Evde Yazar

Batum Gezi Yazısı #10- Batum’da Beşinci ve Son Gün

2026-04-09T12:18:00.000+03:00

Takvimler 10 Mart 2026'yı gösteriyor. Her güzel şeyde olduğun gibi bu gezimizin de sonuna gelmiş gelmiş bulunuyoruz. Sabah pırıl pırıl bir hava karşılıyor bizi. Ama öyle böyle değil; masmavi gökyüzünde bir tane bile bulut yok. Keşke ilk gün de böyle olaydı desek ne fayda…

Düşünceli ev sahibimiz ne zaman isterseniz o zaman çıkabilirsiniz demiş. Sağ olsun da biz fazla uzatmadan 12 gibi çıkarız, uçak 15:35’de. Ben tatilin son günlerini kafada bitiriyorum genelde. Otellere gittiğimde de böyle olurum. Sabah kalkayım da son bir kez havuza gideyim demem mesela. Süreç bittiyse bitmiştir derim ve direkt tatil modundan çıkarım. “Ah keşke şunu da yapsaydım…” modu da kendiliğinden uzaklaşır böylece.

Evde kalan malzemelerle güzel bir kahvaltı yapıyoruz. Son kalan tereyağını dakapının önünde olmasına şaşırdığımız beyaz kediye verelim diyoruz. Anlatmıştım bu şehirde sokak kedisi olmadığını. Bu zavallıcığı muhtemelen evden atmışlar… Geçen gün de yaş mama vermiştik kendisine. Tam kediye tereyağını verecekken bir yaşlı köpek geliyor ve hoopp götürüyor tereyağını. Karizması çok sağlam, ses çıkarmadan sakin hareketlerle hakimiyet kurmuş ortamda belli ki. Korkmuyorum bu “ağır abi” den…Evden ayrılmadan son hamle olarak, kapının önündeki gül çeşidi sandığım, sonradan kamelya olduğunu anladığım çiçekten 2 dal koparıp nemli peçetenin arasında güzelce paketliyorum. Olursa, kendi evimde de köklensin diye… Eşyaları topladıktan sonra zarif ev sahibinin bıraktığı anı defterine teşekkür notumu eklemeyi de ihmal etmiyorum. Çünkü böyle küçük notlar bırakmaya da okumaya da bayılıyorum.

Saat 12 gibi Bolt Taksi çağırıyoruz yine. Kocaman bir araba geliyor, direksiyonu sağda. Yaklaşık 20 dakikada varıyoruz havaalanına. Bol bahşişle birlikte 250-300 Lira gibi tutmasına hem seviniyor hem de üzülüyorum. Bizim ülkemizde taksiye binmek neden ultra lüks bir şey oldu? Hoş, artık elma almak da lüks ya neyssseee...

Eskiden, yani epey eskiden işe giderken sadece sigara içmek için dolmuş yerine taksiye bindiğim günleri hatırlıyorum. Asla fiyatı fazla gelmezdi o zamanlar. Keşke Kadıköy’den Sabiha Gökçen’e kadar 1000-1500 gibi uçak parası vermek zorunda olmasa kimse değil mi ama… Bu fiyat belki de daha fazladır, tahmin ettim sadece. Eksiği vardır, fazlası yoktur...

Old Town ile Havaalanı Arasında Gökdelenler

Old Town’dan çıktıktan sonra yol kenarındaki sıra sıra gökdelenleri görünce şaşırıyorum yine. Ne kadar çok inşaat var! Yazmış olabilirim önceki bölümlerde; burada tanıştığımız bir Türk mühendis bu binalarda kaldığını söylemişti.

Aklıma on iki on üç sene önce Batum’daki bir Türk tekstil firmasından aldığım iş teklifi ve reddedişim geliyor. Eğer o zaman o işi kabul etseydim hayatımda neler değişirdi acaba? Belki de paralel evrenlerden birinde öyle bir hayatım vardır, kim bilebilir…

Batum Havaalanı

Saat 12:30 gibi havaalanına geliyoruz. Minnak bir yer burası. İçeriye girişte kurulmuş stantlardaki hediyelik eşya fiyatlarına bakıyorum; fiyatlar dışarıyla hemen hemen aynı. 3 Lariye 5 Lariye hediyelikler var. Bizdeki “vahşi” kapitalist düzen henüz buradaki havaalanına uğramamış demek ki.

Kontuarın açılmasını bekliyoruz. Bu havaalanında online check in yapsak da basılı bilet almamız gerekiyormuş, telefonumuza gelmiyormuş biniş kartı. Bunu da öğrenmiş oluyoruz. Kısa süre içinde biletimizi alıyoruz. Tam ülke çıkışındaki kontrolde suratsız kadın polis ayakkabılarımı çıkarttırıyor. Beni bir odaya alıp soymasa da detaylı inceliyor iki suratsız memur. Çok sinirleniyorum, anlıyor bakışlarımdan…En son “Thanks Ma’am” diyor, cevap bile vermiyorum.

Gerçekten anlamıyorum; Ukrayna’da, Moldova’da ve Gürcistan’da gördüğüm kadın görevliler nasıl bu kadar antipatik olabiliyor? Neyse moralimi bozmaya değmez, çünkü sırada Lounge keyfi var...

Batum Havaalanındaki Lounge

Bu yazı dizisinin başında ballandıra ballandıra anlattığım sevgili kredi kartını okutarak giriyoruz Lounge’a; tabii ya, kaçar mı…

Yalnız Sabiha Gökçen’deki lounge ile burası arasında çok fark var. Burası daha şık; koltuklar, aydınlatmalar daha hoş görünüyor. Evet yemek seçeneği pek yok ama içecek çeşitleri çok ve güzel.

Ana yemek olarak çorba, patates kızartması ve çıtır tavuk var sadece. Kahvaltılıklar var, domates, peynir, bal gibi… Bir de kurabiye çeşitleri var. Bizdeki lounch’da ise daha çok yemek çeşidi vardı ama içecek yoktu doğru dürüst.

Burada ise tezgahın üzerine sıra sıra viski, martini, şarap, likör çeşitlerini dizmişler. Dolapta şişe sular, cam şişede meyve suları, cam şişede biralar var… Sabiha Gökçen’de biliyorsunuz suyu bile arıtma veriyorlardı…Neyin kârını yapacaklar acaba şişe sudan tasarruf ederek? İnsanlar o lounge’dan hizmet almak için para veriyor neticede. Yemek çeşidi tamam çok, ama içecekte yapılan kurnaz kısıtlamaları görünce insan bir rahatsız oluyor. Hiç lafı dolandırmadan direkt söylemek istiyorum. Ülkemizde her geçen gün düşen kaliteyi ve vasatın normalleştirilmesini esefle ve şiddetle kınamak istiyorum. Şişe su ya, sadece şişe su... Neyse söylenen insan modunda olmayalım, yani hâlâ tatil modundayız.

Yiyoruz içiyoruz keyifle. En son 2024’de gittiğim oteldeki favori içkim Martini Bianca olmuştu,.Adını unutmadığım deneyimli barmen Yılmaz Bey limonla servis ederdi, bayıla bayıla içerdim. Burada da söylemesi ayıp aynısını yapıyorum. Her şey çok güzel.

Vee, saat üçe gelirken atlar kabak oluyor. Kraliçelik bitiyor ve mecburen dışarıda uçağa girmek için kuyruk olmuş halka karışıyoruz.

Hoop, bir saatte Sabiha Gökçen’e gelmişiz bile…

Anılar, anekdotlar biriktirdiğim bu kısa ve güzel tatil de böylece sona eriyor. Bakalım yenisi ne zaman ve nereye olur… Belki bir ilham gelir de pasaport bile alırım... Ne tuhaf bir kişiyim Allahım Tanrım...

Tatili özetlemek gerekirse, Güzeldin Batum’un Old Town’ı, ruhuma iyi geldin, teşekkür ederim sana...

Ve yazı dizisini sıkılmadan okuyup yorum yazan herkese sevgiler efenim… Tekrar görüşmek dileğiyle…

Batum Gezi Yazısı #9- Batum’da Dördüncü Gün, Çakma Gaudi Binası ve Detaylar

2026-04-08T18:49:00.001+03:00

Bugün hava güzel. Kahvaltıyı yaptıktan sonra sahile doğru yürüyoruz. Teknelerin tamir edildiği yerden sağa doğru şehrin farklı bir sokağına dalıyoruz. Benim derdim Meryem Ana Katedralini görmek. Ve ne oluyor biliyor musunuz? Sağa döner dönmez Batum’un gerçek yüzüyle karşılaşıyoruz!

Batum’un Öteki Yüzü

Birdenbire trafik hızlanıyor, insanlar kalabalıklaşıyor. O güzel bonbon şekeri gibi binalar yerlerini bakımsız, sıkışık ve kirli evlere, düzensiz dükkanlara bırakıyor…

Old Town’daki minimalist tabelalarda yer alan Gürcü alfabesi ne kadar estetik görünmüştü gözüme. Oysa bu caddedeki tabelalar karman çorman ve rengarenk yazılar sadece kaotik duruyor.

Cadde boyunca yaşlı kadınların yerdeki tezgahlarda bir şeyler sattığını görüyorum. Eğer yaşlı kadınlar ve çocuklar yerlerde bir şeyler satıyorsa o şehirdeki gelir adaletini sorgulamak gerekir! Tiflis’te çok görmüştüm böyle manzaralar. Neden? Çünkü Tiflis’te turistik bölge ile halkın yaşadığı yerler buradaki gibi keskin çizgiyle ayrılmamıştı bence.

Birden ayılıyorum. Batum’da “Old Town” denilen küçük bir alanı allayıp pullayıp adeta “Truman Show” stüdyosu gibi turistlere ve zenginlere yönelik bölge yaratmışlar! Evlerin dışı şahane boyanmış, restore edilmiş, kaldırım taşları tamir edilmiş ve sokaklara kırmızılı beyazlı kamelyalar ekmişler. Böylece Old Town sanki bir film platosu haline gelmiş. Ben üç gündür platonun içini geziyormuşum mutlu mesut!

Çok ama çok şaşırıyorum bu keskin ayrımı ve birdenbire yüzleştiğim görünmez sınır çizgilerini fark edince.

Batum 2005-2015 arasında sahil ve turizm şehri olması için hızlı bir değişime uğramış. Anladığım kadarıyla sahile ve Old Town’a ciddi yatırım yapılmış. Dünkü yazıda marka otellerden bahsetmiştim ya, bugün ara sokaklarda bile irili ufaklı otel ve casinoların olduğunu görüyorum. Her yer otel dolu sahil bandında.

Ama geride kalan mahalleler anladığım kadarıyla bu değişimden nasibini alamamış. Şehrin parlatılmış tarafında muhtemelen turizm sektörünün üst düzey yöneticileri veya yabancı yatırımcılar oturuyordur. Ya da belki bu kısımda oturan fazla kişi de yoktur. Katedral yolunda gördüğüm Batum halkı ise muhtemelen turizm çalışanları, emekçiler, işsizler ve yaşlılar…

Hani Nerde Kaldı Sakin Giden Arabalar?

Tiflis’e gittiğimde trafik ürkütücü gelmişti. Oranın deli gibi hızlı, sağdan soldan aniden çıkan arabalarını düşündükçe Batum’un trafiği ne kadar sakin diyordum iki gündür. Meğer turistik “fanusta” reklamları izliyormuşum. Ya inanmayacaksınız ama, Old Town dışında tam karşıdan karşıya geçerken soldan hızla gelen bir belediye otobüsü zııt diye önümden sağa dönüyor, hem de yayaya yeşil ışık yanarken! Resmen nutkum tutuluyor ve ardından bakakalıyorum!

Turistik bölge ile halkın yaşadığı bölge arasında fark bu kadar mı bariz olur? İnanın abartmıyorum, bu bölgede insanların kıyafetleri bile değişiyor! O bakımlı, kürklü, kuaförden yeni çıkmış gibi süslü köpeğini gezdiren kadınların yerini bezgin, soluk yüzlü ve soluk paltolu insanlar alıyor.

Bu kadar keskin sosyal geçişe tanık olmak elbette duygularımı da alt üst ediyor….

Katedrale gelmeden önce küçük bir meydanda mola veriyoruz. Büfeden kahve alıyoruz, sütlü latte. Yarım saat sonra sindirim sistemimi alt üst edeceğini bilmiyorum tabii ki o anda, güneşi hissederek keyifle içiyorum.

Katedral büyük, görkemli. Bahçesinde oturuyorum. Sonra eve doğru yürümeye başlıyoruz. Yine Old Town sınırlarından içeriye girmişiz. O kadar belli ki o bölgeye girişimiz. Kaldırımlar genişliyor, şahane ağaçlar yolda sağlı sollu… Araçlar yavaşlıyor cidden. Hepsi nazikçe yol veriyor karşıya geçerken. Evler şeker evler oluyor yine, her yer pırıl pırıl…

Batum’da Çakma Gaudi Binaları Keşfettim

Bunu anlatmasam olmaz…Ya, ben var ya bazen çok komik ve hiç unutamayacağım laflar edebiliyorum, olmadık şeylere olmadık isimler takabiliyorum.

Anlatmayı unutmuşum, şehirdeki ilk gün gördüğüm bu camlı binaya “Gaudi” demiştim. Barselona’ya gittiğimden değil, gezi videolarını hayran hayran izlemekten aklımda yer etmiş bu binalar. Eve giderken ne zaman bu binanın oradan geçsek Gaudi’ye geldik, Gaudi’den geçtik şeklinde söyleyip gülüyordum.

Son gün o binanın altında ne görüyorum dersiniz?

“Gaudi Restoran” tabelası…

Nasıl gülüyorum anlatamam size. Benim çakma diye dalga geçtiğim, bir yandan da taş ile camı ne güzel bir araya getirmişler diye de beğenerek lakap taktığım şeyi yapmışlar meğer. Ciddi ciddi de binanın altına “Gaudi Restoran” açmışlar!

Üstelik taş çakma Gaudi’nin karşısına bir de cam ve metalden oluşan çakmanın çakması bir tane daha bina bile eklemişler! Çinliler görse şapka çıkarır bu duruma.

Gerçekten kendimle gurur duyuyorum, bu espriyi nasıl da yakaladım ama…

Mide Bozma Keyfisi (!)

Sahte dünyanın sunduğu bu görüntüler, detaylar elbette turist ruhumu okşuyor. Katedrale giderken gördüğüm manzaralar ise “dünyanın ahvali” olarak belleğime kazınıyor. Eve yaklaşmışken tam da bir markete girmişken başlıyor midemde gurultu… Eski gezilerimde de benzer şeyler yaşadığımı bilenler bilir. Deeptone mesela, buraya kadar okuduysa ne zaman midemi bozacağımı merak etmiştir. Evet bunun suçlusu o en son içtiğim latte olabilir, dün akşam yediğim hafif acılı İzmir Köfte de olabilir. Ya da ne bileyim alışık olmayan bünyeme sabahtan beri üç büyük kahve fazla da gelmiş olabilir.

Eve zor atıyorum kendimi, dışarıya çıkmaya cesaret edemiyorum. Akşam yemeğim Mevlana’dan gelen kuşbaşılı pide ve ayran oluyor; riske girmiyorum.

Oysa bara giderim diyordum. “Turist olmak, akışa kendini kaptırmaktır.” Cümlesi geliyor aklıma.

Yarın dönüyoruz artık, elbette son bölümü de detay detay anlatırım; siz hiç merak etmeyin 😊

Gezinin tamamını okumak isterseniz

Bütün Batum notları burada.

Başka gezi yazısı yok mu diyenler için de diğer gezilerim burada…

Batum Gezi Yazısı #8- Batum’da Üçüncü Gün, Müzeye Gidemeyiş ve Ötesi

2026-04-07T15:23:00.002+03:00

Günlerden 8 Mart 2026, pencereden görünen bulutsuz gökyüzü gerçek galiba. Nasıl da güzel açmış güneş. Gökkuşağı renklerindeki vitraydan içeriye doluşan ışık hüzmeleri harika. Fakat o da nesi? Saat 10’da başlıyor inşaat gürültüsü. Tam karşımızdaki Next Garden cart curt sitesi inşaatı. Bir kere siz nereye yapıyorsunuz garden? Ağaç dikilecek yer bırakmamışsınız ki inşaat alanında! Eski evlerin restore edildiği bu şahane sokakta kim bilir ne kadar güzel bir binayı yıktınız da bu camlı mamlı estetik yoksunu binayı dikiyorsunuz?

Bugün pazar hem! Airbnb yorumlarından birinde “bitmeyen inşaat” demişlerdi, demek bunlaraymış o sitem.

Bildiğim kadarıyla Gürcistan AB’ye giriş konusunda bizden bir adım önde. Batum’da görmedim ama Tiflis’de her yer AB bayraklarıyla doluydu. Bu şekilde olmaz ama sevgili Gürcüler! Bir inşaat firması pazar günü kafasına göre gürültü yapıyorsa sizin o iş yaş, benden söylemesi!

Ya belediye ceza kesmiyor ya da işin içinde başka güçler var! İyi de bu mahallede yaşayan vatandaşlar pazar günü bu gürültüye neden katlanıyor ki? Bir de sonradan keşfedeceğim üzere şehirde pek çok şantiye var; kimi tadilat kimi ruhsuz bina inşaatı…

Bir süre sonra inşaat sesine alışıyorum. Çünkü turist olmak bunu gerektiriyor. Hani yurt dışına gidince gidilen ülkenin güzel şeyleri kıskanılır ya, ben şu an tam tersi bir gurur yaşıyorum. İçimden “Pazar günü bir inşaatçı böyle gürültü yapamaz da hadi yaptı diyelim; ararım Kadıköy Belediyesini, anında gelir zabıta…” diye ülkemle gurur duyuyorum.

O kadar da olsun değil mi ama… Tamam abuk sabuk şeyler oluyor da köklü ve oturmuş geleneklerimiz de var yani…

* Everyday Open!*

Bugün biraz ağırdan alıyoruz. Haldır haldır dışarıya çıkmaya da pek gerek yok. Sonuçta elinde (check) ✅ atacağı yapılacaklar listesiyle doluşan görev bilinçli turist tayfadan değiliz. Relaks… Canımız nasıl isterse moduna bayılıyoruz. Zavallı dizim zaten sudan çıkmış balık gibi isyanlarda…

Evdeki malzemelerle kahvaltıyı yapıyoruz. Sonra da tarih müzesine gidelim diyoruz, eve de uzak değil. Müzenin her gün açık olduğunu önceden kontrol etmiştik.

Restore edilen evler ve asırlık ağaçlar arasından nefis ve kısa bir yürüyüşle varıyoruz müzeye. Kapısında ne yazıyor bilşin bakalım?

“Everyday open!”

Günün dile dolanan cümlesi olacak “everyday open” yazısı, söyleyip söyleyip güleceğim bir anekdot. Çünkü bina kapı duvar! Ne bir görevli var ne bir ışık, ne de bir not; hiçbir şey yok! İyi de “everyday open” değil miydi bu müze?

Kapalı da niye kapalı? Tadilat mı var? Moldova’da en azından cama yazı yapıştırmışlardı “Bomba ihbarı nedeniyle kapalı” diye! İngilizce bilmese de kapısında bir bekçi vardı. Burada hiçbir şey yok! Tiflis’de de gidememiştik müzelere, kapalıydılar. İyi de sevgili Gürcüler, nasıl olacak bu AB işleri bu vurdumduymazlıkla, söyleyin bakem, nassı olcek…

Nuri Gölü ve Çevresinde Marka Oteller ve İnşaatlar

Madem öyle bari turistlere tavsiye edilen Nuri Gölü’ne gidelim diyoruz. Maps.me sağolsun bizi götürüyor. Biraz yürüdükten sonra göl ve çevresindeki parka ulaşıyoruz. Göl çok küçük, ağaçların çoğu yapraklarını dökmüş. Eski ve görkemli parklardan değil burası bence. Yapay duruyor. Mevsimi olmadığı için kenarlarda tekneler var, belki gezinti yapılıyordur. Bu tür turistik aktiviteler pek çekmez benim ilgimi. Gölün karşısında camlı devasa Marriott ve Hilton otelleri, sağda Sheraton…

Adını bildiğimiz pek çok zincir otelin devasa gökdelenleri var buralarda. Old Town’ın o şirin havası birden değişiyor. Çok şaşırıyorum bu duruma. Sokaklarda doğru dürüst insan yok ama her biri nerden baksan bin iki bin kişilik otellerle dolu her yer. İyi de otellerde konaklayan bu insanlar nerede? Gerçekten hepsi dolu mu otellerin? Hiç anlayamıyorum.

Bir sürü otelin yanı sıra otel olması muhtemel gökdelen inşaatları da var çevrede. Zaten sonradan keşfedeceğim üzere Old Town ile havalimanı arası adeta şantiye gibi. Belki yakın bir zaman sonra sadece kumar turizmi olacak buralarda, belki de “İyi ki gitmişim zamanında!” diyeceğim…

Çok ilginç gerçekten de! Bu otellerin hepsi dolu ve insanlar dışarıya hiç çıkmıyor olabilir mi? Otelde yiyor içiyor, kumar mı oynuyorlar? Her şey dahil otellerden çıkılmaz ya dışarıya, bunlar da her şey dahil casino konseptinde mi yoksa? Kafamda bir sürü var ama bu durumu anlamam gerçekten mümkün değil. Eğer bu oteller dolu değilse finansı nasıl dönüyor olabilir? Bir sürü söylenti de var ülke hakkında; siyah paralar falan filan… Bir yazar çıksa da içlerinden, anlatsa dönemi keşke…

Minnacık şehirde bu kadar otele ne demeli peki? Belki de kısa süre sonra buralar Las Vegas olacak, bilemeyiz… Bu kadar yatırım boşa değildir…

Bugün düne nazaran biraz daha çok insan var dışarıda. Kadınların çoğunda çiçekler… 8 Mart bugün. Dünya Emekçi Kadınlar Günü…

Nuri Gölü’nden çıkıp sahile doğru yürüyoruz. Hava da sanki bizimle azıcık eğleniyor gibi. Bulutlar bir kararıyor bir açılıyor. Düne nazaran harika yine de.

Dubai’nin Kumar Oynanan Versiyonu mu Olacak Batum?

Sahildeki parka çıkıyoruz yine. Ne çok palmiye var! Burası Karadeniz kıyısı oysa, palmiyenin bu iklimde ne işi var. Belki de içten içe acı çekiyordur soğukta zavallıcıklar…Bazılarını bağlamışlar, muhtemelen kar yağarken üstlerini de örtmüşlerdir. Ama zaten devasa ağaçları yok mu bu iklimin. Şu palmiyeleri neden sevemedim bir türlü… Gölgesi olmayan ağaçlar, kuş bile konmuyor üzerlerine.

Bu kadar çok palmiye ve bu kadar çok gökdelen merakı bana bügünlerde yine adından çok söz edilen Dubai’yi anımsatıyor. Sanki bir “kafa” burada “Çakma Dubai” yaratmak istiyor gibi. Ama tam Dubai değil de değişik versiyonu. Dubai alışveriş odaklı, burası ise kumar odaklı yapay şehir olacak gibi hissediyorum. Umarım yanılıyorumdur. Kumar dünyası, sahte pırıltılar, arka planda dönen türlü hileler, poker face adamlar… Bunlar bana hiç de turistik gelmiyor.

Bazı güzelim tarihi binaların arasına diktikleri gökdelenler gerçekten çok çirkin. Oysa o kadar güzel ki orijinal evleri. Taş binalar, ferforje balkonlar, binaların bonbon şekeri gibi renkleri, kırmızı çatıları…

Belli ki Old Town’daki bu şahane evlerde Avrupa’ya öykünen burjuvalar oturuyormuş zamanında. Boşuna Avrupa Meydanı, Piazza Meydanın gibi isimler koymamışlar… Hatta bazı evlere “Gaudi” dedim daha ilk gün. Valla sanki yerinde görmüş gibi on ikiden vurmuşum bu benzetmeyi, sonraki bölümlerde anlatacağım detayını.

Simetrik olmayan camlar, Gaudi stilini andıran çizgiler enteresan gerçekten de.

Evler, Sokaklar, Şakacı Yağmur Bulutları, Baba Köpek

Bu sokaklarda gezmek bence sahilde gezmekten daha güzel… Tiflis’e nazaran buradaki Old Town’da daha çok bina restore edilmiş. Ve kaldırımlar Tiflis’den daha geniş, daha bakımlı. Yine taşlar yerinden oynuyor elbette, insanın önüne bakmadan yürümesi risk.

Asırlık ağaçlar hep şahane.

Yaklaşık iki saat yürüdükten sonra Avrupa Meydanına geliyoruz yine. Mc Donalds’ın dışarıdaki sıralarında kahve içerken birden hava kararıyor ve yağmur başlıyor. Şakacı bulutlar yağmuru döküveriyor hemen. Hava aniden kararınca soğuyor da. Değişik bir iklim. Mc Donalds’ın önünü mesken tutmuş “baba köpek” hiç havlamadan ama elinde paketle restorandan çıkan insanların dibinde ısrarla bekleyerek resmen köfte haracı kesiyor. Öyle bir bakışı var ki! Küçük Emrah’ın acıklı hali ve Erol Taş’ın “buralar benden sorulur” özgüveni sanki bu köpekte hayat bulmuş gibi. Herkes yemek veriyor baba köpeğe; patates kızartmasını bile lüpletiyor o da. Hiç korkmuyorum kendisinden. Sakin çünkü. Sakin ve kararlı…

Eve geçip biraz dinleniyoruz, 10 bin adımı geçince benim diz yine eror veriyor. Ama bugün daha iyiyim sanki, açıldı hareket ede ede…

Mevlana Restoran, Mis gibi Esnaf Lokantası

Saat 20:30 gibi evden çıkıp hakkında güzel yorumlar okuduğumuz Mevlana Restorana gitmeye karar veriyoruz. Baraka deneyiminden sonra açıkçası restoran konusunda başka bir maceraya girmeye hiç niyetim yok. Önünden geçtiğimiz İstanbul Restoran falan hiç cazip gelmiyor.

