σύγχρονα με αυτά του Μπιζανίου, ενώ στη θέση Χαλαζόνια, προς Νεοχωρόπουλο, έχει ανασκαφεί χριστιανικό νεκροταφείο των βυζαντινών χρόνων.

Δουρούτη.
Άποψη του κυκλικού
κτίσματος
και των άλλων
κατασκευών του
Βορείου Συγκροτήματος

Τα παραπάνω μνημεία πιστοποιούν τη συνεχή ανθρώπινη παρουσία στο χώρο, δεδομένου ότι, όπως ήδη αναφέρθηκε, στη Δουρούτη έχουν εντοπιστεί επίσης τάφος της ύστερης εποχής του Χαλκού, εντός της χαράδρας μεταξύ Νεοχωρόπουλου-Δουρούτης και θεμέλια κυκλικών κατασκευών, πιθανότατα της πρώϊμης εποχής του Σιδήρου, στο οροπέδιο της κορυφής του λόφου. Την εικόνα της διαχρονικής χρήσης του χώρου συμπληρώνουν οργανωμένο νεκροταφείο στο άνοιγμα της χαράδρας προς την Πανεπιστημιούπολη με τάφους τουλάχιστον από τον 8ο αι. π. Χ. έως και τα ελληνιστικά χρόνια, αρχαίο ιερό με οικοδομήματα και κατασκευές τουλάχιστον από τον 4ο αι. π. Χ. στις παρυφές της χαράδρας (Βόρειο Συγκρότημα) και τα πρανή του λόφου (Νότιο Συγκρότημα), τάφοι μεμονωμένοι ή κατά ομάδες, διάσπαρτοι σε ακτίνα περί τα 200 μ. από το νεκροταφείο, καθώς και σποραδικές ταφές, κυρίως αρχαϊκές, από το χώρο του Νοτίου Συγκροτήματος, οι οποίες ανήκουν στην προοικοδομική φάση του Ιερού.

Δουρούτη.
Άποψη των ορθογώνιων
κτισμάτων του
Νότιου Συγκροτήματος

Οι ανασκαφές αποκάλυψαν πάνω από 150 τάφους, τους 140 από αυτούς στο χώρο του νεκροταφείου, την πλειονότητα των οποίων αποτελούν λάκκοι καλυμμένοι με λιθοσωρούς. Ερευνήθηκαν επίσης λάκκοι με καλυπτήριες πλάκες, κεραμοσκεπείς και κιβωτιόσχημοι τάφοι, ταφές σε πίθους και αγγεία, ενώ εντοπίστηκαν καύσεις και περιπτώσεις ανακομιδής οστών. Τα εξαιρετικά σημαντικά ευρήματα του αρχαίου νεκροταφείου, μέρος των οποίων εκτίθεται στο Μουσείο Ιωαννίνων, απέδειξαν την ύπαρξη ενός αναπτυγμένου οικισμού, ιδιαίτερα από τον 8ο αι. π. Χ. και μετά. Όπως προκύπτει από τη μελέτη των ευρημάτων, οι κάτοικοι της κώμης αυτής δεν ασκούσαν απομονωμένοι αγροτικές και κτηνοτροφικές μόνο δραστηριότητες, αλλά ανέπτυξαν επαφές με τη Νότια Ελλάδα, κυρίως μέσω των αποίκων, την Ιταλία, κυρίως μέσω των Ηπειρωτών των παρακτίων περιοχών, καθώς και με φορείς πολιτισμών της Κεντρικής Ευρώπης, με τους οποίους αντάλλασσαν τα προϊόντα τους. Είχαν προχωρήσει σε οργάνωση μικρών βιοτεχνιών, οικογενειακού πιθανότατα χαρακτήρα, και είχαν εισαγάγει στην καθημερινή τους ζωή την πολυτέλεια της χρήσης αρκετών πραγμάτων και αγαθών, πέραν των απολύτως αναγκαίων για την επιβίωση, για την οποία ήταν συγχρόνως υποχρεωμένοι να μάχονται, όπως φανερώνουν τα όπλα που βρέθηκαν. Παράλληλα, η αποκάλυψη δύο συγκροτημάτων κτιρίων και όχι ενός μεμονωμένου κτίσματος, υποδηλώνει την ύπαρξη μεγάλου ιερού στο χώρο, κατάλληλου να εξυπηρετεί τις ανάγκες σημαντικής λατρείας με τη συμμετοχή μεγάλου αριθμού πιστών. Το είδος των κτιριακών εγκαταστάσεων, που αποκαλύφθηκαν έως τώρα, η μορφή και ο ιδιαίτερος χαρακτήρας των λατρευτικών-αφιερωματικών ευρημάτων, σε συνδυασμό με την τοπογραφία της περιοχής και έμμεσες επιγραφικές μαρτυρίες, υποδεικνύουν ταύτιση με ιερό αφιερωμένο στη θεά Δήμητρα.

Δουρούτη.
Άποψη του κυκλικού
πλακόστρωτου του
Νότιου Συγκροτήματος

Και τα δυο συγκροτήματα κτιρίων περιλαμβάνουν θεμέλια κυκλικών και ορθογώνιων κτισμάτων, τα οποία, από τα μέχρι στιγμής στρωματογραφικά δεδομένα, χρονολογούνται στο πρώτο μισό του 4ου αι. π. Χ., ενώ η χρήση του χώρου ανάγεται με πιθανότητα στην πρώϊμη εποχή του Σιδήρου. Μεταξύ των οικοδομημάτων που αποκαλύφθηκαν στο Βόρειο Συγκρότημα δεσπόζει κυκλικό κτίσμα από δυο ομόκεντρους τοίχους, το οποίο ταυτίζεται με τα γνωστά Θεσμοφόρια, όπου λάμβαναν μέρος τελετουργίες σχετικές με την ευκαρπία της γης και την ευγονία κατά την ομώνυμη γιορτή. Με σχετικά δρώμενα και με μυστικές ιεροπραξίες της λατρείας της θεάς Δήμητρας συνδέθηκαν και οι κατασκευές του αποκαλύφθηκαν στο Νότιο Συγκρότημα, μεταξύ των οποίων μεγάλο κυκλικό πλακόστρωτο και δύο ορθογώνια ναόσχημα κτίσματα. Από την επίχωση του μεγάλου κυκλικού κτίσματος προέρχονται τα περισσότερα ευρήματα του ιερού, τα οποία συνδέονται με προσφορές αντικειμένων και υλικών στη θεότητα, σχετικών με συγκεκριμένες τελετουργίες.

Δουρούτη.
Χάλκινο νόμισμα
Μ. Αλεξάνδρου
από το δάπεδο
του
κυκλικού κτίσματος

Μεταξύ αυτών χαρακτηριστικά είναι πήλινα ειδώλια γυναικών που κρατούν φιάλη ή δάδα, αγνύθες (υφαντικά βάρη) , σιδερένιο μαχαίρι, χάλκινο, χυτό ομοίωμα κεράτου, σφραγιδόλιθος με παράσταση ζώου, χάλκινο έλασμα, που πιθανόν φέρει παράσταση της θεάς Δήμητρας, τριβεία δημητριακών, θραύσματα οστών καθώς και πολλά όστρακα αγγείων, προϊστορικών και ιστορικών χρόνων, και θραύσματα κεραμίδων για την προσκομιδή των προϊόντων και την αποκομιδή των καθαγιασμένων υλικών.
Μαζί βρέθηκε επίσης χάλκινο νόμισμα Μ. Αλεξάνδρου, ιδιαίτερα σημαντικό για τη χρονολόγηση της χρήσης του χώρου.

Τα περισσότερα από τα κινητά ευρήματα των ανασκαφών προέρχονται από το νεκροταφείο. Ο μεγάλος αριθμός των κτερισμάτων μέσα στους τάφους μπορεί να θεωρηθεί ως δείγμα ευημερίας των κατοίκων.

Δουρούτη.
Χρυσή περόνη
του 6ου αι π.Χ
από παιδική ταφή

Μεταξύ των ευρημάτων, ιδιαίτερη θέση κατέχουν τα μεταλλικά αντικείμενα, εξαιτίας της πληθώρας και της καλής τους διατήρησης (χάλκινα και σιδερένια κοσμήματα, όπλα, εξαρτήματα, εργαλεία κ. α.).
Ορισμένα μάλιστα από αυτά, όπως π. χ. προτομή χάλκινου γρύπα και χάλκινες φιάλες, είναι σπάνια σε νεκροταφεία και η ασυνήθιστη παρουσία τους πιθανότατα συνδέεται με τη λειτουργία του Ιερού και τη λατρεία στο χώρο.
Ιδιαίτερα μεγάλος είναι επίσης και ο αριθμός των πήλινων ευρημάτων (αγγεία, ειδώλια, υφαντικά βάρη κ. α. ), ενώ απαντούν επίσης χρυσά και αργυρά κοσμήματα, γυάλινα αγγεία και οστέινα αντικείμενα.

Από τα παραπάνω ευρήματα, η κεραμική προσφέρει την πιο αξιόπιστη μαρτυρία για τη διαχρονική εγκατάσταση στη Δουρούτη, επειδή αντιπροσωπεύεται σε όλες τις εποχές χρήσης του νεκροταφείου. Η εγχώρια παραγωγή κεραμικής περιλαμβάνει τύπους αγγείων των γνωστών κατηγοριών του βορειοδυτικού πολιτισμικού χώρου, δηλαδή χειροποίητα και τροχήλατα όστρακα και αγγεία, ακόσμητα ή διακοσμημένα με επίθετα πλαστικά ή γραπτά κοσμήματα και σπανιότερα απομιμήσεις ύστερων μυκηναϊκών τύπων. Τα τοπικά αγγεία προέρχονται κυρίως από παλαιότερους τάφους, παντελώς κατεστραμμένους ή από υπολείμματά τους και σπάνια αποτελούν κτερίσματα σε νεότερους άθικτους τάφους, στους οποίους απαντούν συνήθως εισηγμένα αγγεία. Η διατάραξη των ταφών με την επανειλημμένη καταστροφή πολλών προγενέστερων από τους νεότερους τάφους, που διαπιστώθηκε, οφείλεται στη συσσώρευση πλήθους τάφων σε περιορισμένη έκταση (15 επί 18 μέτρα), παρά την άνεση του διαθέσιμου χώρου. Μεταξύ των αγγείων των ύστερων γεωμετρικών και αρχαϊκών χρόνων υπερτερούν τα κορινθιακά και οι τοπικές απομιμήσεις τους. Για τους ύστερους αρχαϊκούς και πρώϊμους κλασικούς χρόνους χαρακτηριστική είναι η παρουσία αττικών αγγείων, ορισμένα από τα οποία σώζουν ερυθρόμορφες παραστάσεις σημαντικών ζωγράφων. Για τον 4ο αι. π. Χ. χαρακτηριστική είναι η παρουσία αγγείων των κατωιταλιωτικών εργαστηρίων καθώς και οι τοπικές απομιμήσεις τους, ενώ με τη μετάβαση στα ελληνιστικά χρόνια πληθαίνουν τα προϊόντα των εγχώριων και άλλων ηπειρωτικών εργαστηρίων.

