ESTHER'in KAZANI

DUYURU

noreply@blogger.com (ESTHER) — Wed, 22 Jul 2009 17:47:00 +0000

BLOGUMU DAVETİYELİ YAPIYORUM 1 HAFTA SONRA. BU YAZI BİR HAFTA BURADA KALACAK ve BLOGUMU OKUMAK İSTEYENLERİ LİSTEME EKLEYECEĞİM. DAVETSİZLER BLOGUMU GÖREMEYECEK 1 HAFTA SONRA... OKUMAYA DEVAM ETMEK İSTEYENLER LÜTFEN BU YAZIMA YORUM ATARAK MAİL ADRESLERİNİ VERSİNLER. BU YORUMLARINIZI YAYINLAMAYACAĞIM MERAK ETMEYİN YANİ BENDEN BAŞKASI GÖRMEZ ADRESİ

Blogumu da davetli yapmamın sebebi ; Yazılarımı okuyup bana laf geçiren insanlardan, beni tartışmalarının içlerine zorla çeken insanlardan, Kaşıbeyaz'a gittim dedim diye bunu friendfeed'de alay konusu haline getiren kıskanç kompleks küplerinden, 2 fotoğraf koyunca bana bilmemne muamelesi yapan örümcek beyinlilerden sıkıldım. Mutlu mutlu yazmak istiyorum artık bu bloga... Bir hafta boyunca bu başlık burada kalacak. Blogumu okumaya devam etmek isteyen herkesten mail bekliyorum. Sevgiler

EVİME DÖNDÜM :)

noreply@blogger.com (ESTHER) — Sun, 19 Jul 2009 21:58:00 +0000

Birkaç gündür tr deydim blogumda bahsetmiştim... Oldukça yoğun geçti günlerim, bu yoğunluk sebeplerinden biri de 2 kere karşıya geçmem oldu (anadolu yakası) bir ajansa başvurdum yardımcı olmaları umuduyla. Neyse ajansta bana şöyle dediler "Orada okumuş birisin bu yönde bir çalışma iznine başvurabilirsin, eğer sırf evlenmeyi bunun için düşünüyorsan" ben de bu konuyu araştırdım. Bir başvuru formu vardı, daha önce çalışma izni başvurusu doldurmuştum fakat puanım yetmemişti. Herşeyin bir prosedürü var, benim doldurmam gereken form başkaymış. Bunu inceledim, burada okumuş bi insanım, tanınan bir diplomam var, mezun olalı 12 ayı geçmedi şeklinde seçenekler var. Bu seçenekleri işaretledikçe puanın oluyor, bi şekilde 75 puanı topladım. Nasıl sevindim anlatamam. Şimdi evlenmeyi 2. plana itiyorum ve elimde böyle bir imkan varken başvurumu bununla yapacağım. "yok efendim tr de evlenmeniz gerekiyor, ho den izin çıkması gerekiyor, nişanlılık ispatı, ot bok ve diğerleri" nasıl gözüm korktu anlatamam. Şu çalışma izni formumla başvuracağım için seviniyorum, hiçbir korkum kalmadı. Evlilikten kurtulabilirsem dünyanın en mutlu insanı olurum herhalde.

Bu mutlu haberden sonra gelelim Türkiye'de up tempo geçen 5 günüme.. Sık sık sms aracılığıyla ve nete girebildiğim kısıtlı anlarda twitter'a yazdığım mesajlar vardı. Fakat şuradaki kız yüzünden (ki kendisi lady gaga'nın nişantaşı şubesi olduğu için çok ses çıkartmıyorum) hattım kapandı ve son günümde atamadım mesaj. Bende bu yüzden bi kısmı twitter iletilerinden oluşan İstanbul günlüğümü paylaşacağım :)

Birinci gün (14 tem.): Atatürk havalimanına ayak bastım. Havaalanında beni kimse karşılamadı. Doğruca taksiye atlayıp annemin evine gittim :) Bütün gün sohbet, muhabbet, makara falan hasret giderdik annemle.. Kedime de kavuşmuş olmanın mutluluğunu yaşadım. Fakat hanımefendi beni unuttuğu için suratı beş karış oldu. Evde bir yabancı olarak gördü beni ve rahatsızlığını yüz ifadesiyle belirtti :) Ama bu onu mıncıklamamı engellemedi...

İkinci gün (15 tem.): Anne baba tarafı ayırt etmeden tüm tüm tüm kuzenlerimi, Kanyon Kitchenette'de bir araya topladım. Bizim değişik bir ailemiz var, bütün kuzenlerim birbirini tanır ve kanka modundadır, kardeş gibi büyüdük hepimiz, sürekli bir aradaydık. Bu yüzden annemle babamın boşanmış olması kimseyi ilgilendirmiyor. Baba tarafından kuzenlerim annemle daha sık görüşüyor... Neyse oturup güzel bir sohbet ettik, eğlendik, güldük böylelikle onlarla hasret giderdim. Daha sonra ayrıldık ve annemin evine geri döndüm. 14 temmuz annemin doğum günüydü, fakat kutlamayı bugün yaptık, anneannem, dedem, teyzem hep birlikte Kaşıbeyaz'a gittik. Burada güzel bir doğum günü yemeği yedik ve aile sadeti yaşadık. Bu vesileyle onlarla ekstradan görüşmek derdim ortadan kalkmış oldu. Sonra geri döndük evimize, açtık biralarımızı karşılıklı keyif yaptık sevgili annemle :)

Üçüncü gün (16 tem.): Sabah sabah danışmanlık bürosuna gittim. Yeri kadıköydeydi yukarıda bahsettiğim olayların bir kısmı yaşandı. Bunlar işin sıkıcı bölümleri tabii ki. Oradan ayrıldım ve babaannemlere geçtim. Halam ve babaannemi çok özlemiştim gerçekten. Onları çok sevdiğimi her fırsatta dile getiririm biliyorsunuz. Babaannem en sevdiğim marmelatlı kurabiyeden yapmış, avuç avuç yedim, bir yandan da sıkıcı sıkıcı sohbet ettik babaannemle. Sonra halam işten döndü. Bana 100'lerce hediye almış (her zamanki gibi) ve bunları çıkarttı ortaya... şaraplar, şampanyalar, çikolatalar, makyaj malzemeleri, kıyafetler, kozmetik ürünleri, karton karton sigara, bitki çayları, tokalar, atkılar, eldivenler, kolyeler. Bir koca valizle beraber hediye etti. Müthiş bir kadın, kendi kızıyla aynı kozmetik ürünlerini kullandığımız, aynı tarz giyindiğimiz, aynı bedenlerde olduğumuz için ona aldıklarından bana da alır mutlaka böyle böyle biriktirmiş bi sürü hediye :) Bir melek... Hediye almasaydı gene de severdim onu çünkü çok hoşsohbet! Neyse sonra akşam yemeği için babamlar geldi, nasıl özlemişim babamı anlatamam. Hep beraber bir aile yemeği yedik ve babamlarla beraber eve döndüm...

Dördüncü gün (17 tem.): Kalktığım gibi Kadıköy'e geçtim. Danışmanlığa danışacağım birkaç şey kaldığını farkettim çünkü ve onları konuştuk. Bu işimi de tamamen halledip Kapalıçarşı'ya geçtim... Kapalıçarşıda bir Köylü Pazarı var arkadaşlar, Türk'lere özgü şeyler satıyorlar. Rüya gibi bir yer... Mutlaka gitmelisiniz, bir sürü hediye aldım Londra'daki kankalarıma, ve tabii ki kendime de :) İnanılmaz otantik çizmeler var işlemeli böyle, güzel sabunlar, çinili biblolar, neler neler var ya. Osmanlı motifleriyle süslü birsürü tarz zımbırtı. Modayla ilgilenenler göz atsın çünkü çok farklı kıyafetler bulup harika kombinler yaratabilirler.Burada ayaklarım patlayana dek dolandım ve alışveriş yaptım. Sonra babamlara geri döndüm, 1-2 saatlik dinlenme süremde Bade ve Heine'yle vakit geçirdim. Sonra babamlar geldi birlikte çıkıp, boğazda bir balık restoranına gittik. Rakı balık, enfes mezeler, ara sıcaklar eşliğinde muhteşem bir yemek yedik.. Her ne kdr içki sevmesemde, babamın "rakısız olmaz" laflarından sonra bir duble içtim bende. Ama iyi oldu, bu olmalıydı zaten bu bir kanundur :) 22:00'ye doğru onlardan ayrıldım ve doğruca Anjelique'e gittim. İlk kez kankalarımla görüşebildim bu vesileyle. Hep birlikte Anjelique'te toplandık, eğlenip dans ettik hasret giderdik. Sabaha karşı eve döndüm. Biraz nete takılıp yattım.

5. Gün (18.tem): Gene sabahın köründe kalktım ve bir tanıdığımın florya'daki evine gittim. Kendisi 40 yaşında bir kadın ama kankam sayılır, annemin de iyi dostlarındandır. Müstakil bir havuzu vardı bu sayede akşama kadar güneşlendim ve yüzdüm. Yani Londra'da güneşe hasret kalan bir insanım, mazur görün... Onca koşturmadan sonra da güneş altında malak gibi yatmak çok dinlendiriciydi. Neyse az çok yandım sayılır :) Güneş çekilince bende evi terkettim. Capacity'ye gidip bütün arkadaşlarımla buluştuk. Starbucks'ta oturduk ve bol bol cheesecake, muffin ve kahveyle birlikte uzun uzun sohbet ettik. Bir gece önce Anjelique'te buna fırsatımız olmamıştı :) (Şunu da belirteyim, benim bir arkadaş grubum var, birşey oldu mu ya da bir yere gidilecekse birlikte hareket ederiz. Hani yazlıklarda gruplaşmalar olur ya, öyle bir grup işte :) Hiç ayrılmayız ve çocukluktan beri tanıyoruz birbirimizi. Bu sayede bir yerde toplaşmamızda, sohbetlerimiz de daha kolay oluyor. Herkes birbirini tanıdığından ve kanka olduğundan dolayı rahat bir ortam...) Neyse, bu Starbuck keyfi bir bakıma benim veda partim sayıldı . Sonra anneme döndüm. Son gecemi, babamda geçirmem ben.. Annemde geçiririm, bu da 2. kanun.. Açtık gene biralarımızı, oturduk TV'de bir küçük şarkıcı kız vardı "Şebnem" adı... Onu izledik. Nefis ya kızın sesi.. Yaşı 13 ama acaip hakim sesine ve sahneye. Caz gırtlağı var velette. Güzel bir ses, güzel şarkılar ve bira eşliğinde sakin bir gece geçirdim :)

6. Gün (19. tem) : Yani bugün. Sabah 08:00'de Atatürk Havalimanından kalktı uçağım... 10:00 da heathrow havalimanında da oldum... Muhteşem gelişmelerle ve güzel hediyelerle evime döndüm anlayacağınız... Bak evim dedim :) Allah söyletmiştir... Neyse işte şimdi fırsatını buldum ve uzun zamandır aksattığım blogumu yazıp daha fazla zaman geçmeden haberleri ileteyim dedim :)

Bunun dışında, Türkiye ultra sıcaktı ve boğucu bir hava vardı arkadaşlar, dayanılır gibi değil. Yani resmen buharlaştım sokağa adımımı attığımda. İşin kötüsü sürekli bir plan ve programın içerisindeydim ve sürekli dışarı çıkmam gerekiyordu gördüğünüz gibi. Bir de herkese olan biteni baştan anlat falan, kabus gibiydi... Hızlı ve hareketli geçmesine rağmen güzeldi gene yaa :) Çok özleyeceğim İstanbul'u... Esas koşuşturma burada başlayacak sanırım. Bir avukat tutucam, sonra bu bahsettiğim başvurularımı falan yapıcam, işlerin yoluna girmesi için epey bir sürüneceğim gibi geliyor... Şimdilik bu kadar, aksatıyorum blogu ama yakında dönerim. Bakın vakit bulur bulmaz yazdım işte.. Herkese Sevgiler XoXo

SENİNLE GURUR DUYUYORUM EVLAT

noreply@blogger.com (ESTHER) — Mon, 13 Jul 2009 09:00:00 +0000

Bloguma bir süre ara vermeden sizinle en sevdiğim fotoğraf düzenlemelerinden birini paylaşmak istiyorum. Bu size uzun süre yetmeli :) Neyse, fotoğraf sanatçısı, John Olson'ın 197O'li yıllarda yaptığı bir çalışma. Dönemin bütün asi yıldızlarını bir araya toplamanın dışında, çok önemli bir özellik taşıyor. Bu kötü çocuklar, objektif karşısına aileleriyle geçiyorlar ve mutlu bir tablo çizerek Amerikanın "HUZUR DOLU" banliyö hayatına bir gönderme yapıyorlar. Anlamlı olduğu kadar, çok da sempatik bir çalışma olmuş. İçinde Eric Clapton'dan Grace Slick'e, Joe Cocker'dan Frank Zappa'ya, Jackson Beşlisi'nden Elton John'a ve Donovan'a kadar pek çok yıldız var. Fotoğrafların hakiki retro dokusuna ne denli taptığımdan söz etmek bile istemiyorum. Sizi fotoğraflarla başbaşa bırakayım...

