felipe tofani. kendisiyle “the internet is a fad” serisi sayesinde tanıştığımız, üstüne utanmayıp bu seriyi türkçeleştirdiğimiz sıkıntı olmazsa istanbul içerisinde de sticker’larını göreceğimiz ve kendisini üçüncü tekil şahış olarak tanıtmayı seven bir “art director”. bizim burada götümüz donarken sao paulo’da serinlemeye çalışan felipe’nin aynı zamanda tasarımcı ve güzel insan kimliği de bulunmakta. türkiye’de burnundan kıl aldırmayıp bulutlarda yaşayan tasarımcı/sanatçı bozuntularının bir bok olmadığını bir kez daha kanıtlar nitelikle dünyanın öbür ucundan sevgileriyle…

kimdir?
bu soruyu birisi bana uzun zaman önce sordu ve nasıl cevaplayacağıma dair herhangi bir fikrim yoktu. hala bilmiyorum fakat kendi bedenimde yaşarken artık daha rahat hissediyorum.

neden?
can sıkıntısını gidermek için bir yol olduğunu söyleyebilirim ama hala canım çok sıkkın. bence bir şeyleri salıvermem gerekir, bir şeyler yapmam gerekir ya da daha fazla sıkılmış olacağım ve gerçekten bunu istemiyorum.

düşlerde ne var?
yazmadığım şarkılar için planlar, burada söylediklerimden daha iyi olacak konuşmalar. gerçekten orada olmayan şeyler görüyorum, gelecekte kullanacağım cümlelerin taslağını oluşturuyorum ve ardından her şeyi unutuyorum.

ne yapmalı?
yapıyor gibi hissettiğiniz herhangi bir şeyi. bildiğim bir şey varsa o da her şeyin biraz çaba ile yapabileceğidir.

ilham verenler?
benim için ilham rol modellerinden gelmiyor. ilhamımı etrafımdakilerden ve olduğum yerden alıyorum. yaşadığım yerde olmak ya da online olmak.

ne okuyalım?
bir kaç kitaba aşığım ve genelde herkese onları öneriyorum: “zen ve motosiklet bakım kitabı”, “black dahlia” ve “dövüş kulübü”. insanlar bu kitapları okumalı

ne dinleyelim?
bu kesinlikle bana sormamanız gereken bir soru. hayvani miktarda bir çok şey dinliyorum. fakat son günlerdeki favori 10 grubuma indirgeyebilirim.

• Clutch
• Jesu
• Gruntruck
• Nick Drake
• Therapy?
• 16
• Helmet
• Godflesh
• David Allan Coe
• black sabbath

ne izleyelim?
ne izlememeniz gerektiğini biliyorum: televizyon. televizyonda izlediğim tek şey sabah 6′daki haberler. filmleri ve eski “Twin Peaks” gibi eski dizileri izlemeyi severim. son zamanlarda izlediğim ve herkese izlemelerini önerdiğim film “I Saw the Devil” idi.

bize ne sorarsın?
türkiye’de sağlam metal grupları var mı? o tarz herhangi bir şey dinlemedim. Türkiye’den neler dinleyelim?
<etilen>metal grupları hakkında öneri sunabilecek kapasitede dinleyici değiliz, okuyucuların yorumlarına bırakalım. türkiyeden: zen, nekropsi, replikas, radical noise, babazula, erkan oğur, ddr, orhan gencebay ve daha unuttuğum bir çok grup dinlenebilir.</etilen>

<etilen>bu soruyu kendin sorup, kendin cevaplar mısın?</etilen>
geçmişe dönme ve her şeyi değiştirme şansın olsaydı neyi farklı yapardın?
her şeyi.

• felipe tofani
• felipe tofani . blog
• felipe tofani . work
• felipe tofani . lab

someone asked me that a long time a go and i had no idea how to answer. i still don’t know that but i know i am more comfortable living in my own skin now.

why?
i would say that this is a way to kill the boredom but i am still bored to death. i think i need to let something out, i need to do stuff or else i will be way more bored and i really don’t want that.

what do you have in your daydreams?
i make plans for songs i didn’t write, i plan talks where i am way better than this, i see stuff that aren’t really there, i sketch sentences to be used in the future and then i forget everything.

what should we do?
whatever you feel like doing. one thing that i know is that everything can be done with some level of effort

those who inspire you?
for me, inspiration doesn’t come from role models. i get my inspiration from my surroundings and from where i am. being that where i live or where i am online.
i really like traveling. i like to see things the other way and stare my routine in the face and change something when i get back,

what should we read?
i am in love with a few books and i normally recomend them to everyone” “zen and the art of motorcycle maintenance”, “black dahlia” and “fight club”. people need to read this.

what should we listen?
this is the question that you should never ask me. i listen to so many stuff it’s inhuman. but i can cut it down to my top 10 bands nowadays.