Στα ελληνιστικά χρόνια χρονολογείται και η μοναδική επιτύμβια στήλη που είναι γνωστή από την περιοχή, η οποία φέρει το όνομα του «Αντιόχου Μενεφύλου» και στεφάνι δρυός.
Ο Σ. Δάκαρης, ταυτίζοντας τον χωρίς εθνικό επίθετο Αντίοχο Μενεφύλου της επιτάφιας στήλης με τον γνωστό ως Ταλαιάνα Αντίοχο Μενεφύλου απελευθερωτικής επιγραφής από τη Δωδώνη, υποστήριξε ότι οι κάτοικοι της Δουρούτης ανήκαν στους Ταλαιάνες, οι οποίοι, σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς, κατοικούσαν στις οροσειρές προ του Τομάρου.

Επιτύμβια στήλη
Αντιόχου Μενεφύλου
Αρχαιολογικό
Μουσείο Ιωαννίνων

Ο Δάκαρης θεωρεί τους Ταλαιάνες ένα από τα πολυάριθμα, παλαιότερα φύλα των Θεσπρωτών, που κατοικούσαν στο λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων, τα οποία, με την εγκατάσταση των Μολοσσών στην Κεντρική Ήπειρο, άλλα μετακινήθηκαν προς νότια και ανατολικά, άλλα δε, αφού αφομοιώθηκαν από τους Μολοσσούς, θεωρήθηκαν στο εξής Μολοσσικά.
Επειδή η επιτύμβια στήλη βρέθηκε 2 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του νεκροταφείου της Δουρούτης, περίπου στη διασταύρωση των δρόμων από Νεοχωρόπουλο προς Ιωάννινα και Σταυράκι, προκύπτει ότι η επικράτεια δράσης των Ταλαιάνων εκτεινόταν σε μεγάλο τμήμα της δυτικής πλευράς της λεκάνης των Ιωαννίνων.
Στην περίπτωση που η επιτύμβια στήλη ανήκει σε νεκροταφείο άλλης μολοσσικής κώμης, αποκτά εξαιρετικό ενδιαφέρον για τη μελλοντική έρευνα η εξακρίβωση της πυκνότητας και της χωροταξικής κατανομής των αρχαίων οικισμών τουλάχιστον στις δυτικές παρυφές του λεκανοπεδίου, όπου πρόσφατα εντοπίστηκαν άλλες δυο εγκαταστάσεις των Ταλαιάνων, στη θέση Άγιοι Απόστολοι Πεδινής και στην οδό Πεδινής - Αμπελιάς, οι οποίες επίσης συνεχίζουν παλιότερη οικιστική παράδοση.

Χάλκινο ξίφος
από τάφο μεταξύ
Πεδινής Αμπελιάς

Η έρευνα για την κατασκευή της Εγνατίας οδού στη θέση Άγιοι Απόστολοι Πεδινής, πάνω από τα αρχαιότερα λείψανα, αποκάλυψε τμήμα οικίας των κλασικών και ελληνιστικών χρόνων καθώς και θεμέλια κτιρίων και κιβωτιόσχημο τάφο του 4ου αι. π. Χ.
Στην οδό Πεδινής-Αμπελιάς, κοντά στην περιοχή του τάφου της ύστερης Μυκηναϊκής εποχής, αποκαλύφθηκε κατεστραμμένος τάφος και οικοδομικά λείψανα του 5ου αι. π. Χ. καθώς και ομάδα αγγείων των ελληνιστικών χρόνων.

Στο βορειοδυτικό τμήμα του λεκανοπεδίου των Ιωαννίνων, κατά τους κλασικούς χρόνους (5ος-4ος αι. π. Χ.), δέσποζε ο τειχισμένος οικισμός στο λόφο Μ. Γαρδίκι της κοινότητας Ροδοτοπίου.
Η εγκατάσταση ταυτίστηκε από τον καθηγητή Δάκαρη με την Πασσαρώνα, έδρα του βασιλικού γένους των Μολοσσών, όπου, στα τέλη του 5ου αι. π. Χ. συνοικίστηκαν οι κώμες της γύρω περιοχής και οχυρώθηκαν με πολυγωνικό τείχος, περιμέτρου 300 περίπου μέτρων.
Κατά τον 4ο αι. π. Χ. κατασκευάστηκε ένας ευρύτερος περίβολος τειχών, ο οποίος περιέβαλε αυτόν της κορυφής του λόφου σε μήκος περίπου 800 μέτρων. Ενδεχομένως ο εξωτερικός περίβολος των τειχών να ενισχύθηκε περαιτέρω επί Πύρρου (297-272 π. Χ.), πιθανότατα πριν από τη μεταφορά της πρωτεύουσας του κράτους του στην Αμβρακία το 295 π. Χ.
Οι παραπάνω εκτιμήσεις και χρονολογήσεις στηρίζονται σε ιστορικούς συσχετισμούς και αρχαιολογικές ενδείξεις, δεδομένου ότι στο χώρο μέχρι στιγμής δεν έχουν γίνει συστηματικές ανασκαφές.
Με βάση επιγραφικούς και άλλους συσχετισμούς εξάλλου εικάζεται η ύπαρξη Αγοράς και Γυμνασίου στην πόλη.

Μ. Γαρδίκι (Πασσαρών)
Άποψη ανατολικού τείχους

Σήμερα, από τον εξωτερικό περίβολο των τειχών διατηρείται καλύτερα η νότια και η ανατολική πλευρά. Η τελευταία έχει την ισχυρότερη οχύρωση, με θλάσεις και πύργους, εξαιτίας της ηπιότερης κλίσης του λόφου στο σημείο αυτό, και στο ΝΑ άκρο πύλη, από την οποία γινόταν η επικοινωνία με το λεκανοπέδιο Ιωαννίνων. Πύλη στη δυτική πλευρά των τειχών εξασφάλιζε την είσοδο σ’ αυτούς που έρχονταν από τη Θεσπρωτία και τα παράλια, ενώ την επικοινωνία με τις βόρειες περιοχές εξασφάλιζε πύλη στην βόρεια πλευρά των τειχών, προ της οποίας διακρίνονται τα κατάλοιπα διαμόρφωσης κοίλου Θεάτρου.
Τα τείχη της βόρειας πλευράς έχουν υποστεί μεγάλη καταστροφή και σώζονται σε ερείπια. Ερειπωμένο είναι και το εσωτερικό της ακρόπολης, όπου, εκτός από τα λείψανα του αρχαιότερου οχυρωματικού περιβόλου, μόλις διακρίνονται δεξαμενές νερού και θεμέλια κτιρίων.

Μ. Γαρδίκι (Πασσαρών)
Άποψη νότιου τείχους

Στην κατάσταση αυτή συνέβαλαν και οι νεότερες οχυρώσεις στο χώρο καθώς και οι σύγχρονες λαθρανασκαφές. Με τις μοναδικές, μικρής έκτασης, σωστικού χαρακτήρα ανασκαφές, που διενεργήθηκαν πρόσφατα από την αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων στο εσωτερικό της ακρόπολης, αποκαλύφθηκαν επίσης ιδιωτικές κατοικίες και δυο δημόσια οικοδομήματα των ελληνιστικών χρόνων και ήλθαν στο φως κινητά ευρήματα, κυρίως κεραμική, τα οποία συνδέουν την καταστροφή των οικοδομημάτων με αυτή των Ρωμαίων το 167 π. Χ.
Ωστόσο, ο οικισμός φαίνεται να ξανακατοικήθηκε κατά τους πρώτους ρωμαϊκούς αιώνες (1ος π. Χ-1ος μ. Χ ), πιθανόν ως έδρα τοπικού διοικητή, όπως φανερώνουν τα ευρήματα, κυρίως κεραμική, στο ένα από τα δυο δημόσια κτίρια που ανασκάφηκαν στην κορυφή της ακρόπολης. Μάλιστα πρόχειρη μεσαιωνική ταφή που αποκαλύφθηκε ανάμεσα στα αρχαία ερείπια είναι ενδεικτική για τη διαχρονική εγκατάσταση στο χώρο.
Εξάλλου, τα τούρκικα οχυρωματικά έργα του 1912-13, που σώζονται στην κορυφή του λόφου, μαρτυρούν για τη μεγάλη στρατηγική σημασία της θέσης και στα νεότερα χρόνια.

Δυο χιλιόμετρα βόρεια της Πασσαρώνας, στις παρυφές του λόφου Μ. Γαρδίκι σώζονται τα ερείπια του ναού του Αρείου Διός, τα οποία ήρθαν στο φως προ ετών με τις ανασκαφές των Δ. Ευαγγελίδη και Σ. Δάκαρη. Πέριξ του ναού είναι ορατά και άλλα οικοδομικά λείψανα, που δεν έχουν διερευνηθεί, τα οποία, όπως και ο ναός, έχουν υποστεί μεγάλη καταστροφή από τη σύγχρονη κατοίκηση στο γειτονικό χωριό Ροδοτόπι.