En tepedeki fotoğrafta, idolüm Grace Slick ve annesi.. Psychedelic rock'ın yaratıcısı, annesinin yanında süt dökmüş kedi gibi duruyor :) Ayrıca bu çalışmadaki tek kadın yıldız odur. Kendisine tapıyoruz :) Bu fotoğrafın çekildiği dönemler Grace Slick kızı China'yı çoktan dünyaya getirmişti. Fakat burada karnına yastık koyarak hamile süsü vermişler...

"Tanrı" lakaplı Eric Clapton çok sevdiği büyük annesi Rose'la... Rose, Eric'in her ziyaretinde, kurabiye ve süt ikram ediyormuş ona.. Torununun tanrı ilan edilmiş olması, büyükanneleri ilgilendirmez öyle değil mi :)

Rosemary & Francis Zappa çifti ve sevgili oğulları Frank Zappa...

Elton John annesi Sheila ve üvey babası Fred'le beraber. Elton John, süslü kıyafetlere olan düşkünlüğünü annesinden almış olabilir.

Doğduğumdan beri hayranı olduğum Joe Cocker. Ve bu muhteşem sesi dünyaya getiren kutsal anne, Marjorie Cocker...

Ve "Jackson Beşlisi" grubunu anne ve babalarıyla görüyoruz.... Bildiğimiz gibi Michael Jackson, kalabalık bir ailenin ferdiydi. En öndeki sarı motorlu olan kendisi. Bu müthiş yetenek 25 haziran 2009'da, 51 yaşında kalp krizinden hayatını kaybetti. Ruhu şad olsun...

KARARLAR

noreply@blogger.com (ESTHER) — Fri, 10 Jul 2009 09:00:00 +0000

Burada açıklama yapmıştım ve ayrıntılar vermiştim. Fakat daha sonra bir uyarı geldi maille. Bu yüzden değişiklik yapıyorum yazıda. Ayrıntılı bilgileri öğrenmek isteyen ARKADAŞLARIM benimle iletişime geçebilir.

Birkaç gün sonra Türkiye'ye dönüyorum. Fakat durum değişti, aslında bir süredir kafamı kurcalıyor ama daha bir ciddileşti son birkaç günde... Bundan sonra uzunca bir süre TR'ye gelemeyebilirim. Bu konuyu ailemle konuşmadan birşeyler yapmak niyetinde değilim tabii ki. Evlenmeyi ve Londra'da kalmayı düşünüyorum.

Durum, ailemle enine boyuna konuştuktan sonra netleşecek tabii ki. Onlar buna karşı çıkarsa süklüm püklüm geleceğim tr ye... Bunlardan söz etmek istemiyorum, henüz birşeyler kesinleşmedi. Şu günlerde araştırmalar yapıyorum. İnternetten baktığımda pek bişey algılamıyorum. Türkiye'den döndükten sonra ajanslara, avukatlara falan gidip geleceğim. Kafam hiç basmıyor bu durumları. İşi gerçekten iyi bilen tiplerle, karşılıklı konuşmadan halledemem... Aranızda bilen varsa paylaşabilir. Son durumları bildireceğim. Bir süre blogu aksatabilirim.

Arkadaşlarımın bazılarıyla paylaştım bu durumu (üstünkörü), bana resmen çemkirdiler. "Hani gelecektin, kopacaktık, ne adisin" bilmemne diyorlar iyi de yani ben ailemle görüşmeyi bile gözden çıkarmışım siz kopma derdindesiniz sevgili kankalarım. Bana bu konuda yalnızca Müge anlayış gösterdi. Önder'e de çok bozuldum doğrusu. Tek derdi dağıtmak. İyi artık ya! Ben hayatımı yola koymaya çalışıyorum millet alem peşinde. Kankamdan böyle bir davranışı da beklemezdim. Doğrusu çok üzüldüm. İnsanlar daha anlayışlı olmalı, yardıma ve desteğe ihtiyacım var benim şu sıralar. Ama arkadaşlarımın çoğu, "kalma dön napacaksın, buraya gel kopalım" derdinde. Oraya gelirsem işsiz kalırım. Mezun olur olmaz kafam gelecek kaygısıyla dolup taştı. Geceleri uykum kaçtı, ne bok yiyebileceğimi düşünüp durdum. Böyle bir fırsat yakalamışken, iki günlük eğlencemi düşünmem mantıklı olur mu sizce? Türkiyeye gelemeyeceğim için üzülmüyorum, eğer bu iş olmazsa ve Türkiye'ye dönersem üzgün bir insan olurum... Kendimi sağlama aldıktan sonra, istediğimiz gibi koparız sevgili kankalarım. Bi de Deniz aşağılık pisliğinin tepki göstermesine çok sinir oldum. Bu kız benim eski kankamdı, bilenleriniz vardır, uzun yıllar önce blogumda bahsetmiştim. Hatun benim için parmağını bile kıpırdatmayan, geleceği söz konusu oldu mu ailesini bile satışa çıkarabilecek kadar bencil ve hırslı bir tip. Böyle birşey yapacağım için beni "şuursuzlukla ve cahillikle" suçluyor. İnanılır gibi değil. Arkadaş listemde ciddi elemeler yapabilirim. Gerçi Deniz'i eleyeli uzun zaman olmuştu ama...

Anyways, Türkiye'de 4-5 gün kalmayı planlıyorum.. Bu süre zarfında annemle ve babamla vakit geçireceğim ve bu konu hakkında onlarla konuşmayı planlıyorum... Annemin de b-day'ini kutlayacağım... Birkaç arkadaşım (önder, müge, gizem, tuğçe, eren, gay networküm falan) ve kuzenlerimle, babaannemle, halamlarla, anneannemlerle zaman harcayıp geri dönerim...

Evlilik dışında, iş yerimin benim için çalışma izni alabileceği konusunu da araştırdım. Fakat puanım yetmedi bunu karşılamaya. Hani araştırmadın mı falan gibi tepkiler verilmeden onu da belirteyim... Doğru bişeyler yapmaya çalışıyorum. Yoluna koyunca bahsederim. Şimdilik hoşçakalın.

MİM-28 : MAKYAJ ZAMANI

noreply@blogger.com (ESTHER) — Wed, 08 Jul 2009 09:00:00 +0000

Şuradaki yazımdan sonra etekteki taşlar döküldü ve olayın şu zihniyetten çıktığını gördüm; "Sen erkek arkadaşını yatağa atma planları yaptığını yazıyorsun, doğum gününde içki içiyorsun, mezuniyette okuldaki dostlarına sarılıp fotoğraf çektiriyorsun. Onun için 'Bu Esther'dir' denmesine kızmamalısın"... Haklısınız çok da mantıklısınız, erkek arkadaşımdan bahsettiğim için ve doğum günü kutladığım için, mezuniyetimde bir daha belki yüzlerini göremeyeceğim arkadaşlarıma sarılıp fotoğraf çektirdiğim için ben tam bir orospuyum. Sizin tabirinizle yolluyum. Sevgilimle yatmam demek, kucaktan kucağa atlamam anlamına da geliyor ve göğüslerimi kıçımı başımı açmak millete oramı buramı elletmek çok uzak olmadığım bir hareket.. Hatta internete porno filmlerim de düşer benim yakında... LOL!!! Bu konu yeterince uzadı, dallandı budaklandı.. Son sözümü söyleyip çekilmek istiyorum; BU ZİHNİYETTEKİ HERKESİN ALLAH BELASINI VERSİN. nokta....

Neyse, normal hayatıma geri dönüp Nil'den aldığım bir mimi yapmak istiyorum şimdi :) Konumuz güzellik&kozmetik bebeğim. Hazırsanız başlıyoruz :)

1. İlk kez makyaj yapmaya ne zaman başladın?
Valla yıl sonu müsamerelerimiz olurdu, okulda. O günlerde teyzem, bir ruj, bir oje falan mutlaka sürerdi bana. Şimdiki aklım olsa asla izin vermezdim.

2. Aldığın ilk makyaj malzemesi neydi ve hangi markaydı?
Annemin arkadaşı Sibel Abla, 13. doğum günümde bana, İsaDora'nın, farını, mat rujunu ve bir de şeftali tonlarında allığını hediye etmişti. Bunlar ilk makyaj malzemelerimdi. Öncesinde annemin eşyalarını kullanıp evde kendi kendime makyaj yapardım eğlenmek için.

3. Makyaj senin için günlük basit bir rutin mi yoksa hastalık mı?
Günlük basit bir rutin. Toz fondöten, siyah göz kalemi ve rimelim. Bir de Sephora'nın müthiş lipbutter'ını sürüyorum, tamamdır. Tek yaptığım bu... Özel günlerde belki far ve daha dikkat çekici bir ruj falan kullandığım oluyor.

4.Karşılaştığın her güzel makyaj malzemesini çılgınca arzuluyor musun?
Hayır tabii ki :) Bir zamanlar öyleydim. Lise sonda, her makyaj malzemesine sahip olma aşkıyla yanıp tutuşuyordum ve paramı biriktirip alıyordum bunları. Kozmetik reyonlarını saatlerce inceliyordum. Şimdi kalmadı böyle bişey.

5. Hiç MAC kullandın mı? Kullandıysan, "işte bu en harika ürünü" diyebileceğin tek bir ürün söyle bana.
Kuzenim Mac'in Hello Kitty allığını hediye gönderdi bana bir iki ay evvel. Pek beğenmedim... i.d'nin toz allığını kullanıyorum arada. Aslında allıklarla pek sıkı fıkı değilim, bu yüzden çok anlamıyorum. Bunun dışında başka ürününü kullanmıyorum MAC'in, ama karşı değilim tabii ki:)

6. Her genç kızın favori göz kalemi vardır. Senin favori göz kaleminin markası ve rengi?
Siyah... Lancome - Le Crayon Khol göz kalemi. Çok memnunum, yağ gibi kayıyor, gözü asla tahriş etmiyor. Tabii ki etmemeli, o kdr para döküyorum lanet olasıcaya. Çok büyük bir kalem olduğu için neredeyse bir yıldan fazla idare ediyor beni. Kalem bozulmaz korkmayın :) Ucunu açmanız yeterli. Memnunum ben, göz kalemi kullanan hanımlara ve beylere tavsiye ederim...

7. Vazgeçemediğin, elinin altında en az üç-dört tane bulundurduğun favori rimelinin markası?
Lancome-Fatale maskaramdan vazgeçemem. Ama üç dört tane de bulundurmam. Bir tane alırım, bitince yenisini alırım.

8. Makyaj alışverişini en çok hangi mağazadan/web sitesinden yapıyorsun?
Mağazadan daha sık yapıyorum kozmetik alışverişlerimi. i.d ve Lancome ürünleri satan herhangi bir yer olabilir. Yıllardır aynı ürünleri kullanıyorum, ekstra şeyler almıyorum. Bu yüzden çok dolaşmama gerek kalmıyor.

9. Makyaj malzemelerini nerede saklıyorsun?
Her zaman kullandıklarımı, minik makyaj çantasında...

10. Makyaj alışverişine aylık ne kadarlık bir bütçe ayırıyorsun?
Aylık??? Ben makyaj malzemesi alırım, 4-5 ay gider. Belirli şeyler aldığım için büyük paralar döktüğümü sanmıyorum.