• Clutch
• Jesu
• Gruntruck
• Nick Drake
• Therapy?
• 16
• Helmet
• Godflesh
• David Allan Coe
• black sabbath

what should we watch?
i know what you shouldn’t watch and that is TV. the only thing i watch on TV is the morning news everyday at 6. i like to watch movies and old series like Twin Peaks. the last good movie i saw was I Saw The Devil and everyone should see that.

what do you ask to us?
are there any good metal bands in turkey? i never listened to anything like that. what is good to listen from Turkey?
<etilen> we are not capable to suggest metal bands as we don’t listen metal; let’s leave metal to our reader comments. But you should definitely listen zen, nekropsi, replikas, radical noise, babazula, erkan oğur, ddr, orhan gencebay and much more that we forget right now from Turkey.</etilen>

<etilen>can you please ask yourself a question and answer it?</etilen>
if you could go back in time and change everything, what would you do different?
everything

• felipe tofani
• felipe tofani . blog
• felipe tofani . work
• felipe tofani . lab

her altkültür, üstkültür, karşıtkültür lafı geçen yerin bir köşesinde muhakkak anılması gereken isim charles bukowski. sosyete olarak kendisinin üzerinde durmazsak camiadan dışlanırız kaygısıyla kendimizi garantiye alalım istedik. pis moruk, iğrenç adam, küfürbaz bukowski her ne kadar arkasında iki küfür, iki seviş biraz da alkol içerikli yazarak yeraltı edebiyatı yaptığını zanneden bir nesil bıraksa ve adam iğrenç ya şeklinde elit kesim tarafından basite indirgenip dışlansa da muhakkak okunması gereken gerçekten farklı bir kişilik. kanımca bukowskinin kesinlikle en iyi ve ilk okunmaya başlanması gereken kitabı da ekmek arası. (ham on rye)

Avrupada savaş ilerlemişti. Savaş. Kimi savunacaktım? Başkasını… Sikinde bile olmadığım başka birini. Savaşta ölmek savaşların çıkmasını engellemiyordu.

kendisinin ugh tepkisi vereceğiniz çocukluğunu anlattığı bu kitap, 1982 yılında yani kendisinin rahata erdiği ünlenmeye başladığı dönemde yazılmıştır. bukowski’yi anlamak ve başkalarının farkına varmak için okuyunuz, okutunuz. ayrıca bir not olarakta çevirisinin en az orjinali kadar iyi olduğu gerçeğini de belirtmeden geçeceğim. ”kelebekler ve arıların arzuladığı bir çiçek olmak varken sinekleri cezbeden bir bok parçasıydım.”

İlgi duymuyordum. Hiçbir şeye ilgi duymuyordum. Nasıl kaçabileceğime dair hiçbir fikrim yoktu. Diğerleri yaşamdan tat alıyorlardı hiç olmazsa. Benim anlamadığım bir şeyi anlamışlardı sanki. Bende bir eksiklik vardı belki de. Mümkündü. Sık sık aşağılık duygusuna kapılırdım. onlardan uzak olmak istiyordum. Gidecek yerim yoktu ama. İntihar? Tanrım, çaba gerektiriyordu. Beş yıl uyumak istiyordum ama izin vermezlerdi.

ekmek arası
metis yayınları
charles bukowksi
çeviri: avi pardo
224 sf. ~ 13×19 cm
istanbul . 2011
isbn: 9789753420723

Çocuktuk, top oynardık. Yırtık, patlak, içine paçavra basılmış toplarla koşup dururduk tarlalarda. Çamurda, tozlu arazilerde, yaban otlu çimenliklerde… Günün birinde bir top gelirdi mahalleye. Siboblu, sarı güzel lastikten içliği olan. Dışı boyasız parçalı meşin. Makinayla dikilmiş, dikişleri güven veren bir top gelirdi mahallemize… Lastikçi el pompasıyla özenle sişirirdi topumuzu. Hem överdi hem havasını basardı. Basıldıkça pompa, büyürdü top, yusyuvarlak olurdu. Denerdi şöyle eliyle yerde zıplatarak. Dimdik sekerdi top yukarıya doğru, sağa sola kaymam şut atanı aldatmam der gibi. Sibob bağlanır, ülük meşinin altına gömülürken heyacan, umut ve sevinç son noktaya gelirdi. Biraz sonra Rıfkı’nın arazisine gidilecek, biraz sonra takımlar kurulacak, biraz sonra mahallede maç yapılacak… Ama o son anda hep biri çıkardı öne. Şöyle şişmanca, gözlüklü, kırmızı yanak, büzük dudaklı. Hep bir memnuniyetsizlik yüzünde. Bu çocuk hiç mutlu olmazdı. Züccaciyeci Vehbi’nin oğlu, Aziz mi, Adnan mı bişeydi adı… Bu çocuk bizi hep aşağılardı. Yukarıdan bakardı, bıdı bıdı hep bişeyler mırıldanırdı. Bu irice, güzel kazaklı, mahalledeki tek spor ayakkabılı çocuk topun sahibiydi ve Fener’liydi…

