Το αποτέλεσμα; Με τον καιρό δημιουργήθηκε ένα κόμμα καθαρά αρχηγοκεντρικό, με σαθρές ολοκληρωτικές δομές, το οποίο εμπόδιζε πάντοτε την όποια ιδεολογική αναζήτηση, μεταθέτοντας την σε ένα άγνωστο μέλλον. Επιρρεπής στον προσχηματικό διάλογο, η ΝΔ παρέμεινε ενωμένη (άσχετα από τις εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις των στελεχών της) με στόχο την νομή της εξουσίας και την άλωση του κρατικού κορβανά. Για τους υποτιθέμενους δε, κορυφαίους της (ένα περίεργο αμάλγαμα γόνων οικογενειών, ευνοημένων υπέρμετρα αυλικών, και ανθρώπων που η μόνη τους επαγγελματική διαδρομή ήταν οι υπηρεσίες στις κομματικές νεολαίες και τα φίλια συνδικαλιστικά όργανα), η ιδεολογία υπήρξε πάντοτε περιττή πολυτέλεια και η ζύμωση άγνωστη λέξη.

Θα μου πει κάποιος: εντάξει, αλλά και το ΠΑΣΟΚ; Τα ίδια δεν είναι; Όχι. Ευτυχώς. Στο περίφημο εκείνο συνέδριο της σύγκρουσης, ο παλαιοπαπανδρεισμός και το βαθύ ΠΑΣΟΚ ήλθαν πρόσωπο με πρόσωπο με τον εκσυγχρονισμό και την νεωτερικότητα του κ. Σημίτη και έχασαν την ιδεολογική μάχη. Έκτοτε, βέβαια, μπορεί ο εκσυγχρονισμός να κατασυκοφαντήθηκε, αφού έχασε τη μάχη της ηθικής, ωστόσο δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί μια άκρως συνεκτική πολιτική θεωρία για τα πράγματα. Για το νεοπαπανδρεισμό, οφείλουμε να δώσουμε κάποιο χρονικό περιθώριο προκειμένου να ξεδιπλώσει την στρατηγική του για το μέλλον της χώρας. Που ευχόμαστε όλοι να διαθέτει.

Δεν ξέρω αν οφείλεται σε διανοητική πενία, ιδεολογική ανεπάρκεια, ιδιοτέλεια, πνευματικό ακρωτηριασμό ή κάποια σκοτεινή σκευωρία των προυχόντων αυτού του κόμματος, η εμμονή της ΝΔ να δημιουργεί μύθους και θέσφατα. Εντάξει, είναι και ίδιον των Ελλήνων να τρέφονται και να ανατροφοδοτούν τους μύθους τους. Αλλά στην κεντροδεξιά παράταξη, η απουσία τεκμηριωμένου διαλόγου έχει φθάσει σε σημεία που να προσβάλει την νοημοσύνη.

Και εξηγούμαι. Με εξαίρεση τον κ. Ψωμιάδη και κάποια λίγα στελέχη που τοποθετήθηκαν σκληρά απέναντι στα σφάλματα και τις ανεπάρκειες, ουδείς μπήκε στον κόπο να ζητήσει αφενός κάθαρση και αφετέρου ιδεολογική ανασυγκρότηση. Παρέμειναν αντίθετα ανοικτά πολλά ερωτήματα.

Πρώτον, η μόνιμη επωδός περί «ορισμένων συμπεριφορών που πλήγωσαν την παράταξη» έρχεται να συσκοτίσει παρά να ρίξει φως στις σκοτεινές σελίδες της νεοκαραμανλικής διακυβέρνησης. Ποιοι είναι αυτοί; Ποιοι πρέπει να πληρώσουν για τις βαθιές τους τσέπες; Ποιοι παρανόμησαν; Μάλιστα, σε αυτό το «σκοτεινό» ανάθεμα, ήλθε να προστεθεί και ακόμη μια τουλάχιστον αστεία επίκληση, ότι δήθεν αυτές οι συμπεριφορές «πλήγωσαν και τον Καραμανλή»! Αν όμως ο κ. Καραμανλής είχε πραγματικά πληγωθεί δεν θα είχε τρέξει στις κάλπες, ούτε θα είχε κλείσει άρον- άρον την Βουλή, αλλά θα είχε φροντίσει να στείλει τους ανθρώπους αυτούς στη δικαιοσύνη και θα τους είχε υποδείξει παραδειγματικά την έξοδο από τον πολιτικό βίο. Και στο κάτω- κάτω της γραφής, γιατί δεν μας λέει ο απερχόμενος πρόεδρος ποιοι ήταν αυτοί που τον πλήγωσαν…Ίσως γιατί δεν θέλει να τους πληγώσει, όπως δεν το έκανε και τόσα χρόνια, που όλοι μαζί πλήγωναν τον τόπο και τον πολίτη.

Δεύτερο ερώτημα. Η μόνιμη επίκληση στις διαχρονικές ηγεσίες της Νέας Δημοκρατίας και τα διάφορα κοινότυπα, ότι η παράταξη αυτή υπήρξε ο στυλοβάτης της δημοκρατίας στη χώρα ή ότι την έβγαλε από την υπανάπτυξη ή ότι την έβαλε στην ΕΟΚ, ή ότι ο Καραμανλής ο νεότερος είναι πανθομολογουμένως επιτυχημένος ηγέτης. Καλά όλα αυτά. Αλλά η κοινή λογική δυστυχώς τα αμφισβητεί. Από τις περίπλοκες σχέσεις της ΕΡΕ με το παλάτι, τη βασιλική οικογένεια και ως εκ τούτου και με την δημοκρατία και τους θεσμούς της, μέχρι την εξόντωση της Αθήνας ως πόλης με δομές και συγκεκριμένο σχεδιασμό, αλλά και έως την πλήρη απαξίωση του τελευταίου της προέδρου από τον ίδιο τον ελληνικό λαό, δυστυχώς, η Ιστορία μάλλον επιφυλάσσει άλλα λόγια από αυτά που εγγράφουν για τους εαυτούς τους οι νεοδημοκράτες προύχοντες στα συνέδρια τους. Ίσως διότι αρέσκονται σε πανηγυρικούς και όχι σε αλήθειες. Σε χειροκροτητές και όχι σε γόνιμους ή μη αμφισβητίες.