11. Severek takip ettiğin bir yerli ve bir yabancı makyaj blogunu yazar mısın?
Makyajdan modaya, güzellikten dekorasyona, hatta bazen yemek tariflerine, güzel ve pratik önerilere kadar bir kadına her konuda yardımcı olacak bir blog biliyorum :) Salıncakta İki Kişi

12. Yerli makyaj markalarından favorin hangisi?
Loreal'i, max factor'ü, avon'u bile kalitesiz buluyorum. Kaldı ki yerli makyaj malzemelerine hiç güvenim yok.

13. Hangi makyaj çıkartıcıyı kullanıyorsun?
Genelde makyaj temizleme mendilleriyle hızlıca siliyorum, hafif bir makyaj yaptığım için çabucak çıkartıyor. Ama Loreal'in makyaj temizleme sütünü de evimde bulunduruyorum.

14. Ten ve göz rengin?
Buğday. Göz rengim kahverengi

15."Onsuz yapamam!" dediğin kozmetik markası?
Lancome ve i.d

16. Klasik bir soru: makyaj çantana sadece üç şey koymaya hakkın olsa neler alırdın?
Göz kalemi, parlatıcı, rimel. Zaten başka bişey koymuyorum ki :) Birtek işte bahsettiğim toz fondöteni ekliyorum ekstradan.

17. Bu mim dalgasını hangi bloglara göndereceksin?
Ben de pası, bu mimi yapmak isteyen tüm hanımlara veya beylere yolluyorum xoxo

Hazır kadınları bu kadar ilgilendirecek, güzel bir mimden söz etmişken bişeyden daha bahsetmek istiyorum. Twitter sayesinde yeni keşvettiğim blog Kız Kafası. Kızlar tüm sorunlarınızı yazıyorsunuz ve blogun editörleri size ellerinden gelen en iyi cevaplarla yardımcı oluyor. İlişkiler, kızsal meseleler vs gibi konularda biz kadınlara yardımları dokunacağını umuyorum. Bence blog listenize eklemelisiniz :)

SİKTİRİN GİDİN!!

noreply@blogger.com (ESTHER) — Mon, 06 Jul 2009 18:04:00 +0000

Gerçekten çok kırgınım ve çok sinirliyim şuan... Uzun bir yazı oldu ve sizden (yani gerçek dostlarımdan) fedakarlık yapıp sonuna kadar okumalarını istiyorum bu yazıyı... Biran önce okumanızı istediğim için blogun yazı yayınlama düzenini falan siktir edip şuan size ruh halimden söz etmek istiyorum... Gaykedi Friendfeed'e üye olmuş, ve şöyle bir paylaşımda bulunmuş... Ben ff üyesi değilim ama twitter aracılığıyla görüp baktım. Beni gerçekten rahatsız eden iki yorum vardı altında.. Biri demiş ki : "Bu fotoğraf esther'indir" öbürü de demiş ki "Esther sarışın değil".... Ha yani esmer olsa o kadın evet Esther olabilir diceksiniz öyle mi??? Yazık ya... O kadının ben olmadığı gayet açık ve net, bu insanlar da görüyor.. Amaçları resmen çirkinlik yapıp hadise çıkarmak, karalamak!! Belli bu!

Ne sanıyor bu insanlar beni acaba? Her gece çılgın partilere akan, sınırsız içki içen, hap atan, seks manyağı, her gördüğü erkeğin üstüne atlayıp, uluorta göğüslerini açıp elletecek kadar adi bir insan mı? Bu yorumları görünce bütün sinirim altüst oldu. Oraya Besim arkadaşım aracılığıyla bir yorum yaptım. Ama hayır uğradığım hayal kırıklığı ve yaşadığım sinir harbi geçmedi. Haftada 1-2 gece dışarı çıkıp, dostlarımla, masumca eğleniyorum, erkenden evime dönüyorum içki dahi içmiyorum bu yani... Sebebi ise reflüm olması ve içkiye hiçbir zaman çok aşırı düşkünlüğü olan bir insan olmayışımdan kaynaklanıyor. Hayatımda hiç uyuşturucu madde de kullanmadım. Yani şu satırları yazarken sinirden ağlayabilirim. Bu nasıl bir terbiyesizliktir ya? Rahat rahat kimseyi umursamadan yazıyorum "Bu kız 1 anlatıyorsa 10 yapıyordur" diye düşünülüyor herhalde. İki tane ünlü adama "taş gibi" dedim, iki adam içinde "of yavrum götürürüm ben bunu" gibi kelimeler sarfettim diye OROSPU mu sanıyorsunuz siz beni?

Ben özgür bir insan olduğum için, bu duyguyu sonradan yaşamadığım için, hiçbir zaman kendini kaybeden, ailesine ve kendisine karşı sorumluluklarını unutan, dağıtan, kucaktan kucağa atlayan bir kız olmadım. Beni bilen tanıyan arkadaşlarım var. Biliyorlar evden bile çıkmıyorum doğru düzgün. Bunları düşündürecek hiçbirşey yapmıyorum. Ne bekliyorsunuz? Annecim seni çok seviyorum, bugün dersimi çalıştım ve uyudum gibi şeyler yazmamı mı? 23 yaşındayım ben ya, YETİŞKİNİM!!! İki kere dışarı çıkıp, doğum günü ya da mezuniyet kutlamam ve bu fotoğrafları blogumda paylaşmak gibi normal bir davranış mı koyuyor size? Ne kadar sığsınız, ne kadar art niyetlisiniz. Bitti bu iş. Böyle fesat, böyle ceviz beyinlerin hayatımı bilmesini istemiyorum. Ben burada 1 yıl yalnız takıldım, sevgiliyi geç, bakıştığım bir çocuk bile olmadı. Beyninizin hangi skilmiş lobundan fışkırıyor bu zavallı fikirler??? Benim hakkımda böyle bir kanıda olsanız bile, bunu ulu orta söyleyip fitne karıştırmanızı kasıtlı olarak görüyorum... Bilmiyorum ya gerçekten yani inanılmaz çöktüm moralman... Böyle fotoğraf vermem, benden nasıl beklenebilir? Midem bulanıyor gerçekten bütün bu olanlardan sonra. Saygıyı hiç haketmeyen bir sürü insan benim hayatımı okuyormuş meğer... Böyle düşünüp, blogumu gizlemeye karar vermiştim. Vazgeçtim. Gizlemiyorum a.q ben utanç verici bişey de yapmıyorum... Esas böyle sığ insanlar kendilerini gizlesinler.. Banane!!! Umursamakla hata ettiğimi farkettim hakkımda böyle düşünenleri

NOT: Gaykedi'ye karşı hiçbir suçlamam yok. Onu sevmeye devam ediyorum , olayın onunla ilgisi yok. Eline geçen bir fotoğrafla böyle, eğlenceli bir geyik yapmak istediğini söyledi... Friendfeed'in nasıl tiplerden oluştuğunu bilmiyordu tabii ki.. Bu yüzden, onu suçluyormuş gibi görünmek istemem. Hiçbir problemim yok onunla... Olamaz da...

TAŞ

noreply@blogger.com (ESTHER) — Mon, 06 Jul 2009 09:00:00 +0000

"Dance for me baby" kategorisini kaldırdım, ama yeniden yapıcam hiç merak edilmesin... Şimdilik idare etmeniz için, yaradanın boş vaktine gelmiş erkeklerin toplaşıp oynaştığı, yeme de yanında yat bir video koyuyorum. Bir nevi striptiz show denebilir. Bana bir süre önce, sevgili Dilay Kemer yollamıştı bunu. Videoya yorum atanlar, geçen seferki gibi muhtemelen kadınlar ve gayler olacaktır. Heteroseksüel beyler kabuklarına saklanacaktır...

Bu beyleri kabuklarından çıkarmak için aklıma bir fikir geldi. Biz kadınlar bir Gisele Bundchen'i, bir Adriana Lima'yı görünce "Offf yaa hatun taş gibi fıstık yaaa" gibi gayet komplekssiz yorumlar yapabiliyoruz. Bu cepte! Burdan yola çıkarsak, kafama takılan birkaç soruyu sormak istiyorum beylere:

1-Neden hiçbir heteroseksüel adam hemcinsleri için "Off ya herif harbiden taş gibiymiş" demiyor?

2-Neden adam bu tür soruları "Yahu ne bileyim ben erkeğim ne anlarım erkekten?" şeklinde, aptalca bahanelerle geçiştiriyor?

3-Kompleksiz bir şekilde, güzel bulduğu bir kadına "of taş gibiymiş" diyebilen bir kadın düşünün. Bu kadın bir başka hemcinsine karşı beğenmeme hakkını kullanabiliyor bazen diyelim. Peki bu hakkını kullandığı zaman, erkekler çıkıp neden "Kıskançsın işte biliyorum, puahahah" diyorlar? (Kendileri bunu fazlasıyla yapmıyorlar mı oysa?)

LONDRA GÜNLÜĞÜ-15 : GIRLS NIGHT

noreply@blogger.com (ESTHER) — Fri, 03 Jul 2009 09:00:00 +0000

Her perşembe "Girls Night" düzenlediğimizden söz etmiştim daha önce. Ama bu yıl pek çoğuna katılamadım, ey kardeşlerim. Çünkü yılın büyük kısmında depresyondaydım. Daha önemli bir sebep de, girl night'ın kurucusu kankamın, bu yıl Londra'da çok az vakit geçirmesi ve güzel organizasyonlar hazırlanamamasıydı. Bu seferki de pek güzel bir organizasyon değildi. Daha önceleri bütün mekanı kapatırken şimdi ufak bir gruptuk. Dolayısıyla yalnız değildik, etrafta pek çok insan vardı. Fazla coşamadık. Bunların yanı sıra çok erken gidip çok erken ayrılmam gerekti. Çünkü gece tahmin ettiğimden erken başladı. Erken ayrılmamın sebebi de (yani 11 gibi eve döndüm) iki gündür süren baş ağrısı ve mide bulantımın beni yalnız bırakmamasıydı. Bu sebeplerden ötürü pek keyif alamadım. İnsan hastayken etrafa bakması zor oluyor biliyorsunuz. Hatta bu satırları da perişan bir halde yazıyorum. Ama gene de eğlenceliydi. Benim için sezonun son "Girls Night"ydı. Bir sonrakine Türkiye'den döndükten sonra katılmayı planlıyorum. Belki bu kez hakkıyla eğlenebilirim? Geceden bazı fotoğrafları bloguma koydum.

Bazı insanlar neden bana "Orada çok yalnız görünüyorsun" diyor anlayamıyorum :) Çevrem pek çok değişik insanla dolu yahu. Ne yalnızlığı. Lütfen acımayın bana :)

Yaşlanmış olabilirim. Ama henüz ölmedim. Sarılabileceğim lezbotlar bulabildim :)

Ben dedikoduyu çok seven bir kızım :) Pek çok kız gibi

Mekana gelen diğer iğrenç müşterilerin, gecemizi bozmasına izin vermedik tabii ki :) Bu gördüğünüz adamla ilgimiz yok... Ve güzeller güzeli dövmemin bir kısmı :)

Geleneksel bir "Girls Night" tan daha az kişiydik ve bütün mekanı kapatamamıştık. Amy'nin yokluğunun hissedildiği konulardan biri de buydu :)

Yukarıdaki fotoğrafta yamulmuş gibi görünüyorum, malum mide bulantısı ama bir yudum bile içki içmedim bütün gece :) Belki diet cola çarpmıştır? İnanın zorla gülebiliyordum.

Ve gördüğünüz gibi, eğlenceli ama kısacık geçen bir akşamın ardından evime geldim, blogumu yazdım. Sizler bunu okurken ben büyük ihtimalle iş yerimde uyukluyor, ya da mide bulantısı&baş ağrısı geçmediği için izin almış, evinde uyukluyor olacağım. XoXo

ANLAMIYORUM

noreply@blogger.com (ESTHER) — Wed, 01 Jul 2009 09:00:00 +0000

ANLAMIYORUM-1: Güzel rüyalar görmekten nefret ediyorum. Çünkü uyanınca "Yaaa off kahretsin rüyaymış, o kadar da mutlu olmuştum" diyorum. Moralim bozuluyor gerçek olmadığını öğrenince. Aslında güzel rüya gördüğümüz için mutlu uyanmamız çok saçma. Bence hayal kırıklığına uğramalıyız... Kabus görmeyiyse seviyorum. Uyanınca "Ohh be kabusmuş, herşey normale döndü, thanks god" falan diyorum. Bütün günüm şükrederek geçiyor... Mantıklı olan bu değil mi yani? Bence "güzel rüya gördüm yaşasın" diyenlerde bi sorun olmalı. Değil mi??