Άποψη των
ερειπίων ναού
του Αρείου Διός

Ο ναός του Αρείου Διός είναι περίπτερος, με πρόδομο και σηκό, διαστάσεων 19.30 Χ 11 μ. Ανατολικά του προδόμου έχει ευρύχωρη πλακόστρωτη αυλή (13Χ11 μ.), που διατηρεί ίχνη βωμού. Κατά τους ερευνητές, ο ναός χρονολογείται στα τέλη του 4ου αι. π. Χ., ενώ η λατρεία του Αρείου Διός στο χώρο ανάγεται στους προκλασικούς χρόνους. Ο ναός καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 167 π. Χ. και επισκευάστηκε ριζικά μετά τη ρωμαϊκή καταστροφή. Στη φάση της επισκευής του αποδίδονται θραύσματα ιωνικών κιόνων και κιονοκράνων από τοπικό ασβεστόλιθο που ήρθαν στο φως με τις ανασκαφές, ενώ στους προ της καταστροφής χρόνους χρονολογούνται ελάχιστα μαρμάρινα θραύσματα από τη στέγη που βρέθηκαν μαζί. Με τις ανασκαφές αποκαλύφθηκαν επίσης θεμέλιο βάθρου στα ΝΑ του ναού και ταφικός περίβολος με δυο ταφές στα ΒΔ του, αμφότερα ρωμαϊκών χρόνων, ενώ τμήματα βάθρων και επιγραφών ήρθαν στο φως κυρίως από την περιοχή στα ΒΑ του ναού.

Ο ναός του Αρείου Διός ήταν το επίσημο ιερό της πρωτεύουσας των Μολοσσών Πασσαρώνας. Εδώ συγκεντρώνονταν κάθε άνοιξη οι βασιλείς και ο λαός των Μολοσσών σε επίσημη τελετή και, αφού θυσίαζαν στο βωμό, αντάλλασσαν όρκους, οι μεν βασιλείς ότι θα κυβερνήσουν σύμφωνα με τους νόμους, ο δε λαός ότι θα διαφυλάξει τη βασιλεία.
Επιπλέον, στο ιερό του Αρείου Διός καταθέτονταν και φυλάσσονταν τα δημόσια ψηφίσματα σε αρχεία, όπως συνέβαινε και στο ιερό της Δωδώνης. Ένα από τα ψηφίσματα αυτά, μεταξύ Ατεράργων και Περγαμίων (232-167 π. Χ.), εκτίθεται στο Μουσείο Ιωαννίνων.
Από την περιοχή του ναού προέρχονται και ρωμαϊκές επιγραφές καθώς επίσης ακέφαλος ανδριάντας ρωμαίου αυτοκράτορα, εκτεθειμένος στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων, ο οποίος θεωρείται πιθανό να ήταν στημένος επί του βάθρου στα ΝΑ του ναού.
Ο ανδριάντας χρονολογείται στον 2ο αι. μ. Χ., και εικάζεται ότι ανήκει στον αυτοκράτορα Αδριανό, ο οποίος είναι γνωστό ότι το 132 μ. Χ. είχε επισκεφτεί το ιερό της Δωδώνης και είχε πολλές φορές εκδηλώσει το ενδιαφέρον του για την Ήπειρο.

Ανάγλυφο από το ναό
του Αρείου Διός
Αρχαιολογικό Μουσείο
Ιωαννίνων

Στο ιερό του ναού του Αρείου Διός στην Πασσαρώνα βρέθηκε επίσης θραύσμα ενός ιδιαίτερα σημαντικού ανάγλυφου του 4ου αι. π. Χ., το οποίο εκτίθεται στο Μουσείο Ιωαννίνων.
Στο αποσπασματικά σωζόμενο έργο εικονίζεται ο Δίας σε άρμα που το σέρνουν λιοντάρια και είναι χαραγμένη η επιγραφή «αρά τω Διί ου βέλο[ς] διίπτατ[αι]» (ευχή στο Δία που ο κεραυνός του πετά παντού), εμπνευσμένη από λατρευτικό ύμνο ή επίκληση των Μολοσσών προς τον Άρειο Δία. Η επιγραφή αυτή έχει συσχετιστεί με το στίχο του Ευριπίδη «Όράς το λάβρον ου βέλος διέπτατο» (Ικέτιδες 860) και συνδέεται με πιθανή επίσκεψη του μεγάλου τραγικού στην Ήπειρο, όπου θεωρείται ότι παρουσίασε το έργο «Ανδρομάχη» στο θέατρο της Πασσαρώνας.
Θεωρείται πιθανό ο Αθηναίος ποιητής να άκουσε τον σχετικό ύμνο κατά την επίσκεψή του στην Πασσαρώνα. Δεν αποκλείεται όμως ο χαράκτης του ανάγλυφου να εμπνεύστηκε από το στοίχο του Ευριπίδη, αφού, όπως μαρτυρούν τα αρχαιολογικά δεδομένα, οι Ηπειρώτες των κλασικών χρόνων ήταν εξοικειωμένοι με την αττική δραματουργία.

Τέλος Μέρους 2β Ιωάννινα - Ιστορία Πόλης - Κλασικοί Χρόνοι
Πηγή: Καμπέρειο Ίδρυμα

Παραλίμνιος Δημοτικός Χώρος Στάθμευσης

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 05 Apr 2014 20:52:00 +0000

Στα Γιάννενα, την όμορφή μας πόλη, οι συνειδητοποιημένοι συμπολίτες και επισκέπτες σε αγαστή συνεργασία με τις δημοτικές υπηρεσίες καθαριότητας συνθέτουν εικόνες απαράμιλλου κάλλους και σκουπιδιών :

Γιάννενα Παραλίμνιο Δημοτικό Parking

Μια καταδίκη στην χώρα που γεννήθηκε το Θέατρο…

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 03 Apr 2014 16:20:00 +0000

Απ το Jungle Report

Σε πέντε χρόνια φυλάκιση, καταδικάστηκε ο Δημήτρης Μελισσανίδης. Η ποινή είναι εξαγοράσιμη με 20 ευρώ ημερησίως. Με λίγα λόγια, χέστηκε η φοράδα στο αλώνι, τώρα ο ΟΠΑΠ είναι πλέον δικός του, και η εταιρία που κάποτε γέμιζε τα δημόσια ταμεία, τώρα γεμίζει την τσέπη του Μελισσανίδη και των πολιτικών φίλων του.

Και για να λέμε τα πράματα με το όνομά τους, η πώληση ΟΠΑΠ στον Μελισσανίδη, ήταν στρατηγική επιλογή της Νέας Δημοκρατίας, δηλαδή ότι συμβαίνει με τους ολιγάρχες στην Ελλάδα γενικότερα, όπως πχ παλαιότερα με την Ολυμπιακή στον Βγενόπουλο ή τώρα με την πώληση του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού στον Λάτση.
Το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα βοηθά τους ολιγάρχες χαρίζοντάς τους δημόσιο χρήμα, και οι ολιγάρχες βοηθούν το πολιτικό σύστημα χρηματοδοτώντας τα κομματικά ταμεία και διατηρώντας τα ουσιαστικά στην εξουσία.

Απλά στην περίπτωση Μελισσανίδη δεν κράτησαν ούτε τα προσχήματα λόγο της άρρηκτης σχέσης του επιχειρηματία με την Νέα Δημοκρατία και συγκεκριμένα με τον σημερινό αρχηγό της.
Δεν έχεις δικηγόρο τον Φαήλο Κρανιδιώτη για τις νομικές του γνώσεις, απλά στέλνεις έτσι ξεκάθαρο μήνυμα.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, τις εννέα αναβολές της δίκης λόγο της απουσίας πολιτικής αγωγής, δηλαδή του εκπροσώπου του νομικού συμβουλίου του κράτους, τα εκατομμύρια που φέσωσε το Ελληνικό δημόσιο η Aegean Power, η χαριστική παραχώρηση του ΟΠΑΠ, κλπ.

Ο Μελισσανίδης έπρεπε πάση θυσία να βοηθηθεί επιχειρηματικά και στα προβλήματα του με την δικαιοσύνη, ώστε να είναι αναγκασμένος να χρηματοδοτεί τους προστάτες του. Όποιος ελέγχει τον ΟΠΑΠ με τα τεράστια ποσά που δαπανά καθημερινά για την διαφήμιση των προϊόντων του, ουσιαστικά ελέγχει και εκβιάζει τα ΜΜΕ απειλώντας τα με οικονομική ασφυξία.
Ποιο κανάλι ή εφημερίδα θα τολμήσει να δημοσιεύσει οτιδήποτε εναντίων του Μελισσανίδη και των πολιτικών φίλων του, ρισκάροντας να χάσει τα εκατομμύρια του ΟΠΑΠ;

Θρασίμια

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 02 Apr 2014 18:05:00 +0000

Το διάβασα: Cogito ergo sum

Ελληνική βουλή, 2014.
Στο βήμα ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ ετοιμάζεται να κατακεραυνώσει την αξιωματική αντιπολίτευση με ύφος χιλίων καρδιναλίων.
Στα έδρανα του ΣυΡιζΑ επικρατεί αναβρασμός, με αφορμή τον λόγο επί προσωπικού που ζήτησε ο Δραγασάκης και δεν του έδωσε ο πρόεδρος Τραγάκης.
Ο Βαγγέλας αρχίζει τον λόγο του.

Παρακολουθούμε, δυστυχώς, αυτή την κατρακύλα...

Οι βουλευτές τού ΣυΡιζΑ εντείνουν τις διαμαρτυρίες τους.
Ο Βαγγέλας επιμένει απτόητος:

...την κατρακύλα... κατρακύλα... εμ! κατρακύλα...

Σύσσωμη η αξιωματική αντιπολίτευση σηκώνεται κι ετοιμάζεται να αποχωρήσει. Ο Βούτσης χειρονομεί προς τον Βενιζέλο και φωνάζει δίχως να ακούγεται.
Ο Βαγγέλας θίγεται:

Μη μου σηκώνεις το δάχτυλο εμένα!