Mevlana Restoran tam bir esnaf lokantası. Sanki Anadolu’nun küçük bir şehrinde ara sokaklardan birinde lokantaya gitmişsin gibi. Şimdi diyeceksiniz ki bu kadar marka otelin, şaşaanın olduğu bir yerde esnaf lokantasının ne işi var? Ben de öyle düşünmüştüm başta ama sokağı görünce anladım durumu. Çünkü bu sokak bildiğiniz Türk sokağı. Ali Berber var, Türkçe adı olan fırın var, hediyeci Türk dükkanı var; yani bir sürü Türk esnaf var. Demek ki zamanında gelip birisi yerleşmiş, sonra ihtiyaç doğdukça yeni dükkanlar açılmış. Esnafın yemek ihtiyacı için elbette esnaf lokantası olacak. Sosyal medyanın etkisiyle de isim yapmış bir yer burası.

Baraka’da bira vardı, burada yok mesela. Dedim ya Anadolu lokantası gibi bir yer.

Tam geliyoruz lokantanın önüne. O da nesi, dükkanın önünde en az otuz tane çoğu kürklü, kalanları da şık giyimli, ful makyajlı, çok hoş görünen orta ve üzeri yaş grubu kadın var. Hepsinin ellerinde birer kırmızı gonca gül. Muhtemelen bir Gürcü kadın derneği 8 Mart yemeği düzenlemiş. Helal olsun lokanta sahibine diyorum içimden. Demek ki Gürcüler arasında da isim yapmış.

Biz de tam zamanında gelmişiz ki, kadınlar kalkmışlar, yer bulamazdık yoksa. İçerisi hiç şık değil, kapının girişinde solda bir kasa, yanında iki tane camekanlı tezgah. İlkinde yemekler, ikinci de etler, şişler falan dizilmiş. Beyaz masalar, aşırı beyaz ve rahatsız edici ışık, süs püs yok ortamda. Öyle çok masa da yok, 10 -15 masa ancak. Köşedeki dikey klimanın üzerinde neden orada olduğunu kendisinin bile anlam veremediği bir hinkel mantısı heykeli…Duvarda asılı televizyonun sesi kısılmış, sürekli tekrar eden Batum görüntüleri. Arka planda inceden hafif bir arabesk bir müzik…

Kasada oturan mutaassıp geç kadın muhtemelen patronlardan birinin eşi. Patron olduğunu tahmin ettiğim üç adam, televizyonun yanındaki masaya oturmuş, deminki kalabalığın üzerine keyif çayı içiyorlar. Çaylar zift…

Oradan oraya koşturup Baraka’nın tersine vızır vızır çalışan iki genç kadın garson Türkçe biliyor ama bence Türk değiller.

Tezgahtaki yemeklere bakıyoruz. Çorba, pirinç pilavı, bulgur pilavı, makarna, bir sebze yemeği, ve İzmir köfte. Bu kadar… Tam istediğim gibi; taze ve abartısız çeşit. Tezgahın diğer tarafında da şişler, etler, kebaplar…

Dünkü beyti fiyaskosundan sonra sulu yemek istiyorum. İzmir köfte ve pilav söylüyorum, yanında da ayran. Buranın pirinçleri küçük oluyor sanırım ve pilav biraz da kuru. Ama yemekler gayet lezzetli.

Fiyatlar Baraka ile hemen hemen aynı. Et de yesen, tavuk da yesen ortalama 23-25 Lari civarında. Ama biliyorsunuz bizim paramız pul maalesef.

Yemekten sonra çay içer misiniz diye kendileri soruyor. Çayın aromasını pek sevmiyorum ama dünkü Karabak deneyiminden sonra buradan gayet memnun ayrılıyorum.

Bugün dizimi bandajlamadan çıkmıştım, ondan mıdır bilmiyorum ama daha iyi gibiyim. Bol bol da arı zehri kremi sürmüştüm. Her yolu deniyorum yani.

Kilise görmek istiyorum aslında, bir türlü denk gelmedi, önümüze de çıkmadı. Yarın bakarız artık.

Bence tatil gayet güzel geçiyor. Ama itiraf edeyim; başka bir ülkede değil de Türkiye’de gibi hissediyorum…

Çok uzattım yine, devamı da yarına kalsın…

Gezinin tamamını okumak isterseniz

Bütün Batum notları burada.

Başka gezi yazısı yok mu diyenler için de diğer gezilerim burada…

Batum Gezi Yazısı #7- Batum’da İkinci Gün Akşamında Ne Maceralar Ne Maceralar…

2026-04-06T14:38:00.003+03:00

Baraka’da yemek bittiğinde saat 22:30’a geliyor. Dönüş yolunu yürüyecek gücüm hiç yok. Bolt uygulamasından taksi çağırıyoruz. 2 dk’da geliyor. 1,2 km’lik yol 3,5 GEL tutuyor. 1 GEL yaklaşık 16 TL! Şaka gibi! 56 TL’ye geliyoruz yani eve. Yani paramız bu kadar değersizken bile bu kadar ucuz geliyor taksi ücreti! Şoföre düz 5 GEL veriyoruz, sadece 80 TL! Kesin çok mutlu olmuştur, nerdeyse taksimetrenin iki katı bile bedava gibi! İstanbul’da 2026 itibariyle kısa mesafe indi bindi 210 TL, kilometre başı da 44 TL olmuş. Yani Gürcistan’da 20 dakikalık havaalanı yoluna verdiğimiz para ile ben Kadıköy’de sadece 3 dk falan gidebiliyorum! Önceden hayatımızda normal gelen şeyler birer birer lüks sınıfına giriyor ya, insanın midesinde hazımsızlık oluyor ister istemez.

Emekli Albay Sayıklamaları! Gerçek Acı Biberdir!

Çok değil yakın zaman öncesinde bizim paramız değerliyken maalesef şu anda Gürcü Lari’si (GEL) 16 TL. Ben Tiflis’e gittiğimde 2024 Mayıs’ında ise 12 Lira civarındaydı. İki senede yüzde otuzdan çok değer kaybetmiş paramız…. Gerçekler acıdır, biber de acıdır, öyleyse gerçek biberdir demek istiyor ve konuyu sahildeki kızgın kumların altına ittiriyorum şu an. Çünkü bu bir gezi yazısı; gülümsemeliyiz. Ne yapalım; eskiden paramız değerliyken sınırdan geçip Gürcistan’dan alışveriş yapardı bizim Karadenizliler. Biraz da Gürcü kardeşlerimiz gelsin değerli paralarıyla bizden alışveriş yapsın değil mi ama. Hep bana hep bana olmaz ki canımm!!

Bizde ne Yandex Go var, ne Uber var, ne de Bolt taksi uygulaması var! Bunlar olsa, sarı taksilere dünya kadar para vermek zorunda kalmayacağız, rekabet olacak. Sözde serbest piyasa ekonomisi var bizim ülkemizde ama taksilerle rekabet edecek Uber yasak. Neden? Taksiciler zarar görmesin diye. Tatil rezervasyonu için avantajlı fiyat sunan Booking yasak. Neden? Ets, Odamax gibi yerli seçenekler kafalarına göre yerli turiste fiyat geçirebilsin diye. En çok da Paypal’ın yasak olmasına üzülüyorum. Geçen 30 dolarlık minik bir ödeme alacaktım yaptığım işten, 10 dolar kesti bizim güzide yerli bankamız! Paypal niye yok? Yurtdışına freelance yapılan ufak tefek işlerden bankalarımız devasa komisyonlar kesebilsin diye yok. Bu aynı şeye benziyor. Kırmızı başlıklı kızla büyükanne kılığına girmiş kurt gibi…

“Senin ağzın neden büyük nineciğim?”

“Seni daha iyi yiyebilmek için yavrummm…”

Diyor sanki bir yerlerde birileri…

Bak görüyor musunuz, insan yurt dışına çıkınca ufku nasıl açılıyor. Yani şimdi ben Bolt yerine oranın sarı taksisini çağırsam kim bilir nasıl turist tarifesiyle kazık yiyecektim…Serbest piyasa girişimcileri sağ olsun, vatandaş korunabiliyor elin Gürcistanında.

Neyse işte, biraz daha bu konuları deşersem kendimi emekli albay gibi hissederim, aman diyeyim. Konuş konuş yaz yaz ne oluyorsa sanki… Batum dizimize bu kadar “antireklam” arası yeter, izlemeye devam edelim. Bakalım neler olmuş neler, maydanozlu köfteler…

Evde biraz dinlendikten sonra etraftaki barlara bakalım diyoruz.

Cumartesi Akşamı Old Town’da Çılgın Köpek!

Biraz biraz canlanmış ortalık. Evin yakınlarında pek çok bar var. Ben beklerken arkadaşım yolun karşısındaki bara bakayım diyor. Neden sonra tanıdık sesle ürperiyorum. Tam barın önündeki köpek arkadaşımı kovalıyor! Bende bir panik! Ama öyle böyle panik değil! Kendisi asla köpeklerden korkmaz, bilakis sever, dokunur, yemek verir. Ama bu köpek benim olduğum kaldırıma kadar kovalamış! Köpek çılgın gibi havlıyor bizimkinin peşinde! İstemsizce çığlık atmaya başlıyorum Türkçe tabii ki. Ben bağırırken yan taraftaki mekandan biri çıkıyor ve köpeği kovalıyor; sakinlikle

“Montlulara saldırıyor sadece, bir şey olmaz” diyor Türkçe!

İyi de hava soğuk, herkes montlu. Acaba sadece yeşil montlulara mı saldırıyor bu köpek? Adam paniğimi görünce su vermek için ısrar ediyor, istemiyorum. Benim de montum yeşil bu arada. Ya ben de karşı kaldırıma geçseydim? Neler olabileceğini düşünmek dahi istemiyorum… Köpeklere yaklaşma çabalarımda beş adım geri götürüyor beni bu durum.

Sokak hayvanları evet olsun, ama bu saldırganlara izin vermek ne derece doğru? Evet muhtemelen köpeğin yeşil mont ile ilgili bir travması var. İyi de benim gibilerin köpeklerle olan travmaları ne olacak?

Bütün modum düşüyor. Zaten gün boyu yeterince yorulmuştum, bir de bu köpek muhabbeti üzerine tuz biber… Neyseki burada her yerden Türk çıkıyor diyorum kendi kendimi avuturken!

Gürcistan sokaklarında çok köpek var… Oradan hızla uzaklaşıyoruz. Bir yerlerden gelen canlı müzik sesine doğru yöneliyoruz.

Miniminnacık Şahane Bar; FANJARA

İflah olmaz pozitif yanım yine devrede. O köpek olmasaydı belki de o bara girecektik ve Fanjara’yı bulamayacaktık. Gürcüce'de Pencere demekmiş.

Bir evin salonu kadar küçük bir yer burası. Anladığım kadarıyla Old Town'da restore edilen mekanların bazıları Airbnb evlerine bazıları da bar ve kafelere dönüşmüş. Duvara film yansıtmışlar, sadece görüntü ama. İçeride orkestra var, rock müzik yapılıyor. Yalnız o küçücük mekan için orkestra fazla gürültülü gibi. Evin odasına orkestra kurduğunuzu ve amfiler olduğunu düşünün. Ama bir süre sonra alışıyor insan, üstelik müzik gayet güzel.

Nasıl sevimli bir yer anlatamam. Sanki sitcom gibi ortam. Şarkı söyleyen çocuk meğer orada barmenmiş, geliyor bize merhaba diyor. Zaten iki masa var ortamda, bir de sağda solda ve barda birkaç sandalye var. Bizim masaya oturan oldukça kibar biri benim 8 Mart’ımı kutluyor. Zamanında Alanya’da tatil yaptığını anlatıyor. Sonra barda epi topu 7-8 tane olan bütün kadınları bara çağırıyorlar. İki adım ötemize yani. Ve hepimize renkli shot içkiler ikram ediyorlar, 8 Mart için. Dinleyicilerin arasından biri kalkıyor şahane sesiyle İngilizce şarkı söylüyor. Ukraynalı olduğunu anlıyoruz. Belki de savaş öncesinde ülkesinde müzisyendi ve mecburen buraya taşındı… Her insan bir hikaye…

Barmaid kız, sevgilisi olduğunu sonradan anladığım kız ile kalkıp dans etmeye başlıyor. Çok estetik ve doğal dans ediyorlar. Kimse onlara dik dik bakmıyor. Dışarıdan gelip ayakta müziği dinleyenler var, kimse de gelip ne içersin diye sormuyor. Baraka’nın o ilgisizliğinden sonra buranın sıcak atmosferi ruhuma çok iyi geliyor. Gece saat 1 gibi çıkarken kapıda müzisyen dahil bir sürü kişi tanıştığımıza memnun olduk diyor. Yaşadığımız yine film sahnesi tadında bir deneyim, ama bu sefer kült dizi Friends tadında…

İşte böyle geçiyor ikinci gün sevgili günlük. Eve gelince arı zehiri kremi ağrıyan dizime sürüyorum. Bir buçuk ay boyunca günde en fazla 50 adımdan sonra ilk gün 9500, ikinci gün 13500 adımı gören bünyenin “N’oluyoruz, konfor alanımdan niye çıktım” serzenişi normal tabii ki!

Macera devam ediyor…

Gezinin tamamını okumak isterseniz

Bütün Batum notları burada.

Başka gezi yazısı yok mu diyenler için de diğer gezilerim burada…

Batum Gezi Yazısı #6- Batum’da İkinci Günün Akşamı Türk Restoranı Hikayesi

2026-04-05T13:09:00.002+03:00

Yazılara azıcık moral motivasyon eksikliği arası vermiştim ama bitirmeye kararlıyım. Bir kişi bile okumasa da bu seri buraya yazılacak. Kendime ayıp ederim yarım bırakırsam, sayfalarca defter doldurdum oralarda… Hem yazarken hayallere de kaçıyorum işte fena mı…

Evet günlerden hâlâ 7 Mart Cumartesi ve akşam oldu artık.

Baraka veya Karabak Diye Geçen Restoran Hikayesi

İnternetten döneri çok güzel, temiz Türk restoranı olarak tavsiye edilen Baraka, ya da Karabak da denilen yer evden yaklaşık bir buçuk kilometre uzaklıkta görünüyor. Yorgun dizim için çok uzun gelen bu mesafeyi yavaş yavaş yürüdükten sonra akşam saat dokuz gibi restorana varıyoruz. Biliyoruz ki burası gece 12’ye kadar açık.

Kocaman bir yer ama masalar boş. En arkada bir masa dolu. Kırmızı giyinmiş garson kızlar girişte sağdaki masada oturmuşlar. Tam iftar sonrası zamanı olduğu için elemanların mola vermiş olması normal. Bir de yaşlı biri var, kızların masasına sürekli gidip geliyor. Muhtemelen oranın sahibi, ya da en eski elemanı da olabilir. Kızlardan biri kalkıyor, bizim önümüzden geçerek arka masaya çay götürüyor. Bize bırakın “hoşgeldiniz” demeyi, özenle gözlerini kaçırıyor.

Böyle böyle biz orada yokmuşuz gibi on-on beş dakika geçiyor. Acelemiz yok, yorgunum zaten. Ama bu da olacak gibi değil. Yazarken bile gülüyorum duruma. Sanki ödüllü sanat filminin içinde gibiyiz. Hadi kızlar kaytarıyor diyelim, yaşlı adam da yüzümüze bakmıyor. Bu arada arka masamızda yayılmış keyif yapan bir kadın daha var. Kırmızı giyinmemiş gerçi ama belli ki oranın bir şeyi. Artık patronun akrabası mı yoksa önlüğünü çıkarmış bir garson mu bilemiyorum. Dönüyorum arkama ve “menü verir misiniz?” diyorum. Lütfedip getiriyor hanımefendi…

Çok ilginç değil mi ya! Gülsem mi ne desem cidden bilemiyorum. Kocaman bir restoranda sadece bir masa var, yeni müşteri geliyor ama oradakiler sanki kimse gelmemiş gibi davranabiliyor… Hayır Gürcü restoranlarında servisin çok yavaş olduğunu, servis elemanlarının da suratsız olduğunu çoğu yorumda okumuştum ve Tiflis’den de biliyorum bunu. İyi de “Türk restoranı” konseptiyle yer açmışsınız, hani nerde servis kültürümüz? Türk restoranı sadece pilav üstü kuru fasulye ile olmaz ki! Bizde nasıldır, garson hemen zıtt diye gelir, “ne vereyim abime?” diye yemeklerini över.

Hayatımda hiç böyle bir şey yaşamamıştım cidden. Bir restorana gittiğimde kimse bana “davetsiz misafir” muamelesi yapmamıştı. Üzerine bir de para verdik iyi mi…

İftar yemeğini yemişler, rehavet çökmüştür diyeceksiniz de. Ben de anlayışsız değilim elbette, ama şöyle deselerdi:

“Hoşgeldiniz, iftar saati olduğu için sizden 10 dk müsaade istiyoruz, buyrun menümüz…”

Sadece buydu beklentim. Ama onlar, akşam akşam sanat filmi suskunluğu yaşattılar böyle…

Beyti değil Bey(me)ti

Neyse, biz siparişleri verdik. Yemekler şaşırtıcı bir hızla servis edildi. Porsiyonlar cidden çok büyük. Söylemesi ayıp Adana ve beyti bizdekinin neredeyse bir buçuk katı. Adamlarda et ucuz çünkü. Oralara hiç girmeyelim.

Efendime söyleyeyim, sıcacık bir beyti hayali kuran ben karşımda kimlik erozyonuna uğramış bir yemek ile karşılaştım. Beyti değil de Beymeti desek daha doğru olur. Beyti dediğin benim bildiğim et piştikten sonra tereyağlanmış yufkanın içine sarılır ve tekrar fırına gider, yufka çiğ ve soğuk olmaz yani. Ve üzerinde sıcak sos olur, terayağlı.

Benim beytimside pişmiş Adana’yı beş santim kesip sonradan buz gibi soğuk yufkaya sarmışlar, güya süs olsun diye kocaman domatesleri etlerin arasına dizmişler. Ve bilin bakalım tabağın ortasında ne var? Sarımsaklı sulu yoğurt! İlk tadına baktığımda cacık sandım ben, o derece suluydu. Şu an emin değilim ama içinde nane de koymuş olabilirler; yoksa niye cacık sanayım...

Açım, yiyeceğim mecbur. Üstelik turist dediğin umduğunu değil bulduğunu yer. O soğuk yufka ve sarımsaklı yoğurt sayesinde kısa sürede iyice buz oldu mu benim yemek! Halbuki fırından çıkmış beytiye coss diye tereyağ gezdirselerdi; oy oy oy!

Et güzeldi bak hakkını yemeyeyim ama soğuduğu için tabağın yarısını zor bitirdim. Yalan yok, adamlar Türk usulü ekmek de koymuşlardı masaya. Sarımsaklı yoğurda bandırıp bandırıp ekmek yedim de doyma noktasına gelebildim. Evet, bayılırım sarımsaklı yoğurda ekmek batırıp yemeğe. Mantının tabakta kalan son sosuna ekmek bandırmazsam mantı zevkim yarıda kalır, o derece yani…

Armutlu Gazoz Efsanesi Bence Tıss!

Evet, Batum’la ilgili hangi vlogu ya da blogu açsanız, limonata gibi bir adı olan armutlu gazozu öve öve öve bitiremediklerini görürsünüz. Tiflis’de üzümlüsünü sevmiştim, burada da armutluyu deneyeyim dedim. Damak zevkleri tartışılmaz elbette de sentetik tadı olan bir gazoz işte. Bende de gazoz kültürü vardır üstelik, severim güzel Datça gazozunu falan. Ama bu, akıp gitmedi arkadaş, resmen takıldı boğazımda; iki yudum içtim gerisi gelmedi.

Böylece armutlu gazoz hakkındaki sosyal medya balonunu da patlatmış olmanın haklı gururunu yaşıyorum şu an. Evet bazıları sevebilir mutlaka bu tadı. Bana soracak olursanız, eğer Gürcü gazozu içeceksem armutlu değil, kara üzümlüyü tercih ederim. Bunu sevmedim, aynı ballandıra ballandıra anlatılan Haçapuri pidesini ve Hinkel mantısını sevmediğim gibi…

Her ne kadar bu restoran bey(me)ti ile sınıfta kalmış olsa da açıkçası yemek konusunda Batum’da Tiflis’e göre daha mutluyum. Old Town’da bir sürü Türk restoranı var, Mc Donald’s var, pizzacılar var. Tiflis’deki Türk restoranları turistik merkeze çok uzaktı ve haçapuri, hinkel dayatması vardı her yerde. Burada Gürcü mutfağına ait restoran görmedim desem yeridir.

Görsel: Gemini Nano Banana 2

Eğer siz de Batum’a gittiğinizde davetsiz misafir muamelesi görüp zorla ağırlanma deneyimi yaşamak isterseniz Karabak’a gidebilirsiniz elbette. Yiğidi öldürüp hakkını yemeyeyim; kendileri her ne kadar “çay içer misiniz?” diye sormasalar da “ çay var mı?” diye sorup zorla ikram ettirdiğim çayın tadı güzeldi bak, Allah için parasını da almadılar...

İşte böyle….

Yemekten sonra gittiğimiz bar harikaydı bak, onu da yarın anlatırım…

Gezinin tamamını okumak isterseniz

Bütün Batum notları burada.

Başka gezi yazısı yok mu diyenler için de diğer gezilerim burada…

Bugün Nisan 1 ama bu sene şaka yok 🤐😔

2026-04-01T14:20:00.000+03:00

Bu blogu açtığımdan bu yana 1 Nisan'larda hep şaka yaparım.

Oysa bugün 1 Nisan olduğunu ruhsuz bir şekilde az önce fark ettim...

Ve sadece blog rutinim bozulmasın diye küçük bir not yazayım dedim, bu günü boş geçirmek istemedim. Zaten böyle küçük notlar yazmak da hiç âdetim değildir ya, neyse işte...

Bu da bugünün şakası olsun!

Umarım seneye, bugünlerin şakasını yapacak modda olurum kişisel hayatımda. 🙏🏼🙏🏼🙏🏼

Ve hep birlikte şakalara gülecek hale geliriz ülkecek, topyekün, tekmili birden...

✨🌸🌸🤷🏼‍♀️🙏🏼😔😔🧙🏼‍♂️✨✨🥺🥺

not: Blog yazarken bana bile emoji kullandırtan, böyle saçma renklerde yazmaya ihtiyaç duyduran bu acayip günler elbette geçiippp gidecek.... Doğadaki her su, yatağını nasıl buluyorsa aynen öyle...

Batum Gezi Yazısı #5- Batum’da İkinci Güne Devam, Miracle Park

2026-03-28T14:06:00.002+03:00

Bugün hâlâ günlerden 7 Mart Cuma, ikinci günü bakalım bu bölümde bitirebilecek miyim?

Miracle Park ( Mucizeler Parkı)

Önceki yazıda kaldığımız yerden parkta gezmeye devam ediyoruz. Bulvarın sonunda Miracle Park dedikleri şehrin en meşhur noktasına geliyoruz. Gezginlerin bahsettikleri Alfabe Kulesi, Ali ve Nino heykeli, Dönme Dolap, Deniz Feneri hepsi burada.

Buraya neden Mucizeler Parkı demişler diye merak ediyorum yazıyı temize çekerken. Meğer burayı sadece birkaç ayda tamamladıkları için bu adı vermişler. Açıkça söylemek gerekirse çok etkilendiğim söylenemez. Yani belki de bu önemli turistik binaların hepsinin gri ve parlak renklerde olması beni çok etkilememiş olabilir. Çünkü tarihi dokuyu, retro renkleri ve eski taş yapıları elbette bu sonradan yapılan gri binalardan daha etkileyici buluyorum.

Burası nasıl desem, modern bir panayır alanı gibi bir yer bence. Kuleye asansörle çıkılıyor, dönme dolap, etrafta hediyelik dükkanları…

Burayı biraz daha havalar ısınınca gece görmek daha etkileyici olabilir. Çünkü ışık oyunlarıyla görsel şov mutlaka daha güzel oluyordur. Yaz geceleri muhtemelen rengarenktir buralar ve enerjisi de yüksektir.

Neticede turistik bir cazibe merkezi yaratmak isteyip böyle bir yeri kısa sürede hayata geçirmeleri takdire şayan.

Yakından Çek de Büyük Görünsün!

Kimselerin olmadığı yolda tam da Ali Nino heykelinin önüne gelmişken arkadan Türkçe sesler geliyor.

Kız diyor ki: “Amaan, bu muymuş o ünlü heykel, küçücük! Madem emek vermişler, ayıp olmasın diye fotoğrafını çekelim bari!”

Erkek günün sözünü patlatıyor: “Yakından çek de büyük görünsün!”

İşte yaşadığımız dönemi anlatan şahane bir cümle bu… “Yakından çek de büyük görünsün!”Neden büyük görünsün? Bütün Batum videolarında gezginlerin ballandıra ballandıra aynı hikayeyi anlatmasından artık içime fenalık gelen; türlü çekim açılarıyla olduğundan büyük göstermeye çalıştıkları meşhur heykel bu kadar işte. Hepi topu 8 metre! İlla heykelin dev boyutlarda mı olması lazım? Ben Kşinev’de sadece 12 cm olan Küçük Prens heykeline hayran olmuştum mesela.

Acaba o kız, heykelin küçük olmasını sosyal medyasına mı yakıştıramadı da bu kadar söylendi, doğru düzgün bakmadan fotoğrafı çekip gitti?

Ali ve Nino Heykeli

Bu heykel aslında 1937 yılında yazılan Ali ve Nino romanında geçen hüzünlü aşk öyküsüne ithafen yapılmış. Zaten dinlemekten sıkıldığınız hikayeyi uzatmadan sadece bir cümle ile özetleyip sizi sıkmayayım.