ANLAMIYORUM-2 : Friendfeed denen olayı anlamıyorum. Millet kendisine ait olmayan video veya fotoğrafları paylaşıyor bütün gün tek yaptıkları bu. Blogunu koy bitek onun tanıtımını yap, anlayabilirim. Ama elalemin videosunu, fotoğrafını, yazısını koyupta orda entel muamelesi görmemeli bir insan... Friendfeed üyeleriyle inanılmaz sıkıcı bir ortam.. Korku filminde ilk ölen, bilgisayar manyağı, gözlüklü şişko (ya da aşırı zayıf) tipler vardır ya, işte friendfeed'deki erkeklerin hepsi bunların arasından özenle seçilip üye edilmiş olmalı. Tek konuları "iphone gs3, mac'im arıza yaptı, ya da şapkadan mendil koparıp burun silme makinesi icad ettim" falan... Böyle işe yaramaz tipler. Kadınlara gelince %50 si feminist grup. Bunlar entel, sakallı, bıyıklı, kadınlar (cidden sakal falan var bu hatunlarda). %50 si ise muhafazakar ben bilmem beyim bilir tayfası... Normal bi tip yok anlayacağınız. Böyle insanlarla zaman geçirmekten keyif alan arkadaşlarım var. Bütün gün ff'de takılıyorlar. Ne buluyorlar orada merak ediyorum?

ANLAMIYORUM-3 : Twitter'ıma sana hayranız diye beni ekleyen hatunlar, hangi adama göz diksem, bir iki muhabbet çevirmeye çalışsam, fanlarım ortaya çıkıp onla muhabbet kuruyorlar. Ne yapmaya çalıştıklarını anlayamıyorum. Başlarım böyle fanlara. Mercek altına aldığım adamlardan uzak durun sürtükler :) Yoksa kesilmiş ayak tırnaklarımı ağzınıza sokuştururum ve bundan büyük bir mutluluk duyarım.

BUGÜN 23 YAŞINA GİRDİM :-/

noreply@blogger.com (ESTHER) — Mon, 29 Jun 2009 09:00:00 +0000

Bugün benim doğum günüm, tebrik mesajlarınızı bugün yollamalısınız. Ama haftasonuna denk gelmesi için cumartesi yaptık partiyi. Muhteşem bir parti evinde, oldukça kalabalık ve keyifliydi :) Pek çok insanı tanımıyordum bile. Bizde böyle bir klişe var, doğum günlerinde b-day girl'ün tanımadığı bir sürü insan üşüşür mekana. Nerden alıyorlar haberi bilmiyorum. Neyse, yeme içme, içki stoklama gibi hazırlıkları bir gün önceden evlerimizide halletmeye başlamıştık, ciddi anlamda enfes yiyecekler yaptık. Parti evinde, muazzam b-day pastamı yaptım o kdr. Herşey hoştu, ev ayarlamak yılın en iyi fikriydi:) Eğlendik, sayısız shot yaptık, güzel hediyeler verdiler bana :) Ama 1 yaş daha yaşlanmak içler acısı bir durum. Keşke 86'lı değil de 96'lı olsaymışım :( Neyse millet, b-day'imden birkaç fotoğraf paylaşacağım tabii ki sizle...

Yeni yaşım için ne diliyorum biliyor musunuz?

Bu adam kadar yakışıklı ve cool

Bu adam kadar eğlenceli ve stil sahibi

Bu adam kadar entelektüel ve zeki

Bu adam kadar erotizm yüklü

Bu adam kadar duygusal ve ilgili

bir adam diledim :P Bu 5 erkekteki ayrı özelliklerin hepsini taşıyan bir adam varsa, hemen benimle iletişime girsin :) Evet, sevgilim sayılabilecek biri var hayatımda. Lakin pek çok eksikliği var, ztn ciddi bir durum da yok. Bu yüzden böyle şeyler dilemeye hakkım olduğunu düşünüyorum :) Anyways, normal doğum denen zor ötesi bir olayla dünyaya geldiği ve bu boktan evrende 23 yıl yaşam sürdürebildiği için bu mütevazı kankanızı tebrik edin bakalım :)

NOT: Allah'ım en üstteki fotoda ne iğrenç çıkmışım? Bu tiple nereye kdr :D cık cık cık

CAHİL GELDİN CAHİL GİTME

noreply@blogger.com (ESTHER) — Fri, 26 Jun 2009 09:00:00 +0000

Bazen blogumda "ben müslüman değilim, ben dinlere inanmam, dincileri sevmem, dinlerle ilgim yok" gibi şeyler söylerim yeri gelince. Bu iki kelimeyle geçiştirdiğim, benim için çok da önemli olmayan konu, pek çok insanı rahatsız ediyor olsa gerek. Çünkü bu cümleleri kurduğumda hep "peki müslüman değilsen hangi dindensin? hristiyansın madem biz sana saygı duyuyoruz sende bize duy, siz hindi kesince biz bişey diyor muyuz? dinlere inanmıyorsan din hanende ne yazıyor?" gibi super salak sorular soruluyor...

Vatandaş cahil. Dinleri reddetmek ve yalnızca yaratıcı bir güce inanmak gibi bir durum olabileceğinden haberleri yok. Kabullenemiyorlar. Nasıl bir mantıktır anlayamıyorlar. Elimden geldiğince bu konudaki hislerimi anlatıcam.

Nüfus cüzdanımın din hanesinde "İslam" yazıyor. Annem bir müslüman. Babam ateist ama onun da din hanesinde "İslam" yazıyor. Kısacası müslüman bir sülaleye mensubum, müslümanların çoğunlukta olduğu bir ülkede yaşıyorum. Dünyaya bir müslüman olarak geldim. Teyzemin zoruyla kuran kursuna gittim, cüz falan okumam oradan kalma bi durum :) Ayetel Kürsi'yi, Ettehiyatü'yü, Sübhaneke'yi, Kevser'i, Elham'ı falan ezbere biliyorum. 9-10 yaşlarındayken anneannemden özenip namaz kılardım, oruç tutardım. Yani tipik bir Türk çocuğu sayılırdım. Babam benim kuran kursuna gittiğimi öğrenince kıyametleri koparmış, teyzemle kavga etmişti, uzun süre konuşmamışlardı. Beni de görüştürmemişti. Annem de bir müslüman olarak bozuluyordu babamın bu tavrına. Benim yobaz olmamak koşuluyla, müslümanlığın şartlarını öğrenmemi, dinini sayıp seven, iyi bir müslüman olmamı isteyen bir insandı annem. Hala da öyle. Laik ve modern bir kadındır, bununla beraber dinine de bağlıdır. Özel günlerde namazını kılar, orucunu tutar, ya da ne gerekiyorsa yapmaya çalışır.

Blogumda isim veriyorum, beni arayan herkes bulabilir. Annem de dahil. Bu zamana kadar burada din konusuna çok girmememin nedeni de annem. Dediğim gibi, din onun için hassas bir konu. Dinlerle ilgili fikrimi net bir şekilde öğrenirse, kalbi kırılır buna eminim.. "Bu konudaki görüşümü bilmesine gerek yok" diye düşünüyordum. Artık bi önemi kalmadı. Çünkü bu benim hayatım ve ben bu saçma sapan sorulardan bıktım. Herşeyi anlatıcam, görürse de üzgünüm, durum bu.

Konuya geçelim. Benim babam işsiz kaldığı dönemlerde, beni karşısına alıp daha çok konuşma fırsatı buldu. Küçük bir çocuktum, ama ilgim kolay kolay dağılmıyordu ve büyüklerle ciddi sohbetleri seviyordum. Bu dönemlerde babam bana, dinlerin ve tanrının aslında insanların uydurması olduğunu kibar ve mantıklı bir dille, aşırıya kaçmadan açıklıyordu. Gerçekten kafama daha çok yatıyordu söyledikleri, anlatılan masallardan ziyade. Bu şekilde bana ateizm fikri aşılandı, annem her ne kdr karşı çıksa da, mantıksız geliyordu söyledikleri, çelişkideydim. Sonuç itibariyle, belli bir yaşa gelince daha çok kitap okudum, araştırdım, diğer dinleri okuduk babamla böyle böyle ateizmi daha mantıklı bularak bunu seçtim. Din hanemde "Islam" yazmaya devam etti.

Lise 3. sınıfa kadar da gerçek bir ateist olarak yaşadım. Tabii bunu annem bilmedi. Neyse efendim, bir gün bir mucize oldu (bunu anlatırım ilerde)... Bu çok büyük birşey, Tanrı'dan gelen bir mucizeydi (belki size öyle gelmez ama bence öyleydi) O zaman tanrının varlığına inandım. Ama bana öğretilenler, araştırmalarım, tüm o mantıksızlık silsilesi, bana bütün dinleri reddetmemi söyledi. Ne müslümanlık, ne hristiyanlık, ne musevilik, ne başka dinler bana göre değil. Ben sadece Tanrı'ya birebir, kendi istediğim şekilde dua etmek, dilekte bulunmak ya da şükretmek istiyorum. Bu konunun da ayrıntıları var. Dinlere bakış açım, hepsi hakkında tek tek yorumlarım var. Ama uzun uzun anlatamayacağım burada. Çok da önemli değil zaten. Yer ve zaman harcayamam, artık hiç ilgimin kalmadığı bir konuyla ilgili. Ama bunu seçmemin nedeni, tanrıyı ve onun sonsuz gücü olduğunu savunan bir inanç şekli olmasıdır.

Şuan nüfus cüzdanımın din hanesinde halen "İslam" yazıyor. Bunun sebebi de "dinsiz" yazmasının pasaportta vizede veya diğer devlet dairelerinde ömür çürütülecek işlemlerde sorun çıkarmasıdır. Ölene kadar islam yazıcak gibi görünüyor, ve ölünce de sanırım normal bir cenazem olucak (bildiğin Müslüman cenazesi) Fakat ben ne hristiyanım, ne müslüman, ne de başka birşey. Ben sadece Tanrı'ya inanan bir insanım, "onunla aramda, uydurma olarak gördüğüm kurallardan oluşan bir kitap olmamalı" diye düşünüyorum. Şimdiye kadar beni bu düşüncemden saptıran hiçbirşey olmadı. Umarım algılayabilmişsinizdir, çünkü bir daha anlatmicam..

MUSİKİŞİNAS

noreply@blogger.com (ESTHER) — Wed, 24 Jun 2009 09:00:00 +0000

Ne yazık ki twitterda haddini bilmeyen insanlar iki twitimden yola çıkarak beni full "Serdar Ortaç, Hakan Peker, Demet Akalın" dinleyen bir tip olarak görüp sürekli dalga geçiyorlar. Bende "evet çok seviyorum" diyorum, hatta Dilay'la konuşurken bi konu açılmıştı "Ben rock'n coke a gitmem ben serdar ortaççıyım bilmiyo musun" demiştim. Artık bu durum benim için böyle geyik gibi bir hal aldı anlayacağınız. Ama insanlar bunu ciddiye alıp benim müzik zevkimi eleştirmeye başladılar. Aptal saptal yorumlar yapıyorlar.