Βαγγέλας "Μη-μου-σηκώνεις-το-δάχτυλο-εμένα" Βενιζέλος

Οι βουλευτές τού ΣυΡιζΑ αποχωρούν, καταγράφοντας ταυτόχρονα μια παγκόσμια πρωτοτυπία: για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά, βουλευτές ενός κόμματος αποχωρούν από την συνεδρίαση ενώ συζητείται πρόταση δυσπιστίας που έχει υποβάλει το κόμμα τους !
Ο Βαγγέλας χαμογελάει έμπλεως ειρωνείας και τους κατευοδώνει:

Έλα! Έλα, στο καλό! Στο καλό! Στο καλό! Στο καλό! Στο καλό!

"Μη μου σηκώνεις το δάχτυλο εμένα!"
Αγοραία μαγκιά από τον άνθρωπο που κουνάει το δάχτυλο στα μούτρα ολόκληρης της κοινωνίας. Από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης στην οποία προΐσταται ο άλλος γνωστός "μάγκας", εκείνος με την φράντζα και και το αλλοσούμπαλο περπάτημα, που δεν κοιτάει τον αρχηγό τής αξιωματικής αντιπολίτευσης για να μη βάλει τα γέλια.

Κι όταν μια κυβέρνηση έχει δυο βαρύμαγκες στην κορυφή, πώς να μη γίνει στάνη για κάθε λογής κουτσαβάκι τής κακιάς ώρας; Σαν τον καταγέλαστο χαρβαρντιανό υπουργό υγείας, ο οποίος θεωρεί τιμή του και καμάρι του το να αναδεικνύεται σε τροϊκανότερο των τροϊκανών και, άμα λάχει, τρώει στην καθησιά του καμμιά τριανταριά συνδικαλιστές για πρωινό. Ή τον μουστακαλή "κάτσε-καλά-γιατί-εγώ-φοράω-παντελόνια" πρόεδρο της βουλής, που άμα λάχει λύνει και το ζουνάρι του για καβγά και απειλεί πως "δεν θ' αφήσουμε το πεζοδρόμιο να κάνει κουμάντο στην Αθήνα". Εμ, βέβαια. Πού να μάθει ο πρόεδρος της βουλής ότι το πεζοδρόμιο δεν είναι βρισιά για τον απλό λαό αλλά τίτλος τιμής; Πού να ξέρει πώς σκέφτεται ο απλός λαός;

Και δεν είναι μόνο τα μεγάλα κεφάλια, έτσι; Ξαφνικά, η πολιτική σκηνή γέμισε μαγκάκια. Μαγκάκια στο παρασκήνιο, από Φαηλομουρούτηδες μέχρι βλαχοδήμαρχους του στυλ Λοβέρδου και Πολύδωρα αλλά και στο προσκήνιο, με έναν σωρό γιαλαντζί τσαμπουκάδες βουλευτές, οι οποίοι στα κανάλια κορδώνονται ότι θα καταψηφίσουν το τάδε νομοσχέδιο αλλά στην βουλή καταπίνουν την γλώσσα τους και ψηφίζουν ότι τους ζητηθεί.

Ψευτόμαγκες με τους οποίους δεν θα καταδεχόταν να ασχοληθεί ούτε ο αλήστου μνήμης Μπαϊρακτάρης. Καρικατούρες στις οποίες ο μακαρίτης ο Τσιφόρος δεν θα αφιέρωνε ούτε δυο αράδες. Ανθρωπάκια που ποτέ δεν έμαθαν ότι "η δουλειά κάνει τους μάγκες". Και που ποτέ δεν θα καταλάβουν ότι δεν πρόκειται με τίποτε να γίνουν μάγκες αλλά σε όλη τους την ζωή θα παραμείνουν θρασίμια.

Οι επισημάνσεις "βαρύνουν" εμένα όχι τον συντάκτη του πρωτότυπου κειμένου.

Δέκα δισ. σε ένα μπουκάλι γάλα

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 31 Mar 2014 10:21:00 +0000

Κυριακή πρωί, χθες δηλαδή, σε ραδιοφωνικό σταθμό, δυο δημοσιογράφοι του οικονομικού ρεπορτάζ μιλούν στο τηλέφωνο με τον κ. Παπαδημούλη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για τι άλλο; Για τη συζήτηση που θα γινόταν από το μεσημέρι στη Βουλή. Προσπαθεί ο βουλευτής να τους εξηγήσει ότι το πιο σημαντικό θέμα είναι αυτό με τις Τράπεζες. Εκείνοι (που κάποτε ήταν συνήγοροι και των εταιρειών για φθηνότερο ρεύμα που άρπαξαν με τα λεφτά για τη Δ.Ε.Η. μαζί και το χαράτσι των σπιτιών και τώρα τους κυνηγάει ο εισαγγελέας) μιλούν επάνω στη φωνή του, σκεπάζοντας τα λεγόμενά του. Κάποια στιγμή, καταφέρνοντας να βρει ένα μικρό κενό, ακούγεται να τους ρωτάει: Αυτό το θέμα με τη Eurobank δεν σας ενδιαφέρει; Εκείνοι συνεχίζουν να του μιλούν για το γάλα και μπροστά στην επιμονή του αναγκάζονται να του πουν πως «γι’ αυτά τα θέματα» να κλείσουν μια συνάντηση (προφανώς αφού θα έχει ψηφιστεί και χαθεί το θέμα), να πιούν τσάι και καφέ(!) να πουν και καμιά… κουβέντα. Λεπτομέρεια(;): Χορηγός σε βασική καθημερινή εκπομπή του ίδιου σταθμού η Eurobank.

Το προ-περασμένο καλοκαίρι είχα γράψει ότι οι επόμενοι (ταξικοί) εχθροί του ελληνικού λαού θα είναι οι Τραπεζίτες και οι «καλοντυμένοι ασβοί» που κυκλοφορούν εκεί γύρω στην Πλατεία Συντάγματος. Ο πόλεμος για το γάλα δεν ήταν παρά ένας καλοδεχούμενος αντιπερισπασμός (τους είδατε τους παλληκαράδες πώς είπαν ναι σε όλα τα μεσάνυχτα αφού έκαναν τη λεζάντα τους και ακούστηκε το ονοματάκι τους), για να μείνει στο σκοτάδι το θέμα των Τραπεζών. Που όπως είδαμε μέσα και έξω από τη Βουλή πολλοί ήθελαν να μην ακουστεί κουβέντα. Για να περάσει μεσάνυχτα και κάτι, εύκολα με την ψήφο βουλευτών που ούτε καν είχαν διαβάσει τις 800 περίπου απαραίτητες σελίδες (για να είσαι απλά ενημερωμένος για το περιεχόμενο, όχι να αποκτήσεις και άποψη). Και όπως παρατήρησε κάποιος, μερικοί από αυτούς ήταν στα τηλεοπτικά κανάλια (που απαιτούν βάψιμο μαλλιού, δέσιμο γραβάτας, νύχια, πούδρες, κόντρες) , άρα είχαν ακόμη λιγότερο χρόνο για να ξεφυλλίσουν έστω και λίγο τις σελίδες με τα επίμαχα άρθρα.

Ε, λοιπόν, από χθες βράδυ οι Έλληνες πολίτες θα είναι φτωχότεροι κατά 10 δισεκατομμύρια Ευρώ εξαιτίας των εσωτερικών κυβερνητικών πιέσεων, που κάνουν τελικά το κέφι των Τραπεζιτών. Με πρώτη κερδισμένη την ομάδα γύρω από τη Eurobank. Την περιβόητη Τράπεζα που έχει καταντήσει πληγή. Διότι και όταν ήταν να συγχωνευτεί με την Εθνική, ξαμολύθηκαν διάφοροι «αξιοπρεπείς» δημοσιογράφοι και εξυμνούσαν τις προοπτικές του «κόλπου» όπως θα αποδεικνυόταν τελικά. Διότι θα κόστιζε 18 δισεκατομμύρια, ένα υπέρογκο δηλαδή ποσό, και ο Λάτσης, το πολύ με 100 εκατομμύρια, θα αποκτούσε δεσπόζουσα θέση κυρίου μετόχου στις δυο Τράπεζες. Από την Ευρωπαϊκή Ένωση αυτό τελικά δεν έγινε δεκτό. Τώρα έγινε νέα απόπειρα. Από το 2008 έχουμε δώσει στις Τράπεζες 208 δισεκατομμύρια για να σωθούν. Οι αποτυχημένοι ιδιοκτήτες-διευθυντές τους όχι μόνο δεν επέστρεψαν τα μπόνους (γιατί να παίρνουν μπόνους αφού έπεσαν έξω; Και ας λένε ότι το ελληνικό κράτος τους έριξε έξω δίνοντάς τους με το ζόρι ομόλογα), αλλά δεν έφυγαν ποτέ και τώρα με τις χθεσινές μεθοδεύσεις θα δοθεί η δυνατότητα και σε αυτούς και σε ξένους, με χαρτιά που έχουν στα χέρια τους(για να μην εξηγούμε εδώ τα περί warrants), να αγοράσουν, ιδιαίτερα τώρα με τη Eurobank, μετοχές πιο φθηνά περίπου κατά 25% και από την τρέχουσα τιμή της μετοχής της. Κάτι που δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς οι απέξω. Κάτι τέτοια δεν ήθελαν βέβαια να ακούσουν χθες το πρωί εκεί στο ραδιόφωνο και το βράδυ όσοι ψήφισαν Ναι, χωρίς να ξέρουν τι ψηφίζουν, κι αυτοί σήμερα θα είναι αμέριμνοι και ευχαριστημένοι. Θα μου πεις ότι μερικές φορές καλύτερα και για εμάς θα ήταν να μην ξέρεις τίποτα για το Μέλλον σου, αφού είναι σίγουρα ζοφερό.

Όσο για το γάλα, πιστέψτε με, δεν το χρειάζονται οι ενήλικες, το ασβέστιο το βρίσκεις σε άλλες τροφές (τυρί, αμύγδαλα, όσπρια), και χωρίς την αγωνία αν είναι ημέρας ή όχι. Γυρίστε τους την πλάτη, θα τιμωρήσετε πολλούς με μια μόνον κίνηση.