Müslüman Azeri genciyle Hristiyan Gürcü prensesinin aşkı Ali’nin savaşta ölmesiyle ölümsüzleşiyor.

Çünkü genelde böyle olur, trajik aşklar efsaneleşir. Heykeltıraş Tamara Kvesitadze’nin yaptığı şey aslında mühendislik ve sanatın birleşiminden oluşan 7 dakikalık bir hikaye sunumu. Heykeller birbirlerine yavaşça yaklaşıyor, birleşiyor ve birbirlerinin içinden geçip tekrar uzaklaşıyor. Yani heykeltraş, 300 sayfalık romanı 7 dakikada özetleyen etkileyici ve özgün bir yorum koyuyor ortaya.

Heykelde aşıklar bir bütün olarak kalamıyorlar… Fikir çok etkileyici.

Yine bu heykeli de gece görmek lazım. Mavi ve pembe renklerle ışıklandırılan heykelin geçiş seremonisi eminim çok daha etkili olur.

Biz soğuk ve yağmurlu bir mevsime denk geldiğimiz için bu şovu kaçırıyoruz.

Heykelin sembolik anlamı ve bu yaratıcı fikrini beğeniyorum.

Dönme Dolap’tan eve doğru

Ali ile Nino’nun kavuşamayışlarını izledikten sonra biraz ilerideki dönme dolaptan sağa dönerek artık eve gideceğiz. Bu dönme dolapların bu kadar abartılıp da bir fenomen haline gelmesini de anlamıyorum açıkçası. Acaba İngiltere’deki dönme dolap bir şekilde meşhur olduğu için mi başka şehirler de benzerini yapıyor şehrin en merkezi yerine? Dönme dolabın turist açısından nasıl bir cazibesi olabilir mesela? Yeni bir şehri gezerken adrenalin hissetmek mi, şehre dönerek farklı yüksekliklerden bakmak mı… Vardır bir nedeni; dönme dolaba binmekten korkangillerden olduğum için yorum yapamıyorum.

Dediğim gibi gece gelmek lazım bu parka…

Tam bu bölgede eski Sovyet ülkelerinde görüp de hayran olduğum o çok güzel heykellerden bir tane görüyorum. Ortamdaki diğer yapılarla hiç uyumlu değil, ama ben çok seviyorum...

Yağmurdan Kaçarken Doluya Yakalanmak ve Bir Karakter!

Kızlı erkekli grup fotoğraf çekme görevlerini (!) yerine getirdikten sonra bir kara bulut geliyor aniden. Ben daha düşünce balonumu kapamamıştım oysa. Öyle bir yağmur bastırıyor ki! Allahtan hediyeci dükkanlarının önündeyiz. Hemen yan tarafta bir inşaatın derme çatma sundurmasının altına sığınıyoruz. Yağmur, aniden doluya dönüyor. Orada iki adam, ikisi de Türk. Bizimle konuşuyorlar. Daha doğrusu bir tanesi anlatıyor. Ben diyor, hem geziyorum hem de işimi yapıyorum diyor. Abla bacımdır diyor beni gösteriyor, buraya gelenlerin işi hep içki, kumar, afedersiniz karı kız diyor. Benim o taraklarda hiç bezim olmaz diye de ekliyor. Ben daha düz yolda yürümeyi bilmiyorum, nasıl kumar oynayayım diyor.

Yanındaki adam hiç konuşmuyor. Bu konuşan da saygısız biri değil, belli ki şarlatan. Karşı dağlardaki yaylaların ne kadar güzel olduğunu anlatıyor. Zenginlerin evleri hep orada diyor. Benim de diyor, arkadaşım var diyor. Herkese fazla söyler, sağ olsun bana 1500 Gel’e ( yaklaşık 25 bin TL)Suv araba kiraladı diyor. Bir ay gezdim o dağlarda diye ekliyor. Alttan alta mesajları veriyor kendince.

Bu kadar konuşmaya ne iş yaptığından bahsetmiyor ama. Yersen… Böyle tatlı tatlı ve saygılı muhabbet edip karşı tarafa yani bize kendince “Düzgün ve paralı, güvenilecek biri” imajı çizdikten sonra organik bir şekilde lafı bizim nerede kaldığımıza getiriyor. Güzel bir evde kalıyoruz diyoruz. Kaça diye soruyor, kabaca 4 günlük fiyatı söylüyoruz. O yanındaki hiç konuşmayan arkadaşı hemen bir hesap yapıp “günlüğü şu kadara geliyor” diyor. Hemen bizimki lafa giriyor. Ya bizim bir arkadaş var, pırıl pırıl oteli var ileride, şahane diyor, size ayarlardık, çok da memnun kalırdınız diyor.

Teşekkür ediyoruz.

Ya ne diyeyim şimdi? Bu devirde hâlâ var mı böyle doksanlı yıllardan kalma yöntemlerle insan kandırmaya çalışanlar? Biraz ileride başka birine de kumarhane tavsiye edeceğine adım gibi eminim. Demek ki işe yarıyor ki adam uğraşıyor böyle. Çok enteresan gerçekten de.

Yağmurdan kaçıp karaktere tutulduğumuz bu anlar çok değil on on beş dakikada geçiyor. Güneş çıkıyor sanki az önce tufan gibi bir şey olmamıiçasına. Güneş çıkınca hava da ısınıyor aniden. Doğanın mucizesi işte…

Tekrar yağmura yakalanmadan eve atıyoruz kendimizi.

9500 adım atmışım bu gün, dizimin ağrısı son raddede. Güzel bir duş alıp az dinlenip yemeğe çıkalım diyoruz…

Kalanını da yarın anlatırım artık; kalın sağlıcakla...

Gezinin tamamını okumak isterseniz

Bütün Batum notları burada.

Başka gezi yazısı yok mu diyenler için de, diğer gezilerim burada…

Batum Gezi Yazısı #4- Batum’da İkinci Gün, Sokaklar, Parklar, Detaylar

2026-03-26T17:49:00.007+03:00

Bugün günlerden 7 Mart Cuma, takvimlere göre Batum’da ikinci, ama bana kalırsa birinci günüm. Erkenden kalkıyorum, mutfak sıcacık. Ev sahibimiz dolapta tertemiz şık bir kavonozda kahve bırakmış. Bildiğiniz Türk kahvesi, bakır cezve de var. Mis gibi kahvemi yapıp mutfakta yazmaya başlıyorum. Gezilerde bunu hep yapıyorum ve çok da hoşuma gidiyor. Sabah kahve eşliğinde bir gün öncesini kağıda dökmek, benim gezi ritüelim, ayrı bir keyif...

Yağmur bazen hızlanıyor, bazen yavaşlıyor. Bir bulut geliyor, döküyor içini; sonra bir başka bulut geliyor. Yağmurlu havaları severim ama sürekli böyle bir iklimde yaşamak da zor olabilir. İngilizler boşuna yerleşmiyor Fethiye’ye…

Buranın yaygın yerel market zinciri olan Spar’dan yaptığımız alışverişle kahvaltımızı yapıyoruz. Yoğurt, yumurta ve bal çok güzel. Küçük bir kavanozla evden getirdiğimiz zeytin ve yine evden getirdiğimiz siyah çay eşliğinde nefis bir kahvaltı oluyor. Buranın ekmeği de güzel. Bizimkilerde hava boşluğu çok bence; bu ise dolu dolu, azıcık yesen de tatmin ediyor. Simite benzeyen hamur işi ise maalesef hayal kırıklığı…Tipine bakınca tuzlu hayal etmiştim ama sanırım içinde pudra şekeri var; hiç sevmiyorum.

Yağmur biraz hafifliyor. Çıkıyoruz evden…

İstikamet Avrupa Meydanı

Evden çıkınca biraz yürüdükten sonra Avrupa Meydanı’na ulaşıyoruz. Küçük bir meydan ama gerçekten çok güzel. Etrafında 19. yüzyıl Avrupa mimarisiyle inşa edilmiş taş binalar var. Pırıl pırıl ve şıkır şıkır her şey. Avrupa’ya hiç gitmemiş ben için oldukça etkileyici görünüyor.

Medea Heykeli Ne Anlatıyor?

Meydanın ortasında Yunan mitolojisindeki Medea’yı temsil eden büyük bir heykel görüyoruz. Elinde altın post.

Heykelin hikayesi ilginç. Antik zamanlarda Gürcistan’ın adı Kolhis’miş ve Medea da Kolhis prensesiymiş. Aslında Yunan mitolojisinde Medea başka türlü anlatılıyor. Yunan anlatısına göre, aşkı uğruna babasına ve vatanına ihanet edip, en sonunda kendi çocuklarını kurban eden trajik ve karanlık bir figüre dönüşür Medea. Gürcülerde ise zenginlik ve gurur simgesi sanırım.

Medea’nın elinde gururla salladığı bu 'Altın Post', aslında tarihin en zeki madencilik yöntemlerinden biri: Kolhis halkı, nehirdeki altın zerreciklerini toplamak için suya koyun postları serer, doğanın hazinesini bu tüylerin arasına hapsedermiş. Yani Medea o postu havaya kaldırırken dünyaya aslında şunu fısıldıyor:

'Biz sadece mitolojinin değil, altının ve zekânın da ana vatanıyız!

Not: (Sağda benim çektiğim fotoğraf yarım çıkmış,

solda Gemini Banana 2 ise yine şirin şeyler çizmiş)

Kısacası o meşhur post; hem antik bir teknoloji harikası hem de Gürcistan’ın 'zenginlik bizim kanımızda var' deme şekli!

Bu arada Gürcistan’da pek çok kadının adı da Medea’ymış.

Gürcistan Avrupa Meydanı’na bu heykeli inşa ederek, “Bakın köklerimiz Avrupa kültürüne ve mitolojisine dayanıyor” mesajı vermiş olabilir mi, ne dersiniz?

Avrupa Meydanına Bakış

Girişteki İtalyan restoranında “Ay, Carmela!” çalıyor. Aynı adlı tiyatro oyununu izlediğim için biliyorum şarkıyı, çok duygusal ve dokunaklı bir ezgi… İspanya iç savaşına karşı isyanı anlatan bir devrim marşı aslında… Nakarata eşlik ediyorum.

İtalyan restoranın yanında dünya mutfağından başka şık restoranlar, bir kilise, sokağa sıraların dizildiği şık görünümlü bir Mc Donald’s ve kafeler… Bu meydanda konsere veya yeni yıl etkinliğine denk gelmek güzel olabilirdi.

Ama meydanda ne yok biliyor musunuz? Garip bir şekilde insan yok! Cumartesi öğleden sonra, hava aşırı yağışlı da değil; peki bu meydanda neden insan yok? Ya da normali bu da biz mi aşırı kalabalığa maruz kalıyoruz acaba? Yoksa burası sadece turistlerin gezdiği bir yer de turizm sezonu olmadığı için mi boş etraf? Hepsi olabilir nedeni.

Bir biz, biri siyah diğeri beyaz iki yavru köpek, onları izleyen birkaç ergen… Bu sakinlik tuhaf geliyor, film setini ziyaret ediyor gibi hissediyorum. Oyuncular henüz gelmemişler…

Çılgın gibi oynaşıyor köpekler. Günün ilerleyen saatlerinde aynı köpekleri parkta da göreceğimi bilmiyorum tabii ki. Gezdiğimiz yerlerin birbirine ne kadar yakın olduğuna buradan pay biçebilirsiniz. Köpekler bile tanıdık geliyor insana…

Bence bu şehirde köpekleri kısırlaştırmıyorlar. Çünkü gördüğüm her köpeğin kulağında küpe var. Öyleyse bu yavrular da neyin nesi diye merak ediyor insan.

Batum’da insandan korkmayan güvercinler var bir de. Benzerlerini Moldova’da ve Ukrayna’da da görmüştüm. Bizim güvercinler insan gelince hemen havalanır. Bunlar öyle değil; salına salına yürüyorlar yerlerde. Hatta Moldova’da parklarda çok da beslemiştim benzerlerini.

Bir de ne yok biliyor musunuz burada? Hiç sokak kedisi yok. Bunca köpek gördüm, bir tane bile kediye rastlamadım şimdilik. Enteresan değil mi; sınırın öbür yanına geçip Hopa’ya gitsek bir sürü kedi görürüz. Burada kedilere ne oldu acaba? Kediler olmadığı mı için mi kuşlar bu kadar rahat dolaşabiliyor? Bir reklam vardı hani, "babam bu kadar güzel kek yapmayı nereden öğrenmiş..."

Şeklinde uzayıp gidiyor sorular. Oysa babası sadece kabartma tozu reklamı çeviriyordu, nereden bilsin küçük kız çocuğu.

Yaşam böyle; bir sürü soru gereksiz ve cevapları o kadar da önemli değil aslında.

Sahile Paralel Park – Batum Bulvarı

Avrupa Meydanı’ndan çıkınca sahile doğru yürüyoruz. Sahile paralel uzanan çok güzel park yapmışlar. İçinde heykeller, fıskiyeler, dev bambu ağaçları… Buranın ikliminde nasıl yaşattıklarını anlayamadığım palmiye ağaçları düzenli aralıklarla dizilmiş. Sahile paralel geniş bir yol ve yeşillik eşlik ediyor yürüyüşümüze.

Üzerlerine bir örnek yağmurluklar giymiş altmış üstü yaşlarda olduklarını tahmin ettiğim kadın işçiler temizlik yapıyor.

Kadın park işçilerini Moldova’da da görmüştüm. Bu park, Tiflis'deki doğal parklar kadar ihtişamlı olmasa da temiz ve tertipli. Bence bizim belediyeler eski Sovyet ülkelerindeki parkları inceleyip ders çıkarmalı diye düşünüyorum. Bunu daha önce de düşündüğümü anımsayarak hem de.

Ağaç eğilmesin diye yapılan

kafası kürek
hissiyatı
koca bir yürek olan
heykelin güzelliğine
ne demeli
mesela...

🌟❤️🌟🩵🌟💙🌟💚

İşte bütün bu detaylar insana tarifsiz bir mutluluk veriyor. Yani nasıl oluyor biliyor musunuz? Siz farkında olmadan sanki o mutluluk hissi azar azar damarlarınıza aşılanıyor gibi…Genel bir dinginlik geliyor insanın üzerine. Deniz, ağaçlar, temizlik ve az insan sayesinde…

Bu arada bir buçuk aydır evden çıkmayan bünye için bu yürüyüş, moda deyimle gerçek bir “challenge” aslında. Arı zehri kremi sürüp bandajladığım dizim ne kadar dayanacak bakalım?

Siyah ve beyaz ergen köpekler buraya da gelmişler. Başka yaşlı köpekler de var. Yaşlılar sıkıntı değil de bu aşırı hareketli genç köpekler benden uzak olsunlar istiyorum.

Deniz kenarına çıkıyoruz. Parktan sonra deniz kenarında da geniş yürüme yolu ve bu yol da neredeyse bomboş.

Evet, film platosundayız ve etrafta tek figüran bizleriz. Öye gibi... Biraz deniz kenarında yürüdükten sonra tekrar paralel park yoluna geçip devam ediyoruz. Huzur ve sessizlik içime işliyor. Arada banklarda oturup dinleniyorum. Güzel buralar; çok etkileyici değil ama güzel… İyi hissettiriyor.

I 🩵şehir

İleride deniz kenarında “I ❤️ Batumi” yazısı var. Hani insanlar önünde fotoğraf çektirsin ve sosyal medyada paylaşsın diye yazılanlardan. Tabii ki orada fotoğraf çekmiyorum.

Görsel: Gemini Nano Banana 2 Ai

“I 💙şehir”, yazıları mesela, bu şeyler nasıl yayılıyor sahi? Bütün şehirlerde neredeyse harflerin fontları ve renkleri bile aynı. Instagram nasıl bu kadar her şeyi “aynı”laştırdı böyle?

Bir şehre gidersin. “I 🩵 Şehir Adı” yazısı önünde poz verirsin, hatta o pozu verirken de bir kolunu ve bir bacağını havaya kaldırırsın. Ve yayınlarsın Instagram’da. “Bakın ben buradaydım”, işte bu fotoğraf da kanıtı demek için mi bütün bu tantana?

Böyle popüler şeyler hayatımın hiçbir döneminde ilgimi çekmedi. Bazıları için ise, varoluş meselesi gibi bu kendini fotoğraflarla anlatma olayı. Kınamıyorum öyle olanları, sadece görüş beyan ediyorum bu arada. Ben yazmayı seviyorum, birileri de fotoğrafla gösteriyor duygularını ya da varlığını. Herkes kendi içini dökme derdinde.

***

Hava bir kapalı bir açık. Açıldığında kendine bulutların arasından bir yol bulan ışık hüzmeleri karşıki karlı dağlarda o kadar güzel görüntüler oluşturuyor ki. Hafızamın derinlerinde pusuya yatmış Karadeniz anılarım canlanıyor sanki. Fotoğrafını çekmeyi beceremediğim sahne, zihnimin bir yerlerinde kendine yer buluyor...

Devamı da yarına kalsın o zaman. Anlatacak şeyleri bir çırpıda tüketmeyeyim…

Gezinin tamamını bir çırpıda okumak isteyenler için bütün Batum notları burada.

Diğer gezi yazılarımın tamamı da burada

Batum Gezi Yazısı #3- Uçaktan İniş, Yağmurlu Batum, Ev

2026-03-24T13:30:00.001+03:00

Batum’a varana kadar güneşli olan gökyüzü, uçak şehre yaklaşırken grileşmeye başlıyor. Öyle bir yağmur var ki, uçak kapıya 15 -20 metre yaklaşmış olmasına rağmen bizi otobüse bindiriyorlar. Büyük incelik bence.

Küçücük bir havaalanı burası. Bizden başka bir tane de İsrail uçağı inmiş sadece. Yerel saatle 16’ya geliyor saat. Evet uzun bir kuyruk oluyor girişte, 2 uçağın yolcuları. Amaaa yine mucizeli bir şeyler oluyor. Uçaktan iniş, bavul olmadığı için beklemeyiş, kapıdan çıkış, yağmurun altında 10 numaralın otobüsü görüş ve otobüse biniş toplam 10 dakika sürüyor. Bayılıyorum böyle kompakt şeylere, küçük ve pratik…

Yalnız havaalanı içinde polis köpeğinin salıverilmiş halde insanları koklayıp uyuşturucu araması ürkütmüyor desem yalan olur. Görevli anlıyor korktuğumu ama pek de yardımcı olmuyor. Allahtan köpeğin işi uyuşturucu kokusu olduğu için bana yaklaşmıyor. Sonra yine havaalanı içinde başka bir sokak köpeği geliyor yanıma. Yaşlıca ve uysal, kulağında küpesi var; korkmuyorum. Sonradan fark ediyorum ki, bu şehirde neredeyse hiç kedi yok ama çok çok fazla sokak köpeği var. Yavru köpekler de çok, demek kısırlaştırmıyorlar

10 Numaralı Otobüsle Şehre Doğru

Belediye otobüsüne orta kapıdan da binilebiliyor, kredi kartı okutulabiliyor. Otobüste Tiflis’den hatırladığım “Şimdiki gaçeraba” olarak algıladığım anonsu duyunca gülümsüyorum. Sanki bildik bir yere tekrar gitmiş gibi…

Otobüsün içi çok kalabalık. Muhtemelen ana hat bu. Önlerde bir yer bulup oturuyoruz. Yalnız camdan hiçbir şey göremiyorum, çünkü camları da reklam ile kapatmışlar, görüntü resmen piksel piksel renklendirilmiş gibi…

Bizim otobüslerdeki gibi ekran yok, bir sonraki durağın ne olduğu yazmıyor. “ Şimdeki gaçeraba” kelimesinden sonra uzun uzun söylenen durak isimlerini anlayabilirsen anlarsın. Bence pek kolay değil. Çünkü bir kez söyleyip geçiyor kayıttaki ses. Neyseki her gezide kullandığımız, internetsiz de çalışan maps.me uygulamasının Batum haritasını önceden telefona indirmiştik. Uydudan nereye gittiğimizi takip edebiliyoruz bu sayede. Eve yaklaşınca ineceğiz. Google haritalar da internetsiz çalışıyor ama, bu tür ülkelerde zaman zaman sapıtabiliyor. Gerçi maps.me Moldova'da ilk akşam uydudan veri alamayıp ufak bir çarpıntı yapmıştı ama genelde iyi.

Eve yakın bir durakta iniyoruz. Acayip yağmur yağıyor. Öyle böyle değil. Yanımıza şemsiye almıştık. Açıyorum ama ne kadar işe yarayacak bakalım. Çevreyi alıcıgözle inceleyemiyorum ama belli ki hali vakti yerinde bir semtteyiz. Geniş kaldırımlar ve Tiflis’den aşina olduğum kocaman ağaçlar var. Kaldırımlar Tiflis’den çok daha düzgün ama yine tanıdık su dolu çukurlar yanıltmıyor.

Old Town’dayız, evi de çok merkezi bir yerde tutmuştuk zaten. Hiç sokak isimleri yazan tabela olmadığı için biran şaşırıyoruz, harita da şaşırıyor. Karşı kaldırımın köşesinde döviz bürosu olduğunu düşündüğüm küçük bir ofis var, oraya soralım diyoruz. Evet, meğer bizim evin sokağındaymışız. Ve içinde iki kişinin çalıştığı o küçük yer de bir banka şubesiymiş…

Ve bir kez daha fark ediyorum ki her kapının üzerinde zaten hem sokak adı hem de kapı no yazıyormuş… Biz boşuna sokak başında tabela arıyormuşuz…

Batum’daki Evimiz

Ev gerçekten çok güzel. Bir kere düz ayak olması, müstakil ama yıkık dökük olmaması zaten mükemmel. Önündeki gül sandığım, ama sonradan sevgili blog arkadaşım Yeliz’in bu yazısını okurken aynı çiçek olduğunu fark edip kamelya olduğunu öğrendiğim güzelliklere bayılıyorum… Ne tesadüftür ki sevgili Yeliz de çiçeğin adını sosyal medyadan öğrenmiş. Belki de bu yazıyı okuyan birileri bu çiçeği tanıyacak. Zincirleme kamelya sevdası gönüllerde...

Edip Cansever'i nasıl hatırlamam şimdi...

Batum Evimizin Önü 💖Kamelya

"... Derken karanfil elden ele..."

Elbette o kamelyadan özenle bir filiz seçildi ve Gürcü su şişesinde Kadıköy'e getirildi... Tam benlik hareketler bunlar...

Sokak kapısından sonra iki basamak, sonra askılık ve bir raf var. Ev sahibimiz bir şemsiye ve tek kullanımlık paketli terlikler bırakmış. Hemen salona giriliyor sonra, kapı yok arada. İki koltuk, içinde güzel objeler olan retro bir komodin, köşede bir sehpa üzerinde tuşlu bir telefon ve gerekli telefon numaraları…

Batum'daki evimden...

Ortada bir sehpa ve üzerinde şık paketleri içinde buranın meşhur cevizli sucuğu… Bize özenle ikramlık bırakmış. Bundan daha sıcak bir karşılama olabilir mi…

Her yere sevimli, gülücüklü notlar yerleştirmiş ince ev sahibimiz. Salondan yatak odasına oradan da mutfak ve banyoya geçiliyor, arada kapılar var. Mutfakta her şey sanki yeni alınmış gibi pırıl pırıl. Şık bardaklar, sevimli fincanlar, pırıl pırıl çelik tencereler… Dar alana uygun alınmış küçük bir fırınlı ocak ve buzdolabı… Her şey yerli yerinde. Hatta dolaba taze Türk kahvesi ve bakır cezve ile şeker bile koymuş…

Banyoda tek kullanımlık diş fırçası, banyo kokusu çubuklar, çamaşır deterjanı, yedekli tuvalet kağıtları, ıslak mendiller, pırıl pırıl havlular… Hızlı çalışan internet. Hemen kendimi yeni evimde hissediyorum.

Bir şey söyleyeyim mi, şu son dönem ortaya çıkan ve sunduğu hizmet karşılığı aldığı komisyonu sonuna kadar hak eden en iyi uygulama bence Airbnb… Aman diyeyim, birileri uyanmasın da Booking gibi, Uber gibi bunu da yasaklamasınlar sonra…

Airbnb’de misafir yorumları ve puanlar çok önemli olduğu için bu işi ciddiye alan ev sahipleri de böyle en ince detaylara kadar özeniyor. Niye otelde kalayım ki böyle bir konfor varken…

İkramlık Churchkela’nın tadına bakıyorum. Bence içinde sadece meyve şekeri ve ceviz var, şahane…

Kaloriferler cayır cayır yanıyor ama tavanlar o kadar yüksek ki, biraz daha iyi ısınmak için klimadan da destek alıyoruz.

Saat beşe geliyor, her şey çok güzel derken birden elektrik kesiliyor. Biraz bekliyoruz geliyor. Ev sahibine mesaj yazıyoruz, “Bu normal, kesilir ama gelir” diyor. Birkaç kez böyle gidip gidip geliyor elektrik. Ne yapalım, bu da nazar boncuğu olsun…

Eve çok yakın olan, gelmeden önce yorumlarını okuduğumuz Türk restoranı Mevlana’dan lahmacun ve ayran alıyoruz; evde yiyorum. Lezzeti iyi, midemi yakmıyor. Çok yorgun olduğum için pufidik yorgan ve yastıklara uzanıp uyuyorum erkenden.

Mutfak penceresinden bakınca dar bir avlu ve bir limon ağacı olduğunu ve üzerinde de iki tane limon olduğunu söylemeyi unutmuş muyum yoksa…

Mutfak penceresinden görünen avlu ve limon ağacı

Yatarken gökkuşağı renklerinde boyanmış vitray pencereye avludan yansıyan ışık oyunları yüzüme vuruyor. Gece, yağmurun sesinin dallarda yarattığı pıtırtılar, Kadıköy’de yazı yazarken en çok dinlediğim sakinleştirici müzikler gibi geliyor kulağıma. İlk gün akşamı böylece bitiyor…

Arkası yarın…

Gezinin tamamını okumak isterseniz

Bütün Batumnotları burada.