Benim adım Zeki’ydi, öbür kavruk arkadaşımın adı Ahmet. Ama o bize hep kara derdi. Ahmet’i arada bir affeder kaleye geçirirdi ama beni hiç sevmezdi, hiç affetmezdi. Kara derdi, sen dışarıya… Ne Ahmet, ne öbür arkadaşlarım Vehbi’nin oğluna hiç itiraz etmezdi. Takımlar yapılır, kaleler kurulur, oyun başlardı. O sarı içlikli, dışı boyasız makina dikişli top bir öbür kaleye uçardı bir Ahmet’in kalesine. Yağmur da yağardı bazen, çocuklar yağmurda top oynardı. Çocuklar yağmurda mutlu, çocuklar yağmura hiç aldırış etmeden ıslanırken ben uzaktan onlara bakar hayaller kurardım. Niko’yu düşünürdüm, Sanlı’yı, Vedat’ı düşünürdüm. Ama en çok da kör Tuğrul’u. Kör Tuğrul’a hayrandım, hastaydım…Cikletlerden çıkan fotoğraflarını kimse beğenmediğinden ben yerlerden toplardım…

Sonunda bir gün dayanamadım, gözlüğü okulda yakaladım. Bak gözlük dedim o topla ben de oynayacağım, senin takımını istemiyorum zaten, zaten iyi oyuncuları seçiyorsun, gol yiyince değil diyorsun, atmadığın golleri yazıyorsun, bari karşı takımda oynayayım, oynatmazsan topunu keserim dedim. Nah kesersin dedi bana, iyi o zaman dedim. O gün bir bıçak aldım evden. Kale arkasındaki yokuşa gidip bekledim. Top auta ilk gittiğinde de yakalayıp kestim. Hem de ülüğünden, hem de bir daha tamir olmamacasına…

O günden sonra böyle çok top kestim. İçim yana yana çok top patlattım. Kırmızı yanaklı, büzük dudaklı çocukları çok ağlattım. Çok da dayak yedim ama, çok şikayetçi geldi kapımıza.. Ben böyle böyle büyüdüm, oyuna böyle dahil oldum. Böyle böyle karardım, böyle Beşiktaş’lı oldum…

zeki demirkubuz

etilen sosyete türk sanat tarihinin en önemli eserlerinden biri olan pişmemiş sevenler toplaması ile karşınızda. her er kişinin arşivinde bulunması gereken bu eser punkerland tarafından bir araya getirilmiş olup biz sadece aracı olmanın mutluluğunu yaşamaktayız. iştahla tüketiniz:

bu split punkerland prodaksin tarafından dünya sanat tarihine armağan edilmiş olup bu kompakdiskde bulunan eserler oturma odalarımızda 1997 model gitarlarla ilkel yöntemler kullanılarak kaydedilmiş ve beğeninize sunulmuştur.

bu eserler sahibinden ziyade dinleyene aittir ve öylede kalacaktır. 80lerde doğmuş, 90larda pişmiş, 2binlerde ise ruhunu kirletmiş türk gençliği muhakkak bu şarkılarda birşeyler bulacaktır diye umuyoruz ve son olarak diyoruz ki bu splitteki parçalar samimi katkısız saf sade pişmemiş ve biz pişmemiş seviyoruz bu basite almak değil basiti sevmektir.

güzel bir tını var kulağımda bekliyorum güzel bir aşk var kalbimde büyütüyorum sadece olanı sevmek sadece olanı hissetmek öyle büyük ışıklar da yok güzel ağdalı notalar sadece ben varım  punk nedir diye sorsalar bana ya da pop hepsi aynı herkes kendinin yıldızı herkes kendinin yaptığı usulca dokundum sadece gitarıma ve yol aldım tüm dertlerimle anla ki bu gerçek bu asıl bunda yapay tatlandırıcı yok bunda göz boyama yok bunda ben varım ve var olma sebebim ben sevdim bu yolu bu bozuk yolu ve anladım gerçek bu var olma savaşım bu ben çırılçıplak karşınızdayım katkısız ve hür ben buradayım her şeyimle ben her şeyinizle siz / adem kurt

muhteviyat:

testere necmi and the katılımcılar
- devam et
- bekliyorum
- köye dönelim
- bir zamanlar
- işim gücüm
- çuku adamın macerası
- makarna
- fuutbol

bunu sen istedin

- büyük adam olacam ben
- tokat
- tren gelir hoş gelir
- hak tu
- mükemmel ol sevgilim
- alçak gönüllü bir öneri

ceni gitar

- param var param yok
- her şey oldu maç çıkışında
- bir gecelik hikaye
- süpriz
- o an orda olsaydım
- belki bir şey vardı aklımda
- cuma ve sokak
- saçma
- ve tren

•  download . pişmemiş sevenler toplaması

1. ampülün altındaki metal atraksiyonu kesip çıkartıyoruz. dikkat edin elinizi kesmeyin.