Πηγή: Protagon.gr

Ο ΙΟΒΕ και πέντε… ντόπιοι έγραψαν τις περιβόητες προτάσεις του ΟΟΣΑ

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 18 Mar 2014 19:56:00 +0000

Οι κυβερνητικές τακτικές εξαπάτησης του λαού δεν έχουν τελειωμό.
Ένα ακόμη καινούργιο παράδειγμα περιγράφει η Εφημερίδα των Συντακτών:

Με τη σφραγίδα του ΟΟΣΑ, αλλά τη γραφίδα του ΙΟΒΕ και πέντε ντόπιων δικηγόρων και οικονομικών συμβούλων, που ανέλαβαν ως υπεργολάβοι τη δουλειά και θα μοιραστούν το 1 εκατομμύριο ευρώ της σύμβασης, συντάχθηκε η περιβόητη «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ για την απελευθέρωση των αγορών, που έφτασε να γίνει «προαπαιτούμενο» στη διαπραγμάτευση με την τρόικα. Στην πολυσέλιδη έκθεση με τις 529 «συστάσεις» -άλλες λογικές, άλλες παράλογες- που υποτίθεται υπαγορεύει ο διεθνής οργανισμός για να αρθούν στρεβλώσεις σε κλάδους αιχμής της οικονομίας, όπως τα τρόφιμα, το λιανεμπόριο, τα οικοδομικά υλικά και ο τουρισμός, η κυβέρνηση και διάφοροι «λομπίστες» επιχειρηματικών κλάδων που την πλαισιώνουν, «πέρασαν» ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί: από την απελευθέρωση της διάρκειας ζωής στο «φρέσκο» γάλα, τη διάθεση των μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων στα σουπερμάρκετ και την κατάργηση της ενιαίας τιμής των βιβλίων, που αποτελούν σήμερα και θέματα αιχμής, μέχρι αιτήματα, όπως είναι η κατάργηση των κυριακάτικων παζαριών στην Πλατεία Αβησσυνίας και τον Πειραιά, επειδή… νοθεύουν τον ανταγωνισμό, ή την πρόσμειξη του ελαιόλαδου με υποδεέστερα λάδια, την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας για όλα τα εμπορικά καταστήματα κ.ά.

Η κυβέρνηση είχε από την αρχή καλλιεργήσει την εικόνα πως η συγκεκριμένη μελέτη θα αποτελέσει «τομή» για την ελληνική οικονομία, ωστόσο στην πραγματικότητα αυτό που επεδίωξε, βάζοντας στη μέση τον ΟΟΣΑ, ήταν να ντύσει με τον μανδύα της εγκυρότητας ενός διεθνούς οργανισμού τις πολιτικές απελευθέρωσης της αγοράς που έχουν ήδη προαποφασιστεί να επιβληθούν.

Την έκθεση αυτή την ανέθεσε η κυβέρνηση στον ΟΟΣΑ με σύμβαση που προβλέπει τίμημα 936.000 ευρώ χωρίς τον ΦΠΑ (από το ΕΣΠΑ) και εν συνεχεία ο διεθνής οργανισμός την ανέθεσε με υπεργολαβία στον ΙΟΒΕ προς περίπου 600.000 ευρώ και σε άλλους πέντε Ελληνες εμπειρογνώμονες, εκ των οποίων τρεις νέες δικηγόρους και δύο οικονομολόγους. Στη σύνταξη της μελέτης έλαβαν μέρος επίσης αμισθί υπάλληλοι της Επιτροπής Ανταγωνισμού, του υπουργείου Ανάπτυξης κ.ά. Ο ΟΟΣΑ την «υπέγραψε», αλλά κράτησε και αποστάσεις, αναφέροντας πως «οι γνώμες που εκφράζονται και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται δεν αντανακλούν απαραιτήτως τις επίσημες θέσεις του Οργανισμού ή των κρατών-μελών του». Ενώ λοιπόν κάθε γραμμή, κάθε λέξη, κάθε παράγραφος αυτής της έκθεσης των 600 σελίδων στην πραγματικότητα είναι γραμμένη από Ελληνες «τεχνοκράτες», φτάσαμε σήμερα να έχουμε τάχα μου «σκληρή διαπραγμάτευση» με την τρόικα για το ποιες από όλες αυτές τις συστάσεις που «παρεισέφρησαν» στη μελέτη θα δεχτούν να ψηφίσουν οι βουλευτές μας στη Βουλή, σε μια ψηφοφορία-παρωδία του «ενός άρθρου για όλα».

Βασίλης Γεώργας

Εγκατάσταση και Απεγκατάσταση Popcorn Time σε συστήματα Ubuntu 32 και 64 bit (Ανανέωση Ανάρτησης)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 17 Mar 2014 18:27:00 +0000

Το Popcorn Time επέστρεψε ή ορθότερα, το ανέστησε η ομάδα YST (πρώην YIFY).
Στον ελάχιστο χρόνο "ζωής" της η εφαρμογή δωρεάν άμεσης παρακολουθήσεις torrent ταινιών με υπότιτλους σε υψηλή απόδοση αναπαραγωγής χωρίς διαφημίσεις, έτυχε τεράστιας απήχησης, πληθώρα άρθρων σε μεγάλα μέσα ενημέρωσης του εξωτερικού, κυνηγήθηκε και τελικά η αρχική ομάδα το σταμάτησε.
Στις 15 Μάρτη τερματίστηκε η λειτουργία του, αλλά στις 17 Μάρτη επανήλθε λειτουργικότατο, με νέο ιστότοπο και διαθέσιμα πακέτα.

Το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να επαναλάβετε τα βήματα που περιγράψαμε σε προηγούμενη ανάρτηση μιας και ο Andrew του WebUpd8 ξανάγραψε το script.

Εγκατάσταση και Απεγκατάσταση Popcorn Time σε συστήματα Ubuntu 32 και 64 bit

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 14 Mar 2014 16:16:00 +0000

Το Popcorn Time είναι μια νέα open source εφαρμογή δωρεάν άμεσης παρακολουθήσεις torrent ταινιών με υπότιτλους σε υψηλή απόδοση αναπαραγωγής χωρίς διαφημίσεις.
Διαθέτει πληθώρα ταινιών και είναι διαθέσιμη για τρία λειτουργικά συστήματα Linux, Mac OSX 10.7 και Windows 7.
Μιας και η παραπάνω λειτουργίες είναι "παράνομες" σε πολλές χώρες, οι ιστότοποι που διέθεταν για κατέβασμα την εφαρμογή, αφαίρεσαν τα σχετικά αρχεία.

Εγκατάσταση Popcorn Time σε σύστημα Ubuntu

Συνέπεια αυτού ο MrVaykadji του AskUbuntu δημιούργησε ένα script εγκατάστασης της εφαρμογής απ το GitHub το οποίο στη συνέχεια βελτίωσε ο Andrew του Webupd8 .

To script μπορείτε να το δείτε εδώ .

Για την εγκατάσταση ανοίγετε το τερματικό και πληκτρολογείτε τα παρακάτω:

Εγκατάσταση Popcorn Time, Webupd8.org

Με το τέλος της εγκατάστασης τρέξτε το Popcorn Time είτε μέσω τερματικού (popcorn-time) είτε απ το εικονίδιο του dash.

ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ:
Επειδή σπάνια θα βρείτε ταινία με έτοιμους ελληνικούς υπότιτλους, βρείτε τους στο διαδίκτυο, αποθηκεύστε τους κάπου και ξεκινώντας την ταινία επιλέξτε subtitles --> custom και επιλέξτε τους "κατεβασμένους".

ΑΠΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ:
Ανοίξτε το τερματικό και:

sudo rm -r /opt/Popcorn-Time
sudo rm /usr/share/pixmaps/popcorntime.png
sudo rm /usr/share/applications/popcorn-time.desktop
sudo rm /usr/bin/popcorn-time

Επίσης πάλι από τερματικό για απεγκατάσταση επιπλέον λογισμικού που εγκαταστάθηκε από το script:

sudo rm /etc/apt/sources.list.d/chris-lea-node*.list (απεγκατάσταση του αποθετηρίου NodeJS
sudo apt-get remove nodejs (απεγκατάσταση του nodejs)

Ένας εναλλακτικός τρόπος αναπαραγωγής της ταινίας και των υποτίτλων σε περιπτώσεις κολλημάτων της εφαρμογής κατά την αναπαραγωγή είναι ο εξής:
Η εφαρμογή αποθηκεύει προσωρινά (μέχρι την επόμενη εκκίνηση του υπολογιστή) ταινία και υπότιτλους στον φάκελο /tmp/Popcorn Time.
ΕΧΟΝΤΑΣ ΑΝΟΙΧΤΟ ΤΟ POPCORN-TIME ΣΤΗΝ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΗ ΤΑΙΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΤΗΜΕΝΟ ΤΟ ΠΛΗΚΤΡΟ PAUSE, εντοπίζετε την ταινία στον φάκελο και την αναπαράγεται με τον vlc ή όποιον άλλο media player επιθυμείτε.

Φρέσκο Ελληνικό Γάλα: Το Καρτέλ της Διαπλοκής

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 06 Mar 2014 20:18:00 +0000

Εάν ήθελε το κράτος φτηνότερη τιμή και για τον καταναλωτή και μεγαλύτερη παραγωγή άρα μικρότερες εισαγωγές άρα περισσότερες θέσεις εργασίας.

Ιδού τι πρέπει να κάνει μετρήσιμα

-- Πληρωμή σε 35 ημέρες των φρέσκων και νωπών προϊόντων από το λιανεμπόριο όπως ορίζουν οι ΕΕ νόμοι και δεν εφαρμόζεται στην Ελλάδα με αποτέλεσμα εσύ να πληρώνεις μετρητά και αυτοί να πληρώνουν μετά απο έξι μήνες: -5% ΣΤΗΝ ΤΙΜΗ

-- Ένα τιμολόγιο για το προϊόν από την αρχή μέχρι το τέλος ώστε να μην συσκοτίζεται η πραγματική τιμή αγοράς η οποία με τις εκπτώσεις φτάνει να είναι -20% από την αρχικά αναγραφόμενη: -5 με -10% στην τιμή.