Τρίτο ερώτημα. Το ψευτοδίλημμα κοινωνικός φιλελευθερισμός ή κάτι άλλο, τέλος, είναι εντελώς επίπλαστο, αφού επί της ουσίας δεν απαντά σε κανένα υπαρκτό πρόβλημα αυτής της κοινωνίας. Ποια η θέση του ενός ή του άλλου για τη μετανάστευση; Ποια η ρεαλιστική του στάση απέναντι στον κρατισμό; Τι θα κάνει με τις ΔΕΚΟ; Πώς θα ρυθμίσει τις εργασιακές σχέσεις;

Ούτε η κ. Μπακογιάννη υπήρξε ποτέ νεοφιλελεύθερη (ποτέ δεν έχει εφαρμοστεί αυτό το σύστημα στην Ελλάδα του κρατισμού και του παρεμβατισμού), ούτε ο κ. Σαμαράς είναι παιδί του κοινωνικού φιλελευθερισμού. Μάλλον, κοινωνικά ανάλγητο θα τον χαρακτήριζα από τη δήλωση του για “τα όνειρα των παιδιών των stage που διαψεύδει η κυβέρνηση”. Αν είναι τα όνειρα των παιδιών μας να είναι η απασχόληση στα stage, να τον χαίρεται τον κοινωνικό φιλελευθερισμό του…

Δυστυχώς, δίπλα στα απλόχερα, παγωμένα χαμόγελα της κ. Μπακογιάννη, την απουσία του όποιου πολιτικού προβληματισμού της και την μόνιμη της υπόσχεση ότι μπορεί να επαναφέρει την ΝΔ σε τροχιά εξουσίας (λες κι είναι αυτό το μόνο ζητούμενο), ήλθε να προστεθεί και η θλιμμένη φιγούρα του κ. Σαμαρά, ο οποίος, με σαφώς καλύτερα τεκμηριωμένο πολιτικό λόγο από αυτόν της υποψηφίας προέδρου, έχασε την μοναδική ίσως ευκαιρία να ανασκευάσει και την δική του υστεροφημία. Δεν έκανε ούτε μίση αναφορά στον άνθρωπο που τον ανέδειξε (υπέρμετρα όπως αποδείχτηκε), κ. Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, αλλά αντίθετα προσπάθησε να μας πείσει ότι είναι ο φυσικός διάδοχος πολιτικών όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ή ο Ευάγγελος Αβέρωφ. Βέβαια, ενώ κέρδισε σίγουρα τις εντυπώσεις σε επίπεδο πολιτικής πρότασης έναντι της κ. Μπακογιάννη, η οποία ήταν τόσο απροετοίμαστη και ρηχή ώστε να μας επιτρέπει να πιστεύουμε ότι θεώρησε πως το κόμμα θα της το παρέδιδαν αμαχητί, η κατακλείδα του κ. Σαμαρά «Επιλέξτε … ποιος μπορεί την επόμενη φορά που θα προκύψει ένα σχέδιο Ανάν να το αποκρούσει», φανερώνει την έμφυτη ροπή του ομιλητή στον λαϊκισμό, την έλλειψη ρεαλισμού και την απουσία έστω και ψηγμάτων κεντρώου λόγου.

Η ένδεια πολιτικής προοπτικής για τη μία και η απουσία πολιτικού ρεαλισμού και νηφαλιότητας του άλλου, καθιστούν και τους δύο υποψηφίους προέδρους επικίνδυνους για το μέλλον της κεντροδεξιάς. Ακόμη πιο επικίνδυνο είναι ωστόσο το γεγονός ότι κανείς από τους παρευρισκομένους δεν αναθάρρησε να ρωτήσει: «Τι έκανε ο Καραμανλής και πρέπει να τον θεωρούμε μεγάλο ηγέτη;», Γιατί η κ. Μπακογιάννη δεν κατέθεσε έως τώρα το τόσο επιτυχημένο μοντέλο διακυβέρνησης και ανοικτού κόμματος που επαγγέλλεται, προκειμένου να αναστρέψει την συντριβή της παράταξης; Από πού κι ως πού είναι του κοινωνικού φιλελευθερισμού ο κ. Σαμαράς (που τον είχαμε γνωρίσει να σας θυμίσω και ως υπουργό Οικονομίας το ’91), πού μας έχει οδηγήσει η στάση του με τα Σκόπια σήμερα (που θέλει να εφαρμόσει το επιτυχημένο μοντέλο του και στο Κυπριακό!), ποιος τον έχρισε συνεχιστή της παράδοσης του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Αβέρωφ;

Και αυτό το συνέδριο δεν θα αφήσει τίποτε πίσω του. Όπως και το συνέδριο του ’96, το οποίο, αφότου εξέλεξε πρόεδρο τον Κώστα Καραμανλή, με τις ευλογίες του τότε προέδρου του, Αχιλλέα Καραμανλή, αποφάσισε να μην αλλάξει το καταστατικό…γιατί τότε πια δεν χρειαζόταν. Παρά τις δεσμεύσεις όλων των υποψηφίων προεκλογικά να θεσπιστεί θητεία για τον πρόεδρο, ανοικτές και ελεύθερες διαδικασίες, ξεκαθάρισμα της ιδεολογικής ταυτότητας και πάει λέγοντας…Το χειρότερο είναι ότι σήμερα η αφετηρία είναι πολύ χειρότερη και οι επίδοξοι διάδοχοι έχουν πολύ μαύρο μελάνι χυμένο στις σελίδες της προσωπικής τους ιστορίας…

Πέτρος Τατούλης

Κατά τον ίδιο τρόπο είμαστε όλοι υπέρ της ελευθερίας, «αρκεί να μην ξεπερνά κάποια όρια». Ποια είναι αυτά; Ουδείς τα ορίζει εκ των προτέρων, αλλά όλοι τα ξέρουμε: «Είπαμε, οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να μιλούν, αλλά δεν πρέπει να προσβάλλουν τις ευαισθησίες των άλλων». Να σημειώσουμε, ότι αυτές οι ευαισθησίες υπάρχουν σε κάθε ομάδα πληθυσμού: από τους δεξιούς μέχρι τους Ολυμπιακούς και από τους πατριδολάτρες μέχρι τους θρησκευόμενους.