2. ampülün içindeki küçük cam silindiri çekip alın – ne gerek var.

3. ampülün altına kazak neyin yumuşak bir şey koyun, ardından tornavidaya çekiçle vurarak ampülün içini kırıp temizleyin.

4. boyayı dökün artık ampülün içine.

5. artık bir zahmet deliği kapatın söktüğünüz metalle vs. bantla da sıkıca kapattınız mı tamamdır.

6. bombanız atıma hazırdır. sakın yaramazlık yapıp güzel duvarlarımıza atmayın, sanatsal çalışmalarınızda kullanın.

kaynak wooster.

iranlı bir şair furuğ. sanatın muhtelif dallarına konarak yaşamış bu kimsenin en mühim derdi kadın olmaktı belki de. ya da iran’da kadın olmak demeli. adını zikredince bile insanı hüzünlere gark eden bu kadından bir şiir paylaşalım dedik. “yeryüzü ayetleri” isimli şiir derlemesinin “yeniden doğuş” kısmında yer alan, en az ibrahim tatlıses’in, kadın topukları için olduğu kadar vurucu bir şiir!
buyrunuz;

Ey İnci Dolu Ülke

fethettim
kaydettirdim kendimi
bir adla, bir kimliği süsledim
ve varlığım somutlandı bir numarayla
öyleyse yaşasın 678 sayılı, Tahran’ın 5 nolu bölgesinde kayıtlı sakini

her yönden içim rahat artık
anavatanın şefkatli kucağı
gurur dolu geçmişin emziği
medeniyetin ve kültürün ninnisi
ve yasanın çıngırağının şıkırtısı
ah
her yönden içim rahat artık

içime sığmayan sevinçle
pencerenin önüne gittim
ve tozan hayvan pisliklerinin
çöp ve idrar kokularının birbirine karıştığı havayı
içime çektim istekle
678 kere
ve 678 borç makbuzuna
678 iş dilekçesine yazdım:
Furuğ Ferruhzad

gül, bülbül ve şiir ülkesinde
yaşamak bir nimettir
hele ki
varlığın, yıllar sonra kabulleniliyorsa

öyle bir yer ki
perdenin aralığından ilk resmi bakışımla
678 şairi görüyorum
ki bu hokkabazlar, garip dilenci kılıklarıyla
ölçü ve uyak peşindedirler çöplükte
ve ilk resmi ayak sesimden ürküp
birdenbire kara bataklıklardan havalanan
iş olsun diye karga kılığına girmiş, rumuzlu 678 bülbül
uyuşuklukla, aylak aylak gündüzün kıyısına uçuyor
ve aldığım ilk resmi nefese
heybetli Plasko fabrikalarının mahsulü
678 kızıl gülün kokusu karışıyor

yaşamak bir nimettir, evet
hızlı kemankeş Şeyh Ebu Palyaço
ve dümbelekzadelerden tanburi, şarkı mırıldanıcısı Şeyh’in yurdunda
baldır, bacak, göğüs yıldızlarından ağır topların
ve sanat dergilerinin arka sayfalarının şehrinde
“aman bana ne, boş ver!” felsefesi müelliflerinin beşiği
zeka olimpiyatları tahtırevanı, aman!
sesli, görüntülü, taşınabilir neye el atsan
sivri zeka bir aceminin korna sesi geliyor
ve milletin seçkin fikir adamları
ekabir sınıfında arz-ı endam ettiklerinde
göğüslerinde 678 elektrikli ızgara ile
ve iki bileklerinde 678 Navzer saat diziliyken
anlıyorlar ki
güçsüzlüğün nedeni, kesenin boşluğudur, cahillik değil

fethettim evet fethettim
şimdi bu fethin sevinciyle
aynanın önünde, iftiharla, 678 veresiye mumu yakıyorum
ve rafa zıplayıp çıkıyorum ve izninizle
iki çift kelam etmek istiyorum huzurunuzda
hayatımın yüksek binasının ilk kazmasını
çoşkulu alkışlar eşliğinde
kendi tepeme indiriyorum
ben yaşıyorum evet bir zamanlar yaşayan Zayenderud gibi
ve halkın tekelindeki bütün imkanları kullanacağım ben de