Aslında evet, ben Serdar Ortaç 'da dinlerim, Demet Akalın'da dinlerim. Hiç de gocunmam, esas anlatmak istediğim buydu twitterda. "Bakın ben bunlardan gocunmuyorum." İnsanları dinlediği müziğe göre yargılamak çok teenage bi olay. Ama böyle tatsız mevzularla karşılaşınca "eeeh yeter be" dedim. Ben küçüklüğümden beri Pink Floyd ne bileyim bi Led Zeppelin, Bob Marley, The Doors, Bee Gees, Cansas, Morrissey, Aretha Franklin, Patti Smith, Janis Jopelin, Edith Piaf gibi isimlerin en sağlam parçalarını dinleyerek büyümüş insanım. Babam Türkçe popa karşı bir tipti. Dinlediğimi duyunca sinirleniyordu. Bu da bence yanlış bir tavır. Sonuçta bütün bu isimlerin yanı sıra Ajda Pekkan (işte dönemin meşhur isimlerinden) Yonca Evcimik, Demet, İzel vs isimleri de dinledim. Annem TSM çok sever, sürekli dilinde bu şarkılar vardır, onun sayesinde TSM de sevdim, bilmediğim şarkı yoktur eskilerden falan. Bu şekilde bende karman çorman bir müzik zevki oluştu. Hiç belli bir türe saplanıp kalmadım, diğer türleri aşağılamadım, bu çok ghetto bi tavır kusura bakmayın...

Müzik zevkim bu kadar eleştirildiği için kendime dinlediğim müzikleri paylaşmak istediğim bir blog oluşturdum. Yeri gelecek, Serdar Ortaç'da koyucam, yeri gelecek Jefferson Airplane'de koyucam. Ben müziksiz yaşayamam, belli bir müzik türüne bağımlı kalarak da yaşayamam. Benim için her müzik iyidir. Müziktir çünkü! Hiçbir eseri aşağılamam, beni mutlu ettikten sonra, iki insan ne düşünür diye gizli gizli dinlemem. Rahatım, siz de öyle olun... Bayrampaşalı Metalci gençlik gibi kompleks tavırlar sergilemeyin. "Serdar Ortaç müzik piyasasının içine sıçtı!" ne demek ki şimdi bu? Ne münasebet! Bütün yaz hepimizi coşturup eğlendiriyor mu? Evet! O halde benim için konu kapanmıştır...

Neyse, eğer arzu ederseniz yeni Müzik Blogum BURADA . Müziksever kankalarımdan, beni izlemeye almalarını ve takip etmelerini rica ediyorum :) Sevgiler...

MEZUNİYET BALOSU

noreply@blogger.com (ESTHER) — Mon, 22 Jun 2009 09:00:00 +0000

Bu yıl blog dünyası çok fazla mezun verdi gerçekten. Bunlardan biri de benim. Cuma günü diplomamı aldım, cumartesi mezuniyet balosuna katıldım. Yaa 2 yıl çok çabuk geçti be. Güzeldi herşey. Okuldan kendime adam akıllı dostlar edinememiş olsam da, okulum benim için olağanüstü bir yerdi. 2 yıl burada yaşadım, çok yalnız kaldığım gibi çok güzel vakit de geçirdim. Kendimi şanslı sayıyorum burada hep güzel insanlarla dolu bir çevrem oldu.

Şimdi bitti bi bakıma okul hayatım. Yakında stajımı da tamamlayıp Türkiye'ye dönüyorum. Londra defteri benim için henüz kapanmış değil. Biliyorsun, üniversite başvurusu yapıcam ve kabul edilirsem bir 3 yıl daha buradayım gibi görünüyor. Olmassa da bakacaz artık. Biliyorum çok yaşlandım. Ama öğrencilik hayatımın bitmesinden nasıl korkuyorum, anlatamam :)

Cumartesi geceki mezuniyet balomdan sonra, eve döndüğümüzde hiç uyumadık sabah gidip Önder'i yolcu ettik. Onu özleyeceğim ama kısa bir süre sonra yeniden biraradayız. Balodan fotoğrafları bugüne yetiştirmek için bilgisayara attım. Birkaç fotoğraf var eli yüzü düzgün. (Ama şunu söyleyeyim bilgisayara fotoğraf atmak benim için çok ciddi bir angarya teşkil etmiştir her zaman) Güzel bir balo oldu, çılgın dansçı kızlar-erkekler ve harika bir dj eşliğinde epey eğlendik. Güzel de bir yer tutmuşlar. Doğrusu hoşuma gitti. Sınıftaki arkadaşlarımla muhatab olmadan, son derece keyifli bir mezuniyet balosu yaptık :)

Böyle başladık geceye :)

Burada okuldan bir kız arkadaşım yer işgal ediyordu :)

Okuldakiler arasında en sevdiklerimden biri

Kızlarla dedikodu yapıp abur cubur yedik. Eh tipik bir kızım bende.

Favorim :) Bu erkek dansçılardan biriyidi işte...

AYŞE ARMAN

noreply@blogger.com (ESTHER) — Fri, 19 Jun 2009 09:00:00 +0000

(Siz bu satırları okurken, ben okul yollarında diplomamı almaya gidiyor durumdayım...) Ayşe Arman'ın, ünlü ve başarılı moda fotoğrafçısı Nihat Odabaşı'na çektirdiği fotoğraflar yalnız gazetelerde ve dergilerde değil, bloglarda da konuşulmaya başladı. Ben fotoğrafları Çarşamba günü gördüm. İlk tepkim şuydu "ayşe arman muhteşem görünüyor :) çok beğendim"... Şimdi de böyle düşünüyorum. Konuyu bir moda fotoğrafçısı adayı olarak da ele alınca böyle...

"Çıplak poz cesaret mi kardeşim, çıplaklığı cesurluk olarak mı görüyorsunuz" diye düşünenler var, ama inanın bana cesaret isteyen bişey çıplak poz vermek. Poz vermek bile gerçekten zor, yani ben fotoğraf çekmeye başladığımdan beri şunu söylüyorum "Abi yemin ederim modellik, fotoğrafçılıktan daha zor" Ayşe Arman zor olan bişey yapmış, çıplak poz vermiş. Ve bu pozları verirken çok rahat görünüyor. Başarılı buldum ben modelliğini. Fizik zaten süper. Çok hafif bir fotoşop var bence de, ama bunu hangi fotoğrafçı yapmıyor ki? Moda fotoğrafı çekiyorsanız, Makyaj ve fotoşop bence gerekiyor bu dijital çağda. Çektiğiniz fotoğraf da ancak bu şekilde satar zaten! Fotoşop yokken de fotomontaj vardı mesela.

Bir de olayın bu kadar konuşulması ve gözümüze gözümüze sokulması da normal. Ünlü, 40'a merdiven dayamış, evli ve çocuklu bir kadından bahsediyoruz. Bu kadın yarısı yobazlarla dolu bir ülkede çıplak poz veriyorsa bu konuşulur abi. Elimiz mahkum. Konuşulur. Aynı pozu Kibariye, Seda Sayan ya da ne bileyim Gülben Ergen verse aynı abartıda konuşulur. Sokaktaki vatandaş verse, kimse sklemez.

Kısacası, Ayşe Arman'a hayranlık duydum, modelliğini takdir ettim, cesur pozlar vermiş, sezarın hakkını sezara vermek lazım. Ayşe Arman'ın gazeteciliği için "Ottan boktan bahsediyor karı, torpilli, yok işte Ertuğrul Özkök'e dayadı kıçını meşhur oldu" gibi şeyler söyleniyor. Yazarlığı nasıldır bilemiyorum, birkaç röportajını okumuştum ve hoşuma gitmişti ama çok detaylı bilemiyorum. Beğenirsiniz beğenmessiniz o size kalmış, ama kadın rahat abi, kafasına göre yaşıyor. Teşhircidir belki, herkesin onu çıplak görmesini arzulamıştır, bu arzusunu gerçekleştirmek için gitmiş poz vermiştir ve bu işi layıkıyla yapmıştır. Kendisi için önemli olan "Ben istediğim şeyi yaptım!" dır. Bize de güzel bir malzeme sunduğuna göre?? Valla bana alkışlamak düşüyor sizi bilmem kankalarım.

NOT: Ertuğrul Özkök yerine Hilmi Özkök yazmışım. Tabii ki Hilmi Özkök eski genelkurmay başkanı ve Ayşe Arman'la bir ilgisi yok, sadece karıştırmıştım, düzelttim... :) kusura bakmayın

CADI AVI DEVAM EDİYOR

noreply@blogger.com (ESTHER) — Wed, 17 Jun 2009 09:00:00 +0000

Gecenin bi yarısı bu yazıyı yazarken zor anlar yaşıyorum. Çok geç bir saat deli gibi uykum var, ve yapacak bir sürü işim var....Hayatımda herşey yolunda. Önder'im geldi ve mutlu günler geçiriyoruz. Sevgilimle de işler tıkırında.

Ama doğduğumdan beri yaşadığım bir sorun var ki o konuda pek iyi sayılmam "Kadınların kadınlara olan düşmanlığı" Başkası yapınca tü kaka, kendi yapınca özgür ruhlu, özgür kadın olan kadınlar. Ahhh ne yapmacık bir zihniyettir bu. Witch Hunt (Talisman'ın dediği gibi) devam ediyor 2009 yılında olmamıza rağmen. Ve yüzyıllar önce olduğu gibi gene kadınlar bu avın ön saflarında yerlerini almışlar.

Bir gün önce blogunda ağdasından bahseden kadınlara çirkin ithamlarda bulunan bir hatun, tepki alınca ertesi gün "ben özgür kadınım, özgür kalemim, cıs ayıp gibi şeylere karşıyım, kadınlara özgürlük" diyebiliyor. Bu ne yaman bir çelişkidir. Yapmayın bunu hemcinslerinize. Bir kadını yalnızca kadın koruyup anlayabilecekken, ilk taşı neden hep kadınlar atsın. Tabii gene Talisman'ın söylediği gibi "Bakın tüm kızlar böyle pislik adi, ben farklıyım erkekler haberiniz ola" demek için. Erkekler için, bunca düşüklüğe deymez. Tamam erkekler harika yaratıklar olabilir, onları çok çok seviyor olabiliriz, ama hemcinslerinizi ezdiğiniz her saniye, kendi üzerinize de bastığınızı unutmayın. Bu şahsi bir mesele değil, kim yapsa aynısını yazardım, zaten bu küçük bir örnek ben bütün kadınlara ithafen konuşuyorum.

Kadınlar, bulundukları sürünün azıcık dışına çıkan hemcinslerini ezme, bastırma, sindirme ve kendileri gibi sıkıcı moronlar haline getirmekte erkeklerden çok daha iyiler. Oysa kadına olan düşmanlık ilk olarak erkeklerin çoğunlukta olduğu kiliselerde başlamıştı. Sürüye karşı olan, kendine özgü, ilerlemeye çalışan, fikirlerini söyleyen kadınlar, haksızlığa karşı duran kadınlar, "cadı" diyerek yakıldı. Kadınlar bu rezalete engel olacaklarına, isyan çıkaracaklarına, ortalığı iyice alevlendirdiler. Belki kıskandıkları, belki çekemedikleri, belki sırf "mükemmel olan tek kadın ben olayım" mantığıyla, belki de çirkin bir kadının etrafında dolaşmasından rahatsız olduğu için, etraflarındaki en ufak bir farklı davranış gösteren kadını şikayet ettiler. Tıpkı bugün yapılan "Bakın onlar pislik, namussuzca sevgililerinden ağdalarından söz ediyorlar.. ben öyle masum ve temizim" e çok benziyor yüzyıllar önce gerçekleştirilmiş bu çirkin zulüm.

Bana gelince eski moda cadı avcısı kadınlardan, onları onaylayanlardan, kendi sağlığım için uzak duruyorum mümkün olduğunca. Sık sık söylediğim birşey var "Benim çevremde hep güzel insanlar vardır" bu sadece fiziksel güzellik değil, ruhu da temiz olan, komplekssiz, rahat, haksızın karşısında duran, sesini çıkartmaktan çekinmeyen, özgür güzel insanlar. Demeyin sakın ağdadan, sevgiliden bahsetmek özgürlük mü? Bırakın bu sekizinci sınıf soruları. Kastettiğim daha derin birşey biliyorsunuz... Anlamayan sktirip gidebilir, problem yok... Yakında bloguma "zihin yaşı 18 altı olanlar giremez" ibaresi koyucam zaten...