-- Απαγόρευση των επιστροφών στο γάλα, ώστε να εξορθολογιστεί η αλυσίδα παραγγελιών και να αναγκαστούν να πουλάνε φτηνότερα μετά την τρίτη ημέρα.. Στα δικά τους γάλατα τα σουπερμάρκετ που δεν έχουνε επιστροφές πως διαχειρίζονται τις παραγγελίες. -5με -10% στην τιμή

-- Δεν μπορεί το κωλοκράτος να θέλει 15 με 20λεπτα το λίτρο ΦΠΑ, στο γάλα. Να παει το γάλα στο 6,5% -5% στην τιμή του γάλακτος.

Με αυτές τις απλές κινήσεις θα έχουμε μείωση τιμών από 15 έως 25% στον καταναλωτή, θα κρατήσουμε την παραγωγή και θα την αυξήσουμε, θα μειώσουμε τις εισαγωγές κατά 500-1000 εκ. ευρώ, θα δημιουργήσουμε και 10000 με 50000 θέσεις εργασίας...

ΑΚΟΥΤΕ ΚΗΦΗΝΕΣ ΤΟΥ ΥΠΑΝ. ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΟΜΟΘΕΤΗΣΕΤΕ ΕΑΝ ΝΟΙΑΖΕΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ.

Αλλά ο milkman ΠΟΤΕ δεν θα μπορέσει να έρθει σε διάλογο με τους πολιτικάντηδες του ΥΠΑΝ σε δημόσια αντιπαράθεση ώστε να φανεί η γύμνια των επιχειρημάτων τους....

Μια χάρη ζητάω. Πάρτε τα παραπάνω επιχειρήματα και διαδώστε τα μέσω διαδικτύου γιατί εμείς είμαστε φιμωμένοι ... να δούμε τι θα μπορέσουνε να απαντήσουνε

Πηγή από Milkman

Επιστρέφει ο φασισμός στην Ευρώπη;

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 03 Mar 2014 16:57:00 +0000

Απ το InfoWar

Ο γνωστός συγγραφέας Ταρίκ Αλί και ο καθηγητής Τζιμ Γούλφρεϊς παρουσίασαν μια ακτινογραφία της άκρας δεξιάς και του «νέου φασισμού»

Ο φασισμός αναπτύσσεται όταν το κράτος φοβάται ότι η Αριστερά μπορεί να διεκδικήσει την εξουσία.
Ταρίκ Αλί

Αποστολή Λονδίνο

Ήταν ο Τσόρτσιλ λάτρης του Χίτλερ και του Μουσολίνι; Έχει ευθύνες το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ για την άνοδο του φασισμού στην Ελλάδα; Υπάρχει κάποιος συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα νεοναζιστικά κινήματα της Ουκρανίας και τις δυνάμεις που επιχειρούν να ανατρέψουν την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Βενεζουέλας;

Μια συζήτηση που επιχειρεί να δώσει απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα κινδυνεύει, θεωρητικά, να οδηγηθεί στο απόλυτο χάος. Στο κατάμεστο αμφιθέατρο της σχολής SOAS του πανεπιστημίου του Λονδίνου, όμως, ο Ταρίκ Αλί και ο Τζιμ Γούλφρεϊς, καθηγητής ευρωπαϊκής πολιτικής στο πανεπιστήμιο του King’s κατάφεραν να συνδυάσουν εικόνες από το παρελθόν και το μέλλον για να περιγράψουν την πορεία και τις προοπτικές ανόδου ενός νέου φασισμού στην Ευρώπη.

Στην εκδήλωση, που διοργάνωσε η πρωτοβουλία Αντιφασιστική Δράση για την Ελλάδα, με αφορμή την επερχόμενη κυκλοφορία του ντοκιμαντέρ ΦΑΣΙΣΜΟΣ Α.Ε, οι δυο κεντρικοί ομιλητές (μαζί με τον υπογράφοντα το κείμενο) έλαβαν ως αφετηρία τις εξελίξεις στην Ελλάδα για να μιλήσουν για την άνοδο της άκρας δεξιάς και των νεοναζιστικών κινημάτων σε όλη την Ευρώπη. Στο επίκεντρο της συζήτηση, όμως βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή οι ευθύνες του κυρίαρχου πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου.

«Στην Ελλάδα βλέπουμε απλώς την πιο ακραία εκδοχή ενός πανευρωπαϊκού φαινομένου» σημείωσε ο Ταρίκ Αλί αναφερόμενος στο ρόλο που έπαιξε το συντηρητικό πολιτικό κατεστημένο, που ο ίδιος αποκαλεί «εξτρεμιστικό κέντρο», στην άνοδο νεοναζιστικών και νεοφασιστικών μορφωμάτων. «Ο (ρατσιστικός) λόγος του Σαμαρά μπορεί να μας προκαλεί αηδία αλλά δεν είναι ο μόνος» επεσήμανε ο Ταρίκ Αλί, θυμίζοντας τις ρητορικές και όχι μόνο επιθέσεις που πραγματοποιούν εναντίον των μεταναστών κυβερνητικά στελέχη στη Μεγάλη Βρετανία ή τη Γαλλία. Για τον ηγέτη των βρετανικών κινητοποιήσεων του 1968 αυτή η η σύνδεση του φασισμού με τον κυρίαρχο συντηρητισμό ξεκινά ήδη από την εποχή του Ουίνστον Τσόρτσιλ. «Μέχρι και το 1939 ο Τσόρτσιλ θεωρούσε τον Μουσολίνι ως την καλύτερη επιλογή απέναντι στην επανάσταση των Μπολσεβίκων και της αριστεράς» είπε χαρακτηριστικά ο Ταρίκ Αλί θυμίζοντας παράλληλα στο ακροατήριο την ιδιαίτερα θετική κριτική που είχε κάνει ο Βρετανός πολιτικός και για το βιβλίο ο Αγών μου του Αδόλφου Χίτλερ.

Σύμφωνα με τον Τζιμ Γούλφρεϊς, τα σύγχρονα φασιστικά κόμματα οικοδομούν την ταυτότητα τους πάνω στην προσπάθεια να «πλειοδοτήσουν» σε ρατσισμό και μισαλλοδοξία απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο. «Στη δεκαετία του 50 και του 60» επεσήμανε ο Βρετανός ακαδημαϊκός «τα φασιστικά κινήματα αναγκάστηκαν να κρύψουν τις διασυνδέσεις τους με το φασιστικό παρελθόν και να αποστασιοποιηθούν από τα εγκλήματα πολέμου του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου». Η τακτική τους, σημείωσε ο ίδιος, ήταν να απευθυνθούν σε ένα ευρύτερο ακροατήριο και να προσπαθήσουν να το μορφοποιήσουν κατ εικόνα και ομοίωση τους, χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά σαν πολιορκητικό κριό το ζήτημα της μετανάστευσης.

Η συζήτηση με το κοινό πέρασε γρήγορα και στις ευθύνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ανοχή που έχει δείξει απέναντι σε νεοφασιστικά κόμματα και οργανώσεις, όπως το κόμμα Σβόμποντα στην Ουκρανία. «Αρκετά μεταφασιστικά κόμματα βρίσκονται για χρόνια στην εξουσία» τόνισε ο Ταρίκ Αλί θυμίζοντας ότι ο Τζιανφράνκο Φίνι, ο οποίος αποτελεί όπως είπε, πρότυπο και για το κόμμα της Λεπεν, συγκυβερνούσε για χρόνια με τον Μπερλουσκόνι, χωρίς κανένας από την ΕΕ να δείχνει να ενοχλείται. Ακόμη και το Ισραήλ, επεσήμανε ο ίδιος, αποδεχόταν έναν πολιτικό, το κόμμα του οποίου προέρχεται απευθείας από τους φασίστες του Μουσολίνι για όσο διάστημα ο Φίνι υποστήριζε το τείχος της ντροπής που έστηνε ο Αριέλ Σαρόν για να αποκλείει του παλαιστίνιους.

Οι δυο βασικοί ομιλητές συμφώνησαν ότι η λύση στο πρόβλημα μπορεί να προέλθει μόνο από τις ενωμένες δυνάμεις της Αριστεράς όχι μόνο σε εκλογικό αλλά και σε ένα ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο. «Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι σεχταρισμό στο εσωτερικό της Αριστεράς» σημείωσε ο Ταρίκ Αλί. Έχουμε δεί αυτή την «παράνοια» να επαναλαμβάνεται σε άλλες περιοχές της Ευρώπης τη δεκαετία του 20 και του 30, είπε ο Ταρίκ Αλί, και τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά.

Τα έσοδα της εκδήλωσης δόθηκαν για την ενίσχυση της παραγωγής του ντοκιμαντέρ ΦΑΣΙΣΜΟΣ Α.Ε (fascism-inc.com).

Ιωάννινα - Ιστορία Πόλης - Μέρος 2α - Κλασικοί Χρόνοι

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 12 Feb 2014 16:40:00 +0000

Ιωάννινα Κλασικοί Χρόνοι

Η πόλη των Ιωαννίνων και η ευρύτερη περιοχή κατά τους προχριστιανικούς χρόνους

Χειροποίητο πήλινο αγγείο από
την Καστρίτσα.
Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων

Από τα μέχρι στιγμής γνωστά αρχαιολογικά δεδομένα προκύπτει ότι η πρωϊμότερη ανθρώπινη δραστηριότητα στο λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων ανάγεται στην Ανώτερη (Νεότερη) Παλαιολιθική εποχή και εντοπίζεται στις νότιες όχθες της λίμνης Παμβώτιδας. Συγκεκριμένα, στο σπήλαιο που ανασκάφηκε στους δυτικούς πρόποδες του λόφου της Καστρίτσας ήρθαν στο φως τεκμήρια, κυρίως λιθοτεχνίες, τα οποία χρονολογούν την περιοδική εγκατάσταση ομάδων κυνηγών-τροφοσυλλεκτών στο χώρο ανάμεσα στο 20.000 και 12.000 πριν από το παρόν ( βλ. Αδάμ, ε. α.).