yarından itibaren
milli nimetlerle dolu şehrin sokaklarında
ve telgraf direklerinin akan gölgeleri arasında
gezip dolaşabilirim
“yazı yazdım eşekler gülsün diye”
yazabilirim

yarından itibaren
gayretli bir vatansever gibi
her çarşamba öğleden sonra toplumun
şevk ve heyecanla peşinden gittiği
yüce idealden bir hisseyi
kalbimde ve beynimde taşıyabilirim
o bin riyallik bin hevesperverden
buzdolabı, mobilya, perde masrafı
ya da 678 doğal oyun karşılığı sayılabilecek hisseyi alıp
bir gece 678 vatan evladına bağışlayabilirim

yarından itibaren
Haçik’in dükkanındaki zulada
birkaç gram birinci kalite halis maldan birkaç nefes çekip
birkaç kase dalavereli Pepsi cola içtikten sonra
ve birkaç ya Hak ya Hu ve vah vah ve hu hu savurduktan sonra
mütefekkir fazıllar ve münevver faziletliler
ve lay lay lom mektebi müdavimleri arasına resmen katılabilirim
ve 1678 Şems-i Tebrizi yılı dolaylarında
yoksul tezgahlarda resmen basıma yollanacak olan
hayatımın büyük romanının ilk eskizlerini
678 orijinal, özel Oşno sigara paketinin iki yüzüne yazabilirim

yarından itibaren
kendimi 678 devre için kadife kaplı bir makamda
toplanma ve geleceği garantileme meclisine
ya da hamdü bir güvenle
konuk edebilirim
zira ben
kültür-sanat-dalkavukluk dergilerinin bütün içeriğini okurum
ve “doğru yazma” kaidesini bilirim
ben gözlerimi öyle yaratıcı bir kitle içinde açtım ki hayata
ekmekleri yoktu ama ufukları açıktı, geniş meydanları vardı
ve şimdiki coğrafi sınırları
kuzeyden yemyeşil Tir Meydanı’na
güneyden kadim İdam Meydanı’na
ve izdihamın bol olduğu yerlerde Tophane Meydanı’na dek ulaşmıştır
ve emniyet ve asayişin parlak göklerinin sığınağında
sabahtan akşama alçıdan yapılmış 678 güçlü kuvvetli, yapılı
678 melek eşliğinde
-hem de balçıktan yaratılmış melekler-
sükun ve sükut projelerini tebliğ etmekle görevliler.
fethettim evet fethettim
öyleyse yaşasın 678 doğumlu Tahran’ın 5 nolu bölgesinde kayıtlı sakini
ki azim ve iradesi sayesinde

öyle yüksek makamlara erişmiştir ki
yerden 678 metre yükseklikteki
bir pencere pervazında karar kılmıştır
ve kendini
işte bu pencereden -merdivenlerden değil-
bir çılgın gibi anavatanın şefkatli kucağına
fırlatma onuruna sahiptir
ve son vasiyeti budur:
678 altın karşılığında
Üstad Hazreti Abraham Sahba
bir ağıt yaksın kendi hayatının ağıtı olmak üzere
hassstir uyağında

noviembre yani kasım achero mañas‘ın 2003 yılında çektiği ve koca bir eyvallahı hakettiği filmi. kusur arasan bulamazsın, bok atmaya çalışsan atamazsın, oturur izler bitince yutkunursun sadece. şiddetle tavsiye etmiyorum, izlemezseniz kendiniz kaybedersiniz diyorum. aşağıda da bir spoiler mevcut. sakın korkmayın. yağmalayın.

izin verirseniz, sizlere küçük bir hikayem var. geçen gün bu sahneyi ele geçirip, sesimizi duyurmaya karar verdik. o yüzden. . . bir! iki! üç! dört! bunu yaptık çünkü bıktırdılar bizi. evet! yorulduk! tükendik! ümidimizi yitirdik! çünkü günümüzde tiyatro ve sanat gerçekten kokuşmuş halde. doğru! leş kokan genel kurul odaları, devlet memurları, ticaret, reklamcılık, tekdüzelik, rahatına düşkünlük, boş zaman, can sıkıntısı, bürokrasi ve yalan- dolan! bir tek sanat yok! zavallı sanatım! sanat artık yok! artık sadece sanat ticareti, sanat borsası, ya da sanatı teşvik ticareti olacak. bir başka banka hesabı daha, sayıları toplama sanatı. ama biz buna alet olmayacağız! çünkü bizler. . . özgürüz! bizler sanatın kalpleri değiştirebileceğine inanıyoruz. ve onlara güç verebileceğine. . . sanat, insanlara yaşadıklarını hissettirebilir. sanat, erkek ve kadın ruhuna erişebilir. sanat topluma şuur getirir. bizleri daha iyi birer birey yapar. sanat evrensel olabilir. sınırsız, her türlü dinden ve ırktan bağımsız. sanat, bir silah olabilir. ama bir dekor asla! gerçek bir silah. silah sesi duyulmalı! hedef vurulmalı!