Şimdi uykuya gidiyorum. Muck

RÖPORTAJ-2: NAKHAR

noreply@blogger.com (ESTHER) — Mon, 15 Jun 2009 09:00:00 +0000

En eski blog arkadaşlarımı söylemem gerekirse, Nakhar ve Gaykedi çiftidir. Onları çok seviyorum ve hayranlık duyuyorum. Nakhar'ınsa bana bu zamana kadar gönderdiği 100'ün çok üzerinde yorum sonucunda kendisiyle röportaj yaptım :) 2 saat 51 dakika sohbet ettik :) Başlarda Nakhar sorularımı beğenmiyor, burun kıvırıyordu. Ben, kesinlikle soruların basit şeyler olup, onun bana verdiği samimi yanıtlarıyla şekilleneceğini düşündüm. Bir yandan hafif çakır keyif olması da işime yaradı ve uzun uzun anlattı bana. Böyle bir netice aldım :) Benim çok hoşuma gitti. Umarım okuyanlar da keyif alır. Nakhar'a bana zaman ayırdığı ve bloguma attığı yorumları için çook teşekkürler.

Nakhar?
Blogumda kendimi fazlasıyla anlatıyorum. Ama şöyle bahsedeyim; Başak burcuyum, çoğu özelliğini taşıyorum ama yükselen etkisi çok. 1982 doğumluyum, reklam sektöründeyim henüz iş hayatına atılmadım... En önemlisi, eskisi kadar sinirli, kıskanç ve çekilmez bir adam değilim. Evrimimi yavaş yavaş tamamlıyorum. Daha mutlu ve pozitif bir bakış açısına doğru emin adımlarla ilerliyorum. Beni tanıyan yakın dostlarım bilirler, bir ortama girdiğimde bütün kriterlerim yok olur. Kısacası kendi kişiliğimden kolayca sıyrılabilirim. Yeri geldiği zaman, damarıma iyice basıldığında çıkarıyorum dişlerimi, Blogumda anlatmaya layık bulduğum şeyler bu diş geçirme mevzuları. o yüzden sesi cazgır yazdım ama koftiden :)

Kısa vadede planlarından söz eder misin?
Okulum bitmek üzere, temmuz- ağustos gibi ev planlarım var... İş yaşamım için de belli bir yerlerde olacağımı blilyorum... Muhtemelen orta, ya da biraz üstü seviyede geliri olan biri olacağım başlangıçta... Zaten hiçbir zaman ultra lüks bir yaşama hevesim olmadı benim. Ben kendi yağımda kavrulmayı seviyorum. Zorluk çekmek hoşuma gidiyor, her ne kadar bazen fazla gelse de... Ama sevgilim "Olacaksa herşeyin iyisi olsun" diyor biraz. Bir ortak paydada buluşacağımızı umuyorum zamanı geldiğinde... :)

Yılların eskitemediği bloggerlardansın :) Blog yazmaya nasıl karar verdin. Başlangıç serüvenini bilmek istiyorum....
Daha önce aslında birkaç blog açma deneyimim oldu, ama açmakla kaldım. Sonra aylardan ağustos yıllardan 2006 bir baktım, bizimki bir şeylerle meşgul ilgi alaka sıfır düzeylerinde. :) Sen tırnaklarını çıkar, bende istiyorum de, o gün bu gündür nefes alıyorum blog aleminde... Başlarda sevgilimin biriktirdiği yazılarından çalıyordum. Sonraları kendisi bir cd ye kopyalayıp saklayınca "Madem öyle bende kendimi, ailemi, olan biteni anlatayım" dedim.

Ailenden çok çok farklı bir profil çiziyosun gözümde. Gerçekten bu kadar zıt kutuplarda mısınız?
7 yaşımdayken gördüğüm manzarayla şimdiki arasında pek fark yok, kendimi okumaya verdim o yıllardan bu yana... Hepsi bir başka alem onların. Bende kendi bokumla oynuyorum, ama daha çok onların bokunda da gezdiriyorum çomağımı. "Siz misiniz böyle davranan" diyor, veriyorum kendimi skandal ailesine :) Kirli çamaşırları dökmeye başladım. Bizimkiler hala bir aileden bahsedebiliyorlar mesela. Ben biraz daha bireyselim. Hepsi bu, ölseler tabii ki içim gider, varlıklarından mutluyum. Onlar böyle saldım çayra mevlam kayıra modunda olmasalardı ben de her koyun kendi bacağından asılır modunda olmazdım.. 6 kardeşiz biz, tabii annem ve büyük ablamı olayların dışında tutuyorum hep.

Problemli bir dönem geçirdin. Şimdi ise ruhsal açıdan rahatlamaya, kontrollü davranmaya, sinirlenmemeye çalıştığını söyledin. Nasıl gidiyor bu süreç? Neler yapıyorsun?
Sinirlenmemeye çalışıyorum demedim, sinirlenmiyorum dedim. Hiçkimse ve hiçbirşey benden kıymetli değil. Bunu anladım. Kıymet denen eşeğe bindikçe, karşımdakini de o eşeğe layık görüyorum. Yok eğer tam tersi olursa, karşımdaki kişiyle aramdaki hatlar kopuyor.

4 yıldan fazla zaman oldu, sevgilinle berabersin. Şahit olduğum bir sorununuz oldu. Ama asıl önemli olan, sorunlarla nasıl başa çıkabildiğindir. Bundan söz eder misin?
Gölgelerle savaşmaya kalktım. İkimizden birinin neden olduğu bir ayrılık değildi... Bu yüzden bir ayrılık yaşadık. Zor günler geçirdik. Ama kıskançlık ve asabiyet konusunda tedaviye başlamış olmak, barışmamıza giden en etkili yoldur. Rahatlamak için, inançlarımı bir kenara bırakın, işe yaradığını gördüğüm için çok dua ettim. 15 gün sonra herşey eskisinden çok daha iyi olarak yolumuza devam ettik. Bindiğim son geminin yara almasına göz yumamazdım. Ben de o da...

Madem sorun kısmını atladık o halde bana bir ilişkiyi dört yıl yürütmeyi nasıl sağladığından söz et.
Gaykediyle başlamadan bir yıl öncesinde, durumumu kabul etmiştim, ama oturtamamıştım kafamda kim olduğumu. Bu geç bir başlangıç ama memnunum. Neden dersen çok kirlenmedi kafamdaki gaylife. Yaşamak istediğim şeyi yaşıyorum, iki tarafında ailesinin biliyor olması güven verici. Heteroseksüel bir ilişkiden çok da farkı olan bir ilişkide değiliz biz ve birkaç örneğini görüyorum. Sabırlı bir insanım çok şükür, lüksü sevmem hatta iğreti bulurum. Hayat varlıktan ibaret değil. Mütevazı ve uzun ilişki adamıyım ben. "Yarın bitecek nasılsa" diye başlamam, ilişkime sadık kalırım.. Bağlı ve de bağımlıyım. Gururluyum! Hemde çok..
1.5 yıl arkadaş kaldık birbirimizi görmeden, hakkımız da pek birşey bilmeden, Görüştüğümüz ilk gün aşık olmadık biz birbirimize, hoşlandık, tanıdıkça sevdik, yeni yeni aşk yaşamaya başladık. Mütevazı birini istemiş o da. Ben bunu 4 yıl sonra öğrendim şaşırdım. Aslında ne istediğini bildikten sonra bulması kolay. Ne istediğini bilerek başlamak, ömür boyu bir ilişkiyi yürütmek için yeterli, sadece 4 yıl değil. Ben ömürlük bir ilişki istedim Tanrıdan, boyu boyuma huyu huyuma verdi sizler bizim %10 luk yaşadıklarımızı okuyorsunuz bazıları bu %10'u genelleştirebiliyor ne yazık ki...

Pekala sana blog yazmaya başladıktan sonra başına gelen en harika olayı sorsam ne dersin?
İstemediğim kadar sosyalleşebildim. Gençliğime kadar çok suspus bir çocukluk yaşadım ben mesela. Blog alemi bu yönden ufkumu biraz daha aşmamı sağladı. Düşünsene 2 yıldır elime gazete almıyorum herşey bloglarda...

Esther sence?
İşte en zor soru bu :) Esther, blog dünyasının kararsız başlangıçlar yapmış kızı. Esther, Kafamızdaki Dolaplar ve ondan öncesi var... Aralarda yanlış anlaşılmaya müsait, ama hep dediğim dedik. Böyle kadınları seviyorum. Estherin tek anlayamadığım mevzusu, şu eskide kalmış küslükleriyle bir türlü barışamamış olması. hala devam eden karşılıklı olmasa da husumetleri var...

Son olarak bloggerlara söylemek isteyip, hiç fırsat bulamadığın birşeyler var mı aklında?
Bloğu açtığımda iradem dışında başlayan müzikleri hemen kaldırmalarını istiyorum bu bir.Uzun uzun yazıyorsunuz da kardeşim, okuyamıyorum bazen bu iki. Madem uzun olacak, yazının sonuna kadar okuyabilmemiz ve anatemayı anlayabilmemiz için mümkün olduğunca aralara fotoğraf sıkıştırmayı alışkanlık haline getirin bu üç. Kendiniz olun, okunmak istiyorsanız da başka bloglara bol bol yorum atın...

MEZUNİYET GELDİ ÇATTI

noreply@blogger.com (ESTHER) — Fri, 12 Jun 2009 09:00:00 +0000

Peki o zaman bu tepedeki foto ne? Söyliim :) 19 haziranda mezun oluyorum okul bitiyor. 20 Haziranda ise mezuniyet balom var. İnanılmaz çılgın, havalı ve eğlenceli bir parti düzenleyecekler. Baloda, bana kavalye olmak için bilin bakalım kim Londra'ya geliyor? Önderrrrrrrr! Yeppaaaa. Bu aldığım en iyi haberdi. Salı akşamı, aşkım arkadaşım kollarımda olacak. Gezip tozma planları yaptık şimdiden. Bu satırları yazarken o kadar heyecanlıyım ki. Şu sıralar hayatım tam istediğim gibi gidiyor. Yarın gece Loris evime yemeğe davetli, ve Salı sevgili dostum Önder geliyor. Onu hiçbirşeye değişmem :)Onu o kadar çok özledim ki anlatamam. Çok eğleneceğiz biliyorum :)Hatta Desperate Housewives'taki bir deneyi hayata geçireceğiz. Bir gece klübüne gideceğiz ve hangimiz mekandaki yakışıklılara daha çok içki ısmarlatırsa şampiyon olacak :) Önder'in yanında şansım olur mu bilemiyorum ama deneyeceğiz. Ve çoook eğleneceğiz. Dans, içki ve beyler :) Ama daha güzeli bunların hepsinde Önder'in yanımda olması :)

Mezuniyet için koşuşturmaya başladım. Dün Perdita'yla butiğe gittik ve çok hoşuma giden bir kıyafet buldum. Onun provasına gidicem bir kere, kısa sürede tamamlanacak diye umuyorum çünkü bir iki yerinde bolluk dışında bir sorunu yok giysinin... Harika olacak herşey :) Çok heyecanlıyım... Önder beni bu mutlu günümde yalnız bırakmayacak. O kadar mutluyum kiii :) Kavalye olarak Loris'le gitmemek de benim için daha güzel, çünkü onunla olsaydım sürekli kasıntı kasıntı dolaşmam gerekirdi ve hiç eğlenemezdim ztn daha aramızda doğru düzgün birşey bile yok... Yarın yemeğe gelecek işte, her ne kdr nihayet işi pişireceğimizi umsamda gene de iyice sevgili moduna girip bağımlı işler yapmak istemiyordum. Kavalyelik görevi için Stef'i düşünüyordum ki o böyle şeylerden nefret eder, ama Önder geleceğine göre Stef'in pabucu direk dama atılmış oldu tabii :)

ANIME

noreply@blogger.com (ESTHER) — Wed, 10 Jun 2009 09:00:00 +0000

Cıyaklayan cüce bir kız ve son derece iğrenç birkaç lavuktan oluşan bir yerli müzik grubu var aynı isimde. Onlardan söz etmicem. Bildiğiniz Japon Anime'sinden söz edicem sizlere kankalarım.

