güzide ülkemizde istediğini yapmak isteyip yapabilen insanların oranının ne kadar düşük olduğu ortadayken bunu yapabilen, yapmışken de hakkını veren insanlar görünce insan pek tabii mutlu oluyor. burcum baygut da bu insanlardan biri. muhtemelen orada ya da burada fotoğraflarını gördüğünüz burcumun şu noktada bursada geçen yıl bir sergi açtığını öğreniyorsunuz. sergi esnasında yaptığı ”Kalabalıklara karşın kendi içinde yalnızlığı ve geçmişi barındıran ve bu durumu renklerine taşıyan sahaf ortamında yalın bir fotoğraf anlatım dili yakalamaya çalıştım. Cansızlığın içinde canlılığı vurgularken; umutsuzluk ve umudu iç içe vermeye çalıştım.” açıklaması kafalarda soru işaretleri yaratsa ve her ne kadar katetmesi gereken uzun bir yol olsa da bunu yapacak yeteneği, vakti ve azmi olduğundan mütevellit kaçırmayın diyoruz. korkularınızın farkındayız ve dileğimiz ışığı bol olsun olmayacak. sevdiği şeyi yapmaya devam etmesi dileğiyle derken bir baktık sorulara da cevap vermiş;

kimdir?
1992 Bursa doğumludur birazı Antalya birazı İstanbul çoğu fotoğraftır.

neden?
Muhtemelen diğer konularda (çok) daha kötü olduğumdan.”Severek yapıyoum.” da bir detay tabi.

düşlerlerde ne var?
Uzak olan herşey.

ne yapmalı?
Çok fazla anlam yüklememek lazım.

ilham verenler?
Yaşayan herkes , yaşamayan Francesca Woodman.

ne okuyalım?
Geçmişi.

ne dinleyelim?
Büyüklerimizin sözünü sonra da Alex turner’ı.

ne izleyelim?
Klasikleri geçelim yeni dönemden bişiler.

bize ne sorarsın?
Benden sonra ki kim olacak?
<etilen>böyle zor soruları cevaplayacak kapasitede değiliz</etilen>

<etilen>bu soruyu kendin sorup, kendin cevaplar mısın?</etilen>
Peki ya sonra?
bilmiyorum

• burcum baygut
• burcum baygut . tumblr
• burcum baygut . twitter 
• burcum baygut . flickr
• burcum baygut . yoruldum

sanat “acilen” ameliyat edilmelidir!

şubat 1962′de dada insanların her şeyin mantıklı olması konusundaki zorlanmalarını yok etmek ve olayların doğal, mantıksız sırasını yeniden keşfetmek istemiştir. dada günümüz insanının mantıklı saçmalıklarını, mantıksız anlamsızlıklarla değiştirmek istemiştir. işte bu yüzden büyük dada davulunu çaldık ve mantıksızlığa olan övgümüzü uzun bir süre gürültülü bir şekilde ilan ettik. dada venus de milo’ya lavman yaptı ve laocoon ve oğullarının o şişman sosis yılanla olan binlerce yıllık savaşından sonra rahatlamasını sağladı. dada’nın gözünde filozofların önemi, uzun zamandan beri fırlatılıp atılmış eski bir diş fırçasından azdır, bundan dolayı dada onlarla uğraşmayı büyük dünya liderlerine bırakır. dada erdemin resmi sözlüğündeki şeytanca tuzakların kötülüğünü açığa vurur. dada anlamsızlık için vardır, ama bu anlamsızlık saçmalıkla aynı şey değildir. dada doğa kadar anlamsızdır. dada doğa için ve sanata karşı vardır. dada doğa kadar doğrudan ve dolaysızdır. dada sınırsız anlam ve belirli araçlar için vardır.

dada nesneleri; bulunan veya üretilen, basit veya karmaşık şeylerden oluşur. birkaç bin yıl önce çinliler, duchamp, abd’de picabia, 1914 savaşı sırasında da schwitters ve ben; insanoğlunu dehanın vahşi çığlığına karşı tedavi etmek ve onları yavaşça olayların olması gereken düzenindeki yerlerine geri getirmek amacıyla bu erdem ve keskin zekalılık oyuncaklarını icat eden ve yurtdışına yayılmasını sağlayan ilk kişilerdendik. bu nesnelerin doğal güzelliği onların temel bir parçasıdır, çocuklar tarafından toplanmış bir demet çiçek gibi. binlerce yıl önce bir çin imparatoru sanatçılarını, koleksiyonunu yapmayı sevdiği nadir bulunan ve alışılmamış şekillerdeki taşları bulmaları için ülkesinin en uç noktalarına kadar gönderdi ve bu taşları, vazoları ve tanrılarıyla beraber sütun kaidelerine yerleştirdi. böyle güzel bir zaman geçirme yöntemi bizim düşünce adamlarımıza, istasyonda müşterileri gizlice gözetleyen otel kapıcıları gibi işin erbabı kişileri pusuda bekleyen modern ofis jack’lerine asla uymazdı.