• noviembre . imdb
• download . noviembre part I
  download . noviembre part II 

müşkülpesent
extraordiner
tokat gibi fanzin.

“gözünü öldürürüm” diyerek fanzin dünyasına iddialı bir giriş yapan post köpek fanzinin fanzin dünyasının umut veren genç forveti olma konusundaki yeri oldukça sağlam gözüküyor. ilk maçında rakibi sersemletici hamleleri bulunsa da ilerleyen maçlarda maymuna çeviren hareketler göstereceği konusunda tribünler hem fikir. arayan istiklal mephistoda gayet bulabilir, bulamayan ya da uğraşamayan gerzekler için de download linkine aşağıda erişilebilir. download edemeyenlerin ise bu sayfada ne işi var, yürüyün gözüm görmesin sizi.

• post köpek
• download . post köpek #01

Asitçilerin,
eziklerin,
hayalperestlerin,
küfürbazların,
İstiklal’de önüne gelen her erkeğe veren kızların,
hayatın tokadını yiyip yiyip kova vuran erkeklerin,
aşağı tırmananların,
yokuşu çıkarken kesilenlerin,
her an into the wild kafası yaşayabileceğine inanan wannabelerin,
babasıyla kavga edenlerin…

dili, sesi, dizkapağı, ensekökü

Yeraltı Edebiyatı… 

içindekiler
# you fuckin bastards!
# metrobüs yaşlıları
# sorunsal
# sperm
# doğuş küfürlü
# part time orman bekçisi
# beyaz yakalı
# anarşist şarkılar serisi: choice of evils
# yeraltı edebiyatı serisi: tokat
# iletişim

post köpek fanzin
1
2012
a5 – 16 sayfa
gözünü öldürürüm.

-Teknoloji ve Uygarlık Karşıtı Çılgınlar- Manifestosu

Fütürist Saldırı, halen bir çok benin ironik ve samimi örgütsüz şizofrenik dalgalanmalarıdır. Fütürist’ler gibi, bizler de geçmişe karşı saldırıya geçiyoruz fakat onların saldırılarının sınırlarının farkında olarak, ama kısıtlı saldırılarının ironik maskaralığında ve ayrıca kendimizi hayal edilemeyen yeni yaşam galaksilerinin yaratıcıları haline gelmek için uğraşmak yerine geçmişin hayal edilemeyen altın çağına dönme hasretini çeken nostaljik primitivist teknoloji ve uygarlık karşıtı çılgınların sisli gözlerinden ayırt etmek için, adlarını onları şereflendirmek için çalmıyoruz. Onlar da geçmişten gelen ölü birer ağırlıktırlar ve her zaman öyleydiler. Fütüristler geçmişi retlerinde başarısız olmuşlardır çünkü onlar bugünü ve geleceği kucaklamaktadırlar. Fakat gerçek olmayan bugünde bizler geçmişin saf bir şekilde en yüksek noktasını –tüm olmuş olanların toplamını- deneyimliyoruz. Teknoloji de sadece geçmiştir ve gayretleri bize musallat olur ve köleleştirir. Uygarlık mı? Ağzının suyu akan pürtüklü suratı olan dermansız bunaklık, bizi tiksindirir. Teknolojinin fütürist yüceltisi tüm yaşamın üzerinde geçmişin saltanatının yüceltilmesidir. Ve gelecek sadece bugünün ve geçmişin genişletilmesi olarak var olduğundan beri, yok edilmek zorundadır. Fütürist Saldırı fütürizme her biçimiyle saldırır. Bizler zamana ve onun tüm projelerine ve ürünlerine saldırırız. Bizler zamansızlığın yaratımına başladık; kökenleri sevindirici bir şekilde unutulmuş olan abide olmayan ama toz içinde oynanabilen oyuncakların harabesinin yaratımına başladık; kendi kendini yaratan yaşamla birlikte bereketli ormanların ortasında ufalanan bir taş, paslanan bir metal ve her birimizin yaşamlarının her anı bilinçli bir şekilde ve tutkuyla hiç bir geçmiş, bugün veya gelecek düşüncesiyle –ki bu doğru olarak hakikidir—yaratılamayan geçmişin/bugünün/geleceğin kalanı olan bir dünyanın yaratımına başladık.