Şimdi... Benim Manga'yla pek alakam yoktur, belki hiç elime böyle birşey geçmediğinden bilemiyorum. Ama anime diyince şöyle bir duruyorum. Eskiden nefret ederdim. Ta ki "Pom Poko" yu izleyene kadar, filmi çok beğenmiştim. Peşinden "Hauru No Ugoku Shiro" geldi ve anime denen dehşet güzel sanata hayran kaldım. Önceleri Japonları bu çizimlerden ötürü kınıyordum. Diğer cahil zorbalar gibi onların kompleksli oldukları için uzun bacaklar ve iri gözler çizdiklerini düşünüyordum. Ama gözlerin iri olmasının temeli, ifadeyi en iyi gözler yansıttığı için bunları olabildiğince ön plana çıkarmaya dayanıyormuş. Gerçekten pek çok başarılı animede, o kocaman gözlerde ancak insanların takınabileceği mutluluk, kıskançlık, sevinç, hüzün, aşk, harika bir yemek görünce iştahtan ışıldayan gözler gibi detayları muhteşem verebiliyorlar. Yani "koca gözlere özenen kompleksli Japon'lar" sadece aptalca bir şehir efsanesi. Uzun bacakların sırrını henüz çözemedim ama onun da Japon kompleksi olduğunu sanmıyorum.
Hayao Miyazaki bence dünyanın en iyilerinden bu alanda.

Bana Anime sevdiren insandır kendisi. Onunla beraber animelere bakış açım tamamen değişti. Arkadaşım bana anime önerdiğinde şiddetle karşı çıkardım. Daha ılımlı baktım ve önerdiği şeyi izlemeye başladım (bundan 1-2 ay evveldir herhalde) Önerdiği anime Death Note'tu. Herhalde gelmiş geçmiş en iyi konu ve senaryoya sahip anime falandır, ey kardeşlerim. Bir ölüm defteri, çok zeki bir seri katil.. Kendisini şüpheli listesinin en başına etkileyen dedektiften daha şanslı ve en az onun kadar zeki. İnanılmaz sürükleyici, heyecan dolu, hayranlık uyandıran, yarı yarıya fantastik bir konusu var. İster inanın ister kıçımı öpün ama ben tamı tamına 3 günde, bu 37 bölümlük animeyi bitirdim. Heyecanla, soluk soluğa izledim. İlk bakışta, "Amaaaan çizgi film beaah" diyip geçilebilecek bir dizi, bir yetişkini bu denli içine çekebiliyorsa denecek ne olabilir ki. Herkese öneriyorum arkadaşlar. Başlayın, beğenmesseniz bu mütevazı kankanızın suratına tükürebilirsiniz. Ha bu arada dünyanın en iyi animelerinde üst sıralardadır Death Note. Tam buradan tüm bölümlerini (görüntü biraz kalitesiz olsa da) Türkçe altyazılı haliyle izleyebilirsiniz. Dizi hakkında ayrıntılı bilgileri ise şuradan ve buradan alabilirsiniz.

Şimdi ise Sailor Moon'a başladım. Tabii ki Death Note'un tırnağı olamaz. Ama o da efsanevi animelerdendir. Saygı duymak lazım. Dünya üzerinde milyonlarca fanatiği olan, 5 sezon sürmüş ve mangası hala devam eden bir animedir. Müzikalleri falan da oluyor ve her yıl kapalı gişe oynuyorlarmış. Japonyada bir numara denebilir herhalde. Şimdilik oldukça sıkıcı gidiyor, gene de vakit oldukça açıp izliyorum filan. Supernatural ve Desperate Housewives sezon finali vermişken birkaç tamamlanmış, the end yapmış diziyi izliyorum işte.

Animelerde tek katlanamadığım şeyse, kadın karakterlerin çok aptal oluşu ve bunları seslendiren japon hatunlarının sesi. resmen ciyaklıyorlar yahu, ne çekilmez bir sesleri var şu japon kadınlarının. haykırmak ve çemkirmek arası tuhaf sesler çıkarıyorlar. üstelik en basit olayda. mesela yolda bi arkadaşını görüyor "hhhıııııııyiiiiyaaaaaaaahaaaaaa misa misa saaaaaan" gibi anormal seslerle tuhaf tepkiler veriyorlar. Buna bir çözüm bulurlarsa daha hoş olucak.

HOTTIE & HOTTIE

noreply@blogger.com (ESTHER) — Mon, 08 Jun 2009 09:00:00 +0000

Şurada artık blogumda abuk sabuk kadınlardan çok, çıplak erkeklere yer vericem demiştim. Ben, sarkık göbekli, kokuşmuş, kötü giyimli, bakımsız ve çirkin Türk erkeklerinden bıktım doğrusu. İtalyan ve Yunan erkeklerini her zaman çok hoş ve yakışıklı buluyorum. Bizimkilerle ancak, bir ayıyı kıyaslarken, onlarla dünyanın 7 harikasını kıyaslıyorum ve kazanan Yunan-İtalyan yakışıklıları oluyor :) . Her kadın böyle mi düşünüyor bilemem tabii. Gönül isterdi ki Türk erkekleri sergileyeyim, ama ucubeler sirki sunmuyoruz, ciddi bi iş yapıyoruz burda :) Tercihim akdeniz erkeği demiştim. Beğeneni olur diye bir zenci ve 1-2 sarışın da koydum araya.

Yukarıda kendi adıma yakışıklı bulduğum erkeklerden oluşan bir video hazırladım. İki fotoğrafı, Gaykedi'den çaldım. Birkaç ünlü sima da var. Onun dışında orada burada bulduklarımı paylaştım. Umarım hoşunuza gider.... Ve erkekler (heteroseksüel olanlar) inşallah sizler de izler, aynaya ve kendinize bakmaya başlarsınız. Neyse millet, yorumlarınızı bekliyorum. İyi seyirler :)

NOT: Yani aynaya bakmadan, kendileri için güzel kız seçen, gidip onlarla konuşmaya çalışan erkekler de ayrı bir komedi bence. Bu ne şişkin egodur be kardeşim.

GAYKEDİ'ye ÖZEL NOT : Benden birkaç gündür Hüzünlü Kokularımı yazmamı istiyorsun. Ama bunu asırlar önce yapmıştım unuttun mu babe? Hatta bana altın harflerle fotoğraf hazırlamıştın. Bak buraya

BİR TOLGA SAVACI KOLAY YETİŞMİYO

noreply@blogger.com (ESTHER) — Fri, 05 Jun 2009 09:00:00 +0000

Loris'le (yani şurada bahsettiğim flörtüm) ilk buluşmamızdan sonra sık sık görüşmeye başladık. Neredeyse her akşam. Zaten çok olmadı. Zaman su gibi geçip gidiyor. Sonra süklüm püklüm evime dönüyorum. Dün öğle yemeğinde gene bir aradaydık, kahve içip nefis cheescake yedik. Mekan seçimine hayranım, ama bu gidişle bir aya kalmaz obez olucam diye endişeleniyorum. Neyse, eğer çocuğu biran önce yatağa atabilirsem kilo alma korkum da ortadan kalkacaktır. Ehehee... Bi de şu var bu hafta bir iki kere buluştuk, belki daha sık görüşsek hızlanırdı bişeyler.

Pucca karısının Sarması vardı ya! Çok uğraştı kızcağız ve çocuğu götüremeden ayrıldılar. Aynı şey benim başıma gelirse kendimi intihar ederim. Aylardır erkek sinek görmemişim, gözüm dönmüş, neredeyse rahibe moduna girmişim vallahi bu sefer sonuna kadar götürecem işi. Olmadı tecavüz ederim. Tarihte örnekleri var bunun.

Mesela Tolga Savacı'nın (ki bence Türkiye'nin en yakışıklı aktörlerindendi) nasıl meşhur olduğunu biliyor musunuz? Otostop çekerken içinde 3 tane kadın olan bir araba yanaşmış. Bunu almışlar, hepsi sırayla Tolga'ya tecavüz etmişler. Sonra Tolga bunu gazetelerde falan açıklamış. E eli yüzü düzgün çocuk, meşhur etmişler. Belki benzer bir olay benim Loris'in başına da gelebilir. Tolga Savacı'dan bir eksiği yok. Meşhur olur sayemde işte fena mı? Tolga abicim bunu okuyorsan, seni çok sevdiğimi, sanatçı kişiliğine ve yakışıklılığına hayran olduğumu belirteyim. Banu Alkan'la hiçbir filmini kaçırmam. Eğer anlattığım gibi bir olay yoksa vallahi benim suçum değil, bana böyle anlatmıştı densizin biri. Lütfen yani.

NOT: Farkettiniz mi dostlar? Header'ımı yeniledim.

MİM-27 : GEREKSİZSİN BEBEĞİM

noreply@blogger.com (ESTHER) — Wed, 03 Jun 2009 09:00:00 +0000

Mim'e geçmeden önce, blogumun yeni temasından söz etmek istiyorum. Bir-iki gün önce yaptım. Hemen ardından birkaç yorum geldi konuyla ilgili. Eski temadan bıktım. Hep bu temayı istedim. Herkes de kullanıyor, özeniyordum. Benim de sade ve ferah bir temam var artık. Yalnız header'ı değiştirmedim. Onu da değiştiricem. Ama ne gibi birşey yapacağıma karar vermedim. Sizlerden fikrinizi almak isterim. Yeni temamla birlikte, bir takipçi listem de oldu. Eski temaya bunu uygulayamıyordum. Bir de önceki kayıtlara ulaşım yoktu eski temada. Arşivden giriş yapmak gerekiyordu. Böyle daha pratik oldu. Yeni temayla gelen 2 önemli şey "Ayın Şarkısı" ve "Dance for me baby" kısımları oldu (bkz. sağ kısım) Ayın Şarkısı'nda her ay çok sevdiğim bi şarkıyı paylaşıcam sizlerle. Dance for me baby de gördüğünüz gibi :) Benim için dans edecek birbirinden yakışıklı erkekler orada olacak her ay :) Umarım beğenmişsinizdir. Unutmayın, header için fikir bekliyorum... Neyse

Ayci beni şuradaki çağrımdan sonra mimledi. Gereksiz bulduğum şeyleri yazmamı istedi :) O kadar çok olunca insanın aklına gelmiyor tabii. Ama işte birkaç gereksiz bulduğum şeyi söylemem gerekirse;

-Bi kere Vogue British'in fiyatının bu kdr pahalı olmasını

-Ergenlik sivilcelerini

-Bazı sitelerin Türkçe'leşmesini

-Türbanı ve türbanlıları

-Moskova Devlet sirkini (Freak Show bile yok)

-Kadınların vücudundaki tüyleri

-Her perşembe yapılan, Bihter-Behlül muhabbetlerini

-Türk erkeklerini (Onlar gitsin İtalyan erkekleri gelsin)

-Facebooku

-Galatasaray ve Fenerbahçe dışındaki tüm futbol takımlarını

-Bana youtube linki gönderilmesini

-Petek Dinçöz şarkılarını

-Dinleri

-"Narsisim ben narsisim kendimi çok beğeniyorum." diye hava atarak dolaşan dolaşan, aslında bunun tamamen bir ruh hastalığı olduğunun ve tedavi görmelerinin bilincinde olamayan zavallı insanları

-Kadın programı adı altında insanlara yutturulan uyuşturucaları

-Amerikadaki dizilerin işleyiş mantığını (kafalarına göre sezon açıyolar, kafalarına göre bitiriyolar)

-Ece Sükan'ın bu denli abartılmasını ve her taşın altından çıkmasını
-Twitter'ı amacından saptırıp chat odasına dönüştürenleri

-FF'deki geekleri

Falan gereksiz buluyorum ben :) Yukarıdaki fotoğrafın konuyla ne ilgisi var diyebilirsiniz. Ben de bilmiyorum. Çocuğu seksi buldum koydum. Yazıdaki en gerekli şey böyle taş gibi bir erkekti bence :) Pası Sycorox'a atıyorum

KUTLU DOĞUM AYIMDA NELER OLACAK

noreply@blogger.com (ESTHER) — Mon, 01 Jun 2009 09:00:00 +0000

1-29 Haziranda doğum günüm olacak.

2-19 Haziranda mezun oluyorum ve beni bekleyen harika bir mezuniyet balosu düzenlenecek. Mezuniyet için kıyafet araştırılacak, kavalye seçilecek, babadan ekstra para istenecek.

3-Stajım tüm hızıyla, temmuzun ortasına dek devam edecek

4-Ayın sonunda blogum sezon finali yapacak.