Στην Ελλάδα εσχάτως οι περισσότεροι είναι φιλελεύθεροι. Ειδικά στη Νέα Δημοκρατία, όλοι πλέον ασπάζονται τον φιλελευθερισμό. Προς Θεού! Δεν είναι «νεοφιλελεύθεροι» (αυτό δα μάς έλειπε: δεν μάς φτάνουν οι παλιοί φιλελεύθεροι -προδότες του Εθνους, της Φυλής και της Ορθοδοξίας που θέλουν να μην πηγαίνουν φυλακή για όσα ανίερα λένε- θα έχουμε και καινούργιους;) αλλά γίνονται «κοινωνικά φιλελεύθεροι». Κανείς δεν ξέρει τι είναι αυτό, αλλά μάλλον πρόκειται για το ανώτατο στάδιο του «ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού», ο οποίος επίσης κανείς δεν ήξερε τι ήταν.

Αν μάλιστα κρίνουμε από τις τοποθετήσεις των στελεχών της Ν.Δ. στο συνέδριο, ο «κοινωνικός φιλελευθερισμός» είναι ο «ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός» με ανθρώπινο πρόσωπο. Δεν έχει σχέση με τον «σπλαχνικό συντηρητισμό» του Τζορτζ Μπους, αλλά με το ανθρώπινο πρόσωπο που δεν επιδείχθηκε στα στελέχη και τους οπαδούς της παράταξης. Δεν είναι αστείο: αλλά περισσότερα ελέχθησαν το περασμένο Σαββατοκύριακο για τους «πληγωμένους οπαδούς» παρά για τη συνολική αποτυχία της προηγούμενης κυβέρνησης στην οικονομία. Μεγαλύτερη κριτική ασκήθηκε για τους «ανάλγητους των ΔΕΚΟ», αυτούς που δεν δέχονταν ούτε για ένα καφέ στα γραφεία τους τα περιφερόμενα στο κέντρο των Αθηνών κομματικά στελέχη, παρά για το ποιες Δημόσιες Επιχειρήσεις είναι Κοινής Ωφελείας και συνεπώς θα πρέπει να παραμείνουν δημόσιες.

Εντάξει! Σε κομματικό ακροατήριο απευθύνονταν οι ομιλητές, την εκλογή αποζητούν όλοι, αλλά πάλι… Χωράει λαϊκισμός, έστω προς τη βάση, στο ανώτατο όργανο ενός κόμματος; Το συνέδριο κάθε πολιτικού σχηματισμού είναι χώρος ζύμωσης, αντιπαράθεσης ιδεών, συγκρούσεων με κατεστημένες αντιλήψεις και ιδεοληψίες. Σ’ αυτό διατυπώνονται σχέδια για το κόμμα, χαράσσονται πολιτικές για τη χώρα, συντίθενται απόψεις, συγκρούονται υποψήφιοι, γίνεται σε βάθος κουβέντα. Το μόνο συνέδριο παγκοσμίως, στο οποίο κορυφαία στελέχη δεν ένιωσαν καν την ανάγκη να ακούσουν τη βάση, ήταν αυτό που έγινε το περασμένο Σαββατοκύριακο. Ο κ. Καραμανλής δεν εμφανίστηκε τη δεύτερη ημέρα, ο κ. Σαμαράς δεν πήγε το απόγευμα της Κυριακής, και ο κ. Σουφλιάς δεν πάτησε καθόλου.

Αυτό δεν είναι ένα δείγμα της σημασίας που δίνει στο κόμμα η ηγεσία του; Από την άλλη, η βάση πληγώνεται μόνο όταν οι κορυφαίοι δεν τους δέχονται στα κρατικά γραφεία, και δεν πληγώνεται όταν δεν τους καταδέχονται στο κορυφαίο όργανο έκφρασης του κόμματος;

Πάσχος Μανδραβέλης

———————————————————————

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 10/11/2009

Χειρότερο απ’ όλα είναι το πρόθεμα ‘νεο-‘ που του έχουν κολλήσει λογής-λογής αντι-φιλελεύθεροι. Ο φιλελευθερισμός δεν είναι δόγμα που παλιώνει δεδομένου ότι το άτομο του οποίου εξαίρει το πρωτείο είναι πηγή αυτονομίας και συνεχούς καινοτομίας. Όπως αναφέρω στην εισαγωγή τού προ 20ετίας εκδοθέντος βιβλίου μου «Πορεία προς τον Φιλελευθερισμό»

‘ο φιλελευθρισμός… σε αντίθεση με τις ολοκληρωμένες, τελειωμένες, τελοκρατικές ιδεολογίες δεν προσφέρει έτοιμες λύσεις, η αναπαυτικές βεβαιότητες καθώς βασίζεται στην εγρήγορση της συνδυαστικής και ανασυνδυαστικής φαντασίας του ατόμου μάλλον παρά σε συναγωγή τελικών συμπερασμάτων από αξιωματικές αρχές. Το μόνο «άρθρο πίστεως» του φιλελευθέρου είναι το πρωτείο του ατόμου και η εξασφάλιση των δικαιωμάτων του, όλα τα άλλα στασιάζονται, ποικίλουν εξελίσσονται και προβληματίζουν’.