Fütürist Saldırı’nın kültürel kalıtımları korumada her ne olursa olsun bir ilgisi yoktur. Kalıtımları korumak sadece tüm kalıtımlar yöneten güçlere ait olduğundan beri onlara hizmet eder. Gönülden unutulmuş bir canavarın çürümesiyle birlikte vahşi ve dağınık bir orman –ölü bir uygarlık- her biri birer uygarlık olan köleleştirmeye ve insan kurban edilmesine abidelerin inşa edilmesi ve uygun bir şekilde uydurulması ile tertemiz olarak budanmış bir çimenlikten daha geniş bir oyun alanı yaratır…Tüm müzeler ve ölü ucubelerin övülmesindeki retoriğe yüksek saygı yıkılsın—geçmişin bu batıl inançlı övgüsü yok olsun! Anıtlara Hayır! Kendi vaktinden önce doğmuş çocuklarını tamamen kapsayan geçmişi yok et: yaşamlarımızı tahakküm altına alna gerçek olmayan bugünü ve üstü pasla kaplanmış geleceği yok et! Bizler kendimiz için hiçbir şeyden yarattığımız bir şeyden daha küçük olan şeyden daha yüceyiz…Şimdi bizler harabeler yaratacağız…Ve sonra yeni ve hayal edilememiş olanı…

Benim dünyadaki yerim: Düşman, Yabancı, Göçebe olmaktır…Hatta “alternatif” kültürlerin dünyasında bile benim yerim budur. Saldırım birleşik ve şifreli bir dünya isteyen herkese yöneliktir. Tüm kodlamaları reddettiğimden dolayı ben bir yıkıcıyım. Neşeyle, Saldırmak zorunda olduğum için suç işlerim ve saldırırım! Hileleri açığa çıkartırım, acımasızca dalga geçerim, ve aptallardan seve seve düşman edinirim. Eğer yalnız isem, bunun nedeni diğerlerinin kendi kendine yaratılan yaşamın havansı temizlemek için geçmişe batıl olarak ibadet edilmesi batağına tercih ederek tırmanmaya korktuğu bir doruk noktasında olduğumdur.

Enkazlar hayret verici ve şaşırtıcı oyun alanlarıdırlar. Güzellikleri geçmişte ne olmuş olduklarıyla değil, şu an ne oldukları ve ne olabileceğinden gelir. Çok fazla harabe kristalize edilmiş kültürlerin koruyucuları tarafından korunmaktadır. Özgür oyuna izin yoktur. Çünkü hepsinin ölü kültürleri şereflendirdiği düşünülür –peki ama ölü neden şereflendirilir ki? Her şey ölür- Bunda bir şeref yoktur. Harabeler harap olmadan önce, hepsi baskı, saplantı, hurafe ve en unutulmuş olan ahmaklık için yapılmış anıtlardır. Fakat harabeler olarak, onlar çok güzeldirler—harabeler geçmişteki şanlarının sembolleri değildirler fakat uygarlık bataklığının dışındaki yaşam için olasılıkların işaretidirler. Harabelerin ortasında oyun oynamak – bir zamanlar tüm yabanılı zaptetmeye çalışmış olan uygarlığın ortasında vahşiye gitmek—gerçekten mükemmel bir şeydir. Ama harabeler yaratmak en iyisidir! Uygarlık varoldukça –toplum çoğu insanın yaşadığı şekilde yaşamasını sağladıkça—en yaratıcı eylem harabelerin yaratımı olacaktır. Geceleri çarpışmalar ve patlamalar – her hangi bir senfoniden daha güzeldir! Ufalanan taşların ve duvarcıkların yığınları –geçmişin kör edemediği her hangi bir heykelden göze daha sevindiricidir! Küller rüzgarda savrulur – bir milyon şiir kitabından çok daha şiirseldir! Kuralsız oyunlar ve koreograflaştırılmamış, çılgın danslar için şaşırtıcı oyun alanları ve zeminler yaratın…Yık!

Çevremdeki kültürün Pazar yerini daha ilgi çekici görebilir miyim? Tüm kültürden nefret eden biri olarak nasıl yapabilirim? Bir volkan gibi beynim kaynıyor. Geçmişin şanının bir işareti olmayan ama insanlar kendi kendilerini yaratan bireyler olarak çiçek açsın diye, kültürün yok olduğu bir dünyanın şaşılacak olasılıklarına işaret eden bir parmak olan harabeleri yaratmak için yanan bir taşkınla bu şehri uçurmak, parçalara ayırmak ve boğmak istiyorum.