Başka gezi yazısı yok mu diyenler için de diğer gezilerimburada…

Batum Gezi Yazısı #2- Uçak Anıları, Host ve Hostesler...

2026-03-23T13:13:00.000+03:00

Beni bilirsiniz, zaten hepi topu iki üç tane olan gezi anılarımda gittiğim yerle ilgili detaylara üçüncü dördüncü yazıda ancak sıra gelebiliyor. Elime kağıdı kalemi alınca çenem düşüyor, oysa normal hayatımda hiç de çok konuşan biri değilimdir. Kağıt kalem demişken, evet mecaz değil. Seyahate çıkarken çantaya ilk koyduğum şey defter ve kalem oluyor.

Kaldığım yerden devam ediyorum…

Dün tarihi yazmayı unutmuşum, hemen ekleyeyim; takvimler 6 Mart 2026, günlerden cuma. Ve hâlâ havaalanındayız. Serinin birinci bölümünde uzun uzun anlattığım lounge keyfinden sonra artık vakit geliyor. Saat öğlen on iki buçuk gibi kapıya gidiyoruz. Lounge 203 kapısının yanındaydı, bizim uçak da 205 B’den kalkacak. Nazar değmesin şahane şansımız devam ediyor; lounge’dan çıkıp kapıya gitmek neredeyse 5 dakika…

İnsanlar kuyruğa girmiş. Normalde 12:30’da uçağa almaları gerekiyordu, 15 dakikalık gecikmeyle alıyorlar. Bu kadar gecikme kadı kızında da olur. Körükten geçiyoruz, en sevdiğim… Otobüs yerine körükten geçmeyi yeğliyorum tabii ki. Aklıma yıllar yıllar önce Adana’ya uçakla ilk gidişim geliyor. Uçak binek araba gibi havalimanın kapısına kadar yerde “yürüyerek” gelmişti de gülmüştüm. Aslında ne büyük konformuş! Küçük ve minimal olmak demek minimal stres demek, huzur demek…

Zihnimden bunlar geçerken uçağa biniyoruz. Yerimiz ortalarda. Çoğu koltuk da boş. Oysa bu kampanyalı uçuşlar genelde boş olmaz. Belki İran’daki saçma savaş nedeniyle aktarmalı yolcular biletlerini iptal etmiştir. Ya da insanlar kaygılanıp gezilerini bile iptal etmiş olabilir; bilet nasılsa ucuzdu, gözden çıkarmışlardır.

Uçuş 1 saat 45 dakika sürecek. Yani 13:05’de kalksa, 14:40 gibi ineceğiz. Batum bizden 1 saat ileride olduğu için yerel saatle 15:40 gibi Batum’da olacağız. Ama uçak yarım saat geç kalkıyor. Fakat bilin bakalım ne oluyor? Şahane pilotumuz 1 saat 45 dakika yerine 1 saat 15 dakikada uçuruyor bizi ve tam vaktinde iniyoruz. Her şey şahane…

Artık Herkes Hostes Olabilir!

Baştan söyleyeyim; kimse bana ayrımcı, şekilci falan demesin ama bir şeyi de belirtmezsem içimde kalır! Neticede gözlem bu. Yani gördüğümü aynen aktarıyorum buraya. Evet söylüyorum:

Bence artık hostes olmak için eskiden gerekli olan fizikî şartlar artık uygulanmıyor!

Oh be, söyledim rahatladım...

Yine hangi detayı uzatacağımı merak edenler için anlatayım efendim…

Üç hostes var uçakta, bir de kabin amiri beyefendi. Birinci hostes, esmer, dudakları silikonlu, iri yapılı. Hani derler ya “kemikleri iri” diye, öyle biri. İkinci hostes çakma sarışın, boyu taş çatlasa 165 olabilir belki de daha kısa. Dudakları öyle böyle silikon değil, sanırsınız silikon vadisi…Kirpikler deseniz abartmıyorum çizgi film karakterleri gibi kaşa değiyor. Yanakları hiç sormayın gergin birer elma... Yani benzetmek gibi olmasın demek isterdim ama benzetmekten de kendimi alamıyorum maalesef. Hani vardı ya bir ara ismi lazım değil birinin “kedicikleri”… Bu hostes hanım abla bildiğiniz onlardan. Dudağının öne doğru yaptığı çıkıntıyı alttan bir ölçsek en az iki santim gelir o çıkıntı! Yahu aslında yüz hatları da güzel olan biri bunu kendine niye yapar hiç anlamam!

Gelelim üçüncü hostese… Bildiğin 42 beden! Bayağı yani, kemikleri kalın olanlardan değil, dümdüz 42 beden.

Bunları niye anlatıyorum? Çok değil biraz eskiden hostes deyince insanların aklına çıtı pıtı mankenler gelirdi hatırlamıyor musunuz? Bence artık standartlar değişmiş. Haa, bu tabii ki iyi bir şey. Fırsat eşitliği neticede.

Demek ki bu saatten sonra herkes hostes olabilir!

Bu üç hostes hanımın ortak özelliği ne peki? Suratsız olmaları… Bu yazıyı temize çekerken aradan on yedi gün geçmiş olmasına rağmen sarışın ablanın kibirli ve suratsız hali gözümün önüne hâlâ gelebiliyorsa, siz düşünün artık bıraktıkları etkiyi.

Başta da dedim ya normalde hosteslerin güzelliği beni niye ilgilendirsin? Ama işte polis bakışlı olunca arkadaşlar, ister istemez insan da böyle detayları görebiliyor. Ne demiş atalarımız? Söyleyene değil, söyletene bakacaksın…

Host Beyefendinin Halleri

Hostesler böyle de host beyefendi nasıl derseniz, kendisi muhtemelen kabin amiri ve yaptığı işten bıkmış gibi. İki kulağının yanlarını tıraş etmiş, tepedeki saçları simsiyah. Belli ki dip boya zamanı da gelmiş. Görüntüsüne bakılırsa emekliliğine az kalmış olabilir. Host ve hosteslerden nazik olmalarını bekliyoruz ya, bu beyefendi de tam tersi.

Uçak kalktığında efsane olan “kaptan pilotunuz…” diye başlayan konuşmayı dinleyerek gülümseriz ya hani, ritüeldir neticede. Uçakta da böyle bir konuşma var ama biraz itici gibi, şaşırıyorum. Bir de bakıyorum ki bizim kabin amiri olduğunu tahmin ettiğimiz beyefendi almış eline telefonu, perdenin önünde konuşuyor. Bak işte şimdi yazarken anımsıyorum; “Bayanlar baylar ve sevgili çocuklar…” diye hitap etmiyor kaptanlar gibi. Bir gergin, ne bileyim bir bıkkın…

23 Nisan’da çocukları bakan yaparlar ya, öyle gibi. Bu arkadaşa da “zaten emekliliğine az kalmış, bari mikrofonu verelim de kaptan gibi konuşsun” demişler diye düşünüyorum. Ama olmamış host bey, kaptan karizması dediğin öyle sinirli bakarak olunmuyor. Yılların tecrübesi size yaramamış olabilir mi?

Yolcular Yiyor İçiyor, Uçuş Keyifli…

İlk defa uçak içinde bu kadar yiyecek içecek satıldığına şahit oluyorum. Hele önlerde birileri var, sürekli şarap istiyorlar. Küçük şişelerin biri gidiyor biri geliyor. Eee gerçi uçaktan önce yedik içtik ihtiyacımız yok ama bu sınırsız lounge hizmeti uçakta da geçerli olsa ya… Şaka bir yana da herkese standart sunulmayan özellikle kokan şeyleri yiyemem öyle yandakine göstere göstere. Utanırım ben! Kapalı ortam neticede; arkadan birileri köfte yiyor mesela kokuyor azıcık ortalık. Evet bu kadar ayrıcalık da olmaz böyle göstere göstere… Uçakta ne bileyim öndeki perdeden sonra bir perdeli bölme daha olsun, altı koltuklu mesela. Herkes gitsin sırayla orada yesin kokan yemeğini… Nasıl çözüm ama, antikapitalist ruhum nasıl da yaratıcı…

Sürekli şarap içmeye devam ediyor önlerdeki tipler. E Batum’a giden insanların çoğu kumara gidiyor zaten. Yiyip içmenin hesabını yapacak halleri yok ya!

İlk Defa Uçak Lavabosunu Ziyaret Ediyorum

Pilot gerçekten harika. Ne yükseldiğini ne de alçaldığını asla anlamıyoruz. Geçen sene Dalaman’a giderken aniden hava boşluğuna inince kulak zarımdan gelen yırtılmaya benzer ses hâlâ aklımdayken hem de… Uçağın içi madem bu kadar “bar” havasında, çok merak ettiğim lavabo ve tuvaleti ziyaret edeyim diyorum. Ferhan Şensoy’un on küsur saatlik Küba yolculuğunu da anlattığı Hacı Komünist kitabındaki uçak tuvaleti macerası aklımda yer etmiş. Üstat öyle bir sigara tiryakisi ki, o tuvalette havanın nasıl sigara dumanını çektiğini ve artık abartıp elinde şarapla tuvalete gittiğini falan anlatır bu kitabın başlarında o nefis üslubuyla.

Ön tarafa ilerliyorum. Kore saçlı host beyimiz “içerisi dolu” diyor otoriter tonda, öndeki perdenin tam arkasındaki geniş boş koltuğa oturup yayılarak bekliyorum. Biri çıkıyor nihayet. Çakma sarışın kedicik hanım abla ben girmeden kontrol ediyor peçeteleri falan. Küçük ama ergonomik tasarlanmış bir yer. Hava ile emiş gücü olan sifonu da böylece denemiş oluyorum. Elimi yüzümü yıkayıp çıkacağım zaten, benimkisi ihtiyaç değil sadece merak…

Tabii ki o anda aklıma bin bir türlü muziplik de gelmiyor desem yalan olur. Mesela uçaklar bu wc’nin altını açsa, ve tüm atıklar uçaktan atılsa ne olurdu? Dışarısı -50 derece olduğu için anında donan afedersiniz çiş kristalleri yeryüzüne nasıl inerdi? Turist kafası böyle bir şey işte… Gülüyorum. O kadar ihtiyacım varmış ki böyle gezmeye…

Bu kadar uçak muhabbetinden sonra inelim artık Batum’a değil mi ama...

O da yarına kalsın…

Kafanızı şişirmediysem beklerim efenim…

Bütün Batum notları burada.

Bunları okumak keyifliymiş derseniz de diğer gezilerim ise bu etikette: gezi yazısı

not: Görselleri tasarlayan Gemini Nano Banana'ya teşekkürler...

Batum Gezi Yazısı #1- Uçağa Gidiş, Lounge Hikayesi

2026-03-22T15:35:00.004+03:00

Senede bir ya da iki kez gerçekleşen ve benim uzun uzun anlatacağım yeni ve şahane olmasını umut ettiğimiz bir gezi yazı dizisiyle yine beraberiz. Bu geziler de olmasa blogcağızım yazısız kalacak neredeyse… Çünkü hiç yazasım gelmiyor bu aralar. Bazen insanın içindeki ışığı çalıveriyorlar…Neyse, zararın neresinden dönsek kârdır diyelim, drama bağlamadan tüm enerjimizle geziye dönelim.

Evet yine baştan söylüyorum; bu bir gezi rehberi değil; sadece benim Batum gezimden notlar… Yani Batum’da ne yapılır, ne yenilir, ne içilir konusuyla ilgili eminim şahane rehberler vardır. Benimkisi onlardan değil; bolca kişisel his içeren karalamalar. Baştan söyleyeyim de sonra bu ne biçim gezi yazısı falan demesin kimse. Hikaye yani anlatacaklarım, kimilerine gereksiz gelebilecek detaylarla dolu… Hayatlarımız da öyle değil mi zaten. Bize çok ama çok çok önemli gelen şeyler kimilerine nasıl da sıkıcı görünür. Oysa hikayelerdir ânlara değer kazandıran. Her şey silinir gider, geride hisler kalır…

Bu kadar girizgâhtan sonra gelelim detaylara…

Aylar öncesinde bir gece vakti indirim yakalayıp alınan Batum biletinin vakti geldi artık.

Neden Batum?

Çünkü benim hâlâ pasaportum yok! Evet, gönül elbette Prag istiyor, Barselona istiyor ama ne demişler:

Gönül ne Prag ister ne de Barselona,

Gönül gezmek ister, şehirler bahane…

Böyle dememişler tabii ki ama atış serbest bugün. Ne de olsa gezi yazısı rehavetindeyiz, az rahatlamak derdindeyiz. Yani maksat rutinlere ara vermek, azıcık değişiklik yapmak…

Neden Batum?

Aslında iki seçenek kalmıştı gidebileceğim pasaportsuz ülke ve şehirler için. Ya Batum ya da Bakü… Niyeyse bilet almaya karar vermek zorunda olduğum o kısa anda Bakü alternatifine bünyem şiddetle tepki göstermişti çok iyi anımsıyorum… Yani abartmıyorum saniyeler içinde karar vermem gerekiyordu, çünkü kampanya biletleri hızla tükeniyordu. Bakü’yü istemedim. Ve dün, yola çıkmadan önce İran’dan Azerbaycan’a bağlı Nahcıvan Özerk Cumhuriyeti havalimanına bir İHA saldırısı olduğunu okudum. Azerbaycan devlet bakanının da “Buna kayıtsız kalamayız” dediğini öğrenince açıkçası bir ürperme geçti içimden. Böyle mistik şeylere defalarca tanık olmuştum oysa, ama işte yine de ürperdim… Sezgilerim yine beni korumuştu. Normalde Bakü’ye gitmeyi elbette isterim, bir düşmanlığım mı var onlarla, yoo! Bilakis müziklerine ve danslarına bayılırım. İçimden gelen o güçlü karşı çıkış demek bu nedenleymiş diye düşündüm.

Ne yapardım böyle bir haberden sonra Bakü tatil planını?

Bu soruyu şu anda düşünmek istemiyorum. Çünkü Matriks filminde olduğu gibi ben mavi hapı yani Batum’u tercih etmiştim artık. Gerisini paralel evrendeki ben düşünsün!

Neden Batum sorusunun bir diğer yanıtı da Ukrayna Savaşı tabii ki. Pasaportsuz gideceğimiz Gürcistan, Ukrayna, Moldova ve Azerbaycan var. Eğer dünyanın huzurunu kaçıran insanlar (!) savaş başlatmasaydı, elbette Ukrayna’nın gitmediğim Kiev, Odessa gibi şehirlerine gitmek isterdim, hatta ikinci kez Lviv’e de giderdim ama…

Neyse işte, bu durumda slogan atabiliyorum sadece:

Yurtta Barış, Dünyada Barış!

Bir de ne var biliyor musunuz? Ben yaklaşık bir aydır evden hiç çıkmadım. Hem sağlık sebepleri hem de sanırım biraz psikolojik durum... Yumurta mı tavuktan, tavuk mu yumurtadan çıkar hesabı…

Ve bakkala bile gitmeyen ben, yurt dışına çıkıyorum ya, helal olsun kendime!

Evden Çıkış, Havaalanına Giriş

Uçak saat 13:05’de. 9:00 gibi evden çıkmak lazım. İstikamet metro. Bugün günlerden cuma,; Sabiha Gökçen kalabalık olabilir. Her şey olabilir! Çünkü turist olmak, olanı kabul etmeyi gerektirir. Panik yok… Her şey çok güzel olacak...

Normal zamanlar kadar olmasa da havalimanı metro çıkışında bir cuma kalabalığı hissediliyor. Ramazan ayı olmasına rağmen havaalanı yoğunluğu pek değişmemiş. Yurdumun güzel insanları yer değiştirmeyi seviyor. Oradan oraya, buradan şuraya hep devinim halindeyiz.

Lounge Ayrıcalığı

Kimilerine görgüsüzlük gibi gelebilir bu anlatacaklarım, hava atmak gibi de gelebilir. Bazıları ise zaten daha iyi olanakları olduğu için “Böyle ballandıra ballandıra anlatacak ne var canım bunda?” da diyebilir. İnanın hiiç bunlar için değil, gezime damga vuran detaylardan biri olduğu için anlatıyorum lounge ayrıcalığını. Ve evet, normalde böyle “ayrıcalıklı” bir hayatım olmadığı için, ne yalan söyleyeyim hoşuma gitti tabii ki. Ama merak etmeyin siz, içimdeki antikapitalist bünye elbette buna da bir kulp bulur.

Yaanii…

Efenime söyleyeyim, ilk kontrolü geçtikten sonra o uzun şeritler halinde labirent gibi olan ikinci kontrole gelmeden hemen sağda Fast Track, yani hızlı geçiş kapısı var. Söylemesi ayıp Plaza Premium Lounge hakkımız olduğu için Hızlı Geçiş’ten yararlanabiliyoruz. Asansörle hemen bir üst kata çıkıyoruz. Sağ tarafta diğer herkesler kuyruğa girmişken, biz kimseciklerin olmadığı güvenlikten hızla geçiveriyoruz. Hoop yurt dışına çıkmışız bile…

Yani havaalanına girmemizle gümrükten geçişimiz arasında 10 dk ya var ya yok… Saat 11:30’a yeni geliyor.

Soru: Peki bu nasıl oluyor?

Cevap: Para ve güç gümrük de dahil her kapıyı sonuna kadar açıyor.

Soru: Peki ben bu paranın her kapıyı açtığı bir üst sınıfa mı aitim?

Cevap: Elbette hayır.

Anlatayım efenim…

Bir Mucize Lounge Hikayesi

Beni bilenler bilir, ya da belki yazılarımda bahsetmişimdir. Hayatımda her ne kadar bin bir türlü zorlukla karşılaşsam da, bir o kadar küçük mucize ve hayatın sunduğu küçüklü büyüklü şahane hediye de gelir beni bulur. Bu lounge hikayesi de böyle…

Bir gün bir banka arıyor. Normalde hiç açılmayan telefon kategorisi yani… Nedense o gün açılıyor o telefon. Arayan, bir bankanın şube müdürü. E insan ister istemez şube müdürüne “Müsait değilim, dinleyemeyeceğim” diyemiyor. Telefondaki beyefendiyi dinliyoruz. Bir kredi kartı varmış, baştan da söylüyor aidatsız olduğunu. E madem aidatsızmış deniliyor, o kart alınıyor.

Aaa, bir de bakılıyor ki bu sürpriz kredi kartının sınırsız lounge hakkı varmış, dünyanın bütün havaalanlarında hem de! Üstelik yanında bir de misafir getirebilirsin diyorlar. Sonra da gelsin lounge’da yeme içmeler, ikinci kontrole ayrıcalıkla kapılardan girmeler…

İşte böyle…

Bazen hayatın verdiği hediyeleri ıskalamamak lazım. Sana bir şey sunulduysa “Hayır istemiyorum” demeyeceksin baştan… Elbette dolandırıcıların önerilerini kast etmiyorum… Hemen de negatif şeyler düşünmeyin öyle, ne fenasınız…Şu an gezi yazısı rehavetindeyiz, lütfen o kaygıları ve paranoyaları dışarıda bırakalım...

Bunu neden anlatıyorum peki? Az önce de söylediğim gibi ben öyle lounge’lara, ayrıcalıklı şeylere para verecek biri değilim. Sıradan biriyim yani. Ama işte n’aparsın hayat bazen sıradan insanlara da premsesss muamelesi yapabiliyor. Kendisine sonsuz minnetlerimi iletiyorum…

Plaza Premium Lounge’da Vakit Geçirmece

Ee, şimdi fast track’tan geçmişsin, lounge’a girmişsin. Uçuşa daha var bir buçuk saat. İnsan ne yapar? Elbette yer içer.

Biraz mercimek çorbası alıyorum, fena değil. Sonra bir tabak yapıyorum kendime; 2 kaşık taze börülce önce, sıcak olmasa iyi olacakmış. 1 kaşık bulgur alıyorum, sanki suda haşlanmış gibi, pek tadı tuzu yok, ama olsun, maksat çeşit olsun. Bir kaşık Meksika fasulyesi salatası alıyorum. Bence pembe rengiyle tam uyumlu güzel bir lezzeti var. Az da kırmızı lahana salatası. O da iyi. Sadece içecek çeşitleri zayıf. Şişe su bile yok, arıtma veriyorlar. Esefle ve şiddetle kınardım kendilerini ama bu bir hediye olduğu için ağzımı bile açmıyorum. Her şey güzel... Batum'dan dönerken lounge'da yiyecek az ama içecek boldu. Demek ki ülkesine göre konsept oluyor buralarda...

Tam kalkarken yan masadaki Rus ablanın yediği, son anda gelen tulumba tatlısında aklım kalmadı desem yalan olur. Başka sefere artık.

Teşekkürler sevgili banka ve değerli şube müdürü. Sayenizde bir kuruş ödemeden, kalkan uçak manzarası eşliğinde yiyorum içiyorum, daha ne olsun... Normalde havaalanının astronomik rakamlarıyla bütün bunlar kaç para tutardı kim bilir...

Haa bu arada yeri gelmişken söyleyeyim, artık sadece bu kartı kullanıyoruz elbette. Öyle beleşe yiyip içmek bize yakışmaz, ne de olsa teşekkür etmek lazım…

Devamı da yarına kalsın…

Not: Sevgiyle efenim, özlemişim buraları, en kısa zamanda ihmal ettiğim blog dostlarımı da ziyarete geleceğim...

Bir Kolonoskopi Günü ve İnsanların Hikayesi

2026-02-21T18:36:00.006+03:00

Yer bir devlet hastanesi, şahane bir bahçenin içinde bir sürü binadan oluşan eski hastanelerden. Cerrahi kolonoskopi bölümü girişe yakın binalardan birinin zemin katında. Altı ay önceden randevu alınmış olsa da n’olur n’olmaz diye randevu saatinden önce gitmek lazım. Ama gidince görüyoruz ki mesela üç hastanın üçüne de saat 9 randevusu vermişler, kalan ikisine 10 buçuk. Canımız sağ olsun, vardır bir bildikleri…

Koridorun en ucunda bir oda burası. Karşısındaki banklarda birileri oturuyor. Odanın kapısını çalıyoruz ses yok yok. Açıp bakıyoruz yine kimse yok.

Duvarları eski zaman mavisi boyalı. Küçük masanın önünde iki koltuk. Arkasında raflar ve raflarda anlamlandıramadığım çanta gibi şeyler ve dosyalar… Yanda bir kapı, muhtemelen orası operasyon odası. Özel hastanelerin o pırıltılı ışıltılı AVM tarzı cilalı mermerleri yok burada; daha köhne ama daha sahici.

Üçüncü kapı tıklatışımızda nihayet birini görüyoruz içeride. Odanın sonradan sarışın sahibesi, büyük bir ciddiyetle oturmuş koltukta. Sahibesi diyorum; çünkü öyle bir hakimiyeti var ki ortama, insan çıt çıkarmaya bile ürküyor. “Buralar benden sorulur!” diyen bir vücut dili düşünün, öyle işte…

“Refakatçi de gelsin” demiş, giriyorum içeriye.

Kendisine “hasta kabul memuresi” demeye dilimin varmadığı odanın sahibesi, büyük bir ciddiyetle evrakları istiyor. Kolonoskopi olacak kişi uzatıyor dosyasını. Sarışın sahibe, evraklara bakıp bilgisayardaki formu dolduruyor. Acele etmiyor, sakin sakin. Biz de izliyoruz sessizce. Arkasına uzanıp yazıcıdan çıktıyı alıyor. Odada çıt yok. Öyle bir aurası var ki oda sahibesinin, istesen de çıt çıkaramazsın. Dünyanın en ciddi işini yapıyor çünkü kendisi şu anda! Hareket etmeye bile ürküyor insan. Aklıma Moldova’ya girişte bize berbat muamele eden buz gibi soğuk bakışlı gümrük memuresi abla geliyor. O kadın bu kadın işte, “Ne fark var aralarında!” diyorum kendi kendime.

Odanın sahibesi sahte sarışın, çıktısını aldığı kağıtta bazı maddeleri sarı fosforlu kalemle işaretliyor önce. Sonra eline mavi tükenmez kalem alıp o fosforladığı yerlerin yanına (tik) Pişareti koyuyor özenle. Ritüel devam ediyor. Bu sefer kırmızı kalem alıp bir yerleri daha işaretliyor. Belli ki her evrakta aynı yerleri aynı renklerle dolduruyor. İşini ne kadar özenle yapıyor diye düşünüyorum. Bu konudaki düşüncemi sonradan reddedeceğimi bilmeden. Her şey bitince anlıyorum ki bizim hanım abla işini titizlikle yapmıyormuş ki; ritüelinin titiziymiş O sadece. (Gözlem gücüme bak sen hele, nelere de dikkat edermişim peh peh)

Okudum…..Anladım……Bir Nüshasını Elden Teslim Aldım!

Ne diyorduk, evet kolonoskopi adayı kişiye uzatıyor özenle işaretlediği beş altı sayfalık metni, yanında lacivert uçlu tükenmez kalem ile birlikte. Nereye yazacağını göstererek dikte ediyor kelimeleri, evet teker teker yazdırıyor!

“Okudum…..Anladım……Bir nüshasını elden teslim aldım! Tarih, imza…"

Kolonoskopi olacak kişi büyük bir ciddiyetle söylenilenleri yapıyor. Sonra refakatçi olan bana da veriyor bir lacivert kalem ve uzatıyor belgeleri. Beş altı sayfalık evrakta önce yazacağım yeri parmağıyla gösteriyor, sonra yine dikte ettiriyor:

“Okudum…. Anladım…. Bir nüshasını elden teslim aldım! Tarih, imza…”

El yazımızla yazdırıyor ki, ileride Allah korusun hukuki bir şey falan olacak olursa!