Η δεύτερη αρχαιότερη γνωστή εγκατάσταση στο λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων ανάγεται στην Αρχαιότερη Νεολιθική περίοδο και ανιχνεύεται στις βόρειες όχθες της παλιάς λίμνης Λαψίστας που αποξηράνθηκε (βλ. Κατσίκης,ε.α). Στο χωριό Ασφάκα αποκαλύφθηκαν κακοψημένα όστρακα και απανθρακωμένα κλαδιά, η ανθρωπογενής στρώση των οποίων τοποθετείται με ραδιοχρονολόγηση στο διάστημα 7380 +- 240 από σήμερα. Σημαντικά τεκμήρια για χρήση του χώρου κατά την Αρχαιότερη και Νεότερη Νεολιθική περίοδο, κυρίως κεραμική, παρέχει επίσης η πεδινή έκταση μπροστά στο λόφο της Καστρίτσας, καθώς και το δεύτερο σπήλαιο που απαντά στις βόρειες υπώρειες του λόφου (Τελική Νεολιθική, περίπου 4000-3000 π. Χ). Όπως συνάγεται, οι παρυφές της λίμνης και των ελών του λεκανοπεδίου ήταν ιδιαίτερα κατάλληλες περιοχές για άσκηση γωργοκτηνοτροφικών και θηρευτικών δραστηριοτήτων και φαίνεται εύλογο να υπήρξαν εδώ εγκαταστάσεις μόνιμου ή εποχιακού χαρακτήρα, θαμμένες σήμερα κάτω από παχιές αλλουβιακές αποθέσεις. Οι εγκαταστάσεις αυτές δεν αποκλείεται να ήταν λιμναίες.

Λαβή χειροποίητου πήλινου
αγγείου από το Νησί

Η πρώϊμη και η μέση εποχή του Χαλκού ( περίπου 2800/2700-1600/1580 π. Χ.) δεν έχουν ακόμη διαπιστωθεί αρχαιολογικά στο λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων. Διαφορετική παρουσιάζεται η εικόνα κατά την ύστερη εποχή του Χαλκού (περίπου 1600/1580-1120/1100 π. Χ), που είναι γνωστή και ως Μυκηναϊκή, και κατά την πρώϊμη εποχή του Σιδήρου (περίπου 1120/1100- 750/700 π. Χ.), γνωστή και ως Γεωμετρική (περίπου 1050-700 π. Χ. ). Και στις δυο αυτές περιόδους τα αρχαιολογικά κατάλοιπα πυκνώνουν, γεγονός που μαρτυρεί εντατικοποίηση της χρήσης του χώρου και αξιοσημείωτη οικιστική ανάπτυξη.

Με ανασκαφικές και κυρίως επιφανειακές έρευνες έχουν εντοπιστεί πάνω από είκοσι αρχαίες θέσεις στους πρόποδες του όρους Μιτσικέλι και στους χαμηλούς λόφους που περιβάλλουν το λεκανοπέδιο, στις παράκτιες, ενίοτε ελώδεις εκτάσεις των παρυφών της κατά το παρελθόν πολύ μεγαλύτερης λίμνης Παμβώτιδας (βλ. Κατσίκης, ε.α.). Όλες οι θέσεις απαντούν σε περιοχές που παρέχουν επάρκεια καλλιέργειας και νομής και βρίσκονται κοντά σε διόδους επικοινωνίας, συχνά κοντά και σε πηγές νερού.

Εκτός αυτών, μια και μοναδική θέση έχει εντοπιστεί στο νησί της λίμνης των Ιωαννίνων, μπροστά από τη Μονή του Αγίου Παντελεήμονα. Οι αρχαίες θέσεις που απαντούν στο λεκανοπέδιο κατανέμονται ως εξής:

Χειροποίητο πήλινο αγγείο με
αμαυρόχρωμη διακόσμηση
από την Καστρίτσα

Στο λόφο Σκαφίδα νοτιοδυτικά της Νεοκαισάρειας, στο παλιό χάνι του Κουτσελιού, στη νοτιοδυτική κλιτύ του λόφου της Καστρίστας, στην πεδινή περιοχή κάτω από τη βορειοανατολική κλιτύ του λόφου της Καστρίτσας, κοντά στην πηγή Ντραμπάτοβα στην Αμφιθέα (Στρούνι), κοντά στην παλιά γέφυρα προς Πέραμα στην Αμφιθέα (Στρούνι), στις πηγές Σεντενίκου στο Πέραμα, στο σύγχρονο νεκροταφείο βόρεια και βορειοδυτικά του λόφου Περάματος, στην Κρύα εντός του χωριού, στο γήπεδο της Κρύας, στο δρόμο Κρύας-Λυκοτριχίου, στο χωριό Λυκοτρίχι , στο χωριό Λαψίστα, στην αρχαία Πασσαρώνα στο λόφο Μ. Γαρδίκι, στο λόφο Γορίτσα Ροδοτοπίου, κοντά στο σπήλαιο Μπιστή Ροδοτοπίου, στην περιοχή του ναού του Αρείου Διός Ροδοτοπίου, στην περιοχή Σταυρακίου, εντός της χαράδρας μεταξύ Νεοχωρόπουλου-Δουρούτης, στην κορυφή και στα πρανή του λόφου Δουρούτη της Πανεπιστημιούπολης Ιωαννίνων, επί της οδού Πεδινής -Αμπελιάς, καθώς και στη θέση Άγιοι Απόστολοι Πεδινής. Οι τελευταίες δύο θέσεις έγιναν γνωστές εντελώς πρόσφατα, κατά τις εργασίες κατασκευής της Εγνατίας οδού, στο τμήμα που διέρχεται από το λεκανοπέδιο Ιωαννίνων.

Οι περισσότερες από τις παραπάνω αρχαίες θέσεις εντοπίστηκαν χάρη στην παρουσία εγχώριας κεραμικής, κατά κανόνα χειροποίητης, κυρίως των κατηγοριών ΙΙ, ΙΙΙ και ΙV κατά Δάκαρη, η οποία είναι χαρακτηριστική για την Ήπειρο της ύστερης εποχής του Χαλκού και της πρώϊμης εποχής του Σιδήρου, μάλιστα η κατηγορία ΙV και για τον ευρύτερο βορειοδυτικό χώρο. Μεταξύ των ευρημάτων, ελάχιστα των οποίων είναι δημοσιευμένα, απαντούν επίσης όπλα, εργαλεία και κοσμήματα από χαλκό και σίδερο, καθώς και ποικίλα αντικείμενα προσωπικής χρήσης. Η ανεύρεση μεταξύ αυτών εισηγμένων μυκηναϊκών αγγείων και άλλων ειδών βιοτεχνίας είναι αναμενόμενη, δεδομένου ότι , ήδη από τον 16ο αι. π. Χ., φτάνουν στις ακτές της Ηπείρου οι Μυκηναίοι, στην αρχή ως έμποροι και από τον 14ο αι. π. Χ. ως άποικοι, οι οποίοι ανταλλάσσουν τα προϊόντα τους με πρώτες ύλες και κτηνοτροφικά αγαθά των νομάδων που διαχείμαζαν εκεί.

Χάλκινο ξίφος από
τάφο μεταξύ
Πεδινής Αμπελιάς

Οικοδομικά και άλλα κατάλοιπα είναι γνωστά από λίγες θέσεις: λείψανα εστιών και υπολείμματα λίθινης θεμελίωσης καλυβών του τέλους της Χαλκοκρατίας και των αρχών της εποχής του Σιδήρου από την Κρύα, θεμέλια κυκλικών και ορθογώνιων κτισμάτων και πιθανόν κατάλοιπα τείχους της πρώϊμης εποχής του Σιδήρου από τη Νεοκαισάρεια, θεμέλια κυκλικών κατασκευών και οργανωμένο νεκροταφείο πιθανότατα από την πρώϊμη εποχή του Σιδήρου από την Πανεπιστημιούπολη Δουρούτης, τάφος της ύστερης εποχής Χαλκού εντός της χαράδρας μεταξύ Νεοχωρόπουλου-Δουρούτης, τάφοι της ύστερης εποχής Χαλκού από την Καστρίτσα και τάφος της ύστερης Μυκηναϊκής εποχής (1425-1110 π. Χ.) από την οδό Πεδινής-Αμπελιάς.

Τα ελάχιστα οικοδομικά λείψανα που έχουν βρεθεί μέχρι στιγμής δε μας επιτρέπουν να σχηματίσουμε ακριβή εικόνα ούτε για το μέγεθος και τη μορφή των οικισμών αυτής της περιόδου, ούτε και για τη μεταξύ τους συσχέτιση και ιεράρχηση. Οπωσδήποτε όμως, η έκταση των ευρημάτων στην Καστρίτσα, η ποιότητα των τοπικών αγγείων, η εγκατάσταση στο χώρο κατά την Παλαιολιθική και τη Νεολιθική Εποχή, η οχύρωση του λόφου κατά τους κλασικούς και ελληνιστικούς χρόνους και η χρήση του χώρου ξανά κατά την ύστερη αρχαιότητα έως τον 6ο αι. μ. Χ., είναι στοιχεία που επιτρέπουν την κατάταξή της στην πρώτη σειρά των οικισμών του λεκανοπεδίου. Σ’ αυτό συμβάλλει και η στρατηγική της θέση στα ΝΑ του λεκανοπεδίου, από όπου περνούσαν οι φυσικές διαβάσεις προς τη Θεσσαλία, μέσω των αυχένων του Δρίσκου και του Ζυγού, καθώς και το πέρασμα προς τη Νότια Ελλάδα .

Για το ΒΑ τμήμα του λεκανοπεδίου, αξιοσημείωτο είναι το μέγεθος του οικισμού που αποκαλύφθηκε με τις σωστικές ανασκαφές της τοπικής Εφορείας Αρχαιοτήτων στο γήπεδο της Κρύας, ο οποίος εκτείνεται σε απόσταση περίπου 1000 τ. μ., στους πρόποδες του Μιτσικελιού, κοντά στις ομώνυμες πηγές. Τον οικισμό αυτό, όπως επίσης και τις θέσεις στο Λυκοτρίχι, το Πέραμα και το Στρούνι θα συναντούσε κανείς οπωσδήποτε στην πορεία του από την κοιλάδα της Κόνιτσας προς το λεκανοπέδιο και από εκεί στα περάσματα του Δρίσκου και του Ζυγού, τον Αμβρακικό και τη θάλασσα.