Yaratacağımız dalgalanan, şizofrenik yaşamlardır. Eğer toplum bizi katı yapıyorsa, bizler gevşeyeceğiz…Toplum bizi zırhlandırıyorsa, bizler ayı derisi gömleklerimizi çıkartacağız…Eğer yapılanmış hale gelirsek, bu yapıların harabelerini yaratacağız ve bereketli güzellikte büyüyen bir orman gibi harabeler yaratacağız. Yıkılacak çok şey var böylelikle yaratılacak da çok şey var. Sessiz kalacak çok şey var böylelikle şarkı söylenecek çok şey var. Yaşamlarımızın müziğini çizebilen renkler sahası duyulmaya başlanmadığından dolayı—veya sadece belirli bir mesafede duyulduğundan—bugünkü varlığımızın sınırlarını güçsüz, ahenksiz ve diğer dünyalara bir çağrı olarak bir çoğu tarafından yanlış duyulmuş olan, cennet görüşleri olarak yanlış görülmüş olan bir ses aşamaz….Hayal etmenin sömürgeleştirilmesi bunu fantezileştirerek yaratıcı zekayı yok eder….Fakat çok azımız bu renkleri kendi parçalarımız olarak daha net bir şekilde duyarız – halen mevcut olmayan (momentler dışında) çünkü bu sosyal bağlamların kısıtlamalarından özgürleştirirsek yaratabileceğimiz kendilerimizdir. Kendiler, karşılıklı etkileşimlerimizin daha ötesini yaşayabileceğimiz sınırlar içinde belirlendiği sosyal ilişkiler tarafından kurulmadan ve hiçbir şey üzerinden olmadan bilinçli bir şekilde yaratılmıştır. Şimdi hiçbir dil, maksatlı ve bilinçli olan bu yoğunluğun ve tutkunun bu varlık biçimini tanımlamak için var olur, çünkü böyle bir dilin daimi olarak yaratılması ve yok edilmesi ve her anın yaratımıyla birlikte yeniden yaratılması gerekir. Bildiğimiz gibi tüm dil, geçmişi genişleten toplumu yeniden üretecek olan olasılıkları kısıtlamak için düşünce ve algının parametrelerini tanımlamak için yaratılmış sosyal bir yapımdır…Her yerde– gazetelerde, pop şarkılarında, kitaplarda ve TV’de –dilin bizi basitçe, seçimlerimize kısıtlı alan veren düşüncelerimizi maniple eden dili görebiliriz. Buna karşı onu altüst etmek ve altını kazımak için dili kullanmak stratejimizdir. Her zaman zor, kuşkulu ve deneysel bir proje ayrıca hataları maceranın bir parçası olan bir oyun… Dili bu şekilde kullanmak dilin harap edilmesine ve ayaklarını sürüyerek yürümesine çabalamaktır.

Bizler yanlış anlamış olmaya sıçramış bulunmaktayız ve bizi yanlış anlamış olan aptallara gülüyoruz! İyi niyet doğrultusunda iyi niyetli manasız işler ve tüm dogmacılar doğrultusunda zincirsiz zulüm, olasılıklara gardiyan olacaktır. Bu şekilde bizler anlayış da olduğu gibi yanlış anlayışta da cümbüş yapmayı öğreniriz ve saygı değer aleyhtarlardan zevk alırız. Halen bir kama gibi işaret edilmiş dili akıcı yapmak, bir nehir gibi akmak, dilin sosyal amacıyla çelişir ve mükemmel bir dans sağlar – yıkıcı dil silahını bileyen değişmez bertaraf edişleri olan askeri bir sanat sağlar…Tüm bu söylemiş olduklarımla, bizler radikal hiçbir dilin olmadığının sadece özgür ve zorunlu olmayan ifade biçimini yaratmak için onun altını kazımaya ve onu yıkmaya amaç edinmiş dilin kasıtlı ve radikal olarak kötüye kullanılmasının olduğunun farkındayız. Fakat birileri kıyamet hurafesine inanmadıkça, köşe başındaki ani ve mucizevi bir dönüşümde bu süreç, anti-sosyal yollarda iletişimin diğer sosyal modları ve dilin diyalektik kullanımıyla buluşur. Bizler bir toplumu oluşturan gündelik yaşam etkileşimlerinin sosyal biçimlerinden –toplumlarda, her yerde gündelik yaşamı tanımlamış olan sosyal kodların, rollerin ve ilişkilerin tüm ağı – bahsediyoruz. Bunlar asi bireyler olarak Fütürist Saldırı’nın zeka ve hırslı oyun yoluyla altüst etmeye ve altını kazımaya çalıştığı şeylerdir.

Küçük “Fütürist Saldırı” broşüründen alınmıştır, Venomous Butterfly Yayınları… Ayrıca “Anarchy: A Journal Of Desire Armed” #42. sayıda basılmıştır, Sonbahar 1995…