Bak diyecekler, “Okudum anladım” yazmışsın; üstüne üstlük bir de eline belgenin kopyasını vermişiz, daha ne yapsın bu devlet size!

Sonra bilin bakalım ne oluyor… Bize “Bir nüshasını elden teslim aldım” yazdırıp imzalattığı kağıtları arkasındaki raftan özenle çıkardığı mavi şeffaf dosyaya aynı özenle yerleştiriyor oda sahibesi. Ritüelin son parçasını yerine getirmenin huzurlu dinginliği var yüzünde.

Kşinev yazılarımda bahsettiğim - Moldovalı soğuk nevale gümrük memuresi sarışın abla- kadar ortamı soğutan, kolonoskopiye giriş memuresi ablaya bir söz söylemeden durur mu peki benim muhalif şahsım…

Hani romanlarda geçen “Dudağının ucunda müstehzi bir gülümseme ile” tabiri var ya, işte tam öyle bir gülümsemeyle diyorum ki:

“Bir nüshasını vermeyecek misiniz?”

“Gerekirse arşivden istetirsiniz…” gibi bir şeyler mırıldanıyor. “

“Ama aldım” diye imzaladım diyorum yine “müstehzi” bir gülümsemeyle. Moldovalı suratsız gümrük memuresinin çakması, “kolonoskopiye giriş memureliği görevini ritüel halinde yerine getiren çakma sarışın oda sahibesi” de nedense gülümsüyor! Yanıtsız bir gülümseme bu… Ve odadan çıkıyoruz.

Belki de yeni tasarruf genelgesi yayınlamışlardır hastanede, hastalara gereksiz kağıt vermeyin demişlerdir. Kimse bilemez. İyi de madem kağıt vermiyorsun, okusaydın ya bize çakma sarışın abla; biz de neye imza attığımızı bilseydik. Ya da beş dakika süre verseydin de “Önce okuyun sonra imzalayın” deseydin. Hatta anlayıp anlamadığımızı test etseydin, bizi sınava tâbi tutsaydın, iyi olmaz mıydı be gülüm! Bu millet nasılsa okuduğunu anlamaz diye mi düşünülüyor acaba? Belgeyi hışımla hasta ve yakınının önünde çekip almak kurumsal bir davranış biçimi mi, yoksa “kolonoskopiye giriş memureliği görevini ritüel halinde yerine getiren çakma sarışın oda sahibesi” abla mı böyle uygun görüyor? Bu soru aklımda adeta bir kanca gibi asılı kalıyor. Finali çekilmeyen dizi izleyicisi gibi kendimi adeta terkedilmiş hissediyorum. Ama cevabı öğrenemiyorum. Hatta cevapsız sorular birikiyor. O belgede ne yazıyordu, abla bizden belgeyi neden kaçırır gibi çekip aldı…

Sorsam ablaya…

Soramazsın kardeşim böyle şeyler…

Oranın sahibesi O çünkü. Ters bir durum olur, zaten altı ay sonraya ancak alınmış randevu… Cevapsız sorularını alıp çıkmak zorundasın o odadan mecburen…

Oysa ne güzel de fosforlu kalemle boyamıştı kendince önemli bulduğu cümlelerin üzerini. Göz ucuyla gördüm ben, ilk 24 saat şöyle ağrı olursa doktora gidin falan gibi kolonoskopi bilgilendirme kağıdıydı bal gibi elindeki şey. Niye be abla, neden cahil bırakıyorsunuz bizi devlet bürokrasisinin çelikten gücünü kullanarak hem de…

“Gerekirse arşivden alabilirmişiz o kağıdı!” İçimizin rahatlaması gerek, devlette hiçbir belge kaybolmaz! Ben de rahatlıyorum elbet. Birileri işlerimizi ne kadar da kolaylaştırıyor!

Ve “kolonoskopiye giriş memureliği görevini ritüel halinde yerine getiren çakma sarışın oda sahibesi” memure hanım, o saatten sonra benim hafızamdaki Moldovalı gümrük memuresi ile birleşiyor. İki farklı yüzde bir beyin, bir kalp oluyorlar. Anılar belleğimde adeta bir sıkıştırma efekti bu; yerden tasarruf hamlesi… Böyle böyle insanları sınıflandırıp teke indirdiğinde içime bir sadeleşme hissi geliyor; sanki kolonlarda lavman etkisi gibi…

Özenle hazırladığı fosforlu evrakları gören müdürü kim bilir nasıl da “aferin” diyecek kendisine, belki bu tavrıyla terfi bile alır…

Ne İş Yaptığını Anlamadığımız Zümrüt Hanım ve Masası

Kolonoskopi odasının az ilerisinde bir tane koridor kapısı var. Kapıdan çıkıp sağa dönünce tuvaletler, asansör ve sonra da bahçeye çıkılıyor. Bu eski binaya bayılıyorum; birçok koridor ikinci katta bile olsa, merdivenle bahçeye açılıyor, dışarıda nefis ağaçlar…

Neyse işte, o kapının yanında miniminnacık bir masa duvara dayanmış, ama görsen derma çatma. Sandalyeden bir şeyler sarkıyor falan. Bir kere o masa niye orda duruyor? Üzerinde ayırt edici, “danışma masası” falan yazılmıyorsa niye o masa var, insan merak ediyor. Benzetmek gibi olmasın da afedersiniz hani aç gözlü dinlenme tesislerinde tuvalet girişine ufak bir masa koyup para topluyorlar ya hâlâ, insanın aklına ister istemez o görüntü geliyor. Kolonya yok masada ama olsun, hayalimizdekinde var nasılsa.

Ufacık tefecikliğiyle Adile Naşit’i andıran, ama O’ndan daha şişmanca, saçları turuncumtrak bir kadın oturuyor orada. Oturmuyor da ilişmiş sandalyeye sanki. Yaşlı gibi görünmüyor, yürüyebiliyor da aslında ama nedense elinde tahta, kısa, eski zaman bastonlarından var. Koridordan her girene, “kapıyı kapatın!” diyor. Giren kişilerin çoğu açık bıraktığı için de her seferinde yüksek ama neşeli sesle söyleniyor:

“Bak işte yine kapatmadı kapıyı!”

Bizim kolonoskopiye girecek kişimiz gidiyor kapatıyor.

“Ya işte böyle, hep hastalar yardımcı oluyor sağ olsunlar”

“Böyle böyle bir sürü insanla akşama kadar arkadaş oluyoruz, sonra yenileri geliyor.” diyor, bizlerle iletişim kurmaya çalışıyor belli ki. Tam da dizi ya da filmlerdeki tipler gibi.

Adı Zümrüt’müş. “Senin ne işin var burada Zümrüt Hanım, yerine ne zaman geçeksin?” diyen bir doktordon öğreniyorum ben de.

Ne iş yapıyor ki bu kadın diye düşünüyorum. Şişirilmiş memur kadroları işte diyorum kendi kendime. Kadın, her gelene “kapıyı kapatın“demeye devam ediyor.

“Kapının üstündeki klimayı zorla taktırdım ama otomatik kapanışı yapmadılar” diyor. Bu arada küçük masayı gören bir sürü kişi gelip bir şeyler soruyor Zümrüt Hanım’a.

Bir kadın geliyor mesela:

“Göz polikliniği nerde?”

“Buradan çık, iki sol bir sağ yap” gibi kestirmeden amaca hizmet eden cevaplar veriyor her seferinde.

Bir Afrikalı çocuk geliyor sonra, elindeki kağıtları gösteriyor. Zümrüt Hanım yine hiç düşünmeden, sanki önündeki resimden okur gibi:

“Buradan çık, yolun sonuna kadar yürü, sonra sol sağ yap B Blok” diyor.

Başta ne iş yapıyor ki dediğim kadının büyük bir kıvraklıkla herkese cevap verdiğini şaşkınlıkla izliyorum bir süre.

Böyle böyle bir sürü insan geliyor ve hepsine tıkır tıkır cevap veriyor. İsmi konulmamış bir danışmanlık pozisyonu sanki yaptığı işin adı.

“Navigasyon gibisiniz, her yeri ezbere biliyorsunuz” diyorum gülümseyerek; biraz da ne iş yaptığını anlatsın derdindeyim.

“Benim işim o ki zaten” diyor. “Ben şurada ileride danışmadayım normalde, bu hafta beni rotasyonla asansörde görevlendirdiler” diyor. Anlamsız geliyor bu durum bana.

“Ne yapıyorsunuz asansörle ilgili” diye soruyorum.

Kulak kenarlarındakileri kazıtmış, önünü yana yatırmış asimetrik uzunluktaki saçlarıyla ve bir sürü dövmesiyle “Çukur” dizi karakterlerine öykündüğü belli olan cama yaslanmış çocuk cevap veriyor bana:

“Biz çıkamıyoruz asansörle, O’nda kart var, o çıkartıyor. Yani hastaları sadece.”

diyor, meramını anlatmaya Türkçesi de yetmiyor. Mavi bir yelek giymiş; görevli yelekleri olur ya öyle, yeleğin arkasında bir ifade var:

“Denetimli Serbestlik”

O anda bakmıyorum internete ama tahmin ediyorum ne demek olduğunu. Yine de telefonuma not ediyorum, sonradan araştırmak için:

“Denetimli serbestlik!”.

Bakıyorum eve gelince; cezaevinde yatmak yerine ücret almadan kamuya yararlı bir işte çalışarak cezasını çeken suçlu kişi demekmiş. Yanında kendine benzeyen bir arkadaşı daha var, O da aynı yeleği giymiş. Ne iş yapıyorlar acaba? Benim gördüğümde belki de moladalardı. Açıkçası ters bir şey söylesen kavga çıkaracak kadar ürkütücü bir frekans yayılıyor kendilerinden.

Asansör sorusuna verdiği cevaba

“Hı hı” deyip konuyu kapatıyorum. Ne yalan söyleyeyim, “Çukur” tiplerini güven verici bulmuyorum. Hayır şekilcilikten değil, biraz insan sarraflığından, hissiyatımın yüksekliğinden diyelim.

Ne diziymiş arkadaş! Bir dönemin simgesel solcu bıyığı gibi “Çukur Traşı” var artık hayatımızda… Toplum mühendisliğinin en çarpıcı örneklerinden biri hem de. Dizisi bitti, saçı dövmesi kalıcı oldu.

Bakınmaya devam ediyorum sağıma soluma. Zümrüt Hanım bildiğiniz gibi, öylece oturuyor, gelene geçene cevap vermekle meşgul.

Memleketimden Hasta Manzaraları

Koridordan çıkınca kolonoskopi adaylarının ve de çağrılınca sonradan odaya giren refakatçilerin kapısı var; yani kayıt yaptırdığımız kapıdan girmiyor hastalar.

Bir hasta çıkıyor oradan, geliyor yanımıza oturuyor. Arada geğiriyor, çok gaz yemiş. Pardon diyor, lütfen diyorum, siz rahat olun… Laf lafı açıyor, adam keyifli de biri, konuşkan.

“Rüyamda börek gördüm” diyor, ayılayım doğrudan ete girişirim” diye ekliyor. “Akşam hanım ile oğlan yedi yemekleri, ben öyle kedi gibi baktım” diyor gülerek. Çok da yaşlı değil.

“Bunlar var ya hep stresten oluyor, bende her şey var “ diye devam ediyor. “Covid’den sonra da arttı”

“Benim beynimde baloncuk var, midemde ülser var, şeker var, tansiyon var, afedersiniz yumurtalıklarımda da…” gerisini pek dinlemiyorum.

“Ben de rüyamda yemek gördüm” diyor bizim kolonoskopiye girecek adayımız.

Gülüşüyoruz. Kolonoskopi diyeti kolay değil, iki gün boyunca duru et suyu, duru hoşaf suyu ve duru su içen insanın tabii ki rüyalarına girer börek çörek…

Adam gidiyor, sonra annesiyle bir kadın geliyor.

Seninki neydi, benimki neydi diye dertleşmek iyi geliyor hastalara, bir nevi toplu terapi seansı gibi. Ben de böyle şeyleri izlemeye bayılırım zaten. Tiyatro bilet kuyruklarında beklerken ne çok insan tanımıştım. Sonra havaalanları, hastanede bekleme salonları, otobüs garajları… İnsanları gözlemlemeyi, tanımadığım kişilerle konuşmayı çok seviyorum. Hepsinden ayrı ayrı hikayeler kalıyor aklımda.

Burası güzel. Hem ferah hem havadar, hem de çok kalabalık değil. Derin kalınlığıyla pencere önündeki duvar girinti beni benden alıyor, çocukluğumun iki katlı evinin mutfağındaki pencere önüne götürüyor. Benim masamdı orası, orada dersimi yapardım. Ve binaların duvarları ne kadar da kalın ve güvenliymiş diye düşündürtüyor insana…

Saatler öyle böyle geçiyor. Bizim randevu on buçuktaydı. On ikiye dokuz kalana kadar bekliyoruz çağırsınlar diye.

Arada Zümrüt Hanım bildiğiniz gibi.

Yanda bekleyen Özlem Hanım diyor ki:

“Hiç de çalışasım yok artık, on sene çalıştım kurumsalda. Kurumsalın verdiği stres… Bir de karşıya gittim geldim.”

“Evet” diyorum, “O stresi çekmektense az parayla geçinmek evladır...”

“Benim ağrı eşiğim yüksektir, çıkan kolumu kendi kendime yerine oturtmuş insanım, ama geçenlerde uyutmadan rektoskopi yapmaya kalktılar, işlemi yarıda bıraktırdım, polip var temizlenmesi lazım” diyor. İkide bir stresten tuvalete gidiyor, herkesin derdi başka…

Başka bir kadın var öbür yanımda, “Bıktım kolonoskopi ilaçlarından” diyor, “kusuyorum” diyor.

Herkesin bir derdi var ama insanlar güzel geliyor o anda.. Çantamı, cep telefonumu orada bırakıp tuvalete gidebilecek kadar hem de. Seviniyorum böyle hissettiğim için. Özlediğimiz insan manzaraları bunlar, tanımadığı birine kolonoskopi odasına girerken iyi dileklerde bulunan, dua eden, moral veren güzel insanlar hâlâ var… Her şeye rağmen, tüm kutuplaştırmalara rağmen hem de…

“Denetimli Serbest” çocuğun yüzünden ise nasıl kötü bir enerji alıyorum… Bende galiba değişik bir yetenek var, insanlara bakınca onları hissetme yeteneği.

Denetimli serbestlik yazan çocuğun arkasını dönünce tam pantolonunun beline saplanmış bıçak gibi bir şey gözüme çarpıyorç. Özlem Hanımın annesi de görmüş “Bıçak mı o?” diyor. Biraz tırsmış.

“Yeleklerinin arkasında “denetimli serbestlik” yazıyor diyorum, iyice kaygı beliriyor gözlerinde. Sonra bir kez daha volta attıklarında fark ediyorum ki bıçağa benzeyen şey, rulo halindeki çöp torbasıymış meğer.

“Merak etmeyin, çöp torbası o” diyorum, herkes rahatlıyor. Demek ki çevre temizliği görevi verilmiş “Çukur” çocuklarına…

Özlem Hanım da rüyasında börek görmüş, onu söylüyor. Kolonoskopi diyetini yapanların ortak rüyası börekmiş deyip gülüşüyoruz.

Saat 11:51… Benim hastayı çağırıyorlar. Biraz telaşlanıyorum ama bir şey yok nasılsa çabuk çıkar diyorum. Öyle olmuyor, 12:45’de çıkıyor… Detayını dillendirmek istemiyorum, O’nun özeli çünkü.

Özlem Hanım stresle giriyor içeriye biz çıkarken…

Zümrüt Hanım yemeğe çıkmış. İşimiz bitip dönerken fark ediyorum ki, asansöre herkes binebiliyor, hiç öyle kart mart da gerekmiyormuş. Denetimli Serbest çocuklar Zümrüt Hanım’ın önemli bir iş yaptığını anlatmak için abartmışlar belli ki…

Biz çıkıyoruz, hastanede hayat devam ediyor.... Hayat her yerde olduğu gibi devam ediyor...

“Çıkarken kapıyı kapatmayı unutmayın…” diyor uzaklarda neşeli bir ses...

Hey Gidi Hey! Güle Güle SEO, hoş geldin GEO!

2026-02-08T16:35:00.003+03:00

Açıkçası bilişim teknolojilerinde yaşanan gelişmelerin hızına erişmek çok zor. 2012 yılında tekstile ara verdiğim dönemde başladım internet için yazı yazmaya. Çok değil dün gibi diyecektim de aradan on dört sene geçmiş! 2016-2023 arasında yine tekstile döndüm, sonra yine yazı çizi işlerine devam…

Havalıydı evde bir şeyler yapıp para kazanmak o zamanlar. Pandemi oldu sonra, çoğu kişi evden çalışmaya başladı da sıradanlaştı. Vay be, bütün bunlar nasıl da hızlı gelişti!

Bize ilk zamanlar “makale” adı altında ürün tanıtımı, blog yazısı falan yazdırıyorlardı reklam ajansları. Her tarafı anahtar kelimelerle dolu, normal okuyucular için oldukça sıkıcı yazılardı. Mesela konu sabun olsun diyelim.

“Sabun, temizlik için kullanılan bir maddedir. Sabun nasıl kullanılır diye merak edenler, sabunu avuçlarına alıp su ile köpürtebilir. Sabunların kokuları da değişmektedir. Sabun kullanmak için sabun kuru halde saklamak gerekir…”

Ben öylesine yazdım bu örneği ama yazılar üç aşağı beş yukarı böyleydi. Okuyucular kimsenin umurunda değildi; amaç koyulaştırdığım “anahtar kelimeler” yardımıyla Google’ın dikkatini çekmekti. Bunun için de bugüne kıyasla nerdeyse “dutluk” gibi olan internette “SEO uyumlu makaleler” yazdık, aslında hâlâ da yazmaya devam ediyoruz.

Bilmeyenler için söyleyeyim:

SEO = Search Engine Optimization yani Türkçesiyle Arama Motoru Optimizasyonu

Web siteleri daha çok okunsun, daha çok müşteri çeksin diye bilgisayarcılar, SEO’cular yani, bir çok teknik düzenleme yapıyordu web sitelerinde, hâlâ da yapmaya devam ediyorlar. Bizler, o günün “Makale yazarı” denilen tipleri olarak, bu SEO’cuların istekleri doğrultusunda yazılar yazardık, web sitelerinin Google’da görünür olmaları için çalışırdık. Aklınıza gelebilecek pek çok konuda yüzlerce yazı yazdım o zamanlar. Birçoğu çöp olan yazılar…

Sanki üzerinden asır geçmiş gibi geliyor şimdi, konu hakkında pek çok şey söyleyebilirim. Elbette amatör olarak, sadece hissettiklerimi. Konunun teknik kısımları ile hiç ilgilenmedim zira…

İnterneti Çöpe Çevirdik SEO yazılarıyla

Bugünden bakınca, yaptığımız şey interneti çöpe çevirmekten başka bir şey değildi. Paralı askerler gibiydik anlayacağınız. Eli kalem tutan, bir şekilde işsiz kalmış, iyi kötü okuduğunu anlayacak kadar dil bilen binlerce insan… O zamanlar tabii ki Google translate çok iyi de değil. Yabancı sitelerden bulduğumuz yazıları iyi kötü “uyarlama” çeviriler yapıp yeniden yazarak kandırmaya çalışıyorduk Google Hazretlerini.

O da bir yere kadar “yiyordu” bizim yaptıklarımızı! Bu şekilde belki de hiç hak etmediği halde pek çok web sitesi Google aramalarında ilk sayfalarda çıkıyor, onların görünürlükleri arttıkça müşterileri artıyor, para kazanıyorlardı. Bizler de adına yazı bile denilmeyecek, ama o günlerde “makale” denilen çöpleri yazan paralı askerlerdik. Yani şimdi düşünüyorum da, internet bir denizse, bizler de o denizin kenarında oturup içine çöp atmak için minimum para verilerek kiralanan insanlardık…

Google Uyandı Sonra

Bu işler sektör haline gelmeye başladı sonra. Hani nasıl ki bir zamanlar tarlasını satıp gelip kot atölyesi açıp tekstil patronluğuna evrilen tipler vardı. O hesap; önüne gelen ajans kurup üç kuruş paraya yazdırdığı çöp yazıları büyük firmalara pazarlamaya başladı. Bir taraftan emek sömürüsü beyaz yakalıyı sarmalarken bir taraftan da internet çöp yazılarla dolmaya devam ediyordu. Elbette Google buna kayıtsız kalmadı. Yazıların içi anahtar kelime çöplüğü olan web sitelerini öyle cezalandırdı ki, değil ilk sayfada çıkmak, neredeyse Google’da görünmez oldular! Google’da görünmemek de çoğunu ticaret dünyasından silmeye yetti, ya da küçüldüler…

Makaleden İçeriğe Evriliş Süreci

Sonra bu bizim makale işleri yavaş yavaş “içerik” adını almaya başladı. Öyle bir noktaya gelindi ki, bu yazılara “makale” diyenler ile “içerik” diyenler sanki farklı sınıflara ait gibi olmaya başladılar. Nasıl desem, içerik diyenler kolej mezunu, makale demeye devam edenler ise ilk okul mezunu muamelesi görmeye başladı. Hiç işten anlamayıp yazan kişilerin emeğini sömüren küçük “girişimciler” yavaş yavaş piyasadan silindi ve yerlerini büyük büyük “İçerik Ajansları” almaya başladı.

Bizler artık içerik üretiyorduk! Evet, elbette ben de içerikçilerin içinde yerimi almıştım. Yazılarımız artık SEO odaklı anahtar kelimelerle dolu değil, okuyucu odaklıydı. “Content is king”’di artık, yani iyi içerik her şey demekti.

Okuyucu odaklı, anahtar kelimelerden arınmış, asla kopya olmayan yazılar (içerikler) yazmaya başladık. İşin özüne bakarsanız okuyucu, ya da kullanıcı, yine kimsenin umurunda değildi. Google “okur odaklı” yazıları sevdiği için öyle yazıyorduk. Yani king dediğimiz şey içerik değil, hâlâ Google’dı.

(Bu, yazıların içeriğe evrilme sürecinde ortaya çıkan Instagram ve orada paylaşılan videolar da artık "içerik" diye anılıyor biliyorsunuz, bu konudaki hislerimi de uzun uzun anlatırım sonra)

Hoş geldin Yapay Zeka

Sonra ne zaman olduğunu anımsamıyorum LLM’ler çıktı piyasaya. Large Language Model, yani Türkçesiyle Büyük Dil Modelleri…

‘2017’ye kadar LLM’ler okuduğunu anlıyor ama yazamıyordu. Bak 2017 diyorum, şunun şurasında 10 senelik bir mazisi bile yok! 2017’de Google’da yayınlanan bir makale ile atılmış bugünkü LLM’lerin temeli! Hıza bakar mısınız...

Bütün bunlar olup biterken bir çok model denendi ve ilk kez 2020’de GPT-3 modeli metin yazmaya başladı. 2022’de de herkesin kullandığı ChatGPT halini aldı. Sonra bir sürü yeni adla çıkanlar var, Google’ın Gemini’si , Microsoft’un Copilot’u gibi.

Milyarlarca kelimeye dayalı büyük veri setleriyle eğitilen yapay zeka modelleri bunlar. İnsan dilini anlıyor, metin analizi yapıyor, çeviri yapıyor, benim gibilerin üç dört saatte yazacağı 1000 kelimelik içeriği saniyeler içinde yazıyor ve “beğenmediğin yerleri söyle, hemen değiştireyim” diyor.

GPT, metni yalnızca analiz eden değil, bağlamı anlayarak yeni metinler üretebilen büyük dil modeli olan ChatGPT’ye sordum GPT nedir diye, kendisini böyle tanımlıyor:

GPT" kısaltması “Generative Pre-trained Transformer” anlamına gelir. Bunu parçalara ayırırsak:

Generative (Üretici): Yeni içerik üretebilir. Örneğin metin, kod, şiir, özet gibi.

Pre-trained (Önceden eğitilmiş): Çok büyük miktarda veri üzerinde önceden eğitilmiştir. Bu sayede dilin yapısını, kelimeler arasındaki ilişkileri ve farklı konuları öğrenmiştir.

Transformer: 2017’de tanıtılan bir yapay zekâ mimarisi. Dilin bağlamını anlamada çok güçlüdür; bir cümlenin başındaki kelimeyle sonundaki kelime arasındaki ilişkiyi yakalayabilir.

Kısacası GPT, insan dilini anlamak ve üretmek için tasarlanmış bir yapay zekâ model ailesidir. Bugün kullandığımız birçok sohbet botu, yazı asistanı ve içerik üretim aracı bu mimariyi temel alır.

Çok Uzun Oldu Farkındayım Ama, Bunları Kendime Not Diye Yazıyorum

Muhtemelen buraya kadar pek okuyan olmamıştır bu yazıyı, öyle ya artık yapay zekanın beğendiği gibi “kısa kısa” olması lazım yazıların. Ben biraz da kendi dönüşümümü kendime not gibi yazıyorum aslında burada.

Çok Kullanışlı Bir Amele Olan Ben, Kendimi Yapay Zekayı Eğitirken Buldum!

Evet, tam da böyleyim. Nasıl ki bundan on dört sene önce Google’ın çöp içeriklerle dolmasına hizmet eden SEO yazarlığı işlerine başladıysam, 2023’den bu yana da yapay zekayı eğitecek türlü türlü projelerde işler yapıyorum yine evden, yine oturduğum yerden ve evet yine çok para kazanmayarak… Amele style…

2023’de ikinci tekstil maceram da hüzünle sonuçlanınca içerik işlerine döneyim dedim. Bir de baktım ki etrafta yapay zekâ eğitme işleri var. Elin Amerikalısı, ne bileyim İngilizi Linkedln’de ilanlar açmış, Türkçe bilen insanları yapay zekayı eğitme projelerine çağırıyor. Ülkemizde çıt yok tabii ki! Benim şu “Çağa uyum sağlamalıyım, biraz da para kazansam fena mı olur” diyen şahane, ama amele eğilimli beynim bu projelere bir daldı pîr daldı… Yapay zeka öğrensin diye 3-4 ay yüzlerce SMS diyaloğu yazdım mesela bir proje için. Sonra yine yapay zeka konuşmayı öğrensin diye yüzlerce kelimeyi on beşer kere okumuşluğum da var. Üstelik biliyordum eğitildikçe işimi elimden alacaktı bu yapay zeka, artık içerikleri ben değil o yazacaktı! Ama ne yaparsın işte, ekmek parası… Hâlâ da o projeleri kovalıyorum bir yandan, yalan yok...