dada manifestoları
altıkırkbeş yayınları
kolektif
çeviri: melis oflas
160 sf.  ~ 14×20 cm.
istanbul . 2008
isbn: 9789752790844

c’est arrivé près de chez vous, pek bilinmeyen kült amatör ve bağımsız filmlerden biri. 1992 yılında belçikalı üç sinema öğrencisi tarafından çekiliyor, filmin kökeninde para olmadan belgesel nasıl çekilir düşüncesi yatıyor – belgesel havası verilmiş kurgusal bir film özünde (gavurların mockumentary dediği şey). kara komedinin had safhası da diyebiliriz özetle. siyah beyaz, el kamerası ile tek açıdan çekilen filmin yönetmeni remy belvaux 2006 yılında intihar ediyor. biz medyanın çok sağlam eleştirildiği bu filmi artık bir solukta izleyin ve tokatı yiyin diyoruz.

eğer bir yolda bir köpek adamı ısırırsa bu haber değildir – çünkü normal bir şeydir, kimse önemsemez. ama adam köpeği ısırısa bu haberdir – çünkü ilginçtir, herkes ilgilenir.

• man bites dog . imdb
• man bites dog . dowload

bir gazete alın
bir makas alın
bir yazı seçin ve yapmak istediğiniz şiiriniz için dilediğiniz yeri
keserek çıkartın
sonra yapmak istediğiniz şiir için kelimeleri yazıdan adamakıllı kesip çıkarın ve hepsini bir kabın içine koyun
yavaşça karıştırın
sonra kestiğiniz kağıtları birer birer dışarı çıkarın
çıkardığınız sıraya göre dürüstçe kağıda geçirin
şiir size benzedi
ve işte bu sizsiniz: bayağı hayvan sürüsü sizi anlayıp takdir etmeyecek ama siz hoş, duyarlı, sınırsız ve özgün bir yazar oldunuz.

/tristan tzara

aludd max-o-matic‘in 2008 yılında barcelona’da sergilediği kişisel sergisinin ismi. 75 yılında buenos aires’te dünyaya gelen illustrator arkadaş, ekonomi okumaya başlayıp bıraktıktan sonra iletişim tasarıma merak sarmış. marx&engels ve takipçilerine yakından takip ederken, the clash ve diğer punk gruplarının etkisi ile  fanzin ve d.i.y etiğine merak salmış. oradan da kitap, dergi tasarımları ve kolajları ile yol almaya devam ediyor. siz de buradan başlayıp diğer işlerine dikiz atarak devam ediyorsunuz.

• max-o-matic . aludd
• max-o-matic

felipe tofani. kendisiyle “the internet is a fad” serisi sayesinde tanıştığımız, üstüne utanmayıp bu seriyi türkçeleştirdiğimiz sıkıntı olmazsa istanbul içerisinde de sticker’larını göreceğimiz ve kendisini üçüncü tekil şahış olarak tanıtmayı seven bir “art director”. bizim burada götümüz donarken sao paulo’da serinlemeye çalışan felipe’nin aynı zamanda tasarımcı ve güzel insan kimliği de bulunmakta. türkiye’de burnundan kıl aldırmayıp bulutlarda yaşayan tasarımcı/sanatçı bozuntularının bir bok olmadığını bir kez daha kanıtlar nitelikle dünyanın öbür ucundan sevgileriyle…

kimdir?
bu soruyu birisi bana uzun zaman önce sordu ve nasıl cevaplayacağıma dair herhangi bir fikrim yoktu. hala bilmiyorum fakat kendi bedenimde yaşarken artık daha rahat hissediyorum.

neden?
can sıkıntısını gidermek için bir yol olduğunu söyleyebilirim ama hala canım çok sıkkın. bence bir şeyleri salıvermem gerekir, bir şeyler yapmam gerekir ya da daha fazla sıkılmış olacağım ve gerçekten bunu istemiyorum.