5-Türkiye'ye dönmeden son bir karaoke partisine katılınacak.

7-Kalan son ödevler şu günlerde teslim edilecek.

8-Şurada bahsettiğim ve biraz biraz sevgili moduna girdiğimiz Loris yatağa atılacak.

9- İskoçya'ya gidip Nessie'ye yem atılacak (yok artık :D)

10-"Otobiyografi" serisi acilen tamamlanmaya çalışılacak.

Bütün ay yoğun geçecek gibi görünüyor. Bakalım listemize kaç çizik atabileceğiz :) Kaçını yaparım bunun, ne dersiniz? Neyse yoğun görünüyorum ama ben ne yapar eder kıçımı rahat ettirecek bolca zaman bulurum. Haziran ayına hazır mıyım? Evet :D O halde başlayalım :)

ERKEKLER & KADINLAR

noreply@blogger.com (ESTHER) — Fri, 29 May 2009 09:00:00 +0000

Daha önce defalarca söyledim. Ama şimdi daha net açıklayacağım. Bazen kendi yaşımda bir çocuğa "sen daha küçüksün" dediğimde ilk söylediği şey "senle aynı yaştayım. hiçte bile hüüüüüü.. ne aşağılıyosun büüüüü" falan oluyo.

Bu muhabbetlerinden nefret ediyorum 25 yaş altı erkeklerin. Bunların çoğu üniversitede ya da yeni bitirmiş, henüz bir iş bulamamış, askerlik stresiyle dolmuş taşmış, epey kasıntı, anlamsız bir erkeklik ispatına giren tiplerdir. Tamam genellemeler yanlış belki ama karşıma çıkan 50 tanesinden 50 si de böyleydi. Onları anlayabilirim. Bir anda omuzlarında pek çok yükle hayata atılıyorlar, bunun verdiği kompleksi de ancak belli bi yaşa erişince üzerlerinden atabiliyorlar. Bu süreci onlarla birlikte geçirmemeyi tercih ediyorum ben :) Alınganlıkları, çocukça iddialaşmaları, ota boka gurur yapmaları benim çekebileceğim birşey değil. Çok yakışıklı ve iyisin ama 25'ten sonra görüşelim.

Biz kadınlarda ise durum farklı, kadınların omuzlarına daha beter yükler doğdukları andan itibaren yükleniyor. Bir anda gerçeklere çarpıp afallamıyoruz bu yüzden. Doğuştan olgunuz. Aynı yaşta bile olsa bir kadın ve erkek kadın ondan en az 5 yıl daha olgundur uzunca bir süre. Bu açık erkeğin 25 yaşına gelmesiyle yavaş yavaş kapanır ve 30da son bulur. Yuvarlak hesap yaptım. Benim derdim bu anlayacağınız beyler. 23 yaşına geldim, ama kendimi hala 23 yaşında bir erkekle yanyana düşünemiyorum. Bi süre daha bu böyle devam edecek kanımca. Benim tahammülsüzlüğüm, aptallık ve alınganlığa gösterdiğim tepkiler de arkadaşlığın sarsılmasında büyük rol oynuyor. Onun için benden uzak cehenneme direk :) Mesela seks yaparken, hala kendini ön plana çıkaran ve kadınların hislerini umursamayan erkekler var inanabiliyor musunuz? Seks erkekler için değildir. Bir erkek kendinden önce kadını mutlu etmeyi bilmeli. Esas zevki budur olayın. İşte bu olayı öğrenmeleri de zaman alıyor.

30 yaşına gelmiş erkekler mükemmel mi? Tabii ki değil, tamamen komplekslerinden sıyrılmayı başarmış, belli bir konuma gelmiş, rahat, kendini olabildiğince geliştirmiş ve kadınları daha iyi tanıyan erkekleri kastediyorum. Yoksa bir "Hadi bize gel makarna yap, bak arabam da var, çok elit partilerdeyim" tarzı 30 yaş üzeri erkek kesinlikle istemediğim bi abaza türüdür. Ki bunlardan etrafta bolca var. Benim kastettiğim bu gibi aptalca, modası geçmiş kız tavlama taktikleriyle işi olmayan, hatta kız tavlama taktikleriyle işi olmayan, erkek arkadaşlarıyla toplanınca karı-kız muhabbetleri çevirmeyen (sex hayatından bahsedip duran erkekler aslında onun yarısını bile yaşamıyor) kendine ait zevkleri olan, insanlığından ödün vermeyen bir adamdır...

30 yaşa gelmiş erkekler demişken, başka bir mevzu da var. Artık kadınlar arasında büyük bir kesim ne istediğini söylemekten çekinmiyor. Adam gibi sevişemeyen, erken boşalan bir erkeğe "Seni puşt! Gidip bi hıyarla yatarım daha duygusal ve tatmin edici olur" diye meydan okuyabilenler var. Bu da beylerin işine gelmiyor ve haksız bi şekilde size "frijit" diyorlar. Bu yüzden yaşı başı geçkin erkeklerde 18 yaş altı kızlara duyulan ilgi arttı. Bu tür sübyancı erkekler iktidarsızlıklarının acısını seks hayatı olan kadınlara "frijit" damgası koyarak çıkarıyorlar. Bir kadını mutlu etmek zor geliyor, bu yüzden hiçbirşeyden habersiz 18 yaş altı masum bir kızla seks yapıyorlar. Kız da daha önce hayatına bir erkek girmediği için bizim iktidarsızı bi bok sanıp hayran kalıyor. Mr. İktidarsız'da kızlar bana hasta moduna giriyor, 20 yaş üzeri, cinsel hayatı olan, hatta cinsel hayatı belli bir olgunluğa ermiş kadınları ise "frijit" olarak damgalıyor. Ya parayı verip güzel rus kadınlarıyla birlikte olan sonra "bütün güzel kızlar peşimde" diyen adama ne demeli? ne kdr acınacak haldesin ki ancak paralı seks yapabiliyosun, utanacağına bunu ulu orta yazıyosun.

Posttaki fotoğrafta gördüğünüz yarı çıplak, seksi herif için de bişeyler dicem :) Kadın bloglarında da, erkek bloglarında da, kadın dergilerinde de, erkek dergilerinde de kadın fotoğrafları görmem. Bunun sebebini az çok biliyorum. Ama Sycorox ve Tanrıça'dan sonra ciddi anlamda karar verdim burada yarı çıplak, seksi erkekleri zaman zaman dans ettiricem :) Hadi kızlar yine iyisiniz :) Ortalıkta götü göbeği büyük, giyinmesini bilmeyen iğrenç ötesi erkekler görmekten bıkmadık mı?

MİM-26 : NEREDE MİMLERİMİZ?

noreply@blogger.com (ESTHER) — Wed, 27 May 2009 09:00:00 +0000

Hayırdır millet. Artık mimcilik oynamıyor muyuz? Önce Siminya "Mimciler aslında bir tarikat, adı Mimimizm" diye carladı. Ardından Yesari üst üste aldığı yüzlerce mimle başa çıkamayıp pes etti. Sonra Nonim "Artık hiçbir mime cevap vermeyeceğim" diye tavır koydu etti. Gaykedi desen, pek çaktırmasa da mim çılgınlığından hoşlanmıyordu.. Hissediyordum. Ben memnundum abi mimlenmekten. 20 küsur mim yapmıştım iki yılda. Koleksiyonumdu benim. İşte hepsi burada. Ne geyikti, ne saçmaydı hey gidi günler. Zaman geçiriyordum şurada. Şimdi mim fırtınası sona mı erdi, bir efsane gözlerimizin önünde can mı verdi?

İşin tuhaf yanı, ben "Artık yalnızca Çarşamba günleri mim yayınlayacağım " dedikten sonra 2 mim aldım ve ardı arkası kesildi. Bir blog klasiğiydi mimlerimiz :( Kökünü kuruttunuz valla. Eski değerlerimize sahip çıkamıyoruz. Çok bedbahtım. Mimi olan varsa bana paslasın. Vallahi özledim yaw. Abuktu sabuktu ama bizim bir değerimizdi :( Yazık ettiler sana Mim. Ağlıyorum eski günlerimize bakıp...

Hadi bari bu vesileyle seni mimleyeyim Ayci. Eski bir kültürel hazine olan ve unutulmaya yüz tutmuş değerimiz Mim'in sana hissettirdiklerini anlat bize bakalım.

KISMETSE GELECEK CUMARTESİ

noreply@blogger.com (ESTHER) — Mon, 25 May 2009 09:00:00 +0000

Geçenlerde Perdita'yla buluşup kahve içerken bana yakın bir arkadaşından söz etti (aramızı yapmaya çalışıyor tabii ki)... Perdita'nın arkadaş çevresini bilirim, genelde 30-35 yaş arası tiplerdir. Yani aslında biliyorsunuz ben 23 yaşına geldim ve kendi yaşıtlarımla hiç muhabbetim yok, 25 yaş üzeri tercihimdir her zaman. Çünkü 25 yaş üzeri erkeklerle konuşabiliyorsunuz, komplekslerinden arınmış oluyorlar, anlamsız bir erkeklik ispatında olmuyorlar, kısacası görmüş geçirmiş oluyorlar. Azıcık akılları varsa kendilerini geliştirmiş oluyorlar. Bana sorarsanız bir erkek için en talihsiz yaş 19-25 arasıdır. Neyse...

Perdita'nın bahsettiği arkadaşı o kadar övdü ki. "Dünyanın en iyi insanı, çok romantiktir, çok duygusaldır, centilmendir, anlayışlıdır, inanılmaz okur, kendini son derece geliştirmiş bir adamdır, ayrıca yakışıklı da. Üstelik boyu uzun. diyorum ki senle bi buluşma ayarlasak. bak gerçekten pişman olmazsın. ". Tabii ki hemen atlamayacaktım, kendimi ağırdan satmak en doğrusudur bu işlerde. Sonuçta Perdita benim ağzımdan sular akarak bunu kabul ettiğimi arkadaşına yetiştirebilir. Bilemem. Kendimden emin bir şekilde isteksiz havası takınarak cevaplayacaktım "Varyaaaaa nasıl iyi olur. Hemen ara arkadaşını, hemen hemen hadiii"

Çocukla konuştu, ben yanında yokmuşum gibi. Cumartesiye randevu ayarladık. İşte geçtiğimiz C.tesi çocukla buluştuk. Tabii sabahtan başladım hazırlanmaya. Allah sizi inandırsın, maske mi önce, banyo mu önce unutmuşum bakımsızlıktan. Twitter'dan yardım ettiler sağolsunlar. Hazırlanma aşaması malum, henüz çocuğu görmemiştim ve pek umutlu sayılmazdım. Ama buluştuğumuzda... Bence yakışıklı. Dün Pucca'ya sordum o da onay verdi. Randevumuz harika geçti, sohbeti çok eğlenceliydi. Zamanın nasıl akıp gittiğini bilemiyorum. Gerçekten Perdita'nın dediği kadar vardı. İnanır mısınız nadiren göt edemem erkekleri. İşte bu da öyleydi, ben insanları göt etmek için fırsat kollarım, bu sefer olmadı. Memnun kaldım anlayacağınız. Ama bütün yemekte şunu düşündüm "Zaten bir ay, iki ay sonra döneceğim Türkiye'ye. Bu çocukla ciddi bişey olmaz. En iyisi şimdiden seks fln biz bunla, zamanımı güzel geçirmiş olurum." Bu düşünce bütün gece beynimde dolaştı. Ne yazık ki yemekten sonra evlerimize döndük. Şimdi hala düşüncem bu yönde. Çocukla birkaç akşam takılırım Tr'ye dönene kadar diye düşünüyorum. Bilmem? Eğer çocuk benden hoşlanmadıysa aramaz bir daha, msn adresimi falan istediğine göre demek ki hoşlandı? Offf çok panik oldum. uzun zamandır gönül işlerinden uzak kaldığım için elim ayağıma dolanıyor. Sakin olmam lazım.

NOT: Unutmadan söyleyeyim. Yorumlarımı yeniden adsıza kapattım. Kendinize bir üyelik alın millet. Çok zor değil. Ben adsız-korkak yorumculara daha fazla tahammül edemeyeceğim.