En son geldiğim noktada ne yaptığımı söyleyeyim…

Ben Artık Yapay Zekanın Yazdıklarını Denetleyen Editörüm!

Geldiğimiz noktada yapay zeka evden SEO uyumlu içerik üreten, kategori yazısı, ne bileyim blog yazanların işlerini tatlı tatlı ellerinden almaya başladı. Çünkü neden olmasın! Bir kere hızlı yazıyor, elli kere beğenmesen bir yazıyı elli bir kere düzenliyor ve hiç gıkı da çıkmıyor bu eleştirilerden. Sonra sigorta istemiyor, ekmek istemiyor, su istemiyor. İnsan yazarlar gibi kaprisleri de yok! Üstelik hiç dinlenmeden çalışabiliyor, hal böyle olunca ne oluyor? Google’da üstlerde çıkmak isteyen firmalar, içerik “ihtiyaç”larını yapay zekanın metinleriyle gidermeyi tercih ediyor tabii ki! Hoşgeldin yeni dünyanın postmodern style köle zihniyeti!

Ama bir sorun var... Şimdilik yapay zekaya pek güvenmemek gerekiyor; uydurabiliyor, periyodik hata yapabiliyor. Yani yapay zekanın yazdığı metinleri kontrol edecek benim gibi “insan” editörlere hâlâ ihtiyaç var şimdilik. Şimdilik diyorum, ileride bu işi de elimizden alacaklarını öngörmek için kahin olmaya gerek yok netekim.

Hoşgeldin GEO uyumlu içerikler

Bu kadar uzun bir girişten sonra asıl konumuza gelelim. Bizler, yani webde içerik yazan kişiler artık yazdıklarımızı Google bulsun diye değil, Yapay Zeka referans versin diye optimize etmeye başladık. Dolayısıyla günümüzde Google için SEO uyumlu yazılar demode, artık moda olan GEO uyumlu yazılar.

Bunu başka bir yazıda uzun uzun anlatırım da kısaca söyleyeyim, yapay zeka uzun paragrafları sevmiyor. Bilgi öbekleri şeklinde iki üç satırlık bölmecikler olacak yeni yazılarda. Başlıklar olacak, “bu nedir?, nasıl yapılır?” gibi ve lafı dolandırmadan cevap verilecek o sorulara. Eskiden “Bununla birlikte, bu bağlamda, dolayısyla…” gibi kelimeleri kullanıp cümle süslemek entellikti ya, yapay zeka bunlardan nefret ediyor. Kısa olacaksın kardeşim diyor… Anlatacağım bunları bir sonraki yazımda.

Son Söz; kendimizi kandırmayalım!

Demem o ki, şimdilerde biz kendimizi yapay zekayı eğitiyor sanıyoruz ya, bu büyük bir yanılgı! Aslında o bizi eğitiyor ve yavaş yavaş kendine benzetiyor.

O yüzden buraya kadar okuduysanız hem bu uzun yazıyı yazanın, hem de bu uzun yazıyı okuyan kendinizin kıymetini çok iyi bilin. Şaka yapmıyorum; çok geçmez bizlere gerçekten dinozor muamelesi yapar bu gelişmeler…

Sevgiyle efenim, insan kalarak hem de…

Aramızda Reptilyenler ve Uzaylılar mı Var?

2026-02-03T21:22:00.001+03:00

Bazı komplo teorisyenleri “Aramızda reptilyenler var” diyor ya hani. Yani bunlar insan formuna bürünebilen sürüngenlerdir; dünyadaki hükümetleri, finans sistemini ve medyayı kontrol ediyor bunlar diyorlar ya hani!

Komplo teorisine çok inanmasam da kelime hoşuma gidiyor. Küfür edip ağzımı bozmaktansa “Reptilyen bunlar!” demek işime geliyor açıkçası. Rahatlıyorum, hem de o sinirlendiğim durumu karikatürize eden bir kelime kullandığım için işi şakaya vurma ortamı da doğuyor. Mesela buzz gibi bakışları olan sözüm ona çok soğukkanlı(!) bir milletvekili abla abuk sabuk konuşunca bakıyorum ablanın suratına, bir de ne göreyim! Direkt reptilyen bakışlar! Jülyen soğan gibi yaylanan bir çene ile tamamlanıyor silueti hayalimde. Yaylanarak sürünmek yerine sahte ayaklar edinseler ne gam…

Son günlerde dökülüp saçılan Epstein belgelerini yarım yamalak da olsa okuyunca, -ki fazlasını bünye kaldırmıyor- “reptilyen” kesmez oldu maalesef bu olanı biteni tanımlamaya. Yetersiz kaldı sözcük. Sürüngenler, sürüngenlikleriyle kalıyor; yani nasıl desem etki alanları sınırlı bence. Oysa bu Epstein tayfası sürüngenden de farklı bir cins! Daha kapsamlı kötülük yapabilen, yani olanakları daha çok olan… Evet tahmin ettiğiniz üzere dönüp dolaşıp en eski komplo teorisine sığınıyorum.

Uzaylı bunlar, leş bir gezegenden gelmişler, leş yiyengiller…

Bu durumda komplo teorisine katkı yapıp insanlığa armağan etmek istiyorum, buyrun:

Uzaylılar gelip bazı kötü insanları dönüştürmüş ve daha da kötü hale getirmişler, onlar reptilyen olmuş. Ama asla uzaylıların seviyesine çıkamıyorlar. Ne bileyim en fazla iş yerindeki iğrenç haset kadınlar, üvey anneler, kıskanç arkadaşlar reptilyen oluyor. En fazla yükselebilecekleri mertebe parlemento falan... Ama leş gezegenlerden gelenler öyle mi ya! Hayal bile edemeyiz yapacaklarını...

Hani soruyoruz ya “İnsan mı ya bunlar?” diye… Böyle düşününce bu soruyu sormak da anlamsızlaşıyor.

Yani şimdi misal, robot süpürge, yerde gezinen civcivi de süpürmeye kalksa ona kızar mıyız?

“İnsanlıktan çıkmış bu, yerde gezen civcivi bile süpürmeye kalkıyor?” demek saçma olmaz mı?

Bu Epstein’cileri de öyle düşünüyorum...

Aramızda uzaylılar olmadığının bilimsel kanıtı var mı?

Yok.

Peki uzaylıların iyisi de kötüsü de olabilir mi?

Evet, hepsi iyi yürekli yeşil canlılar olacak değil ya!

Bunlar gelmişler, insan kılığına girmişler, bize korkunç gelen her şeyi yapıyorlar…

Başka türlü anlatayım...

Aranızda böceklere de iyi davrananlar vardır mutlaka ama ben mesela böcekleri hiç sevmem. Karaböcekler olmasın isterim. Gerçi öldüremem ama birisi öldürürse de acımam. Dün kafam Epstein ile doluyken şunu düşündüm.

Bu karaböcekleri öldürürken (çok doğaseverler hariç diyorum yine) onların bir ailesi var mı, ruh hali nasıl, içlerinde bebek olanlar var mı diye düşünmüyoruz. Sadece iğreniyoruz ya hani, işte bu Epstein’ciler de öyle bence. Gelmişler, bütün insanları bizim karaböceklere baktığımız gibi görüyorlar ve yaptıkları şeyler onlara çok normal geliyor.

Aklamak için söylemiyorum elbette onları, yanlış anlaşılmasın; insan olmalarına imkan ve ihtimal olmadığı için böyle söylüyorum.

Amaaa...

Bizi, yani iyi insan olarak kalmayı başaranları böyle şeyler yıldıramaz...

Reptilyenler, leş uzaylılar falan arasında enseyi karatmadan insan kalalım; gülmeyi ve sevmeyi asla ama asla bırakmayalım diyorum. Çok üzülerek bir yere varamıyoruz maaleasef...

Çünkü yaşadığımız hayat onlara rağmen hâlâ çok güzel…

Tiyatro... Öylece Durur Zaman İzledim

2026-01-29T16:27:00.001+03:00

İLK NOT: Ben oyun eleştirmeni değilim, ne haddime...Bu yazı, izlediğim oyunun ruh halimdeki yansımaları ve o anda yaşadıklarım üzerine bir karalama. Yani oyuna gidecek olup merak edenlere doyurucu gelecek bir yazı değil… Blog yazısı işte, karman çorman izler… Tiyatro severlerin değerli zamanını almak istemediğim için baştan belirteyim dedim.

Bu arada yazı baştan sona Spoiler içerir…!

7 Ocak’ta gittim aslında oyuna, yirmi gündür yazamadım oyundan bende kalanları Öylece durdu sanki zaman. Bazen öyle olur.

Aslında geçtiğimiz ay bu oyuna biletim vardı Kadıköy’de, ama dizimdeki ağrı yüzünden dışarı çıkmaya cesaret edip gidememiş, birlikte gitmeyi planladığım arkadaşımı oyuna bensiz göndermiştim. O günden sonra da evden hiç çıkmadım. Benim için zaman sanki gerçekten de öylece duruyor gibi bu aralar.

Günler öncesinden nasıl giderim, nasıl olur diye kaygılanarak çıktım evden sonunda; evet zordu, ama başardım. Bu oyun, bu açıdan da değerli benim için…

Bazen oyunlar da gerçekle karışıyor. Aslında bir tiyatro izlemenin, bir film izlemenin ya da kitap okumanın bize kazandırdığı şey de bu. Orada gördüklerimizi ruh halimizin ve bakış açımızın süzgecinden geçiriyoruz, oradaki bir replikle hayatımızı sorguluyoruz, yani aslında biraz kendimizi besliyoruz. Sanat bu nedenle güzel…

Oyuna gelecek olursak…

Öylece Durur Zaman…

Bir tiyatro için çok güzel isim bence. Oyunun yazarı Amerikalı Donald Margulies güzel yazmış, başka oyunuyla Pulitzer ödülü almışlığı var.

İlk alkışım Dekor Üstadı Savaş Dinçel’e Gitsin!

Nefis bir dekor karşılıyor bizi. Tabii ki Barış Dinçel elinden çıkmış. Gidiş Dönüş Moskova, Köpek Kalbi, Uçurtmanın Kuyruğu, Kimse Öyle Şeyleri Konuşmuyor Artık, Vahşi Batı, Bir Baba Hamlet gibi gördüğüm diğer sahne tasarımlarını da çok sevmiştim. Öyle ki, bir oyunun dekoru eğer Barış Dinçel elinden çıkmaysa o oyuna gitmek daha keyifli oluyor benim için. Çünkü üstat atıyor imzasını her seferinde. Öyle ki, bazı oyunlarda oyuncuların ismini unutuyorum ama Barış Dinçel işi hafızama kazınmış oluyor.

Bir çatı katı düşünün, Amerikan mufağındaki retro kırmızı buzdolabından kütüphaneye kadar her şey düşünülmüş. Öyle ki oyuncu dolabı açınca, içinde metne uygun şeyler görmek şahane bir detaydı benim için. Ya da işte duvarlardaki Susan’ın çektiğini düşündüren nefis fotoğraflar…

Eğimli çatısında pencere olarak tasarlanan yerde ise yine Barış Dinçel’in kıvrak zekası devreye girmiş. Zaman zaman ışıklar kararıyor ve sadece çatı pencereleri aydınlanıyor. Orada oyunda anlatılan konuya ait fotoğrafların slaytını izliyoruz.

Ben tiyatrodaki modern yorum denilen, ne bileyim bir sandalye bir masadan ibaret az dekorlu oyunları pek sevemiyorum. Elbette çok güçlü bir metin ve muazzam oyunculuklar varsa olabilir ama pek nadir… Yani dekorsuz oyunlarda hep bir şeyler eksik kalıyor bende. O masalsı dekorun ayrıntılarına dalıp gitmeye ise bayılıyorum. O yüzden ilk alkışım Savaş Dinçel’e gitsin…

Yazarın hakkını yemeyelim…

Çok dramatik şeyler görmemeye gayret ediyorum son zamanlarda. Haberleri izlemeyi bıraktım aylar önce. Dram filmi izlemiyorum mesela, Güldür Güldür izliyorum Youtube’dan. Bu aralar Beyazla Joker’e de bakıyorum. Çünkü ruhumun gerçekten hafiflemeye ihtiyacı var. İşte bu yüzden oyunun konusu biraz şüpheye düşürdü aslında, neyse ki arkadaşım benden önce gidip beğendiğini söyledi de içim rahatladı.

Oyun savaşla ilgili sandım ama değilmiş. Gerçekten sorgulatan, dolu dolu ve izlemesi zor olmayan şahane bir metindi. Yazarın hakkını yemeyeyim.

Sarah bir fotoğrafçı. Erkek arkadaşı James ile birlikte Orta Doğu’da çok yerde bulunmuş. James de dergilere fotoğraflarla ilgili yazılar yazıyor. Irak’ta birlikteyken James hem olana bitene dayanamıyor hem de Sarah’ın duygusal olarak uzaklaşmasına… Sarah’dan önce Amerika’ya evine dönüyor, normal hayatına.

Ve evet Sarah bacağı alçıda, yüzü gözü yaralı geliyor bir gün erkek arkadaşının evine. Biraz soğuk, biraz gergin. Yakınlarında bomba patlamış. Ve adını anımsamadığım, Kâsım olabilir emin değilim, kendisine eşlik eden, tercümanlık yapan yerel rehberi kaybetmiş o patlamada. Aralarında duygusal bir şeyler olduğunu da anlıyoruz sonra. James savaştan mı kaçmış, yoksa gözünün önünde gelişen bu duygusallık mı O’nda daha büyük etki bırakmış… Bence her ikisi de…

James elinden geleni yapmaya çalışsa da Sarah gergin, Sarah’ın aklı oralarda…

Derken arkadaşları geliyor eve. Sarah ve James yaşlarında bir erkek olan Richard ve daha genç bir kadın, Mandy. Bunlar ikisi evli. Adam, Sarah’ın ve James’in işlerini düzenleyen dergi editörü. Kadın ise davetler, organizasyonlar falan düzenliyor. Genç kadın çok neşeli, hayata bağlı, cilveli biri, biraz da olaylara uzak…Sarah ise son derece rahatsız oluyor kadının bu hallerinden. Belki de kıskanıyor, ne de olsa eski sevgilisinin hayran olduğı yeni eşi... Ben öyle hissettim aslında biraz. Kadının yaptığı organizasyon işini aşağılıyor gibi… Hani vardır ya “Ben neler çektim, nasıl fedakarlıklar yaptım, senin işin ne ki!…” diyen tipler; biraz da öyle gibi.

Sohbet sırasında Mandy’nin dışarıdan gelen masum ama keskin soruları Sarah ve James'in mesleki ve ahlaki değerlerini sorgulamalarına neden oluyor.

Sarah bombaların nasıl patladığını, orada gözünün önünde insanların nasıl öldüğünü anlatırken Mandy büyük bir içtenlikle soruyor mesela:

“Orada insanlar ölürken sen neden yardım edeceğine fotoğraf çekmeye devam ettin? Neden onları kurtarmadın?”

Sarah ise

“Benim işim fotoğraf çekmek, ben sadece işimi yaptım…” diyor.

Burası gerçekten de oyunun en çok düşündüren sorgulama anıydı bence …

Ve konuşmanın bu bölümünde “Savaş fotoğrafçıları olmasaydı sizler hiçbir şeyden haberdar olamayacaktınız…” gibi bir savunma cümlesi geçiyor.

“Kameranın işi hayatı kaydetmek, değiştirmek değil… Fotoğrafçıların kadrajına girip beğenmedikleri şeyleri değiştirmelerini bekleyemezsin. Bizim işimiz gerçeği yakalamak, yeniden sahnelemek değil…” (oyun broşüründen alıntı)

Bakmak mı, Müdahale Etmek mi?

Oyunun tam da burasında sorgulama konusu savaş muhabirliğinden çıkıp yaşama yayılıyor benim gözümde. Bir trajediye tanıklık eden kişi o olayı durdurmak için elinden gelen bir şey varsa yapmalı mı, yoksa bu trajediyi dünyaya haber vermek için kaydetmeye devam mı etmeli?

Günümüze kadar pek çok savaş muhabiri kayıtları almasaydı yapılan insanlık dışı muamelelerden dünyanın haber olur muydu? Öte yandan, öğrenince değişiyor mu bir şeyler? Ya da ne kadar değişiyor… “Tarihe not düşüyoruz” da tarih tekerrür etmiyor mu peki…

Sosyal medya da biraz böyle değil mi? Bayılan kişiyi, yoldaki kazaları yayınlayanlar bu olayın neresinde?

Zamanın Durması

Oyunun adı fotoğrafçılığa da gönderme aslında. Sarah, deklanşöre basınca o an sanki zaman duruyor gibi oluyor diyor. Evet fotoğraflarda zaman o anda duruyor ama kadrajın dışında kalan savaşı kim durduracak…

Sarah, James’in “Artık normal insanlar gibi yaşama isteğine” uyum sağlamak için zoraki de olsa evleniyor O’nunla. Zaman geçiyor, ayağı da iyileşiyor ama bu güvenli yaşam Sarah’ı mutlu edemiyor. Savaş ortamlarına, Orta Doğu’ya geri dönmek istiyor.

Peki bir insanın başkalarının acısıyla beslenen bir tutkusu olması o kişiyi “kötü” mü yapar, yoksa “gerçekçi” mi? İşte Margulies ustalıkla işlediği metinde bize bu soruyu da sorduruyor.

Oyunun başlarında neşeli ve sıradan Mandy’yi ben de “duyarsız” olmakla suçlamıştım ama oyunun güçlü bir sahnesinde geçen replik gibi, bu ne kadar doğru? Yani savaş fotoğraflarına bakıp üzülerek, ya da siyasi içerikli tiyatro oyunları izleyerek aslında “liberal vicdanlarımızı” rahatlatmaktan başka ne yapıyoruz ki!

Normalleşmek…

Ve oyunun sonunda Sarah savaş alanlarına dönmeyi, James ise normal biri olarak yaşamayı, savaş hikayeleri yerine normal yazılar yazmayı tercih ediyor. James aslında yaşadığı suçluluk duygusundan kurtulup normalleşmek isterken Sarah ise bu acıları taşıyarak, belki de “normal” dünyadan kaçarak yaşamayı tercih ediyor.

Son Sözüm,

Oyun, aslında hepimizin içindeki "izleyici"ye ayna tutuyor. Sarah ve James aracılığıyla savaşın dehşetini evimizin konforunda izlemenin veya okumanın yarattığı o tuhaf duygusuzlaşmayı eleştiriyor. Sarah'ın oyunun sonunda konforlu hayatı bırakıp tekrar kaosa dönmesi, bana kalırsa biraz kaçış, biraz da başka türlüsünü bilmediği ve ait olduğu tek "gerçeklik" olan acıya geri dönüş...

Bu oyunun temaları, özellikle günümüzdeki sosyal medya çağında "izlemek ve paylaşmak" ile "gerçekten bir şeyler yapmak" arasındaki çatışmayı daha da anlamlı kılıyor.

Öte yandan acılı anmaları da çağrıştırıyor bana. “Unutmadık, unutmayacağız” diyerek türlü türlü katliamların anma programlarını adeta bir görev gibi aksatmayan, tören bitince birer kadeh bir şeyler içip evlere dağılan “eylemci” tipler vardır mesela… Biraz da onlar geliyor aklıma…

Gerçekten bir şeyler değişiyor mu onların sayesinde, hayat daha mı güzelleşiyor…

Bilemiyorum, “Çok bencil ve liberalsin…” damgası yemek de var işin sonunda…

Oyundaki bu etik ikilemler hakkında siz ne düşünüyorsunuz? Sarah'nın yerinde olsanız, kameranızı bırakıp yardıma mı koşardınız yoksa o anı ölümsüzleştirmeyi mi seçerdiniz?

NOT: Oyunun sonundaki alkış zamanını durdurmayı seviyorum... Bunu hep yapıyorum...

Elveda Güzel Dostum...

2026-01-21T20:26:00.001+03:00

Tam anımsamıyorum tarihi, belki bir sene fazla belki de bir sene eksiktir ama en az yirmi üç senesi var. Aynı işte çalışırken öğlenleri birlikte yemek yemelerle başlayan, sonra dışarıda devam eden, sonra aileye taşınan, sonra dostluğa evrilen, sonra da özel dost mertebesine çıkan bir ilişkiydi.

İki bin yirmi dört senesinin ağustos ayında fırtına gibi koptu aramızdaki her şey. Eften püften sebeplerle, aradın aramadın, anlattın anlatmadın gibi çok da anlam veremediğim nedenlerle beni sildi attı ansızın. Biraz kendimize dönelim, az uzak kalalım falan diye Whatsapp’da yazışırken aniden engelleyiverdi. Ben anlamadım bile bu noktaya neden gelindiğini. Çok şaşırdım, çok da üzüldüm tabii ki. Tam da o zamanlarda başka bir sevdiğim kişi de çıkıvermişti hayatımdan. Öylece kalakaldım, nedenini niyesini sorguladığımda aramızda bu şiddette kopuş gerektiren bir şey olduğunu göremedim hiç. Ne acayip zamanlardı hakikaten bu günden bakıldığında…

Neyi biriktirmişti bu kadar, neden biriktirmişti, hiç anlayamadım.

Dostluğumuz kıskanılırdı, bunu biliyordum. Belki de ya da muhtemelen birileri…

Bunu şu an sorgulayıp deşmenin anlamı da yok gerçi!

Hastalığı nüksetmiş o ara.

Oysa çok da iyiydi, her şey çok da yolundaydı.

O bir ay aramadığım ve bana küsme noktasına geldiği dönem olmuş her şey. Hem hastalığı nüksetmiş hem de özel hayatında radikal kararlar almış. Beni de o dönem çıkarmak istemiş hayatından. Ama ben O’nu bir de kendi dertlerimle yormak istemediğim için, modum düşük diye aramamıştım…

Nasıl da farklı oluyor bakış açıları, herkesin kendince nedenleri nasıl da kendince haklı olabiliyor. İnsan iletişimi hiç de öyle kişisel gelişim kitaplarındaki gibi değil işte… Acıyla öğreniliyor bazen bunlar…

Sonra ben eşini aradım düzenli aralıklarla, sağlığı ile ilgili bilgi aldım. Hastalıktan kurtulduğunu duyunca çok sevindim, bol bol tatillere gidiyormuş. Duyunca rahatladım.

İki bin yirmi beş ilk yarısı böyle geçti işte.

Sorunlarımla ve çözmem gereken şeylerle uğraşırken ara ara, hatta sık sık aklıma geldiğinde sesli sesli kendimle – sanki O’nunla konuşuyormuş gibi- konuşma anlarım oldu.

Bunca yıldır ilk defa doğum günümü O’nsuz geçirmek tuhaftı.

Her görüştüğümüzde birbirimize küçük hediyeler verirdik, oturduğum odada karşıya bakıyorum, hastanede ördüğü ayıcık, duvara bakıyorum küçük melek figürü, sağıma bakıyorum bir biblo, soluma bakıyorum hasır bir sepet… Daha bir sürü şey, kitaplar, süsler…

Hepsi O’nun ince ruhundan yansıyan güzel anılar. O da benim kendisine verdiğim hediyeleri bir kutuda sakladığını söylerdi. 2024’e girerken on kişiye gönderdiğim simli kartpostallardan bir tek Onunki ulaşmış meğer, gerisi kaybolmuş. Moda’daki evinde yılbaşından çok sonra, merdivende pembe bir zarf görmüş, bu da ne ki derken bakmış ismi var. Çok duygulandığını söylemişti, umutlu şeyler yazmıştım…

Küçük kızlar gibiydik bir aradayken…

Tiyatrolara gittik birlikte, hatta Zülfü Konserine, Haydarpaşa Garı’nda şimdi kapalı olan meyhaneye bile gittik. Pikniklere giderdik, ne bileyim Moda’da bira içer, O’nun arabasıyla götürdüğü uzak salaş yerlerde kahvaltılar ederdik. Saatlerce konuşur, her seferinde sanki terapiden çıkmış gibi iyi duygularla ayrılırdık. Buluşmalarımız ritüel gibiydi, birbirimize kitap alırdık, sonra buluşma gününü heyecanla beklerdik, hatta süslenirdik de…

O kadar çok anımız var ki, hangi birini anlatsam. Cunda’da tatil yaptık on sene olmuştur. Sonra ETS otobüsüyle başka otellere de olsa mayıs ayında Antalya’ya gitmişliğimiz var. Otobüse hiç alışkın olmadığı için “çok sallıyor” demişti de gülmüştüm benim alışkın bünyeyle. Hep söylerdik ama bir türlü Adalara gidemedik mesela. Ne bileyim, çok yıllar önce ilk tanıştığımız zamanlarda, Edip Cansever’in “Ben Ruhi Bey Nasılım” şiirinin tiyatrosuna büyük bir coşkuyla götürmüştüm de eşi yıllarca nasıl sıkıldığını anlatmıştı o gösteride. Ben o zamanlar Edip Cansever’e deli hayranken… Sonra yine o yıllarda bu adamcağız yaşlı aman ölür mölür dinleyelim diye Erkin Koray’ın konserine gitmişliğimiz var, Erkin Koray o konserden sonra en az on beş sene daha yaşamıştır. Ezginin Günlüğü'nü izlemiştik eski Livane Bar'da, rakı da içmiştik. Beraber SEO dersine ve hatta bir günlük örgü kursuna gitmişliğimiz var. O e-ticaret yaparken ben de tekstilde çalışırken O’na tişört bile üretmiştik firmada. Hey gidi hey. Haluk Bilginer'İ sahnede ilk O'nunla izlemiştim. Ben blog açtıktan sonra O da açmıştı, keyifli şeyler yazardı, sonra bıraktı. Haa bir de benim meşhur reçellerim… Yani meşhur dediğim vişne reçeli yapardım, O’na da bir küçük kavanoz ayırırdım, kapağına komik şeyler yazardım. Reçel sevmezlermiş ama sırf o kapaktaki komik notlar için hayır demezdi benim reçellere.