Κακώς επίσης ταυτίζεται ο φιλελευθερισμός που βασίζεται στο πρωτείο του ατόμου γενικώς με τον καπιταλίσμό που βασίζεται στο πρωτείο του οικονομικώς ενεργού ατόμου ειδικώς και θεσμοποιεί την καρποφόρο επένδυση και επανεπένδυση κεφαλαίου, τη μίσθωση εργατικής δύναμης και την παραγωγή-για-την-αγορά με σκοπό την κερδοφορία. Υπάρχουν άτομα τα οποία επιλέγουν άλλο τρόπο ζωής, το μοναχικό βίο, την ενασχόληση με την τέχνη και την ανεμελιά που έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα να στοχοθετούν ελευθέρως σε μια νομοκρατική πολιτεία όπως και ο κάθε επιχειρηματίας.

Όσο για το επίθετο ‘κοινωνικός εκεί τα πράγματα ξεφεύγουν τελέιως. Ο λόγος είναι ότι το ιδεολογικό υπόβαθρο αυτού του επιθέτου είναι η μηδέποτε σαφώς οριζόμενη έννοια της ‘κοινωνικής δικαιοσύνης’. Έτσι λοιπόν όταν ορισμένοι υποψήφιοι για την αρχηγία της Ν.Δ. αρχίζουν να μιλάνε για ‘κοινωνική δικαιοσύνη’ δικαιούται κανείς να τους προσάψει ότι φληναφούν. Το επίθετο ‘κοινωνική’ συνδυαζόμενο με το ουσιαστικό ‘δικαιοσύνη’ – σε αντίθεση με το ‘φορολογική’ η ‘στρατιωτική’ που προσδιορίζουν το καθ’ ύλην αντικείμενό της η την κατηγορία προσώπων που υπάγονται στη δικαιοδοσία της – εμπεριέχει μιαν αξιολογική κρίση δεκτική υποκειμενικών και μόνον ερμηνειών. Η απουσία νόμου, δικαστού, εισαγγελέως, συνηγόρων και σώματος ενόρκων καθιστά τελείως αυθαίρετη κάθε κρίση που εκφέρεται στο όνομα αυτής της υποθετικής ‘δικαιοσύνης’. Εδώ και 20 χρόνια ο τέως σοσιαλιστής δήμαρχος Χαλκηδόνος Παπαδόπουλος, εγκέφαλος μιας εταιρείας δολοφόνων που σκότωνε ανυπεράσπιστους ευπόρους ηλικιωμένους έχοντας εξασφαλίσει προηγουμένως τις διαθήκες τους στο όνομα της εταιρείας του, απολογούμενος στο δικαστήριο είπε κάτι σημαντικό το οποίο κακώς έχει ξεχαστεί.: ‘Απέδιδα’ τόνισε ‘κοινωνική δικαιοσύνη διότι έπαιρνα διαθήκες πλουσίων και μοίραζα τις περιουσίες τους στους φτωχούς’. Κατέληξε δε με μιαν ενδιαφέρουσα κορώνα: ‘Αν υπήρχαν 100 εταιρείες θανάτων στην Ελλάδα δεν θα ήταν σήμερα έτσι η κατάσταση’ (‘Ελευθεροτυπία’ 19-07-89).

Εταιρείες θανάτων μπορεί να μην υπάρχουν αλλά όταν π.χ. μια χούφτα λιμενεργατών που κερδίζουν πάνω από 100.000 ευρώ το χρόνο χάρη στο ότι το επάγγελμά τους είναι κλειστό μπορούν να στραγγαλίζουν με τις απεργίες τους την οικονομική ζωή της χώρας στο όνομα της ‘κοινωνικής δικαιοσύνης’ δικαιούται κανείς να αναρωτηθεί γιατί εξακολουθούν κατά τεκμήριο σοβαροί άνθρωποι να χρησιμοποιούν αυτήν την τόσο διαβλητή έννοια. Στο κάτω΄κάτω και η ’17 Νοέμβρη’ δεν λήστευε ‘δι΄ ίδιον όφελος΄και αυτό ισχυρίζονται και οι σημερινοί τρομοκράτες που συνεργάζονται με επαγγελματίες του υποκόσμου. Οι πολιτικοί που πρεσβεύουν την ‘κοινωνική δικαιοσύνη’ θεσμοθετούν κατά την ατομική τους κρίση‘κοινωνικά δικαιώματα’ (στον καλό μισθό ανεξαρτήτως πρσφερομένου έργου, την επιδότηση προϊόντων που προορίζονται για τη χωματερή κ.α.) χωρίς ούτε να προσδιορίζουν τα κριτήρια επιλογής δικαιούχων (που είναι ψηφοθηρικά και γι’ αυτό τα συγκαλύπτουν) ούτε να εξηγούν ότι αυτά επιβαρύνουν το σύνολο των πολιτών.

Καιρός λοιπόν να εγκαταλείψει η Ν.Δ κάθε μνεία περί ‘κοινωνικής δικαιοσύνης’ – που τείνει να εξελιχθεί σε διακομματικό πολιτικό αξίωμα στην σημερινή Ελλάδα – καθώς αυτή απειλεί να καταβαραθρώσει την οικονομία της χώρας δικαιολογώντας κάθε αυθαιρεσία, σπατάλη και διαφθορά.

Μάρκος Δραγούμης

Την Κυριακή η εφημερίδα «Real News» δημοσίευσε με φωτογραφίες ένα απίστευτο θέμα. Στο ιστορικό κτίριο της Βουλής, ο τέως πρόεδρός της, κ. Δημήτρης Σιούφας, τοιχογράφησε τον εαυτό του και την κόρη του! Σύμφωνα με την εφημερίδα, η τοιχογραφία ολοκληρώθηκε λίγες μέρες πριν από την προκήρυξη των εκλογών. Εγινε σε ένα χώρο ο οποίος βρίσκεται στην πλευρά της εισόδου επί της Βασιλίσσης Σοφίας, εκεί όπου οι υπάλληλοι της Βουλής υποδέχονται τους μαθητές. Στους τοίχους κόλλησαν απ’ άκρου εις άκρον τεράστιες φωτογραφίες, στις οποίες απεικονίζεται ο πρώην πρόεδρος της Βουλής και η κόρη του, η οποία μάλιστα εργάζεται -που αλλού;- στο «Ιδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία».