düşlerde ne var?
yazmadığım şarkılar için planlar, burada söylediklerimden daha iyi olacak konuşmalar. gerçekten orada olmayan şeyler görüyorum, gelecekte kullanacağım cümlelerin taslağını oluşturuyorum ve ardından her şeyi unutuyorum.

ne yapmalı?
yapıyor gibi hissettiğiniz herhangi bir şeyi. bildiğim bir şey varsa o da her şeyin biraz çaba ile yapabileceğidir.

ilham verenler?
benim için ilham rol modellerinden gelmiyor. ilhamımı etrafımdakilerden ve olduğum yerden alıyorum. yaşadığım yerde olmak ya da online olmak.

ne okuyalım?
bir kaç kitaba aşığım ve genelde herkese onları öneriyorum: “zen ve motosiklet bakım kitabı”, “black dahlia” ve “dövüş kulübü”. insanlar bu kitapları okumalı

ne dinleyelim?
bu kesinlikle bana sormamanız gereken bir soru. hayvani miktarda bir çok şey dinliyorum. fakat son günlerdeki favori 10 grubuma indirgeyebilirim.

• Clutch
• Jesu
• Gruntruck
• Nick Drake
• Therapy?
• 16
• Helmet
• Godflesh
• David Allan Coe
• black sabbath

ne izleyelim?
ne izlememeniz gerektiğini biliyorum: televizyon. televizyonda izlediğim tek şey sabah 6′daki haberler. filmleri ve eski “Twin Peaks” gibi eski dizileri izlemeyi severim. son zamanlarda izlediğim ve herkese izlemelerini önerdiğim film “I Saw the Devil” idi.

bize ne sorarsın?
türkiye’de sağlam metal grupları var mı? o tarz herhangi bir şey dinlemedim. Türkiye’den neler dinleyelim?
<etilen>metal grupları hakkında öneri sunabilecek kapasitede dinleyici değiliz, okuyucuların yorumlarına bırakalım. türkiyeden: zen, nekropsi, replikas, radical noise, babazula, erkan oğur, ddr, orhan gencebay ve daha unuttuğum bir çok grup dinlenebilir.</etilen>

<etilen>bu soruyu kendin sorup, kendin cevaplar mısın?</etilen>
geçmişe dönme ve her şeyi değiştirme şansın olsaydı neyi farklı yapardın?
her şeyi.

• felipe tofani
• felipe tofani . blog
• felipe tofani . work
• felipe tofani . lab

someone asked me that a long time a go and i had no idea how to answer. i still don’t know that but i know i am more comfortable living in my own skin now.

why?
i would say that this is a way to kill the boredom but i am still bored to death. i think i need to let something out, i need to do stuff or else i will be way more bored and i really don’t want that.

what do you have in your daydreams?
i make plans for songs i didn’t write, i plan talks where i am way better than this, i see stuff that aren’t really there, i sketch sentences to be used in the future and then i forget everything.

what should we do?
whatever you feel like doing. one thing that i know is that everything can be done with some level of effort

those who inspire you?
for me, inspiration doesn’t come from role models. i get my inspiration from my surroundings and from where i am. being that where i live or where i am online.
i really like traveling. i like to see things the other way and stare my routine in the face and change something when i get back,

what should we read?
i am in love with a few books and i normally recomend them to everyone” “zen and the art of motorcycle maintenance”, “black dahlia” and “fight club”. people need to read this.

what should we listen?
this is the question that you should never ask me. i listen to so many stuff it’s inhuman. but i can cut it down to my top 10 bands nowadays.

• Clutch
• Jesu
• Gruntruck
• Nick Drake
• Therapy?
• 16
• Helmet
• Godflesh
• David Allan Coe
• black sabbath

what should we watch?
i know what you shouldn’t watch and that is TV. the only thing i watch on TV is the morning news everyday at 6. i like to watch movies and old series like Twin Peaks. the last good movie i saw was I Saw The Devil and everyone should see that.

what do you ask to us?
are there any good metal bands in turkey? i never listened to anything like that. what is good to listen from Turkey?
<etilen> we are not capable to suggest metal bands as we don’t listen metal; let’s leave metal to our reader comments. But you should definitely listen zen, nekropsi, replikas, radical noise, babazula, erkan oğur, ddr, orhan gencebay and much more that we forget right now from Turkey.</etilen>

<etilen>can you please ask yourself a question and answer it?</etilen>
if you could go back in time and change everything, what would you do different?
everything