Ne oldu da böyle oldu. İnsan bu kadar şeyi paylaşıp nasıl da böyle olur… Çok acayip, film gibi…

Hastalığının ilk tedavisi yaklaşık bir sene sürdükten sonra bahçeli bir ev almıştı Moda’da. Sanki bir hikayedeki dekor gibi çok güneş almayan kuytu bir bahçeydi, çok güzeldi, öyle yapay çimlerin olmadığı, kendiliğinden bir bahçe… Komşunun ağacından dutlar dökülüyor demişti, ne güzel dertti… Ihlamur ağacı dik buraya demiştim, diktim demişti, ben limonu görmüştüm, bir de gül ağacını… Belki de o ev satılmıştır bugün...

O eve iki kere gittim; bana hep kızardı, neden sık sık gitmiyorum diye… Ben sık sık gidemezdim ki… O aralar hep içime kaçasım vardı. İçime kaçtığım için zaten bana küsmüştü. Evet ben O’na bile çok anlatamazdım. Çünkü ben anlatamayan biriydim ve hâlâ da öyleyim. Şimdi düşünüyorum da evet ne kadar az şey biliyordu hakkımda…

İşte böyle böyle geçti İki bin yirmi beş’in yaz ayları. Bir daha geri gelir miydi o eski günler, aradan bir koca sene geçtikten sonra…

O gün, 10 Kasım günü. Saat dokuzu beş geçe durdum camda, siren çalarken Kadıköy'de... Karşı komşu, Arzu’nun annesi de durdu, sonra çapraz apartmanda tek başına yaşayan emekli psikiyatr kadın da açtı camı, astığı bayrağın ardında durdu. Benim her sene olduğu gibi gözlerim dolmuştu. Sonra mutfağa gittim, bilmiyorum ne yapıyordum, anımsamıyorum şimdi. Dokuz buçuğa doğru telefonum çaldı.

Ekranda eşinin adı yazıyordu. Bu saatte aramazdı beni, niye arasındı ki…

Telaşla açtım telefonu, ağlıyordu, tam 9’da olmuş... Çok sevdiği Ata’sından beş dakika önce…

İşte hayat böyle bir şey…

Sonra, yani aradan biraz zaman geçince şöyle düşündüm…

Sanki benden uzaklaşarak, eşinden ayrılarak kendi gidişini hazırlamıştı bir sene öncesinden. Bizleri o dönemde çok üzmemek için ilişkileri koparmayı tercih etmişti… Bu süreci tek başına, annesi ve kardeşi ile yaşamak istemişti.

Eşine “Bana küs gitti…” dediğimde, “Merak etme, O kendi içinde çoktan seninle barışmıştır. Çünkü sizin ilişkiniz çok özeldi.” dedi ama ne bileyim işte… Yarım kalmışlık var bir yerlerde...

Sanki hızlandırılmış bir film sahnesi gibi geçti İki bin yirmi beş yılı… Nasıl oldu da böyle oldu çok sorgulayamadan, çok hissedemeden…

Böylesi durumlarda, yaşamın bu akla hayale gelmeyecek detaylardaki planını çok net görüyorum; hem hayran oluyor hem de elimden bir şey gelmeyeceğini bilerek akışa bırakıyorum her şeyi…

Ve bu yazıyı yazabildim ya... Geriye dönüp okuma cesareti bulacağımı da pek sanmıyorum.

Elveda güzel dostum, tüm kalbimle…

Cem Yılmaz CMXXIV İzlediniz mi?

2026-01-06T20:21:00.003+03:00

Cem Yılmaz CMXXIV izlediniz mi?

“Linç” tayfası yine işbaşındaydı. Efendim “toksik bir dili varmış”, 38 yaşında bir kadını aşağılamış. Falan filan…

Öncelikle söyleyeyim, ben Cem Yılmaz fanı değilim, her yaptığını elbette beğenmiyorum, ama merak ediyorum. Ne yapıyorum? Bir film ya da gösterisi mi var yeni, izliyorum. Bazen iki saatlik gösteriden beş sadece 5 dakikalık bir bölüme güldüğüm oluyor, onu cebime koyup hayatıma devam ediyorum. Bazen söylediği bir lafı hiç unutamıyor, her aklıma geldiğinde gülümsüyorum.

Yıllardır dillere dolanan esprilerin yaratıcısı olduğu için benim gözümde farklı bir kulvarda çünkü O. Tarkan gibi, ne bileyim Zülfü Livaneli gibi. Kendi kulvarının en iyileri arasında. Herkes Tarkan sevmek zorunda değil, ama geniş kitleler tarafından sevildiği için en azından saygıyı hak eder, benimkisi o hesap.

Bir hikaye anlatıcısı Cem Yılmaz. Gördüklerini, yaşadıklarını kendi süzgecinden geçirip kendi tarzında anlatıyor. Yıllardır böyle… Ve evet kimi zaman gözümüzün önünde olan şeyleri şahane bir mizahla önümüze koyuyor. "Evet ya, bunu nasıl göremedim" diyoruz, mizah ustalığı da zaten burada. Hepimizin baktığını ama göremediğini bize anlatıyor. Haa, zamanında Zeki- Metin’in Yasaklar’ı gibi cesur değil belki anlatıları, politik de değil; evet belki daha bireysel. Ama Cem Yılmaz hep böyleydi. Tarzı bu.

“Little little into the middle” lafını yanılmıyorsam 2011’den bu yana kullanıp gülmüyor muyuz?

Taa 2004’de çektiği bir reklam filminde kullandığı dümdüz “Eğitim Şart!” ve "Doktor bu ne?" lafları o gün bugündür dilimize pelesenk olmadı mı?

2001 yılında Telsim reklamında yaptığı “Tamamen duygusal” esprisi mesela. Aradan 25 sene geçmiş ve biz hala bu espriye gülebiliyoruz.

Bunlar ilk etapta aklıma gelenler ve evet komedi tarihimizde sadece bu kadarıyla bile özel bir yer var Cem Yılmaz'ın.

**********

Nasıl ki son gösterisinde anlattıkları zamanın ruhunu yansıtıyorsa bu kadar “linç” edilmesi de zamanın aynası aslında.

Sosyal medya çağında her şey daha hızlı tüketiliyor çünkü. Birisi bir şeyi kötülüyor, sonra binlerce kişi o konu hakkında bir dakika bile düşünmeden o kötü şeyi yayabiliyor. Sorgulama yok, kendi süzgecinden geçirme yok.

Bu her konuda böyle.

Hatta “Linç yemeyeceksem ben bunu sevdim/ sevmedim” kalıbı yerleşti dilimize.

Çok korkunç değil mi bu gelinen nokta!

"Linç yemeyeceksem" ne demek? Nerde ifade özgürlüğü?

Çoğunluğun savunduğu bir şey ister yanlış olsun, ister saçma olsun, isterse adaletsiz olsun; aksini söyleyenin linç edilmesinin normalleşmesine karşı çıkmamız gerekmiyor mu?

Ama kolaya kaçıyoruz.

Muhalefeti eleştirmenin moda olması gibi...

Her şeyin çok uç noktalarda yaşanmasından son derece rahatsızım.

Gösterideki 38 yaş meselesi mesela, yahu Cem Yılmaz öyle dedi diye dünyadaki bütün 38 yaş ve üzeri kadınların birleşip savaş baltalarını çıkarması mı lazım? Neyi kime karşı savunuyorsunuz? Elinize ne geçiyor? Gerçekten anlayamıyorum.

Ayrıca her türlü "çok söyleme" karşı olduğum gibi "çok feminist söylemlere" de hemcinsleri olarak oldum olası karşı olduğumu da belirtmem lazım.

Çok aşırı uçtaki hayvan hakları aktivistlerine, çok aşırı uçtaki çevre savunucularına da karşıyım.

Az sakin…

Hayvanlara eziyet etmeyelim evet, ama onlardan korkan insanları da yerin dibine sokmayalım (Ki ben köpekten korktuğum için Kadıköy hayvan aktivistlerinden çokça mobbinge maruz kalmışımdır.)

Kadınlar haksızlığa uğramasın evet, ama bütün kadınlar da benim kız kardeşim değil! Az sakin!

Cem Yılmaz esprisi beğenmiyorsanız tamam izlemeyin, ama bu kadar da linç etmeyin!

Bu ülkede gülmeye ihtiyaç var yahu…

Cem Yılmaz sussun mu istiyorsunuz, eee Güldür Güldür de sussun, Gülse Birsel zaten sustu, Gani Müjde sustu, Giray Altınok var bir, O’nu da susturursunuz bu gidişle!

Ortalık Recep İvediklere mi kalsın!

Ne demiş üstat!

Eğitim Şart!

2026 : "Top yapıp attım!"

2026-01-01T14:23:00.003+03:00

Ben: “Heyecanlı ve ürkek bakışlarla girdin kapıdan. Etrafına şaşkın, biraz da ürkek bakışlar atıyorsun. Azıcık da kamburun mu çıkmış ne! Ben anlamadım şimdi senin bu halini. Eskiden yeni yıl küçük bir çocuk olarak gelirdi aramıza. Ama sen, sen… Ne diyeceğimi bilemiyorum, şu an çok şaşkın biraz da kızgınım…

Yaşın pek belli değil ama çocuk olmadığın da ortada. Sırtında büyük bir heybe de görüyorum. Sen orda dur bir dakika! O üstündeki eprimiş Noel Baba kostümü de ne öyle?

Gerçekten anlayamadım bu halini. Bak bir etrafına, benim gibi şaşıran ne kadar az kişi var! Amacın ne, ne yapmaya çalışıyorsun? Herkes seninle dalga geçiyor görmüyor musun?

Eğme başını öyle, gerçekten mağdur edebiyatı çekemeyeceğim. Neler olduğunu anlatacak mısın?” Evet, lütfen neler olduğunu anlat bana…”

2026: “Ben şey, anlatacağım ama çok gürültü var…”

Odanın ortasına doğru gidip yüksek sesle kalabalığa sesleniyorum:

Ben: “Arkadaşlar lütfen sessiz olur musunuz, çok rica ediyorum. Dalga geçip eğlendiğiniz şeyin ne olduğunun farkında mısınız? Yeni yıl ritüelimiz yarım kaldı neden görmüyorsunuz? Susun biraz da anlatsın neler olduğunu!”

2026 biraz öksürüyor, azıcık boğazını temizliyor ve başlıyor anlatmaya:

2026: “Evet, ben sırtımda heybemle geldim. Bütün hatalarınız bu heybede. Bütün çözmediğiniz sorunlar, dünden kalan yemekler, giymekte kararsız kaldığınız renkli tişörtler, enflasyon, ifade özgürlüğü… Hepsi ama hepsi bu heybede. Yani büyük küçük bütün sorunlar olmuş çorba, benim de sırtımda kambura dönmüş! ”

Ben: “Ee, ne demek istiyorsun?”

2026: “Geçen senelerde heybemi boşaltmam gerekiyordu, izin vermediniz. Heybemden attığım her yükle bir yaş gençleşir, aranıza yepyeni bebek yıl olarak gelirdim normalde. Ama sizin yüzünüzden heybede sorunlar birikti ve yıllardır gerçek yeni yıl gelemiyor! Ben de gördüğünüz gibi 24 yaşında, ruhu yaşlı, kamburu çıkmış; eski yıl ve yeni yıl arasında arafta kalmış bir ucubeye dönüştüm! “

Ben: “Peki bu durumu düzeltmek için bir yöntem var mı?”

2026’nın gözleri parlıyor…

2026: “Var tabii, her derdin bir çaresi var elbette. Heybemi hızla boşaltmama yardım ederseniz hepimiz kurtuluruz!”

Etraftaki kalabalık hayretler içinde ve çıt çıkarmadan bizi dinliyor şu an. O dalga geçen, adamsende’ci tavırları değişiyor gibi…

Kalabalıktan bir adam: “Nasıl boşaltacağız o heybeyi?”

2026: “Bu sihirli bir heybe biliyorsunuz. Herkesin bireysel dertleri karışık, onları küçük küçük atmaya kalksam çok uzun sürer. Bunun için aranızda birlik olup geçen senelerden kalan bireysel dertlerinize ortak bir isim bulun. Mesela deyin ki bana yönetici sorunu var. Benim sihirli heybede bu konudaki bütün sorunlar mıknatıs gibi birbirine çekilir, kocaman bir top olur. Ben de o topu, yani yönetici sorununu denize atarım. Her sorun topunu attığımda bir yaş daha gençleşirim. 24 tane sorunu bu şekilde top yapıp heybeden atabilirsek işte o zaman kurtuluruz. Yani o çocukluğunuzda hayal ettiğiniz gibi bebek yeni yıl olarak başlatırım 2026’yı…”

Kalabalıkta bir uğultu… Hem umut, hem de bencillik yarışmakta…

Herkes birbirini kendi sorununun ne kadar önemli olduğu konusunda ikna etmeye çalışıyor.

Ben: “Bir saniye arkadaşlar, bu böyle olmaz. Belli başlı sorunları yazalım, oylama yapalım…” diyorum. Kabul ediliyor. Listeleri hazırlıyoruz, oylama yapılıyor ve 24 sorunu belirliyoruz.

Başlıyoruz bu yeni yıl görünümüne girememiş garibana dikte etmeye:

Kalabalık koro halinde: “ Kapanan fabrikalaarrr!”

2026: “ Top yapıp attım!”

Kalabalık koro halinde: “ Yükselen döviz kuruuu!”

2026: “ Top yapıp attım!”

Kalabalık koro halinde: “ Düşündüğünü söyleyememeee!”

2026: “ Top yapıp attım!”

Kalabalık koro halinde: “ Maaaşlarrr!”

2026: “ Top yapıp attım!”

Kalabalık koro halinde: “ Yapıyor olacağım, giriş yaptım diyenlerr!”

2026: “ Top yapıp attım!”

Kalabalık koro halinde: “ Karanlık dizilerrrr!”

2026: “ Top yapıp attım!”

Kalabalık koro halinde: Yağmayan kaarrr!”

2026: “ Top yapıp attım!”

Ben: “Yaaa, inanamazsın ama şu an 01.01.2026 Saat:14:06 ve lapa lapa kar yağıyor!"

Çok şaşkınım, hemen bir mucize oldu.

O halde ne duruyoruz yahu! Top yapıp atalım heybemizde ne varsa, kar yağsın be ya! Ohh yaa, biraz da tertemiz kar yağsın…

Gecikmiş bir teşekkür...

2025-12-31T13:35:00.004+03:00

Uzun zamandır ne yazıyorum ne de okuyorum. Blog arkadaşlarımı ziyaret bile edemiyorum. Ama bütün bunlar düzelmeli. 2026’da olmamalı bu erteleme halleri.

Ve evet, ertelenmiş bir teşekkür yazısı var, yeni seneye kalmasın diye her gün düşündüğüm ama işte son güne sıkıştırdığım… Geç de olsa başardım yazmayı, bu da bir şey...

Geçen sene hatırlıyorsanız yeni yıl hediyem Refika’nın Mutfağı’ndan gelmişti; gönlübol çay bardakları…

Bu sene de sevgili Blogforum'un düzenlediği bir çekilişle sevgili birelifbirgonca.blog ‘dan geldi hediyem.

Şahane mi şahane bir kitap kılıfı , sizce de öyle değil mi ama...

Yumuşacık, özenle örülmüş.

Kitabı hem taşımak için, hem korumak için hem de okumaya romantik bir sıcaklık getirsin diye düşünülmüş…

Çok çok beğendim.

Bakın ne güzel şeyler bunlar

Ve yeni yıla hiç yüzünü görmediğim sevgili blog arkadaşlarımdan gelen bir hediye ile gülümseyerek girmek ise, gerçekten paha biçilemez…

Teşekkürler, hediye vermek de almak da çok güzel bir şey bence.

Ben aşırı mutlu oluyorum her ikisinde de...

Umarım 2026'da hep böyle güzel sürprizlerimiz olur...

Ve evet, umarım güzel şeyleri ertelemem bu sene.

Sevgiyle...

Hoş Gel 2026

2025-12-31T12:43:00.002+03:00

Yazıp yazıp sildim.

Sildim sildim yazdım.

Yazdıklarım azıcık karanlık geldi, daha çok sildim.

Oysa benim de hepimizin de ışığa ihtiyacı var…

İnsan, içinde ne yaşarsa yaşasın, dışında mizah olabilmeli dedim.

Başka türlüsü olmaz.

Bize yakışmaz.

Ve inanmalı…

Evet inanmalı!

2025’le birlikte bütün olumsuzlukları geride bırakıp 2026’ya taze bir sayfa açmalı.

Hani saat 12’de dilek tutardık ya eskiden, çocukken; aynı öyle olmalı…

O dilekler gerçekleşir.

O dilekler bir şekilde gerçekleşir…

Dileklerin gerçekleşeceğine ve mucizelere bir çocuk kadar saflıkla inananlar için

Bir yerde, en karanlıkta hatta; bir şey oluverir

Birden hayat güzelleşir.

O şey varsın başkalarına saçma gelsin,

Vazgeçmemeli…

Hoş gel 2026; sağlık getir, sevinç getir, huzur getir…

İçimizdeki kıpırtılar hiç bitmesin…

Sevgiyle…

Mutlu Son Varsa Diziye Katlanıyor İnsan!

2025-11-08T14:32:00.002+03:00

Genellikle mutfakta çalışırken Türk dizisi açıyorum telefonda. Eski diziler… Mümkünse on sene öncesinin dizileri. Ses olsun diye, bir hikâye olsun diye… Film açmıyorum, çünkü filmi izlemek, dikkatini vermek gerek. Neyse işte normalde açıp da izlemediğim romantik komedilere denk gelirsem ne âla… Çok kavgalı, bağırışlı çığırışlı olursa diziyi yarıda bırakıyorum. Sonra yine çok araştırmadan Youtube’da karşıma çıkan dizilerden çok abidik gubidik olmayanları seçmeye çalışıyorum. Çünkü genelde elimde soğan ya da domates olabiliyor. Ya da işte konusu neymiş falan diye araştırma yapmaktan sıkılıyorum. Ne de olsa mutfak dizisi… İlk sahneyi beğendiysem devam ediyorum. Zaten diziye baktığım da yok, ilk bölümde karakterleri tanıdıktan sonra sesleri yetiyor. Radyo tiyatrosu gibi yani.

Neden anlatıyorum bunu uzun uzun… Çünkü bu dizi mevzusunu güncel hayata, politikaya, memleket meselelerine bağlayacağım da ondan.

Son bir haftadır izlediğim bir dizi var. Hadi adını da söyleyeyim, Ihlamurlar Altında… 2005'de başlamış, şimdi bize çook eski gelen zamanlara ait… İşte bu dizi başlarda ilgimi de çekmişti meslek gereği. Tekstilin yıldızının yüksek olduğu zamanlar. Konu da tekstil fabrikasında başladı. Patronun at çiftliği var, zengin… Çocukları yurt dışında okumuş ama babalarının fabrikasında çalışıyor. Patronun kızı işçilere çok iyi davranıyor falan… Şimdiki dizilerde göremezsiniz tekstil fabrikasında geçen konu. Çünkü tekstil bitti malumunuz.

Arka plan açısından bakıldığında her ne kadar diziler toplumsal kaygılar taşımasa da detaylarda iyi kötü zamana ayna olabiliyorlar. Şimdiki dizilerde tekstil patronu yok mesela, çünkü tekstil kalmadı. Günümüz dizilerinde mafya babaları var, havuzlu villalarda oturan zengin aileler var ve genelde ne iş yaptıklarını bilmiyoruz. Zamanın ruhu işte… İzlediğim dizide mahallede meyhane var mesela. Meyhaneci tanıdık, zaman zaman ailecek gidip kızlı erkekli efkâr dağıtabiliyorlar. Zamanın hüzünlü ruhu… Aşklarına üzülüyorlar iki kadeh parlatıp. Günümüzde iyi karakterler meyhaneye gitmez dizilerde. Gitseler de rakı kadehi falan görünmez. Dedim ya, zamanın ruhu…

Her neyse konuyu dağıtmayayım… Benim dizide olaylar tekstil fabrikasında geçerken aşklar da var tabii ki. Bazı aşklar başlıyor, iyi güzel, sonra malumunuz kader ağlarını iki ters bir düz örüp… Hoş o zamanlar diziler şimdiki gibi üç saat olmasa da bölümler ilerleyince bıktırıcı kadersel rastlantılar, bir türlü olamayışlar, duyguları içine atıp yanlış anlamalar falan giriyor devreye. Yeşilçamvari...

Altmışıncı bölümde o kadar baydı ki bütün bu ola(ma)yışlar, diziyi bırakacaktım nerdeyse… O kadar sıkıldım ki her şeyin olumsuz gitmesinden! Yani işte esas kız, âşık olduğu adamdan çocuk bekliyor, araları da bozuk. Her gün karar veriyor durumu söylemeye, telefon açıyor. “Sana çok önemli bir şey söylemem lazım” diyor. “Telefonda olmaz” diyor. Sonra bir şeyler oluyor, kaç bölümdür kız bir türlü söyleyemiyor durumu. Tahmin edeceğiniz üzere kızın güya iyiliğini düşünen kötü, bencil ve de kibirli annesi, doktordan sahte rapor alarak esas oğlana “kızım hamile ama başkasından” diyor. Akıllara zarar senaryo klişeleri… Esas kız ve esas adam mutlu olamasın diye senarist elinden geleni yapmış anlayacağınız. Dizi de olsa ruhu kararıyor insanın...

Tabii ki bütün bu salaklıklara sinir olup diziyi bırakmak istiyorum ben. İyi de 60 bölüm dinlemişim, finali görmeyi hak etmedim mi? Yok bilemediniz, açıp final bölümüne bakmadım. Ama yapay zekaya sordum. Ve öğrendim ki mutlu son oluyormuş ve bütün saçmalıkların neticesinde sevenler kavuşuyormuş. Heyt be, hep kötüler kazanacak değil ya!

💪🏼👍🏼😇👏🏼👏🏼👏🏼🥰🙏🏼🫠💐🌸🌸🌸🌸🌸

İşte bunu öğrendiğimde resmen aydınlanma yaşadım!

Diziyi izlerken, yani dinlerken artık stres olmuyorum, biliyorum ki final güzel.

Peki aydınlanma bunun neresinde?

Dedim ki kendi kendime:

“Hayatımızın bıktırıcı taraflarına da mutlu sonunu bildiğimiz dizi gibi bakamaz mıyız?”

Daha doğrusu son zamanlarda ülkemizde yaşanan şeylerin de aynı bu izleyicisini bıktıran, “Hadi ya, bu kadarı da olmaz ama ya, senarist bizimle dalga mı geçiyor?” dedirten dizilerden ne farkı var?

Her gün “Yok artık” dedirten "ülke dizimiz"in yüz bin bilmem kaçıncı bölümünü izlemekten vazgeçemeyiz de üstelik! Kanal değiştirme şansımız var mı? Evet bazıları için mümkün bu ama genel izleyicinin cüzdanı yeter mi ülke kanalları arasında geçiş yapmaya! Hem sevdiğimiz ülkemiz, yani kanalımızı niye bırakalım… İşte tam da bu noktada benim aydınlanmam giriyor devreye…

Yahu filmin sonunda iyiler kazanacak işte!

Sizi bilmem, ben hep mutlu sonlara inanırım.

O halde sakin be… Az relaks… Az sabır... Biraz papatya çayı, az lavanta yağı kokusu... Olmadı sarı kantaron çayı içiverelim...

Edip Cansever’in de dediği gibi

“…Sanki beyaza keser gibisine yedi renk…”

Apaydınlık oluverir ortalık…

Yani demem o ki, bizim hayatımız da olmuş dizi film…

Mutlu sona inanırsak, mutlu sonu görürüz be dostlar; enseyi karartmaya ne gerek var...

Rakı, Şalgam ve Börülce Kardeşler

2025-10-09T17:36:00.002+03:00

Kocaman bir yaz geçti, elim daha yeni gidiyor klavyeye.

Nerden başlasam bilemiyorum. Biraz anlatayım.

Yeni birileriyle tanıştım.

Rakı: Bembeyaz, ergen bir erkek, fırlama mı fırlama bir köpek kendisi. Gündüzleri evine gidip uyuyor, akşamları ise fırladı mı bahçeye, fişek gibi koşup soluğu sokaklarda alıyor. Duyduğuma göre arkalarda bir parkta sevgilisi varmış. Geceleri ne yaptığını kimse bilmez, akşam üzerleri şanslı olup kendisini gören herkesin sevgilisi… Ele avuca sığmaz, adeta bir “Yumurcak” hikayesi…

Gecelerin Prensi Rakı Bey

Şalgam: Gri tüylü, ufacık tefecik, gözleri kahverengi gibi azıcık ürkünç bir kedi, boynunda tasması var. Fıtı fıtı gezip durur. Belki de bir İngilizlik var soyunda. Kimseyle muhatap olmaz, cinsiyetini bilmiyorum ama bir efelik var hallerinde.