Σημείωση: η εφημερίδα αποκαλύπτει ότι η κόρη του πρώην προέδρου σπούδασε σε «ιδιωτικό πανεπιστήμιο της Αθήνας», προσελήφθη στο γραφείο του κ. Σιούφα ως υπάλληλος Κλάδου ΔΕ (Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης) και δεν έφτασε απλώς να δουλεύει στο «Ιδρυμα της Βουλής για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία», αλλά προοριζόταν και για την αιωνιότητα. Είναι προφανές ότι και στο «Ιδρυμα της Βουλής» απεχθάνονται τα βιογραφικά. Μάλλον επειδή θα υπήρχε σοβαρή χρονοτριβή στη στελέχωση και δεν θα… παραγόταν το απαιτούμενο έργο. Επί τη ευκαιρία: μήπως ο κατά τ’ άλλα λαλίστατος νέος πρόεδρός της μπορεί να μας πει τι έγινε με το διακομματικό όργιο διορισμών στη Βουλή προεκλογικά, που δημοσίευσε η «Καθημερινή» (21.9.2009); Το ήλεγξε; Εβγαλε κάποιο συμπέρασμα; Ή μήπως το κράτος έχει συνέχεια μόνο στο κουκούλωμα; Κλείνει η παρένθεση…

Το βασικό πρόβλημα της Ν.Δ., λοιπόν, είναι ότι οι πολίτες θα δηλώσουν πως τίποτε πλέον δεν τους εκπλήσσει από τα έργα και τις ημέρες των στελεχών της προηγούμενης διακυβέρνησης. Αυτή η απαξία, που τελικά οδήγησε και σε εκλογική κατάρρευση της Ν.Δ., πρέπει να γεννήθηκε τον Μάιο του 2009. Τότε, με απόφαση του τέως πρωθυπουργού, έκλεισε νύχτα η Βουλή, ενώ εκκρεμούσαν πολλές υποθέσεις που έπρεπε να ελέγξει η Ολομέλεια. Τότε, πολλοί έκλεισαν την πόρτα πίσω τους· ένιωσαν ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, όχι μόνο παράγει σκάνδαλα, αλλά δεν τηρεί καν τα προσχήματα. Γι’ αυτό δεν τους εκπλήσσει τίποτε πλέον. Σε κάθε νέα αποκάλυψη, η απάντηση είναι: «Ε, καλά, τι περίμενες από αυτούς;» Και δυστυχώς για τη Ν.Δ., όταν λένε «αυτούς», εννοούν όλους.

Πάσχος Μανδραβέλης

———————————————————

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 4/11/2009

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει με τον πολιτικό κύκλο. Τα δύο μεγάλα κόμματα εναλλάσσονται στην εξουσία και αυτή η εναλλαγή είναι τόσο αναμενόμενη που αναρωτιέται κανείς αν υπάρχει καν μια αιτιακή σύνδεση μεταξύ της ταχύτητας εναλλαγής και της ποιότητας διακυβέρνησης/αντιπολίτευσης. Στην Ελλάδα, αυτή η σχέση είναι δύσκολο να εξεταστεί, καθώς η ποιότητα και της κυβερνητικής πολιτικής και της αντιπολιτευτικής τακτικής είναι σταθερά πολύ χαμηλή.

Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος να αναρωτιόμαστε γιατί η Ν.Δ. συνετρίβη όταν η Κεντροδεξιά κερδίζει τις εκλογές στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ηταν σχεδόν βέβαιο ότι ο ελληνικός λαός, που δεν δίστασε να στείλει στα σπίτια τους τον Χαρίλαο Τρικούπη, τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, δεν θα έκανε τώρα την εξαίρεση. Η σημερινή κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να αποφύγει, ούτε αυτή, τον πολιτικό κύκλο. Ο Γιώργος Παπανδρέου θα εγκαταλείψει κι αυτός περίλυπος το Μέγαρο Μαξίμου κατά πάσα πιθανότητα στις μεθεπόμενες εκλογές. Ο/Η δε νέος/α αρχηγός της Ν.Δ., που θα εκλεγεί σε λίγες ημέρες, θα έχει την ευκαιρία να «αλλάξει σελίδα» στις μεθεπόμενες εκλογές αν αντέξει και περιορίσει την ήττα στις αμέσως επόμενες εθνικές εκλογές.

Βέβαια, κάποιες φορές τα δεδομένα του ιδιότυπου δικομματισμού αλλάζουν, αλλά αυτό γίνεται πολύ σπάνια. Εγινε μια φορά στα μέσα της δεκαετίας του 1970, όταν το ΠΑΣΟΚ αντικατέστησε την παλιά Ενωση Κέντρου στο δίπολο – αλλά οι συνθήκες ήταν εξαιρετικές. Μετά τη μεταπολίτευση η κατάσταση παρέμεινε ρευστή μέχρι και τις εκλογές του 1981. Η προσπάθεια δημιουργίας ενός τρίτου πόλου από την Αριστερά απέτυχε παταγωδώς, ενώ η αντίστοιχη προσπάθεια από τα δεξιά έχει ήδη δείξει τα όριά της.

Ομως, παραμένει το ερώτημα αν η εναλλαγή στις εκλογές αποτελεί και εναλλαγή παραδείγματος διακυβέρνησης, εάν δηλαδή η επιλογή των πολιτών είναι το αποτέλεσμα ιδεολογικών μεταστροφών ή έστω συνιστά μια συνειδητή επιλογή ενός φορέα ιδεών. Για την Ελλάδα είναι μάλλον αρνητική η απάντηση. Οι πολιτικές των δύο μεγάλων κομμάτων είναι σχεδόν ταυτόσημες, οι δεσμεύσεις και οι περιορισμοί τους παρόμοιοι, ακόμα και οι σοβαρές διαφορές στη ρητορική τους τείνουν να εκλείψουν. Οι οριακοί ψηφοφόροι είναι δύσκολο να εξαπατηθούν από πλασματικές διαφοροποιήσεις. Ετσι, αυτό που απομένει πάντα είναι η λογική της επετηρίδας. Μόλις χάσεις τις εκλογές, στοιχίζεσαι μέχρι να έρθει και πάλι η σειρά σου.