• felipe tofani
• felipe tofani . blog
• felipe tofani . work
• felipe tofani . lab

her altkültür, üstkültür, karşıtkültür lafı geçen yerin bir köşesinde muhakkak anılması gereken isim charles bukowski. sosyete olarak kendisinin üzerinde durmazsak camiadan dışlanırız kaygısıyla kendimizi garantiye alalım istedik. pis moruk, iğrenç adam, küfürbaz bukowski her ne kadar arkasında iki küfür, iki seviş biraz da alkol içerikli yazarak yeraltı edebiyatı yaptığını zanneden bir nesil bıraksa ve adam iğrenç ya şeklinde elit kesim tarafından basite indirgenip dışlansa da muhakkak okunması gereken gerçekten farklı bir kişilik. kanımca bukowskinin kesinlikle en iyi ve ilk okunmaya başlanması gereken kitabı da ekmek arası. (ham on rye)

Avrupada savaş ilerlemişti. Savaş. Kimi savunacaktım? Başkasını… Sikinde bile olmadığım başka birini. Savaşta ölmek savaşların çıkmasını engellemiyordu.

kendisinin ugh tepkisi vereceğiniz çocukluğunu anlattığı bu kitap, 1982 yılında yani kendisinin rahata erdiği ünlenmeye başladığı dönemde yazılmıştır. bukowski’yi anlamak ve başkalarının farkına varmak için okuyunuz, okutunuz. ayrıca bir not olarakta çevirisinin en az orjinali kadar iyi olduğu gerçeğini de belirtmeden geçeceğim. ”kelebekler ve arıların arzuladığı bir çiçek olmak varken sinekleri cezbeden bir bok parçasıydım.”

İlgi duymuyordum. Hiçbir şeye ilgi duymuyordum. Nasıl kaçabileceğime dair hiçbir fikrim yoktu. Diğerleri yaşamdan tat alıyorlardı hiç olmazsa. Benim anlamadığım bir şeyi anlamışlardı sanki. Bende bir eksiklik vardı belki de. Mümkündü. Sık sık aşağılık duygusuna kapılırdım. onlardan uzak olmak istiyordum. Gidecek yerim yoktu ama. İntihar? Tanrım, çaba gerektiriyordu. Beş yıl uyumak istiyordum ama izin vermezlerdi.

ekmek arası
metis yayınları
charles bukowksi
çeviri: avi pardo
224 sf. ~ 13×19 cm
istanbul . 2011
isbn: 9789753420723

Çocuktuk, top oynardık. Yırtık, patlak, içine paçavra basılmış toplarla koşup dururduk tarlalarda. Çamurda, tozlu arazilerde, yaban otlu çimenliklerde… Günün birinde bir top gelirdi mahalleye. Siboblu, sarı güzel lastikten içliği olan. Dışı boyasız parçalı meşin. Makinayla dikilmiş, dikişleri güven veren bir top gelirdi mahallemize… Lastikçi el pompasıyla özenle sişirirdi topumuzu. Hem överdi hem havasını basardı. Basıldıkça pompa, büyürdü top, yusyuvarlak olurdu. Denerdi şöyle eliyle yerde zıplatarak. Dimdik sekerdi top yukarıya doğru, sağa sola kaymam şut atanı aldatmam der gibi. Sibob bağlanır, ülük meşinin altına gömülürken heyacan, umut ve sevinç son noktaya gelirdi. Biraz sonra Rıfkı’nın arazisine gidilecek, biraz sonra takımlar kurulacak, biraz sonra mahallede maç yapılacak… Ama o son anda hep biri çıkardı öne. Şöyle şişmanca, gözlüklü, kırmızı yanak, büzük dudaklı. Hep bir memnuniyetsizlik yüzünde. Bu çocuk hiç mutlu olmazdı. Züccaciyeci Vehbi’nin oğlu, Aziz mi, Adnan mı bişeydi adı… Bu çocuk bizi hep aşağılardı. Yukarıdan bakardı, bıdı bıdı hep bişeyler mırıldanırdı. Bu irice, güzel kazaklı, mahalledeki tek spor ayakkabılı çocuk topun sahibiydi ve Fener’liydi…