Μερική άποψη του
αρχαίου νεκροταφείου
της Δουρούτης

Στα ΝΔ του λεκανοπεδίου, ιδιαίτερα σημαντική θέση κατέχει ο οικισμός στην Πανεπιστημιούπολη Δουρούτης, ο οποίος είναι και ο μοναδικός που ανασκάπτεται συστηματικά από το Υπουργείο Πολιτισμού και το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Στη Δουρούτη απαντά και το μοναδικό, οργανωμένο, αρχαίο νεκροταφείο που έχει εντοπιστεί έως τώρα στο λεκανοπέδιο, με ευρήματα που μαρτυρούν μια ακμαία κοινότητα, ανοιχτή σε επικοινωνίες με τη νότια Ελλάδα αλλά και με το βόρειο χώρο από τον 9ο αι. π. Χ. έως και τους κλασικούς χρόνους. Η οικιστική εξέλιξη του χώρου πιστοποιείται και με την αποκάλυψη μεγάλου ιερού από συγκροτήματα κτιρίων και κατασκευών, το οποίο χρονολογείται τουλάχιστον από τον 4ο αι. π. Χ., ενώ η λατρεία στο χώρο ανάγεται σε προγενέστερους χρόνους. Επιπλέον, η χαράδρα Μεγάλο Λαγκάδι στη Δουρούτη αποτελεί κομβικό σημείο για την πρόσβαση στο ιερό της Δωδώνης, τόσο των κατοίκων του λεκανοπεδίου, όσο και των κατοίκων των βορειοδυτικών περιοχών.

Στα ΒΔ του λεκανοπεδίου, η σημαντικότερη θέση είναι στο λόφο Μ. Γαρδίκι, όπου η αρχαία Πασσαρώνα, ο οποίος δεσπόζει στη φυσική δίοδο προς την κοιλάδα του άνω ρου του Καλαμά αλλά και στα ορεινά περάσματα προς και από το βόρειο χώρο.

Τέλος Μέρους 2α Ιωάννινα - Ιστορία Πόλης - Κλασικοί Χρόνοι
Πηγή: Καμπέρειο Ίδρυμα

Ιωάννινα - Ιστορία Πόλης - Μέρος 1ο - Προϊστορικοί Χρόνοι

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 10 Feb 2014 18:54:00 +0000

Ιωάννινα - Προϊστορικοί Χρόνοι

Η Παλαιολιθική δραστηριότητα στην περιοχή της πόλης των Ιωαννίνων

Σπήλαιο Καστρίτσας
φωτ www.epirus.org

Οι πρωιμότερες πληροφορίες για ανθρώπινης δραστηριότητα στην ευρύτερη περιοχή της πόλης των Ιωαννίνων προέρχονται από το λόφο της Καστρίτσας, 12 χιλιόμετρα ΝΑ της πόλης και κοντά στο νότιο όριο της λίμνης Παμβώτιδας. Στους δυτικούς πρόποδες του λόφου βρίσκεται το ομώνυμο σπήλαιο, το οποίο υπήρξε χώρος ανθρώπινη δραστηριότητας κατά την Παλαιολιθική Εποχή.
Η θέση εντοπίστηκε τη δεκαετία του 1960 από ομάδα Άγγλων αρχαιολόγων υπό τη διεύθυνση του E.S. Higgs και ανασκάφτηκε στο διάστημα 1966-1967, υπό τη διεύθυνση του Higgs και την επίβλεψη του Σ. Ι. Δάκαρη. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως μια πολιτισμική αλληλουχία της Ανώτερης Παλαιολιθικής, χρονολογημένη ανάμεσα στο 20000 και 12000 πριν από το παρόν (πριν από το παρόν).
Πρόκειται για καρστικό σχηματισμό, η είσοδος του οποίου είναι σφραγισμένη από μεγάλη βραχόπτωση, η οποία έχει μέχρι στιγμής αποτρέψει τη διερεύνηση του εσωτερικού της κοιλότητας. Οι έρευνες περιορίστηκαν στην περιοχή εμπρός από τη βραχόπτωση, στην οποία είχε σχηματιστεί κώνος αποθέσεων, αποτέλεσμα ανθρωπογενών και φυσικών παραγόντων. Οι διάσπαρτες μικρότερες βραχοπτώσεις οι οποίες εντοπίστηκαν κατά την ανασκαφή του κώνου αυτού αντιπροσωπεύουν επεισόδια κατάρρευσης τμημάτων του στεγάστρου βραχοσκεπής πρόσφορης για ανθρώπινο κατάλυμα.

Με τις ανασκαφές διερευνήθηκαν αρχαιολογικές επιχώσεις πάχους 9 μέτρων. Ο κατώτερος λιθοστρωματογραφικός ορίζοντας αποτελείται από λιμναίες αποθέσεις, υποδηλώνοντας πως έως το 20000 πριν από το παρόν, η λίμνη έφτανε στο λόφο της Καστρίτσας και καθόριζε τη διαθεσιμότητα της θέσης : η συστηματική και εντατική χρήση της θέσης εγκαινιάζεται μετά την υποχώρηση των λιμναίων υδάτων, και χρονολογείται ανάμεσα στο 17000 και το 12000 πριν από το παρόν.
Καθ’ όλο αυτό το διάστημα η θέση χρησίμευε ως χώρος περιοδικής εγκατάστασης ομάδων κυνηγών-τροφοσυλλεκτών, οι οποίοι εκμεταλλεύονταν τα κοπάδια των μεγαλόσωμων θηλαστικών της περιοχής. Τα αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν ότι οι παλαιολιθικοί κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες γνώριζαν πολύ καλά τους διαθέσιμους φυσικούς πόρους της περιοχής, τόσο σε ότι αφορά στις πρώτες ύλες για εργαλειακό εξοπλισμό, όσο και σε θηράματα. Το κύριο θήραμα ήταν τα ελαφοειδή (Cervus elaphus, Dama dama, Capreolus capreolus,) και ακολουθούσαν τα αιγαγροειδή (Capra ibex, Rupicapra rupicapra), τα βοοειδή (Bos primigenius) και τα ιπποειδή (Equus hydruntinus), ενώ σε μικρότερα ποσοστά αντιπροσωπεύονται τα χοιροειδή (sus scrofa) και τα πτηνά.

Λεπίδες
ΙΔΡΥΜΑ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Οι λιθοτεχνίες είναι κατασκευασμένες από καλής ποιότητας και μεγάλης ποικιλίας πυριτόλιθο και περιλαμβάνουν ευρύ φάσμα εργαλειακών τύπων, στους οποίους κυριαρχούν τα μικρολεπιδικά εργαλεία, ακολουθούμενα από τερματικά ξέστρα, γλυφίδες, οπείς, κολοβώσεις, αιχμές και άλλους τύπους, κατασκευασμένους κυρίως σε λεπίδες Τα τυπολογικά και τεχνολογικά χαρακτηριστικά των λιθοτεχνιών μαρτυρούν ότι στην Καστρίτσα η συστηματική και επαναλαμβανόμενη κατασκευή και συντήρηση των λίθινων εργαλείων αποσκοπούσε στην ικανοποίηση κυνηγετικών (μικρολεπιδικές και άλλες αιχμές) και μεταποιητικών αναγκών (ξέστρα, γλυφίδες, οπείς, κολοβώσεις κ.λπ.), παραπέμποντας σε ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων, όχι αποκλειστικά κυνηγετικών. Εκτός από τα λίθινα εργαλεία, τον εξοπλισμό των παλαιολιθικών κυνηγών-τροφοσυλλεκτών συμπλήρωναν και εργαλεία από κόκαλο και κέρατο, η πρώτη ύλη για την κατασκευή των οποίων προέρχονταν από τα ίδια τα θηράματα. Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται αιχμές, οπείς, «σπάτουλες» και βελόνες. Η παρουσία υποπροϊόντων κατασκευής των τεχνέργων αποδεικνύει ότι τόσο τα λίθινα όσο και τα οργανικά τέχνεργα κατασκευάζονταν επί τόπου και ότι η δραστηριότητα αυτή αποτελούσε άλλη μια απασχόληση των ομάδων που την επισκέπτονταν.
Τα αρχαιολογικά σύνολα συμπληρώνουν αντικείμενα προσωπικού στολισμού, όπως διάτρητοι κυνόδοντες ελαφοειδών. Η διαχρονική διαφοροποίηση των συνόλων και η επαναλαμβανόμενη χρήση της θέσης μαρτυρούν ότι αποτελούσε σημαντικό πόλο έλξης για μεγάλο χρονικό διάστημα και, κατά συνέπεια, την καθιστούν σημαντικότατη πηγή πληροφοριών για τη συμπεριφορά των νομάδων της Ανώτερης Παλαιολιθικής, τόσο στο νομό Ιωαννίνων, όσο και στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Εκτός από το παλαιολιθικό «σπήλαιο» ο λόφος της Καστρίτσας φιλοξενεί στις βόρειες υπώρειές του και ένα μη ανασκαμμένο σπήλαιο με ενδείξεις χρήσης κατά τη Νεολιθική Εποχή. Εξάλλου από την πεδινή περιοχή κοντά στο λόφο προέρχονται περιορισμένα μέχρι στιγμής - λόγω μη εκτεταμένης έρευνας - ευρήματα της Εποχής του Χαλκού και της πρώιμης Εποχής του Σιδήρου.
Η γεωγραφική και οικονομική σπουδαιότητα του λόφου της Καστρίτσας επιβεβαιώνεται από τη συνεχόμενη χρήση του από τους πρώτους ιστορικούς χρόνους (κλασική οχυρωμένη ακρόπολη με ελληνιστικές και ύστερες φάσεις) έως σήμερα.
Οι αρχαιολογικές μαρτυρίες και η διαχρονική ανθρώπινη δραστηριότητα στο λόφο της Καστρίτσας προσφέρουν - σε συνδυασμό με πληροφορίες από αρκετές άλλες θέσεις του λεκανοπεδίου Ιωαννίνων - πολύτιμα στοιχεία για την εκμετάλλευση της περιοχής κατά τους προ-Χριστιανικούς χρόνους.

Πηγή: Καμπέρειο Ίδρυμα