Ενας επιπλέον λόγος για τον οποίο δεν θα μπορούσε να βοηθήσει τη Ν.Δ. η καλή πορεία των κεντροδεξιών κομμάτων είναι και το ότι δεν αποτελεί γνήσιο κομμάτι τους. Τριάντα πέντε χρόνια μετά την ίδρυσή της, αδυνατεί να παρακολουθήσει τις ιδεολογικές ζυμώσεις των συγγενών κομμάτων και να πετάξει από πάνω της τις ιδέες και αντιλήψεις που δεν έχουν καμία σχέση με τον πολιτικό φιλελευθερισμό. Αλλά αυτή είναι η μοίρα ενός πολυσυλλεκτικού κόμματος, που ανάγει την πολυσυλλεκτικότητα σε λανθάνουσα ιδεολογία του.

Το αποτέλεσμα είναι ότι, μετά μια συντριβή τέτοιου μεγέθους, όλοι οι υποψήφιοι αρχηγοί προβάλλουν στο ιδεολογικό τους μανιφέστο μια ιδεολογία κενή περιεχομένου, τον «κοινωνικό φιλελευθερισμό». Είναι κενή, όχι γιατί ο φιλελευθερισμός δεν μπορεί να είναι κοινωνικός, αλλά γιατί αυτοί που χρησιμοποιούν τον όρο αποφεύγουν, διστάζουν, δεν θέλουν και ίσως δεν ξέρουν πώς να τον ορίσουν. Αν προσπαθήσουμε να το κάνουμε εμείς από τα συμφραζόμενα και από τον τρόπο που έχει χρησιμοποιηθεί ο όρος μέχρι τώρα, θα διαπιστώσουμε ότι αυτό που ονομάζεται «κοινωνικός φιλελευθερισμός» δεν είναι ούτε φιλελευθερισμός ούτε κοινωνικός.

Δεν είναι φιλελευθερισμός, διότι δεν θεωρεί πρωταρχική την ελευθερία επιλογών στην οικονομική ζωή αλλά και στην προσωπική σφαίρα (κανείς τους δεν τολμάει να μιλήσει για τις μαύρες τρύπες του ελληνικού κράτους δικαίου), και δεν είναι κοινωνικός, γιατί δεν δίνει την απαραίτητη έμφαση στην αύξηση της κοινωνικής ευημερίας, που επιτυγχάνεται βέβαια μέσω και της αναδιανομής του πλούτου που θα πρέπει όμως πρώτα να δημιουργηθεί.

Αλλά ακριβώς στην ίδια θέση βρέθηκε και το ΠΑΣΟΚ πριν από δύο χρόνια. Δεν έγινε καμία σοβαρή ιδεολογική συζήτηση τότε, αλλά αν γινόταν, πάλι σε μια ανάλογης ποιότητας ιδεολογική φόρμουλα με εκείνη της Ν.Δ. θα κατέληγε. Αυτό όμως δεν το εμπόδισε να πάρει τη σειρά του σήμερα, όταν έληξε ο χρόνος των προηγούμενων.

Αριστείδης Χατζής

————————————————————-

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 25/10/2009 με τίτλο «Σχεδόν ταυτόσημες πολιτικές». Ο τίτλος «Άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους κατεβάζεις» είναι ο αρχικός τίτλος του συγγραφέα.

Για τους νταβατζήδες στο κράτος δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Η ετημυγορία του ελληνικού λαού είναι πολύ νωπή. Από τη μικρή διαφθορά φθάσαμε βήμα- βήμα στη μεγάλη. Σε τόσο εκτεταμένη διαφθορά μάλιστα, ώστε πλέον τίποτε δεν προκαλεί εντύπωση. Από τη συγκάλυψη των σκανδάλων του ΠΑΣΟΚ (ας μην ξεχνούμε ότι η ΝΔ είχε υποσχεθεί στον ελληνικό λαό ότι θα διαλευκάνει τη σκευωρία του χρηματιστηρίου και των εξοπλισμών εις βάρος του) έως τα νεοκαραμανλικά σκάνδαλα- τους κουμπάρους, τα δομημένα ομόλογα, το Βατοπέδι- και κάποια κοινά, όπως η Siemens και οι παράνομες χρηματοδοτήσεις των κομμάτων… Ο τέως πρωθυπουργός παραδίδει στις επόμενες γενιές ένα κράτος σε διάλυση, μια κοινωνία διεφθαρμένη και συμβιβασμένη με την ενοχή της σε όλους τους ιστούς, ένα χρέος διπλάσιο από αυτό που παρέλαβε. Ο ίδιος. Τα Golden Boys –ταμίες. H αυλή του Μαξίμου. Νταβατζήδες στο κράτος που μοίρασαν μεταξύ τους την πίττα.

Όσο για τους νταβατζήδες στο κόμμα, για όσους από εμάς έχουμε ζήσει μέσα σε αυτόν τον οργανισμό για δεκαετίες, ποτέ δεν θυμόμαστε αυτήν την κατάντια σε πρόσωπα και ανυπαρξία μιας κάποιας ικανότητας. Από το περίφημο εκείνο ψέμα που ξεσήκωνε τα πλήθη του Καραμανλή «Το κράτος δεν κομματικοποιείται, το κόμμα δεν κρατικοποιείται» φθάσαμε σήμερα να απαριθμούμε τις επιτροπές και τα οφίτσια του ενός και του άλλου κομματικού στελέχους. Κοντά στον απερχόμενο πρόεδρο και σε απόλυτη γνώση του, όλοι αυτοί που διαφέντεψαν την παράταξη λες και ήταν δικό τους τσιφλίκι, ένας μηχανισμός να εξυπηρετήσουν την ανόητη ματαιοδοξία τους, να κάνουν τις δουλειές τους, να εξασφαλίσουν τα παιδιά και γιατί όχι τα εγγόνια τους…