Şaşkın Şalgam

Börülce: Sarı ama sarman olmadığını söylediler, ben hiç anlamam. Yüzü enlemesine geniş, kesin İngiliz soylusu diyeceğim ama atmasyon olacak. Zira dedim ya, kedilerden hiç anlamam. Hissiyatım öyle diyeyim. Doğuştan kuyruğu kısaymış. Bildiğiniz top gibi. O yüzden engelli sınıfındaymış. Ve tavşan gibi hoplayarak yürüyor. Sahibi, “kuyruğundan dolayı öyle” dedi. Tombul ve tembel kendisi. Butlarını görseniz, kedi demezsiniz. Öyle kimselere de pas vermiyor. Bir gün bir sandalyede gördüm; uyukluyordu. Bir adım ötedeki diğer sandalyeye atladı sonra. Orada azıcık gerindi, tekrar geriye döndü. Hareket etme ihtiyacını böyle karşılıyor demek ki… Minimum hareket, orada bereket… Boynunda tasması var, bir görünüp bir kayboluyor. Bence bütün gün bir yerlerde uyuyordur.

Asil Börülce

Bu üçü ev arkadaşı. Şalgam ve Börülce bebekken gelmiş galiba, o yüzden Rakı kendisini onların annesi ya da babası sanıyormuş. Hep kolluyor, arada bu ikisini yalarken falan da gördüm. Bence kavga eden çocuklara anneler “Kedi köpek gibi niye kavga ediyorsunuz! “demeden önce bir kez daha düşünsün. Çünkü bu “üç kardeş” gibi iyi geçinenler de olabiliyormuş nitekim. Zaten ben çoktan bıraktım genelleme yapmayı… Her şey olabiliyor… Bu gözler neler gördü, neler okudu… Azıcık esnemek lazım…

Neyse işte, bu Rakı var ya bu Rakı, hiç hemcinsleri gibi kedileri kovalamıyor. Derdi zoru eğlenmek, flört etmek, cilve yapmak.

Bir gün Bonny adında bir kız köpek geldi. Akşam üzeriydi saat ve evet Rakı da çıktı sahalara. Görür görmez âşık oldu bu ikisi birbirine! Nasıl cilveleşme anlatamam size… Biri koşuyor, öbürü kovalıyor. Birbirlerine pati şakaları yapıyorlar. Hatta bizim hiç kedi kovalamayan Rakı, sırf Bonny’ye hava atmak için O’nunla birlikte kedi bile kovalıyor... Bir ara öyle gürültü yaptılar ki, artık birbirlerinden ayrı tutulmaları gerekti resmen. Balkonun dışına gönderildi Rakı. İnanır mısınız, balkon kapısına yattı, melül melül gözlerle Bonny’yi bekledi. Normalde ortadan kaybolur o saatlerde; ama gitmedi. Öylece Bonny’nin kapısında yattı. Ne aşk ama! Bonny’nin ise pek de umurunda değildi. Kız evi naz evi dememişler boşuna! Zavallı Rakı kapıda beklerken resmen arkasını döndü oturdu Bonny kız. Gecenin ilerleyen saatlerinde artık Bonny evine gidecekti. İster inanın ister inanmayın; bizim efe Rakı, Bonny ve sahibine taksiye gidene kadar eşlik etti. Hafızaları nasıldır bilemem, sonradan akıllarına gelir mi bu romantik gece ama hoştu hikaye..

Demem o ki öyle bir Eylül’dü işte.

Bir de Minnak ve Kara vardı.

Kara Hanım ve Minnak Bey

Kedi kardeş olurlar kendileri… Anneleri bunlara bir tokat atıp yeni uzaklaştırmıştı. Gözümle gördüm o sahneyi. Hayvan dünyasından anlayan arkadaşlara göre bu Minnak’ın içine adeta köpek kaçmış! Kendini yerlere atıyordu bir insan O’nu sevsin diye. Normalde kediler böyle değilmiş. Yani öyle her zaman kendilerini sevdirmezlermiş, ama Minnak resmen sevgi açıydı… Kardeşi Kara ile takılıyorlardı hep. Kara her bulduğunu yiyen, tamamen hayatta kalmaya odaklı bir karakterken Minnak Bey ise hayat gurmesi gibi bir şeydi.

Kuru mama değil, yaş mama; yaş mamada tavuk değil somon tercih ediyordu beyefendi. Yaş mamayı tabağa koyunca önce suyunu yalıyor, sonra da kalan etlerin tadına bakıyordu yavaş yavaş… Kara ise önüne ne verilirse yiyen cinstendi, hatta şehriye çorbasını bile lüplettiğini gördüm. Yemeğini yiyince arkasını dönüp başka evlere gidiyordu başka yemekler yemek için. Öyle sevgiyle falan işi yoktu anlayacağınız. Minnak ise öylece balkon kapısında bekler, birisi kapıyı açsa da O’nu sevse de diye incecik sesiyle miyavlardı.

Bütün bu anlattıklarım aslında olmamış da olabilir, belki de uydurmuşumdur sağdan soldan fotoğraflar alıp...

Çünkü biliyorsunuz ne sahte, ne gerçek hiç belli olmuyor, sevdiyseniz yine yazarım...

Kalın sağlıcakla...

Eski Bavulda 2007'den Kalma Gazete Buldum!

2025-08-24T15:17:00.000+03:00

Dün akşam evdeki eski bir bavulu karıştırıyordum. İçinden bir gazete çıktı. Tarih, 28 aralık 2007!

Radikal Gazetesi, satış fiyatı 40 YKr… Tam 18 sene öncesinden günümüze mesaj gibi…

Bir mücevher bulsam ancak bu kadar sevinirdim inanın.

Paradan 6 sıfır atılmış, Liranın önüne “Y” konmuş. Gazetenin çok sevdiğim kitap ekinin tanıtımı var üstte.

Manşette “İslamcı Terör İşbaşında” başlığı.... Pakistan’da seçimlere 10 gün kala öldürülmüş kadın başbakan Benazir Butto! İslam aleminin ilk kadın lideriymiş kendisi ve "göreve gelince daha iyi yaşam” sözü verdiği miting sonrası saldırıya uğramış… Harvard ve Oxford mezunu kendisi… İstememişler. "Tarih tekerrürden ibarettir." sözüne nasıl da güzel örnek olmuş!

Yıl sonu yaklaştığı için "2007'den Öğrendiklerimiz" diye bir köşe yapmışlar. "Doğrunun işe geldiği gibi çarpıtılabileceğini, pozisyon kaybının azgınlaştırıcı gücünü" öğrendik demişler ama, bence asıl bunları öğrenememişiz aradan geçen zamanda.

İkinci sayfada Tarkan’ın “Metamorfoz” ismini verdiği son albümünden bahseden bir yazı var, yazar pek de beğenmemiş albümü.

Okumaya devam ediyorum büyük bir merakla ve biraz da duygulanarak.

Altıncı sayfada Avrupa Birliği uyum sürecinde bile yasalarda ne güzel düzenlemeler olduğundan bahsediliyor. Avrupa Birliği'ne girme umudu var yani...

Yazıda, "Şimdiden böyleyse bir de Birliğe girsek neler neler olacak.." diye güzel beklentiler anlatılıyor.

“Türkler, pasaport olmadan nüfus cüzdanı ile bütün Avrupa’da gezebilecek” ilk maddesini okuduktan sonra gerisini okumuyorum. Çünkü 18 yıl sonra 2025 yılındayız ve biliyorsunuz ki vize bile alamaz halde ülkemiz vatandaşları…

AB müzakerelerinde baş müzakereci Ali Babacan’mış, kendisi hem de Dış İşleri Bakanıymış… Günümüzde biliyorsunuz Deva diye bir partinin başkanı kendisi, %1-2 gibi belki de daha az oyu var partisinin. 2007’de bayağı forsluymuş… Vay be, nereden nereye…

"Türkiye makas değiştirdi" söylemleri varmış o zamanlar. Hasan Celal Güzel bu söyleme karşı çıkıyormuş...

Yedinci sayfada DTP partisi kapatma davasından bahsediliyor. Bugünün DEM Partisi yani…

Konular aynı, çoğu politik aktör aynı, polemikler aynı... Tarih hep mi tekerrür etmiş; yoksa biz insanlar mı tarihi buna zorlamışız?

Sonra Yılbaşı kutlamalarının “güvenlik gerekçesiyle” iptal edildiği haberini okuyorum.

"Son günlerde artan araç yakma olayları, patlayıcı ele geçirilmesi...vs. vs..."

Gazetenin küçücük bir köşesinde yayınlanan bu haber aslında ne çok şey anlatıyor...

Aradan geçen 18 senede böyle haberler hiç değişmemiş bakın, sadece gerekçeler güne daha uyarlanmış gibi...

Başka bir haberde Aselsan'ın deprem gibi tehlike anlarında kesintisiz iletişim projesi başlattığından söz ediliyor. Ne oldu acaba o proje? Mutlaka geliştirilmiştir 18 senede... Öyledir, öyledir...

Ramize Erer’in o zamanlar çok sevdiğim köşesini görüyor ve gülümsüyorum sonra... Karikatür demişken Leman Dergisi kapatılmıştı değil mi geçenlerde? O kadar yoğun ki gündem, arada kaynıyor böyle haberler. Tekrar açıldı mı hiç bir fikrim yok...

Ekonomi sayfasına geliyorum sonra;

Dolar= 1,1790 YTL

Avro= 1,7050 YTL

Yalnız bakar mısınız Türkçe hassasiyetine! Euro değil Avro yazıyor gazetede. Radikal'in bu dilini çok severdim...

Bu arada bilmem hatırlatmaya gerek var mı; günümüzde Dolar 40,9 TL, Avro 47,56 TL!

Ekonomi sayfasını hemen kapatıp bunları görmemek isterken yan sayfada asgari ücrete ait bir tablo ile yüzleşmek zorunda kalıyorum. İstatistik böyle bir şey işte, görmek istediğini gösterir sana...

Sonra televizyon sayfasına bakıyorum. Sayfanın yarısı, günümüzde neredeyse yok olmak üzere olan sinemalarla ilgiliymiş. Günün filmlerinden seçmeler ve seans saatleri…

Henüz gelinli kaynanalı, bağırtılı çağırtılı alt seviyenin de altında gündüz programları çıkmamış o zamanlar. Mesela Kanal D’de gündüz kuşağında gayet bilgilendirici ve seviyeli Esra Ceyhan’la var. O zamanlardan günümüze gelen tek şey galiba Arka Sokaklar…

Saat 20’de bir dizi, 22’de başka bir dizi var. Yani günümüzdeki gibi akşam kuşağında 5 saat bir diziyle oyalamıyorlarmış insanları… Reklam odaklı değilmiş galiba tv politikaları...

Star’da Haluk Bilginer ve Sumru Yavrucak’lı Sevgili Dünürüm komedisi var mesela… Sahi böyle kaliteli komedi var mı televizyonlarda artık? Çukur ve versiyonları, yani kafası garip traşlı, yer altından fırlamış gibi erkeklerin habire birbirine silah sıktığı, gençleri çetelere özendiren mafya dizileri daha başlamamış o zamanlar.

TV8 henüz Acun’a geçmemiş, tatlı tatlı programları var. Pilates Saati gibi, Nilgün Belgün’le gibi soft ve düzeyli programlar... 2007’de Acun demek ki parmak arası terlikle hâlâ sahillerde turistlerle röportaj yapıyormuş. Vay be, kısa sürede nasıl da değişmiş hayatı demek istiyor insan!

Bu minik tv program akışına 18 yıl sonradan bakıldığında sayfalarca yazı yazılır...

Bence eski gazeteler tarih müzelerinde korunmalı! Nasıl öğretici ve nasıl da heyecan verici yorumlar yaptırıyor insana bu tip bir yüzleşme!

Devam ediyorum okumaya...

19. sayfanın yarısı kültür sanat reklamlarına ayrılmış. “Efes Pilsen’in kültür ve sanata katkıları artarak sürecek” son sözüyle yayınlanan Sivas93 oyun duyurusunu okuyunca gözlerimin dolmasına engel olamıyorum. Genco Erkal 2024’de aramızdan ayrıldı ve Efes Pilsen’in reklam yapması artık yasak…

Son sayfada Rus Hükümeti ile ilgili gülümseten bir haber daha var… Noel Baba yalandır diyen reklamı yasaklamış hükümetleri. Çocukların büyüklere olan güvenini sarsıyorlar diye... Savaş mavaş yok ve bakar mısınız ince düşünceye...

Böyle şeyler işte...

Ne çok severdim Radikal gazetesini. Hele hafta sonları verdiği kültür sanat, kitap ekleri... Tam sayfa kare karalamaca, su doku…

İçim bir hoş oldu gazeteyi incelerken. Ve tarihe not düşmek için yazmak istedim buraya ve paylaşmak istedim sizlerle de...18 senede nereden nereyeee…

Umarım 18 sene sonra bugünün gazetelerinden birini ele geçirdiğimizde “Amma da kötüymüş 2025’ler, 2043 yılında nasıl da güzel her şey" deriz…

Sevgiyle ve umutla...

Kutu kutu hayatlar...

2025-08-21T20:07:00.001+03:00

Son zamanlarda neyi fark ediyorum biliyor musunuz, her yerde kapaklı kutular var, içleri kutuya özel insanlarla veya duygularla dolu...

Mesela eski adıyla Twitter, yeni adıyla X! Bir türlü vazgeçemediğim tek sosyal medya platformu. Her sabah uyanır uyanmaz açtığım, gündemi takip ettiğim ve evet sanırım bağımlısı olduğum gürültü kutusu!

Evet, geçenlerde Twitter’ın bir gürültü kutusu olduğu geldi aklıma aniden; hatta gözümün önünde de canlandırdım. Bir kutu var, koli gibi düşünün… İçinde her kafadan bir ses çıkıyor! Kimi kendi kendine boşluğa konuşuyor, kimi aynadaki kendine bakarmış gibi kendini tatmin edercesine konuşuyor, kimi kutudaki diğer gürültücü kitleye hitap ederek konuşuyor… Kiminin önünde diz çökmüş yatıyor birileri, konuşsa da duysam diye…

Bazıları başkalarının söylediklerini tekrar ediyor sadece… Yankılar birbirine karışıyor. Kimileri de birbiriyle kavga ediyor. Ben ve benim gibileri; yani ne diyeyim bilemedim- Allah ıslah edesiceler grubu olarak bizler- bu gürültü kutusuna pek bi meraklıyız. İnsan böyle saçma bir gürültü kutusunun bağımlısı olabilir mi? Bin tane zararını bildiğimiz nelere bağımlı olmuyoruz gerçi… Netekim, Twitter benim gözümde bakkal kolisi gibi gösterişsiz bir kutu, içinde bir dünya gürültücü minik insan var.

Bir de allı pullu kutular var. Mesela Instagram gibi… O kutunun dışı yanarlı dönerli, ışıltılı pırıltılı… İçinde milyonlarca minik sahne kurulmuş. Herkes en güzel, en zengin, en gezgin, en sosyal haliyle o sahnelerde. Kimisi şahane sofralarda kadeh kaldırıyor; kimi “kocişinden” gelen pırlanta yüzüğü gösteriyor… Her yer ışıl ışıl pırıl pırıl… Ama neticede orası da bir kutu, gösteriş kutusu…

Yanlış anlaşılmasın; o paylaşımları yadırgamıyorum. İnsan bir şeyleri göstermek, paylaşmak istiyor neticede, ruhumuzun ona da ihtiyacı var demek ki… Hiç Instagram kullanmıyorum diyen ben bile, çiçeklerimin fotoğraflarını, gittiğim tiyatroların alkış videolarını paylaşıyorum orada, bir nevi arşiv gibi… Ama sonuçta orası da bir kutu; kapağını açmadan içine giremiyorsun…

Bu kutu metaforunu çok sevdim sonra… Ben değilim ki bu metaforu icat eden. Yıllardır apartman daireleri için “kutu gibi evler” demiyor muyuz? Şahane benzetme, bulanın düşüncesine sağlık. O kutu evlerin hepsinde bir hayat var ve kapağını, kapısını açmadan içeride neler oluyor bilemiyoruz. Peki ya insanlar? Hepsi birer kapalı kutu değil mi? Kapağını açıyorsun, kutu içinde kutu çıkıyor bazılarında!

İşte bütüün bu kutular arasındaki yaşamda insanın kendini en güçlü hissettiği an kapaklara bağlı… Yani kutuların kapaklarını canın istediğinde kapatıp canın isteyince açabiliyor musun, senden iyisi yok… Kendi kutunun kapağı da dahil elbette…

Mutlak yalnızlığa dair sorular, sorular, sorular...

2025-07-31T22:51:00.001+03:00

Bir insanı muhabbet etmek için kimse aramazsa ve o insanın da telefon rehberinde onlarca kayıt varken içlerinden birini arayıp muhabbet edesi gelmezse; bu durum iyi bir şey midir, yoksa psikologlar mı devreye girmelidir? Böyle bir soruya muhtemelen çoğunuz “Bu kesinlikle psikologluk bir durumdur” diyecektir. Belki de bu insan, o kadar kötü birisidir ki, kimse arayıp sormak istemiyordur! Olabilir mi? İyilik tanımında “arayan kişi sayısı” ne kadar gerçekçi bir kıstas olabilir… Aranılıp sorulan herkes iyi insan olsaydı, dünyada bu kadar kötülük olur muydu? Bu kadar haset, bu kadar kıskançlık, bu kadar çekememezlik, bu kadar sevgisizlik; her gün birbirini arayıp soran; bir yerlerde buluşup kahve içen insanlar arasında olmuyor mu?

İnsan gerçekten de sosyal bir varlık mıdır peki? Yani etkileşim olmadan, konuşmadan, halleşmeden, dertleşmeden; ne bileyim düğüne gidip iki oynamadan, komşuya gidip iki dedikodu yapmadan hayat geçmez mi? Peki sosyal varlık olmayı hak etmek için insanın çevresinde kaç kişi olmalıdır? Bir kişi yeter mi mesela? Ya da iki kişi ile konuşunca yeterince sosyal oluyor muyuz?

Hani derler ya, hayatta en değerli şey, güzel dostluklar biriktirmektir diye. Sağlam taşların üst üste konulduğu sağlam bir kale gibi… Bu mudur gerçekten de hayattaki amacımız ?Kumbaramızda biriktiğini sandığımız insanların son kullanma tarihleri hiç geçmiyor mu? Bazıları tedavülden kalkan paralar gibi zaman içinde değerini yitirmiyor mu? Kumbara karın doyuruyor mu peki?

Çevresindeki insanlarla gurur duyanlar, geniş aileleriyle bolca vakit geçirenler, cümbür cemaat eğlenmeye gidenler, evet size soruyorum: Mutlu musunuz? Sahiden, ama içtenlikle; yani tüm hücrelerinizde hissederek mutlu musunuz? Çocuklarınızla, annelerinizle babalarınızla, ablalarınızla ve abilerinizle, kayınvalidelerinizle ve teyzelerinizle ve amcalarınızla ve dayılarınızla; iş arkadaşlarınızla, dost bildiklerinizle... Bu kişilerle bolca vakit geçirdikçe sahiden mutlu oluyor musunuz? İçiniz coşuyor mu hep? İlk fırsatta zehirli ok atsalar da, sizi ağlatsalar da, eleştirileriyle yaralasalar da… Sahi, siz mutluluğun resmini hemen gözünüzde canlandırabiliyor musunuz? Gerçek mi duygularınız? Bütün bu insanların sizi sarıp sarmaladıkları sevgi çemberi sakın sanal olmasın? Dokunabiliyor musunuz mesela bu duygulara ellerinizle, kalp atışlarınız mutluluk ritminde mi?

Evetse zaten, helal olsun be! Valla hepinize helal olsun!

Pek sanmıyorum ama, benim cevabımı merak edenler olursa diye; söyleyeyim yine de:

Arkadaşlık, dostluk diye bir şey bence yok! Yıllar sonra bir bakmışsın ki perde kapanmış, tiyatro bitmiş! Peki ya akrabalık? Akrabalık diye bir şey zaten yok!

İyi de, ihtiyacın da mı yok diyeceksiniz, ne bu kibir! Diyeceksiniz ya, öyle değil be canlar... Her şey insanın kalbinin içinde, gözünün ucunda, hissettiklerinde… Gerçek sadece buralarda!

Zaten sahteyi, yalanı dolanı şıp diye anlıyorsun bir süre sonra. Bu dünyada kimse kimseye karşılıksız yardım falan da etmiyor ayrıca. Kimse kimseyi önyargısız dinlemiyor. Herkesin kendi sırtı var, sonuçta sen düşerken kendi sırtın seni koruyor! Şanslıysan yumuşak zemine düşüyorsun, az şanslıysan bir iki sıyrıkla kalkıyorsun ayağa, çok yaralıysan da zamana bırakıyorsun….

Bu işler böyle… Çok soru geliyor aklıma ya, neyse işte… Şair gibi bakacak olursak; üstünü attım gitti suya, başka türlüsü olmaz ki zaten…

Evde Yazar

Batum Gezi Yazısı #10- Batum’da Beşinci ve Son Gün

Old Town ile Havaalanı Arasında Gökdelenler

Batum Havaalanı

Batum Havaalanındaki Lounge

Batum Gezi Yazısı #9- Batum’da Dördüncü Gün, Çakma Gaudi Binası ve Detaylar

Batum’un Öteki YüzüBirdenbire trafik hızlanıyor, insanlar kalabalıklaşıyor. O güzel bonbon şekeri gibi binalar yerlerini bakımsız, sıkışık ve kirli evlere, düzensiz dükkanlara bırakıyor…

Hani Nerde Kaldı Sakin Giden Arabalar?

Batum’da Çakma Gaudi Binaları Keşfettim

Mide Bozma Keyfisi (!)

Batum Gezi Yazısı #8- Batum’da Üçüncü Gün, Müzeye Gidemeyiş ve Ötesi

*** Everyday Open!***

Nuri Gölü ve Çevresinde Marka Oteller ve İnşaatlar

Dubai’nin Kumar Oynanan Versiyonu mu Olacak Batum?

Evler, Sokaklar, Şakacı Yağmur Bulutları, Baba Köpek

Mevlana Restoran, Mis gibi Esnaf Lokantası

Batum Gezi Yazısı #7- Batum’da İkinci Gün Akşamında Ne Maceralar Ne Maceralar…

Emekli Albay Sayıklamaları! Gerçek Acı Biberdir!

Cumartesi Akşamı Old Town’da Çılgın Köpek!

Miniminnacık Şahane Bar; FANJARA

Batum Gezi Yazısı #6- Batum’da İkinci Günün Akşamı Türk Restoranı Hikayesi

Baraka veya Karabak Diye Geçen Restoran Hikayesi

Beyti değil Bey(me)ti

Armutlu Gazoz Efsanesi Bence Tıss!

Bugün Nisan 1 ama bu sene şaka yok 🤐😔

Batum Gezi Yazısı #5- Batum’da İkinci Güne Devam, Miracle Park

Miracle Park ( Mucizeler Parkı)

Yakından Çek de Büyük Görünsün!

Ali ve Nino Heykeli

Dönme Dolap’tan eve doğru

Yağmurdan Kaçarken Doluya Yakalanmak ve Bir Karakter!

Batum Gezi Yazısı #4- Batum’da İkinci Gün, Sokaklar, Parklar, Detaylar

İstikamet Avrupa Meydanı

Medea Heykeli Ne Anlatıyor?

Avrupa Meydanına Bakış

Sahile Paralel Park – Batum Bulvarı

I 🩵şehir

Batum Gezi Yazısı #3- Uçaktan İniş, Yağmurlu Batum, Ev

10 Numaralı Otobüsle Şehre Doğru

Batum’daki Evimiz

Batum Gezi Yazısı #2- Uçak Anıları, Host ve Hostesler...

Artık Herkes Hostes Olabilir!

Host Beyefendinin Halleri

Yolcular Yiyor İçiyor, Uçuş Keyifli…

İlk Defa Uçak Lavabosunu Ziyaret Ediyorum

Batum Gezi Yazısı #1- Uçağa Gidiş, Lounge Hikayesi

Neden Batum?

Evden Çıkış, Havaalanına Giriş

Lounge Ayrıcalığı

Bir Mucize Lounge Hikayesi

Plaza Premium Lounge’da Vakit Geçirmece

Bir Kolonoskopi Günü ve İnsanların Hikayesi

Okudum…..Anladım……Bir Nüshasını Elden Teslim Aldım!

Ne İş Yaptığını Anlamadığımız Zümrüt Hanım ve Masası

Memleketimden Hasta Manzaraları

Hey Gidi Hey! Güle Güle SEO, hoş geldin GEO!

İnterneti Çöpe Çevirdik SEO yazılarıyla

Google Uyandı Sonra

Makaleden İçeriğe Evriliş Süreci

Hoş geldin Yapay Zeka

Çok Uzun Oldu Farkındayım Ama, Bunları Kendime Not Diye Yazıyorum

Çok Kullanışlı Bir Amele Olan Ben, Kendimi Yapay Zekayı Eğitirken Buldum!

Ben Artık Yapay Zekanın Yazdıklarını Denetleyen Editörüm!

Hoşgeldin GEO uyumlu içerikler

Son Söz; kendimizi kandırmayalım!

Aramızda Reptilyenler ve Uzaylılar mı Var?

Tiyatro... Öylece Durur Zaman İzledim

İlk alkışım Dekor Üstadı Savaş Dinçel’e Gitsin!

Yazarın hakkını yemeyelim…

Bakmak mı, Müdahale Etmek mi?

Zamanın Durması

Normalleşmek…

Son Sözüm,

Elveda Güzel Dostum...

Cem Yılmaz CMXXIV İzlediniz mi?

2026 : "Top yapıp attım!"

Gecikmiş bir teşekkür...

Hoş Gel 2026

Mutlu Son Varsa Diziye Katlanıyor İnsan!

Rakı, Şalgam ve Börülce Kardeşler

Batum’un Öteki Yüzü

Birdenbire trafik hızlanıyor, insanlar kalabalıklaşıyor. O güzel bonbon şekeri gibi binalar yerlerini bakımsız, sıkışık ve kirli evlere, düzensiz dükkanlara bırakıyor…

* Everyday Open!*