Benim adım Zeki’ydi, öbür kavruk arkadaşımın adı Ahmet. Ama o bize hep kara derdi. Ahmet’i arada bir affeder kaleye geçirirdi ama beni hiç sevmezdi, hiç affetmezdi. Kara derdi, sen dışarıya… Ne Ahmet, ne öbür arkadaşlarım Vehbi’nin oğluna hiç itiraz etmezdi. Takımlar yapılır, kaleler kurulur, oyun başlardı. O sarı içlikli, dışı boyasız makina dikişli top bir öbür kaleye uçardı bir Ahmet’in kalesine. Yağmur da yağardı bazen, çocuklar yağmurda top oynardı. Çocuklar yağmurda mutlu, çocuklar yağmura hiç aldırış etmeden ıslanırken ben uzaktan onlara bakar hayaller kurardım. Niko’yu düşünürdüm, Sanlı’yı, Vedat’ı düşünürdüm. Ama en çok da kör Tuğrul’u. Kör Tuğrul’a hayrandım, hastaydım…Cikletlerden çıkan fotoğraflarını kimse beğenmediğinden ben yerlerden toplardım…

Sonunda bir gün dayanamadım, gözlüğü okulda yakaladım. Bak gözlük dedim o topla ben de oynayacağım, senin takımını istemiyorum zaten, zaten iyi oyuncuları seçiyorsun, gol yiyince değil diyorsun, atmadığın golleri yazıyorsun, bari karşı takımda oynayayım, oynatmazsan topunu keserim dedim. Nah kesersin dedi bana, iyi o zaman dedim. O gün bir bıçak aldım evden. Kale arkasındaki yokuşa gidip bekledim. Top auta ilk gittiğinde de yakalayıp kestim. Hem de ülüğünden, hem de bir daha tamir olmamacasına…

O günden sonra böyle çok top kestim. İçim yana yana çok top patlattım. Kırmızı yanaklı, büzük dudaklı çocukları çok ağlattım. Çok da dayak yedim ama, çok şikayetçi geldi kapımıza.. Ben böyle böyle büyüdüm, oyuna böyle dahil oldum. Böyle böyle karardım, böyle Beşiktaş’lı oldum…

zeki demirkubuz

etilen sosyete türk sanat tarihinin en önemli eserlerinden biri olan pişmemiş sevenler toplaması ile karşınızda. her er kişinin arşivinde bulunması gereken bu eser punkerland tarafından bir araya getirilmiş olup biz sadece aracı olmanın mutluluğunu yaşamaktayız. iştahla tüketiniz:

bu split punkerland prodaksin tarafından dünya sanat tarihine armağan edilmiş olup bu kompakdiskde bulunan eserler oturma odalarımızda 1997 model gitarlarla ilkel yöntemler kullanılarak kaydedilmiş ve beğeninize sunulmuştur.

bu eserler sahibinden ziyade dinleyene aittir ve öylede kalacaktır. 80lerde doğmuş, 90larda pişmiş, 2binlerde ise ruhunu kirletmiş türk gençliği muhakkak bu şarkılarda birşeyler bulacaktır diye umuyoruz ve son olarak diyoruz ki bu splitteki parçalar samimi katkısız saf sade pişmemiş ve biz pişmemiş seviyoruz bu basite almak değil basiti sevmektir.

güzel bir tını var kulağımda bekliyorum güzel bir aşk var kalbimde büyütüyorum sadece olanı sevmek sadece olanı hissetmek öyle büyük ışıklar da yok güzel ağdalı notalar sadece ben varım  punk nedir diye sorsalar bana ya da pop hepsi aynı herkes kendinin yıldızı herkes kendinin yaptığı usulca dokundum sadece gitarıma ve yol aldım tüm dertlerimle anla ki bu gerçek bu asıl bunda yapay tatlandırıcı yok bunda göz boyama yok bunda ben varım ve var olma sebebim ben sevdim bu yolu bu bozuk yolu ve anladım gerçek bu var olma savaşım bu ben çırılçıplak karşınızdayım katkısız ve hür ben buradayım her şeyimle ben her şeyinizle siz / adem kurt

muhteviyat:

testere necmi and the katılımcılar
- devam et
- bekliyorum
- köye dönelim
- bir zamanlar
- işim gücüm
- çuku adamın macerası
- makarna
- fuutbol

bunu sen istedin

- büyük adam olacam ben
- tokat
- tren gelir hoş gelir
- hak tu
- mükemmel ol sevgilim
- alçak gönüllü bir öneri

ceni gitar

- param var param yok
- her şey oldu maç çıkışında
- bir gecelik hikaye
- süpriz
- o an orda olsaydım
- belki bir şey vardı aklımda
- cuma ve sokak
- saçma
- ve tren

•  download . pişmemiş sevenler toplaması