Δυστυχώς, αυτή η παράταξη έφθασε να είναι το μαγαζάκι του κ. Δασκαλάκη, διευθυντή του κόμματος, ταμία και παράλληλα διορισμένου στελέχους στην ΕΡΤ, ο οποίος , μαζί και με άλλα τζιμάνια, φρόντιζε να δημιουργεί επιτροπές στις οποίες συμμετείχε προκειμένου να αυξάνει το οικογενειακό κομπόδεμα. Δυστυχώς, αυτή η παράταξη έφθασε να είναι το παραμάγαζο του κ. Δασκαλάκη, που μπορεί να αποφασίζει αν κάποιος είναι μέλος αυτού του κόμματος ή όχι, που μπορεί να αποφασίζει αντίθετα με το καταστατικό, χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν. Άλλωστε και πού να λογοδοτήσει; Οι νταβατζήδες αλληλοκατανοούνται και αλληλοκαλύπτονται. Το δυστύχημα ωστόσο και το προσωπικό δράμα που ορισμένοι λίγοι βιώνουμε είναι ότι, ακόμη κι αν είχαμε κατανοήσει από νωρίς το νταβατζιλίκι, δεν μπορούσαμε ποτέ να πιστέψουμε ότι αυτοί, «δεν είναι ικανοί να διοικήσουν (όχι περίπτερο, που λέει και η ρήση) ούτε καν πορνείο»…

Πέτρος Τατούλης

Πόλεμο έχουν κηρύξει εναντίον των αστυνομικών σέχτες, συνωμοσίες, ΟΠΛΑ και άλλες επαναστατικές οργανώσεις που απαιτούν την απελευθέρωση των Εξαρχείων και ολόκληρης της χώρας από την αστυνομική κατοχή. Στα θύματα του πολέμου, μέχρι τώρα, μετρώνται 2-3 νεκροί και αρκετοί τραυματίες αστυνομικοί, όπως και καμένα κτίρια, σπασμένες βιτρίνες. Οι απώλειες της άλλης πλευράς είναι τέσσερις συλλήψεις, για τις οποίες κινητοποιήθηκε άμεσα η «πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των κρατουμένων». Στους συμμάχους συγκαταλέγεται μερίδα της αριστεράς, υπό τον κ. Τσίπρα, που παρομοίασε τα Εξάρχεια με τη λωρίδα της Γάζας.

Ένας τρίτος πόλεμος είναι εκείνος που διεξάγεται για τη σωτηρία του έθνους από τους Τούρκους, τους Βούλγαρους, τους Αλβανούς, τους Γυφτοσκοπιανούς, όλους δηλαδή τους γείτονες που μας επιβουλεύονται, καθώς και τον ιμπεριαλισμό, το διεθνή σιωνισμό και την ΕΕ που τους καθοδηγούν. Σ’ αυτό τον πόλεμο συσπειρώνονται στρατιωτικοί εν αποστρατεία, ιερείς και υπερπατριώτες πολιτικοί από όλα τα κόμματα. Σημαντική θέση κατέχει ο διεκδικητής της αρχηγίας της Ν.Δ. Αντώνης Σαμαράς.

Ένας τέταρτος πόλεμος έχει εκραγεί εναντίον των μεταναστών, που καταλαμβάνουν δημόσια κτίρια, που φτιάχνουν συμμορίες και αποκλείουν περιοχές της Αθήνας τρομοκρατώντας τους περαστικούς, που μας βρομίζουν. Στον Άγιο Παντελεήμονα Αχαρνών συχνά διεξάγονται μάχες μεταξύ Χρυσής Αυγής και αντιεξουσιαστών.

Υπάρχει και ένας πόλεμος που διαφέρει από αυτούς. Είναι ο πόλεμος για την ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Σ’ αυτό τον πόλεμο είναι συσπειρωμένοι στο ίδιο στρατόπεδο σχεδόν όλα τα εμπόλεμα μέρη των παραπάνω πολέμων. Οι προλετάριοι των πανεπιστημίων, οι οργανώσεις των επαναστατών, οι υπερπατριώτες στρατιωτικοί και πολιτικοί, η Χρυσή Αυγή, οι αντιεξουσιαστές, οι μετανάστες των συμμοριών, αγωνίζονται όλοι μαζί για την καθήλωση της χώρας στην κακομοιριά και την υπανάπτυξη. Στο ίδιο χαράκωμα βρίσκονται οι εργατοπατέρες του δημοσίου, που υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια τα παχυλά «κεκτημένα». Αντίπαλοί τους είναι η μειοψηφία της κοινωνίας, η υβριζόμενη ως πράκτορες των Αμερικάνων, του Σόρος, της λέσχης Μπίλντερμπεργκ και άλλων φαντασμάτων της ελληνικής παράνοιας. Σ’ αυτή τη μειοψηφία ήρθε εσχάτως να προστεθεί μια αξιόλογη προσπάθεια. Το ανεξάρτητο περιοδικό The Athens Review of Books. Μακάρι να υπάρξουν και άλλα τέτοια.

Διονύσης Γουσέτης

——————————————————————-

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 4/11/2009

Οι περισσότερες απόψεις του BNP είναι ανατριχιαστικές. Παρότι τα τελευταία χρόνια, το κόμμα έχει κάνει…στροφή σε πιο μετριοπαθείς θέσεις, αναδύει ακόμη ένα αποκρουστικό… άρωμα ρατσισμού και εθνικοσοσιαλισμού. Έτσι, μόνο λευκοί μπορούν να γίνουν μέλη του ενώ πολλά στελέχη του αρνούνται το Ολοκαύτωμα. Εξίσου απαράδεκτη όμως είναι και η αντιμετώπιση αυτού του κόμματος από τη βρετανική κυβέρνηση. Μέλη του BNP σέρνονται συνεχώς στα δικαστήρια επειδή εκφράζουν ρατσιστικές απόψεις, ενώ πολλοί έχουν χάσει τη δουλειά τους, απλά εξαιτίας του γεγονότος πως είναι μέλη του συγκεκριμένου κόμματος. Ταυτόχρονα, το κράτος βάζει συνεχή εμπόδια στις δραστηριότητες του BNP, από την εκτύπωση των φυλλαδίων του και το άνοιγμα λογαριασμών του σε τράπεζες, μέχρι τη συμμετοχή του σε εκλογές.

Τα γεγονότα αυτά είναι κάθε άλλο παρά μεμονωμένα. Τα τελευταία χρόνια ένα νέο κύμα λογοκρισίας σαρώνει το Δυτικό Κόσμο. Μόνο που αυτή τη φορά, πρόκειται για μια λογοκρισία πιο ύπουλη και επικίνδυνη, γιατί φοράει προοδευτικό μανδύα , έχει σαν πρόσχημα την προστασία των μειονοτήτων και έχει την υποστήριξη μεγάλου μέρους της αριστερής διανόησης και των αριστερών πολιτικών κομμάτων. Το «πολιτικά ορθό» πατερναλιστικό κράτος έχει ψηφίσει νόμους που ποινικοποιούν την άρνηση γενοκτονιών καθώς και τη διατύπωση απόψεων που θίγουν την εθνική ή φυλετική καταγωγή, το φύλο, τη θρησκεία, το σεξουαλικό προσανατολισμό κ.α. Ένα ασφυκτικό πλαίσιο περιορίζει πια τη μεγαλύτερη κατάκτηση του Δυτικού πολιτισμού , την ελευθερία του λόγου . Η λίστα των θεμάτων-ταμπού που κανείς δεν μπορεί να αγγίξει χωρίς να έχει το φόβο της φυλάκισης ολοένα και διευρύνεται Η ελευθερία όμως έχει νόημα όταν ισχύει για όλους, ακόμη και για τους εχθρούς της , ακόμη και γι αυτούς που επαινούν τις αρετές του εθνικοσοσιαλισμού, όπως το BNP, ή τη… σοφία του Στάλιν, όπως το δικό μας Κ.Κ.Ε

Αυτή τη φορά όμως , παρά τις αντιδράσεις, και ίσως επειδή το 6,4% που απέσπασε το BNP στις εκλογές ήταν δύσκολο να αγνοηθεί, το BBC (που συχνά έχει κατηγορηθεί πως προωθεί την ατζέντα της «πολιτικής ορθότητας») επέμεινε πως η εκπομπή θα διεξαχθεί με τη συμμετοχή του Nick Griffin . Μην βιαστείτε όμως να πανηγυρίσετε για τη …μεγάλη νίκη της ελευθερίας του λόγου. Ο τρόπος που στήθηκε η εκπομπή από τους υπεύθυνους του καναλιού ακύρωσε σε μεγάλο βαθμό την αρχική σωστή απόφαση. Την ίδια ώρα που ένα οργισμένο κοινό έξω από το στούντιο, απειλούσε τη φυσική ακεραιότητα του αρχηγού του BNP, μέσα στην αίθουσα τα πράγματα δεν ήταν και τόσο καλύτερα. Το κανάλι είχε επιλέξει ένα κοινό καθαρά εχθρικό προς τον ακροδεξιό πολιτικό., όπου οι μειονότητες υπερεκπροσωπούνταν. Οι διαθέσεις των παριστάμενων φάνηκαν με το ξεκίνημα της εκπομπής , όταν άρχισαν να γιουχάρουν τον Griffin. Στη συνέχεια ακολούθησε ένας βομβαρδισμός ερωτήσεων προς τον Griffin , τον οποίο μάλιστα συχνά διέκοπταν χωρίς να τον αφήνουν να ολοκληρώσει. Ταυτόχρονα, οι ομιλητές των υπόλοιπων κομμάτων επιδείκνυαν τα αντιφασιστικά τους διαπιστευτήρια βγάζοντας φλογέρα λογύδρια και προσπαθώντας να γελοιοποιήσουν, σε κάθε ευκαιρία , τον αρχηγό του BNP.

Αυτό το «δημόσιο λυντσάρισμα» αποδείχτηκε η καλύτερη προπαγάνδα για τον Griffin, μιας και τον έκανε συμπαθή σε μεγάλη μερίδα του κοινού. Σύμφωνα με ένα γκάλοπ, την επόμενη μέρα της εκπομπής, το 22% των ερωτηθέντων απάντησε πως θεωρούσε πιθανό να ψηφίσει το BNP. Ταυτόχρονα. το κανάλι δέχτηκε 243 παράπονα για τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε στον ακροδεξιό πολιτικό σε σύγκριση με 114 παράπονα για το γεγονός της παρουσίας του στην εκπομπή. Ευτυχώς, ο Griffin δεν έχει το χάρισμα ενός Lepen ή ενός Haider ,ώστε να επενδύσει πολιτικά σε αυτό το γεγονός και να δημιουργήσει ένα πολιτικό ρεύμα υπέρ του. Δυστυχώς όμως αποδεικνύεται πως οι φαινομενικά ανοιχτόμυαλες, αριστερόστροφες, «πολιτικά ορθές» ελίτ, που κυβερνούν την Ευρώπη , δείχνουν την ίδια αλαζονική και αυταρχική συμπεριφορά απέναντι στην αντίθετη άποψη όπως και η Ακροδεξιά . Παρακολουθώντας το «Question Time» της προηγούμενης εβδομάδας, ήταν δύσκολο να μην επανέλθεις στον Orwell και στην τελευταία σκηνή από τη «Φάρμα των Ζώων» :

“Τα ζώα απ’ έξω κοίταζαν από γουρούνι σε άνθρωπο , και από άνθρωπο σε γουρούνι, και ξανά από γουρούνι σε άνθρωπο . Aλλά ήταν αδύνατο να αποφανθή κανείς ποιός ήταν ποιός.»

Τηλέμαχος Χορμοβίτης

——————————————————–

Σημειώσεις:
Δημοσιεύτηκε στην Metropolis Weekend στις 31/10/2009